[ { title: 'Helvíti',
    poem: 'Mér finnst það vera fólskugys\r\nað fara niður til helvítis\r\nog eyða aldri sínum\r\ninnan um brennu illan geim\r\nólíkan drottins sólarheim,\r\nsvo hrollir huga mínum.\r\n\r\nSkötubarðvængjuð fjandafjöld\r\nflaksast þar gegnum eilíft kvöld,\r\nglórir í glóðir rauðar,\r\nþar er ei nema eldur og ís,\r\nallt í helvíti brennur og frýs,\r\nSatan og sálir dauðar.' },
  { title: 'Úr gamalli kennslubók',
    poem: 'fátt er auðveldara\r\nen að raða\r\n\r\norðum á blað\r\nrjúfa\r\n\r\nflæði textans stöku\r\nsinnum með línubilum\r\n\r\nsem auka svigrúmið\r\nfyrir\r\n\r\ntilgerðina og persónulegar\r\ntilfinningar skáldsins\r\nsem það deilir\r\n\r\nmeð öðrum\r\naf knýjandi innri þörf\r\nbest er að spara við sig orðin\r\n\r\n<i>(ekki segja kúkur)</i>\r\n\r\nog uppröðun þeirra æskilegt er\r\nað rugla minnst einu sinni\r\n<i>(sjá tilgerð)</i>\r\n\r\ngott er\r\n\r\nað beita knöppum myndum\r\nsem hafa víða skírskotun yrkisefnin\r\nskulu vera hafin yfir tíma\r\nað lokum\r\n\r\nskulu orðin hnýtt saman í spurn\r\nþví ljóð geyma engin svör\r\nog allt\r\nskal svo pakkast utan með titli\r\nen\r\n\r\nef enginn vill lesa\r\nef engum finnst gaman\r\ner það bara betra\r\nog staðfestir dýpt ljóðsins\r\n\r\nsem stendur\r\ní beinu línulegu samhengi\r\nvið dýptina á nafla skáldsins' },
  { title: 'Ferja og farþegi',
    poem: '(ferja)\r\n\r\nhiminninn vekur mig\r\nmeð höggi\r\nmilli augnanna\r\n\r\n*\r\n\r\nhiminninn vekur mig\r\nenginn máni\r\nengar stjörnur vísa mér veginn\r\nhálfopnar dyr\r\nnálgast mig\r\n\r\n*\r\n\r\nhiminninn vekur mig\r\ná ferjunni\r\nhún snýr í hafnarmynninu\r\nskugginn af höfði mínu\r\nfer um salinn\r\nandlit af andliti\r\nuns stefnan er tekin suður\r\nað hann staðnæmist á manninum\r\nandspænis mér\r\nog við siglum aftur á bak\r\ntil borgarinnar\r\nfrá borginni\r\n\r\n*\r\n\r\nhiminninn vakti mig\r\num kvöld á þilfarinu\r\nfjöllin voru gegnsæ og hafið slétt\r\nekki eins og núna\r\n\r\n(og farþegi)' },
  { title: 'Ást og ótti',
    poem: 'Gagntekinn, hrifinn, utan við mig enn\r\naf æsku þinnar fyrstu munarkossum\r\nég finn í hjarta ást og ótta senn\r\nslá undarlega saman heitum blossum.\r\n\r\nÞú ert svo björt, svo ung og blíð og góð,\r\nönd þín er gljúp, sem mjúk er höndin ljúfa.\r\nEn ég á dökkt og órótt ólgublóð,\r\nog ungur sló ég sigg á mína hnúa.\r\n\r\nÞað stingur mig í hjartað eins og ör:\r\nFelst, ef til vill, í bylgjum sálar minnar\r\neitthvað, sem kynni að setja fingraför\r\ná fagurhreinan spegil sálar þinnar?' },
  { title: 'Sorg',
    poem: 'Vei, vei, yfir hinni föllnu borg!\r\nHvar eru þín stræti,\r\nþínir turnar,\r\nog ljóshafið, yndi næturinnar?\r\nEins og kórall í djúpum sjó\r\nvarst þú undir bláum himninum,\r\neins og sylgja úr drifnu silfri\r\nhvíldir þú á brjóstum jarðarinnar.\r\n\r\nVei, vei!\r\nÍ dimmum brunnum vaka eitursnákar,\r\nog nóttin aumkvast yfir þínum rústum.\r\n\r\nJóreykur lífsins þyrlast til himna,\r\nmenn í aktygjum,\r\nvitstola konur í gylltum kerrum.\r\n- Gefið mér salt að eta, svo tungan skorpni í\r\nmínum munni\r\nog minn harmur þagni.\r\n\r\nÁ hvítum hestum hleyptum við upp á bláan\r\n    himinbogann\r\nog lékum að gylltum knöttum;\r\nvið héngum í faxi myrkursins,\r\nþegar það steyptist í gegnum undirdjúpin;\r\neins og tunglsgeislar sváfum við á bylgjum\r\n    hafsins.\r\n\r\nHvar eru þau fjöll, sem hrynja yfir mína sorg,\r\nhálsar, sem skýla minni nekt með dufti?\r\nÍ svartnætti eilífðarinnar flýgur rauður dreki\r\nog spýr eitri.\r\nSól eftir sól hrynja í dropatali\r\nog fæða nýtt líf og nýja sorg.' },
  { title: 'Nanortalik',
    poem: 'Í dag syngur hrafninn válegan söng\r\nog blóðugur rekís í fjöruborðinu\r\nvitnar um helstríð \r\n\r\nÍ dag var tekin gröf\r\ní klöppina með dínamíti\r\n\r\nÍ dag koma margir\r\nmeð glamrandi poka úr kaupfélaginu \r\n\r\nÍ dag verður mikill veiðimaður grafinn' } ]