[ Mér finnst það vera fólskugys
að fara niður til helvítis
og eyða aldri sínum
innan um brennu illan geim
ólíkan drottins sólarheim,
svo hrollir huga mínum.

Skötubarðvængjuð fjandafjöld
flaksast þar gegnum eilíft kvöld,
glórir í glóðir rauðar,
þar er ei nema eldur og ís,
allt í helvíti brennur og frýs,
Satan og sálir dauðar. ]



[ fátt er auðveldara
en að raða

orðum á blað
rjúfa

flæði textans stöku
sinnum með línubilum

sem auka svigrúmið
fyrir

tilgerðina og persónulegar
tilfinningar skáldsins
sem það deilir

með öðrum
af knýjandi innri þörf
best er að spara við sig orðin

(ekki segja kúkur)

og uppröðun þeirra æskilegt er
að rugla minnst einu sinni
(sjá tilgerð)

gott er

að beita knöppum myndum
sem hafa víða skírskotun yrkisefnin
skulu vera hafin yfir tíma
að lokum

skulu orðin hnýtt saman í spurn
því ljóð geyma engin svör
og allt
skal svo pakkast utan með titli
en

ef enginn vill lesa
ef engum finnst gaman
er það bara betra
og staðfestir dýpt ljóðsins

sem stendur
í beinu línulegu samhengi
við dýptina á nafla skáldsins ]



[ (ferja)

himinninn vekur mig
með höggi
milli augnanna

*

himinninn vekur mig
enginn máni
engar stjörnur vísa mér veginn
hálfopnar dyr
nálgast mig

*

himinninn vekur mig
á ferjunni
hún snýr í hafnarmynninu
skugginn af höfði mínu
fer um salinn
andlit af andliti
uns stefnan er tekin suður
að hann staðnæmist á manninum
andspænis mér
og við siglum aftur á bak
til borgarinnar
frá borginni

*

himinninn vakti mig
um kvöld á þilfarinu
fjöllin voru gegnsæ og hafið slétt
ekki eins og núna

(og farþegi) ]



[ Gagntekinn, hrifinn, utan við mig enn
af æsku þinnar fyrstu munarkossum
ég finn í hjarta ást og ótta senn
slá undarlega saman heitum blossum.

Þú ert svo björt, svo ung og blíð og góð,
önd þín er gljúp, sem mjúk er höndin ljúfa.
En ég á dökkt og órótt ólgublóð,
og ungur sló ég sigg á mína hnúa.

Það stingur mig í hjartað eins og ör:
Felst, ef til vill, í bylgjum sálar minnar
eitthvað, sem kynni að setja fingraför
á fagurhreinan spegil sálar þinnar? ]



[ Vei, vei, yfir hinni föllnu borg!
Hvar eru þín stræti,
þínir turnar,
og ljóshafið, yndi næturinnar?
Eins og kórall í djúpum sjó
varst þú undir bláum himninum,
eins og sylgja úr drifnu silfri
hvíldir þú á brjóstum jarðarinnar.

Vei, vei!
Í dimmum brunnum vaka eitursnákar,
og nóttin aumkvast yfir þínum rústum.

Jóreykur lífsins þyrlast til himna,
menn í aktygjum,
vitstola konur í gylltum kerrum.
- Gefið mér salt að eta, svo tungan skorpni í
mínum munni
og minn harmur þagni.

Á hvítum hestum hleyptum við upp á bláan
    himinbogann
og lékum að gylltum knöttum;
við héngum í faxi myrkursins,
þegar það steyptist í gegnum undirdjúpin;
eins og tunglsgeislar sváfum við á bylgjum
    hafsins.

Hvar eru þau fjöll, sem hrynja yfir mína sorg,
hálsar, sem skýla minni nekt með dufti?
Í svartnætti eilífðarinnar flýgur rauður dreki
og spýr eitri.
Sól eftir sól hrynja í dropatali
og fæða nýtt líf og nýja sorg. ]



[ Í dag syngur hrafninn válegan söng
og blóðugur rekís í fjöruborðinu
vitnar um helstríð 

Í dag var tekin gröf
í klöppina með dínamíti

Í dag koma margir
með glamrandi poka úr kaupfélaginu 

Í dag verður mikill veiðimaður grafinn ]



[ Af öllu bláu, brúður kær!
hið bezta þér í augum hlær;
svo blár er himinbláminn ei,
svo blátt er ekkert gleym-mér-ei.

Hvað gaf þeim blíðu-bláma þann,
sem bindur, töfrar sérhvern mann?
Þín elskan hlýja, hreinust sál
og hjarta, sem ei þekkir tál. ]



[ Orðið garður
hleraði ég úr munni nágranna míns
eitt síðdegið við opinn stofugluggann.
Vafalaust átti hann við baklóðina hjá sér:

grýtta blettinn með öskutunnunum
sem ég ímynda mér alltaf að sé samskonar landslag
og hann klöngrast yfir á hverjum degi
í höfði sínu.

En þennan dag var hann að útskýra fyrir öðrum manni
þessa auðn, þennan litla skika,
sem hann vissulega drottnaði yfir, engin spurning.
Og til þess notaði hann hendur og fætur:

fæturna til að róta í mölinni;
hendurnar til að sýna fram á
að þrátt fyrir allt væri hann lifandi, þetta væri ekki
sín ómerkta gröf. ]



[ Maðurinn við næsta borð er líklega að kafna.
Hann blánar í framan, fellur á gólfið og engist
eins og maðkur á heitu járni.
Akurhænubiti er fastur í hálsinum á honum.
Dyrunum er svipt upp og inn stikar kona um
sextugt. Hún er klædd í silfraðan kjól og
hálsmálið er svo flegið og flaksandi að það glittir
í sogin brjóstin. Konan er drukkin og málningin
hefur runnið eins og aurskriða niður eftir
vöngunum. Hún slagar að líkinu á gólfinu og
virðir það fyrir sér smá stund, segir síðan: gvuð,
hann er dauður.

Þá set ég vasabókina í brjóstvasann, stend upp
og fer. ]



[ bláar stelpur eru yndi mitt
með blátt hár og bláar hendur

þær skilja mig eftir
þær taka mig með

þær stinga uppí mig brjóstsykri
og banna mér að hreyfa mig þangað til þær koma aftur

ég er nakin
í hvítu herbergi
og inní mér tifar eitthvað

þær koma aftur og draga prikið með brjóstsykrinum útúr mér
nú má ég hreyfa mig

ég hreyfi mig

þær þvo hendur sínar tilað lita þær uppá nýtt

hvenær er dagurinn búinn, spyr ég því það er svo bjart
en þó þær liti margt blátt tekst þeim ekki að sjá við himninum:

þegar dimmir leysast þær uppí dökk fljúgandi korn
sem um síðir leggjast eins og lausofið lak
yfir klæðlausan líkama minn ]



[ Þar sem stígar og slóðar
bögglast hverjir ofan í annan
og hið staka glæsta gullregn
sáldrar lífi sínu ofan
og blað fyrir blað
þekur jörðu sína
sólu

á milli stórra og smárra
hjá ríkum og snauðum
- jafnt gleymdum og gröfnum

við endastíg í lokuðum botnlanga
í friði fyrir rápi og róli

þar

undir handskrifuðum borða
liggur minn friður ]



[ Langt fljúga stálnefin
vísan veg
í nóttinni

snemma teygja sig
varkárir vængir
í brákinni

fáeinir dropar
af logandi sól
í skurninni. ]



[ Ég get ekki lifað við eintóman ís
innst inni í hjörtum og lengst úti á töngum.
Kulsára hjartað mitt kólnar og frýs,
í kuldanum sit ég í öngum
og leik mér við fallegar frostrósir löngum.

Það verður nú bráðum að vora hjá mér,
svo völlurinn iðgrænn við sólinni hlæi,
en stormurinn mig út á blágaddinn ber,
ó, bara ég götuna sæi
heim á gestrisna, góða bæi.

Á meðan ég sé hvorki sól eða bæ,
þá syng ég með veikum og klökkvandi rómi.
Ég veit, að ég aldrei til fullnustu fæ
að fara með ljóð mín í tómi.
Röddin bilar í rokviðra hljómi.

Ef að ég dey svo að aldrei ég sé
ylmildan himin og blómgaða grundu
og finn aldrei vesalings hjartanu hlé,
uns hrekkur mér stafur úr mundu,
þá þakka ég öllum, sem eitt sinn mig fundu. ]



[ Bylur úti
ylur inni

svona fjúkandi veður í mars
þegar fjallið verður ekki séð
og áin ekki heyrð
veður einsog þau sem annálar muna

sögðum ekki margt þetta kvöld
og af hverju sosum orð einsog þau skipti sköpum
horfðum meir en þorðum
virtumst meir en vorum

og bylurinn
þú hélst að hönd mín væri
akkerisfesti
og annað ekki nærri

? það sem við erum
erum við með öðrum

erum þeim lífið
erum þeim orð og tákn sem skreyta
staði og stund

vissa fylgja festa ?

krosslagðir fætur á stól
hönd undir vanga og hönd um aðra
og væg ljós
	     hugstilla

segjum ekki margt
sjáum ekki margt
erum ekki margt. ]



[ Ég kasta glóandi
geislabaugnum
eins langt og ég get

en hann lætur
eins og
búmerang. ]



[ Í andleysi 
brýstu gegnum
þykkan 
bláma djúpanna

Skjálfandi 
og vatnseyg 
reikarðu um 
sokknar borgir

Í volgu
flæðarmálinu 
spriklar
spegilleit vonartorfa ]



[ brenni dagar líði glóð
og nætur um dúnfylltar sængur
líði ský falli regn rísi sól
og setjist komi morgunn héluð birta
líði vindur sveiflist tré komi sígarettur
dagblöð og bollar af kaffi lesist bækur
opnist augu og lokist klekist púpur
rísi loftbólur og springi spretti blóm
falli lauf blikki sjónvörp opni búðir
klingi kassar glennist fætur
svitni lófar streymi blóð grenji börn
opnist kistur og lokist rísi haf og hnígi
hjarta og þenjist fólk og deyi ]



[ Bak við endamörk
alls sem ég skil
er allt sem ég vil

Það bíður á bak við augun
á bak við augun þín,

og þegar ég kann ekki að leita
þau leita þar augun mín. ]



[ Þú sagðir að Guð vildi
að allir menn lifðu í kærleika.

Ég fann að nafn mitt
var ekki á lista Guðs. ]



[ Er það undir kaleiknum
eða upprúllað í horni
einhyrningsins
getur verið að það sé öðrum
megin við regnbogann
kannski er það í táradalnum
þar sem guðirnir verða til
veit um konu sem grætur
einu sinni á ári
getur leynst í einu tári
hennar
guð leitaði og það brann
á vörum hans
hið óorta ljóð. ]



[ Láttu þér ekki bregða
þótt ég sendi þér þessar línur frá
tólfta þingi Esperanto-
sambandsins. Hér stendur allt í blóma, náttúran
bókstaflega suðar af kæti, og ég kom
sjálfum mér á óvart
morguninn eftir setningu
þingsins; ég kramdi litla flugu
með vísifingri og þumli
og þeirri hugmynd laust niður í koll mér
að leggja mér hræ hennar
til munns. Þú ímyndar þér eflaust að
hér ríki stríðsástand, enginn sé sammála
um ekki neitt, og að
pappírsflóðið í salarkynnunum sé slíkt
að leggi ég sjóngleraugun frá mér sé
þegar í stað búið að hylja þau
með glænýrri reglugerð um breytingar á fall-
beygingu lýsingarorða.

Þetta er reyndar rétt hjá þér, svona er
ástandið á tólfta þinginu, en það er ekki þaðan
sem ég sendi þér þessar línur.
Þetta með náttúruna og suðið í henni er
auðvitað uppspuni frá rótum; ég er
staddur svo að segja í næsta
húsi við þig, þú veist:
að lokum munum við bæði deyja, og það eina
sem skilur okkur að
er prentsmiðjan vestanmegin við húsið mitt,
barnaleikvöllurinn,
Klapparstígurinn,
miðbærinn eins og hann leggur sig,
ökuleiðin að Seltjarnarnesi og
Atlantshafið. Atlantshafið með viðsjárverða
strauma sína og samviskubitið
yfir að hafa gleypt svo marga heilbrigða
og efnilega unga menn
eins og mig. Nú er ég ekki viss um
að þessi kveðja berist þér
á því skeiði ævinnar sem ég
kysi, en þegar hún berst þér
inn um bréfalúguna ? ég veit að hún á eftir
að beyglast í mjórri rifunni ?
skaltu leggja hana á eldhúsborðið og slétta
úr henni. Eins og sjómaðurinn sléttir úr seglinu
eftir að hann velur sér ákvörðunarstað. ]



[ Jörðin hefur dregið fjallið
fyrir sólina

samt eru skýin ennþá rauð

kolin sem glóa 
þegar eldurinn slokknar

ég spái þessu:

á morgun verða þau öskugrá ]



[ á morgnana drekk ég darjeeling te
tvo eða þrjá bolla með hunangi
og stundum laga ég tvo bolla af kaffi
handa vinkonu minni sem stundum gistir

og rista beyglu sem við skiptum á milli okkar
áður en ristavélin bilaði
nú hita ég beygluna í ofninum

vinkona mín er læst úti
hún er búin að vera læst úti í þrjá daga
og þess vegna er ég búin að laga bæði kaffi og te
þrjá morgna í röð ]



[ Það blæs að venju bölvuð norðanáttin
og blásvört skýin raða sér á jötu.
Þá himinn opnast; hellir Guð úr fötu
því Hann á regnið, dýrðina  og máttinn..

Á rassinn sest og reyni að horfa á þáttinn
um rannsókn máls í landi vesturþýskra.
Er vindurinn og veggir saman pískra:
"Er Werner sekur?" staulast ég í háttinn.

Tennurnar bursta, tek upp næsta þátt.
Trítla upp stigann, þreyttur, leggst í rúmið.
Vitundin sofnar. Frá vökulöndum ber.

Hrekk upp við dynk sem drepið væri hátt
dyrnar á. Rís upp. Fölur stari í húmið.
Þrastarblóð rennur rauðmyrkt niður gler. ]



[ Það síðasta að sjá
er hvítt ský í mynd
risavaxins manns. Hann liggur
á bakinu með hendur á brjósti
og svífur yfir borgina
glitrandi og skjálfandi fjársjóð
ljósa. Hvítur líkami
einn á mjög hægu flugi
Hreinleiki veltur
bersýnilega á fjarlægð, hugsa ég
andartaki áður en
vélin fer að hristast
augnabliki áður en
flugstjórinn viðurkennir að hann
hafi enga stjórn
og sekúndubroti áður en
umræðan um dauðann hefst ]



[ Burt er dáin bernskuþrá,
bliknuð gleðin hjarir
eins og strá, sem fellur frá
fyr en nokkurn varir.

Kvíðinn þjáir þreytta lund,
þung mig beygir stritið,
ég hef fáa yndisstund
á ævidegi litið. ]



[ Gleð þig særða sál,
   lífsins þrautum þyngd.
Flutt er muna-mál.
   Inn er helgi hringd.
Minnstu komu Krists,
   hér er skuggaskil.
Fagna komu Krists,
   flýt þér tíða til.

Kirkja ómar öll,
  býður hjálp og hlíf.
Þessi klukknaköll
   boða ljós og líf.
Heyrið málmsins mál.
   Lofið guð, sem gaf.
Og mín sjúka sál
   verður hljóma haf.

Flutt er orðsins orð,
   þagna hamarshögg
Yfir stormsins storð
   fellur Drottins dögg.
Lægir vonsku vind,
   slekkur beiskju bál.
Teygar lífsins lind
   mannsins særða sál.

Kveikt er ljós við ljós,
   burt er sortans svið.
Angar rós við rós,
   opnast himins hlið.
Niður stjörnum stráð,
   engill fram hjá fer.
Drottins nægð og náð
   boðin alþjóð er.

Guð er eilíf ást,
   engu hjarta' er hætt.
Ríkir eilíf ást, 
   sérhvert böl skal bætt.
Lofið Guð, sem gaf,
   þakkið hjálp og hlíf. 
Tæmt er húmsins haf,
   allt er ljós og líf. ]



[ Kom milda nótt er mýkir dagsins sár, 
kom morgunsstund er færir ljós og yl, 
ég bíð þess eins að brátt ég liggi nár, 
ég beiddist aldrei þess að verða til. 

Kom þunga starf og þreyt hinn aldna mann 
er þekkti vel hve lítil var hans dáð. 
Feyk stormur tímans öllu sem ég ann, 
lát arð minn jafnan því sem til var sáð. 

Kom ljúfa gleymska, leið mig þín á vit, 
kom langa myrkur, vef mig þínum hjúp. 
Kom alda sterka hönd, lát hvert mitt rit 
og hvert mitt kvæði sökkt í neðsta djúp. ]



[ Kæri vinur
eins og þú kannski veist
ræð ég ekki ein í þessu hjarta.

Við erum tvær
og sitt hvorum megin við okkur hólf
sem fyllast og tæmast á víxl. ]



[ Ástkæra, ylhýra málið
og allri rödd fegra!
blíð sem að barni kvað móðir
á brjósti svanhvítu;
móðurmálið mitt góða,
hið mjúka og ríka,
orð áttu enn eins og forðum
mér yndið að veita.

Veistu það, Ásta! að ástar
þig elur nú sólin?
veistu að heimsaugað hreina
og helgasta stjarnan
skín þér í andlit og innar
albjört í hjarta
vekur þér orð sem þér verða
vel kunn á munni?

Veistu að lífið mitt ljúfa
þér liggur á vörum?
fastbundin eru þar ástar
orðin blessuðu.
?Losa þú, smámey! úr lási?
lítinn bandingja;
sannlega sá leysir hina
og sælu mér færir. ]



[ Hún kemur ekki nakin til dyra.
Föt hennar skýla henni.
Og hvílík föt!
Hvílíkur vefnaður ólíkra þráða!
Það samansafn lita
sem prýðir hana!
Bjallan ómar
líkt og neðansjávar;
gangurinn þekkir svo ólíkt fólk
að einum finnst að sér þrengt
á meðan öðrum líður hvergi betur.
Drengurinn með stúlkutárin
hangir þarna ennþá
í rammanum;
hversu oft varð ég ekki ástfanginn
innan þessara veggja!
Og ennþá elska ég þig
sundurgerð
og þau nöfn sem þú berð.

Þær óteljandi dyr
sem rísa upp af gólfinu,
þögnin sem vaknar
við að klút er brugðið um hálsinn,
augun sem mætast
á leið sem þau þekkja ekki.
Það er hér sem hún
- svo nýflutt inn
og svo ný í augum nágranna -
vaknar eina nótt
-eins og glitrandi
hafflötur gárist -
og yfirgefur rúm sitt
til að ná sér í náttslopp
inni í stofu. ]



[ stundum
er bylur
í fólki
sem byrgir því sýn
stundum
er stormur í fólki
sem feykir því
úr húsum
stundum
rignir í fólki
svo lækir renna úr augum þess
og
þá stundum
losna litlir steinar
og
ef það rignir lengi
falla skriður ]



[ Heimurinn liðast í sundur á næturnar
breytist í ótal örsmáar flísar
sumar sjóblautar, aðrar vaxnar grasi
eða malbikaðar, málaðar og sögufrægar
Þær æða um geiminn einsog mökkur
reiðra geitunga í svartamyrkri
eða maurildi réttum megin sólar
Því hefur verið spáð að einn morguninn
muni flísarnar ekki raðast saman
í fyrri mynd einsog þó hefur gerst
undantekningarlaust allar götur síðan
jörðin tók þessa þungu sótt
Og þá verði kannski afrísk sandalda
við hlið íslensks smalakofa og brim
skelli á efstu hæðum upplýstra skýjakljúfa
Þennan morgun, skömmu fyrir dögun, vil ég
halda fast í hönd þína nývaknaða. ]



[ Björt mey og hrein 
   mér unni ein
á Ísa- köldu -landi;
sárt ber ég emin
   fyrir silkirein,
sviftur því trygða-bandi.

Það eðla fljóð
   gekk aðra slóð,
en ætlað hafð´ ég lengi.
Daprast því hljóð,
   en dvínar móð;
dottið er fyrra gengi.

Stórt hryggðar-kíf
   sem stáladríf
stingur mig hverju sinni.
Það eðla víf,
   meðan endist líf,
aldrei fer mér úr minni.

Það sorgar-él
   mitt þvíngar þel,
við þig ég hlýt að skilja.
þó finni´ ég hel.
   þá farðu vel,
fagurleit hringa-þilja. ]



[ Bjargið alda, borgin mín,
byrg þú mig í skjóli þín.
Heilsubrunnur öld og ár
er þitt dýra hjartasár.
Þvo mig hreinan, líknarlind,
lauga mig af hverri synd. 
Heilög boðin, Herra, þín
hefur brotið syndin mín.
Engin bót og engin tár
orka mín að græða sár.
Ónýt verk og ónýt trú,
enginn hjálpar nema þú.

Titrandi með tóma hönd
til þín, Guð, ég varpa önd,
nakinn kem ég, klæddu mig,
krankur er ég, græddu mig,
óhreinn kem ég, vei, ó, vei,
væg mér, Herra, deyð mig ei.

Þegar æviþrautin dvín,
þegar lokast augun mín,
þegar ég við sælli sól
sé þinn dóms- og veldisstól:
Bjargið alda, borgin mín,
byrg mig þá í skjóli þín. ]



[ Dagur var kominn að kvöldi, 
kyrrð og svefnró í bænum, 
lognöldusöngvar frá sænum, 
sumar í blænum. 

Gott kvöld, hvað er klukkan? 

Röddin var ljúfmál sem lognið, 
létt og flögrandi bros 
um varanna rósreifað flos.
Hárið blakaði í blænum, 
bjart eins og vorið á sænum. 
Í augunum hillti undir ungan dag,
þar sem allt var fætt - nema sorgin. 

Og enn var komið að kvöldi 
og koldimmt í bænum - 
og náhljóð frá niðmyrkum sænum. 

Gott kvöld, hvað er klukkan? 

Röddin var grátklökk, sem hálfstilltur strengur, 
steingjörður íshlátur svall 
um varanna grástorkna gjall. 
Sem vængur með flugslitnum fjöðrum 
flökti strý undir höfuðdúks-jöðrum. 
Í augunum drottnaði alvöld nótt, 
þar sem allt var dautt - nema sorgin. ]



[ Skáld er ég ei, en huldukonan kallar 
og kveða biður hyggjuþungan beim. 
Mun ég því sitja, meðan degi hallar 
og mæddur smali fénu kemur heim, 
þar sem að háan hamar fossinn skekur 
og hulduþjóð til næturiðju vekur. 

Þrumi eg á bergi, þýtur yfir hjalla 
þokan að hylja mig og kaldan foss. 
Nú skal úr hlíðum hárra Tinnufjalla, 
svo huldumeyjar þægan vinni koss, 
óbrotinn söngur yfir dalinn líða 
eins og úr holti spóaröddin þýða. 

Þú, sem að byggir hamrabýlin háu, 
hjartanu mínu alla daga kær, 
sólfagra mey, djúpt undir bergi bláu, 
bústu að sitja vini þínum nær. 
Döggsvalur úði laugar lokkinn bleika, 
ljós er af himni, næturmyndir reika. 

Hvers er að dyljast? Harma sinna þungu. 
Hlægja þeir öld, er ræður þeim ei bót. 
Hvers er að minnast? Hins, er hverri tungu, 
huganum í svo festa megi rót, 
ætlanda væri eftir þeim að ræða, 
sem orka mætti veikan lýð að fræða. 

Að fræða! Hver mun hirða hér um fræði? 
Heimskinginn gerir sig að vanaþræl. 
Gleymd eru lýðnum landsins fornu kvæði. 
Leirburðarstagl og holtaþokuvæl 
fyllir nú breiða byggð með aumlegt þvaður. 
Bragðdaufa rímu þylur vesall maður. ]



[ Augað mitt og augað þitt, 
og þá fögru steina. 
Mitt er þitt, og þitt er mitt, 
þú veist hvað ég meina. 

Trega ég þig manna mest
mædd af táraflóði.
Ó, að við hefðum aldrei sést,
elsku vinurinn góði.

Langt er síðan sá ég hann, 
sannlega fríður var hann. 
Allt sem prýða mátti einn mann 
mest af lýðum bar hann. 

Engan leit ég eins og þann
álma hreyti bjarta.
Einn guð veit ég elskaði hann
af öllum reit míns hjarta.

Þó að kali heitur hver,
hylji dali jökull ber,
steinar tali og allt hvað er,
aldrei skal ég gleyma þér. 

Augað snart er tárum tært,
tryggð í partast mola,
mitt er hjartað sárum sært,
svik er hart að þola.

Bestan veit ég blóma þinn,
blíðu innst í reitum.
Far vel, Eyjafjörður minn,
fegri öllum sveitum. ]



[ Athvarfið mitt er: óhreyft ból, 
úrræði: gráturinn, 
myrkur hússins: mín sálarsól, 
sætleiki: skorturinn, 
aðalmeðulin: örvænting, 
andagiftin: freistingar, 
leirpollavatnið: lífhressing, 
læknirinn: þjáningar, 
huggunartölur: hræsni og spé, 
hjúkrunin: þögn og fúllynde, 
trúnaðarstyttan: tálgirðing, 
tilfluktið: dómurinn, 
framfærsluvonin: foreyðing, 
fyrirheit: rotnunin. 
Vinirnir sitja sjúkan kring: 
Satan og veröldin. ]



[ Ellin að gerir hallast, 
aftrast fyrri kraftar, 
hrukkar hörundið blakka, 
hærur á kolli nærast, 
tennur taka úr munni 
trosnaðar að losna, 
dvínar dugur og ræna, 
dregið hold sígur að moldu. ]



[ þú

í vatninu
eins og ég

syndir blind
með mér
og málum myndir

tíminn málar
engar lengur ]



[ Innum dyrnar
gæti það gerst

og yfir borði
hugsanlega

hefði tíminn verið annar
og ákefð og veður og heppni

okkur lætur vel
að efast

fyllum fylgsni hugans
af eigulegum efasemdum
eignumst hillumetra
af hálfkveðnum vísum

og sýnum þær fólki
sjö daga lífsins
einsog börn í aldursröð

og efumst nógsamlega
efumst ævinlega
þar til ekkert verður víst. ]



[ Snati minn!
snjalli vinur

þú ert víðsjárverður
svona laflaus á rásinni!

svona kallinn

leyfðu mér að þrengja sjóndeildarhringinn
aðeins betur um hálsinn

(jæja þá í þetta sinn)

en farðu ekki langt yfir skammt
(eða var það skemmt?)
því eftir næstu skilaboð
kemur 

HUNDAKEX!

já hann borgar sig hlýðniskólinn

og ég lofa að verða fyrstur
til að selja þér jólin ]



[ Trúir þú því
að hér sé allt morandi í óhreinum öndum
sem skjótist útúr hverju skúmaskoti
hjáróma galandi í kór: Sjáðu mig - sjáðu mig!

Þetta eru púkar og fjandar
og einn glóandi andi
sem er bleikur á hörund
og gengur á iljunum, trúirðu því?

Og þeir halda því fram
að ég hafi hóað þeim saman
á safnaðarfund - ég get svo svarið það!
Samt er kirkja á hverri einustu hæð,
í hverjum einasta hóli, trúirðu því! ]



[ Hendurnar byrgja náfölt
andlit
þvöl augnhárin vísa
í allar áttir
vot rúmklæðin vafin
um krepptar fætur
hversdagslegt hljóð
vekur litla athygli
en þó
kannski bréfið sé að koma
sem ég aldrei sendi. ]



[ Á kvöldin les hann fyrir mig úr eglu eða laxdælu
strýkur lærin þegar segir frá akuryrkju og útreiðum
fer með dróttkvæði undir sænginni og grúfir sig
yfir brjóst mitt þegar
               kappi
                     er
                         veginn
þessi kvöld þegar blikar á gráa gafla undir gömlu
tungli langar mig að heita guðrún eða ásgerður til
þess að heyra hann segja nafnið mitt sögulega oft. ]



[ Gefðu, að móðurmálið mitt,
minn Jesú, þess ég beiði,
frá allri villu klárt og kvitt,
krossins orð þitt út breiði
um landið hér, til heiðurs þér,
helzt mun það blessun valda,
meðan þín náð lætur vort láð
lýði og byggðum halda. ]



[ Í tungsljósi á ís yfir Tungufljót ég reið,
teygða ég þar hestins á snarpasta skeið;
en viðsjált, viðsjált er á vetrardegi vötnin að ríða.

Hart greip hann sprettinn og sparði ei afl,
spegilhált var svellið og stæltur var skafl.
En viðsjált, viðsjált er á vetrardegi vötnin að ríða.

Allt í einu fældist og frýsaði hátt
fákurinn og öfuga snerist í átt.
Því viðsjált, viðsjált er á vetrardegi vötnin að ríða.

Gat ég að líta, hvar álfa fimur fans
fetaði út í vatnið og sté þar í dans.
Já, viðsjált, viðsjált er á vetrardegi vötnin að ríða.

Hver um annan kyrpingur kænlega hljóp,
köldum geislum stafaði fölvan á hóp, 
svo viðsjált, viðsjált er á vetrardegi vötnin að ríða.

Annarleg sveif mér þá löngun í lund,
lysti mig að sækja þann kynlega fund;
en viðsjált, viðsjált er á vetrardegi vötnin að ríða.

En ei fékk ég hestinum otað úr stað,
og lof sé Guði fyrir, hann bannaði það,
því viðsjált, viðsjált er á vetrardegi vötnin að ríða.

Því þar sem álfar frömdu sinn feiknstafaleik,
feigðarhylur gein þar, og spöngin var veik,
svo viðsjált, viðsjált er á vetrardegi vötnin að ríða. ]



[ Rís heil, þú sól, sem enn oss færir ár,
það ár, sem þjóð vor lengi muna skal!
Rís heil, með sigurmark um bjartar brár
og bjarma roðin upp af tímans val.
Þú ljóssins drottning! blessa berg og dal,
þín birta læsi sig um fólksins hug,
til starfs og þroska vek þú hrund og hal,
á horfins tíma meinum vinn þú bug,
og vektu traust og trú og forna dáð og dug. ]



[ Volaða land,
horsælu hérvistar slóðir,
húsgangsins trúfasta móðir,
volaða land!

Hafísa land,
ískrandi illviðrum marið,
eilífum hörmungum barið,
hafísa land!

Vandræða land,
skakkt eins og skothendu kvæði
skapaði guð þig í bræði,
vandræða land!

Drepandi land,
búið með kjark vorn og kjarna,
kúgandi merg þinna barna,
drepandi land!

Vesæla land!
Setið er nú meðan sætt er,
senn er nú étið hvað ætt er
vesæla land!

Hrafnfundna land,
mun þú ei hentugast hröfnum?
Héðan er beint vorum stöfnum,
hrafnfundna land! ]



[ Hver á sér fegra föðurland,
með fjöll og dal og bláan sand, 
með norðurljósa bjarmaband
og björk og lind í hlíð?
Með friðsæl býli, ljós og ljóð,
svo langt frá heimsins vígaslóð.
Geym, drottinn, okkar dýra land
er duna jarðarstríð. 

Hver á sér meðal þjóða þjóð,
er þekkir hvorki sverð né blóð
en lifir sæl við ást og óð
og auð, sem friðsæld gaf?
Við heita brunna, hreinan blæ
og hátign jökla, bláan sæ,
hún uni grandvör, farsæl, fróð
og frjáls - við ysta haf. 

Ó, Ísland, fagra ættarbyggð,
um eilífð sé þín gæfa tryggð,
öll grimmd frá þinni ströndu styggð
og stöðugt allt þitt ráð.
Hver dagur liti dáð á ný,
hver draumur rætist verkum í
svo verði Íslands ástkær byggð
ei öðrum þjóðum háð
Svo aldrei framar Íslands byggð
sé öðrum þjóðum háð. ]



[ Land míns föður, landið mitt
laugað bláum straumi
eilíft vakir auglit þitt
ofar tímans glaumi.
þetta auglit elskum vér,
- Ævi vora á jörðu hér
brot af þínu bergi er,
blik af þínum draumi.

Hvort sem krýnist þessi þjóð
þyrnum eða rósum
hennar sögur, hennar ljóð,
hennar líf vér kjósum.
Ein á hörpu ísa og báls
aldaslag síns guðamáls
æ hún leiki ung og frjáls
undir norður ljósum. ]



[ Á morgun ætla ég að snúa þróuninni við
og vaxa afturábak.

Æfa vel og lengi til að verða minni ég
og meiri ég.
Í hvert sinn sem ég finn mig týni ég mér aftur.
Komin í höfn til að sjá hana færða lengra í burtu
og ég skil ekki tilganginn.

Skil ekki guð.

Eins og að komast upp á fjallstopp
nær dauða en lífi,
aðeins til að sjá aðra brún.

Og ég er viss um að hún var þar ekki fyrir.
Viss um að guð hafi hnoðað í eina væna þegar
ég sá ekki til, svo aðra og aðra.

Ekki það að ég sé eitthvað að kvarta
- ég elska líf mitt...á köflum.
Samt fæ ég það oft á tilfinninguna að þarna úti
(helst í fljótandi formi)
sé einhverjum persónulega í nöp við mig,
svo gleymist ég og ég brosi
eins og barn sem kann ekki að blygðast sín.

Þá er slegið og slegið á hendurnar svo jafnvel
bossinn, ósnertur, roðnar.

En ég var góð
hvísla ég
á milli samanbitinna tannanna
(samviskan segir annað)
uns ég er farin að öskra.

Það er einmitt þá sem ég týni mér og þarf að
klifra nýja brún
með bólgna fingur og blóðuga samvisku.

Á morgun ætla ég að snúa þróuninni við.
Á morgun verð ég lítil til að stækka aftur. ]



[ Yfir bæði eitt skal ganga,
ung ég mær var gefin Njáli,
honum samhent lífs um langar
leiðir eins og segull stáli.
Nokkuð hans á hugfró brysti,
hjúkrun væri hann sviptur minni,
og sæti ég eftir sár á kvisti,
saknaði hann mín í eilífðinni.

Vil ég ei sem ösp á hóli
angaslitin, greinabrotin,
standa uppi ein á auðu bóli,
yndisvana, máttarþrotin.
Lífs það væri vesæl nefna
vonarlaus að þreyja kona,
míns og eigi mega hefna
makans spaka og hraustra sona.

Reidd er sæng á rauðu báli,
rýkur upp af baði heitu;
hlakka ég til við hlið á Njáli
að hvíla mig af dagsins þreytu.
Hinzti skal oss svefninn svala,
þótt svíði reykur, öndin kafni.
Hanann rauða heyri ég gala,
háttum þá í drottins nafni. ]



[ Þat mælti mín móðir, 
at mér skyldi kaupa 
fley ok fagrar árar 
fara á brott með víkingum, 
standa upp í stafni, 
stýra dýrum knerri, 
halda svá til hafnar, 
höggva mann ok annan. ]



[ Viðkvæm 
logandi týra
varpar 
svargráum sannleik 
um helli

Lágt snarkar
eldsins kveikur

Í skrjáfi 
laufnætur 
fálmar 
stirður 
armur orðsins ]



[ (augu)


þú sást mig í garðinum
eins og engil
ég gaf börnum sykraða snúða


(og augu) ]



[ Eins og raketta
skýst ástin upp
hratt
springur
deyr
og skilur eftir sig
útbrunna spýtu

og árið er liðið. ]



[ I

Hryglur í höfgu gnauði
-hljóðin í eyrum mínum
dynkir á dauðu gleri

dropar á þyljum. 

Doði í gömlum draumum 
draugar í hverju horni.
Sefur í hússins sálu
söngur frá vori

-söngur frá liðnu vori.


II

Í dýpsta hluta huga míns er kæti
sem heldur að hún 
kunni að þrá og sakna.

Í leyndum kima mykrar sálar minnar er minning sem að stundum
fær að vakna.


III

Læðist milli þilja þögull vindur
-þytur undan hvítri hurð að nóttu-
Hringar sig sig um höfga fingur mína
heldur mér með döpru hvísli sínu


IV

(Ljúfur vindur í laufi trés
lindarniður á hljóðum degi
hönd þín hári mínu) ]



[ Manstu þegar við
fengum okkur göngutúr
fyrir um það bil viku.

-Það var frost, já manstu?

Þá sagðirðu að þér 
þætti vænt um mig.

Og leiðir okkar skildu.

-Jú,jú, það snjóaði aðeins...

Mig langaði bara 
að segja:

"Takk, sömuleiðis". ]



[ Undirförul fæðist fyrir innan. 
Útum allt liðast hún
og læðist þangað sem hjartað slær.
Í lifur og görnum gerjast
gólfið verður valt.
Barátta að berjast ofan úr hvirfli í tær. ]



[ Eitt skref enn og áfram gakk. 
Til hvers, spyr hermaðurinn ekki, því þá er hann skotinn.
Ég freistast hins vegar til þess að spyrja því að hver ætti svo sem að skjóta mig.
Röng beygja fyrir löngu síðan hefur gert gönguna um völundarhúsið að grámyglulegri martröð.
Eins og völundarhúsi sæmir er hver einasti gangur eins, ekki einu sinni mannnautsskrímsli til að tikka upp hversdagsleikann fyrir mann.
Ég er handviss að það eru fleiri hérna en ég, ég heyri raddir, stunur og gnístran tanna. En ég sé engan. 
Eitt skref, bíddu, ætti ég kannski að fara aftur á bak.
Til hvers, þú dreifðir engum perlum fíflið þitt, urra ég á sjálfan mig í myrku völundarhúsinu.
Eitt skref áfram og enn gakk ]



[ Vont að vakna með ókunnug augu á vetramorgnum
Sé bláleita kjóla allt í kringum mig og er skyndilega orðinn æði fjarsýnn.
Ekkert vit að setja upp nærsýnisgleraugun.
Staulast á fætur, horfi mig út úr herberginu.
Sé gömlu augun úr mér liggja á eldhúsborðinu.
Tek þau varlega upp og pakka þeim niður í skúffu, merkt minningar, og hugsa með mér að ég geti kannski notað þau seinna.Gæti þurft að skipta um sjónarhorn.
Engu hent tautar konan mín oft.
Enda á ég fullt af gömlum skoðunum í skúffunni, sem ég nota örugglega ekki aftur.
Þetta er róttækar skoðanir frá því að ég var ungur og eiga ekki erindi við mig í dag.
Annars kann ég vel við þessi augu, en voðalega fara bláleitu kjólarnir í taugarnar á mér. ]



[ \"Virkilega\", 
ég er góður í 
því að hlusta. 
hún elskar að 
tala, ég hlusta. 

Síðan get ég líka 
verið sammála, 
samþykkt allt. 

\"hann kom svo illa fram við mig\" 
\"mig langaði bara að eignast barn\" 
\"svo hélt hann framhjá mér\" 
\"karlmenn eru svín\" 

Og ég kem með 
frasa ættaða 
úr sjálfshjálparbókum. 
þeir hljóma vel. 

Hlustar ekki á hvernig 
ég vinn þig á mitt band, 
þú veist hvað ég er, 
ég er svín, 
ætla að fara illa með þig, 
langar ekki til að eiga með þér barn 
og 
held framhjá þér ef mér býðst það. 

Ég er allt sem þú vilt 
að ég sé, 
ég er að hjálpa þér...... 

Núna ertu búinn, 
fullnægð, 
þarft ekki lengur hjálp 
og okkur líður vel. 
Við erum svín. ]



[ Smá peð og 
mig langaði, 
að læra á hljóðfæri,
foreldrar mínir 
voru svo ánægðir 
með mig. 

Ég var skráður 
í tíma hjá 
orgelleikaranum 
og gerð 
framtíðarplön:
-nótnabók
-statíf
-hljóðfæri. 

Ég var svo glaður 
og kátur 
þegar pabbi fór 
til Reykjavíkur að 
versla framtíð 
mína.

Ég velti því 
stundum fyrir mér 
hvað hann var að hugsa 
í þessari ferð. 

Vinur minn spurði 
mig í dag hvort 
ég spilaði á hlóðfæri, 
ég sagði honum 
að blokkflauta 
væri ekki hljóðfæri. ]



[ Ég var stopp 
á rauðu ljósi 
enda er ég með eindæmum 
heiðarlegur ökumaður, 
nýstúdent í pallíettukjól 
ákvað að misnota sér 
heiðarleika minn 
og skvapaði sér 
að glugganum og brosti 
þessu brosi sem 
átti að bræða allt 
og redda henni fari heim. 

\"hvert eruði að fara\"? 
spurði hún eins 
og að henni kæmi það 
eitthvað við. 
Hvað getur maður sagt 
við nýstúdent í pallíettukjól 
sem er búinn að tjalda 
til sparibrosinu, 
\"við erum að leita okkur 
að stúlku sem vill fara 
með okkur heim að ríða\" 
fannst mér vera rétta svarið. 
\"ertu til í smá akksjón?\" 

Það kom grænt ljós 
meðan hún hugsaði sig um. ]



[ "Já við samþykkjum, 
að senda börn annarra 
heim ef þau fylgja ekki 
settum reglum" 
og í fáránlegri 
afneitun trúa að 
barnið þeirra geti aldrei 
orðið að morðingja. 

Taktu á honum stóra 
þínum mamma, 
barnið þitt drap mann... ]



[ Gónið. 

Lítið á mig. Afhverju lítið þið á mig svona oft? 

Afhverju setjist þið ekki bara saman í hóp beint fyrir framan mig og GLÁPIÐ? 
Ég tek alveg eftir ykkur, ekki af neinni annarri ástæðu en þeirri að þið eruð eins og hópur af smástelpum. Stingið saman nefjum, beint fyrir framan mig....flissiði aðeins meira..formúlan er röng. Kannski er ég of mikið fyrir ykkur? Kannski eruð þið of lítið fyrir mig? Kannski eruð þið litlir karlar með litla reynslu og lítið typpi? Afhverju farið þið hjá ykkur? Ég hef ekki gert neitt til þess. Ég sit bara hérna. Ekki er heimurinn svona lítill hjá ykkur? 
Er hann svona lítill Á ykkur? 
Eruð þið hræddir? 
Er ég of nálægt ykkur? 
Er ég ekki eitthvað sem þið þekkið? 
Verðiði svona asnalegir ef þið eruð ekki virtir viðlits? 

Ég er þess eðlis að þurfa að skilja ykkur. 
Því ef ég gerði það, yrði ég kannski ekki eins reið útí ykkur. 

EN..ef ég næði að skilja ykkur, yrði ég þá ekki jafnlítil og þið? 

Mér finnst þið ekki litlir....Ég sá ykkur ekki. 
Ekki fyrr en þið fóruð að gera ykkur breiða í návist minni. 

Þið hafið greinilega ekki haft í huga að fliss fer ekki stórum köllum.....Það fletti ofan af ykkur.... 

Ég þoli ekki svona taugaveiklaðar kerlingar eins og ykkur... 
Hélduði að þið kæmuð mér til? 
Einhverntímann? 
Kannski?

Nei....raunveruleikinn eyðilagði fyrir ykkur þegar hann potaði í ykkur ....lét ykkur flissa. 
Hann eyðilagði fyrir ykkur... 

ég er eina konan sem hef ekki áhuga.... ]



[ Að lifa af lýsi á tungubroddi er að eiga við krónískt klofbragð.
Stígið við myntukeim bragðbættrar dagrenningar.
Vísifingur rýfur meydóm morgunsins, hælkrókur í gluggatjald,
leið fyrir stúrið auga hefur verið rudd.
Winston sendir reykboð til þess sem eftir lifir dags ?
afboðar sig vegna veikinda.
Dagur er vítisengill ? bandíti með skítugt hár og illan ásetning:
,,hí, hí, hí á þig, nú væri betra að vanda sig?. ]



[ Vindurinn leikur um hliðar húsanna og smýgur milli rimanna í grindverkinu 
hann skekur trén og leikur um laufin. Þetta eru hljóðfæri hans. 

Hvernig líður vindinum þar sem ekkert er?

Þar er dauðaþögn í brjáluðu roki og engum skemmt. ]



[ Inni í mér eru kantsteinar, þeir eru gráir og grjótharðir,
kantsteinar eru gjarnan þannig. 
Ég ræð þessu ekki sjálfur. 
Þú biður mig um að geyma þessa kantsteina 
og þeir hlaðast upp.
Bráðum verður ekkert bil á milli þeirra, þá verður ekkert lengur sem skilur þá að.
Bráðum rennur þetta allt samann.
Ég orðin að kantsteininum þínum og verð skilinn eftir. 
Þess vegna er ég orðinn svona þungur. Kantsteinar eru alveg djöfullþungir. ]



[ Stólarnir í garðinum steypa sér.
Kettirnir hímdu letilega í þeim í sumar. 
Það rignir vonandi úr þeim kattarhlandið núna. 
Það er of seint að bera á þá einhverja vörn. 
Þeir glíma við þetta sjálfir.

Hmmm...........................?

Hver veit nema hlandið verði þeim til lífs í þessari tíð.

Jæja..........................!

Nú getur ekkert haldið þeim í garðinum lengur. ]



[ ást mín hefur ei fundist
til hins þurfandi kynslóðar
  einmanna er ég því ávallt
  ekki hef ég fundið þann rétta
  og ekki hef ég verið sú rétta
  fyrir hins þurfandi kynslóðar
  sem nýtur þess sem þarf
  og endurnýjun er þeirra mottó
ó elsku faðir minn
beittur hefur þú verið með orðin þín
hvern sem ég hef stígið væng í
hefur þér aldrei líkað
  hér með bið ég þig
  tjá skalt þú ekki með a´lit þín
  sem særa hefur mitt hjarta
þegi þú nú skaltu 
og lofðu mér að finna ]



[ Brosi lárétt í gegnum trefilskramdar kinnar.
Stjörnur synda í sykurlegnum augum.

Kannski nokkur gerfitungl líka.

Svaf lengi á himnum með hönd undir kinn.
Langaði aldrei að líta niður.
Fékk aldrei náladofa í hjartað.

Kuldi er frískur að sjúga upp í nefið, með láréttu brosi...

...og spegilmynd sjálfs míns á hvolfi. ]



[ <p align="justify">Ef heimurinn hryndi af einhverjum ástæðum þá ætlaði ég alltaf að flýja norður á Melrakkasléttu og lifa af landinu kringum eyðibýlið eins og forfeður mínir höfðu gert í þúsund ár en þá rann upp fyrir mér að í verkfærakassanum var ekkert nema 7 sexkantar sem fylgdu með IKEA húsgögnum og ef ég kæmist yfirleitt norður þá stæði ég með þessa sexkanta innan um svamlandi selinn og gaggandi mávinn og vaxandi grasið og ég myndi öskra á selinn og mávinn og grasið og læsa tönnunum í rekaviðinn og deyja hægt.
			
			</p> ]



[ svertingjar dansa svo í grundinni dynur 
dynkirnir heyrast um gervalla byggð 
nasistinn sorgmæddur í einsemd hann stynur 
sú hugsjón var fölsk - er hann hélt að var dyggð... 

við höfum losnað við rótgrónar syndir 
væla djöflarnir sárt í manna sjálfum 
minning um sorg prýðir eldgamlar myndir 
en munaður ríkir aðeins í heiminum hálfum... 

við gleymum oft þeim sem að þurfa ást sárast 
því velmegun hér slekkur vorkunnareld 
meðan barn eitt í fátækt - sveltur og fárast 
fellur gullregnið niður á oss fram á kveld... 

dýrin öll gervöll syngja saknaðarsöngva 
og sótugar plöntur hljóma dimmt undir þeim 
í gróðafíkn og blindni við höfum samúð öngva 
í sóti og drullu við spillum okkar heim... 

ástin sem eitt sinn fyllti línur allra ljóða 
liggur og bíður því hún er horfin hér 
úr myrkviðum dags fellur blóð á menn rjóða 
marða eftir barsmíðar sem enginn sér... 

það haldreipi sem að trú eitt sinn var 
er trosnað og slitið og mun ekki duga 
krossinn sem kristur í þjáningu bar 
má kallast senn marklaus í mínum huga... 

metnaðarleysi fylgir tækjum og tólum 
tuggin er ofan í oss hver einasti biti 
heilar tæmast fljótt hjá fáráðum fólum 
en það fækkar einnig frumunum í snillingaviti... 

... 

lausnir hef ég engar og ég kvíði þess að heyra 
óhljóðin öll þegar heimur mun farast 
við áttum þetta skilið - við vildum alltaf meira 
velmegun og eilífð ná aldrei að skarast... 

gullregninu styttir upp og geimur nú dökkur 
góðærið dvaldi þó lengst hjá oss ríkum 
stór og breiður bólgnar heimsins gráturkökkur 
báturinn siglir fram af jarðar hæstu bríkum... 

...... 

en þangað til veröldin fellur í dá 
og ókunnt afl okkur frá jörðu mun lyfta 
þá verð ég samt glaður ef þú verður mér hjá 
því engu mun þá blóðugur heimsendir skipta... ]



[ úr rústunum skjögra brott sálirnar góðar 
svífandi fölleitar upp - þar skín ljós 
í duftinu hvíla enn púkaverur óðar 
en á botninum kafnar ein útsprungin rós... 

í háloftum hljómar englavængja þytur 
horfi ég upp þar sem ástvinir fljúga 
en fyrir hvaða sök skal ég sitja hér bitur? 
mín synd var sú að ég vildi ei trúa... 

guðleysisverur og synduga fólkið 
situr hér eftir og sér eftir því 
að hafa ekki hlustað og vera ei hólpið 
og horfin er von um að lifa á ný... 

úr himnum í fjarska heyrist fallegur hljómur 
og hörpurnar englarnir hlæjandi strjúka 
hér niðri í víti svo hroðalega tómur 
hugsa ég aðeins um engilinn mjúka... ]



[ ...ef stálið sterkt í sýrubaði minnkar og upp tærist 
og jarðarkringluhlunkurinn á ógnarhraða færist 
dýrin sem að urðu til þau anda enn og dafna 
í dýpi heitu allar syndir óviljugar hafna 
hvar er þá þessi guð okkar - sem öllu þessu stjórnar 
...þegar meinlætissál í hefndarhug - saklausum börnum fórnar?... 

...hvert snýr minn hugur til - ef þessu ég ei trúi? 
og horfi upp á dauðasorg - í lífveranna búi? 
hverf frá kristni? afneita guði? á mig sjálfan treysti 
...í trúleysið ég færði mig - sem úr fjötrunum mig leysti... 

...í blíðu og stríðu anganrósir hugga hvers manns huga 
horfir hver þar maður til - ef dópið vill ei duga 
í náttúrukjöltu finn ég frið - ef þarf ég á að halda 
...því funheitur ég dvel þar æ og forðast heiminn kalda... 

...ég þarf ei bænir - orðagljáfur - til að ósk mín rætist 
í fjallasölum sál mín aum - lifnar við og kætist 
loftið ferska og lækir tærir - anda lífi í hjörtu 
...ligg ég heitur á kaldri grundu - í næturskini björtu... 

...hér ligg ég heitur - fjarri veröld 
...í næturskini björtu 
...ef tilveran er dimm og köld 
...blæs náttúran lífi í hjörtu... ]



[ ...kvöld 
sólin sígur niður og lætur skuggana lengjast 
bak skýjanna myrkraverur vakna upp og tengjast 
ég læt vindgustinn strjúka mér létt um hár 
meðan augu mín blotna og renna saknaðartár... 

áður ástin í hjarta mér sat sofandi og máð 
en nú hlýju frá þér er mín litla sál háð 
þó röddin þín rétt áðan nærði mín eyru 
vill hugur minn endalaust taka við meiru... 

fiðrildin í maganum þjóta til og frá 
þegar brosir þú til mín og dvelur mér hjá 
en nú liggja þau kyrr og sofa svo vær 
því stúlkan mín fagra kemur ei nær... 

tímar munu breytast og menn allir með 
á taflborði lífsins er ég agnarlítið peð 
alltaf sami leikur og svartur minn litur 
en er þú komst til mín er ég ei lengur bitur... 

...morgunn 
eftir hugleiðslu mikla gegnum tómleikanótt 
byrjar lítill fugl að syngja fagurt en hljótt 
í fjarskanum geislar gegnum svartnættið smjúga 
og fiðrildin í maga mér taka að fljúga... 

er ég heyri hvar hljóð glymur í nálægum síma 
byrjar mín daglega og undurgóða víma 
í maganum fiðrildin trítilóð sveima 
við rödd þína - allri sorg - tekst mér að gleyma... 

... 

...ég er ánægður en hissa yfir því 
...að vera ástfanginn að engli á ný ]



[ Aleinn á ferli um miðdimma desembernótt 
Allt er svo kyrrt, andrúmsloftið svo hljótt 
Stjörnurnar blika í fjarska - eilífir kertalogar 
Og í fjarska er eitthvað - eitthvað sem togar... 
Norðurljósin blika svo skært í kvöld... 

Ég finn leiðina yfir myrka steina - tyrfnar brautir 
Kem um síðir inn í dimmar grenitrjáalautir 
Þar sem ástirnar fornu áttu sér stað - í laumi 
Og skuggar gamalla vera - líða fram í draumi... 
Norðurljósin blika svo skært í kvöld... 

Ég finn eitthvað elta mig - hljótt en andar heitt 
Ég skimast óttasleginn í kring - en sé ekki neitt 
Eyk hraðann - fætur mínir lyftast jörðu frá 
En það nálgast mig samt - og starir mig á 
Norðurljósin blika svo skært í kvöld... 

Tárin leka niður kinnar mínar og svitinn bogar 
Í hjarta mínu brennur hræðslan - skærir logar 
Allt í kring rennur út í eitt og ég hrasa um stein 
Nístandi sársaukinn sker holdið - inn við bein... 
Norðurljósin blika svo skært í kvöld... 

Það hikar og andar svo hátt - síðan það kemur 
Skrímslið sem tekur börnin - sparkar og lemur 
Ég gægist til baka - býst við að deyja fljótt 
En augun grípa í tómt - og allt er orðið hljótt... 
Og norðurljósin blika enn skært í kvöld... 

... 

Fuglarnir byrja að hljóma - syngja sín litlu ljóð 
Skíman við sjónarrönd - birtist falleg og rjóð 
Ég vakna með stírurnar í augunum - í fögru rjóðri 
Ég minnist eltingarleiks - undan skepnu óðri 
Hristi svalann úr mér - rís svo hægt á fætur 
Brosi - hugsa um drauma þessarar nætur 
Drauma er birtust mér - þegar ég svaf svo vært 
Undir norðurljósahimni - sem blikaði svo skært... ]



[ mig langar að standa fyrir utan glugga þinn 
í kulda og vætu þar til þú hleypir mér inn 
starir aftur í augu mín og brosir við mér skært 
... bros þitt er mér kært ... 

mig langar að faðma þig að mér og finna þitt hár 
grafa mig djúpt inn í þig og þerra mín tár 
sú tilfinning að finna húð þína strjúkast við mína 
... ég áður vildi sárt týna ... 

mig langar að vakna upp um nætur til að sjá 
að allt það góða í lífi mínu - er enn mér hjá 
draga þig að mér og sofna aftur kátur 
... laus við minn grátur ... 

en ég stend hér enn fyrir utan gluggann í snæ 
og enga inngöngu í sálu þína nokkurn tíma fæ 
inn um gluggann ég stari á þig faðma hann 
... stúlkan sem ég eitt sinn ann ... 

ég hreyfi mig úr sporunum sem ég hef staðið í 
því ég sé að þú aldrei gætir elskað mig á ný 
þó hafi ég staðið hér svo mánuðum skiptir 
... tókstu mínar ástartaugar - og klipptir ... 

... 

gamall draugur bankaði á hjarta mitt kátur 
vakti upp hjá mér löngu gleymdan hlátur 
hann er nú horfinn aftur - kemur ei meir 
... og ást mín til hennar trosnar og deyr ... 

... 

óskir um gleði og kæti ég til þeirra sendi 
og vona að hamingja þeirra aldrei endi 
því þó ég sé núna örlítið leiður og sár 
... vonandi lifið þið sæl - ókomin ár ... ]



[ sýktur og brenndur eftir varganna nag 
tærist og hrapa hvern einasta dag 
í myrkrinu horfir þú á mig og hlærð 
augað á himnum - þú hatar mig særð 
þú varst allt hér 
allt fyrir mér... 

þú lýstir mér fögur í rökkursins dimmu 
og barst mig burt eftir bardagans rimmu 
nú ligg ég eftir á vígvelli dofinn 
sálin hún grætur - köld og klofin 
þú varst allt hér 
allt fyrir mér... 

en augað á himnum hverfur mér sýnum 
myrkrið tekur við í huga mínum 
þessi stund milli tunglskins og birtu 
þegar djöflarnir sál mína hirtu 
þú varst allt hér 
allt fyrir mér... 

dagur rís og sólin hún brennir 
reynslan hún mig særir og kennir 
ég aldrei mun aftur á tunglið líta 
vera sterkur og á jaxlinn bíta 
þú ert ekki hér 
ekkert fyrir mér... ]



[ ég ranka við mér liggjandi með andlit mót hvítum himni 
steinar allt í kringum mig en enginn liggur ofan á mér 
snjónum kyngir niður og hljóð hans það eina sem heyrist 
er lifandi frostrósunum dettur í hug að lenda á höfði mér... 

ég er ómarinn &#8211; óbrotinn &#8211; ósærður &#8211; og lifandi mjög 
ég veit ei hvar ég er staddur og sé hvorki fram né aftur 
svo ég stend upp og geng af stað með spurul augun 
stefni á hvítsortann minnislaus en glaður... 

er ég villtur? spurningarnar teygja úr sér á vörum mínum 
er ég dáinn? efinn blómstrar í frjórri mold hugar míns 
hvert skal halda? áttirnar hverfa líkt og styggar rjúpur 
svo ég stefni á það sem ég tel að sé rétt... 

það rofar til þegar ég held lengra niður hlíðina 
fjöllin gnæfa yfir mér &#8211; frosin tár á bröttum hlíðum 
sólin rífur af sér huluna og brosir við mér er hún vaknar 
geislarnir hitta mig og hita upp ískalda hörund mitt... 

refir skjótast undan steinum 
rjúpur skríða undan leynum 
örninn flýgur hátt yfir mér 
öll náttúran á lífi hér... 

ég stend á bjargi og sál mín hlý 
hef ei hugmynd hvert ég sný 
austur? norður? suður? vestur? 
hvert skal halda er minnið brestur??? 

en fegurðin svo djúp og ég stari 
sé að engu skiptir hvert ég fari 
því ég man ekkert hvort eð er 
og gæti allt eins háttað hér.... 

hlýr 
meyr 
ástfanginn 
gagntekinn 
af fegurðinni hér 

ég stari áfram dáleiddur og dofinn 
fjöllin sofa því þögnin er ei rofin 
vindurinn hvíslar og árnar skríða hljótt 
andvarinn blæs í eyra mér &#8220;góða nótt&#8221; 
hérna get ég að eilífu gleymt mér 
dvalið að eilífu í kyrrðinni hér 
hvernig get ég verið villtur 
þegar ég ligg hér rólegur &#8211; stilltur 
stari þögull &#8211; orðlaus upp í hljóða geima 
aldrei villtur... því hér á ég heima... ]



[ ég segi öllum hversu illa mér líður í myrkri hugarskots míns 
ég rita ljóð um tilfinningar þær er éta mig að innan 
svik stríðni einelti og depurð liggja milli lína minna 
en þið lítið á það sem innantóm orð á blaði... 

líðan mín er sönn en þær persónur sem ég þekki þekkja hana ekki 
hamingjan streymir í kringum mig en ég næ ei dropa af henni 
vinir og ættingjar brosa er ég kreisti upp úr mér hlátri 
og telja að allt sé í lagi hjá mér... 

loks fæ ég nóg og segi mína skoðun - mína líðan 
um eyru mín streyma orð huggunar og loforða um betri framkomu 
ég brosi og treysti á það að þið efnið þau 
en við svikin fell ég enn lengra niður... 

togaður upp og hrint aftur niður 
lengra og lengra er ég drukkna hér 
botninum náð og tárin þau svíða 
og kinnarnar rauðar sem brennandi bál... 

líðan mín versnar með degi hverjum 
ástarsorg söknuður svik og einelti 
stríðni hunsun tár og blygðun 
eru allt sem ég get hugsað um nú... 

dagarnir langir renna í eitt 
næturnar andvaka móki ég kyrr 
með sársauka í hjarta og skjálfta í höndum 
strýk ég yfir haus minn sem springur brátt... 

því segi ég bless við þá alla sem skilja 
að mín líðan er rituð í þessu síðasta ljóði 
botninum náð og ég drukkna í tárum 
sálin er horfin á veg undan mér 
kannski ég komi aftur á ný 
til að sjá hvaða þýðingu það hafði 
að ef einhver bar sanna ást til mín 
hvort felli hann tár yfir gröfinni minni... 

ég bið að heilsa öllum þeim er hlusta 
ég bið að heilsa öllum þeim er ég unni 
þó þið hafið sært mig og dregið mig niður 
þá held ég að ég brátt muni fyrirgefa það... 

farinn með sorg og söknuð í hjarta 
trúi á tómið sem tekur við mér 
kannski ég ferðist upp í himnana bjarta 
en jafnvel helvíti er skárra en það sem er hér... ]



[ Ég sest upp í rúminu og stari á blettina á veggnum 
dökkir líkt og allt annað í kringum mig 
það er ennþá nótt. 
Ég stend upp og geng örfá skref um á ísköldu gólfinu 
teygi hendur mínar í blindni ofan í skúffuna 
þú ert ennþá þar. 
Ég opna bókina og fletti þvalur síðunum í myndaalbúminu 
skoða allar þessar ljúfu minningar aftur 
þú ert ennþá þar. 

... 

Ég geng um götuna sem og svo oft áður 
aleinn og einmana stari ég á strikin í stéttinni 
ímynda mér hvernig við héldumst í hendur 
föðmuðumst innilega 
kysstumst hlýlega. 

... 

Ég lít upp til himins 
hann er blár og fagur 
sólin skín niður á mig 
úr litlu sætu skýjunum. 

...og þú ert ennþá þar. ]



[ ...skýið yfir fjallinu byrjar að gráta 
og tárin leka niður gróðurlausar hlíðarnar 
saltvatnið safnast saman í djúpu sári 
sem verður dýpra með hverri stundu... 

...að lokum jafnast fjallið við jörðu 
leifarnar skolast út í kalt og blátt hafið 
skýin hlæja yfir vel heppnuðu verki 
en hlíðarnar rísa aldrei að nýju... 

...ný grasstrá vaxa á auðri jörðinni 
þar sem áður var skjólið mitt... ]



[ Geng í gegnum gráa eyðimörkina 
grátandi, skiljandi litla dropa eftir 
á þurrum sandinum. 
Sest á hné mín, horfi niður og hugsa 
hugsa um þá einu ást sem ég fór frá 
þá einu ást sem ég vildi. 
Horfi stíft á lítinn, þurran, kaldan sandstein 
tek upp lítið, hart og oddhvasst grjót 
hugsa um illsku mína 
sé eftir öllu þessu 
hegg mitt hjarta í steininn. 
Ég veit, ég sé að hjarta mitt er hart og kalt 
ég vildi, ég vona að hjarta mitt væri mýkra og betra 
en hjartað fyrir augum mínum 
hjartað sem ég sker út 
er hjartað sem ég úr mér missti 
hart sem steinn 
kalt sem grjót. 
Sýrutárin úr augum mínum renna enn niður 
er ég tek upp bjarg og geng stutt aftur 
fleygi því á litla steininn, litla hjartað 
og sé strax það sem ég vissi áður 
að hjarta mitt er steinn 
að hjarta mitt er hart 
en hjörtu úr steini brotna líka. ]



[ Hatrið býr í brjósti mér,
nartar, rífur, bítur.
Hatrið geymi handa þér,
dóminn minn þú hlýtur.

Enda skalt þú dapur, snauður.
Samviskan mun fanga þig.
Óska munt að værir dauður,
veist ei hvað kom fyrir þig.

Aldrei munu augun þín
aftur fá að særa.
Dimm munu augun mín
myrkrið þér færa.

Á gröf þinni mun ég ganga,
dansa, syngja og hoppa.
Fagna þér sem satansfanga,
aldrei mun ég stoppa. ]



[ Við rætur hugsana minna 
situr þú og sáir
frjókornum ástarinnar
sem á leið sinni 
gegnum tómið
breytast í bitur blóm
sem anga af reiði
og seinna meir 
munu þau lifa góðu lífi
í listigarði brostinna vona ]



[ Hversu ljúft var að hlusta á
þína fögru hljóma.
Dreyma drauma sem aldrei fá
í deginum að óma.

Hljómarnir þínir hrífa mig með
óþekkta heima að kanna.
Heima sem ég hef aldrei séð
en hljómarnir þínir sanna.

Tónarnir áfram mig teyma,
upp úr djúpinu toga.
Gullin þín viskuna geyma,
tendra gyllta loga.

Ljóðin þín lokka og tæla.
Þau leika við huga minn.
Um sál mína flæðir sæla
er heyri ég sönginn þinn. ]



[ Hlýr ofninn virðist brennheitur er ég snerti hann létt með mögrum 
fingrum... einn ískaldan janúarmorgun... 
... 

stari fram fyrir mig á hnakka langþreyttra sálanna týndra 
dvelur hin sama hugsun í heilum þeirra og mínum? 
fölleitur kennarinn útbýtir verkefnum með sorg á vörum 
en viðarklætt borðið mitt hverfur ei sýnum... 

á glugganum lenda stórvaxnir droparnir með hvelli 
þögnin hér inni orðin óbærileg líkt og áður 
í neonupplýstum hornum má heyra einstaka snöggt 
því draumurinn um betra líf er þegar orðinn máður... 

... 
köld bifreiðin tekur á móti mér með opnum örmum og dynjandi 
bassatónlist... er ég lífga stálið við með ryðfríum lyklinum... 
... 

inni í viðarklæddu sjónvarpsholi sest ég örmagna niður 
menn lifna við á skjánum er ég ýti á einan takka 
æðisgengnir skotbardagar í hrynjandi háhýsum hljóma 
en ég heillast ei og læt huga minn afskiptalausan flakka... 

þar sem graslendið, vötnin stór, fjöllin há gnæfa 
stend ég ímynduðum fótum og læt mig dagdreyma 
regnið kalt, loftið tært, dýrin öll og tárin mín 
ég græt því að sálin mín - á í raun hér heima... 

... 
ég opna vot augun og geng hægt að ísköldum glugganum... útsýnið 
inn er eitt samansafn byggða og jarðarmeins... krabbameins... 
... 

ég vildi að ég gæti flúið út og leitað frelsis 
upp tindana þar sem að draumar mínir rætast 
yfir skóglendið þar sem ég glaður myndi villast 
faðmandi dýrin - þá myndi sál mín brátt kætast... 

en sakborinn í heiminn sem deyðandi ógnarafl 
get ég aldrei snúið aftur með samviskubit á hjarta 
feður reknir voru áður úr lífsins paradís 
í sjálfum mér heldur samviskan áfram að narta... 

... 

en til fjandans með auðæfi peningasjúkra manna 
allir vilja að nám mitt klárist með prýði 
en til hvers að vita svo margt um ekkert 
þegar frelsisþrá hjarta míns er að brjótast úr hýði? 

út úr borgarhel þar sem að gleði öll tapast 
held ég heim þar sem fögru ævintýrin skapast 
við munum á endanum hvert og eitt andast 
en sem lík vil ég ei fjöldanum blandast!!! 

... 

hvers vegna að læra öll þessi fræði 
þegar niðurbundin sál mín er aldrei í næði? 
til hvers að vinna sér inn ógnarmikið fé 
þegar peningaleysið í óbyggðum er það eina sem ég sé? 
til hvers að kasta á braut minni paradís 
þegar sýktur af baldni að lokum ég frýs? 
farið þið menn til fjandans með tækni 
ég held fast í frið 
...og náttúrurækni... 

...á fjöllum ég dvel brátt 
...undir himninum hátt 
...hef allt sem ég hef þráð 
...þegar frelsi mínu er náð... ]



[ Jæja mér finnst heimurinn vera dulítið skringilegur þessa dagana þegar allir bomba alla og litlu sætu dýrin horfa á blessuð litlu börnin og alla þessa hryðjuverkamenn leika sér með bomburnar sínar og önnur leikföng sem sköpuð eru í þeim tilgangi að myrða saklaus börn og gamalmenni sem hlaupa um í göngugrindum og reyna að forða sér undan bílum sem keyra alltof hratt og innihalda manneskjur sem að eru að drífa sig til að sjá einhverjar myndir í kvikmyndahúsum þar sem að þeir upplifa sælustundir séðar í gegnum augu leikara sem fá svo miklu meira í árslaun heldur en allir forstjórar tölvufyrirtækja í veröldinni þar sem einræði er smám saman að ná tökum á litlum og sýktum heilum stjórnmálamanna sem einnig laumast til að níðast á litlum krökkum og halda framhjá í gríð og erg líkt og þeir fengju borgað fyrir það en það er einmitt málið sem að allir spyrja sig um hvort að þeir væru virkilega eitthvað hamingjusamari ef þeir ættu peninga og þyrftu að hafa áhyggjur af því að einhver rosa drjóli með haglabyssu sem framleidd er af barnaþrælkurum í Asíu myndu ráðast inn í stóra húsið sem reist er af sama fyrirtæki og lagði alla þessa olíuborna vegi um löndin og choppaði niður trén í þeim tilgangi að rækta meiri dóp fyrir aumingja sem nenna ekki að vinna og sitja þess í stað í einhverjum gatslitnum sófa undir sæng og horfa á ofbeldisfullt sjónvarpsefni sem kennir einmitt öllum börnum þessa heims að ríða eða kýla alla aðra krakka í andlitin sem að vaxa senn upp í fullorðin smetti með bólum og tilheyrandi sem að þau meika yfir með farða sem búinn er til úr sandinum sem tekinn var úr hlíðunum austan við fjall og orsökuðu það að stór hola er komin inn í landslagið sem mun aldrei bíða þess bætur og verður þannig um aldur og ævi hvers einasta manns sem óskar þess verða gamall en reykir samt og drekkur áfengi í von um það að finna hamingju í þessu "vonandi" langa lífi sem hann vill upplifa og drekkur þess vegna appelsínudjús á milli mála í von um betri heilsu... 

Fuck it... 
Ég er farinn í sturtu ]



[ Ég henti skel 
í ósk minna drauma 
leitandi að þér... 

Ósk mín með öldu 
rann til sjávar 
"óljós er stefnan þín" 

Sólin kvaddi 
settist niður 
hljóð hún svaraði minni bón 
ljúfur draumur... 
Enginn veit hvernig fer 
enginn veit hvernig fer... ]



[ Með hvítvoðung í fangi 
liggur hún stofunni í 
ljósbleikt hörundið roðnar.... 

Um nótt varst þú birta 
gargandi her 
ómældan sársauka, skapaðir mér.... 

Í enda er upphafið að leita 
nú liggur þú hér 
vafinn af brjóstinu heita... 


Fingur um mig grípa 
starandi undrandi á 
sjáðu hvað ég hef skapað 

já sjáðu hvað ég á..... ]



[ Á Myrká bjó djákni einn
Átti hann lífsbitan seigan
Í jólaboðið var hann seinn
Því dauðinn vildi hann feigan

Yfir brúna djákninn ríður djarfur
Veit ekki að brúin er að bresta
Er hún brestur djákninn stendur stjarfur
Hefur engan stað í hönd að festa

Fölur upp á bakkann djákninn flýtur
Ástríðufullur lifnar við
Þegar hann svo spegilmyndina lítur
Hefur hann snúið aftur í draugalið

Djákninn kemur ríðandi á bæinn
Fær þar koss á kinn
Hún segir honum hvað gerst hafði um daginn
Á meðan hann hemur hestinn sinn

Á leiðinni upp í hallann
Kemur Kári fljótt
Gúðrún sér í hvítan skallann
Úff það var ljót

Er þau koma aftur heim á Myrká
Ætlar djákninn að spyrja:
Viltu ekki vera mér hjá,
Ástarævintýrið er rétt að byrja?

Guðrún því með öllu neitar
Hún hleypur burt og beint
Að griðarhúsi Guðrún leitar
En það er því miður of seint

Djákni ætlar að þrífa hana niður
En Guðrún hringir bjöllum
Á bænum myndast mikill kliður
Og Guðrun er að fá hjálp frá nokkrum köllum

Við þetta verður djákni smeykur
Hann hleypur yfir torfin
Þá kemur mikill reykur 
Og púff djákninn var horfinn

Alla ævi mun þetta á Guðrúnu bitna
Og aldrei mun hún djákna gleyma
Hún hefur stundumm sést mikið svitna
Er hún segist sjá djáknann sveima. ]



[ Manni litli karlinn sá
Er snýtti sér í föt
Heldur betur honum brá
Þegar hann fór af sinni Flöt

Hvað var orðið um hann 
Þennan lærða og snjalla mann
Var eitt sinn ánægður, 
Eða svo hélt hann

Hann var orðinn einmanna
Átti engan að
Varð að búa í öskjuhlíð
Fór aldrei í bað

svo var það einn dag
er hann var að spræna í krús
að sá þennan séstaka
hvorki mann né mús

hann sagði hvorki nafn sitt
né hvaðan hann væri
það eina sem hann sagði var
\"ég vil gefa þér annað tækifæri

Manni kinkaði kolli
var orðinn ægi spenntur
það næsta sem gerðist var að
hann var aftur á Flötina lentur

hann sá sína konu
og litla strákinn sinn,
sagði ekkert en huggsaði
\"þakka þér Guð minn\" ]



[ Nú sit ég einn í svölum aftan-kalda
og silfurhvítum horfi eftir linda,
sem bungar fyrir blástri sunnanvinda,
þar blá og dimm sig reisir fjarðar-alda.

Heill sértú, blær, og vonarljósið valda,
sem veit ég af að baki dökkra tinda,
og heill sértú, þú hreinust allra mynda,
sem hylst mér nú á bakvið jökulfalda.

Þig skal ég, mey, í mínum huga geyma,
og aldrei muntu mér úr minni líða,
þú munarskæra, sem ég unni lengi.

Um þig mig skal á dimmri nóttu dreyma,
og þegar ljómar fagrahvelið fríða,
þá fyrir þig ég hreyfi gígjustrengi. ]



[ Liljur hvítar í ljósum draumi
lyft mót geislum brá;
í glugganum mínum þær ungar anga
sem elskunnar sæla þrá.

Ég sit og horfi á sumarljómann,
er svífur um loftin blá,
og hugsa um augu, er á mig litu
með undrun og bæn og þrá. ]



[ Úr krystal-glasi gullið drakk ég vín,
og gleðin kyssti varir mér.
Í djörfum leik sér lyfti sála mín,
sem lausklædd mey í dansinn fer.

Ég skæru glasi hélt í hendi fast,
sem hönd það væri á kærum vin.
En, minnst er varði, bikar sundur brast
og brotin skáru æð og sin. ]



[ Einn sit ég yfir drykkju
aftaninn vetrarlangan,
ilmar af gullnu glasi
gamalla blóma angan.

Gleði, sem löngu er liðin,
lifnar í sálu minni.
Sorg sem var gleymd og grafin,
grætur í annað sinni.

Bak við mig bíður dauðinn,
ber hann hendi styrkri
hyldjúpan næturhimin
helltan fullan af myrkri. ]



[ Ég er hraustur, ég er veikur,
ég er hryggur, glaður þó;
ég er óhræddur, ég er smeykur,
ég er snauður, ríkur nóg.

Ég elska gjörvallt, allt þó hata, 
allt ég veit og neitt ei skil;
öllu bjarga´ og öllu glata
í augnabliki sama´ eg vil.

Ég er fús og ég er trauður, 
ég ber glaður votan hvarm,
ég er lífs og ég er dauður,
ég er sæll og bý við harm.

Ég er óður, ég er hægur,
ég kýs allt og ekkert vil;
ég um alla jörð er frægur, 
ég hef aldrei verið til. ]



[ Bjössi litli á Bergi,
bróðurlaus á jörð,
hljóður fram til fjalla
fylgdi sinni hjörð.
--Stundum verða vorin
vonum manna hörð.

Bjössi litli á Bergi
bjó við stopul skjól.
Hálsinn hamarsavrtur
huldi vetrarsól.
Inni jafnt sem úti
einstæðinginn kól.

Einn með öllu gömlu
unga sálin hans
þoldi þunga vetur,
þögn og myrkur lands.
Löng er litlum þroska
leiðin upp til manns.

Kæmi hann í kirkju
klæðin bar hann rýr.
Hryggð í hvarmalogum
huldu þungar brýr.
Enginn veit hvað undir
annars stakki býr.

Þegar byggað börnin
brugðu sér á kreik,
glettnir gleðihlátrar
gullu hátt í leik,
Bjössi litli á Bergi
burt úr flokknum veik.

Hljóðumr heim að Bergi
harma sína bar.
Afl og heppni hinna
honum minnkun var.
Orð, sem einhver fleygði,
inn í kviku skar.

Bjössi litli á Bergi,
bróðurlaus á jörð,
hljóður fram til fjalla
fylgir sinni hjörð.
--Stundum verða vorin
vonum manna hörð. ]



[ Sofðu, unga ástin mín,
- úti regnið grætur.
Mamma geymir gullin þín, 
gamla leggi og völuskrín.
Við skulum ekki vaka um dimmar nætur.

Það er margt sem myrkrið veit,
- minn er hugur þungur.
Oft ég svarta sandinn leit
svíða grænan engireit.
Í jöklinum hljóða dauðadjúpar sprungur.

Sofðu lengi, sofðu rótt,
seint mun bezt að vakna.
Mæðan kenna mun þér fljótt,
meðan hallar degi skjótt,
að mennirnir elska, missa, gráta og sakna. ]



[ Nú er frost á Fróni, 
frýs í æðum blóð, 
kveður kuldaljóð 
Kári í jötunmóð. 
Yfir laxalóni 
liggur klakaþil, 
hlær við hríðarbyl 
hamragil. 
Mararbára blá 
brotnar þung og há 
unnarsteinum á, 
yggld og grett á brá. 
Yfir aflatjóni 
æðrast skipstjórinn, 
harmar hlutinn sinn 
hásetinn. 

Horfir á heyjaforðann 
hryggur búandinn: 
,,Minnkar stabbinn minn, 
magnast harðindin. - 
Nú er hann enn á norðan, 
næðir kuldaél, 
yfir móa og mel 
myrkt sem hel. 
Bóndans býli á 
björtum þeytir snjá, 
hjúin döpur hjá 
honum sitja þá. 
Hvítleit hringaskorðan 
huggar manninn trautt; 
Brátt er búrið autt, 
búið snautt. 

Þögull Þorri heyrir 
þetta harmakvein 
gefur grið ei nein, 
glíkur hörðum stein, 
engri skepnu eirir, 
alla fjær og nær 
kuldaklónum slær 
og kalt við hlær: 
,,Bóndi minn, þitt bú 
betur stunda þú. 
Hugarhrelling sú, 
er hart þér þjakar nú, 
þá mun hverfa, en fleiri 
höpp þér falla í skaut. 
Senn er sigruð þraut, 
ég svíf á braut. ]



[ Gakktu varlega, vinur minn.
Vel getur skeð, að fótur þinn
brotni, því leiðin er ógurleg.
Enginn ratar um þennan veg,
því lífið er leiðin til dauðans. ]



[ Þér leiðist að bíða eftir boðunum þeim,
sem búið er sjálfsagt að skrifa,
að þú skulir fara oní Hadesar heim
og hætta því fáræði að lifa,
því bið þín er örðug og óhæg.

En þeir eru fleiri, sem þola þá kvöl
-og þykir ei heilbrigðum undur-
að liggja með örkuml á urð eða möl
og allir tætast í sundur.
Það deyja svo fáir á dúnsæng. ]



[ Hvað mun það undra, 
er ég úti sé, - 
þrúðgan þrætudraug 
um þveran dal 
skyndilega 
skýi ríða? 

Svartir eru möskvar, 
sígur með hálsi fram 
slunginn þrætuþinur. 
Sé ég á dufli 
dökkum stöfum 
E. T. illa merkt. 

Ertu, afi, 
endurborinn 
og ferðu kvikur að kynngi? 
Illar stjörnur 
veit ég yfir þig 
ganga grimmlega úr ginu. 

Hættu! hættu! 
áður að hálsi þér 
sjálfum verði snara snúin, 
því sá varð fanginn, 
er und fossi hljóp, 
lax inn lævísi. ]



[ Við elskuðumst fram undir morgun
þar til döggin blandaðist svita okkar
í drykk tilhlökkunar gærkvöldsins
og samviskubits morgunsins.
Ég lét vinstra augað hvíla á brjóstum þínum
meðan það hægra skyggndist inní framtíðina
þar sem ég stend við grafarbakkann þinn
með börnunum átta
sem við áttum saman
með öðru fólki. ]



[ Þér tókst þá að fylla tugina þrjá,
teigar nú ölið konunni hjá.
Æskan að baki og ókomin ár
ungdóminn taka og enn meira hár.

Nú áttu að standa á fótunum einn,
óstuddur vera í bakinu beinn.
Máttu þó aldrei missa af þeim
sem máttinn þinn efla og í sækja heim.

Svo bregðast krosstré sem bolti og ró,
blokkirnar falla, ei bifuðust þó.
Leiðirnar skiljast, á lífinu sér;
langbest er traustið á sjálfum þér.

Nú gleðjumst við saman gleðistund á,
í glasið er notalegt vínið að fá.
Vinir og fjölskylda vanda sig nú,
svo verði hér gleði, \"hey búggalú\"!. ]



[ Það fennir yfir fólkið sem fór eitt sinn um grund
og fól okkur að hafa sig í huga litla stund.
Við verðum samt að reyna að vekja upp minningar
og verma okkur við þær sem birtast hér og þar.

Við viljum að við munum hvort annað, mig og þig;
mundu mig, ég man þig, hugsar hver um sig.
En vonin vill sinn tíma og vonin hefur völd;
við viljum verða fræg og rík, núna strax í kvöld.

Svo hægist tímans asi, þá uppgötvar þú það;
engin börn né hjálparhönd, þú komst ekki á blað.
Það fennir yfir fólkið sem fer um þessa grund
og felur ekki neinum að minnast sín um stund. ]



[ Þó örfáum skrefum frá mér
finnst mér þú gljúfur að stökkva.
Hvort samsett bros þitt úr
niðurlagi andlitsins og björtum sumardegi
verði að þessari miklu mannraun
fæ ég ekki að komast að

því maður með kalda fætur
stekkur ekki langt. ]



[ Blik í augum, á meðan
hún gengur á milli - matar þá
gleðilegum ótta.
Dágóð stund í þögninni, þá
kveikja þeir á bílnum
og keyra burt. ]



[ Stundum tekur tíminn,
í tönn mína og togar.
Rífur upp með rótum 
og skilur eftir tómið.
Eina litla holu, 
sem þó erfitt er að fylla.

   En hún fyllist þó.
   Í tímans tönn ]



[ Með tæpri tungu
tala ég 
tæpitungulaust
og hlýt ámæli fyrir

Því viðmælendur hræðast 
að gagnrýnin sé sönn
og finnst það neikvætt

Þeir eru svo vitlausir ]



[ Stöðugt þær í sífellu
tungumál sitt þreyja.
Ég hafði ekki hjart'í mér
að skipa þeim að þegja
Hlusta þó með hálfum hug
að það er þær mér segja
og hugga mig við það að 
heyrn mín mun fljótt deyja.

Stanslaust mas,
stöðugur kliður.
Það er ekki 
stundarfriður ]



[ Fellur í stafi
vetur konungur

gríp
þessa frostrós
þetta snjókorn
þennan klakabunka
og bind í orðahríð. ]



[ Malbikið úti
margfaldur stjörnuhiminn

stjarna við stjörnu
eins og bústaðir austan við fjall

ekkert rými lengur
ekkert einkalíf 

og regnið
hrynur
niður

og ber sér leið
gegnum stjörnudýrðina

heim
í sinn rétta farveg ]



[ ...þá kleifst þú klettótta slóða
með slíðrað sverð í farteskinu

leiðin lá á tinda
og faðmaðir himinn
í friði

jöklar og eldfjöll
risu til þín
á hæsta tindinn

tré í skógi hafa lofað
þúsundir þig
hrópað þig velkomna

fræ þeirra falla til jarðar
og vaxa með minningu þína

...nú stend ég einn í skógi miðjum
í iljarnar kitlar af iðandi fræjum þar undir
hrópa svo undir taka tré:

af myrkri þínu stafar
birta þess sem lifað hefur

dáið
og valið að lifa... ]



[ Hvort hægt er að vita
hvert leiðin liggur

hvert á að líta
og hvenær að líta undan

hvenær að beygja
og hvenær að beygja af

hvenær má gráta
og hvernig

hvenær að staldra við
og týna upp steina

hvort vindurinn ber mann af leið

og að vita aldrei
hvert leiðin liggur

til að vita hvort
vindurinn ber mann af leið

eða

hvort hann er leiðin ]



[ Ég stóð í sandinum og sjórinn gróf hann undan mér þegar hann renndi sér upp sandinn, 
í gegnum mig og áfram upp fjöruna þá heyrði ég þarann velta því fyrir sér hvort hvalir væru stór dýr. Pappírinn velktist innan um hann með kúkalykt, "er kúkalikt af hvölum?". 

Hafðu þig bara hægan á meðan lestin skríður hér um hlaðið og sýgur upp öll sporin okkar, en ég veit að hún nær aldrei þeim sem við fórum með í feluleik.  

Hvernig sem ég spurði hann  þá virtist sem vagninn fjarlægðist miðjuna  oftar en ef þú værir hættur þessu.
Rígfullorðin? ]



[ Inn í skápum eru ósýnilegar eigur mans. Skápar gera hluti ósýnilega. 

Hús, gardínur, sængin mín, herbergið mitt, stóri frakkinn minn næstumþví, gera mig ósýnilegan.
  
Já, straujárn þyngjast með aldrinum. ]



[ við hvellan söng vorboðanna
hniprar nóttin sig saman

hvít rúmföt
blakta einmanna í vorgolunni
og síðustu kossarnir
þorna hægt í sólargeislunum

á meðan eineygðir borgarbúar
gæða sér á ís í álfheimum
og saltfiskbreiðan 
stækkar við laugarbakkann
sit ég bergnuminn
og stari á útbrunnið kerti

bíð þess 
að nóttin herði upp hugann 
á ný ]



[ varlega 
tókstu mig úr hulstrinu
stilltir mér upp milli fóta þinna
og hallaðir höfði þínu að mér

bogi þinn strauk
strengi mína blíðlega
framkallaði tóna
sem aldrei áður höfðu heyrst


nú hljóma þeir stöðugt 
í eyrum þínum ]



[ stundum
þegar allir í nóttinni
sofa vært
vakna ég

horfi á
andlit þitt
finn ilminn af
líkama þínum
hlusta á rólegan
andardrátt þinn

en rétt áður
en fyrsti sólargeislinn
læðist inn í herbergið
á gulum inniskóm
loka ég augunum

svo þú getir
vakið mig
með vörum þínum

og ég litið
bláar perlur
komandi dags ]



[ Friday afternoon

And then he was gone
and fragmented images
fell with the invisible 
dust on my furniture ]



[ Höfuðstafa stafsetning,
stuðlar beint að rími.
Það mátti vera meining með,
mér gafst bar'ekki tími ]



[ Hún étur mig að innan þessi óvelkomna tilfinning ég er berskjölduð og veikburða frammi fyrir þér ég get ekki lengur þóst vera einhver önnur einhver önnur en ég er ég hata mitt innra eðli hvernig ég er þegar hún hefur tekið sér bólfestu innan í mér eins og ótímabær þungun í landi þar sem fóstureyðingar eru bannaðar ég er stjórnlaus barnaleg asnaleg allt út af henni ég ræð ekkert við hana inn í mér er glundroði ég er glundroði hún er spilling og ég er spillt eins og George Bush á ekki skilið að vera forseti á ég þig ekki skilið. ]



[ Ég sit hér 

á himninum er sólin að setjast 
fuglarnir eru að syngja sína síðustu söngva fyrir nóttina 
Í næsta herbergi við mig eru hlæjandi börn að leik

Útundan mér heyri ég fréttir af stríði út í heimi 
Börn verða munaðarlaus 
Börn deyja saklaus 

Ég finn tárin kítla kinnar mínar, 
hugur minn fer í ferðalag 

Þegar ég sný aftur er sólin sest 
Fuglarnir eru þagnaðir 
Börnin eru sofnuð ]



[ Ég vildi ég væri fugl, 
Og flogið gæti um. 
Flúið allt það rugl
Sem fylgir manninum.

Ég myndi flögra um heiminn
Og eitthvað út á haf,
Og ef mér svo sýndist
Ég styngdi mér á kaf.

Ég flygi yfir borgir,
Svifi þar í ró,
Ofar jarðar torgi.
Því ég hef fengið nóg .

Nóg af illsku mannsins,
Og stríði út um allt.
Nóg af hatri heimsins,
Þar sem allt er falt.

Því maðurinn er dæmdur 
Til að tortíma sjálfum sér
Stríðsins tign er sæmdur,
Hann mun aldrei þrífast hér.

Sem fugl þá get ég frjáls,
Gert það sem ég vil,
Án þess þó að þurfa 
Að spila mannsins spil. ]



[ Hvað er ég að gera hér
Ég finn aldrei réttu leiðina 
réttu leiðina að veginum 
að veginum til þín 

Til hugsanna þinna og hugarheims 

Ég stend hér á veginum 
Já, ég fann hann 
Hér er dimmt 
þú mætir mér á miðri leið 

En vísar mér veginn að annarri leið 
að öðrum vegi ]



[ Út á hvað gekk það? Grámygluleg karlálft vappar um og finnur sér fórnarkindur. Altúnga heitir hann. Ef þú átt leið hjá skaltu liggja vel fyrir höggi, því þá verður þú og líkami þinn lúlaminn. Það rignir, það rignir mikið, en bara núna. Altúnga reisir upp bendifingurinn og etur honum að rigningunni með ásakandi spékoppaglotti. Dauði og djöfull, þetta gerir ekkert gagn: sama hvað Altúnga potar í mikinn hluta rigningarinnar hættir hún ekki að bleyta heiminn. Því næst, fer hann að hrópa ókvæðisorð að rigningunni. Fellur enn. Svo þétt og víðáttumikil að Altúnga sér varla putta minna skil, svo mikil er hún orðin að hann fær innilokunarkennd. Þorir ekki að hreyfa sig.
	Blotnar í gegn og bráðnar einsog ísstytta, samt ekki.

	Út á hvað gengur það? Konan sem gat ekki gert tvo hluti í einu. Sú eina sem heyrir án þess að hlusta. Sú eina sanna. Menn eru líka konur. Hvar er Altúnga? Konan sem hleypur út nakin í hvert sinn sem himininn grætur. Konan. Tárin eru aumingjar, þau gera ekkert annað en að gráta. Altúnga, sannkölluð dvergadrekka. Allt í kringum okkur, en bara þegar henni hentar. Endurvinnsla, við erum ekkert annað en aumir unglingar að flokka dósir. Þeir sem eru hugrakkir láta þær detta á gólfið svo þær geti endurnýjast fyrir fullt og allt. En af þeim fær enginn heyrt. Hugsjón, málstaður, baráttuandi, meira en flokkandi. Konan, kona sem Altúnga eltir. Hún ráfar því í eymd og volæði um Afríku svo fólkið geti fundið rakann.
	Blotnar í gegn og bráðnar einsog ísstytta, samt ekki fyrir málstaðinn.

	Út á hvað skal það ganga?
	
Helst sem minnst. Kannski garðrækt, en ekkert endilega. ]



[ fætur mínir bogna lítið eitt furðulega 
og maginn lætur sem fljúgandi fjaðrakoddi 
kitlandi tilfinningin er furðulega heit 
og hugur minn tileinkaður þér... 
...ég vildi að þú værir hér... 

varir mínar kyssa út í autt loftið 
og hendur mínar þurfandi þrífa í tómt 
mig vantar þín orð og mig vantar þig alla 
og að láta mig falla - í faðm hjá þér... 
...ég vildi að þú værir hér... 

en nú hefur draumur um þig mér ræst 
og hugur minn barmafullur af gleði 
í háloftum hátt uppi á háfjallatindum 
mun ég dvelja ætíð í faðmi þér... 
...það er svo gott að hafa þig hér... 

...nú dvelur fögnuður í hjarta mér 
...og kætin svífur yfir staðinn hér 
...því staðurinn sá 
...er fullur af þér... 

...og loksins hef ég þig hér... ]



[ So many days
have I flown over oceans
above
the comforting ambience
of the extreme freedom
that cradles my joy

So many nights
have I lain in the shadows
beneath
the flickering lightspots
on the darkened sheet
that covers my sorrow

In the twilight
the day meets the night
they fall in love
and part together
leaving only 
faint traces of daybreak ]



[ Ljós er þjóðfélagsins stéttaskipting,
stöðu þinnar ertu fangi.
Því lífið sem taflsins píslarpynting,
peð ekki verður að kóngi. ]



[ Af hverju er hann að snjóa núna, 
ég var búinn að sjá fyrir mér svo milt haust, 
með rómantískri birtu frá láréttum sólargeislum 
og niðurlútum hundum sem stelast til að kúka í garðinn hjá mér, 
skömmustulegir greyin. 

Ekkert prívat eftir að laufin fölnuðu og slitu sig laus. 
Eftir standa alsberar greinarnar og hundur að skíta. 

En ég,
bara sný prikinu á rimlagardínunni 
einn hring og þá er ég horfinn. 
En það besta er að á sama augnabliki 
hverfur snjórinn og hundurinn líka. 

Ég sný við. 
Kem mér notalega fyrir í hlýjunni 
og örygginu fyrir innan rimlagardínurnar, 
dreg teppið alveg upp að höku. 

"Það snjóar víst drjúgt". 

Það blæs inn með óþéttum glugganum,
rimlarnir vagga þar varlega í böndunum. 
Það er bara notalegt og róar mann. 

"Hvað ætlarðu að lesa fyrir mig núna elskan". ]



[ Hvað var það sem gerðist
Hvað var það sem breyttist.
Var það eitthvað sem við gerðum.
eða var það kannski eitthvað sem við gerðum ekki?
Hvað er það sem getur freistað þin svo mikið
til að yfirgefa okkur. 
Þetta var það sem við spurðum okkur alltaf að
en fengum aldrei svar.

Við leituðum að ástæðu um hvað hefði gerst.
Þú hafðir breyst svo mikið, við vorum hætt að þekkja þig. 
Þú hættir að hringja
þú hættir að koma til okkar.
þú þekktir okkur ekki lengur.
Við sem vorum alltaf til staðar þegar þú þurftir okkur.
Við stóðum hjá þér í gegnum gott og illt
gegnum brosin og tárin 

Ég vildi að Þú hefðir bara sagt mér frá þessu.
Ég hefði kannski getað hjálpað þér eitthvað. 
Það gat ekki verið svona slæmt 
að Þú þyrftir að hanga fyrir það.
Það er engin sæmd í því

Ég man það ennþá þegar við vorum lítil að leika okkur úti.
Það var svo gaman þú varst svo full af lífi, að ég 
skil ekki hvernig það gat horfið svo fljótt.
Það var eins og að lífið hefði verið sogið úr þér
og að djöfullinn hefði náð tökum á þér allri.
Ég vona að þú heyrir í mér þegar ég segi að ég elska þig
og mun alltaf sakna þín og við gerum það öll.............. ]



[ hver hefur ekki heirt einhverja gamla konu segja með tímanum lagast allt eða þetta grær áður en þú giftir þig..
En þessi heilræði eiga alsekki heima á hausum á fólki því að timin lagar ekkert fyrir þig
það ert þú sem lagar það það þíðir ekkert að skella skuldini á tíman
því að það er ekkert sem hann getur lagað það eina sem hann gerir
er að grafa það leingra inní hausin á þér.. ]



[ þar sem að vitleysan er mín þá er hún ekki þín. 
En vitleysan er það sem vitleysan er en vitleysa 
er ekkert annað en hugarástand hvers og eins. 
Þessvegna getur það verið vitleysa í þínum augum það 
sem er snilld í annarra. Þannig að ég get 
verið snillingur í annarra augum en vitleysingur
í þínum. En það er allt í lagi því að mér er sama 
hvað allir haldi því að ég er ég í mínum augum 
og það er það eina sem skiptir máli... ]



[ Hvað varð um heiminn?
Hvað varð um landið?
Hvað varð um fólkið?
Hvað varð um hamingjuna?
Hvað varð um ástina?
Hvað varð um mig?
Hvað varð um allt sem vert var að lifa fyrir?
Vonleysið náði tökum á því.
Vonleysið yfirgnæfði það.
Vonleysið tók öll völd.
Sorgin ríkti sorgin og vonleysi,
var það eina sem menn sáu og fundu,
svo fóru þeir að hverfa einn af öðrum,
þar til ég stóð einn eftir átti engan að,
hafði ekkert að fara það voru allir búnir að gefast upp og horfnir héðan,
Það hafði ríkt vonleysi of lengi.





Ég sá ekkert nema sorg mína sorg og mitt vonleysi. ]



[ Tilveran hefur sýnar góðu hliðar.
Tilveran hefur synar verri hliðar. 
Því miður hef ég bara séð þær góðu í stuttan tíma en lifi alltaf í þeim vestu. líf mitt er í rúst síðan þú fórst frá mér, ég er ekki maður ég er ekki mús heldur. Ég er bara vonlaus vera í vonlausum stað. Og lifi vonlausu lífi....... ]



[ Þúsund manneskjur í kringum mig allar á þörfinni fyrir að tjá sig svo byrjar allt allir ofan í alla þetta er einsog að vera í helvíti og komast ekki neitt
þessar tjáningar renna saman og hljóða eins og tímasprengja TIKK-TAKK TIKK-TAKK og allt í einu hættir tikkið og allt springur ég slátra öllu sem lifir hér á jörðu og skít ]



[ Ég sat úti einn dagin sólin var að setjast á sjóinn, rauður blærin lá yfir öllu tetta var svo fallegt en þrátt fyrir það jafnast það ekkert á við þig. ]



[ Afhverju er lífið mitt svona flókið afhverju er það svo stutt ég næ ekki að greiða úr flækjuni á svona stuttum tímaég finn sálina flæða burt.bless............ okkar leiðai liggja kanski saman aftur.. ]



[ Tárin renna niður kynnina á mér ég reini að þerra þau en það dugar ekki. Því að þegar ég hugsa um tímana okkar og að þú sért ekki hér leingur þá græt ég. ]



[ Ljósið læðist innum rifuna á hellinum.
Ég sé það speglast í pollinum sem myndaðist um nóttina.
Það birtir örlítið til ég sé næstum í hinn endann á hellinum.
Ég reyni að færa mig nær en þá finn ég hvað keðjurnar eru stuttar.
Ég næ ekki einusinni að standa upp.
Ég grúfi mig niður og brest í grát. Afhverju hafði ég endað svona?
Ég hafði aldrei tekið feilspor í lífinu.
Ein mistök, eitt spor útaf línunni og allt varð svona, dimmt, kalt og drungalegt.
Ég hefði aldrei átt að taka þessa töflu, sama hvað þeir sögðu oft að þetta væri í lagi. ]



[ Ef ég væri þú
væri litið á geðveiki mína/þína
sem snilligáfu.

Ég/þú skrifaði/r ljóð um ekkert.
Um lífið
um þig og mig
um okkur.

Eða ekki.

Ég/þú myndi/r gera það 
í nógu mörg ár.
Þar til að einn daginn 
væri það öllum ljóst,

að ég/þú
er/t 
Snillingur. ]



[ Truflaður hugur minn
spyr spurninga

En fær engin svör ]



[ Mynd af þér í huga mér
sífellt er á sveimi.
Er við hittumst forðum
ég með fögrum orðum, 
hana í hjarta mínu geymi.
Þá fékk ég fyrst
varir þínar kysst,
því ég aldrei gleymi.
Eitt er víst og þér rétt líst,
þú ert besta kona í heimi. ]



[ ...himininn þekur sýn okkar í kvöld 
inn í nóttina svörtu við störum 
hjúfrandi okkur að hvoru öðru 
horfum við á stjarnanna fall...

...fallandi hratt inn í svartholið dökka 
lýsa þær upp andlitin okkar 
andlitin okkar mæta hvort öðru...

...með stjörnur í augum 
rafmagnaðar varir 
við eltum stjörnurnar 
og föllum að hvoru öðru... ]



[ ...doðinn sleikir innanvert hjarta mitt
skjálftinn þýtur upp í heilarætur
hugsanir mínar vaxa nú hægar
og útlimir allir staðna...

...olían streymir um rósar stilk
storknar vökvinn í köldum rótum
krónublöð rauðleit þau kafna og hníga
og þyrnirnir allir linast...

...veikindi valda öll hægari vexti
og athafnir okkar hægjast um stund
blóm dýr menn og guðirnir deyja
þegar mengunin flæðir um lifandi grund...

...þó blómin séu þau einu sem falla...
...mun mengun að lokum drepa okkur alla... ]



[ Yfir dal, yfir sund, 
yfir gil, yfir grund 
hef ég gengið á vindléttum fótum. 
Ég hef leitað mér að, 
hvar ég ætti mér stað, 
út um öldur og fjöll og í gjótum. 

En ég fann ekki neinn, 
ég er orðinn of seinn, 
þar er alsett af lifandi og dauðum. 
Ég er einbúi nú 
og ég á mér nú bú 
í eldinum logandi rauðum. ]



[ Þið þekkið fold með blíðri brá 
og bláum tindi fjalla 
og svanahljómi, silungsá 
og sælu blómi valla
og bröttum fossi, björtum sjá 
og breiðum jökulskalla ? 
Drjúpi' hana blessun drottins á 
um daga heimsins alla. ]



[ "Þar sem háir hólar
hálfan dalinn fylla"
lék í ljósi sólar,
lærði hörpu að stilla
hann sem kveða kunni
kvæðin ljúfu, þýðu, 
skáld í muna og munni, 
mögur sveitablíðu.

Rétt við háa hóla,
hraunastalli undir,
þar sem fögur fjóla
fegrar sléttar grundir,
blasir bær við hvammi
bjargarskriðum háður.
Þar til fjalla frammi
fæddist Jónas áður. 

Brosir laut og leiti,
ljómar fjall og hjalli.
Lækur vætu veitir,
vökvast bakka halli.
Geislar sumarsólar
silungsána gylla
þar sem háir hólar
hálfan dalinn fylla. ]



[ Eldgamla Ísafold,
ástkæra fósturmold,
Fjallkonan fríð!
mögum þín muntu kær
meðan lönd gyrðir sær
og gumar girnast mær,
gljár sól á hlíð.

- - -

Eldgamla Ísafold,
ástkæra fósturmold,
Fjallkonan fríð!
ágætust auðnan þér
upplyfti, biðjum vér,
meðan að uppi er
öll heimsins tíð. ]



[ Þú nafnkunna landið sem lífið oss veittir,
landið sem aldregi skemmir þín börn!
hvört þinnar fjærstöðu hingað til neyttir,
hún sé þér ódugnaðs framvegis  vörn.

Undarlegt sambland af frosti og funa,
fjöllum og sléttum og hraunum og sjá;
fagurt og ógurlegt ertu þá brunar
eldur að fótum þín jöklunum frá!

Fjör kenni? oss eldurinn, frostið oss herði,
fjöll sýni torsóttum gæðum að ná;
bægi sem kerúb með sveipanda sverði
silfurblár Ægir oss kveifarskap frá.

Þó vellyst í skipsförmum völskunum meður
vafri að landi, ég skaða ei tel;
því útfyrir kaupstaði íslenskt í veður
ef hún sér vogar, þá frýs hún í hel. 

Ef læpuskaps ódyggðir eykjum með flæða
út fyrir haf vilja læðast þér að:
með geigvænum logbröndum Heklu þær hræða
hratt skalt þú aftur að snáfa af stað.

En megnirðu? ei börn þín frá vondu að vara,
og vesöld með ódyggðum þróast þeim hjá,
aftur í legið þitt forna þá fara
föðurland! áttu, - og hníga í sjá. ]



[ Fýkur yfir hæðir og frostkaldan mel,
í fjallinu dunar, en komið er él,
snjóskýin þjóta svo ótt og ótt; 
auganu hverfur um heldimma nótt
vegur á klakanum kalda. 

Hvur er in grátna sem gengur um hjarn,
götunnar leitar, og sofandi barn
hylur í faðmi og frostinu ver, 
fögur í tárum, en mátturinn þverr -
hún orkar ei áfram að halda.

,,Sonur minn góði! þú sefur í værð, 
sérð ei né skilur þá hörmunga stærð
sem að þér ógnar og á dynja fer;
eilífi guðssonur! hjálpaðu mér
saklausa barninu´ að bjarga.

Sonur minn blíðasti! sofðu nú rótt;
sofa vil eg líka þá skelfingar nótt;
sofðu! ég hjúkra og hlífi þér vel;
hjúkrar þér móðir, svo grimmasta él
má ekki fjörinu farga."

Fýkur yfir hæðir og frostkalda leið,
fannburðinn eykur um miðnæturskeið;
sjóskýjabólstrunum blásvörtu frá 
beljandi vindur um hauður og lá
í dimmunni þunglega þýtur.

Svo, þegar dagur úr dökkvanum rís,
dauð er hún fundin á kolbláum ís;
snjóhvíta fannblæju lagði´ yfir lík
líknandi vetur - en miskunnarrík
sól móti sveininum lítur.

Því að hann lifir og brosir og býr
bjargandi móður í skjólinu hlýr,
reifaður klæðnaði brúðar - sem bjó
barninu værðir, og lágt undir snjó
fölnuð í frostinu sefur.

Neisti guðs líknsemdar ljómandi skær,
lífinu bestan er unaðinn fær,
móðurást blíðasta! börnunum háð,
blessi þig jafnan og efli þitt ráð
guð, sem að ávöxtinn gefur. ]



[ það er svo margt sem liggur óklárað á milli okkar sonur 
allar þær skýjahallir sem við ætluðum að reisa 
timbrið liggur fúið á jörðunni og grotnar niður... 

það er svo ansi margt sem ég hugsa um þegar ég sofna 
allar þær stundir sem við áttum saman í gleði og friði 
gleðin liggur nú yfirgefin í herbergi þínu og grætur... 

rúmið liggur tómt og autt 
grasið sölnar gult og rautt 
í lífi okkar skríður inn hið kalda haust 
ég held þá leið er þú sonur minn kaust... 

skólabækur í skúffu liggja og safna ryki um ókomin ár 
lampinn varpar enn daufri skímu á borðið þitt 
á alla þá hluti sem þú skildir eftir... 

hlíðin sem við gengum saman virðist ei vera svo græn 
blátt vatnið sem við stóðum við litast núna grátt 
því skýin þar sem þú hvílir 
varpa skugga sínum um allt... 

húsið hljóðnar og allt er farið 
sárið grær smátt blátt og marið 
en þú kemur aldrei aftur niður 
og aldrei aftur sé ég þig hlæja 
því himnarnir eru svo langt í burtu... 

við stöndum yfirgefin á grasinu yfir gröfinni þinni 
regnið rennur niður brotinn hjartalaga legsteininn 
líkt og blóðið sem rann um æðar þínar... 

hlýtt 
sýkt 
sorgmætt 
og líflaust 

faðir til sonar 
vissa til vonar 
vagga til lífs 
sorg til hnífs 
blóðið rennur enn 
hættir það senn??? 

þú aldrei hverfur mér úr minni 
sonur kær einn veikur á sinni 
ég bið til guðs að taka við þér 
og hugga alla sem elska þig hér... 

sonur góður dáinn fyrir aldur fram 
tók sitt líf og skildi við okkur 
einn sit ég eftir og skil ei neitt 
og fæ ei lengur neinu breytt... 

engin orð 
hann mig ei kvaddi 
engin ást 
frá þeim er mig gladdi 
enginn hlátur lengur 
aðeins tvítugur drengur... ]



[ Að sakna einhvers er sárt
ég hlýt að eiga eitthvað bágt,
en við höfum ekki um það hátt
hvað ég á bágt
ég sakna þín bara svo sárt. ]



[ Stundum minnist ég löngu liðinna daga okkar 
þokukenndar minningar um hlátur 
og fyrstu ástina 

Og þó að þessum minningum hafi lokið
með tárum sem nú eru löngu þornuð
Þá kenndirðu mér að ástin er ófullkomin ]



[ Á réttum stað, á réttri stund
hví ríkir myrkrið hjá þeirri hrund?
Komin langt á leið, með, að létt?á sinni lund,
nú vill hún segja frá...

Hún er fugl í búri föst, fær ei losað um sinn löst.
Ef  vill hún út, sinn eigin hnút, losar sjálf.

Svo segir hún, sumum frá 
sinni hegðun og innstu þrá.
Allir skilja, því, nú allt má.
En léttist hennar lund?

Hún var fugl í búri föst, fékk svo losað um sinn löst.
Enn hún var, bundin þar, til eilífðar.
 
Nú sjálfa sig, hún sjálfsagt spyr:
?Sé ég mig, á annan hátt en fyrr?
Er ég á sama stað, við sömu dyr?
Hví var ég ekki kyrr??

Hún var fugl í búri föst, fékk svo losað um sinn löst.
Enn hún var, bundin þar, til eilífðar.
Enn hún var, bundin þar, til eilífðar. ]



[ Sit ég hér einn út í sveitinni 
ég er umvafinn engu mannlegu 
bara ég og náttúran 
Það rignir en mér er alveg sama 
Því ég elska hana í dag 
á morgun og alltaf 

Sit ég hér ásamt öðrum í borginni 
ég sé ekki neitt fyrir húsunum 
bara ljótir steinveggir 
Það er slydda og ég þoli hana ekki 
því ég hata hana í dag 
í gær og að eilífu 

Sit ég hér einn í þögninni 
sé bara eitt skært ljós 
svo bjart að mig svíður 
það er ekkert 
hugur minn er tómur í dag 
í gær og á morgun ]



[ Í heimspekiþönkunum heilann hann brýtur
hugsanir komast af stað. 
Og allt sem að brennivínsbokkunni lýtur
böl? ja, það er nú það,

Með sálfræðikenningum sífellt hann reynir,
að sýna fram á það,
að kerlingarkroppurinn, hann á sér leynir
að kúra hjá veiti unað.

Og sálinar  pólana sendast á milli 
sækjast víst eftir því
Í norðri þær eldri líkama fylli;
í suðri þær fæðist á ný 

En þú ert bara trúlaus, 
hvað ertu að reyna?
þú kemst ekki á æðra svið.
Þú verður að vita hvað þú vilt meina
annars bíður hin eilífa bið;
þú kemst ei um hið gullna hlið.

Ei vilja vottanir trúlausum veita 
virðulega himnavist
viljastyrk verður þú, kallinn að beita
ef vilt geta drottins tær kysst.

Kristnir, þeir ganga með krossinn í keðju,
keikir ei spyrja að því:
Ef drepið þeir hefðu son drottins með sveðju,
hefð\'ann dýrðlegur risið á ný?

En þú ert bara trúlaus, 
hvað ertu að reyna
þú kemst ekki á æðra svið.
Þú verður að vita hvað þú vilt meina
annars bíður hin eilífa bið;
þú kemst ei um hið gullna hlið. ]



[ Háskólamenntaður heimspekingur
handritaskáld, höfuðpaur
Bévítans kaffihúsabóhem,
sem aldrei nokkurn tímann á aur

Víðlesinn á Shakespeare og Kiljan,
Þórðarson og Hemmingway
Hlustar grand á Nýdönsk og Dylan.
Djöflast dag og nótt á sinni mey

Hvernig sem á því stendur,
hvernig sem í það er spáð.
Þá hefur hann, Hannes Ingvar
Stúdentsprófinu náð.

Fræðast vill um fyrri tíma
fræga menn á fornri grund.
Egil skalla og Njál í brennu.
hetjudáð og fagra hrund.

Þegar þú svo lífið lætur,
sem kannski er á næsta leyti,
þá verður enginn sem að þig grætur
og ég lofa að halda heljar teiti. ]



[ Þegar vegirnir liggja víða,
ei vandalaus er sú þraut
að velja honum stæði, veginum blíða
og valda svo þeirri braut.

Er ?áfram? leiðin eina,
eða er hún ?afturábak??
Til hliðar má og hægri reyna.
Er hin hefbundna tómt úrhrak?

En stöldrum nú við á staðnum
og stígum ei skref um stund.
Hvers er að vænta, hver verður á staðnum, 
hvar situr þú næsta fund?

Mun í fræðunum leynast sú flóra
sem færir þér bættan hag?
Kannski finnur þú steininn stóra,
sem sindrar svo skært í dag. ]



[ Í þrjátíu ára einsemd
eldast sérðu mig
hokinn, hrísi barinn
haltrandi upp stig. 

Ljósið er þar lítið,
það langa vegu fór
að ilja mér um andlit
en ég það af mér sór.

Þrjátíu árum áður
ungur maður var
í hjarta mér brann bálið
og bölið var ei þar.

Lífið mig átti allan
og ekkert illt á mig fékk
ei hikaði við hallann
hafið yfir gekk.

Þá lagðist yfir löngun
að leggja allt á skjön
að gera eitthvað annað
en við erum vön

Ástríðu og ástúð
ég vildi sveipa þig
en örlögin tengdu ekki
unaðinn við mig 

Því særði ég þig og setti
sverðið djúpt á kaf
en gætti ei að gráti
sem gróf sig í hjartarstað.

Þá magnaðist allt myrkur
og margan vininn hreif
svo einn ég stóð í endann
á Einmanastaðarkleif. ]



[ Ég var einn á ferð og þú komst þar að mér
sagðir: ?Ég verð að sofa hjá þér,
vilt þú vera með, með mér
til eilífðar??

Ég brást seint við, vildi ekki
finna á fótum mér þunga hlekki.
Því er ég hér og þú þar
til eilífðar.

En þú ekki mátt, misskilja mig;
ég leggst ei svo lágt, að hitta þig.
Ef þig vantar far, máttu bíða
til eilífðar.

---

Ef ég, geng á þinn veg
ég skal ei nema staðar, ekki vera fyrir þér
og þú þarft ei að heilsa mér
til eilífðar. ]



[ Aldrei sagði hún mér að hugsa ekki um demantinn
sem hann geymir í frystinum.
Yfirleitt talaði hún um mikilvægi einstaklingsins
Í samskiptum kynjanna, og kynhlutverk framtíðar.
Þegar byrjaði að rigna lá ég inní henni, rann af mér
járnið sem veraldarsmiðjan hafði hamrað á mig.
Hún sagði mér frá eldinum sem bjó innra með sér, 
hún þráði skilning. Hún sýndi mér sár sem koma þegar
hún er að brenna. Á þessari stundu sá ég eldglæringar í
endalausu augum hennar og ég sagði &#8220;ég sé eld hennar brenna
í augum þínum&#8221; þegar ég eyði demöntum. ]



[ Svartsýni

Það er feitur bóðir inni hjá mér,
breiðist yfir líf mitt eins og veira.
Feitur og frekur, hann er alltaf hér,
hef aldrei tíma til að leira,
Því þetta er veira sem aldrei fer,
stundum get ég ekki meira.

Kastali þolinmæði minnar brotnar,
hef engan leir til byggja.
Ég finn lykt, eitthvað rotnar,
ég sé sjálfan mig liggja,
dáinn, fallinn til botnar.
Veiran mun þér dauðan tryggja.

Ljósið

Ég vakna, ég sé ljós, sé veg,
allt verður auðvelt, ég er á lífi.
Bróðir minn, veiran, er falleg
ég spyr hvernig honum líði
segi honum frá Guði, glaðleg.
Daginn eftir er sem hann svífi

Það er sannur bróðir inni hjá mér,
svífur yfir mig eins og engill.
Ég vil hafa hann hér,
hann hjálpar mér að byggja stóran turn.
Ég vil innilega þakka þér..
Guð, fyrir að gefa okkur ljósið. ]



[ Fjallið handan flóans
dregur
hina afmarkandi línu

skerpir hana á skínandi björtum
köldum sumardögum

svo í höfði mínu hljómar:

Innan þinna veggja
vil ég vera. ]



[ Hatrið brennur, blóðið lekur 
blasir við mér opinn skurður 
tárin leka, titra varir 
týndu lífi, þú heimsins burður. 

Brostið hjarta, brotinn hugur 
blóðið lekur stríðum straumum 
ligg á gólfi, læt mig deyja 
lokuð augu, líkt og í draumum... 

...er þetta hann, hinn eini sanni 
hefst ég nú til Guðs á loft? 
Kramin sálin, skælir óðum 
sker þig tík,já, sker þig oft. 

Örin opin, blóðið storknað 
aldrei mun ég brosa á ný 
útaf hverju, ekki spyrja 
útlit, það er útaf því. ]



[ there was joy 
there was fun 
i had the beast 
on the run 

i trembled with fear
subsiding my pain 
would it be here
there was nothing to gain

the earth stood still
hoping and waiting
no one to kill
no one i was hating 

i was fulfilled 
my beast was asleep
it had no one to kill
no where to creep

i understood beauty
but was pretty shaken 
dying of fear 
that my beast would awaken ]



[ Ást okkar er allsstaðar hér:

kaffibolli á hvolfi á ofni
snjáður spilastokkur
kámug kristalkúla:

allsstaðar komum við við sögu
aftur og aftur höfum við elskast
og munum gera það aftur og aftur
um ókomna tíð
í eftirlífum og eftirlífum þeirra.

Í þessu lífi vil ég styðja þig
á meðan þú styður mig

gleðja þig meðan þú gleður mig

frelsa þig undan mér, frjáls undan þér.

Við erum ekki eitt
við erum tvennt,

en við ferðumst áfram sama veginn. ]



[ Mjer í öllum önnum smærri,
öllu því, sem snertir friðinn,
hversdagslega' er Kristur kærri; ---

kýs ég heldur forna siðinn
í stórræðum og styrjarferðum,
er stáli' er beitt og höggvið sverðum,

og eigi' er tóm að gefa griðin; ---
þá er betra' á Þór að heita,
þar er meira trausts að leita. ]



[ Hvað er nú tungan? - Ætli enginn 
orðin tóm séu lífsins forði. - 
Hún er list, sem logar af hreysti, 
lifandi sál í greyptu stáli, 
andans form í mjúkum myndum, 
minnissaga farinna daga, 
flaumar lífs, í farveg komnir 
fleygrar aldar, er striki halda. 

Tungan geymir í tímans straumi 
trú og vonir landsins sona, 
dauðastunur og dýpstu raunir, 
darraðarljóð frá elztu þjóðum. 
Heiftareim og ástarbríma, 
örlagahljóm og refsidóma, 
land og stund í lifandi myndum 
ljóði vígðum - geymir í sjóði. ]



[ Undarleg er íslensk þjóð! 
Allt, sem hefur lifað, 
hugsun sína og hag í ljóð 
hefur hún sett og skrifað. 

Hlustir þú og sé þér sögð 
samankveðna bagan, 
þér er upp í lófa lögð: 
landið, þjóðin, sagan. ]



[ Við hafið eg sat fram á sævarbergs stall 
og sá út í drungann, 
þar brimaldan stríða við ströndina svall 
og stundi svo þungan. 

Og dimmur var ægir og dökk undir él 
var dynhamra-borgin, 
og þá datt á náttmyrkrið þögult sem hel 
og þungt eins og sorgin. 

"Þú, haf! sem ber tímans og harmanna farg, 
þú hugraun mér vekur, 
í hjarta mér innst, þá þú brýzt um við bjarg, 
það bergmála tekur". 

"Þinn niður er hryggur, þinn hljómur er sár, 
þú hrellir svo muna, 
sem brimdropinn hver væri beiskasta tár, 
hvert báruhljóð stuna". ]



[ Vagga, vagga, 
víða, fagra undurbreiða haf, 
ástarblíðum blævi strokið af, 
vagga, vagga, 
allar sorgir svæf og niður þagga. 

Húmið hnígur 
hægt og blítt um endalausan geim. 
Stormur felldist fyrir eyktum tveim. 
Húmið hnígur. 
Hægt í öldudali skipið sígur. 

Aldnar vakna 
endurminningar, en sofna um leið; 
hugann dregur aldan blökk og breið. 
Draumar vakna; 
duldir þræðir upp í sálu rakna. 

Bernsku draumar, 
blíðir eins og ljúfrar móður hönd, 
andann leiða inn í blómskrýdd lönd. 
Ljúfir draumar 
líða um sálu eins og heitir straumar. ]



[ Reykjavík
Svo grá að eðlisfari
að íbúarnir mála 
þökin sín eins og prufuspjöld
í málningarvöruverslun.
Reykjavik
Svo köld að það er 
Guðs lukka og ekkert annað 
að þú situr 
á ódýrustu hitaveitu
heims.
Reykjavík
Svo fjarlæg að þú
teygir þig í allar áttir
svo að við sem 
búum hér þurfum sem
sjaldnast að hittast.
Reykjavík
Hvort ertu ofvaxið barn
eða fullþroskuð yngismær?
Enginn virðist vera viss, 
hvorki þú né við
gestir þínir. ]



[ Mætumst á veg eilífðar
 stoppum segjum hæ..
Horfumst í augu
 segjum svo margt
sem aldrei var raunverulega sagt.

Kveðjumst lítum undan
 blind á okkar braut..
vonum við hittumst aftur
 þó vonin virðist dauf.
Allt í draum breytist 
 í tímans takti...

Platónsk ást í stutta stund
 sem aldrei rættist. ]



[ ...deyfðin lukti augum mínum votum &#8211; mínum huga
hvert einasta hljóð í kring &#8211;  öskur sárt í rökkri
snertingar lausar til fótfestu &#8211; náðu ekki að duga
ég dvaldi lengi kyrr &#8211; í depurð minni dökkri...

...reis hraustur upp og nýr &#8211; með hjálp ókunnugra afla
styrktist &#8211; andríkur og hlýr &#8211; með vonir í hjarta
höggin dundu lengi á mínum tilfinningastafla
en drunginn gafst brátt upp og hætti fljótt að narta...

...ég var eitt sinn hrokafullur gikkur
og leit á mig sem guðlega veru
en tilverunnar lærdómsríki grikkur
kveikti á minni skilningsperu...

...verur sem að áður voru í augum mínum aumar
skipa núna bólstruð sæti á pallborðinu mínu
augu mín veiku blinduð &#8211; þar runnu hrokataumar
vanþekking mín var orsökin &#8211; fyrir minni pínu...

...engu skiptir útlit
og engu skiptir geð
ég sýni mitt rétta andlit
það fagra sem ég hef...

...opna augun á ný....

...

á bjartsýni og vonum ég læt mig fljóta niður
og lifi núna uppleystur &#8211; í lífsins ólgusjó
hroki manna engu skiptir &#8211; í hjarta mínu friður
því allt það slæma í sálu mér &#8211;  fór á brott og dó...

allir mega hlæja sem þá lystir hátt að mér
því hugur minn er lokaður gegn því
ég horfi yfir heiminn &#8211; sem öll við höfum hér
og fagna honum vonríkur á ný...

...ég læt mig fljóta
...og glaður skyggnist
...yfir heiminn ljóta
...og deyfðin lygnist... ]



[ Þegar að daginn þrýtur
þreyttur í bólið fer.
Margt sem að ljóðum lýtur
læðist þá hljótt að mér.
Þungt hugsi verð ég þá.
Svo milli svefns og vöku
safna ég mér í stöku
flestu er flýgur hjá. ]



[ Um Internetið vafrað hef ég víða
en veit þó sjálfur aldrei hvert ég stefni
og þjóð mín öll er fróm í fastasvefni.
Mér finnst að tíminn mætti hægar líða.

Á Yahoo fundin loks er leitarsíða
sem lætur mér í té allt sem ég nefni,
jafnt pólitík sem pornógrafískt efni
og prestar þar úr fylgsnum sínum skríða.

En dagsbrún nálgast hljóð úr austurátt
er augum sljóum rýni ég í skjáinn
og finn úr skrokknum fjara allan þrótt.

Að verða átta hringir klukkan hátt.
Ég horfi rauðum glyrnum út í bláinn,
til vinnu held og sofna sætt og rótt. ]



[ Nú þegar sól er runnin upp í austri
og inn um lokuð rimlatjöldin skín
við gluggann syngur lítill fugl í flaustri
með fölskum rómi morgunljóðin sín.

Úr næstu götu heyrist hávært geltið
frá hundi sem þar æðstan telur sig.
Ég klæði mig og bumban yfir beltið
þá bylgjast svo það hverfur inn í mig.

En við því getur ekki nokkur amast
þótt iði líf og vaknað sé nú flest.
Í næstu íbúð heyrist karlinn hamast
á henni sem hann fyrirlítur mest.

Og hægt en öruggt skapast borgarbragur
því bensíngufur menga loftið tært.
Já, upp er runninn unaðslegur dagur
og eiginkonan sefur djúpt og vært. ]



[ Elskuleg kæra móðir mín
minnist ég góðrar æsku,
ástrík og hlý var höndin þín,
hjarta þitt fullt af gæsku,
svo að ég festi sætan blund
söngst þú hjá mér á stokknum,
síðan fórst þú á sellufund
í sósíalistaflokknum.

Brestir í Viðreisn heyrðust hátt,
heimsbyggðar auðvald læddist
veggjum með fyrir vopnum grátt,
vasklegan flokk þinn hræddist,
en ef að þar í odda skarst
illa fór margur kratinn,
sigurreif heim komst svo og varst
sjaldan með fisk í matinn.

Aumlegt er núna austan tjalds,
auðvaldið tökin herðir,
til er ei neinn til trausts og halds,
tekjurnar íhald skerðir,
vinstri menn engum veita hlíf,
vilja til hægri brokka,
nú eiga valdsmenn náðugt líf,
nú ertu utan flokka. ]



[ Sjá! Frúin, hún ryksugar, fægir og þvær
og flest sem að húsverkum lýtur
hún leysir, sá starfi er konum svo kær
og kvenlega eðlið sín nýtur.
Af alúð og natni hún undirbýr jól
svo ekki er mikið um næði,
en skáldið er hugsi í hægindastól
og heillast af ósömdu kvæði. ]



[ Ég óska þér heilla, þú austfirski Björn,
þótt undan nú fari að halla
og sókn þín að tindinum verði að vörn,
en vafalaust seint munt þú falla.
En Elli er glímin, sú grálynda frú,
svo gættu þín aldeilis drengur minn nú,
því kerlingin knésetur alla.

Þín æska er horfin og orka þín þver
og ýmislegt bilað og slitið
í fimmtugum skrokknum, en ótrúlegt er
samt ennþá í kjaftinum bitið.
Þótt skartir þú haustlitum, örvæntu ei,
því ennþá fær byrinn í seglin þitt fley,
það vex í þér þroskinn og vitið.

Ég þekki hann Björn sem hinn mætasta mann
og mannkostum hlaðinn og traustan,
sem hagyrðing snjallan sem Austfjörðum ann,
sem Íslending sterkan og hraustan.
Og hann mun nú búa við batnandi hag,
því barnsfaðir heitmeyjar Jósefs í dag
mun blessa hann Björn fyrir austan. ]



[ Ó, kirkja Lúters, járnbent steypan sterka,
þú stoðin trausta, ljósið skæra, merka
og helgidómur hundrað spakra klerka.

Þér kennimenn og mætu viskubrunnar
sem munu allar Herrans traðir kunnar,
ó, séra Torfi, Flóki, Flosi og Gunnar. ]



[ Vindurinn á glugga gnauðar.
Glamra lokuð rimlatjöldin.
Allar flugur eru dauðar.

Það er reimt og kalt á kvöldin.
Konan mín er ekki heima.
Ofsahræðsla hrifsar völdin.

Úti klámsöng kyrja breima
kettir sem að vekja alla.
Draug við rúmið sé ég sveima.

Einn ég heima sit og svalla.
Sækir að mér þögult húmið.
Aftur tómleg augun falla.
Aleinn skríð ég loks í rúmið. ]



[ Eitt stundarkorn á ævi ungra manna
er undarlega langt í minni drengja
sem hafa notað tímann til að kanna
hvað tómleg kornin vetrarnætur lengja.
Því vegna allra veraldlegra anna
að vinarþeli fer nú brátt að þrengja;
þó hverfur aldrei kanntur, hús og grunnur
sem kunnuglega reynist mikill brunnur.

En kaldir vindar vaða yfir löndum
þótt veröld færist nær á okkar dögum.
Þótt handverkið af heilindum við vöndum
þá heillast ég sem fyrr af okkar sögum.
Ég finn nú sífellt betur fyrir böndum
sem blóðug treystum við með okkar lögum;
því lengi mun ég lifa á okkar minnum
og leitast við að halda okkar kynnum. ]



[ Ég læðist um og lífið heilsar mér.
Ég legg mitt traust á þig í heimi hér.
Ef þreytan bugar mig
og þungar draumfarir
sá fræum frostgolunnar
í fylgsni hugarheimsins.
Þá heyrast orðin þín
og hjálpin bíður mín.
Svo blítt þú sefar mig,
ég syng um þig.
Þú fóstrar mig.

Þú leggur hönd á lítið barnatár
og leiðir mig um öll mín æskuár.
Þó blási mótvindar
og megnar spurningar
þjóti um lendur mínar
og lami hugsjónirnar.
Þú opnar hjarta þitt
það hefur þrautir stytt.
Aldrei ég þarf að þjást
ef móðurást
heldur um mig. ]



[ Og svo kom vetur.
Og fólkið fann kulda og krap á götunum
og bleytu í báruðum fötunum.
Flestir gengu feykihratt
að flýta sér inn úr kuldanum.

En ég hægði á mér
því ég heyrði tónlist hennar
og hlustaði um stund.
Þetta var tónlist
svo taktföst og hrein
hún talaði mikið um vorið.
Ég gat ekki annað en gengið heim.
Dansandi eftir djúpum takti hennar.

Og ég sá þig brosa.
Þá rufu skýjin þögnina
og hleyptu þúsund dansandi sólargeislum
silfurtærum niður á grundir mínar.
Og hrímið hjaðnaði
um þungan frostavetur.

Sjaldan hefur svo lítil hreyfing
leikið sér eins djúpt í huga mínum.
Hvað er sá maður sem mikill er
en missir af fræum vaxa?

Þessi vetur var mitt heitasta sumar,
allt mitt æviskeið.
-
Og svo kom sumar.
Og þetta sumar kom heitt
inn í hjörtu mannana
sem hlógu og skríktu og skemmtu sér.

En í mínu sumri
féll eik á opnum vegi.
Ég sá þig svo oft
en sjaldan ég fann þig.
Og sjaldan ég heyrði
tónlist þína hljóma.

Góð voru grösin sem visnuðu
og fundu mín fölnuðu lauf.
Ég rifjaði upp og reyndi að muna brosið
og þá bárust til mín tíu sólargeislar
en ekki þúsund eins og áður fyrr.

Bjartir voru hellar
bak við mig
en myrkvuð eru fjöllin framundan
í mánaskini djúpu.

Þetta sumar var minn kaldasti vetur,
allt mitt æviskeið.

Hvenær kemur veturinn
með vetrarsól?

Hljóð er þessi freisting
og hættuleg
í huga mínum öllum. ]



[ Um langan tíma leitað hef ég heitt
um lítilfjörleg Reykjavíkurstræti
og gengið sumar götur vítt breitt
í góðri von um að stíga niður fæti.
Mitt farg var það að finna aldrei neitt
sem fangað mína hugarelda gæti
í daufri birtu drap þá myrkrið svarta
djúpa þrá sem bjó í mínu hjarta.

Mér finnst ég hafi fundið nýjan heim
sem fyllir mig af undraverðum mætti.
Þú glæðir huga minn með geislum þeim
sem glaðlega ég vildi að ég ætti.
Mig langar svo að leika höndum tveim
um þína lindartæru andlitsdrætti
því ljúflega þú lýsir upp mitt hjarta
í lífi mínu ert þú ástin bjarta. ]



[ Standing in front of the forever young
who faded away with his loneliest song
had never a place in the natural throng
along with my soul embraces.

Touching a stone is a tragical kneel
is telling my world that I can still feel.
The magical seed is making us heal
and wheeling my sight for tomorrow.

Those years in the fame when I found out your name
my footprint at home was never the same.
My home was the sound when the harmony came
I just have to admit when I hear you. ]



[ Vertu hér
Nú
Þögult vitni
Horfðu á heiminn skapast
og endurskapast
frá augnabliki til augnabliks
Það sem var
og það sem verður 
skiptir engu máli
Þetta augnablik
er líf þitt ]



[ Á þriðjung ævi þinnar hef ég séð
hvað þróttur mikill býr í huga þínum
sem örugglega ýmsum þáttum réð
um allt það besta er lenti í höndum mínum.
Ef stillast vegir, veröld mín og geð
þá varkár hönd þín vakir yfir sýnum;
Þó fjarlægð sýnist fylla heima mína
er fjarska gott að finna um hlýju þína.

Hljóðlega fór heilmikið á blað
af heilræðum sem frá þér voru valin.
Þau standa mörg sem mér fannst best við hlað
á mörgum slíkum var ég eitt sinn alinn.
Ef lítil þokuslæða læðist að
sem leggur sig svo hlýlega um dalinn
þá gleymast hvorki gullkorn þín né mildi
þau gefa lífi mínu aukið gildi. ]



[ Það birtir um nón

Á hæðinni heyri ég kallað
"Elóí, Elóí, lama sabaktaní"

Ég horfi upp í rauðan himin og spyr:
Yfirgafstu hann fyrir mig? ]



[ Efst uppi á hæðinni
og örlítið ofar
stend ég
í námunda við almættið.

Fyrir neðan mig 
húsin
líkt og staðfastir tindátar
á leikborði Esjunnar ]



[ Ég rís upp við dogg
faðma daginn
og kveiki á hugsunum mínum.

Þú brosir eins og sólin
og horfir á mig
morgunbjörtum augum. ]



[ Eins og þjófur um nótt
læddist tunglið
uppá stjörnuhimininn
og seildist eftir 
hornmyrkrinu. ]



[ svo lengi
voru þau geymd
ónotuð í skápnum
með lausan fald
og söfnuðu ryki á hlífðarplastið

nú standa þau fyrir framan mig
ný pressuð og falleg
með rós í barminum
og draga gylltan baug
á fingur mér ]



[ í ofvæni bíð ég þess að heyra 
fótatak hans nálgast
í kyrrðinni

þrái að finna mjúkar hendur hans
sníða af mér síðustu þyrnana

stundum leggst hann í grasið
við hlið mér
og segir mér sögur 
af ókomnu sumri

þá drekk ég í mig orðin
og blómstra á ný ]



[ tíminn söng 
tregafullt
síðustu tónana

í haustgulli trjánna
spegluðust
spor okkar
á slóðinni

og ég fann
sólina
snerta hörund þitt ]



[ Á dimmustu stund
hinnar dimmustu nætur
mun ég elska þig án enda
og hverfa svo aftur
inn í myrkviði hugar þíns

En á björtustu stund
hins bjartasta dags
verð ég aðeins minning um draum
hlátur í hjarta
von í brjósti

Ég bíð alltaf næturinnar,
djúpt
inni í myrkviðum hugar þíns ]



[ Er ég geng þessa götu
hugsa með mér hvað hún var
hvað hún hafði verið áður.
Ekkert sem kom mér upp
annað en þetta hafði verið gata,
gata, stypt af mönnum
í skrítnum göllum.
Á haustdegi, þyrping yfir hana,
ei held ég að henni þyki það
á einhvern veg gott,
þar sem gata hefur tilfinningar,
grætur af lífs og sálar kröftum
meðan stór farartæki, líkt öpum,
valtar yfir hana,
en enginn heyrir,
enginn nema hinn einmana drengur,
sem situr á gangstéttinni og hugsar
lífið frá byrjun tíma. ]



[ Ég legg eyrað
þétt 
upp að hvítri brjóstvörninni
og hlusta 
á eirðarlaust fótatak
blóðbandingjans ]



[ Ég var að vona
að þú dveldir 
lengur hjá mér

Ég bar bekkinn
að vesturveggnum
svo við gætum setið þar 
í kvöldsólinni

En þá kom kallið
og þú varðst að fara

Nú sit ég á bekknum
og strýk í huganum
yfir höfuð þitt ]



[ Ég reyndi 
að móta 
mynd þína
í leir
og á léreft

En mistókst

Svo ég krossfesti þig
fyrir ofan rúmið mitt

Og þar hangirðu
drjúpir höfði í þögn

Á kvöldin
sit ég í rökkrinu
og dái fegurð þína ]



[ Flugbeitt
rek ég þau á kaf
eitt af öðru
í varnarlaust
andlitið

tár þín
eru blóðlit ]



[ Í tvíátta
hugstormi
ein 
á gráum sandi


Þreifa 
á þokuveggnum
og leita þín ]



[ Dauðinn grét í gær,
en verður meinlaus á morgun,
því Dauðinn hann deyr, í dag.

Dauðinn grét í gær,
biksvörtum og þykkum tárum
yfir öllum sínum sárum,
en það er bara svona, sem greyið hlær.

Á morgun verður meinsvanur,
áður þakinn þyrnum stráðum
mun hleypa hömum bráðum,
Ljáberinn er þessu ekki vanur.

Já, í dag mun Dauðinn deyja,
vild´ei lengur lífið þreyja,
hugarstríð þarf hann að heyja,
en lífsins galdur mun Ljái geyja.

Hér verða brögð í tafli, 
hvernig skal hann bregða fyrir sjálfan sig fæti, 
til að falla á eigin bragði?

Hefst þá annar kafli? ]



[ Hver hefur sinn djöful að draga
og ég mína dönsku,
það  bætir & kætir kaffið Braga
barmana frönsku.

Sannlega spyr
Skilur þig einhver
Við dauðans dyr
Drap þig amerískur her?

Mannaforráð með
mælir af speki.
Af östfersköm seð
að sker kereð leki

Kvikt yndi allra þjóða
Öngvum gleymir
Mammon og bakkus bjóða
Barn ekkert þá dreymir

Frelsi og líf, jafnvel víf vilja strákar.
Vatnið ekkert því skákar nema skjól eða hól,
komist veikur á ról, fyrir jól, kviknar sól
í kotbænda hjörtum, finnast ei hákar.
Mungát mun kæfa fát
Morgunverðurinn, gerður bætir ei manns lát

Þetta var bara blóð lækur
ekki foss bjóddu mér koss
þetta var kækur, ert ekki sprækur?
Er ég gerður brott rækur?

Þú ert sýrður og illa settur
ef stjórnarskrárvarinn er þinn réttur
Hátt er að þér hlegið greyið
og harkalega að þér vegið

Ný búinn að koma sér fyrir, kann ekki spönsku
kauði verður að gæta sín
Þó eymd hans nái ei til þín,
Grunar þig eigi hví ÞÚ lærðir dönsku? ]



[ Ég var kátur, ég var glaður.
Ég brosti við lífinu. 
lífið brosti við mér.

Þú varst ekki kát, ekki glöð.
Þú brostir ekki við lífinu. 
ég var sá eini sem brosti við þér.

Þú vildir hætta, ég dó.
Ég var ekki kátur, ég var ekki glaður.
Ég hafði ekkert til að brosa yfir meir.
Ég var dáinn, ég var ekki til.

Ég er draugur í dag.
eins og Casper, sá vinalegi
geri allt til að þér líði vel.
ég er samt einn, og svíf í einmannaleikanum.
Lífið er búið, og nú bíð ég eftir því að komast áfram. ]



[ Ljósin loga,
lokka, toga,
svala, seiða,
sundra, leiða. ]



[ Echoes of emotions
embracing my mind
repeated requests
replayed in my life

Destroying distortion
downward my sanity goes
pitfalls of pleasure
playing my heart

Glimmer of glory
gives hope a chance
of living life
with love by your side ]



[ She has sixteen roses on the floor
one for every year she's got
Don't know why ?
She feels so old

Knows she's all alone

Don't know why 
she feels this way
knows she has is all up made
knows she is one of those 
that never find their way
back home

Got no lovers 
got some friends 
but they won't ever 
make it better
'Cause how are they to know
what troubles her little head and soul

They don't ever
see inside
the life I live
and noone ever will

I am frightened
I'm alone 
I got noone in this world
'cause this world is full of fools

Welcome to my world ]



[ Cloudy sky obscuring the stars
            The signal lost
      How do I know where you are?

     Although night and almost dark
 the alit sky, the colour of orange-aide
      Makes me wonder how you are

         The feelings exploding
            A comet appears
            It's my emotions

         Can you see from afar? ]



[ Ég dreg út skúffurnar og róta hratt í leit að einhverju til að  gefa þér. Vona að ég finni eitthvað sem stoppar þig. Finn ekkert, allt verðmæti hefurðu þegar fengið. Þú lýkur við að klæðast, brosir til spegilsins en lítur ekki á tómar hendurnar sem ég rétti fram. Strax og þú opnar dyrnar stekkur golan til og hrærir glaðlega í hári þínu og ákveður að fylgja þér á leið. ]



[ Lýstu mér leið þú ljósa
svo ég geti komist heim.
Þú mátt ekki vera lengi
og þú mátt ekki vera sein.

Leið mín lá 
til alls sem að ég nú vil fá.

Hver ertu hvaðan komstu 
ertu kannski ekki til.
Tvær sorgir inni í einni
tvö hjörtu endalaust bil.

Einn rifinn tón
Hvers vegna er það alltaf slíkt flón. ]



[ Neyti doða
svo tíminn sé með mér
Reyni að skoða
hvað býr í huga mér

Hugsanleg sóun býr í mér
Svíf yfir gatinu rauða
Vil fara þangað sem ekkert er
Og reyna að lifa í Fljótsdauða

Ekki koma
Það er til mun betra stef
Vaka / Sofa
Og safna í lungnaher

Hugsanleg sóun býr í mér
Svíf yfir gatinu rauða
Vil fara þangað sem ekkert er
Og reyna að lifa í Fljótsdauða ]



[ Neyddist þrautinn þunga
taka konu unga
Sannleikann frá lygi
alltaf henni hlýði

Nei, alls ekki, hvernig dettur þér það í hug

Út af láði sínu
þurfa að bera grímu
Heimska aumingjanna
viska vitra manna

Nei, alls ekki, hvernig dettur þér það í hug

Hafði allt til að bera
margt mátt betur gera
Endað löngum vetri
er ég eitthvað betri ? ]



[ Sjúkleiki heimsins nötrar,
blekking valdsins hylur,
augum lokað fyrir morðum
eitthvað sem enginn skilur.

Barn kastar grjóti
það er drepið,skotið í hausinn,
enginn það sér, þótt í blóði fljóti
því hagsmunirnir eru engvir.

Stórar þjóðir myrða
um allan með glotti,
mannréttindi engin virða 
ömurleiki heimsins er stjórnað með plotti.

Stríðsdómstóllinn í hag
dæmir einn en ekki júða,
hjá Ísrael eru morðin fag
stríðs-tóla salar elska þessa lúða.

Hver er munurinn á drápi og morði?
pólitíkin skiptir megin máli,
allir til hægri lýgin í orði
allir til vinstri dæmdir fyrir morð!...


09-04-2001 ]



[ Með ryðgular sundblöðkur,
syndir hann í hæfilega frosnum pollinum
og hrífst af ástarlífi svifdýra 
og fiðurmiklum úthafsfuglum,
sem höggva niður í svifsein smádýrin.
Hann trúir á hringina í vatninu,
velþóknun marflónna og margþætti 
mýflugnanna, 
sem fljúga oddaflug yfir höfði hans, 
þar sem hann hringsólar í slímugum 
sjávargróðrinum, 
sem togar hann sífellt dýpra niður. ]



[ Það er til staður
fjarlægt land 
á hjara veraldar 
á hjara veruleikans
draumur

Þetta land er ósköp fallegt
eins og stjörnubjört nótt
norðurljós
eins og sólsetur í logni
bleikur himinn
eins og þú
fullkomið

Það er minn draumur 
þangað leita ég 
þegar lífið er líflaust 
og vonin er vonlítil
þegar skuggar skyggja á sólina 
og fegurðin felur sig bakvið fjöllin

En þetta er ykkar draumur líka
þið þekkið hann öll
hann er okkar leyndarmál
við tölum ekki um hann 
en við sjáum hann í augum hvors annarrs
finnum hann í hjörtum hvors annarrs

Það er til staður
fjarlægt land
á hjara veraldar
draumur...
draumur...
...veruleki ]



[ gatan grá af rigningu,
í silkimjúku hári þínu
myndast litlir lækir 
og drjúpa á rjóðum kinnum
ferskur haustilmur blandast 
við sætan angan þinn
og í mér kraumar frumstætt blóð 
heit gufa stígur af grárri götu ]



[ loftið úr austri er fjarlægt sólinni
finnst ég sitja á bláum skýjum
ég vil þína jarðnesku ást
og ég þrái að vera inní þér
ég elska himnesku hugmyndina
flýt fjarlægt veruleikanum
í rauðu regni loftsins 
er ég falin í fegurð fótataksins
og ég flýg í hlýju logninu
það er gott að vera til ]



[ Verð að pakka niður 
Þarna er taskan
Sokkar, sokkar en hvar er peysan?
Ohh, hnútur verð að leysa´n.

Legg af stað
Þarna er fjallið
Labba, labba enginn endir
Fer í áttina sem hugurinn bendir.

Upp á fjallið kominn er
Þarna er tjaldið
Tjalda, tjalda í hita og sól
Verð að komast í notalegt ból.

Orðinn þreyttur, stefni heim
En hvar eru lyklarnir?
Leita, leita, finn þá falda
Ætla í mitt rúm að halda. ]



[ þú birtist mér í draumi í nótt
raunverulegri en nokkru sinni í vöku
-ó svo langt síðan-
og ég elskaði þig skilyrðislaust
ó þú Baldurs kona

þremur árum of seinn
píni ég sjálfan mig
hryggbrotinn
eins og þú 
þremur árum of  fljótt

þú elskaðir mig þá
en ég ekki þig 
fyrr enn löngu seinna
en þá varstu hólpin 
í örmum annarrs 

já vatnið er djúpt og kalt
nakinn sekk ég dýpra og dýpra
ég er villtur í huga þínum
en þú ert efst í mínum
dreymi þig vel mín kæra ]



[ Ég er venjulegur maður.
ég bý í venjulegu landi,
í venjulegri borg,
í venjulegu húsi,
í venjulegu herbergi.
Ég er umkringdur venjulegu fólki 
sem gerir venjulega hluti.
Lífið er venjulegt.

Mín bíður venjulegt líf.
Vakna á sama tíma alla daga,
raka sig, setja á sig bindið,
fara í vinnuna, níu til fimm,
koma heim, hlusta á nöldrið í krökkunum 
rífast við konuna
setjast fyrir framan sjónvarpið  
og líða út af með bjór í hendi.

Ég verð að eiga allt:
Tvo bíla, jeppa,
einbýlishús,
sumarbústað,
nuddpott, 
heilsurækatarkort,
ljósakort.
Ég verð að vera venjulegur maður,
leiðinlegur maður.
Ég verð.
Ég verð að vera eins og þið. ]



[ Ég færi fregn
flestum er um megn

hér um bil kl. hálf tólf
streyma bátar í þetta hólf
Í ballar Barentshafi
Er rækja á bólakafi

kjaftfullir dallar í Kolluál
kallarnir segja rækjan sé ekki strjál
ég held samt í Skagadýpi
þó símboðinn pípi

Rækju regn
Rokkurum er um megn

það er sama hvar okkur niður ber
rækjan allstaðar er
Færist þér of mikið í fang
Getur þú flutt rækju á Hólmadrang
engin leið er þessu að lýsa
ljúfur, aflann verður að ísa

Fékk þessa fregn
Um feikna rækjuregn

sjóveiki tjóir ei að sýta
svo vel má rækjuna nýta
talningarnar taka öllu fram
taktu frá fyrir Þormóð Ramm\'

Fyrirlestrum fiskifræðinga gegn
Fréttist um rækjuregn

Flykkjast á Flæmska hatt
Fley kennd við GATT
Engum skal hlífa, hífa,
Hér má ei trollið rífa

Ég færi fregn
um feikna :;rækjuregn:;

Rækjan safnast bara í bing
Básafelli hjá
Sendum óðar á Skagstrending
svo förum miðin á

Þökkum guði þetta rækjuregn
í þrusu stuði lesum fregn
um þetta líka :;rækjuregn:; ]



[ Bitlingamaðurinn
	þiggur ríkisstyrki

Þarna er merkur fundur
hann verð ég að sækja
	þar má leita skækja

verð dólgur í vélinni
sef undir ræðunum
lýg svo heima að hræðunum
ég flý ekki úr skelinni

Bitlingamaðurinn
kominn er á spenann
ríf ei kjaft á meðan
gleymd er frelsis senan

Bitlingamaðurinn
	betlar fleiri styrki

Risna, 
dagpeningar,
bílastyrkur,
laun
	allt fer þetta í súginn

Bitlingamaðurinn
	bölvar þér öryrki
Bitlingamaðurinn
	þiggur svaka styrki

Þarna fer hann utan, á stóra fundinn
finnst mér betra, að senda hundinn

Bitlingamaðurinn
	betlar fleiri styrki
Bitlingamaðurinn
	er alkinn virki

Bitlingamaðurinn
kostaður af mér & þér
ei gagn af honum höfum vér

Bitlingamaðurinn
	þiggur svaka styrki

Þarna fer hann utan, á fína fundi
sá til að orðspor okkar
erlendis hrundi
á þessum fundi.
Mislitir sokkar,
mæddur eftir fyllerí
með magakveisu
í mórauðri lopapeysu.
Útlendingar
með endalausar bendingar,
þreyttan & þrútinn
þekkja kvenmanslausan hrútinn.

Bitlingamaðurinn
þiggur af þér fé

Bitlingamaðurinn
keypti sér hóru
& hóran hún minnti
		-ekki á frú Þóru

Þetta fá að vita
	þeir sem fundi sitja
Þetta fá að vita
	þeir sem fundi sitja
        og óttast hækkandi hita

Að vera Bitlingamaðurinn 
	það er ekkert spé
Því Bitlingamaðurinn
        þiggur af þér fé ]



[ árla vetrar ökuteppa lagði
æðarhnúta borgar stræti fræsar
rauðum skónum fröken út í æsar
óðarmála svanni enn þá þagði

tjörnin vaknar vorsins til af bragði
varnarlausrar reykjavíkurgæsar
en upp til hópa allar eru næsar
endur fæddar borgarskáldið sagði

kvosinni djúpt í kraumar þungur blús
kviðurinn víkur fótum troðinn niður
þar liggja súlur þínar höfuðborg

glennir upp skjáinn skækja tekin fús
sköpum má eigi renna loks er friður
hvíslar þá meyjan hrein ó fögur torg ]



[ Einhverntíma fyrir margt löngu
orti ég fallegt ljóð
sem hófst einhvernveginn svona:

Hvar er ljóðið sem orti ég forðum...

Hvort orti ég það eður ei?
Hvaða ljóð er það sem rífur í minnið,
drukknandi ljóð, aðeins höfuðið
uppúr kaldri skömminni?

Segist vera óort.

Hver orti það ? hvernig var það?
Hef ég gleymt því? Var það gott?
Eða á ég eftir að yrkja það?

Einhversstaðar týndi ég því-

fann það aftur - og týndi á ný,
síðan hef ég verið að finna það,
aftur og aftur
í ljóðabókum annarra skálda
og líka í þinni! ]



[ Þreyttur á Þorra,
og þori ekki út.
Hættur að borða,
og hlaupinn í kút.

Þakka þér boðið, 
það var aldeilis fínt.
Vona þó að soðið,
verð-ei uppá mig klínt.

Harðfiskur og hrútspungar,
heitir það allt.
Magáll og nautstunga,
borða skal kalt. ]



[ "Hver telur gesti á öllum bæjum.
Hver telur hraðast með fínum græjum.
Hver telur allt, nema ys og þys.
Hver nema teljari.is?" ]



[ Að fávísum frelsisvanda,
fleygja heilögum anda,
lepja samkeppnis landa,
lögmál gilda þar handa.

Um málstaðinn mæta
má eflaust þræta,
eigi eitthvað að bæta
ekki mun það alla kæta.
Þó kommar vilji þín gæta
muntu sængina þína væta.

Því er gott að vera góður
og greinilega dáldið fróður,
selja skaltu föður þinn og móður
svo stækki þinn sjóður,
borðaðu besta kjarnafóður,
bara ef eykst þinn hróður
og lítill er á því ljóður,
ljúfi í vöngum sértu rjóður.

Ef keypti ég allt, og metið var kalt,
kunni að vera svalt,
kannski ef, svefni réttlátra ég sef,
sjálfur sem fyrir það galt.

Að standa fyrir sjálfum sér,
og sínum,
fyrir mér leikur einn er,
að tíma mínum,
fylgi ég, sama hvert fer,
línum fínum. ]



[ Efndir eru bestu björg,
blessuð dæmi þekkjum mörg,
að borgun gildir minna.
Sama má segja um álit hinna,
sem vilja allt til vinna,
aðra glepja og ginna,
en gleyma réttu að sinna. ]



[ Hríslur í hrjóstrugu landi 
hrikaleg gljúfur langt frá sandi. 
Bærinn brann
þar brunahraunið rann.
Jökull ei jórturdýr elur
jafnvel þau kvelur.
Sagan ljúfa segir
sönnu okkar sögu,
fólkið Þorrann þreyir, 
þá má semja bögu.
Treystu tryggðarbandið,
taktu þátt og efldu landið.
Með sól í sinni
sjálfstæður innst inni.
Batnar nú hagur og blómgast tún. 
Íslenski fáninn blaktir við hún.
Frekar þykir þar svalt,
þá hrópa menn: Íslandi allt! ]



[ Fyrst skulu fróðir ræða,
fyrr en menn velja,
hvað skal selja
og sýnist gott að einkavæða
fólk þarf víst að fræða
fyrir hughvarfi að telja
við óþarfa ei má dvelja
svo allir þekkji kosti gæða
og auðvelt reynist að hagræða
allt má með því græða. ]



[ Fljóðin fleiri
fögur ég heyri
búi á Akureyri,
ég þangað strax keyri,
svo möguleika í meyjarleit,
eigi ég meiri, en í minni sveit. ]



[ Freystingar marga fella
fólk vér víða sjáum
úr heljar staupum hella
af stéttum háum, lágum
með miklum látum skella
mæddir verða að náum

Glas gleður suma
guðaveigar auðga anda
vín hrellir hruma
hér er glímt við vanda 
margra landa

Með víni og veglegum krásum
vel þú gjörir við mig,
með hálsi fölskum og hásum
hver þakkar fyrir sig. ]



[ Náttfarinn læddist með dimmum veggjum, manngarm hann lamdi og hló með hneggjum, upp stál hann dró og í háls hans tróð, hnífnum hann henti og hólkinn hlóð.

Að lögreglumanni hann byssunni beindi, blýið gat á hnakka hans sprengdi, heilinn hálfur úr höfðinu stóð, úr rifnum æðum rann blóðið sem flóð.

Náttfarinn burtu í laumi læddist með sálina í taumi sá geðveiki fæddist, á vegum satans hann vildi ei vinna aðeins hugarró vildi sá vitskerti finna.

Upp á hæðsta tind mannauminginn kleif og gegnum myrkrið niður hann sveif, úr djúpi rökkursins heyrðist hátt vein og smellir er minntu á brotnandi bein.

Á frosinni jörðinni líkami hans lá, leyfar af manni er hamingju ei sá, sálin búknum flogin var frá, friður var það sem að hann vildi fá. ]



[ Það er stórhættulegt að fara í eltingaleik á róluvöllum.
.
Ég vissekki af slánni.
 
Þegar við rekum hausinn í á fullri ferð (maður verður alltaf jafn hissa) 
er ekkert víst að maður standi upp aftur. 
En ef svo fer þá er víst að við erum fljótlega komin í eltingaleik.

Það er dásamlegt hvað við erum fljót að læra, við getum bara verið helvíti glöð, með gat á hausnum
og þykjumst sjá allt fyrir. ]



[ Að sitja og íhuga stríð 
Er ekki mitt fag
Því ligg ég hérna og bíð
Og sem þetta lag.

Ég trú því statt og stöðugt 
Að baráttuni fari að linna
Fólkið gæti orðið gjöfgugt
Því allt of mörgu hér er að  sinna

Að lokum verður víst
Að minnast þeirra sem liggja hér
Ég gleymum þeim síst
Sem að voru náir mér

Á endanum við jarðsetjum þá
Og komum þeim í mold
Eitt skref við tökum frá 
Og veit ég þá að ég er hold.. ]



[ Stundum er rigning á nóttinni, tungl og stjörnur skína. Í útlöndum er stjarna sem heitir Herkúles. Ég fer að sofa. ]



[ Augun þín eru eins og demantsperlur og varirnar eins og flauelsfeldur,ég ástinni er ofurseldur,ég vona að ég verði aldrei geldur.

"Ég er hættur að reykja". ]



[ Tunglið
Þessi skæri silfursteinn
sem fest hefir sig
í silki næturinnar
Hve mörg eru þau
leyndarmál sem á þér hvíla
svo þungt að gígar myndast

Tunglið
Fast í satíni óendanleikans
Hve mörg eru þau
augu sem á þér hvíla
svo þungt að ekkert líf 
hjá þér þrífst

Tunglið
Fast í þögn geimsins
Hve margar eru þær
óskir sem á þér hvíla
svo þungt að þú
hverfist stundum

Enginn veit ]



[ Hugur minn lokaður
sem peningaskápur.
Skerpa mín dauð sem
pappírinn sem ég pára þetta á.
Vitund mín er í heild
í djúpu dái.
Þetta eru mánudagar! ]



[ Þú þarna!
Þú sem stendur á brúninni
og ert að fægja pistilinn!
Láttu verða af því
hleyptu af...

Þú þarna!
Þú sem stendur á brúninni
og ert að fægja pistilinn!
Hættu þessu grenji
lifðu...!

Fljótur, ákveddu þig!
Ég hef ekki tíma fyrir þetta
kjaftæði ]



[ Það grefur í sári lítillar stúlku,
en hún grætur ekki tárum.
Það urrar í maga lítllar stúlku,
en hún grætur ekki tárum.
Það eru brestir í hjarta
lítillar stúlku,
en hún grætur ekki tárum.

Af hverju grætur hún
ekki tárum?

Hún kennir svo til
að hún getur ekki grátið ]



[ Sólin varpar ljómandi
geislum sínum á
ljósa lokka
lítils drengs.
Hann pírir augun og
skríkir eins og
lítll söngfugl að vori.
Hann krípur niður,
slítur upp smáblóm og
réttir það í áttina að
sólinni.
Að launum
skín hún enn skærar. ]



[ Ástin dettur, fellur,
hrapar, smellur.
Ástin bleytir, þreytir,
rennur, grætir.
Ástin kælir, bælir,
svalar, svælir.
Ástin skapar og deyðir.
Ástin er blaut
... eins og rigning ]



[ Hann situr í
sálinni og þenst út
Hann þrýstir svo á hjartað
að ég kenni til
Ég reyni að bæla
sársaukann niður en í
hvert sinn er eins og
eitthvað láti undan
inni í mér og ég græt

.......söknuður ]



[ Að eiga hjarta fullt
af ást en engann til
að gefa hana er
líkt og að eiga penna
fullan af bleki
en engar  pappírsarkir
til að skrifa á
Hálf tilgangslaust ]



[ Það eru frostrósir
á augum mínum,
þetta er svo fallegt.
Ég hef legið hér lengi,
alveg í friði.
Alein í náttúrunni.
Við hlið mér
er frostbitið strá
Það sendir mér hugskeyti:
&#8222;þú ert dáin&#8220; ]



[ Ég horfi á þig
lengi, lengi, lengi
Ég reyni að átta mig á þér
lengi, lengi, lengi
Ég reyni að finna þig
lengi, lengi, lengi
Ég reyni að elska þig
lengi, lengi, lengi
Ég lít undan
lengi, lengi, lengi
Ég elska þig ekki
lengi, lengi, lengi ]



[ Dimmblá nóttin
þrýstir sér yfir allt
eins og barmgóð ástkona.
Sumir gráta hana
aðrir tilbiðja hana
hinir elska hana.

Hún breiðir úr sér
svo hljóðlega
með svo mikilli nærgætni
að jafnvel þeir skörpustu
taka ekki eftir því

Sumum er hún móðir,
veit svar við öllu
Sumir hræðast hana eins og
sjálfan djöfulinn
En hún sjálf hugsar bara
um það að dreyfa kyrrðinni,
rónni og myrkrinu.
Hún er bara að vinna sína vinnu ]



[ Sjá!
Það færist ljós inn um
mjóa skímuna.
Það er að birta til í helvíti.
Kannski er verið
að sækja mig,
kannski á ég núna
eitthvað betra skilið.
Kannski hefur heimurinn
fyrirgefið mér syndir mínar.
Fyrirgefið að ég fæddist!
Ég valdi það ekki.
Engin afsökun?
Víst er það afsökun!
Ég valdi ekki að vera hunsuð
af öllu og öllum í kringum mig.
Kannski eru þið núna
búin að læra
að ég er allt
ég á allt
og ég ræð öllu.
Enginn er
merkilegri en ég! ]



[ Ég sit á götunni,
enginn er sjáanlegur.
Ég heyri ekkert.
Svo finn ég fyrir
stingandi sársauka
í brjóstinu,
ranka við mér og sé
að hellingur af fólki er
á þönum í kringum mig.
Ég byrja að gráta
en enginn hjálpar mér
því ég þekki engann.
Ég er.........einmana ]



[ Rétt fyrir skólann:
Betra líf segja þau
Skemmtilegra fólk
Engar áhyggjur
Bara endalaus hamingja
Endalausar skemmtannir

Mánuði seinna:
Þetta er yndislegt
Við erum frjáls
Bara eintómar áhættur
Eintóm partý
og ljúfar freistingar

Hálfu ári seinna:
Við erum einmana
Öllum er sama
Freistingarnar
Partýin
Áhætturnar

Ofmetið ]



[ Ég verð að koma
þessu frá mér!
Þú er mesti blórarböggull
sem sest hefur á mig
frá því að ég komst
inn í mitt móðurlífi!!

Það versta er
að ég get ekki hrakið
þig í burtu.
Þú ert bara hérna í manni
eins og versta plága!!

Ég hef fengið mig full sadda
af þér og þínum
óvæntu uppákomum,
sem að eru
oftast nægar
til að drepa mann!

Það er full ástæða fyrir þig
að taka þetta nærri þér!

Takk! ]



[ Ég er búinn að stökkva yfir þúsund stökk
með lokaða fallhlíf.
En ég finn það í dag
hversu miklu það munar
að hafa hana opna. ]



[ Í gegnum sár sálna okkar
flæðir hatur
inn í þennan heim

Myndar ný sár
í sálum annarra,
nærist á sjálfu sér

Magnast

En inn um opin hjörtu okkar
streymir ástin
og græðir sárin

Rýfur vítahringinn

Ja, hver skrambinn!
Lennon hafði rétt fyrir sér! ]



[ It was the word on the street, 
a new couple had arrived in town 
they seemed very happy, 
and their skin colour was brown. 

Soon their love grew a fruit, 
a new baby was born. 
Something just wasn´t right, 
the dad was out from dusk ´till dawn. 

He cheated on his wife repeatedly, 
almost every night 
the only sound heard from their house 
were the noises of their fight. 

One night the neighbours heard no more, 
he had lost control, called his wife a whore. 
For the beautiful young mother, there was no turning back 
finally she had realized, their lives were seriously off track. 

As she thought of happy they used to be, 
while she tried to take a breath, 
she couldn´t see it coming, 
but the next thing for her was death. 

Her last thoughts were all about 
how one man could chance so fast 
she heard her murderers baby crying 
as she took her last gasp. 

It was the word on the street 
\\\"´till death will do us apart\\\" 
didn´t he feel anything 
in his heart ? ]



[ Snjórinn er farinn.
Rigningin kom og tók hann með sér
í endurvinnsluna.
Hann hvarf svo tígulega,
hljóðlega á braut.
Þú tókst ekki eftir því.
Einsog sönn dama hvarf
hann af sjónarsviðinu
án vitundar okkar. 

Hreina lyktin , sem ætíð
fyllur loftið eftir rigningu,
er svo mögnuð og ljúf.
Hreinleiki umhverfisins
er þó vafasamur.
En samt er allt svo fallegt.
Ég sit hér og átta mig á
hve lífið getur verið yndislegt.
Magnað í einfaldleika sínum.
Við vitum öll hve lífið getur verið
erfitt, grimmt.
En hamingjustundirnar!
Svona stund einsog þessi.
Rétt eftir rigningu.
Þegar heimurinn stendur kyrr, í virðingu.
Virðingu fyrir kraftaverki lífsins.
Undarleg þögn sem einungis er hægt
að finna á svona stundu. 

Og einfaldleiki lífsins heillar mig, gleður mig.
Gerir mig máttvana, orðlausa.
Og með gleði í hjarta teygi ég hönd mína
niður í blautt grasið.
Fylli mig, ölvuð af tilveru þess, og segi:
\"Já, lífið er dásamlegt!\" með tárin í augunum. 

Það byrjar aftur að rigna og í skelfingu
átta ég mig á því að ég hef ekki regnjakka og
bölsótast út í þessa ömurlegu
íslensku veðráttu endalaust! ]



[ Sagt er að þú 
ert sem þú
borðar,
þá hlítur þú 
að hafa borðað
eitthvað fallegt. ]



[ Mállaus-.....
Málhaltur-....
Orðlaus-....
Tunguslappur-....
Engin orð,
ekkert mál, 
engin orð um þig. ]



[ Gleym mér ei
Fallega rós
þú blómstrar
svo vel

lætur mig 
falla fyrir þér
nafn þitt
svo fallegt

þú ert fallegasta rós 
sem ég hef séð
falleg að innan sem 
að utan

ástin kviknar 
í mér
þegar ég sé 
þig. ]



[ Þú litla drusla
sem veldur ursla
í mínu hjarta
svo lítið um að kvarta
þú ert drusla. ]



[ Coming of Age

house of blue,
house of red,
house that bled.

r(d)epressed wife,
broken will,
dressed to kill.

posessive man,
state of main,
has been slain. ]



[ Much Ado About Something

"No, the world must be peopled!"
Those are the words
from the lips 
of a man
by the name of Benedick from Padua.

I think he does not 
understand the perturbation
of human sanctuary
by speaking them
and believing in them.

For the people speak poniards
towards true scholars,
conjure up massive wepons
to destroy each other and
are close to infecting the north star.

People have transgressed, lied 
and denied universal wisdom.
They are only blocks of life
with nothing inside.

But they are tolerated 
\\\"for a man is a giddy thing...\\\" ]



[ Nothing left but the fish

You are gone, gone.

My world is broken into two parts.
One wants to go with you 
on your hitchhike through the Galaxy. 
The other is stuck in the dimension 
you created here on Earth.

You were the one that changed my Life,
my Universe, Everything.

You have ripped my towel apart, 
and I will never be able to mend it.
A part of it is gone with you 
on a journey that will never end.
A journey that you started inside your head, 
and touched so many people, including me.

But now you are gone on your way,
finding your true meaning of life.
And I&#8217;m alone trying to find mine.

The world is filled with copies
of your thoughts and ideas.
Original thinking died 
a bit when you started your space trip.

There is nothing left but the fish
that you gave us.
So long, and thanks for all the fish.
I will never forget 42, never.

Thank you Douglas Adams,
thank you. ]



[ ástin ei spyr um aldur.
gagnrýnin þau láta sem vind um eyru þjóta.
hver er þessi myrkravaldur?
ferðast á sínum svarta fararskjóta.

ó hve heimurinn öfundar ykkur.
fuglarnir koma og fara.
en ást ykkar sem fastur hnykkur.
rómatík ykkar mun aldrei þvara.

þið elskist undir birkitré
langar stundir líða fljótt
og látið sem ekkert sé
vilduð vera saman í alla nótt

tæknin leyddi ykkur saman.
sálir ykkar tvístrast aldrei.
hjá ykkur er alltaf svo gaman.
í myrkrinu hvílir saklaus mey.

ljósin slökkna allt er dimmt.
en vænumþykjan dvína ekki má.
hvað er svona stinnt??
þið verðið hvort annað að fá.

allt gekk vel og enginn spurði
með cheerios skál í hönd
ástin ekki uppþurði
sláðu hann með bolluvönd!

sárin gróa hægt og bítandi
ástin læknar öll mein
lítil \"mús\" bíður nartandi
í honum brotnar hvert bein.

spákonan brosir blítt
vetrarnóttin kallar
okkur verður hlýtt.
fordæmingarnar eru allar.

enginn má í þeirra mál hnýsa
það sem okkur ekki kemur við
rauðleitu hárin fara að rísa
hví er ást mín ekki líkt og þið.

ástin er ófyrirsjánanleg...........


þetta ljóð fjallar um ást tveggja einstaklinga sem eru fordæmdir af samfélagi kristinna manna. eins og áður sagði; ástin ei spyr um aldur.... þau unna hv0rt öðrum mjög heitt . og á því liggur enginn vafi... (beebeeogpardus....this is detikateid for jú gæs :*)

Enginn getur stígjað ykkur í sundur og ef eitthver mun reyna það.... sá hinn sami mun hljóta verra af ! ]



[ Sérðu brúnina?
Ég sé hana,
mig langar ótrúlega að gera það
en þá verður allt svart
þá sofna ég
þá missi ég allt
missi hæfileikan til að lifa.

Ég þarf þá heldur ekki að 
þykjast lengur
þykjast að brosa
þykjast að sofa
þykjast að vera hamingjusöm.

Þá sér fólk loksins
hvernig mér líður
ILLA ILLA
þessi orð bergmála
í höfðinu mínu.

Það er mjög freistandi
að taka hnífinni eða
hoppa af brúninni.

Tilgangurinn í því er meiri en tilgangurinn í að lifa. ]



[ Þú mæddi bróðir 
kross þinn lagðir 
á herðar mér 
en ekkert 
við fætur mér 

Þú máði skuggi 
líf auðna þinna
forðum speglaðist ekki
í augum sem minntu á mosa 
og gróanda fjalls æsku minnar

Þú dapra sál 
ég trúði á mátt minninga
og ilms bergs minnar bernsku 
sem blési burt kólgu gráma 
og sveipa myndi litum 

með ljóði hjarta míns ]



[ Liggur í leyni bakvið stein 
Lævís teygja lipurra lima 
Augun loga, eyrun næmu 
Eðli sínu afturkvæmu 
Leynir djúpt í lífsins kima 
Læðir efa í mín bein 

Hljóðlaus ráfar, hleypur rennur 
Rými gegnum, ofar tíma 
Eirðarleysi felur slyng 
Ávallt streymir lífið hring 
Engin vinnst við köttinn glíma 
Hvæsir, glottir...skína tennur 

Veit að þolinmæði vinnur 
Skuggaköttur alla finnur ]



[ Þegar veröldin var barn 
veifuðu álfarnir í hamrinum 
Klettarnir úti fyrir urðinni 
voru hvalir í felum 
Steinninn uppi í hlíðinni 
var Willísjeppi. 

Skrýtni hóllinn fyrir ofan húsið 
var óheppið náttröll. 
Hrafnarnir krunkuðu leyndarmál 
í næmt barnseyra. 
Og morguninn boðaði æfintýri 
sem biðu eftir að gerast. 

Rauða stúlknahjólið með skakka stýrið 
var tryllitæki, tímavél 
farkostur með óendanlega möguleika 
Skaust léttilega austur fyrir sól 
vestur fyrir mána, útfyrir endamörk alheimsins 
og til baka, fyrir hádegisverð 

Í morgun skein sólin í fullorðnum heimi 
Samt glottu skórnir og sokkarnir ærsluðust 
Rauða peysan frá ömmu var pell og purpuri 
Vatnið í sundlauginni hló 
Og ég brosti þegar ég veifaði til Esjunnar 
Og álfarnir veifuðu til baka :) ]



[ Ég vaknaði í regninu eftir síðustu helsprengjuna. 
Það eina sem ég mundi voru mánuðir, ár ófriðs. 
Ærandi þrumur sem skáru lygar úr eyrum mínum. 
Hvítglóandi eldur sem brenndi vanann úr húð minni. 
Svíðandi stormur hreif með sér síðustu slitrurnar 
af því sem augun vildu aðeins sjá. 

Ég vaknaði nakin, húð mín rifin og viðkvæm, hreinsuð, ný. 
Hversu lengi lá ég í rústum tilvistar sem aldrei átti stað? 
Þegar óvarin augu mín vöndust nýju ljósi og ókunnum formum, 
reyndi ég að standa í óstyrka fætur. Þeir höfðu misst sinn 
gyllta fótbúnað, sem áður hefti för með þungu prjáli. 
Hvasst grjót skar mjúkar iljar, en bar með sér létti. Aflausn. 

Ég ráfaði lengi um og skildi ekki hvers vegna borgin hrundi 
eins og undan eigin þunga. Lengi rótaði ég í brotnum speglum 
sem varpað höfðu afskræmdri mynd og leyft mér að sofa. 
Loks þegar ég fann, djúpt í rústunum, spegilmynd sjálfrar mín 
afskræmdrar, heftrar, falinnar, fullrar af ótta, fann ég fræið 
sem öllu kom af stað. Og það spíraði í raunveruleika mínum. 

Líf! ]



[ Kona þú, sem ólst ást þína 
Eilífð gafst og gleði 
Sköpun þinni aldrei gleymi 

Sár þín, gyðja sem grætur, 
gróa senn þótt sárt nú blæði, 
sindri tár og stirni á hvarma. 

Þú sem þreyttir dimmar nætur 
þöglu myrkri í og næði, 
hulin mjúkri þoku vorra harma. 

Móðir buguð, heyrðu bæn mína: 
Bros þitt blítt sem öllu réði, 
fegurð aftur færi þessum heimi. 

Þessi ein er öll mín þrá: 
enn þitt andlit rétt að sjá. 
Svo ég gömul fræði forn 
finn í mínu minni 
magna seiðinn 
sorgareiðinn 
frið í hjarta svo ég finni 
frelsi, kyrrð og sannleikskorn. 

Allur mun þinn miski bættur 
mistrið, tómið hverfa 
Yndislega undravættur 
aldrei mun að aftur sverfa. 

Legg ég á og mæli um 
að megi ljós þitt skína 
með heita ást í huganum 
Ég yrki um móður mína. ]



[ Í dag dansaði sígaunastúlkan 
sinn villta dans. 
Ölvuð af hamingju víðáttunar 
og ilmi vindsins á sléttunni. 

Í fjarska líta fjöllin til himins 
og út yfir sléttuna. 
Dansinn dunar í hjartanu 
og dynur þungt í söng þagnarinnar. 

Yfir hvolfist endalaus himininn, 
heiðskýr eða skýjaður. 
Regn og sólskin, stormur eða logn 
saman snúast í hyldjúpu hljómfalli. 

Hring eftir hring eru stigin spor 
sem ávallt áttu tilvist. 
Og sléttan gleðst með fráum fótum, 
frelsi hugar, fegurð lífsins. 

Víðáttan tekur aldrei enda 
og vindurinn er alltaf ferskur. 
Vakir yfir ástin, 
sem allt gefur en ekkert á. ]



[ Tíminn rennur burt í tómi 
sem hennar eigin hendur skópu 
aumkunnarvert krafs 
í þurra mold 
ófrjó jörð 
löngu urin 
aldrei gjöful 

Andlit sem áður geislaði 
hulið, atað, skýlt af leir 
mannlegs botnfalls 
öngstræti 
betur látin ókönnuð 
hún fór 
alla leið ]



[ Mín eru áform um heimsendir 
að liggja rólegur í fagurri laut
er sólin eða tunglið á jörðinni lendir
sjá líf mitt áhyggjulaust hverfa á braut ]



[ we as people are fresh
the path is yet to be made
the top and nothing less
is where we start to fade

but how can we surely know 
wether progressing or stop
we are our own simple fo
when we finish eartly crop ]



[ She takes me with her 
trough all her emotions
I follow her like the shadow
as the shadow that intervines
I have the choice i tell myself
trough all her emotions
I give in to all her temptations
temptations i can´t even see
trough all her emotions
the ending I havent written
becouse it has not happened
I still swirl around inside
I lurk behind her actions
here is my home here i live
trough all her emotions ]



[ I always had women left and right 
I faked afecction I held them tight
I always made sure they stay in sight
Love hated me with all its might

They left me this thing and i had a look
They thougt I was happy- No I was shook
They wanted back their haerts thatI took
Love was the title of this book

Love took life and stirred in a boul
Love had definitly changed my role
Love had filled my haert and soul
Love woke me up and made me hole ]



[ What if I were everything
Everything that lives 
Everything that dies
What if I were nothing 
Nothing that lives
Nothing that dies
What if I could choose 
When to be everything 
When to be nothing
What if I could choose 
To have nothing 
To have everything
What if nothing were to choose
Nothing would be everything
Everything is everything ]



[ Lestu á milli línanna
í  bókum og ritum sanninda
hvar eru takmörk mannréttinda
að bera út lygar og rógburða ]



[ ligg ég hér í öðrum heimi
augnlok þyngjast hægt
allskyns myndir eru á sveimi
þetta er víst oft og frægt

En nú tek ég mér tak
nú  ætla ég að muna
undirvitund oft ég  rak
í draumaheim ég bruna ]



[ Have you ever known
a love so sweet
that tickles all your toes

A love that lives
when all else dies
but softer then any rose

Have you ever known
a love so strong
it breaks down any steal

I love you my child 
my flesh and blood
and this is how I feel ]



[ >Oft bakvið við grímu leynist
>hversdagsleikan, ys og þys
>mjúkur, blíður- kjarni reynist
>torséður sem skipsins blys
>
>Oft hann skín skær sem gull
>á andlit þeirra fögru og fáu
>af kærleika með hjörtun full
>svo feginn þau sem sáu ]



[ Tíminn stöðvast bræðin brennur
verndarhjúpur við mér tekur
klukkan tifar reiðin rennur
líf í rúst en hver er sekur

Í sálinni sárið grefur og grefur
hjartað í uppgjöf og neitar að slá
líkaminn lúin og heilin sefur
blóðið drýpur úr von minni og þrá

Ég græt þó ekki tíma liðna
því í raun og veru var reynslan mér góð
ísvafið hjartað mun á endanum þiðna
og beina mér aftur á rétta slóð

Nú þangað er komin og heilin að vakna
græðandi sál mína hjarta og bein
nú örlög mín stækka breikka og rakna
fyrir drottins náð kom lækning ei sein ]



[ I wait for the gatekeeper slowly 
with a pure haert 
I blindfold my concience
with the blood from my vains
I reach for my throat
to save it and to strangle it
I put on my tefflon suit
and stand face up in the storm
I wait for the liquid swords
to pierce through my heart
I hope for the holder
to drop himself upun me 
Everything for nothing
and Im Still standing face up
I try to balance my fall
on the finly sharpened spikes
I know I was for somthing and my knowledge dies with me
I rush to take a peak
at my slowly festering bodily remains
I see them sinking into the soil
with their new meaning
Everything for nothing
and Im still standing face up ]



[ Each step longer
Each cry for help waeker
Each reason for escape further

Each solution more distant
Each outcome more terrifying
Each breth heavier 

Each breth more sufficating
Each haertbeat more quiet
Each concern more distant

Each love more pressious
Each smile more sad
Each day more lost ]



[ Now life showes you its deepest pool
The questions are coming, dont worry 
,just keep your cool

You know the answers you always did
You got them from your mother 
,when you were only a kid

I know its hard to think about them
I dont no when, but I know you\'ll 
,see all your treasures again

They will thrive,prosber and finally die
They will go on the journey you took 
,and then they ask me why

This is probably hard for you to see
your blindness has a reason so I askyou ,dont cry for me

After all we are all just Gods sinners
on this earth untill we reach the pool 
,and finally become winners ]



[ My life is now ready for all it takes
my future my destany said I would drop
the words broke my shoulders dried my lakes
but i will fight untill i reach the top 

This will be hard and i will be weak
but that is a price i will gladly bleed
for controlling my fate and raising my peak
to flower like forrests made from one seed ]



[ (Dauði Förufálkans)

Hann kom til mín að vori. 
Sveipaður í kufl brostinna vona, 
sem hlotið höfðu endurskírn í eldi augnabliksins. 
Lokkaði og seiddi með ósögðum loforðum, 
horfnum helgidómum æsku minnar. 
Og ég minntist fornar myndar sjálfrar mín 
og klæddist grófofnum kyrtli eyðimerkurvindanna 
sem forðum léku um goðsögn horfinna heima. 
Eloin! Ómaði rödd pílagrímsins 
úr gleymdum fylgsnum veru minnar. 
Og ég mundi aftur hvert leið mín lá. 
Hlekkirnir brustu. 
Og ég tók staf minn og hélt áfram förinni. ]



[ vesen ef maður togar
trosnar í höndunum
brennir mig bandið

kemur með slakanum
óvartið færir manni
fötu af silfri

betra sleipara meira alvöru
ef það er hending
dottið um & á

strengirnir byrja í maganum
enda úti um allt
harðsperrur í höfði ]



[ fara í nækskóm nýjum hvítum
sanka að sér & sitja um
stelpur í bleyti

hreyfill: snýst nógu hratt, sjást ekki spaðarnir
spaði: snýst nógu hratt, sérð ekki litla manninn

kastar upp brakinu, vísifingur sem er vonandi á leiðinni eitthvað annað
líka leggst á óklæddar axlir af handahófi
ef athyglinni náð er vonast til þess að punktalínunum sé beint á hárréttu augnabliki að fyrrnefndu

og það bogmaður í augunum og það bogmaður sem sést, bogmaður í buxurnar seinna

-

uppköst skapa þreytu - þreytan þorsta
fólk felandi sig í fimmtán einsmannsröðum við barinn eins og til að lesa af úrvalinu eitthvað til að segja eftir að það er búið að fá uppgefna heimsóknartíðni fórnarlambsins
eða öfugt

reynir svo (og ég) að innbyrða sannleikinn
skiptir á honum og öðru mikilvægu sín á milli forðum áðan rúlluðu

-

skola,
endurtaka löðrun

skola endurtaka:
löðrun ]



[ Lifa, deyja
hver er munurinn á því?

Meðan maður lifir
deyr maður
smátt og smátt

Þegar maður deyr
lifnar maður við
smátt og smátt.

Og lífið byrjar aftur
og við byrjum að deyja aftur.

Hringrás lífsins. ]



[ Ef þú horfir á hafið
sérðu kannski lygnan,
spegilgljáandi flöt þess.
Svo fallegt, svo róandi,
svo traustvekjandi.
Þig langar kannski
að sigla á því
til enda veraldar.

Ef þú horfir á hafið
sérðu kannski úfinn,
ólgandi flöt þess.
Svo villt, svo ógnandi,
svo tælandi.
Þú getur kannski
staðið og horft dáleidd
á seiðandi öldurnar
endalaust.

Að elska þig 
er eins og að 
elska hafið.
Mig langar að
stökkva í það. ]



[ Þar sem ósnertanlegur raunveruleiki verður,
munt þú alltaf vera þar.
Ef uppfyllingin sem fyllir drauma mína hyrfi, 
myndi ég hafa það sem ég virði lífið fyrir?

Hvar sem við höfum leitað
og ekki vitað hverju við höfum leitað að
höfum við alltaf fundið það sama
    uppfyllinguna í drauma okkar

            Hvort annað ]



[ Kæri heimur,opnaðu augun
allt sem þú sást ekki
sem var þér hulið undir augnlokum 
blekkingarinnar

Fyrir þá sem hafa látið lífið er þeir opnuðu augun
skaltu líta tvisvar á þá sem byrgðu þér sýn.
Á þá sem keyptu af þér sjálfan þig,
skaltu hrækja,
líta lengi á

Kæri heimur,við höfum mátt þola margt
og látið okkur fátt um finnast
En við eigum þetta ekki skilið

Taktu í hönd mína
og opnum augun saman ]



[ Bjartur
eins og sólin sem skein í morgun inn um gluggan minn 
skein lífið inn um lífsgluggann hjá þér fyrir ári

Embrek

litli embrek,
lífið áttu allt eftir
allt áttu eftir að sjá
og mikið áttu eftir að læra


Máni
þú lýsir mér á næturnar

líttu út í lífið
stattu upp
og gakktu hinn langa veg
og ég skal vera orkugjafinn
svo þú haldir áfram að lýsa mér ]



[ Undir auðninni 
sem starir bláköldum augum út í veruleikann, 
og svíður fyrir hvað útlit hennar er fábrotið,
og öðruvísi en aðrir staðir í kring
            býr neisti

hugsanir skjóta upp kollinum í annars líflausu landslagi
hugsa um hvort það sé annar staður þarna úti
sem kannski er að hugsa það sama
og vonast eftir sameiningu..

Risið í landslaginu breytir um lit eftir því sem ofar dregur
frá litlausri sléttunni
yfir í himinbláa klettana sem umkringja allt
augun glennast upp
munnurinn rekur upp óp
og eldurinn brýst út úr faðmi lífsins

en svo vakna ég og fatta að þetta var bara draumur.. ]



[ Í augunum endurspeglast ljós
frá himnatákni, ljósboga..
lifir sig inn í fullkomnun lífsins,
ung vera, hugfangin af þrá.

Speglast minningar til skamms tíma,
í tilfinningaleitinni sál,
langar að sökkva sér inn í hana,
loka augunum
            og anda henni að sér

Ef það væri nú hægt að rísa upp,
gera tilfinningar að ryki,
og leyfa voninni að anda þeim að sér,
og finna hana láta sig dreyma,

Væri þá hægt að sameinast henni,
rísa upp í sál hennar
og svífa um í henni,
ef það væri nú möguleiki?

     Þá myndi þessi vera
    sem stendur og horfir á ljósbogann
       loksins opna augun aftur

           og finna fyrir fullkomnun ]



[ Og ég horfði upp í himininn, 
fékk Atlandshafið í andlitið.
Og ég drukknaði örstutta stund
við þá hugsun að kannski var þetta dropinn sem fyllti mælinn? ]



[ Your ion movements
assist me
when my
lustrous heart is weak

Such sensous 
touches
heal my
hurtings

Your calmness 
emphasizes on your
violent nature
deep down

You risk
your unconscious 
heart 
for me. ]



[ I feel your
intimate touches
they make me
curious
you are invading 
my privacy
but I kind of
like it
I offer my
luminous
heart to you
and fall asleep 
smiling
My scarred soul rests
my body feels no pain
I wander to another world
as you lay
beside me
at night 
when no one can see us.
I feel safe. ]



[ First comes taste
then comes intelligence
put the cat in the bin
and you have got yourself a killer

laugh until you bleed
feed your children with agony
step back and follow yourself
put reality on t.v
and you have got yourself a unison

but stop
forget yourself for a minute
you drunk heartless outcast
search your senses
cry for help

throw yourself on the ground
feel that road on the side of your face
put yourself in those shoes
and you have got yourself a job.

your job is to be able to tell what is real and what is not, be able to know who you are. 
Find a cure. ]



[ It can litterally 
taste you
without you ever knowing
it is so gentle
covered with sweetness
I rest my mind
let my fingers fall asleep
for a while
I carve myself 
in your responses
each time 
you respond 
differently
for I am never the same 
at each look
I change
but on the inside
I do not move at all. ]



[ Not today
not tomorrow
instead I will cry 
and live in sorrow

Not tomorrow 
not today
I am not willing
but I have to stay

Not next week
not this year
I am so sad 
Because you are not near

Not this year
not next week
I lost my temper
I am getting weak

Not now
not ever
I am a volcano 
in stormy weather

Not ever
not now
I erupt
my lava flouts around

Not dead
not alive
still I know
I will get by

Not alive
not dead
what I always feared
is in my head ]



[ Smátt og smátt
fyllast vasar okkar
af grjóti

Sundtökin verða þyngri
og loks stöðvumst við -
getum aðeins troðið marvaðann

Við fyllumst ótta 
við að sökkva-
böðum út öllum öngum,
þrjóskumst við

En komumst svo að því,
er við sökkvum,
að við getum andað í kafi,

Ótti okkar 
við drukknun
reyndist óþarfur ]



[ Þegar borgin rumskar
læðist Steinolíustrákurinn
inn í grátómu húsin.
Tifar á strengjasteypunni
og safnar sprekum í eldinn.

Þegar borgin sprettur á fætur
með sírenuvæli, hrópum og skarkala
og gráir bólstrar teygja sig til himins
þá veit hann
að þeir njóta eldanna best
sem kveikja þá ]



[ Það er ein stjarna sem skýn 
hún varpar birtu beint til mín 
sæl er sú stund sem líður 
þegar ég get litið hana blíður 
hún er björt og hlý 
hún vekur hjörtu á ný 
 
þessi stjarna er póllinn minn 
með hana verð ég ekki villtur um sinn 
hún er hornsteinn sem situr fast 
á himninum hún segir þú gast 
þessi stjarna setur brag sinn á 
þessi stjarna mun hér líf mitt fá 
 
hátt á himni felur stjarnan mín 
öll sorg og sút hverfur er hún skýn 
þessi stjarna skapar fjársjóð í mér 
sem enginn nema ástin fær séð 
ég elska þessa stjörnu heitt 
hún fær mína hamingju leitt 
 
framtíð bjarta hún mér sýn 
geislandi svo heit og fín 
fegurðin ber hún innra með sér 
sem leikur sterkt við hjartað í mér 
geislandi og skemmtileg við mig 
stjarnan mín ég yrki um þig ]



[ Og þannig munu stjörnurnar skína,
fölskini,
þegar þú flýgur með síðustu vélinni yfir hafið.
Með ritþyrstum blýöntum skrifar þú niðurlag dagbókarinnar
og hugsar um augun sem lesa þessi orð tugum ára seinna.
Á hafinu siglir báturinn sem þú komst með í gær
en hann fer í gagnstæða átt við þig.
Um borð eru nýir farþegar,
hafa rétt lokið við fyrstu síðuna
og skilja ekki enn sólarblikið á hvítfextum sjávardropunum.
Flugfreyjan færir þér tíu dropa
sem leka hægt ofan í bollann einn af öðrum
og þú lygnir aftur augunum,
hyggst sofa þar til vélin lendir á völlunum grænu. ]



[ Laufblaðið svífur til jarðar.
Augun lokuð, hárið blóði storkið.
Regnið flytur sína hinstu kveðju
og skolar burtu lífinu.
Minningar seytla niður í jörðina,
samlagast mold í þúsunda ára einingu.
Þarna mun vaxa kræklótt hrísla
en um hana leika fimir fingur. ]



[ birta og húm heilsast glettnislega 
dragast saman í óræða mynd 
grasið gefur frá sér sinn hinsta ilm 
lyngið roðnar af rómantík 
haustgolan strýkur gulnuðum puntstráum létt um vangann 
og berin tína sig sjálf til sultugerðar ]



[ Í myrkrinu paufast hann á milli legsteina. 
Legsteinar eru eins og tröllaaugu í tunglskini.
Honum finnst óþægilegt að láta tröllin horfa á sig.
Finnst eins og þau muni eftir því að hann gerði gys að tröllkarlinum 
er varð að steini í gilinu heima.
Kannski breyta þau honum í legstein og gera hann að auga. 
Hann hættir að hugsa um tröll og fer að grafa eftir rótum. 
Veit að einhvers staðar hér eru rætur hans 
og finni hann þær þá finnur hann líka upprunann. 
Skófla í mold og mold á gras. 
Skófla í stein og steinn á gras. 
Skófla í við og?
Fölblik á himni.
Það er kviknað í kirkjunni. ]



[ Kvöldið ber mig með 
þrálátum rigningaskúrum 
að bárujárnsklæddum kofa 
fjörubúans. 
Saggakennt loftið 
háir eilífa baráttu 
við ilm nýlagaðs kaffis. 
Drukkið úr haldalausum skipstjóraföntum. 
Skeggið litað tóbakstaumum 
liðinna tíma. 
Augun eru full af lífi og 
stangast á við angurvært hummið 
er rýfur þögnina taktfast 
en hopar á ný. 
Hrukkótt höndin tekur í mína, 
mál að halda af stað. 
Engu nær en mettur af kaffi 
er hafði yfir sér kynngimagnaðan kraft. 
Tek stefnuna upp eyrina 
og inn í bæ. 
Regnbogi. ]



[ fram undan skyggninu ég stíg fram í élið 
snjórinn hefur aukist til muna síðan í dag 
lítill fugl leggur hvítt höfuð undir stélið 
en ljúfsárar raddir raula angurvært jólalag... 

hinum megin götunnar gengur önnur sál 
gónir sem vanviti á bifreiðir þjóta hjá 
eitthvað er að og ég skynja hennar mál 
og undan tötrunum stingst höndin blá... 

fátæk 
fögur 
en feig 
hún gónir mig á... 

eitthvað við augun snart mig svo fljótt 
ég sá allt við hana svo sorgmætt og lúið 
eitthvað við minningar hennar svo ljótt 
en á svipstundu verður það allt saman búið... 

ég vildi að ég gæti ekki skynjað þessa huga 
og ég vildi að ég gæti lukt mínum augum 
en á vegginum er ég ætíð örlítil fluga 
og verð að fylgjast með öllum þessum draugum... 

skyggn 
sorgmæddur 
og sjáandi 
hún tekur mig á taugum... 

ég stari enn á konuna og ég sé grilla í grát 
styrkist enn tilfinningin - og ég tek að kalla 
hún gengur í átt til mín - en það kemur á mig fát 
því stórgerðar bifreiðar munu kremja hana alla... 

ég hleyp á móti konunni með angistarhljóði 
svipurinn á andliti hennar breytist ekki neitt 
hún hverfur undir bíl - og liggur nú í blóði 
en á munni hennar lifir nú brosið svo breitt... 

laus 
frjáls 
deyjandi 
hún hvarf frá sorgunum svo greitt... ]



[ Glitrandi flötur lokast yfir höfði mér
og vekur spurningar um ljósbrot lífsins
sem fellur að ofan og tvístrast
yfir djúp þagnarinnar

Silfraðar perlur dansa 
til móts við ljósið

Þegar ég þrýsti síðasta loftinu 
úr lungunum

og læt mig svífa

niður í myrkviði eilífðarinnar ]



[ Situr og horfir
yfir auðnina
sem verndar og græðir

Situr og horfir
og vindurinn blæs
kaldur yfir auðnina

Of stutt til að gleyma
of langt til að snúa aftur
og auðnin öskar í þögninni

Situr og horfir
inn í öskrið
dregur hnén upp að höku

og vefur sig örmum
eigin einsemdar ]



[ Góðan dag, litla barn.
Dagur rís úr húmi nætur.
Andlit þitt, geyslar af,
lífsins draumi frá í gær.

Brosið þitt, lifnar við,
svona eins og lífið gengur. 
Stundum tár, stundum bros,
fallvalt lífið.

Ég var eitt sinn eins og þú,
svona ofurlítill drengur,
þegar allt var svo yndislegt og aðvellt.
Faðirinn er ég nú, 
hin hliðin blasir við, 
að horfa á barnið vaxa úr grasi,
eins og við hin. ]



[ Skrítið, af hverju ungt fólk þarf að deyja,
í blóma lífsins siglir það í burt.
En eitt skal ég ykkur með sanni segja,
að lífskrafturinn berst aldrei á þurrt.

Guð minn kæri góði, viltu sýna,
Kraft þinn og þor í nótt.
Trúnni mun ég aldrei, aldrei týna, 
meðan englar þínir vaka, er mér rótt.


Og þegar beyskjan grípur mig,
og sorgin bærist um sjálfa sig,
skal ég horfa í átt að sumaryl,
allt breytist þá mér í vil,
með trú, á líf eftir þetta líf.

Stundum bærast í mér brostnar myndir, 
af framtíðinni, spurning hvernig fer.
Og læðast aftanaðmér gamlar syndir,
en eitt er víst, ég geng í gegn með þér.

Og þegar beyskjan grípur mig,
og sorgin bærist um sjálfa sig,
skal ég horfa í átt að sumaryl,
allt breytist þá mér í vil,
með trú, á líf eftir þetta líf. ]



[ Ég er maður sem á fullt af draumum, 
og ég vonað þeir bíðeftir mér.
Allar vonir ég dreg þær í taumum,
sálartetrið falið, það enginn sér.

Ég hef látið falla beyskjutárin,
yfir hlutum sem ég ei skilið fæ.
Eina ást í mínu lífi er farinn,
þangað sem ég til hennar aldrei næ.


Hugur minn leitar inn til þín,
ástin mín eina sem bíður mín.
Hugur minn leitar inn til þín, 
ástin mín eina sem bíður mín.
Ég leita þar sem enginn sér,
ég krafsí aumingjann á mér,
ég reynað komast inn,
en ég kemst bara ekki neitt!

Þegar horfin er sú blíðvora æska,
og sársaukinn hann stígur á stokk.
Þá bíðum við bara eftir því næsta,
sem að almáttugur tekur á brott.


Hugur minn leitar inn til þín,
ástin mín eina sem bíður mín.
Hugur minn leitar inn til þín,
ástin mín eina sem bíður mín.
Ég leita þar sem enginn sér, 
ég krafsí aumigjann á mér,
ég reynað komast inn,
en ég kemst bara ekki neitt! ]



[ ef huganum væri líkt við geyminn
væri minn stjörnuþoka
í hverri andrá skella hugsanir
eins og leiftur norðurljósanna
sem hríslast um himinhvolfið
í leit sinni að jarðsambandi
það verður spennufall

ef huganum væri líkt við geyminn
væri minn stjörnuþoka
og hugmyndir fæðast
líkt flugu sem þroskast í púpu
sem síðan flýgur út
eins og fullvaxta ávöxtur
er hefur sjálfstætt sinn feril

ef huganum væri líkt við geyminn
væri minn stjörnuþoka
hin mesta áreynsla
getur falist í hugsunum
þar sem alheimurinn
rennur innann vébanda hugans
og á sér engin takmörk

ef huganum væri líkt við geyminn
væri minn stjörnuþoka
í leik og starfi
er krafan um virkni
í hávegum höfð
en endalok hvers og eins
á sér allt sinn tíma

ef huganum væri líkt við geyminn
væri minn stjörnuþoka
hvað eru endalokin?
þegar svefninn sækir mann?
þegar lífið fjarar út?
þegar lítil fluga flýgur á flugnaspaða?
þegar bíllinn fer ekki í gang?

ef huganum væri líkt við geyminn
væri minn stjörnuþoka
ég held að flugan hafi rétt fyrir sér! ]



[ hvað segirðu stúlkan mín
leikur sér svo fín
ljósa lipurtá
með lokka og fína brá
þú segir mér svo margt
þótt húmið kynni svart
þá ertu hýr og kát
þú ert þá stúlkan mín

heppin ertu í dag
syngur fallegt lag
á meðan sólin skýn ]



[ Sólargeislar veraldar eru undur.
Undur sem fá hjörtun til að brosa.
Brosa á móti
þessum skæru bláu
þessum dimmu brúnu
þessum mógrænu og gráu
þessum björtu augum
sem á þig horfa 
og hrífast með.

Sólargeislar veraldar lýsa okkur
í gegnum þrautir og sorgir.
Kynna okkur fyrir nýrri veröld
sem kennir okkur 
að staldra við
að líta til baka
og skilja tilgang veraldar okkar.

Þessi skæru bláu
þessi dimmu brúnu
þessi mógrænu og gráu
þessi björtu augu
þessi augu barna okkar. ]



[ sólin á enga miskun
hún gælir við mig
svalandi hafgolan
kemur inn í garðinn
leikur sér í leiftrandi gusum
líkt öldunum sem klappa ströndina
í rólegheitum góð afslöppun
ég nýt þess að vera hér
engar áhyggjur
eins og lítið barn
gæti allt eins sofið
engin truflun
nema niðurinn frá hafinu
hvíslar seyðandi orðum
vaknaðu, vaknaðu!
en ég sef.... ]



[ ...ég varð gráðug...mmm...

mig langaði að nota fingurnar,
en ég var með svo langar neglur.
...ég hafði varalitað mig.
-Þessvegna varð ég að setja stút á, þegar ég tók hann upp í mig.

Ég fann af honum lyktina
þegar varirnar að innanverðu 
lukust um hann 
ósjálfrátt 
lyngdi ég augunum og eitthvað hríslaðist um mig 
þegar munnvatnið tók að streyma  
tungan tók við að bleyta hann allan, hann varð svo mjúkur, sleipur... 

Ég velti honum upp í mér 
fann hvernig holdið 
gaf eftir milli tannanna...
 
sprakk... 
Ég kyngdi.
  
Mig langaði að gera þetta aftur... 
Með vísifingri og þumalfingri 
mældi ég ummálið. 
-Spurði: 
Fröken, geturðu fært mér 
annan svona stóran svepp? ]



[ ef mér er órótt
ég get ey sofið
þá reyni ég ávallt
að hugsa um það góða
sem í kringum mig er
í stað alls þess leiða
sem mig dregur niður
 
og áður en varir
út frá fallegum hugsunum
þá sofna ég rótt
í nótt
 

ef mitt þakklæti dvín
minntu mig á það
að hugsa til þess
þegar ég átti ekki neitt
því aðeins þá
skýrast ég sé
að ég á allt
ég á þig...
 
og áður en varir
út frá fallegum hugsunum
þá sofna ég rótt
í nótt
 
 
ég hugsa um
lítið herbergi
í huga mér horfi
á lítinn koll
með hrokkið hár
fallegt brosið
sem til mín snýr
engillinn minn?
 
og áður en varir
út frá fallegum hugsunum
þá sofna ég rótt
í nótt
 

ef þér er órótt
og þú getur ey sofið
þá elskan mín
hugsaðu um það góða
sem þú átt
sem ég vil gefa þér
í stað alls þess leiða
sem dregur þig niður
 
og áður en varir
út frá fallegum hugsunum
þá sofnar þú rótt
í nótt
 

ég hugsa oft um
lítil herbergi
í huga mér horfi
á litla sæta kolla
með hrokkin hár
falleg brosin
sem að okkur snýr
englarnir okkar
 
og áður en varir
út frá fallegum hugsunum
þá sofnum við rótt 
í nótt
 

ef okkur er órótt
og við getum ey sofið
þá skulum við tvö
hugsa um það góða
sem við eigum að
og gefum hvort öðru
í stað alls þess leiða
sem dregur okkur niður
 
og áður en varir
út frá fallegum hugsunum
þá sofnum við rótt
í nótt
 

ef að mér gleymist
að þakka þér
fyrir allt það góða
sem þú gefið hefur mér
þá langar mig nú vina
að gefa þér hér
lítið ljóð sem,
litla þakkargjöf
 
og áður en varir
út frá fallegum hugsunum
þá sofnum við rótt
í nótt

saman..... ]



[ Stjörnukort hugans
Krossgáta
óleyst á hverjum
laugardagsmorgni ]



[ Þú.
Þú, sem  aldrei varst, en ég þráði samt svo heitt.
Þú varst ætíð til staðar, en samt ég  fékk aldrei notið návistar  þinnar.

Ég sakna þín og syrgi,vegna þess sem þú varst í huga mínum .

Enginn heyrir eða skynjar grát minn og söknuð vegna þess sem þú varst aldrei,
en samt fyrir það sem þú varst.

Á koddann minn  græt ég hljóðum tárum. ]



[ Ég horfi í augu þín
sem eru full af lífi
og visku

Augu þín ljóma
og birtir gleði
og gæfu

Augu þín brosa skært
eins og sólargeislar
um sumar

Mér finnst ég verða
að horfa í augu þín
og njóta þeirra. ]



[ Skýrsla landlæknis 1993:

Ég frétti að Véhildur veira
í vatnsnuddi hitti hann Geira.
Hún gaf honum kvef
og kláða í nef
með krónískri bólgu í eyra.


Frumvarp til búvörulaga:

Þegar bændurnir bera skít á
það borgarbúarnir líta\' á.
Skældir í framan
í skemmtiferð saman
að skoða Gullfoss í Hvítá.


Frumvarp til kvótalaga:

Gunnvör í Hnífsdal var gátlaus
en Guðný í Ólafsvík látlaus.
Gunnvör lauslát
en Guðný kaus gát
því bæði var kvóta og bátlaus.


Gunnar:

Gunnar bauð gestum í geim
en gaf engar ölveigar þeim.
Vakti það furðu
og fjölmargir urðu
fúlir, og héldu heim.


Hundabúskapur:

Á Hóli bjó Finnbogi fundvísi,
en Stefán bróðir hans stundvísi.
Byrjaði í Mýsundi
búskap með vísundi
og bar síðan nafnið: Hinn hundvísi.

 
Tina Turner:

Austur í Tungum ég sá Tínu
Turner, sofandi á dínu.
Í vaxbornum frakka
af Valda á Bakka
og vakti það talsverða kátínu.


Sumarstemma:

Hjörleifur grillaði humar
hala með lauk í sumar.
Með gamanmál fór
og gaf öllum bjór.
Glöddust þá fjölmargir gumar. ]



[ Einmanna maður 
dansar í vindinum.
Finnur regnið kyssa votar kinnarnar,
blíðlega- í myrkrinu

Varir hanns titra
taktfast í kyrrðinni.

Hendurnar reisir til himins
og horfir, með tómlegum augunum.
Allt sem var- horfið.
Hversvegna framdi hann morðið? ]



[ Langt í burtu
get ég snert ljósið
sem leiðir mig inn-
inn um dyrnar
að óendanleikanum....

Hugansdýpi
kallar mér að koma
hitta sig í undirmeðvitunni
dansa á skýi litanna
endalaust í algleymi.

Vindar alheimsins
rigna yfir mig.
Ég set hendurnar út
hrópa
\"TAKIÐI MIG AÐ EYLÍFU\"!!

Og sólin skýn á mig í myrkrinu
yljar mér,
langt langt í burtu
frá byrjun dropanna
sem falla einir
út í auðnina. ]



[ Er myrkrið læðist um götur bæjarins 
og skýtur sér inn í öll skúmaskot, 
flýta allir sér heim í faðm hvers annars 
á meðan ég kúri í einmannaleikanum. 

Nakin hönd mín leitar út í tómið 
og þráir heitt að verða snert, 
þráir heitt að verða kysst svo undurblítt 
og svífa á valdi ástarinnar. 

Er geislar sólarinnar hrekja myrkrið á brott 
og flæða um lífsins lindina tæru, 
skríða ástfangnar sálir úr fylgsnum sínum 
og sameinast fegurð móður jarðar. 

En ég kúri áfram, fjötruð, 
í faðmi svartara og sterkara afla 
en sjálfra myrkravaldanna. ]



[ Lítið barn liggur nakið 
framan við autt blað. 
Því er fært pensill í hönd 
og gert að mála fegurð heimsins. 

Gamalt barn 
hokir framan við 
fullkláraða mynd 
af litrófi lífsins. 

Sjá, hvað það hefur málað! 

Það hefur málað þig, 
því þú ert fegurð heimsins. ]



[ Í dimmri vetrarhríð 
glampar í köld augu 
sem stara út í tómið 
og óttast ekki 
þess er þeirra bíður ]



[ Lífið okkar er leikur einn
því eigi máttu gleyma
áður en þú verður seinn
því upp muntu sveima


Löng er þessi mikla á
en straumurinn er hraður
vissi að þetta mundi sjá
nú er ég glaður 


Fjallið erfitt er að klífa
veldu leiða réttu
því einn dag þú munt upp svífa
úpps, þarna er klettur ]



[ Þess ég sakna
að geta vaknað
því nú er ég sofandi
svefninum væra
Guð ég mundi kæra
En hann þá mundi særa
Ég honum þákklátur á að vera
fyrir lífið mér að færa

Þetta ég valdi
þjáningu mína faldi
ég var eins og fangi í haldi
ég var að keyra
þú vilt ekki heyra meira

Gott er að vera
ekki þetta gera
þó, hér mér líði vel
þá varð mér ekki um sel
að þurfa lífinu að fórna ]



[ PÚNTUR PÚNTUR PÚNTUR
komma

2000 Púntur kom
2000 Púntur kom
2000 púntur púnktur púntur

..þá veistu það allt
þú færð vitneskju um allt

.com
.is
.net
.allt saman

LEITAÐU AF PÚNTINUM
FINNDU PÚNTINN
VERTU PÚNTURINN
FÁÐU ÞÉR PÚNT
PÚNTUR PÚNTUR PÚNTUR

ELSKAÐU PÚNTINN
LIFÐU MEÐ PÚNTINUM
LIFANDI PÚNTUR
SJÁÐU SKJÁINN
ALLSHERJAR SÝN

PÚNTUR PÚNTUR PÚNTUR
ÍMYNDAÐU ÞÉR
PÚNT
FRÓÐLEIK
púnt
. ]



[ öndvert sumar æðar sláttar vélin
andardráttinn reykjavíkurtjarnar
hvetur villt en dætur ingólfs arnar
ótrúlega rauðar laga stélin

geðveikt fönn er fannhvít vetrarélin
flykkjast suður hvelið býst til varnar
gramar nætur gefa undan farnar
glerbrotin leynir á sér þunna skelin

verpi frá bakka bregður sér skrið
baksvartur líður yfir fjarskalega
hábjalla glymur undan rennur rauð

vorfaðir daglega ekki gefur grið
goggsæta mötu neytir laus við trega
náunga dauði er annars andabrauð ]



[ Á barmi geðveilu
Ég ligg samanhnipruð - í lítilli kúlu
Kúlan veitir öryggi - hún varpar öllu burt
Það er svo auðvelt að sleppa takinu
Láta sig bara fljóta í litlu kúlunni sinni
Heyra ekki - sjá ekki - finna ekki
Hvílík dásemd
Geðveik - fallegt orð um nálægan frið! ]



[ Tárin svíða - þau draga úr mér mátt
Þau gera mig örmagna, hjálparlausa
En dag einn, þá hættu þau að koma
Þegar örvæntingin og þörfin á tárum var sem mest
Þá brugðust þau mér
Þau eru þurrausin tárin mín 
Nú græt ég bara yfir öðrum
Minn kvóti er búinn ]



[ Lærdómur minninganna
Ekki alltaf af hinu góða
brjótast fram 
neyða mann til að standa augliti til auglitis 
við napurleg orð, þröngar og nærsýnar athafnir
sem vekja óþægilegar tilfinningar
hjartslátt og rússíbanablóð
Best er að horfa fram á við 

En án þess að horfa aftur 
hvernig getur maður þá lært af reynslunni? ]



[ Ef ég væri heigull
þá myndi ég skríða inn í litlu holuna mína
aldrei framar líta þá augum sem ég hef svikið eða hneykslað
Ef ég væri hetja
þá myndi ég skríða inn í litlu holuna mína 
og forðast augnaráð þeirra sem betur vissu
Ég er mannleg
og það er hluti lífsins að skríða ekki inn í litlu holuna mína
heldur takast á við raunveruleikann ]



[ Smásmugulegheit og sjálfsdýrkun
tvö orð sem lýsa nútímakonunni
orðin til vegna þröngsýnna nútímamanna ]



[ Fiðrildin fljúga sakleysislega í maganum
spenningurinn nær hámarki í herðunum
þorstinn er óyfirstíganlegur
löngunin er sterkari en andskotinn
öll hugsun snýr að einum tímapunkti tilverunnar
og morgundagurinn geymir útkomuna ]



[ Sunnudagsmorgun
vil ekki vakna
byltist um reyni að sannfæra sjálfa mig
um góða heilsu og þörf fyrir meiri svefn
maginn argar, snýr upp á sig
knúinn til þess að fara fram úr
og horfast í augu við árangursleysi gærkveldsins
enn á ný á þeirri skoðun að þetta sé ekki besta leiðin
til að leita sér að lífsförunaut ]



[ Eins og yfirgefin alda, ein að berjast við rokið
braustu þér leið inn í lokaða sál mína
án boðskorts raskaðirðu ró minni
og í hafrótinu sem þú orsakaðir 
myndaðist flókið samspil flóðs og fjöru
sem ég er enn að reyna ráða í ]



[ Innstu tilfinningar annarra manna
skipta ekki máli fyrr en þær snerta sál þína
þá fyrst verður þorstinn í vitneskju til
Áhuginn á að kanna 
leyndustu hugsanir 
einhvers annars
en halda þínum eigin
sem ókönnuðum landsvæðum ]



[ Ég verð að sjá þig reglulega 
líta í augun þín og finna 
að allt sé í lagi
finna hvernig togað
er í spottann sem 
festur er í hjartað á mér
finna öryggið sem felst 
í bláleitum gimsteinunum
sem grandskoða mig 
í leit að nýju sjónarhorni ]



[ Ertu helmingurinn sem ég leita að?
Ertu það sem fullkomnar mig?
Geturðu gefið mér það sem ég þarf?
Öryggi, þrótt og frið.
Geturðu gefið mér svör?
Við spurningum gærdagsins og elífðarinnar.
Geturðu leiðbeint mér og stýrt?
Geturðu fyllgt mér til endimarka heimsins?
Geturðu gefið af sjálfum þér? ]



[ Nístandi sársaukinn kvelur mig
þegar þú reynir að klóra í bakkann
þekki ég þig nógu vel 
til að lesa úr blæbrigðum raddar þinnar?
Lygin er öflugt vopn og kvalafullt
sem smýgur inn á milli steinanna í fjöruborðinu
og litar allt sem hún kemur nálægt
það sem áður var fagurblátt og lyngt 
er nú öskrandi grænt og órólegt
Djúpir hafstraumar sem taka sínar eigin ályktanir ]



[ Hvernig má leyna stormi
bak við logn og blíðu?
Hvar býr ófreskjan í englinum?
Eru engin takmörk fyrir falsi einstaklingsins?
Hvað er það sem getur skemmt 
eina manneskju svo mikið?
Innri skemmdir eru mun verri en ytri
við gleymum alltof oft að andlegu skemmdirnar 
eru ekki eins sýnilegar og hinar
og föllum oftar en ekki fyrir fótum englanna... ]



[ Örvænting
útrás kvalinnar sálar
tjáning hugans á endimörkum þolinmæðarinnar
takmarkalaus þjáning
sem bíður þess að verða svipt lífi ]



[ Gestur í baðkarinu
litlaus fjandi í húmi nætur
tekur öll völd
og vatnið gusast sérkennilega
upp um alla veggi
hin helgu vé eru brostin
og auðmjúkur eigandinn 
stendur angndofa 
með tusku í hendi ]



[ Maðurinn í speglinum
kannast við mig
eins og ég kannast við hann
löngu horfnar langanir 
líða eins og vofur um spegilinn
meðan við gjóum augunum á hvort annað
Og er eiginkonan birtist og sest við hlið hans
liðast vofurnar hægt og sígandi út um opinn gluggann ]



[ hingað kom hún Bína
hún fór mig að rýna
svo vildi hún sýna
mér einn síma
 
þá fór ég og setti
fetti mig og bretti
fésið ég gretti
það hræddi ketti
 
þeir hlupu til Óla
sem drakk kóla
fór svo að hjóla
beint í skóla
 
í ríminu ég er ruglaður
vankaður og truflaður
kolvitlaus og kalkaður
eins og fóli fatlaður
 
gekk fram tanga
það var kvöldið langa
sá ég stúlkuna svanga hanga
hún vildi litla Manga fanga
 
en var það gaurinn
sem átti aurinn
í vasann hafð´ann maurinn
hann gekk á staurinn
 
stoppaði við hús
þá hoppaði upp ein mús
eins og lítil lús
hræddist hún allt knús ]



[ Framtíðin er misbrigðul kona
og stundum þegar við horfumst í augu
myndast kvíðahnútur
í iðrum sálar minnar
hnútur sem er illa leysanlegur
vegna óvæginna mynda sem ég 
sé í augum hennar

Áður fyrr voru myndirnar bjartar og saklausar
foreldrahlutverkið breytir myndunum
gerir þær flóknari, alvarlegri og dauðlegar
þægilegast væri að loka augunum
og forðast konuna
en óumbeðin ábyrgðarkennd neyðir mann
til að galopna augun ]



[ Freistingar lífsins
eru of miklar fyrir
svo stjórnlausa konu sem mig
Einhversstaðar á lífsleiðinni
týndi ég bremsunum mínum
og þar með var öll sjálfsstjórn 
fokin út í veður og vind
nú þræði ég öngstræti sálar minnar
í leit að glötuðu bremsunum ]



[ Fegurðin
liggur í augum áhorfandans
myndast af þröngsýnum viðhorfum
uppeldis og umhverfis
stjórnast af þekkingarleysi
og viðgengst vegna norma samfélagsins

Ef við aðeins stöldruðum við
eitt andartak og litum
í kringum okkur
þá gætum við kannski séð
að fegurðin umlykur okkur
eins og púpa lifrunnar

Ef við gætum lært að njóta andartaksins. ]



[ Brostin bönd bernskunnar
hanga niður úr loftinu
og ef ég stend á tám
þá rétt næ ég að snerta þau
með fingurgómunum
þannig að um mig fer fiðringur
æsku og sakleysis.

Ég vildi að ég hefði stól
til að standa á
svo ég næði betra taki
á áhyggjuleysinu og
hlátrasköllum horfins ungdóms. ]



[ Hlý sjávargolan leikur ekki lengur um andlit mitt
blekkingin kom upp um sig
og ég áttaði mig á því hversu kalt var orðið

Þessi strönd er ekki fyrir mig
og sama hversu hlýleg hún vill líta út fyrir að vera
þá verður hún alltaf ókunnug fyrir mér ]



[ Ég reyndi margoft að útskýra fyrir þér
afstöðu mína til samskipta okkar
en þú vildir aðeins heyra jákvæða hluti
og eyru þín neituðu að taka við 
neikvæðum athugasemdum og skoðunum

Í staðinn bjóstu þér til nýja ímynd
og í hvert skipti sem hún splundraðist
sastu og sleiktir sárin í nokkra daga
en kommst alltaf aftur eins og tryggur rakki
sem ekki á í önnur hús að venda 

Ég vona að þú áttir þig áður en verr fer
því eigingirni mín 
vill ekki verða rennvot af blóði þínu
ég afhenti þér reglurnar 
áður en leikurinn kommst á lokastig
en þú áttaðir þig samt ekki á því hvernig gæti farið

Vaknaðu... ]



[ Kvenfólk
þráar, þrjóskar, undirförlar,
óvægnar, vergjarnar, 
óréttlátar og fjandanum frekari
það er ekki að furða 
að þær séu kallaðar
veikara kynið ]



[ Elsku moðir min kær
 ætið varst þu mer nær.
 Eg sakna þin goða mamma min
 ja mild var þin hönd,
 er um vanga þu straukst
 ef eitthvað mer bjataði a.
 Eg minning´um þig geymi
 og aldrei eg gleimi,
 Hve trygg varst þu ætið og goð
 eg kveð þig min mamma,
 og geymi i ramma,
 i hjarta mer,minning´um þig.
                         1975 G,V,O  
  
 höfundarrettur,gylfi valberg oskarsson ]



[ Þegar ég verð reið
bresta allar stíflur innra með mér
og öllu óréttlæti heimsins er beint að sálu minni
ég berst fyrir blóðrisa sálinni
og blárri og marinni virðingunni
og tárin svíða í augntóftunum
en þjóskan og réttlætiskenndin
gefast ekki upp heldur eflast 
við hverja hnífstunguna af annarri
og þótt það sjást ekki
vætlar klístrað blóðið úr sárunum
og er ég loksins finn öruggt skjól
sit ég og sleiki upp hvern dropa
til að ég tapi ekki næstu orustu ]



[ Kefluð við minningar úr æsku
berst ég um
til að reyna að losa fjötrana
og sjá út fyrir
kvalarfulla herbergið
sem ég er læst inni í
öðru hvoru opnast hurðin
og ég sé bjartari veröld
og á hverjum degi 
kemmst ég aðeins nær hurðinni ]



[ Tregablandin tár
leka af hvörmum mínum
ætluð þér og tilveru þinni
hetjulegri báráttunni
og árangurslausum endalokunum

Við vorum aldrei ætluð hvort öðru
aðeins fengin að láni stutta stund
til að læra þá lexíu 
sem enginn  annar gat kennt okkur
nú er lánstíminn á enda runninn
og sektir greiðast fyrir yfirdrátt
blóðugar og þungar sektir
einmannaleikans og vonarinnar
um að handan við hornið
liggji ný og betri lexía ]



[ Þegar blákaldur veruleikinn færist yfir
og augun opnast upp á gátt
tekur hyldýpið við
baðandi út höndum leitaði ég stuðnings 
en fann engann
í staðinn fann ég fyrir flótta
og samt reyndirðu að sannfæra mig
um sterkar tilfinningar
en í barnaskap þínum
áttar þú þig ekki á 
að það sem ég leita að
er félagsskapur, stuðningur og umhyggja
ekki einstefnu-sinnaðri ást
mig vantar festu og breitt bak
bak sem getur tekið hluta af áhyggjunum
og látið þær líta út eins og fjaðrir
sem svífa um í golunni
í stað steinsteypunnar sem mér finnst sliga axlir mínar
mig vantar sálufélaga sem skilur mig
og mína einkennilegu hvatir og siði
mig vantar lífsförunaut sem er tilbúin
að annast mig eins og ég er tilbúin að annast hann
mig vantar mann með bein í nefinu og skýra hugsun
mig vantar ekki þig
þú ert eitthvað sem ég greip úr hillinni
sanfærð um að þetta gæti ég notað
en eins og svo margt annað sem ég hef gripið og talið sniðugt
þá ertu bara enn eitt dæmi um dómgreindar-  og þroskaleysi mitt
það var aldrei ætlunin ]



[ ég hlusta á niðinn
vatnið brotnar í þúsund mola
eins og krystall sem glitrar skært
líkt sólarljósi í dögginni
rósemdin vekur mann
endurnærir og hleður
það er samt kalt
hrollur fer um mig
þolinmæðin þreytir
mér finnst eitthvað vanta
er það kannski þú ]



[ sólin skín skært
í skugganum perlast svitinn
eins og svalandi tár
sem safnast upp
og rennur sína leið
droparnir falla hver af öðrum
tíminn er endalaus
og þú slakar á, en
hugsanir leiftra
eins og neistaflug
ljóssins sem springur í myrkrinu
golan gælir við mig
ilmurinn er freistandi
það vakna upp spurningar
er þetta of gott? ]



[ hann
eg kveð þig kæra vina,og sigli burt fra þer
með söknuði,til hafs mig baran ber.
Kæra vina,biddu min,eg bið þig,uns eg aftur sny,
eg hvila vil i faðmi þer a ny.
hun,,
Kæri vinur,eftir þer eg ætið bið,
þo eg þyrfti að biða um ar og sið,
Ameðan mun mig um þig dreima
og astarylur um mig streyma
elsku vinur,komdu fljott til min.
hann,,
O hjartans fagra,astvina min goð
eg skrifa til þin þennan litla oð
einmana eg er og þrai,
þa einu ast sem að eg dai,
að hugs´a um þig,það eykur astargloð
hun,,
Hjartans vin,eg þakka þennan oð
hja mer það eykur einnig vonargloð,
að senn þu komir aftur til min,
heitt eg þrai faðmlög þin
astin min til þin,hun aldrei dvin.
hann,,
elsku kæra vina,aftur kominn er,
eg aldrei aftur fara mun fra þer.
BÆÐI,,
Nu tilveran er dasamleg
við saman erum aftur her,
nu ganga skulum saman lifsins veg
                  höf,G,V,O
 höfundarrettur,gylfi valberg oskarsson ]



[ Að lýsa því með orðum
Hvers virði það er mér
Að eiga svo góðan bróður
Sem gefur svo mikið af sér.

Er erfiðara en nokkurn gæti grunað
Því enginn er líkur þér.

Því veit ég ei hvað ég skal segja
En annað ég veit fyrir víst
Að ég elska þig svo mikið
Að orðin því fá ekki lýst. ]



[ Eitt ljóð, það segir meira,
en allt sem segja þarf.
Orð mín, þau endurspegla, 
allt sem hjartað geymir.

Þú hefur breytt lífi mínu
um alla tíð,
ég er betri í dag  
en í gær,
þolinmæði þín svo mikil
til mín
og elska þín unaður
hreinn og tær. ]



[ Alltaf til staðar er hún
elsku mamma mín.
Stolt ber ég þess merki
að vera dóttir þín.
Þrjá fæðingarbletti í röð
á hægri hendi minni.
Alveg eins og þeir
sem eru á öxlinni þinni. ]



[ Ég gleymi því aldrei,
því verður víst ekki breytt.
Þessi dagur, á sér stað
í mínu hjarta, um alla tíð.

Ennþá heyri ég hljóðið,
andardráttinn þinn elsku bróðir.
Hvernig líkaminn barðist,
við að halda í þér lífi.
Bara eina stund í einu, 
bara eina stund enn.

Ég þakka Guði föður,
fyrir nítján ár með þér.
En þakklátust er ég þó fyrir
að þennan dag, af öllum,
hafi ég verið hjá þér.

Á meðan lífið iðaði úti,
fyrir utan gluggann þinn.
Áttum við góða stund saman,
ég og þú, bróðir minn.

Það saknar þín stöðugt hjartað,
það breytir því víst ekkert.
En þegar sársauki og söknuður
eru við það að brjóta mig,
minnist ég þess fyrirheits,
að við hittumst aftur, seinna.

Ég hef kvatt þig að sinni 
elsku Þorri, stóri bróðir minn.
Ég kvaddi með þremur orðum
og andardráttur þinn þyngdist.
Þú heyrðir víst þrátt fyrir kvalirnar
að litla systir elskar þig.

Ég var farin þegar þú skildir við,
ég skrapp þó bara aðeins frá.
Ég vissi ekki að þú yrðir farinn
þegar ég kæmi á ný.
Eins erfitt og það var, 
þá hélt lífið mitt áfram
á meðan þitt líf fjaraði út.


Eftir allt sem á undan var gengið
þá tapaðist orrustan í þetta sinnið.
En við unnum stríðið, stóri bróðir
og við sjáumst, í eilífðinni. ]



[ Ég man við lítinn fjörð
við litla jörð
þú söngst þitt lag.
Frá þér ljómaði 
og ómaði
það sérhvern dag.

Saklaust lítið barn
um dimma nótt
ó allt of fljótt.
Tók þig Faðirinn
í arminn sinn
ó sæla barn.

Snjórinn, óvinurinn
tók þig, vinur
um vetrarnótt.
Syngur himni á
gleði mín féll í dá
þú dóst meðan svafst þú rótt.

Aldrei ég þér gleyma vil
því ég man þegar þú varst til. ]



[ Eins og sólarljós morgunsins
komstu inn
í lífið mitt 
elsku engillinn.
Frá Guði þú komst
og bjargaðir mér
en hann einn veit
hvernig allt fer.
En hjálpi mér himnarnir
engillinn minn
ef tekst mér að bregðast þér
enn eitt sinn. ]



[ Svo fjarlægur, þú ert,
svo óralangt í burtu,
en nálægur, þú ert, 
mínu hjarta, alla daga. ]



[ Thank you Lord
for everything
for everything thats good
for all the happy times.

And thank you Lord
for being there for me
when everything goes bad
for all the sad times.

Because with you
I will never be alone
youre always there for me
through the good and bad.

It makes no difference
if Im wrong or right
you will be there. ]



[ Það sefur lítill engill 
í rúminu hjá mér,
Það besta sem að mamma veit
Er að kúra hjá þér.
Ég var nú ekki gömul þá,
Bara barn er ég átti þig.
En það efldi mig og þroskaði,
Því þú fullkomnaðir mig.

Þú ert guðdómleg sköpun Skaparans
Sem fær um stund að dvelja hjá mér.
Og Guð ég gef þér alla dýrð
Ég get ekkert nema þakkað Þér.
Fyrir allt sem þú hefur gefið mér
Og fyrir alla þína náð,
Fyrir að leiða mig um hinn rétta veg
Og að kenna mér þín ráð.

Ég er ekki alltaf barnanna best,
Það verður nú eflaust seint sagt
En ég þakka þér alla mína daga 
Og fyrir að hafa þetta allt á mig lagt.
Því ef þú hrasar aldrei, 
þá verðuru aldrei upp reist
sem sterkari hermaður Drottins
sem undan okinu er leyst.

Ég þakka þér Guð fyrir allt sem ég á
Og allt sem ég hef glatað,
Allt sem veitt hefur mér gleði ó Guð
Þó að það sé mér nú tapað.
Ég bið Þig að varðveita barnið mitt, 
Fjölskyldu mína og vini
Og ég þakka þér að þeir sem farnir eru burt
Eiga líf hjá þér, þökk sé þínum syni. ]



[ ...og kofinn hrundi til grunna 
kóngulærnar mega spinna sína vefi 
illgresið má vaxa óáreitt 
í rústunum okkar... 

en naflinn minn bíður eftir 
að þú klárir að syngja þitt karókí 
því rykfallin minning hnerraði í gær ]



[ margt er skrýtið í apakettinum 
órangútan flýgur eins og kíttispaði 
og syngur sem regnhlíf í rigningu 

ég gleymdi stígvélunum mínum 
þegar magdalena, túrban og atsjú 
rændu völdum í musteri vitundar þinnar 

sprotinn hangir þó áfram á veggnum til skrauts 
en ég nota hann stundum til að hryggbrjóta vonbiðla 
og hræra í kakóinu mínu 

heitt kakó gerir kraftaverk ]



[ svefnenglasöngur hljómaði 
þegar allar horfnu 17. júní blöðrurnar 
stigu niður af himnum 
og risu upp frá dauðum 

á meðan sátum við í grasinu 
og horfðum á sólina setjast í blöðruhafinu 

og ég bauð þér bita af eplinu mínu 
næstum eins og í paradís ]



[ vængbrotinn engill 
situr veðurtepptur upp í flugstöð 
og bíður eftir vélinni til Boston 

óveður úti 
tár Guðs leka niður glervegginn 
svo mörg, svo ótt 
Hví grætur Guð? 

öll erum við veðurteppt - hugsa ég 
og læt tár Guðs skola burt mín eigin tár ]



[ óveður úti 
klingir í peningunum 
vösum þeirra í 

tveir útigangsmenn 
á hraðferð um nóttina 
vindurinn ber þá 

feykir þeim á brott 
fangar kapítalismans 
finna hvergi skjól 

hvaðan kom´essar 
kynjaverur sem læðast? 
gleymdar á morgun 

þyrlast burt rykið 
í óveðrum sem þessum 
nakinn sannleikur 

fárveður úti 
klingir í kóktöppunum 
vösum þeirra í ]



[ 18 vikur 
vænti þess að storkurinn sé í viðbragðsstöðu 
hef aldrei séð svona kynjadýr 
hef alltaf varað mig á varúlfum 
og frenjum af öllu tagi 
áður en hún gleypti mig 
þessi frenja í gær 
eða fyrradag 
ég vaknaði með sólsting 
og far á hjartanu 
sem ég náði ekki af 
geri aðra tilraun á morgun 
svo gefst ég upp 
vænti engrar hjálpar 
veit bara að sálin er bjartari á sumrin 
en á veturna 
og óendanleikinn er til 
samkvæmt stærðfræðinni 
einn plús einn eru tveir en ekki þrír ]



[ Þetta er allt svo fallegt og undur merkilegt, 
skil ekki suma sem finnst lífið tímafrekt.
Stundum svo fallegt að ég fæ ei afborið meir,
æ þeim sem sjá þetta ekki,
ég er sælari en þeir.


                   10.jan. 2002 ]



[ Ég opna gluggann, inn í nýja veröld,
þar sem bátur siglir í loftinu,
uppfullur af sólargeislum
sem hann hefur veitt í netið.

Sólin brosir. Þrátt fyrir sólargeislana
en fuglarnir í trjánum tístu saman,
ég loka glugganum,
og sé aðeins myrkrað herbergið
sem er uppfullt af draugum. ]



[ Sólin brosir á heiðskírum himninum,
Rauðhetta hoppar um í skóginum,
og Hans og Gréta eru að borða piparkökuhús.

Trén eru leið er úlfurinn bankar á hurðina,
Þyrnirós sofnar í hundrað ár,
og kóngsdæturnar tólf gatslíta skónum.

En úlfurinn étur ekki ömmuna,
Hans og Gréta fá far heim á Svani,
og Þyrnirós vaknar. ]



[ Það er sólríkur sumarmorgunn
og fuglarnir syngja í trjánum,
en hjá mér er þögn,
þögn sem ekkert getur rofið,
nema hjarta þitt.

Það er birta frá sólinni
og ljósastaurarnir lýsa enn,
en hjá mér er myrkur,
myrkur sem ekkert getur lýst upp,
nema augun þín.

Það er talað á hverju götuhorni
og dýrin tala líka,
en hjá mér talar enginn,
enginn, nema hjarta mitt. ]



[ Útlínur eins og á tignarlegum Hlébarða,
Brosið eins og sólin sem kemur undan skýjunum.
Hreyfingarnar fimar eins og hjá fimleika garp,
Augun stór og gul eins og appelsínur.

Hún er hröð sem vindurinn,
Þokkafyllri en Venus.
Ég vakna úr dagdraumunum
og sé að hún er aðeins köttur,
Svartari en allt svart.

Ég mjálma og held leið minni áfram
heim að húsinu og inn um kattalúguna. ]



[ Fyrirgefðu að ég er ekki lítill þjónn sem gerir allt fyrir þig,
Fyrirgefðu að mér finnst ekki gaman að hlusta á hvað þú ert fullkomin.
Fyrirgefðu að ég er ekki einhver annar, einhver sem þú þekkir ekki,
Fyrirgefðu að vinum þínum líkar ekki við mig.

Fyrirgefðu að ég á ekki alltaf pening þegar þú ert peningalaus,
Fyrirgefðu að ég er ekki það sem þú vildir.
Fyrirgefðu að ég vil ekki hlusta á sömu tónlist og þú,
Fyrirgefðu að ég get ekki verið fullkomin.

Fyrirgefðu að ég get ekki gert allt í einu og verið allstaðar,
Fyrirgefðu að ég er misheppnuð.
Fyrirgefðu að ég hleyp ekki um eftir öllu sem þú byður mig,
Fyrirgefðu að ég lifi fyrir mig en ekki þig.

Ég er bara eins og ég er, ef þú vilt einhvað betra fáðu þér hund. ]



[ Sýndu mér tilganginn,
Tilgang lifsins,
Tilganginn með því að vera hérna.
Tilgang þess að fæðast,
Vaxa úr grasi,
Tilgang þess að gera einhvað yfir höfuð.

Tilgang lífsins.

Af hverju erum við þau sem við erum?
Hver er tilgangur þess að vera?
Af hverju erum við menn en ekki mýs?
Hver er tilgangur þess að vera?
Af hverju vöxum við og stækkum?
Hver er tilgangur þess að vera?
Sýndu mér tilganginn,
Tilgang þess að vera,
Tilgang þess að gera,
Tilgang lífsins. ]



[ Sólin gæist út á milli svartra skýjanna,
Rigningar dropunum fækkar með hverri mínútunni.
Loks stittir upp og sólin skýn á björtum himni,
Grasið byrjar að grænka og fuglarnir fljúga.
Lóan tístir og hoppar um grasið,
Það er komið vor.

Sólin hverfur á bak við skýin,
Skýin verða dekkri og dekkri.
Laufblöðin fölna og verða gul og rauð,
Og loks koma fyrstu snjókornin.
Litlir krakkar hlaupa fram og til baka í snjónum ]



[ Þegar ég var lítil 
hélt ég að lífið væri alltaf auðvelt,
bara leikur og skemmtun,
en þú kenndir mér hvernig lífið er,
að lifa því með ást og opnum örmum.

Þú varst alltaf þar ef einhvað bjátaði á
hjálpaðir mér gegnum erfiða tíma,
varst mín stoð og stytta,
með endalausa ást,
þess vegna þakka ég þér,
fyrir þína ást og styrk gegnum tárin,
þakka þér fyrir mig og mitt líf. ]



[ Þegar ég var lítil
Varstu alltaf hér
Studdir mig gegnum fyrstu skrefin
Hjálpaðir þegar ég þurfti hjálp

Alltaf gat ég treyst
Að þú vaktir yfir mér
Nótt sem dag.

Aldrey þurfti að vera hrædd
Meðan þú varst hér
Því ég vissi að þú hjálpaðir mér

Og því þakka ég þér nú
Og veit að ég get alltaf
Leitað til þín. ]



[ Í skólanum ég læra verð
og lítið má ég tala
annars fer ég í langa ferð
í skammakrók mun fara

Kennarinn á erfitt líf
að kenna þessum börnum
hann biður um heyrnarhlíf
hlífa vill eyrum förnum

Nú er komin tími til
talfærum að loka
þetta er orðið mikil bið
út ég vil mig moka ]



[ Af hverju hættum
við að vera saman
fyrst það var svona gaman
þú vilt ekki sjá mig lengur
ég er gleymdur

Ég er reiður
ég er leiður
en lífið heldur áfram
hjá þér, ekki hjá mér
það getur þú séð

En nú er ég glaður
því nú hef ég þér gleymt
þetta er ekki illa meint
en það er orðið alltof seint
að segja fleiri orð ]



[ Ég hugsa til baka
og segi við minn maka
hér átti ég heima
því mun ég aldrei gleyma

Núna er ég orðin stór
síðast man ég þegar ég fór
út í búð fyrir mömmu
að kaupa mjólk úr könnu
nú mín börn kalla hana ömmu

Ég var óttalegur trítill
ég vil aftur verða lítill
en það er orðið of seint
en þetta er ekki gleymt ]



[ Tu eres mi amigo
tu eres rico
yo soy pobre
para tu novia 
puedes comprar flores
yo no, pero ette no es important
La (el) amistad es important ]



[ The sea is blue
and the sea is green
when the sea is blue
I think about you
when the sea is green
I think I have seen
the problem og polution
I think about Green peace ]



[ Nú!
..er að gerazt.

    -nú var stutt. ]



[ Þú heyrir
andardrátt
og gengur
að hljóðinu.

Þú ert ekki viss
hvaðan hljóðið
kemur né
hver framleiðir það.

Þú stansar,
þú hlustar, þú skimar
í allar áttir
og kemst að raun um það
að þetta var aðeins
andardráttur þinn
sem yfirgnæfði þögnina. ]



[ Í myrkrinu heyri ég óp
og ég þreyfaði 
mig áfram í myrkrinu
eins og blindur maður
en fann ekkert.

Enn heyri ég óp
og reyni að ganga á ópið
en án árangurs.

Ég standsa og hlusta
og uppgvötvaði að 
ópið kom frá hjartanu.

Hvað vildi það?

Mér er það hulið
og óskiljanlegt
með öllu. ]



[ Eg kveðju til þin sendi
og hugsa,blitt til þin.
Minn æðrimattur,bendi
þer inn,i bjarta syn

Kæri,vinur goði
hver svo sem þu ert.
Eg kveð,með þessum oði
sem best, þu kvaddur serst.
             26.02.2002              höf,G,V,O
                    
 höfundarrettur gylfi valberg oskarsson ]



[ Það kviknaði lítill lífsneisti
í móðurkviði mínum.
Á haminjustundir ég treysti
en sorgarskuggi mér birtist
og andvana soninn fæddi. ]



[ kannski sál mín liggji í skuggabergi brotinn
Kannski sáði ég eitri í minn farveg
Er ég kannski lifandi dáinn

Tár mín falla á þurrt land
ég skrifar í sandinn
eru þetta endalokin ]



[ Eins og steinsteyptir veggirnir
líður mér eins innan í mér
svo köld viðkomu
og eitthvað svo hart
sem þarf að koma við

Það tæki langan tíma 
að brjóta það niður

Það þarf að fara varlega 
svo að ytri byggingin
skemmist ekki

ekkert er eins sorglegt 
að sjá 
falleg hús hrynja 
vegna lítils viðhalds ]



[ I

Við blámann af deginum
þegar sólin byrjar að skína 
og allt verður svo bjart
að mig fer að svíða í augun
þá vilja smáatriði týnast
eins og þú sérð ekki 
fuglinn sem sækist eftir ásjónu þinni


                II

Augað þitt aflagast í frostauga 
svo pírð af birtunni að það fer ekki í rétta mynd fyrr 
en það fer að vora.
og fuglinn sem tætir ónýt reyniberin af trjánum
er pirraður yfir afskiptaleysi þinu
hann gæti viljað sá gulldrifin korn 
á glitrandi snjónum.

              III

En vitneskja þín nær ekki lengra
svo fremur eins og það sé sjálfsagt
að hann viti meira um þig 
en þú um hann 
þið eigið það eitt sameiginlegt að þola 
það ekki þegar snjórinn þyrlast svona rétt 
fyrir framan ykkur þannig þið blindist
og sjáið ekki neitt ]



[ Vorkvöld við sæinn


Hér glitrandi úthafsins öldurnar gæla við steina
og gjálfrandi leika við þarann og fjörunnar sand. 
Nú blikandi í dansi og léttleika brotnar við hleina,
sú bára í kvöldsólar geislum er mynnist við land.


Þegar sunna á himninum lækkar og sígur í hafið
eftir sólríkan dag út við glitrandi lognkyrran fjörð
falla kvöldroða geislar á kristallað lágskýja trafið
en kyrrðin er algjör og friður um gjörvalla jörð.


Nú sestur er fuglinn og söngurinn hljóðnar í bili,
það sígur á höfgi og hvíldin er kærkominn senn,
þó leikur sér blærinn og lækurinn hjalar í gili,
því látlaust hann vakir á vegferð til sjávarins enn. ]



[ Í dag sungu fuglar frá suðlægum löndum
er svifu yfir höfin á vængjunum þöndum.
Þeir færa okkur vonir um frjálsari daga
með fögnuð í hjörtum og blómum í haga
og firra okkur vetrarins helköldu böndum.

Þeir færðu okkur vorið á friðsælum degi.
Þú frjálsborni vængfari á farandans vegi
ert vorboðinn ljúfi, nú vetrinum lýkur
og vondöprum hugsunum burtu þú víkur
svo vorkomu í hugann og fögnuð ég eigi.

Þú víðförli fugl er á væng þínum svífur,
um vordægrin löng, ofar jörðu þú klýfur
þá vinda er blása oss vonum að brjósti
og vernda okkur ávalt gegn veraldar gjósti.
Þín vegferð um háloftin ávalt mig hrífur.

Er vorþeyr um greinarnar varlega líður
og vermir þær sólin, en sumarið bíður
til lífsins að vakna og litskrúði klæðast.
Sjá, ljósið að nýju er loksins að fæðast.
Í lengd og í bráð verður andvari þýður.

Þessi byrjandi öld vekur bjartsýni og þrár.
Þetta blómgandi vor gleður vaknandi brár
og hin geislandi sól gefur guðdómleg heit.
Þannig gróandi vor sem að fegurst ég leit
er hið guðlega tákn, vorrar heitustu þrár. ]



[ kraftmikill seiður hafsins
sem brotnar í þúsund mola
á klöppinni sem þreytist, breytist
kallar á þig, kallar á þig
þá hrollur fer um mig
sem rennur í gegn
droparnir hrynja, stynja
leka niður, leka niður
þú blikkar augum ótt
býst við öllu, en færð ekkert
herðir vangan, langan
endalaust, endalaust
en svo finnur þú að lífið er til
með kulda og fjarlægð
þegar straumur hafsins, krafsins
togar í þig, togar í þig
þú vaknar upp
og sérð svo vel
í gegnum mig, þig
þú vaknar, þú vaknar
og skilur loksins allt ]



[ sælureitur, opnar augun
við dyr minninganna
sem leika um hugann
rómar hlátur hugsana
eins og vakning lífsins, á braut tímans
þegar vorið,
vekur sumarið af dvala
dansar tíminn, líður áfram
eftir bylgjum líkum skýjahnoðra
með seguláhrifum sólargangsins
sem drekkir sér
í roða blikunnar
þetta er nýr dagur ]



[ Þú ert mitt ljós , minn friður
Fögur að sjá , fögur ég finn.
Ég er ei þinn , því miður
Ástfanginn er , verð senn þinn.

Við tunglsljósið göngum saman
Armana saman við vindum.
Við fjöruborðið er gaman
Þar hjónabandið við bindum. ]



[ Nú kúri ég í sænginni minni
það er nótt
ég hlusta á vindinn hvína
það er kalt
ég heyri minn eigin andardrátt
það er þögn

Ég vakna og opna augun
það er sól
ég hleyp fram til mömmu
það er hlýtt
ég fæ mér að borða
það er bjart
ég hleyp út, mér líður vel
það er komin dagur ]



[ Þú ert uppáhaldsstundin mín 
sú fegursta af öllum
alla tíð minnir líf mitt á þig.
Minningin í huga mér 
brýst út á dimmu vetrarkvöldinu
þar sem þú varst vanur til að vera til hjálpar mér.

Ég sá þig í fjallinu ásamt hinu liðinu
þú veifaðir mér frá heimkynnum þínum og brostir.
Ég brosti til baka, ánægð vitandi um það að þú hafðir það gott.

Þú hafðir verið að lesa dæmisöguna 
um hann Magnús í fjallinu
sem hafði drukkið sig í hel,
hann var ekki á meðal ykkar
og það bentirðu mér á.

Svo frá staðnum í myrkrinu
sveifstu yfir fjörðinn
og kvaddir mig á þinn hátt
með kærleika og hlýju 
og ruddir um leið nýja braut 
í hjarta mér ]



[ Það er vor
ég geng meðfram ánni, einn
það er kalt og ennþá klaki í ánni
ég er þyrstur og drekk úr ánni

Allt í einu byrjar áin að tala
ég var orðin áhyggjufullur vinur
segi ég, en núna þarf ég að fara
áin kveður mig og ég geng burt ]



[ Hugsa um þig allar nætur
Heyri hvernig veðrið lætur
Á þaki dropar drjúpa blítt
Tárin renna ótt og títt

Hafið tók þig nú í haust
Skipið átti að vera traust
Reiður sjórinn dund\'á þér
Ég fann þú vildir vera hér

Það sem eftir lifir nætur
Niðri við sjó sálin grætur ]



[ Sveitasælan dýrleg er,
í litla dalnum heima hjá þér.

Fögur áin, mjúkir straumar,
einsog mínir fegurstu draumar.

Sitjum tvö út á túni,
fáninn dreginn hálfur að húni.

Við tvö loksins aftur saman,
eftir líf sem ei var gaman. ]



[ Ég vild\'að ég væri önnur en ég er,
því lífið mitt er einsog krækiber.

Svo fagurt að utan og fallegt að sjá,
ei þorir að snerta né koma með ljá.

Ef þú smakkar á því þá bregður þér við,
því bragðið af því er verra en svið.

Eftirbragðið er allra verst,
þurrt einsog gamall viður með pest.

Við fyrsta bita þú hættir við allt,
og hendir mér út í frostið kalt.

Yfirborðskenndin var yfir mér,
og ýtt\'öllu frá mér, líka þér.

En nú kem ég aftur og alls ekki hálf,
því nún\'er ég orðin bara ég sjálf. ]



[ Þú ert mitt bros, þú ert mín kæti,
þú ert það sem ég þrái mest.
Sama hvað ég breyti og bæti,
alltaf þekkir þú mig best.

Er allt í kringum mig er myrkur,
sendir þú þitt ljós til mín.
Þú ert mín von, þú ert minn styrkur,
ég veit ei hvar ég vær\'án þín.

Þótt orðaskiptin séu oft hörð,
ég ber sama hug til þín.
Jafnvel þó að skilji heil jörð,
alltaf ertu systir mín. ]



[ Bátur marrar hálfur í kafi.
Færist nær ströndinni.
Vonin sem bjó í honum, horfin.
Allt traustið sem á hann var sett, dáið.
Draugar minninganna sýna
    örvæntingarfullt fólk.
Fólk sem flýr heimaland sitt,
    í leit að hamingju.
Það fann hamingjuna,
    í öðrum heimi. ]



[ Bólgið andlit, bláir blettir
Úti veina gráir kettir
Hugsa með mér aldrei aftur
Það er bara stólpakjaftur
Blaðabunki vinsæll er
Við að berja allt líf úr mér

Hugur vafrar aftur heim
Til að draga úr sársauka þeim
Er nístir gegnum merg og bein

Svo lét ég loksins af því verða
Og fór að búa mig til ferða
Barsmíðar frá hnefum tveim
Horfnar, því ég fór aftur heim ]



[ This is a little lovepoem,
only for your eyes.
Cause I have a special love for you,
a love that never dies.

It started with a little crush,
but early began to grow.
Until it was so really big,
it was hard not to let it show.

It brought us together one lovely night,
to forget it I never will.
Cause the moon was full and the stars shined bright,
and the wind was completely still.

Now we\'ve been one for a while or so,
and our hearts, they beat together.
With this poem I just want you to know,
I\'ll love you forever and ever. ]



[ Farðu núna, farðu fljótt,
ég vil fá að sofa í nótt.
Taktu þína illu strauma,
en skildu eftir fagra drauma.
Út með þig þú illi andi,
ég er ei á þínu bandi.
Farðu núna, farðu fljótt,
svo ég geti sofið rótt. ]



[ Staring into the darkness
I see nothing
My soul hurts
Ever since that day
You said you were leaving

I felt the tears
Running down my face
Feeling so empty
Ever since that day
The day you said goodbye ]



[ I feel the tears
go down my cheak
From my eyes
there is a leak
Cause you are gone
out of my life
And I don\'t know
if I\'ll survive

In my mind
I think of you
And all the things
that are so true
Noone can say
when end is near
Not even the ones
who see and hear

When I had troubles
you took my hand
And lead me through it
until the end
Remember the good times
I hear them say
And I think of the fun
we had in may

It won\'t stop the tears
I miss you so much
Cause you were mine
whom noone could touch
\"Now she\'s an angel\"
says my father
You were always an angel
you were my mother ]



[ karlmenn;
stollt, sjálfsumgleði og
sorg.
	Adam gerði allt sem
hann gat. ]



[ The Boy who was

The Boy was, is and will.
one day he was born,
the next he is living
and someday he will be dead.

No one would be surprised
if he shot himself in the head. ]



[ Þegar alli halda að þú sért ekki þess verður




Þegar allir halda að þú sért ekki þess verður
þá verður þú að standast það.
Því ef ekki þá verður þú aumingi
Eins og Ég.

Þér finnst þú ekki vera núll,
sem þú ert.
Engin vill þig en þú reynir,
að vera eins og allir halda að þú
sért í raun og veru
en það ert ekki þú.

Höfnunin, löngunin, viljinn,
ásækja þig. 
En  þú ert ekkert.


Því ekki að deyja. ]



[ Það ymislegt böl,fylgir mansbarn\'i a jörð
lifsbarattan oft reynist hörð.
En yfirleitt blessast,hja serhverri sal
þott lifsins braut oft reinist hal.

Ef truir a jesu,hvert mansbarnið her
með brosi,það ahyggjur ber.
Það syn\'a a i verki,hve truin þess er
ja hve tru þess,og traust er a þer.

O jesus,hve þjaðist,þu krossinum a
er harðstjorans synir,þig voru að hrja.
Nei,kvörtunarorð,eigi heyrðist þer fra
til föðurs a himnum,nu leiðin þin la.
 
Nu augu þin bliðu,þau mansbarni fylgja
um þa sem að trua,fer unaðsleg bylgja.
O,jesus,minn kæri,eg trui a þig
eg bið þig,minn kristur,að blessir þu mig.   Höfundarrettur gylfi valberg oskarsson.    1978.G,V,O, ]



[ Nu sit eg her,og vonast eftir brefi
fra moður minni,kæru heiman fra.
Þvi burtu hef eg verið nokkuð lengi
mig langar til að fretta henni fra.

Kæra mamma,þin eg sakna
þvi i fyrsta sinn að heiman fer.
Heitt eg þrai,að fa að sja þig
og hvila sæll,i moðurfaðmi þer.

Nu se eg her,hvar postur kemur i moti
eg veit það nu,aðgleimdur er eg ei.
Þvi bref hann rettir,og brosir glaður við mer
eg glaður retti hendi moti þvi.

Eg allur titra,af eftirvænting
hvaða frettir,brefið færi mer.
Ifriðsæld vil eg,og aleinn vera
loks,að lesa ,hvernig liði þer.

Eg opna nu her,bref sem eg hef fengið
og les her sorgarorð,þar heiman fra.
Kom heim minn sonur,það faðir þinn um biður
þvi moðir þin,er dain vinur minn.

Elsku mamma,heitt eg þraði
moður faðm,er kæmi aftur heim.
Hryggur er eg,örvinglaður
enga moður að faðma,höndum tveim.

EG ei gat sofnað,fyrir sarum grati
eg aldrei aftur,mömmu fæ að sja.
Þökk mamma,fyrir allt það er þu gafst mer
takk,mamma,aldrei skal eg gleima þer.

Ja eitt það a eg,sem ætið geimi
og það er,minningin i hjarta mer.
Sem enginn getur,fra mer tekið
þa fögru mynd,sem að eg a af þer.

Hann faðir minn,er einnig gamall orðinn
og fljotlega,eg missa mun fra mer.
Þa sitja mun eg,einn og yfirgefinn
uns fæ eg aftur,a himnum þau að sja.

Elsku faðir,elsku moðir
eg mun sakna ykkar,alla tið.
Einn eg sit her,öllum gleimdur
uns til ykkar,aftur guð mig ber.

            1979 G,V,O
  höfundarrettur Gylfi Valberg Oskarsson ]



[ Maður drap mann
merkur varð hann
sögu sína í bók varð að setja
svo ei dæi sú hetja
til limlestinga ei gekk að letja,
lítið þurfti að hvetja.

Högg hér, höfuð fýkur af,
högg hér, hinn sekkur á kaf.

Innyflin öll í klessu,
ekki kemst svona til messu,
hvern dreymdi fyrir þessu?

Orð og orð úr varð vísa,
orð, ei meir, skyldi nokkur skvísa,
orðhákinn enginn vildi hýsa.

Leikur aumingja létt er verk,
liggur úti í blóðugum þræls serk.

Hann var á hrakhólum,
hann þekkti ei karla í kjólum,
um Vestfirði villtist
af varfærnum ótta fylltist
en aldrei verulega trylltist.

Högg hér, höfuð dettur af,
högg hér, hann upp öndina gaf. ]



[ Borðaðu bruður,
bölvað pakkið fer suður,
sýnist því gott að setjast þar að,
sjálfsagt fer aldrei í bað.
Bölvað basl,
að versla með bévað drasl.
Léttum líf úlpufólks,
með losun byssuhólks.

Þegar þú ert lítill,
já þokkalegur trítill,
allir þurfa í skólann alltaf hreint að mæta,
það er engin andskotans glæta.
Svo sérðu stelpu sæta,
strax byrjaðu fötin þín að bæta,
ekki tjóir fyrir það að þræta,
að þú vilt þig í svefni ekki væta.

Að kveðast á kannski var gaman,
þegar enginn kunni að þvo sér í framan,
svo sungu þau saman,
sagði kennslu-manna daman.

Framtíðin er fögur,
fortíðin var mögur,
þar finnast þó sögur;

um kappa sem kölluðu ekki allt,
gamla kerlingu sem valt,
eða með staf staulaðist pakkið halt,
og stráka sem þekktu löðrið salt.

Lífið sitt gáfu
ljúflingarnir er sáu
fallið litla þágu.

Gleymt það verður og grafið,
brátt getur enginn af því skafið,
grænaljósið verður ekki tafið,
gengið sekkur e.t.v. í hafið. ]



[ tár á hvarmi
tunga bundin
tregaþrunginn
nótt og dag
þreytt á harmi
þunga lundin
þráir sunginn
blámannsbrag

hljóma stef á streng
og dapur dagur dansar við glaða nótt ]



[ eitt slær hjarta mitt
án þín í nóttinni
     niðadimmri nóttinni

hlýgræn augu þín
lukt í hljóðu myrkrinu
     grafarhljóðu myrkrinu

þíður söngur þinn
dó í kaldri þögninni
     kaldri grafarþögninni ]



[ undan gráum feldinum
glittir í eldana

bílarnir læðast
milli húsanna

og vökular kirkjur vopnaðar spjótum
bíða átekta

í björtum loga
siglir jökull á hafinu ]



[ með sandinn
í kverkunum
kúrir barnið
í mörkinni

sem fyrr er frelsinu borgið ]



[ ég rakti spor mín
alla þessa löngu leið
og fann sjálfan mig
helsærðan í valnum

í fjarska
vopnagnýr

undir hjarninu
bíða ungar villtar vonir

og draumar bjartra daga
harðir undir tímans tönn ]



[ Okkar kynslóð var hugumstór hugsjónakynslóð, hjartahrein, alvarleg, ölvuð af fullvissu og greip á lofti fljúgandi fiðrildi meðan lítil dugga sigldi inn sundin. Seinna breyttist allt og sumir tóku upp á því að borða baunir og grjón; einhverjir riðu um á reiðhjólum, geymdu bækur í bakpokum, berfættir í sandölum, brostu umburðalyndir og fullir samúðar með seinþroska ofsamönnum sem ennþá fálmuðu með kamelgulum fingrunum í leit að nýjum hljóm við gömlu stefin og höfðu ekki áhyggjur af hægðunum.
	Þó málmhríðarbyljirnir lemji sjónvarpsgluggana öll kvöld, þó grátur barnanna flysji heilabörkinn utan af samviskunni og flóttamennirnir striplist í eyðimörkinni milli þess sem þeir frjósa á fjöllum uppi, - þá mun það vera vandi, mikill vandi að vera Íslendingur.
	Rykið smýgur í nefið, svíður í nefið þar sem ég stend hér í búðinni og blaða í gömlum bókum. Fiðrildin rekin á hol, pinnuð niður með prjónum lífvana í kassa undir gleri innan um brúna koparaurana og gömul blöð. Flaska full með duggu uppá skáp. Í leit að gömlum rímum rek ég augun í kunnuglega kili. Þarna stendur hún steigurlát og storkandi torræð, bókin eftir þýska ungverjann sem þú lést hafa lesið. Við fætur mér híma ljóðin þín hnípin og verðlögð á neðstu fjölinni. ]



[ brosið þitt og blíðan þín
brúnu augun skær
ástin mín og yndið mitt
eru mér svo kær ]



[ láttu tárin
lina þraut
og lauga hjartans und

ég syrgi mína hrund

þegar náttar
næði gefst
ég nýti hljóða stund

til að yrkja ástin mín
örsmá stef til þín ]



[ Þýfður hugur, þungur og sljór.
Þreyttur eftir daginn.
Latur maður, langur og mjór,
lemur saman braginn. ]



[ Í lífsins ólgandi reiði, 
ryðst þú fram. 
Felur í þér brjálæðið, 
berst við vott af geðveiki. 
Gengur um sem fótalaus maður, 
marinn og blár í framan. 

Forljóta ryðgaða sálin, 
sem alla vill drepa. 

Dauður þú fæddist, 
frosinn inn að kjarna. 
Kaldur og hrár, 
huglaus einstaklingur. 
Ekki hæfur til að gráta, 
getur þig ekki tjáð. 

Tilfinningalaus að lífi og sál, 
stjórnast af dýrsegum hvötum,
Heiðursgestur Heljar. ]



[ Þetta er dagur 
þar sem ég finn ekki neitt. 
Allar mínar hugsanir 
verða að engu, 
deyja út þegar á reynir. 

Tilfinningar mínar 
liggja í dvala 
þreyttar á stöðugu 
áreiti utanað. 

Og ég bara finn ekki neitt. 

Dofin á líkama og sál 
stari fram á við 
og sé ekki neitt. 

Á borðinu, stendur kertið 
að heyja sína töpuðu baráttu. ]



[ Ég finn það nálgast, 
ég finn það læðast um, 
ég finn að ég er að missa völdin. 

Þyngra og þyngra, 
hjartað slær. 
Dýpra og dýpra, 
hugurinn færist fjær. 

Ég öskra innst inni, 
ég öskra upphátt, 
ég öskra svo hátt að það heyrist ekki. 

Þyngra og þyngra, 
hjartað slær og slær. 
Dýpra og dýpra, 
hugurinn færist fjær og fjær. 

Ég get ekki barist, 
ég get ekki varist, 
ég get ekki lengur þessu staðist. ]



[ Þann dag sem þú fæddist, 
opnaði ég augun og varð stór. 
Í hönd þína ég held, 
og við göngum glöð um borgina. 
Götur borgarinnar, brosa ei, 
er við göngum okkar rólegu skrefum. 

Við göngum ei meir, 
við sitjum í herbergi, hvítu. 
Og ég græt, 
græt ljós rauðum tárum. 
Ég græt að við erum ekki velkomin, 
Ég græt að ég sé það, en ekki þú. 
Ég græt því þú tekur utan um mig og mig huggar, 
en starir beint fram fyrir þig á vegginn. 
Ég græt tárum úr sandi 
sem safnast í hrúgur tvær á gólfinu. 

Eigum við að gráta saman 
því heimurinn samþykkir ekki, 
fólk eins og mig og þig. ]



[ Hún horfir sorgar augum upp í himinninn. 
Eitt sinn hafði hún verið hluti af þessu öllu saman. 
En nú, útskúfuð frá umheiminum. 

Þar sem hún situr, 
er hún umvafin himinhvolfi einmannaleikans. 
Hún sér ekki neitt. 
Hún starir blint fram á við 
og bíður þess sem koma skal. 
Allt sem átt hefur sér stað í hennar lífi, 
hefur þeytt henni lengra niður í hyldýpið. 
Þar sem hún bíður, 
ekki lengur hrædd, 
viðbúin að taka á móti öllu því myrkri sem fylgir. 

Hún situr og horfir fram á við 
og sér ekki neitt, 
því augu hennar eru eins og steinar, 
köld og hörð, og hreifast ei. 

Hjarta hennar hætti að slá sökum þunga, 
fylltist af óhreinum sandi. 

Og líkami hennar situr sem fastastur, 
kaldur og harður, sem klakastytta, 
og hún starir áfram án þess að sjá. 

Draumar hennar og vonir eru litlar frostrósir 
sem hanga utan á henni, þekja líkama hennar. 
Draumar sem hafa staðnað með tímanum. ]



[ Þau sjá ekki mikið, 
blinduð af stjórnleysi og þreytu 
sökum of mikillar vinnu. 

Hlekkjuð við staðlað líf, 
líf háð straumnum, 
tískusveiflum og veraldlegum gæðum 
sem stjórnar tilfinningaástandi þeirra. 

Hægt þau líða áfram, 
á færibandi, 
troðið fólki. 
og allir stefna í sömu átt, 
á sama stað, 
með sama tilgang í huga. 

Nema þau fáu sem standa 
fyrir utan færibandið 
og hlæja, 
hlaupa svo í allar áttir 
út í víðáttuna, 
hvert svo sem það stefnir. ]



[ my memory of you is vague, 
a hero that could do it all. 
I never knew how much 
your escape could wound me, 

so now... 

you are lost to me, 
lost as a human, 
blurring between 
a myth and a story ones told. ]



[ I rest my hands
on the ground.

The rough surface
cuts me
I bleed.

I gently smile
and look away.
If you do not see your pain,
you can not feel it.

I lie there with my hands before me.
Smiling.
Dedicated.

I try to hide my pain
with blood stains on my shirt. ]



[ Regnboginn er brúin 
og samt heyri ég grasið ekki vaxa. 
Vísar mér ekki á gull 
en húsið er gult 
eins og túnfífill á grænum lundi. 
Hún er ung 
en samt ævaforn, 
eilíf í rósóttum kjól og gúmmístígvélum. 
Fer með stöku úr Íslendingasögunum 
um leið og hún kastar steini í París. 
Spyr fleiri spurninga 
en ég fæ greint. 
Talar ekki heldur hlær. 
Hlær við mér. 
Gefur mér egg 
og kyssir mig á kinnina. 
Horfinn úr garðinum 
og fylgi sólargeislanum. ]



[ Fullkominn, lítill
 brosir út að eyrum
 saklaus í fasi
 rólegur í skapi
 er litli guttinn minn. ]



[ Allt er rólegt,
velbúnir menn fylgja skjalatöskum á þönum.

Allt er rólegt,
konur með útskorin brjóst sitja við skriftir á kaffihúsum.

Allt er rólegt,
svartir hjólbarðar sleikja malbikið og sólina.

Allt er rólegt,
auglýsingar vinna kappsamlega að auknum vinsældum.

Allt er rólegt,
umferðarskilti kljúfa steina og gangstéttarhellur.

Allt er rólegt,
steyptar byggingar haggast ekki.

Allt er rólegt - 
allt er rólegt undir Esju hlíðum. ]



[ Þú, sem aldrei varst en ég þráði svo heitt.

Draumar mínir hafa ætíð verið bundnir  þér, þú ósýnilega vera, þú sem alltaf varst svo fögur og gefandi í draumum mínum.

Þú varst aldrei til staðar, en samt, þú varst alltaf þar.

Ég geng einn á vit örlaga minna, með þér, ósýnilega mér við hlið.

Örlögin ætluðu okkur aldrei að mætast, en samt það verður alltaf þú, og engin önnur en þú.

En þó, þú sem aldrei varst, þú ert ætluð mér að eilífu. ]



[ vinur

þegar fáfróður hugur þinn
dæmir ásjónu mína

þegar hatursfull augu þín
særa hörund mitt

þegar forhert hjarta þitt
smánar uppruna minn

þegar krepptur hnefi þinn
misþyrmir tilveru minni

þegar eitruð tunga þín
hæðir ást mína

mundu þá
að ég er faðir þinn og bróðir
systir þín og móðir

manneskja 
eins og þú ]



[ eftir augnagotur
í birtu neonljósa
fylgi ég þér heim
með hjartaásinn
í huganum

í hita leiksins
spila ég út
hæstu trompunum
fell í ómegin
af unaði

ranka við mér
stuttu eftir endalokin
með lágspil 
á hendi

klæði mig í fötin
flýti mér út
og man ekki lengur
hvað þú heitir

stokka spilin 
að nýju ]



[ aleinn
í fjölmenni
á fremsta bekk

angurvær tónn
fjórradda
í fjarlægð

ævin þín
í hvítan sal
flýgur

í möttum huga 
er ég fáninn
sem faðmar þig

við hinstu kveðju
vöknar rauður borði
við brjóst mér ]



[ Tunglið okkar fallegt er
upp nóttina það lýsir
það gæti lýst upp heilan her
og hlýjar draumadísir

Úti er nú víða bjart
er það tunglið okkar
nú er ekki lengur svart
ef tunglið okkar lokkar

Tignarlegt er tunglið mitt
tákn er það um tíma
taka skaltu tunglið þitt
tæpast munt því týna ]



[ Þegar stjörnur  braga á Himni og ég er einn staddur einhvers staðar á mörkum hins raunverulegra.

Himininn stirnir og Norðurljós dansa á mörkum þess sem er.

Þá ligg ég úti á hjarninu, uppnuminn frá hinu jarðneska og stari á þann Guðdómleika í undur þau sem sem enginn mannlegur máttur fær skýrt. ]



[ ég heng í stálkrókum, þræddur á streng, heng á sinunum
með að toga í strengina er mér stjórnað, skipað hvernig skal lifa lífinu
þess vegna er ekki ein hugsun raunverulega mín eigin
því viss gildi og sjónarmið eru manni taminn frá fyrsta degi
en ég vil stjórnvöldin, sama þótt það passi ekki inní púsluspil örlaganna
og mér til lukku voru krókar ryðgaðri og strengirnir þynnri en annarra
svo ég fer að berjast um, reyni að losa um öll höftin
sætti mig ekki við að aðrir semja lífskeið mitt og kalla það örlög mín
hvað gefur þér rétt á að stýra lífinu og semja handritið
en brúðumeistari, eitthvað hefur þér förlast er þú samdir mitt
því mitt líf er bara mitt, ég ræð sjálfur hvernig ég haga því
ég berst um hræddur um framhaldið, hvernig lífið mitt gat farið
blóðið seytlar úr sárunum, mér flökrar, er sárin opnast
berst gegn grát mínum, ég öskra, reyni að losna 
ég Losna, hryn hratt niður á ískalda jörðina
reyni að standa strengjalaus og óstuddur, hunsa kvölina
jörðin er hörð og köld og enginn er öruggur kominn hingað niður
en nú er ég allavega orðinn minn eigin gæfusmiður

Við erum Öll strengjabrúður en látum mismunandi vel að stjórn
Við erum Öll í eins fötum, göngum, tölum, hugsum öll í kór
við erum Öll hluti af áætlun sem engin okkar samdi þó
en þessi strengjabrúða örlög sín í eigin hendur tók

nú er ég strengjalaus strengjabrúða, horfinn er stjórnandinn
þoldi ekki örlögin ég fékk nóg af því, en nú verð ég sjálfur að fóta mig
reyna að standa upp en hef ekki vald á einum einasta útlimi
finn engar tilfinningar og sviplaust er útlit mitt
en hvar er ég? sé bara myrkur en finn minn kalda andardrátt
er tilfinningalaus, og nálykt af holdi mínu er að verða vandamál
á margan hátt. er þetta þá staður strengjalausra, einungis auðnin
eru krókar þá lífið og lífið þá fjötrar og frelsið þá dauðinn
ég hefði átt að sætta mig við það sem ég hafði á hendi, ekki svindla á þeim sem gefur spilin
upp komst um svindlið, ef ég hefði vitað hvað það ylli, hvað refsingin yrði mikil, hefði ég aldrei reynt svikinn
Brúðumeistari, fyrirgefðu, gefðu mér aflausn syndanna
gefðu mér von og hamingju, gef mér líf mitt til baka
krækið í mig krókana, festið á mig fjötrana
strengjabrúða er ekkert án strengja, já ég öskra það
en ekkert heyrist og hvortsemer var enginn að hlusta. og verst synd mín var
að kannski hefðu strengirnir beint mér á braut dásemda, en stolt kom í veg fyrir það
ég vildi sjálfur stýra mér, vildi að strengirnir slepptu mér
en örlögin er oft kaldhæðinn svo flóttanum hefði ég betur sleppt
því nú stjórnar mér enginn, ekki einu sinni ég sjálfur, enginn mér stjórnar
ég bara ligg hérna, strengjalaus strengjabrúða, leikfang liðinna jóla.

Við erum Öll strengjabrúður en látum mismunandi vel að stjórn
Við erum Öll í eins fötum, göngum, tölum, hugsum öll í kór
við erum Öll hluti af áætlun sem engin okkar samdi þó
en þessi strengjabrúða örlög sín í eigin hendur tók ]



[ Sakna, sakna, sakna þín
sálin er að springa
hugsarðu ekki oft til mín
ég um þig er að syngja

Þín ég sakna alltof mikið
en satt að segja er ein leið
svikin var ég fyrir vikið
vænti þín og beið

Nú ertu komin hingað heim
hvar hefurðu nú verið
mér finnst þú vera frekar sein
færðu mér nú kverið ]



[ ég litast yfir lífið sem ég hafði löngum þráð 
sýn sú dofin fyrir augum - gömul og máð 
því allt hefur breyst í skyndi - of fljótt 
... örlaganornirnar ófu mig of skjótt ... 

móðan milli mín og ykkar - hún mun aldrei rofna 
minninganna minna sýn - hún mun aldrei dofna 
því þó ég hvíli handan allra fjalla - allra skýja 
... í dauða mínum var engin hlýja ... 

hinn mjói gangur til guðs var lokaður mér 
og þess vegna sit ég enn og hvíli mig hér 
syndir mínar þungar inn í herðarnar skerast 
... áfram mun ég með skýjunum berast ... 

horfi niður úr lofti - hvorki engill né vofa 
útlagi heljar og himna - ég má hvergi sofa 
of slæmur fyrir drottinn - fyrir vítið of góður 
... í lífi og dauða - æ þungur minn róður ... 

... 

hrifinn úr örmum minnar fjölskyldu og vina 
krabbinn dreifðist heitur milli vöðva og sina 
allt sem var mér kært kom til mín strax 
... dvaldi hjá mér - til dauðadags ... 

horfði inn í augu föður - arma móður 
faðmaði litlu systur - stóra bróður 
en viku seinna var ég farinn á brott 
... framhaldið var aldrei gott ... 

... 

horfi enn niður með lítið bros á vörum 
æska minna barna nú senn er á förum 
fylgist spenntur með þeirra ástarmálum 
... glaður yfir gleði í þeirra sálum ... 

en þegar komið er að endi þeirra lífa 
safnast þau saman - og framhjá mér svífa 
upp til himna þar sem þau sjást á ný 
... meðan ennþá ég dvel - skýjunum í ... 

vængjalaus engill með óhreint hjarta 
hornalaus púki með sál hreina - bjarta 
hvíli milli himna og heljar - hissa mjög 
... furðuleg virðast mér - drottins lög ... ]



[ Ég bý í húsi við Bústaðaveg
og blómin mín vökva í næði.
Ég kaffinu helli á könnuna,
í kyrrþey við blómin ræði.
Í útvarpinu er ekkert gott,
allt er um stríð og dauða.
Þá sest ég niður við saumana
og sýsla við dúkinn rauða.

Er báturinn sökk með hann bónda minn
og börnin að heimana fóru,
ég seldi búið og settist að 
fyrir sunnan í borginni stóru.
Ég vænti´ekki lengur vinanna,
vísast ég tel þá dauða.
Því sit ég hér ein við saumana
og sýsla við dúkinn rauða.

Er kólfurinn slær í klukkunni
ég kenni einhvers trega.
Hugurinn reikar á heimaslóð,
-mér hitnar svo einkennilega.
Mín er æfin mæld til fulls
á mörkum lífs og dauða.
Ég kvíði´ekki því sem koma skal
er kveð ég dúkinn rauða. ]



[ Einn morgun í júní við mættumst í skini sólar,
ég man hverja stundu.
Þú færðir mér blómin er fyrst voru sprottin
en fölnuð um haustið
með ást þinni og öllu sem lifði ei af þetta sumar.

Á septemberkvöldi ég sat ein og horfði í eldinn
en sá ekki ljósið.
Og skugginn minn flögrndi skeytti því engu
en skaust milli horna
er golan úr glugganum opnum 
gældi við logann.

Í nóvember eru næturnar dimmar og kaldar,
það nístir að beini.
Þú kramdir mitt hjarta og kastaðir frá þér,
það kelur sem fuglinn
er flaug ekki suður að hausti
og feigur hann bíður. ]



[ Það eru komnar hundasúrur,
hundasúrur, hundasúrur.
Það eru komnar hundasúrur
í garðinum bak við hús.
Þær eru grænar, þær eru súrar.
Þær eru grænar, þær eru súrar.
Þær eru grænar, þær eru súrar
í garðinum bak við hús. ]



[ Horfðu hús á mig
heimulegum augum.
Ekkert innan bjó,
algjört þeirra tóm.

Lengi fátt ég fann,
flest var lítils virði.
Með ljósi leitaði
að lífi sem að var

Ráðvillt reikaði um,
rýndi inn um glugga.
Ósk um annað líf
einkenndi þessa ferð.

Vonlausum á veg 
vakti margar nætur.
Ein, með öðrum þó,
átti litla von.

Með augun bæði blind
ég barðist við að horfa.
Lítinn gaum því gaf
að gættu aðrir mín.

Svo kom að hjálparhönd
huga mínum náði.
Og lét í lófa minn
lítinn viskustein.

Og litlir logar hans
lýstu gegnum blindu.
Og þá fékk sálin sjón
og sátt í hjarta gaf. ]



[ Bíddu mín í garðinum þar sem blómin hennar dóu.
Beðin eru horfin sem voru þau í forðum.
En stígðu ekki á græðlinginn er stakk hér einhver niður,
hann stefnir upp til himins úr sínu veiku skorðum.

Fyrirgefðu móðir mín að ég moldinni ekki sinnti.
Mér hugnaðist öðruvísi verja mínum tíma.
Arfinn fékk að vaxa því engin lengur reytti
og öll þín vinna sýndist að lokum töpuð glíma.

Að lokum, einhverntímann, hér liggja sporin mín.
Ég lífið fel í moldu, því jarðvegur er nógur.
Er kem ég mér að verki, ég kann öll störfin þín
og hver veit nema vaxi hér stór og mikill skógur. ]



[ Á kvöldin þegar kyrrð færist yfir mig
hugsa ég oft til þín.
Þú 
sem svo löngu ert horfin.
Ég ætti að vera hætt að hugsa
til þín
nema endrum og eins
samkvæmt bókunum.
Samt
get ég ekki hugsað
samkvæmt bókunum.
Því þú mótaðir líf mitt og ert hluti af því. ]



[ hérna sit ég, 
með samviskubit...
yfir því að ég er ekki að vinna vinnuna mína!!!

Engin orka eftir. Hún fór öll í samviskubitið!!

Samviskubitinn ]



[ Það er hvítur veggur í kompunni þar sem ég bý,
í kjallaraholu dimmri vestur í bæ.
Bólið mitt er beint á móti þeim vegg,
í bættum sófa hvíldinni minni næ.

Á veggnum hvíta var einu sinni mynd,
ég veit, því að á honum er far.
Ég læt mig dreyma um listamanninn þann
sem léreftið strauk og skapaði minningar.

Farið á veggnum er fullt af sögum um það
sem fyrrum gerðist í lífi málarans.
Atburðir sem eingöngu ég sé,
þau atriði sem mótuðu verkin hans.

Eitt sinn var hann ungur maður í leit
að einhverju sem hann vissi ekki hvað var.
Markmiðin voru meiri en gerðist hjá þeim
sem meta ei kunnu háleitar tilfinningar.

Í fjarskanum beið hans frelsi, virðing og ást
og framtíðin var opin, greið og fær.
Listin að skapa lotningar verð og hrein,
lífið var uppspretta hennar, fersk og tær.

En harður er þessi heimur skapandi sál
og heftir þann straum sem renna vill annað skeið.
Raunveruleikinn riðst eins og vægðarlaust flóð
og rífur með þá sem finna´ekki betri leið.

Í kjallaraholukompu vestur í bæ,
hann kynti sinn ofn og skapaði listaverk.
Setti á strigann sögur um konur og menn
er sáu þó aldrei pensilsins förin sterk.

Sjúkur og loppinn hann seilist í nýjan lit,
sárt er að nærast á eigin blóði og synd.
Upp er nú fuðruð öll hans vinna og strit,
í ofninum brennur líka sú næsta mynd. ]



[ Vakti ég löngum um vetrarnótt,
veittist mér erfitt að sofa rótt.
Reikaði um í rökkrinu hljótt
og reyndi að finna gleði.

Að fara í burtu, mér fannst það ráð,
er færði mér gleði og hamingju´í bráð.
Því ekki hafði ég öllu náð
sem átti af færa mér gleði.

Fór ég inn í fornan skóg,
fann þar tré sem niður hjó.
Átti mér hús og í því bjó,
samt enga fann ég gleði.

Síðan ég gekk á suðurpól, 
sat í tjaldi þar ein um jól.
Í fönninni átti mér fagurt ból
en fann samt enga gleði.

Kleif ér alls konar kynleg fjöll,
kannaði næstum löndin öll.
Eignaðist prins sem átti höll
þar enga fann ég gleði.

Sár var minn fótur og særður skór,
sá þá skip og um borð ég fór.
Veiddi mér fisk sem víst var stór
en vantaði alla gleði.

Arkaði´að lokum aftur heim,
ætlaði varla að trúa þeim 
er sögðu mér rólega sofa í nótt,
í sál minni findi ég gleði. ]



[ Ég er lítil ögn sem langar að vera korn
á lágri strönd við bláan djúpan sjó.
Njóta þess að næstum vera ei neitt
og nýta hverja stund í friði og ró.

Ég er lítið korn sem langar að vera steinn
á lækjarbakka í grænum fjalladal.
Og dreyma meðan döggin baðar mig
daga og nætur við einfalt blómahjal.

Ég er lítill steinn sem langar að vera bjarg
á leiðinni sem gengur margur enn.
Sjást í fjarska setja víða um jörð
svip er þekkja allir förumenn.

Ég er lítið bjarg sem langar að vera fjall
úr leirnum rísa og gnæfa yfir sand.
Í blámóðu ég birtist öllum sýn
og ber við himin hvert sem ferð á land.

Ég er lítil ögn sem langar að vera korn
á lágri strönd við bláan djúpan sjó.
Njóta þess að næstum vera ei neitt
og nýta hverja stund í friði og ró. ]



[ Víst má vininn skjalla nú
við lifum mikið saman
finnum uppi fuglabú
feykna er nú , þá gaman ]



[ Vinkona mín,vestan af fjörðum
við mig skiptir í hvert sinn
leiðir gott af hennar gjörðum
gleði og ást ég ávallt finn

Ástarkveðju færð frá mér
finnst þú eiga\'na skilið
sátt og sælu finn frá þér
styttum á mill\'okkar bilið ]



[ Góðan daginn , mín dásemdar vina
dreymdi þig vel í nótt
þér sem þrautir mínar vilt lina
þakka að mér er rótt

Komin á fætur , hin fegursta mær
falleg að nóttu sem degi
tjái ei öðrum , hve ertu mér kær
en hvenær ætli ég\"það\" megi ]



[ Ykkar andans auðlegð-gaf mér allt
er á í þessum heimi
ef gæti ég goldið-þá þúsund falt
þakka guði í leyni
fyrirtaks foreldra -svo aldrei valt
fátækur ef þeim gleymi ]



[ Ástjörn, Ástjörn í mér átt
afar sterka strengi
veittir bæði mennt og mátt
muna vil það lengi

Ástjörn hefur alið mér
ást á drottins sköpun
hefur fjandinn hugsað sér
henni koma í glötun

Illa er nú að þér sótt
allt það get ég svarið
mér mun ekki verða rótt
að mega þig ekki varið

Sá er níðir land og lýð
leita skal sér varna
því að nú ég birgin býð
baráttan skal harðna ]



[ Mági mínum ljósið lýsi
á leið sem enginn sér
góða drenginn guð minn hýsi
því gekk svo veginn hér ]



[ Ég er lítil kelling í koti
sem kúrir niður við sjó.
Þar sem pabbi pípuna reykti
og plóginn mammma dró.

Hann pabbi var maður mætur
sem margan daginn stóð
og kennd´okkur konum að hlusta
á kvæði, vísur og ljóð.

\"Ég er í sokkum settum röndum,
sef með húfu prýddri böndum.
Þegar sólin sest að kveldi
ég sofna vært í gömlum feldi.\"

Hann pabb´átti hest við hæfi
er hugðist´ann drekka vín.
Þá reið hann með sóma um sveitir
með söng og hlátur og grín.

Er gestir að garði bárust
þá gladdist hann pabbi við.
Þeim höfðingjum hafði að bjóða
sitt heimil´að góðum sið.

\"Ég er í sokkum settum röndum,
sef með húfu prýddri böndum.
Þegar sólin sest að kveldi
ég sofna vært í gömlum feldi.\"

Það er satt að ég sakna hans pabba
er sit ég við gröfina hljóð.
Og allar í huganum heyri
hans gömlu vísur og ljóð.

Með titrandi tár á hvarmi
ég tek undir söng þessa manns,
þótt mömmu í móðu ég sjái
eitthvað mædda við legsteininn hans.

\"Ég er í sokkum settum röndum,
sef með húfu prýddri böndum.
Þegar sólin sest að kveldi
ég sofna vært í gömlum feldi.\"

Með stolti ég stari til fjalla,
þau stæltu hann pabba minn.
Í auðninni frelsi sitt fann hann
er ferðaðist einn um sinn.

Og það munu ættliðir ótal
eiga hér samastað,
við hliðin´á honum pabba
sem heiminum þetta kvað:

\"Ég er í sokkum settum röndum,
sef með húfu prýddri böndum.
Þegar sólin sest að kveldi
ég sofna vært í gömlum feldi.\" ]



[ Í augnaráði ýsunnar sá hann andlit sinnar heittelskuðu birtast.
Niður bringspalirnar rann strigakennd vellíðunarbylgja, hnitaði hringi - hringi kringum naflan - hring eftir hring.
Þegar þorskur og ýsa voru slægð og komin niður í lest fór hann á fötuna sem hafði beðið hans þögul og velviljuð fyrir aftan stýrishús. 
Á meðan hann naut fötunnar, reykti hann sér cígarettu, horfði á fuglana og skýin og reykinn upp úr skorseininum.
Hugurinn hvarflaði til og frá, reis og hneig eins og skipið á öldum hafsins.
En þegar hann var rétt stðinn upp og var að troða skyrtunni ofan í buxurnar, slitnaði blökkin niður úr gálganum og eyðilagði fötuna.
Þetta þókti mönnum snotur tilviljun og hengdu fjárans blökkina upp í gálgann aftur. ]



[ Hvernig varstu, vorið mitt bjarta
varla man ég þig
grænu grasi, blómum vilt skarta
glæða lífi mig
fuglasöng, frið að mínu hjarta
finn gleði í því
vondi vetur og nóttin svarta
víki þér á ný ]



[ Í andans hæstu hæðum
held ég við eina sál
ber eld að gráum glæðum
guð búi úr því bál ]



[ Ráðlegt er að hafa í hakk
hagfæðinga og skítapakk.
Hafðu víst sósu og salat með
súrkál baunir og fleira ógeð.

En fái menn þrautir af þessum rétt
þá skulu þeir bara taka á sprett
ok hlaupa til fjalla hvar fegurðin ríkir
frelsið er algjört og mófuglinn skríkir. ]



[ Ég sé steinhnullug 
og ég hendi honum í mig 
allt í einu er ég horfin
um litla rifu.
Fyrir mér mótast veggir lífsins,
saga forntíma, leifar líkamans.
Blautur mosi hlúir að sárum mínum,
hann smýgur inn í eyrum mín
og ég heyri ekki neitt.
Ég verð uppiskroppa með orð
og litlir steinálfar
toga augnlokin mín niður.
-Ég er dáin. ]



[ Þú  stormur er stórvirkin fremur
og sterklega þýtur um dalinn.
Með framandi ferskleikann kemur
og feykir því sölnaða í valinn.

Þinn stiykleika stöðugt ég þrái
er sterklega vanga þú strýkur.
Þú þeytir brott þróttlausu strái
og þokunni burtu þú víkur.

Þú mjöllinni þyrlar og þeytir
og þrekleysið  burtu þú máðir.        
En lognmollu látlaust þú breytir
í logandi ólgu og dáðir.

Þú stormur ert styrkleikans merki
þig stöðvar ei hik eða hroki.
Já sýndu nú vald þitt í verki
svo verðirðu að hífandi roki. ]



[ Þú ert sem hinn eilífi eldur,
aflið sem skapar og eyðir,
skinið sem skúrinni veldur
skautið sem lífgar og deyðir.


Barnið sem blóminu heldur,
báran sem fleyinu ruggar,
bálið sem brunanum veldur,
blærinn sem sefar og huggar.


Röddin sem réttlætið boðar,
ráðið sem dáðina brýnir,
hugur sem heildina skoðar,
höndin sem styrkleikann sýnir.


Húmið sem hylur og deyfir,
hafið sem lokkar og hrífur,
gæfan sem gersemar leifir,
gyðjan sem huganum flýgur. ]



[ hóf úlpuna eins og segl yfir höfuð sér
og beitti henni upp í vindinn
sæstrokinn og frískandi vindinn

drengurinn hló og hrópaði
en vindurinn var hraustur
og hrakti drenginn upp fjöruna

drengurinn felldi úlpuna sína
og gekk á ný til sjávar ]



[ mjúk, ólgandi moldin
fólg leyndardóminn

svört moldin

við pabbi klofuðum yfir girðinguna
og hófum vígreifir verkið

svört, sorfin moldin
hripaði milli fingra gaffalsins
litríkar kartöflur spruttu fram
og öðluðust annað líf í rauðu plastfötunni

jarðfarar á ljóshraða ]



[ um okkur

þá við gengum austurstræti
hvert skref - nauðung
en hvað má gera?
er hægt að stöðva sól og mána
á sinni miskunnarlausu göngu
um himingeiminn?

nú er ég geng vesturgötuna
og þessa skefjalausu eilífð ]



[ Fórum, flugveg borin,
fundum suðurgrundir.
Nam þar höll við himinn,
háreist virki Mára.
Sunna gladdi sinni
sannarlega manna.
Viðsmjör sá ég víða
Vandala í landi. ]



[ Hér sýnir sólin
sitt rétta andlit
heit og þung. ]



[ ...í sótsvartri eyðimörkinni mun ekkert gróa 
nú ríkir drepsótt í litlu örkinni hans nóa 
í brennheitu helvíti mun enn á ný snjóa 
og á ísköldum himnum 
undir hásæti guðs 
mun hatrið senn glóa... 

fögur dyggð í persónum rýkur út í geim 
og forljót fryggðin skekur þennan heim 
í skímunni dvelja allir álfar í felum 
og í vímunni áfram í greddu við kelum... 

endir alls þess góða 
byrjun alls þess óða 
nálgast enn 
og kemur senn... 

fögur yfirlitum brúðurin klæðist svörtu 
á kjólnum dökkrauð útsprungin hjörtu 
ástin heit í brúðkaupi fínu til fjár 
laus við allt væmið tilfinningafár... 

á höfuð mitt fellur grámöskvamjöll 
í munn minn og hindrar öll varnaðarköll 
á himnum liggja vængir í brotum og tæjum 
en áfram í blindni við brosum og hlæjum... 

endir alls þess góða 
byrjun alls þess óða 
nálgast enn 
og kemur senn... 

við skópum okkur brynju til að verjast illum öflum 
en hið illa í sögubókum - býr á þúsund köflum 
þegar brynjan mun loksins á endanum flagna 
munu mennirnir gráta - og hið illa mun fagna 
og heimurinn dvelur í syndinni röngu... 

endir alls þess góða 
og byrjun alls þess óða 
er komin fyrir löngu... ]



[ ...á tjaldinu hreyfast stórar persónur 
og kyssast með ástúð og hlýju 
hvert sem ég lít má sjá bros á vörum 
og ánægjukurr fer um salinn... 

...í rómantísku rökkri ég tek um þig 
og horfi á þig stara á myndina 
örlítil brosvipra færist upp kinn þína 
og augngot þitt vermir sál mína... 

ástaratriðin á risastórum skjánum 
eru leikin fyrir ógnarhá laun 
myndin því uppfull af kjánum 
meðan ást mín til þín er í raun 

kvikmyndin klárast og viðkvæmir tárast 
en glaður ég fylgi þér heim 
þó myndin sé krúttleg og sagan svo falleg 
þá er þetta í plati hjá þeim 

...þó myndin sé leikin í veru og raun 
má sjá sniðugar aðferðir hjá þeim 
ég læri því allar þessa kúnstir á laun 
og kyssi þig með \"frönskum\" hreim... ]



[ 1.72
Þolir ekki ljós, lýsir ekki frá sér.

-

1.80,6
Afstillir draugaganginn og hlær hlýjunni yfir herbergið.

-

Klárlega klúðrast mómentið og rafmagnsleysið undirstrikar árangurinn.

-

1.57
Finnur til vanmáttar ]



[ Hnigna tekr heimsins magn. 
Hvar finnur vin sinn? 
Fær margur falsbjörg, 
forsómar manndóm. 
Tryggðin er trylld sögð. 
Trúin gerist veik nú. 
Drepinn held eg drengskap. 
Dyggð er rekin í óbyggð. ]



[ Þá eg vil feginn þú fljúgir sem valur, 
sem fjöllin og jöklarnir stendurðu þá, 
hvíldarlaust næðir þinn helkuldinn svalur, 
svo hjartað í brjóstinu finnst eigi slá, 
þú leyfir mér að eins að líta til baka 
á lífið, er eg hef mátt eyða í sekt, 
að knýja þig fram eða í taumana taka, 
og tefja þig, það er jafn-ómögulegt. 

En þegar svo dregur frá sólunni um síðir 
og sólgeislinn boðar mér himneskan frið, 
og þá eg vil helzt, að þú bíðir og bíðir 
og bið þig með tárum að standa nú við, 
Þá held eg Andskotinn færi þér fjaðrir, 
svo fljúgir þú skjótt með þá unaðarstund. 
Já, þú er mér bölvaður allt eins og aðrir, 
ónotagepill og kaldur í lund. ]



[ Sólskins fagur sumardagur 
sinnið hressir, vermir blóð, 
léttir geð og lífgar gleði, 
lyftir huga og kveikir móð, 
er skýja drungi og skúra þungi 
skugga slær á sálu mín 
vonin bjarta vor í hjarta 
vekur, innra sólin skín. ]



[ <div style="width:256" align="justify">&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ég lá uppi í sóffa, og las skáldskap eftir ungan og efnilegan rithöfund. Ég naut þess, að hafa ekki skrifað bókina sjálfur, og tautaði fyrir munni mér:
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Aumingja maðurinn. Og þetta er víst allra vænsti piltur.
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Síðan lagði ég frá mér bókina og brosti.
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ég veit ekki hvort á mig hefur runnið svefnmók, en margt kom mér undarlega fyrir. Ég horfði á skrifborðið, og kinkaði kolli til skúffu, sem er verð þunga síns í gulli. Ég sá ekki betur en hún væri opin, og upp úr henni flaug eitthvað svart.
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ha - ? Hvað - ? Flugur.
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Hamingjan góða. Og ég sem var að vona, að ég væri í bindindi.
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Flugurnar flykkjast að mér, sópast í kring- um mig, sveima um höfuð mitt. Þær hafa mig að háði og spotti.
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Flugur, segi ég, og banda þeim frá mér með fyrirlitningu.
&nbsp;&nbsp;&nbsp;En þær eru þráar og þrjóskufullar. Ein flýg- ur inn í eyra mitt, og suðar þar með sínu lagi:
Aumingja maðurinn. Og þetta er víst allra vænsti piltur.
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Nú er mér nóg boðið. Ég sprett á fætur, stíg fram fyrir spegilinn, set mig í stellingar, og tala á þessa leið:
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Þið fávísu flugur!
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Hvað hef ég gert ykkur? Hví ofsækið þið mig? Hver bað ykkur að setjast að í höfði mínu? Vissuð þið ekki, að heili minn er flugnapappír? Hvers vegna tókuð þið ekki mark á lagaparagröffunum, sem aðvöruðu ykkur með kurteisi? Hvers vegna suðuðuð þið í kringum þá, og gerðuð þá taugaveiklaða eins og ástfangna unglinga?
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Hvað átti ég að gera? Þið haldið ef til vill, að það auki lánstraustið, að ganga með flugur í höfðinu? Hvað átti ég að gera annað en það, sem ég gerði, losa ykkur, og láta ykkur fljúga? - Ekki grípa fram í. - Ég sé, að sumar vantar vængi. Skríðið þið þá. - Þögn á fundinum. - Ég veit, að aðrar vantar fætur, en ég ber enga ábyrgð á því. Þið hafið ekki hugmynd um, hve erfitt það er, að losa flugur af flugnapappír, því ekki eruð þið ungar stúlkur í kökubúð. Það er ég ekki heldur, að vísu, en ég elska ungar stúlkur í kökubúð, svo það kemur út á eitt.
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Nú vil ég vera í friði. Ég gegni því engu, þó þið heimtið falleg föt. Þakkið þið guði fyrir, að ég er ekki saumakona, úr því ég er ekki skraddari. Þakkið þið guði fyrir, að ég færði ykkur hvorki í lífstykki rímsins né vað- málspils sögunnar.
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Áheyrnartíminn er úti. Verið þið sælar. Ég hef verið að losa nýja flugu af pappírnum. Hún skal vera leiðsögumaður ykkar.</div> ]



[ <div style="width:256" align="justify">&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ég fylgdi stúlkunni heim, og hún bjó bak- dyramegin. Annað meira eða merkilegra var það nú ekki.
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Verið þið sælir, og þakka yður kærlega fyrir fylgdina, sagði hún.
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Sælar, sagði ég.
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Hatturinn yðar!
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Hann hefur gott af því, sagði ég, og hélt áfram að kveðja stúlkuna.</div> ]



[ <div style="width:256" align="justify">&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ég ligg í rúmi mínu, og er í góðu skapi. Það er frost á Grímsstöðum - 20 stiga frost. Seinasti mómolinn er orðinn að ösku, það er jarðbann og heyleysi, presturinn vill ekki hjálpa, hefur nóg með sig, nær að setja betur á.
&nbsp;&nbsp;&nbsp;20 stiga frost á Grímsstöðum framleiðir 20 skáldsögur. Tímaritin verða fljótlesnari.

&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ég klæði mig, fer út, og sé skósmið. Ég hleyp til hans, og hringsný honum:
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Það er frost á Grímsstöðum - 20 stiga frost.
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Hann tekur upp blað og bendir.
&nbsp;&nbsp;&nbsp;2 stig, segir hann, og fer leiðar sinnar.

&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ég spyr þig, ó, skósmiður.
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ert þú í heiminn kominn, til þess að þú berir sannleikanum vitni? Hvar er vitnastefnan þín? Hver áminnti þig um sannsögli?
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ólánsgarmur ertu. 20 menn skrifa skáld- sögu í dag. 20 menn trúa því, að 20 stiga frost sé á Grímsstöðum.
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Mikil er ábyrgð þín.

&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ég þakka þér, skósmiður. Þegar tímaritin koma út, gerist ég ritdómari. Ég skrifa:
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Pappír og prentun í besta lagi. Frágangur allur góður, og bækurnar hinar eigulegustu - einkar hentugar til tækifærisgjafa. En það skal tekið fram, að sögurnar eru byggðar á misskilningi. Umræddan dag var aðeins 2 stiga frost á Grímsstöðum.</div> ]



[ <div style="width:256" align="justify">   Elskar hann mig? spurði hún, og lagaði á sér hárið.
   Elskar hann mig? spurði hún, og púðraði sig í flaustri.
   Elskar hann mig? spurði hún.
   Spegillinn brosti.
   Já, sagði spegillinn og brosti.</div> ]



[ I.
Það var fallegur kettlingur með silkiband um hálsinn. Hann hefur stolist út á götu, og þykist geta veitt mýs.
Varaðu þig, kisi. Rotturnar sitja um þig.

Bölvaður kettlingurinn. Ég varaði mig ekki á honum.

II.
Ég geng um göturnar, og mæti mörgum stúlkum. Ég heilsa þeim, sem ég þekki, og horfi á hinar líka, og það vaknar í mér eitthvað skrítið og skemmtilegt.
Það er fiðrildi í lokuðu blómi, og þráir sólskinið.

Ég er eirðarlaus á daginn, og andvaka á nóttunni. Á kvöldin ligg ég hljóður og hlusta. Ég sit um það, en það sér við mér. Ég tel upp að 300, það ásækir mig.
Það er freistandi og lokkandi, eins og ókysst stúlka. Það ögrar til sóknar.

Í gær las ég faðirvorið, en í kvöld þuldi ég nafnið þitt.
Á morgun ber ég í borðið.
Nei, segi ég, og ber í borðið.
Á morgun suðar það og flögrar, og þráir sólskinið.

Ég kyssi þig. Eitthvað flýgur fram á varir mínar. Það er nakið og blygðunarlaust, æsandi og kitlandi, hamstola af fjöri og sigurkæti.
Það er ástarkvæði, og ég flyt þér það óort í löngum, heitum kossi.

Ég kem ekki kl. 8, því fiðrildið er flogið. Ég á enga óskrifaða sögu um hjónaefni í húsnæðisleit.

III.
Hlustaðu á Jakob. Hann hringsnýr hattinum sínum, og talar um þessa kveljandi óvissu.
Sólargeislinn kyssti ölduna. Þannig bað hann hennar, en hún hryggbraut hann.
Sólargeislinn kyssir ölduna. Þannig biður hann hennar, og heimtar ákveðið svar.

IV.
Þú lagðir handlegginn um hálsinn á mér, og ég hallaði höfðinu aftur á bak.
Þú elskar mig ekki, sagði ég. Þú elskar aðeins ást mína, en hún elskar sjálfa sig.
Helltu bensíni á stein, og berðu að eld. Steinninn elskar hitann, en hann brennur ekki.
Horfðu á bálið hans Jakobs. Þú eyddir engu bensíni til þess að kveikja það, því Jakob á nógan hálm.
Hann ber alltaf meira og meira á bálið. Hann á nógan hálm.
Hættu að gráta. Steinninn elskar heit tár, en hann brennur ekki að heldur.
Veturinn er í nánd, og klakahúð kemur á steininn. Þá tæmist brúsinn þinn, en Jakob á nógan hálm.

Ég hitti þig á dansleik og hneigði mig.
Klakahúð er komin á steininn, hvíslaði ég.
En Jakob á nógan hálm, sagði þú, og skaust inn í dansandi þvöguna.
Hann á líka nóga peninga, æpti ég á eftir þér, og vakti hneyksli.

Nú ber jakob hálminn sinn í borðstofuofninn, og stelur undan í eldavélina, þegar konan er úti í bæ.
En brúsinn þinn liggur tómur í sorpinu. ]



[ <div style="width:256" align="justify">   Hún var formáli að ástarævisögum manna. <font color="white">.</font>  Hún var innskotskafli.
   Hún var kapítulaskipti.
   Og nú er hún ástarævisaga mín. En það hefur gleymst að prenta orðin: Öll réttindi áskilin.</div> ]



[ Hún er að gifta sig, og ég er boðinn í veisluna. Hafið þið nokkurn tíma heyrt aðra eins ósvífni?
En þeim skal ekki verða kápan úr því klæðinu.

Heiðruðu brúðhjón!

Ég get ekki talað af eigin reynd, og verð því að styðjast við reynslu annarra. Og þá er ekki í kot vísað, þar sem eru vorir ágætu forfeður.
Kóngur er í herferð, og stjúpan lokkar kóngssoninn út í veglausan skóg. Þau koma í rjóður, og í rjóðrinu er kista. Á botni hennar glampar og gljáir forkunnarfagur hringur. Kóngssonurinn ágirnist hringinn, og hver láir honum það?
Stjúpan kinkar kolli.
Velkomið, ef þú nennir að ná honum.
Kóngssonurinn teygir sig, en kistan dýpkar. Kóngssonurinn teygir sig.
Stjúpan hrindir honum á höfuðið, og skellir kistunni í lás.
Og þarna má kóngssonurinn dúsa.
En hringurinn? 
Það getur verið, að hann sé úr gulli, en oftast er hann ekki gull, þó að hann seljist sem gull.
En það getur verið, að hann sé úr gulli.
Ég þori ekki að fortaka það. ]



[ Vonin var eiginkona mín, en veruleikinn kokkálaði mig. Ég hata hann.

Ég geng upp í kirkjugarð, og leiði lítið barn. Við komum að grafhvelfingu, sem ég hef sjálfur reist. Og ég tala við barnið, sem ég ekki á:
Haltu í höndina á mér, því inn í þessa hvelfingu kemst engin ljósglæta. Hnjóttu ekki um kistur systkina þinna. Áður en dagar, rísa þau upp, og sækja að mér. Vertu góða barnið, og sestu hérna á kistuhornið hjá mér. Ég ætla að reyna að hafa af fyrir mér örlitla stund.
Móðir þín er farin. Það var bjartklædd stúlka, sem brosti. Hún kemur aldrei aftur.
Hún kom í síðasta sinn, og leiddi þig.
Kysstu pabba, sagði hún.
Ég spratt upp, og kreppti hnefana:
Ég á hana ekki, hann á hana - hann, sem ég hata.
Hvernig á ég að vita, spurði hún.
Skækja, öskraði ég.
Þú tekur barnið að þér. Hún huggar þig, þegar ég er farin. Og hún brosti, eins og hún væri að gera góðverk.
Þegar þú ert farin, sagði ég, og huldi andlitið í höndum mér.
Hún kemur aldrei aftur, og börnin okkar liggja í þessum kistum. Áður en dagar, rísa þau upp og sækja að mér.
Þú ert einkennilegt barn. Þú klappar ekki, þú klórar. Þú kyssir ekki, þú bítur. Og grátur þinn er kuldahlátur.
En samt elska ég þig - elska þig vegna hennar móður þinnar, sem er farin. ]



[ Það rignir rósum. Englarnir klappa og hrópa. Guð almáttugur hneigir sig og brosir.
Ungur, óreyndur engill stenst ekki mátið. Hann veifar vængjunum og æpir: Lengi lifi Guð almáttugur. Hann lifi.
Himinninn skelfur af húrrahrópum, en Guð almáttugur bítur snöggvast á vörina. Hann er eilífur. Svo brosir hann og hneigir sig.

Gabríel erkiengill hefur boð inni og heldur aðalræðuna. Honum mælist vel að vanda. Leikararnir hafa þvegið sér og haft fataskipti. Þeir eru sóttir, og þeir strjúka hendinni um augun.

Guð almáttugur stígur niður úr hásæti sínu, og slær kumpánlega á öxl aðalleikarans:
Þú varst óborganlegur, segir hann, og lítillækkar sjálfan sig.
Ég skil þetta ekki, segir leikarinn. Hér er glaumur og gleði, en ég kem frá landi hörmunganna.
Já, þú varst ágætur, segja englarnir.
Ég efast um, að aðrir hefðu leikið það betur, segir Gabríel erkiengill, og hann ber gott skyn á slíka hluti.
Leikarinn setur hnykk á höfuðið og hlær.
Það var leikur, segir hann og blístrar. En segðu mér eitt, Guð almáttugur. Af hverju vitum við ekki, að við erum að leika?
Þegar þið vitið það, leikið þið ekki. Þið setjist bak við tjöldin og horfið á.
Þetta sagði Guð almáttugur og veislunni var haldið áfram. ]



[ Í kvöld er ég Tómas. Ég bíð eftir því, að ólgan í sál minni sefist í næturró náttúrunnar.
Ég bíð og ég finn: Hann einn getur sefað hana - Jesús sonur Jósefs. Hann verð ég að hitta.
Ég stend upp, en átta mig svo allt í einu.
Jesús sonur Jósefs, segi ég við sjálfan mig og brosi.
Hann kom í dag. Hann kom gangandi yfir eyðimörkina, og hafði hvorki hatt né staf. Hann þurrkaði svitann af enni sínu með handarbakinu, settist við brunninn, og bað um vatn. Síðan beið hann, þar til fólkið hafði lokið störfum sínum. Þá stóð hann upp og talaði.
Hann var konungurinn, sem koma á - Jesús sonur Jósefs.
Ég heyri fótatak. Einhver er að koma. Ég sný mér ekki við. Ég hef ekki tekið eftir því.
Komumaður nemur staðar við hliðina á mér, og ég lít á hann rétt sem snöggvast. Hann brosir og kinkar kolli - Jesús sonur Jósefs.
Við þegjum stundarkorn. Hann segir:
Þú trúir mér ekki, Tómas.
Nei, þú trúir mér ekki, Tómas, segir hann aftur, og er að fara.
Ég gríp í skikkjuna hans:
Farðu ekki, meistari, farðu ekki. Ég trúi. Ég trúi.
Þú getur það ekki.
Ég trúi. Ég trúi. Ég vil trúa.
Þú getur það ekki.
Ég sleppi skikkjunni og endurtek: Þú getur það ekki.
Hann leggur höndina á höfuð mitt, horfir framan í mig og spyr:
Hver er ég?
Ég þegi.
Hann brosir og spyr: Er ég ekki Jesús sonur Jósefs?
Ég hrekk við: Hvers vegna ofsækir þú mig?
Vertu óhræddur. Einhvern tíma trúir þú mér, Tómas.
Ég vil vera einn.
Ég skal fara, segir hann. Ég hef fundið þig, Tómas. Þú átt eftir að finna mig.
Og hann fer.
Ég ætla að hlaupa á eftir honum, en hætti við það. Ég ætla að kalla, en ég get það ekki.
Ólgan í sál minni sefast ekki í næturró náttúrunnar. Ég horfi inn í myrkrið, og hef upp fyrir sjálfum mér:
Jesús sonur Jósefs? ]



[ <div style="width:257" align="justify">   Ég er ung stúlka, sem dansa eftir veginum og syng. Þegar ég mæti honum, hætti ég og hlæ.
   Hvers vegna hætti ég og hlæ?

   Ég dansa eftir veginum og syng. Þegar ég mæti honum, hætti ég og hlæ.
   Hvers vegna hættið þér að syngja?
   Ég veit það ekki.
   Hvers vegna hlæið þér?
   Ég veit það ekki.
   En ég veit það. Þér eigið gimstein, sem þér ætlið að gefa.

   Ég dansa eftir veginum og syng. Áður en ég mæti honum, sný ég við og flýti mér. Hann nær mér og réttir fram hendurnar:
   Gimsteininn.
   Ég skil yður ekki.
   Þér elskið mig.
   Hann tekur utan um mig og kyssir mig.
   Hann tók utan um mig og kyssti mig.

<center>---</center>
   Ég er gömul kona, sem geng eftir veginum og græt. Ég mæti honum aldrei oftar.
   Hvers vegna geng ég eftir veginum og græt?
   Ég á gimstein, sem ég get ekki gefið.</div> ]



[ Úti er dagurinn blár og bjartur, en inni situr sorgin og segir fanganum sögur. Skuggarnir þyrpast í hornin og hlusta.
Sólin hækkar á lofti. Geislarnir, sem skjótast dansandi gegnum járnvarinn gluggann, kyssa burt myrkrið úr klefanum.
Einn þeirra vogar sér lengra en aðrir. Hann dansar eftir gólfinu, og kyssir á fótinn á Oscari Wilde. Fanginn lítur upp og undrast. Sorgin hættir að segja frá og brosir.
Oscar Wilde stendur upp og gengur að glugganum. Hann horfir á litlu, bláu röndina, sem fangarnir kalla himin. Og hann sér hvítt ský þjóta eftir himinhafinu.
Undarlegur söngur vaknar í huga hans. Hann er útlagi, sem á heima handan við hafið. Þar bíður hans eitthvað, sem hann elskar.
Þú, sem ég elska.
Ég hrindi bátnum úr nausti, því ég er sjúkur af heimþrá. Og ég hrópa til þín yfir hafið:
Með hvítum seglum stefnir hann að ströndum þínum, útlaginn, sem elskar þig. ]



[ Stormur og illviðri, skógarnir nötra. Flóðgáttir himinsins eru allar opnar. Þrumur og eldingar öðru hvoru.
Í litlu rjóðri liggja menn, konur og börn í einni kös. Mennirnir yst, börnin innst. Öll eru þau klædd í skinn, en skjálfa þó af kulda.
Mennirnir halda um óhöggna viðarlurka og skima í allar áttir með angist og árvekni. Úti í skóginum ýlfra úlfar.
Þetta eru náttúrunnar börn, glöð þegar nóg er að éta og sólin skín, hrædd og hnípin þegar myrkur og kuldi setjast að völdum.
Sálir þeirra eru auðar og tómar, en stundum kasta þeir sér þó til jarðar í ótta og lotningu fyrir leyndardóminum mikla.
Maður kemur inn í rjóðrið. Hann heldur á logandi kyndli. Fjöldinn rís upp og undrast.
Maðurinn hefur upp kyndilinn. Sigurbros leikur um varir hans. Hann storkar guðunum.
Himneski harðstjóri, hrópar hann. Sjá, ég heg hrifsað vopnið úr höndum þér. Þig höfum við tilbeðið. Þér höfum við lotið. Eigðu nú sjálfur þína himna. Ég er konungur jarðarinnar.
En þegar hann mælir þetta, kemur elding af himnum ofan, og lýstur manninn til bana. ]



[ Uppi í Kákasusfjöllum liggur Promeþevs í fjötrum.
Mennirnir beisla náttúruöflin, og verða þeim undirgefnir.
Mennirnir smíða vélar og stjórna þeim. Sjálfir eru þeir vélar, sem þeir kunna ekki að stjórna.
Mennirnir eigna sér alla hluti. Sjálfa sig eiga þeir ekki.
Mennirnir krjúpa á kné og hugsa um jarðnesk og himnesk hlutabréf. Þetta er þeim leyndardómurinn mikli.
Mennirnir opna gnægtabúr náttúrunnar. Hún ofmettar líkama þeirra, ástríður og skynsemi. En sálir þeirra svelta.
Mennirnir eignuðust eldinn. En allt, sem eldurinn hefur skapað, er orðið að hlekkjum. ]



[ Uppi í Kákasusfjöllum liggur Promeþevs í fjötrum. Hann liggur í kross, og hlekkir hans eru úr járni og gulli. Og járnið er atað blóði. Örninn situr á bringu hans, og heggur lifur hans dag og nótt.
Ungur, fallegur maður fer að hitta Promeþevs. Hann vorkennir honum og spyr: Viltu að ég leysi þig?
Og Promeþevs segir já.
Maðurinn horfir á örninn, og örninn hefur sig til flugs. Síðan leggur maðurinn höndina á herðar Promeþevs og segir: Fylgdu mér.
Og Promeþevs stendur upp og fylgir honum.
Þeir ganga lengi yfir urðir og auðnir. Að lokum koma þeir að eyðilegri hæð. En þá er maðurinn horfinn.
Promeþevs verður litið upp á hæðina. Hann sér kross, sem ber við himin, og á krossinum hangir sá, sem leysti hann.
Promeþevs segir: Þú ert sjálfur í fjötrum.
Já, ég er sjálfur í fjötrum.
Mig gastu leyst. Sjálfan þig geturðu ekki leyst. Hvernig á ég að skilja það?
Ég elska mennina.
Ég skil þig ekki.
Þú varst í fjötrum, af því að þú elskaðir sjálfan þig. Ég hangi á krossi, af því ég elska aðra. Promeþevs, Promeþevs, leystu mig. Stígðu upp á krossinn og leystu mig. ]



[ Ungi maðurinn leitar dýrmætu perlunnar.
Ég er fátækur, segir ungi maðurinn. Gef mér. Ég ætla að kaupa dýrmætu perluna.
Og mikið er honum gefið.
Svo mætir hann þunglyndu stúlkunni.
Gef mér, segir ungi maðurinn. Ég ætla að kaupa dýrmætu perluna.
Þá segir þunglynda stúlkan:
Vei þér, maður. Ég er þjáningin. Ég á aðeins undarlega blómið.
Gef mér, segir ungi maðurinn, og hann þiggur gjöfina.
Þetta er undarlegt blóm, segir ungi maðurinn. Mig verkjar í brjóstið.
Og hann heldur áfram, og mikið er honum gefið.
En hvað ég er ríkur, hrópar ungi maðurinn. Nú skal ég kaupa dýrmætu perluna.
Og hann leitar og leitar, en perluna er hvergi að finna.
Að lokum heyrir hann um vitringinn, sem á dýrmætu perluna, og hann leitar uppi vitringinn.
Sjáðu, hvað ég er ríkur, hrópar ungi maðurinn og fagnar. Ég ætla að kaupa dýrmætu perluna.
Hún selst ekki, segir vitringurinn.
Þá nýr ungi maðurinn hendur sínar og hrópar:
Hvað stoða mig auðæfi mín, ef ég get ekki keypt dýrmætu perluna. Og hann heldur á brott, þunglyndi maðurinn.
Gef oss, segir fjöldinn, og þunglyndi maðurinn gefur.
Gef oss, segir fjöldinn, og hann gefur stórar gjafir.
Svo fer hann aftur á fund vitringsins.
Sjáðu hvað ég er fátækur, segir þunglyndi maðurinn. Gef mér dýrmætu perluna.
Hún gefst ekki, segir vitringurinn.
Þá lítur þunglyndi maðurinn undan í þöglum harmi, en vitringurinn deplar öðru auganu og spyr:
Gafstu allar gjafir þínar?
Já, segir þunglyndi maðurinn.
Gafstu líka undarlega blómið? Þannig spyr vitringurinn.
Þá grætur þunglyndi maðurinn. Hann elskar undarlega blómið.
Jæja, jæja, eigðu það þá, segir vitringurinn.
Ég elska undarlega blómið, hrópar þunglyndi maðurinn. En hvað skal ég með það? Sjá, einnig það vil ég gefa.
Og hann tekur fram undarlega blómið.
En vei, það er vaxið inn í brjóst hans.
Engu að síður kippir hann út undarlega blóminu. Og sjá, milli róta þess liggur dýrmæta perlan. ]



[ lofa að skipta mér ekki af því
lofa að vera falleg og lofa að halda kjafti
lofa að verða ekki feit
lofa að tala ekki, lofa þér að tala 
lofa að hlusta á þig, lofa að koma hérna
lofa að leggjast með þér
lofa þér að fá´ða
lofa þér að sofna og/eða æla
lofa þér að sofa úr þér
lofa að vekja þig ekki (ALDREI)
lofa að fyrirgefa þér allt
lofa að allt verði gott  og svo
lofa að fara með þér til helvítis aftur
og aftur
og aftur... ]



[ Á sólríkum degi
við vatnið
sitja menn 
og veiða
gular geislavirkar
bröndur
rétt upp í nös 
á ketti
sem fær ekki neitt
því hann var étin
á sunnudagin
síðasta
á vonlausum degi
við vatnið
sitja menn
og bíða
eftir hruni
helvítis
komúnistans ]



[ Hvert liggur fótatak hamingjunnar
í gegnum helvíti og tilbaka
eftir gjábarmi örvæntingarinnar
og öngstrætum lífsins
upp á fjalsbrún ástarinnar og
í frjálsu falli fram af brúninni
niður í fúlan pitt hversdagsleikans ]



[ Lygin ljót og lævís
fylgir mér um langan veg
ekki orð frá munn ég mæli
heldur til þess fengnir menn
orðaflaumurinn ornar mér
orðin þreytt og pirruð
hvenær finn ég mælskann mann
sem ratast satt orð frá munni? ]



[ The truthless begining of a new era
devours our sacralidgous notions
of becoming what we were ]



[ Í táradalnum
er nóttin eilíf
umvafin glitrandi gimsteinum
sem falla hver af öðrum
í óendanlegt djúpið

Í margslungnum pollinum
drekkja þeir hvor öðrum
í tilfinningahita
og af lauginni lýsir 
eins og fljótandi hrauni

Í rauðgulri birtunni
dansa minningarnar
hæðast að föllnum dropunum
og með ágirnd, kalla fram fleiri
sem falla ofan í glitrandi iðuna ]



[ Skeytingaleysi við sköpunarverkið
leiðir til innri baráttu
sem brýst út í græðgi einstaklingsins
til að verða fullkominn ]



[ Ljúfsári verkurinn sem líður um hjarta mitt
vekur upp minningar horfinna stunda
augun fyllast tárum söknuðar
en þau fá ekki að renna
vegna samviskubitsins sem herjar á hugann
komið til vegna norma samfélagsins
og blekkingu hugans 
siðgæði gengur af mér dauðri ]



[ Það er ekki öllum gefið að vera vonlaus ráfandi örvita sál - það er sleipt og erfitt að feta sig á brúninni og það getur brugðist til beggja vona - skyndilega blasir hyldýpið við og baráttan við að halda boltanum og blekkingunni á lofti verður flóknari, margræðari og næstum vonlaus - fullkomnunaráráttan ræðst með blóðugum rýtingi á næsta fórnarlamb og dregur úr mér allan mátt, rænir mig friðnum og með gagnrýnina að vopni, brýtur niður öll orð allar hugsanir, allar gjörðir mínar þar til ekkert er eftir nema efi þakinn sótsvörtu blóði mistakanna ]



[ Ég er eyðilögð manneskja
á litlri eyðieyju.
Enginn sér mig,
engum langar að sjá mig

Mér finnst ég þurfa að brosa
en það kemur ekkert bros
Mér finnst ég þurfa að gráta
en gráturinn er búin.

Ég er særð kona 
en skiptir það máli?
varst það ekki þú
sem sagðir að ég væri einstök?

Gráturinn segir svo margt
nú veistu það sem
ég vissi allan tímann. ]



[ Manstu þegar steinarnir
í fjöruborðinu vögguðu
með æstri öldunni
taktfast
með rihiðma
inní okkur
slógu hjörtun
í takt.
Í takt við lífið sjálft.
Og við sátum
í hásæti klettsins
horfðum niður
hlustuðum.
Og óskuðum okkur þess
að vera fuglar fjörunnar.
Og veistu....
að síðan þá
hef ég verið það. ]



[ Andartak finnst mér
þú vera andi þess
sem þú varst áður
en þú varðst þú
og varst hér
hjá mér. ]



[ Blóðsúthellingin er byrjuð
tímasprengjan sprakk.
Mánuð eftir mánuð.
Ár eftir ár.
Verkirnir njóta þess að minna á sig.
Köldum svita
bíð ég velkomin
og þakka honum fyrir síðast
allt fer í taugarnar á mér 
jafnvel ég sjálf
að vera kona með blóð.
Því þrátt fyrir pottþéttu dömubindin
þá líður mér ekki vel. ]



[ Ég held ég skynji
þig.
Viti hver þú ert.
Þekki huga þinn.
Skynja vonir þínar
og þrár.
Ótta þinn, hræðsluna.
Finn undirtóninn.
Leitina og lífsþorstann.
Kraftinn.
Ég þekki og skil,
hikið og óstignu sporin.
Ég sé blíðuna, fordómaleysið.
Þrjóskuna, já og afneitunina.
Ég skynja skil og þekki
þig
held ég !? ]



[ Ég er friðarbyltingarsinni

og byltingin er mín eigin

hér ræður enginn 

því hér ráða allir.

 

Ég er friðarbyltingarsinni

og leið mín er ótroðin

hún er ekki bundin inn

eða farin með hjálp tölvu.

 

Ég er friðarbyltingarsinni

og mig langar að sjá heiminn

hvorki penni né blað 

getur stoppað mig.

 

Ég er friðarbyltingarsinni

og ég er týndur

fólkið og lífið 

munu verða mitt landakort ]



[ hlífðu mér við sannleikanum
firrtu mig ábyrgð
leyfðu mér að lifa
eitt andartak
í eigin óskhyggju.
aftengdu raunveruleikann
frá blæðandi tilfinningum
þess hjarta sem aðeins vill gleyma.
gefðu mér nýtt upphaf
auðan pappír
i myndasögu lífs míns
málaðu á hann nýjan dag,
sól, regnboga og fugla
sem syngja um frelsið
málaðu mig fyrir miðju
brosandi
lausa úr viðjum einmanaleikans.

ég,
á landamærum firringar og veruleika,
finn er þú sleppir takinu
og ég bið Guð í örvæntingu
að taka frá mér hræðsluna, óttann
sársaukann og kvíðann
áður en þú breytist í þinku
eða móral
því ég vil ekki vera
húsgagn í helvíti. ]



[ gatan er auð
ég horfi
undir
ljósastaurinn
þar sem þú stóðst
í kuldanum
og beiðst

þú 
bíður
ekki lengur
og
ljósið 
á staurnum
er slokknað 

ég held áfram ]



[ ef ég gæti lifað á ný
löngu horfnar stundir
ef ég gæti ferðast tilbaka
ég gæti séð bros þín
og geymt þau í hjarta mér
ásamt prakkarastrikunum þínum

ef ég gæti breytt
því sem Tíminn 
hefur innsiglað
ég gæti margfaldað
minningarnar
um þig og mig

og ef ég gæti safnað saman
tárunum sem féllu
hvert sinn er þú fórst
ég gæti fyllt heila sundlaug
fyrir þig til að leika í

en ég get ekki
breytt því sem ég gerði 
og gerði ekki
þess vegna verðum við, elsku vinur
að fara vel með daginn í dag ]



[ Hún. Ekki.
En hann situr enn
Situr í honum
hún í gær, hún í morgun
þankastríð
Koss á veggnum hann
skilur ekki
af hverju að skilja eftir
varir sínar á skítugum
klósettvegg. Af hverju ?
Einmana koss.
Hver átti þessar varir ?
Hann leggur eyrun við kossinn
hlustar
á orðin sem dóu síðast.
Hún.
Hún átti þessar varir.
Hann leggur munn sinn
við kossinn
upplifir hana innra með sér.
Hann situr enn.
Hún. Ekki. ]



[ Andlit hans í augum andanna
Blóðugt minnið grefur undan hugsuninni
Draugagangur í sálinni
Eilífðin bíður átekta í skugganum
Frostrósir prýða bláar varirnar og
Geðveikislegt glott afmyndar ásjónuna er
Hann gengur á glerbrotum brostinna
     væntinga
Í vefi örlaganna leynast endalokin
Jafnvægislaus línudans yfir hyldýpi
     hugans
Kveðjustundin er runnin upp

Limlestur liggur með kinn við kantstein
Með freðið bros og stirðnað glott

Nafnlaus miði krýnir líflausar tærnar
Óþekkt númer í enn einni skjalaskrá
Presturinn kemur og blessar holdið
Rólegur biður hann hinstu bæn og
Signar andlaust jarðargervið, hverfur
     svo á braut

Tilvist mannsins er lokið hér á jörðu
Útförin fer hljóðlega fram
Vinir og vandamenn samhryggjast
Yfir ótímabærum dauða ástvinarins
Þess sama og fyrir stuttu átti allt
     lífið framundan
Æskan glötuð og tækifærin ólifuð
Ömurleg lausn á tímabundnu þunglyndi. ]



[ blow out the candlelight
kill the stars
rape the moon and
wash out the sun
- I don't care

blow up the busses
shoot the policemen
kidnap the president and
rob the banks
- I don't give a shit

hurt your loved ones
cheat on your mate
be mean and ruthless
and sell your soul
- I really don't mind

burn the books
tear up the paintings
go for tyranny
and become a slave
- I don't give a damn

but spit in my face
or step on my toes
dare stealing my heart
or punch in my nose
- and I'll do you in, punk ! ]



[ Þú saknar ekki þess
sem þú hefur ekki kynnst
það sem þú þekkir ekki
getur ekki sært þig
þú tekur alltaf fyrst eftir því 
sem þú átt ekki en samt
er það aðeins það sem þú hefur
sem getur gert þig hamingjusaman
þú hatar ef til vill það
sem þú áttir en misstir
en elskar það sem er ekki
en gæti orðið
þú óskar þess að vera annarsstaðar
því þú nýtur ekki augnabliksins
og ef þú verður ástfanginn 
þá er það af manneskju 
sem hefur til að bera allt það
sem þú óskar sjálfum þér til handa
því þú ert og verður egóisti
sem siglir fleyi sínu
á öldum óöryggis,
nýtur byrs sjálfsánægjunnar
og kompás þinn er álit annarra ]



[ Orðin :
aðeins bergmál hugsananna

stöndum við ennþá saman
sitjandi hvort í okkar sandkassahorni ?

Tilfinningin :
greypt í rennandi vatn

er það sannleikurinn sem blindar augu
okkar
þegar við viljum ekki sjá ?

og Ástin :
aðeins óskiljanlegt hugtak

- óskabrunnurinn ]



[ Þegar
allt
er orðið að
engu
og gærdagurinn
gleymist...

þegar
tárin þorna
og
sárin gróa...

Eftir hverju manstu ?

Eftir hverjum manstu ? ]



[ Tími -

að láta vatnsyfirborð jarðar
renna í gegnum dropateljara
halda bókhald
og gefast ekki upp
við talninguna
fara með töluna í bankann
byrja upp á nýtt
tímann
í gegnum dropateljara

lifa síðan töluna
vikurnar, árin
án þess að fá í bakið
eða sofna
í miðju verki ]



[ Ástin, já, ástin
hún er einföld
hún er flókin
hún er blossi
hún er brjálæði
smitberi kitlandi kæti
og kiknaðra hnjáliða
hún gerir mig kjánalega
snýr mér í hringi
hún hlær með mér
og hlær að mér
er mér jafn framandi og
túristi frá fjarlægu landi
sem spennandi er að kynnast
en það er nú svo með ástina
eins og túristana
að hún staldrar sjaldan lengi við
heldur kýs að koma aftur - síðar. ]



[ því sem fæddist í nóttinni
er áskapað að lifa í nóttinni
nóttin er tími töfra og ævintýra
rökkrið gefur fögur loforð
um bjarta framtíð í myrkrinu 
en dagurinn verður ekki umflúinn
hann veður inn í næturlífið
gerir töfrana hversdagslega
hann valtar yfir mig og ég hugsa
ekki lengur mínar eigin hugsanir
já, nóttin hún er sérstök
og lífið -
hvað er það annað en góður blús,
after hours ? ]



[ Ertu maður
með innihald
eða bara
tóm skelin ?

Hafa orð þín
einhverja merkingu
eða eru þau aðeins
sparsl
í sprungur þess ósegjanlega ? ]



[ orð þin
tvíeggjað sverð
brugðið til atlögu
markmiðið :
að drepa

hjarta mitt
þrungið viðkvæmni
eins og fyrirburi
örlög þess :
að deyja

orrustunni er lokið
á vígvellinum :
særðar tilfinningar
glataðar vonir

hvorugt okkar
bar sigur af hólmi ]



[ ekki koma of nálægt mér
ég myndi ekki meika það
að þú stæðir fyrir framan mig
horfðir í augu mín og
litir sársaukann í þeim 
breytast í táraflóð
sem myndi drekkja þér

og augun mín yrðu þín
þar til takinu sleppti
og fjarlægðin yxi
á Sorgartrénu
eins og forboðinn ávöxtur
sem ég nærðist á ]



[ ég set upp grímu
þegar ég hitti þig
virðist sterk og kát
- eins og mér standi á sama

set upp grímu 
til að fela sjálfa mig
og hvernig mér líður 
- því ég elska þig enn

set upp grímu
svo þú sjáir ekki 
hversu heitt mig langar
til að brosa til þín ]



[ Ástin er dul og yndisleg
og af ástinni hef ég leitað
og að lokum fann ég hana falda hjá þér
og gat henni ekki neitað ]



[ Vorið kom með vindinum

Vonin bundin í moldinni

Brún brekkan
tældi, blekkti,
neyddi mig til að níðast á arfanum,
nýsprottnum, montnum spírunum.

Þær uggðu ekki að gírugum gúmmíhönskunum
sem vöktu yfir grænu illgresinu. ]



[ Ég er bútasaumsteppi
marglit hjörtu raða sér 
á hjáleita grunna
sum dálítið skökk
næturlangt 
vaki ég yfir hjónunum
vernda herbergið
á daginn.
--

Ég er ekki bútasaumsteppi.
Þó mjakast bútarnir saman
misjafnir að lengd
raðast
segja
þegja
mynda heild
að lokum ]



[ Ljósin kvikna eitt af öðru
    í gluggum húsanna
    á þökum húsanna
    í trjánum við húsin.
Marglit ljósin lýsa upp vetrarmyrkrið
    Það birtir inni
    Það birtir úti
    Það birtir í hjörtum okkar,
vegna jólanna sem eru hátið ljóssins.
    Guði sé lof,
    fyrir jólin. ]



[ það var ekki ætlunin
að fórna þér
á altari kviklyndis míns

það er aldrei ætlunin ]



[ Ég Talaði til hans,
hann heirði ekki.

Ég veifaði til hans,
hann sá ekki. 

Hann gekk bara framhjá mér, 
eins og vindurinn 
þegar hann þítur framhjá ljósastaurunum. 

hvað á maður að gera, 
hvað á maður að segja,

Heimurinn..... 

Alein í heiminum.
Útilokuð.

SÉR EINGINN ?
HEYRIR EINGINN ?

Heimurinn...... ]



[ samanlögð eining tilverunnar,
sest á stólinn og svarar spurningunni,

Hvaðan erum við? 

einangruð sameind sorgarinnar,
felur sig í skugganum,

Feimninn.

hefur vald á lilverunni,
og sorginn hefur vald á feimninni,

Hvar endar þetta? 

heimspekinn nær ekki nógu langt,
hún getur ekki útskýrt allt,

hún gefst upp.

maðurinn í skugganum,
ræður öllu,

við viljum hann burt, 

við viljum stjóran sorginni,
feimninni,
sameindinni allri,

Sigrum. ]



[ hallo, þetta er mikil sýn,
ort eru ljóð á hvít lín.
ég er lítil, sæt og fín,
vill eitthver yrkja ljóð til mín.

SVAR:

bræðandi hugmyndaflóðið
hugsandi mannverukrílið
menningar snilldarsýnir

systir mín hugar og handar
hugsana fjarlægðarlanda
förin er löng

finndu þér hald í heimi
heillaósk mín í vasa
mundu að lifa af afli
litla systir mín ]



[ In a world of hunger,
in a world of war,
in a world of violens,
as a cloud under the stars,

If you wanna live through it,
if you wanna see through. 

You better have strength
and know what you want,
gife what you have and,
take what you want. 

It´s not always easy,
it´s not always right.

But the thing is to feel it
the thing is to see, 
be what you are, 
to see what you feel. 

In a world of hunger,
in a world of war,
in a world of violens,
. . . . . . . . . . . . is a caios. ]



[ The emptiness 
must be filled
the longing, overwhelming 
the desires of being alone

The hope for joy
the need for love
surprising, unarmed heart
open to all

Asking now to hold it softly
it?s bruised and not too trusting
The bleak glimmer
dimmed by hate

Will you be the one
to unlock the desire
the desire to be at one with all
to have more than a glimmer 

To have it all ]



[ Hvur veit? en varla þó, 
vilji menn horfa á stórkostlegt sjó,
ég held ég hafi af slíku fengið nóg;
élbörðu andskotans bulli og róg.

Öfgar mót öfgum vanda ekki leysa,
öngvu skiptir þó menn láta gamminn geysa,
menn sem á málamiðlun ekki geta sæst,
minna út úr slíku fæst,
Sé vitleysan með öfgum æst,
Enda er það bara hneisa. ]



[ En hefur sú þjóð á meðal þjóða
upp á þess konar tækifæri að bjóða?
Því einungis er samsafn sóða,
sem býr á landinu góða,
og les bækur ljóða.
Lengi hefur vergirnin gert langförula rjóða
og langflesta siðprúða menn óða.
Sögur um þá þarf að dulkóða,
því mikið er um sukk sjóða. ]



[ Þau sækja að mér
sökkva sér inn 
ég ræð ekkert við þau

hrúgast
heimta röðun
reglur

kalla á minningar
sætar
sárar
súrar. ]



[ Ég þrýsti nefinu þétt að rúðunni
finn titringinn.
Engin rúða milli mín og regndropanna.
Tár féllu í gær.
Regndropar í dag. ]



[ Þú ert minn eini sanni farangur
svo stór og þétt pakkaður
þótt þú hafir týnst 
mun ég geyma þig
í hjarta minu
ég og þú að eilifu

Þú ert eílíft ljós
i minningu andans
þú varst mér hjálp 
þegar bjátaði á 
án þín hefði ég ekki verið neitt
í ljósi hins endanlega ]



[ kvar er han?
þesi endanlegi maður
sem hefur enga trú
á öllu sem hreyfist 

í djúpinu hreyfist allt svo hratt
kvar er han nú?

hver er villan í lífinu? ]



[ Við löbbum á ströndinni hönd í hönd.
Þú faðmar mig. Ég vildi að þú værir hér núna. ]



[ Einum þér ég aldrei gleymi
augnablik.
Ljúfa kossa leynda geymi
logakvik.

Að hafa þig í hugardraumi
huggar mig.
Ég alltaf mun í ævistraumi
elska þig. ]



[ Grundin hörðum hulin snævi
hrímuð skín.
Spillt á jörðu spanna ævi
sporin mín. ]



[ Ég leggst á koddann,
ligg þarna og mig langar að sofna.
Mig langar að flýja þennan heim og inn í annan. 
Inn í þann ljúfa heim sem býr allur inn í mér.
Allt sem ég þrái verður að veruleika,
mínum veruleika, í mínum heimi!

En svo er eitthvað,
heimurinn minn verður eins og 
ruglað sjónvarp.
Heimurinn er að hverfa, 
ég reyni eins og ég get til að
halda í hann,
en ég verð að sleppa takinu 
og horfast í augu við veruleikann. ]



[ There ones was a flower
Who went to a shower
The shower went cold
So the flower got old

There ones was a bee
Who lived in a tree
The bee needed to pee
So the tree went hihi

These are my poem&#8217;s
They are realy bad
So don&#8217;t go showing them
Then people wont get sad


Author: Vera.D.S ]



[ You are my friend
For that I&#8217;m grateful.
You&#8217;ll be there to they end
For that I&#8217;m thankful.

I love the time 
We spend together
How very kind 
You where in the bad weather.

I hope I&#8217;m gone be there 
when you need me the most.
I realy do care
You are my foremost.



Höf.Vera D.S! ]



[ sit ég hér og skrifa ljóð 
með símann mér við hlið 
bíð eftir að heyra frá þér 
því sum orð, þau þola enga bið. 

fólk skrifar ljóð í ýmsum tilgangi, 
semur níð, grín eða tjáir sína ást, 
en flestir fá víst einhverntímann 
við þessa list að fást. 

mismunandi eru ljóðin 
eins og mennirnir eru margir. 
\"blómin sem hverfa\" 
samið um sorgir 
\"af hverju menn myrða\"
samið um stríð. 
\"ótrúleg tilfinning hér inni\"
samið um ástir 
\"það sem leynist undir skinni\"
samið um vín. 
...\"ég vildi að þú værir hér\"...
...var einu sinni samið til mín... ]



[ Þó að bylji brimarós
berst ég móti straumi,
Það er eins og lífins ljós
lifi bara í draumi.

Þrumugný ég gnaka finn
gnauða vindar heljar,
steigurlátur stormurinn
stíft á lífsfley herjar.

Steilurnar ég stórum klíf
storka máttarvöldum.
Eigra mun ég allt mitt líf,
ein á lífsins öldum. ]



[ Vísna þinna vígabrand
verður þungt að beygja,
orðagnóttin alveg strand
ekkert til að segja.

Streyma hjá mín bernskubrek
brimrót heljar gnauðar,
úr mér kraftur þorrið þrek,
þrár og vonir dauðar.

Senn mun enda orðalist
andans kraftur dvínar,
nú hefur skáldið málið misst
mitt í hendur þínar.

Ég hími og tímans trega veg
töpuð æskugleði.
Valt er salt þá vega ég
á visku minni og geði. ]



[ Hver þerrar tár að trega linni
og tendrar ljós er birtan dvín?
Hver græðir sár í sálu þinni
er sorgin fyllir hugann pín?

Hver leiðir þig um lífsins vegi
er lokuð virðist sérhver braut,
og napurt er á nótt sem degi
nístir hugann kvöl og þraut.

Hver elskar þig og áfram leiðir
alla vegi lífið gegn?
Drottin ásjár bitur beiðir,
baráttan er þér um megn.

Hver verndar þig og veikan styður
og vakir yfir beði hljótt?
Ljásins heyrist leiður kliður
lífið er á enda fljótt.

Hver yljar þér á ævikvöldum
öllum gleymdur, hrakinn sár?
Senn mun lygna á lífsins öldum,
lokið göngu, kaldur nár. ]



[ Ef ég gæti elskað miklu meira,
myndi ég elska allt af lífi og sál.
Ef ég gæti gert allt sem mig dreymir,
hverjir yrðu draumar mínir þá?
Ef ég gæti fundið allt svo fallegt,
yrði ég þar alla mína tíð
því ef ég gæti ort um allan heiminn
hvernig yrði heimurinn í því?
En hvað ef allt það vonda myndi hverfa,
ást og allir yrðu glaðir þá.
Þá held ég nú að einhver myndi segja;
Verði allt aftur eins og það var þá ]



[ Lífsins  nauðsynjar  garðinn  minn  skreyta
Ég  beit  á  og  veit  nú  að  hverju  leita.
Augun  á  skjánum,  hljóðin  hlustina  þreyta,
Heltekinn,  ofseldur, krásanna  verður að neyta.

Holur  að  innan  held  ég  í  keiminn,
Af  háværum  Mammons  stemmum  dreg  seyminn,
Allt  það  sem  áður  gerði  mig dreyminn
Ærir  nú  sálir  um  gervallan  heiminn.

Tærður  og  særður  treð  ég  í  mal,
Tæki,  klæði,  ferðir,  flug
Fáum  nautnum  vísa  á  bug.
Himnekst  er  mitt  hal, vísast  á  ég  mikið  val,
Ó,  guð  ég  elska  kapital.

Ég  sé  nú  eftir  að  kortið  var klippt
Og krónunnar  samningum  af  bankanum  rift
Að  geði  og  lundu  ég  ekki  fæ  lyft
Með  lántökum,  neyslu  og  yfirborðs  stift.

Hamingju  galdurinn  kvuð  vera  sá
Að  holuna  fylla  skal  innanfrá.
Einbeita  sinni  að  einföldum  dyggðum,
Elska og  sofa í fámennum  byggðum.

Keyptu  fátt  en  hyggðu  hátt
Liggðu  lágt  sem  lúðan.
Hógværð  rækta í  auðmýkt,  sátt,
Ei  sækja  skalt  í  yfirdrátt
Því  strengjalaus er brúðan.

Trúðu  á  tækifærin  öll
Trúðu  á eigin  dreyrahöll.
Treystu  á  aðra  tvisvar  á dag
Treystu  á  hamingju  og  þjóðarhag.
Að  því  búnu  ætla  má
Að  unaðsþankar  fari  á  stjá.
Þá  stendur  eftir  staðreynd  merk
Þú  stendur  eftir:    Kraftaverk. ]



[ Legg höfuð mitt við brjóst þitt
 votur vangi sorgar.
 Tínist ótti hjartans
 í mjúkum höndum þér.

 Bið sem vekur kenndir
 tiplar stóri vísir
 komið er nú myrkrið
 á eftir mér þú lýsir.

 Mótar skýja sólir
 stjörnuaugað vætist
 tregur vilji tómsins
 leggst til hinstu hvíldar.

 Í hinsta sinn ég mæti
 við dyrnar þínar.... ]



[ Fjölskyldan mín á fermingardaginn
færir þér kveðju og bæn
gæfa og gengi fylgi þér veginn
með guði þá verðurðu væn

Farðu að frænda ráðum
fetaðu þrönga braut
því fullorðin ferðu bráðum
að fást við lífsins þraut ]



[ Síðasti sólargeislinn 
skein inn í kalt steinhúsið. 
Autt. 
Stóll í grjótauðninni. 
Maður. 
Gleraugu. 
Bók. 
Les fornkínverskt letur 
og reykir mahónílitaða pípu. 
Blár reykurinn er fortíðin 
og hverfur upp í myrkrið 
handan ljósaperunnar. 
Tungan ei hrærist 
en eyrun heyra. 
Dánarfregnir og jarðarfarir 
er eini dagskrárliðurinn. 
Tunglið tekur mig. ]



[ ein dagur, 
brot úr sekúndu,
og heil mannsæfi verður til.

ein dagur 
brot úr sekúndu,
mistök,
og heil mannsæfi deyr.

gættu að þér góði(a) minn/mín,
vertu stilt(ur) og góð(ur),
því eitt brot úr sekunu,
eitt lítið augnablik, 
getur breitt öllu. ]



[ svo ómerkileg að ég hef engann skugga
þið dustið bænir mínar af ykkur
eins og skítablett á fallegri vordrakt ]



[ Trjónir hátt yfir borginni beru,
rammleiki hennar skal alla styrkja.
Þar syndir þínar skráðar eru
fögur er Hallgrímskirkja. ]



[ Sú rödd var svo fögur, svo hugljúf og hrein,
 sem hljómaði til mín úr dálitlum runni.
 Hún sat þar um nætur og söng þar á grein
 svo sólfögur ljóð um svo margt sem ég unni,
 og kvöld eftir kvöld hóf hún ástarljóð ein -
 ó ef að þú vissir hvað mikið hún kunni.

 En fjarri er nú söngur þinn, sólskríkjan mín,
 og sumur þíns vinar hin fegurstu liðinn.
 Hann langar svo oft heim á Þórsmörk til þín,
 hann þráir svo ljóðin og vornæturfriðinn, -
 hann harmar í skógunum hrjósturlönd sín,
 hann hlustar sem gestur á náttgalakliðinn. ]



[ Hvar eru fuglar þeir á sumri sungu?
Þeir suður flugu brimótt yfir höf.
Hvar eru blómin sæl frá sumri ungu?
Und snjónum hvíla þau í vetrar gröf.

Hvað er nú söngva? vindgnýr hærri og hærri
um fölnað land, en þung með drunuhljóð.
Þar þögull sjófugl þyrpist brimströnd nærri,
hinn þrúðgi gýmir kveður stirðan óð.

Hvað er nú blóma? helblóm hörku viður,
sem hrímhvít skarta frosnum rúðum,
og geislablóm, sem glitar máni niður
á glerskyggð blásvell vetrarheiði frá.

Nei! sönglíf blómlíf finnst nú aðeins inni,
þar andinn góður býr sér sumar til,
með söng og sögu, kærleik, vinakynni,
á kuldatíð við arinblossans yl.

Svo dvelji söngfugl hver einn fyrir handan
og hylji fönnin blómið hvert sem dó.
Vér eigum sumar innra fyrir andann,
þá ytra herðir frost og kyngir snjó. ]



[ Viltu fá minn vin að sjá?
Sveininn þann sem ég ann?
Fríðari engan finna má,
sem fögru sverði brá.

Ég hefi brosaðaugu mín af unaði brosað hefi ég augu mín af unaði blá.
Viltu heyrahans ljúflingsljóð?
Röddin skær, blíð sem blær.
Við hans fyrsta ástaróð í æðum brann mér glóð.
Varir mínar vinurinn kyssti rauðar,
vinurinn kyssti varir mínar rauðar sem blóð. ]



[ Þey, þey og ró.
Þögn breiðist yfir allt.
Hnigin er sól í sjó.
Sof þú í blíðri ró.
Við höfum vakað nóg.
Værðar þú njóta skalt.
Þey, þey og ró.
Þögn breiðist yfir allt. ]



[ Jeg hverf til ykkar, helgu rökkurstundir,
í hópinn únga kríng um fróðan gest,
því gott var forðum ykkar vængjum undir
og enn er laungum þetta skjólið best,
þið vinir ástar, vinir allra ljóða
og verndarenglar huldulandsins góða.

Þið kunnið ennþá allar mínar sögur
og alt er geymt, sem mjer var forðum kært,
og orðin streyma ennþá létt og fögur
og allar raddir kveða hreint og skært,
og jeg er sjálfur, ungur eins og forðum
og alt er það í sínum gömlu skorðum.

Jeg man hve fyrri fyrir sjónum mínum
í fögrum ljóma álfabygðin stóð,
er hæðir Saga drap úr dróma sínum
og dularhamur leið af bjargaslóð
og sem úr móðu háar hallir runnu,
þar sem hulduljósin öllum kvöldum brunnu.

Er napur vetur nístir jörðu bera
og næturvindur pínir ýlustrá,
hjá þjer er, Hulda, værast þá að vera
og vor og sólskin þínum grundum á;
þá festir æskan fyrstu rætur sínar
sem fjallablóm við silfur lindir þínar.

En sögum sínum börnin einlægt breyta,
uns bæði þau og sagan verða ný,
og tvö og tvö, þau loks úr hópnum leita
og leynast þínum bjargafylgsnum í,
hið fyrsta sinn, er orðið best að eyra,
sem aungum nema þjer er leyft að heyra.
 
Og oft til þinna álfasala gánga
jeg aldinn vin á fögru kvöldi sá,
og æskubrosin vitja grárra vánga
er vinum horfnum fyrir sjónir brá;
það voru álfar úr hans bernskusögum
og yndisnætur frá hans þroskadögum.
 
Þar áttu, Hulda, bjarta bygð og fríða
í bláum hömrum yfir sljettri grund,
og upp hjá grænum hæðum þinna hlíða,
þar hef jeg forðum setið marga stund,
er vorið fagra blóma blæju sína
þar breiddi yfir töfrasali þína.
 
Og laungum hef jeg fundið sældar sæti
um sumarstund í þinni blómalaut,
og undrast þá, hvar útlegð dulist gæti
og ævi kvöld við þetta móðurskaut;
við ráðum fyrst með sjónum seinni ára,
hvað Saga markar rúnum blóðs og tára.
 
Og eins var stundum út frá þínum hæðum,
sem að mér lindir bæri huldaróð;
þar fjekk jeg ungur ást á fögrum kvæðum
og orti sjálfur fyrst mín bernsku ljóð,
og títt mjer skáldin tár á vánga súngu
með tign og afli minnar dýru túngu.
 
Og einatt sat jeg inst við fossinn bjarta
og unaðstóna hörpu þinnar naut;
þar saungstu mig að þínu heita hjarta
og hug minn allan lagðir þjer á skaut,
og mjer er síðan þraut við þögn að una
og þrái æ að heyra fossa duna.
 
Hver gleymir þjer, sem úngur einu sinni
með æskuvini hefur skjól þitt sótt
og drukkið hjá þjer allra álfa minni
í ástarkossum síðan marga nótt?
og mörgu þú að honum hvíslað lætur
um horfinn vin og bjartar sumarnætur.

Í öllum löndum helgar huldur búa,
er heilla oss um fögur sumarkvöld,
en þær ei nema æskuástum trúa
og armlög þeirra verða síðan köld,
og þá er eins og allar raddir hljómi
frá öðrum verum bæði að svið og rómi.

En þegar vorið gamla neista glæðir,
sem geingin ævi djúpt í huga fól,
þá leita jeg um hóla, skóg og hæðir
og hvar sem álfar geta fundið skjól,
en eingin hulda hefur í þeim búið,
sem huga mínum gæti frá þjer snúið.

Það er sem bjarmablik af ljósum þínum
mjer berist stundum enn á fjarra grund
og eins og birti yfir huga mínum, 
er einn jeg sit um kyrra rökkurstund, 
og mjer finnst þá jeg hulduóminn heyra
sem hvíslar eins og forðum ljóði í eyra. ]



[ Líf, dauði, sorg, gleði
svo undarlega samofin.
Í einni andrá slokknar líf.
Í næstu andrá kviknar líf.
Svo óbærileg sorgin yfir dauða.
Svo dásamleg gleðin yfir lífi.
Líf, dauði, sorg, gleði
svo undarlega samofin. ]



[ Óróinn
færist nær
truflar sálarlíf
Sjónarspil
leikur létt
heldur þér niðri
Veröldin
spillir þér
komdu með mér burt

Við svífum hátt
gleymir sér
uppí skýjunum
Enginn veit
um okkur
við erum sálhreinsar
Alheimur
biður um okkur

Heimsfriður
veltur á
að ég og þú
sigrum ranglætið
við verðum að
flytja boðskap minn ]



[ Heimurinn
þarfnast mín
til að gefa
ást
Komdu með
taktu mig
og ég skal
sýna þér
lykil heimsfriðar

Sálirnar
sameinast
til að gefa
ást
Við springum brátt
sálirnar
rigna yfir jörð
Með regninu
kemur heimsfriður

Án kærleiks
erum við glötuð
Komdu með
sýnum þeim öllum
hversu ljúft
er að gefa
ást ]



[ Lítill fugl
sest hjá mér
faðmar mig
svo fast að sér
Alsælan fylgir því
móðurleg hlýjar mér
svo þægilega hlýtt

Ekkert er
merkilegt
Náttúran
fagnar mér
ég er kominn heim

Svíf í burt
Englarnir
kyssa mig
Hugarró
loksins finnur mig

Hlýja mér
hjá hjartarót
móðir náttúru
Ylurinn
svo undurtær
leysir mig héðan ]



[ Íklæddur ástarbréfi
mjakast ég innum lúguna
og lendi mjúklega á nýbónuðum ganginum
þar sem ég renni mér fimlega
fram og aftur
á meðan ég bíð þess að þú komir. ]



[ Klóraðu kisa
og leptu mjólk mína
ef það svalar þorstanum

ég hef ekkert betra
við blóð mitt að gera. ]



[ Alheimur
treystir þér
fyrir gullinu
börnin mín
vilja elska þig
slepptu nú
öllum fordómum

Þú fæddist
elskandi
alla jörðina
fordómar
illska og heift
sýna ekki sál

Ég sé þig
og sál þína
þið eruð svo
falleg
Elskaðu
alla sem
búa á móður jörð ]



[ Til þín ég rispuð sálin syng
og syng í leit að svarinu
en nálin hamast hring á eftir
hring í sama farinu. ]



[ Kristaltær
náttúran
opnar brjóstið sitt
sýnir mér
börnin sín
Englarnir
vilja leika sér

Perlurnar
sem hún geymir
opna nýja sýn
Loftleysið
frelsar mig
frá viðjum
mannheimsins

Góða nótt
litli fugl
við hittumst senn
hjá móðir náttúru
Hann einn veit
Af hverju
við erum
föst hérna ]



[ Ég og þú
leiðumst burt
Alheimurinn með
því meiðum við
hvort annað
þegar við
erum systkyni

Stríðið sem
þeir berjast
er nafli illskunnar
þess vegna
verðum við
að leiða alheiminn
til heimsfriðar
svo börnin mín
og börnin þín
fái rótt sofið

Leiðum þá
í átt til vitundar
Guðirnir
standa með
svo við getum sofið
ekkert er
merkilegt
nema heimsfriður ]



[ Skapaðu
innri frið
slepptu sálinni
frelsaðu
andann þinn
og komdu
með mér burt

Hlýjaðu
jörðinni
með ást þinni
opnaðu
augun þín
og sjáðu ástina
mannfólkið
þarfnast hlýjunnar

Lyftu þér
uppfyrir
alla fordóma
Ég elska þig
komdu til
ljóssins
við verðum
að sýna
heiminum
rétta leið ]



[ Hvert reykar þú hugur?
-Ég reyka um allt, um allt.
Ég fer gegnum ástina
ég fer gegnum vonina
Ég fer gegnum hatrið
og ég fer gegnum sorgina

Ég lít við í sálinni 
og kíki á fögnuðinn 
Svo líð ég í dagdrauma
dagdrauma...
dagdrauma... ]



[ sit hér einn 
fólkið hleypur 
eða er það að dansa 
það sést ekki því það situr allt kyrrt

þetta er undarlegt 
það sem áður var, er nú horfið og það sem er horfið, mun sennilega aldrei koma aftur 

því skal því merkilega gleyma seint því þegar því hefur verið gleymt 
sést það aldrei aftur 

samkomur á efrihæðum blokkanna eru eins og diskótek í kjallaraíbúðum parhúsanna ]



[ af hverju eru allir vondir við hvorn annan 
af hverju er hatur í heiminum 
af hverju eru stíð 
af hverju er ekki friður í heiminum 
af hverju standa menn ekki saman gegn hinni endalausu illsku alheimsins
af hverju svíkja menn hvorn annan er það vegna peninga eða valda 
hvað dugar það þegar þú þarfnast vina ]



[ ferðalag til framandi lands 
sól og blíða yljar upp líkamann sandurinn sest að í allar skorur 
hví er fólk að sanda sig 
svarið felst í fullkomnun 
og ef guð er fullkomnun þá finnst svarið í guði ]



[ Mér líður ekki. svo mikið er víst.
Stendur mér í stað?
Fer mér aftur?
Eða:
[Skýringarmynd teiknuð af mér þar sem pílur liggja frá umgjörð minni innávið. Í kring liggur hringur, yfir liggur x.], [Skýringarmynd teiknuð af mér þar sem pílur liggja frá umgjörð minni útávið. Í kring liggur hringur yfir liggur spurningarmerki].

Hvað geri ég til ef ég finn ekki?
Hvert finn ég ef ekki til? ]



[ Í dag spáir skúrum 
úrhelli sorga og depurðar 
í sálarinnar einskismannslandi,
eitruð gleðiský á stöku stað
en áframhaldandi sút sorg og súld
síðdegis. 
Stormur minninga úr ýmsum áttum 
herjar á óvarða huga, 
skyggni lítið. ]



[ hugsa um þig dag og nótt 
því svararðu ekki mínum köllum sit hér
og hugsa 
verð ég einn alla ævi eða verður þú með mér

hvað er sönn ást, felst hún í hlýju og kærleika eða felst hún í sannleika 

hvað er ást, hvað er kærleikur, hvað er sannleikur, hvað er alheimurinn 

hvað er það að vera ástfanginn er hægt að verða ástfanginn af öðrum eða er maður bara raunverulega ástfanginn af sjálfum sér, hver veit kannski er til sönn ást, kannski ekki ]



[ Ég fann andardrátt þinn 
við hlið mér þegar ég vakna.
Eins og sólin sem skín inn gluggann minn.
Í stað stjarnanna sem ég sakna.

Hljóðið sem fyllir tómið
tómið sem fyllir mig.
Ég lifi í gegnum daginn,
dagurinn lifði fyrir þig. ]



[ Ég hef aldrei öskrað svo hátt í hljóði
ég hef aldrei áður heyrt hjarta mitt hljóðna
ég hef aldrei lifað, aldrei lofað.

Öskur í djúpi
djúpt inn í skugga
skugga sálar
sem sefur.

Raddir í myrkri
myrkrið svo hlýtt
svo mjúkt
eins og vitund mín.

Svo hljóðnar allt
og ég rek út öskrin,
hljóðin og raddirnar
svo að vitundin fái frið
til að lifa. ]



[ þetta er mín ástarljóðatjáning
þetta er um stelpu sæta
við þessari ást er engin ráðning
fyrir mig því ást á að kæta

hvað á ég að gera ég er ástfanginn
ástin étur mig og byrjar innst
hvar er ástarráðningin
þetta ljóð verður um mig minnst ]



[ hvað er líf er líf það að vinna, borða, anda og sofa eða er líf 

eða er tilgangur lífsins sá að hlaða endalausa græðgi mannsins fyrir völd og peninga, það að lifa er ekki tilgangslaust, því ef það væri tilgangslaust þá myndum við ekki lifa ]



[ Eg ungur var,að arunum
þa lek eg,oft að barunum
þær fellu,ljuft og lett við fjörusand.
Mig dreymdi,stora drauma um það
er kæmiað þvi,eg heldi af stað
ut i lifsins,barattuna við hafið.

Er flairi arin,liðu hja
eg sterka löngun,for að fa
að taka þatt,i striðinu við hafið.
Þar kom að þvi,eg fekk að sja
og marga þunga,hildi ha
ja oft gaf ægir,sjomanni kalt baðið.

Oft er sjomannsævi ströng
ogæði oft,hun verður löng.
þvi oft dvelst mönnum,ævilangt i starfi.
Og þo oft skapgerð,virðist hrjuf
þa er hun oftast osköp ljuf
ef leita munum,innst inn fyrir barðið.

   höf/rettur,Gylfi Valberg Oskarsson ]



[ Í Hleininni var hlúð að bát
sem hlaðinn kom að landi,
ef aldan var þeim eftirlát
og ekkert varð að grandi.
Er klöppina yfir kæna dróst,
kjölurinn særði steininn.
Ummerki það enn er ljóst
sem öldruð geymir Hleininn.

Þarna út tók afa minn
sem oft við brimið háði
baráttu um bátinn sinn
er barðist fyrir láði.
Sitja varð hans sonur hjá
er sunnan brimsins löður,
hjálparvana honum frá
hrifsaði gamlan föður.

Menn hafa til sjávar sótt
síðan fyrr á öldum
Dæmdir verið um dimma nótt
og dáið á beði köldum.
Brotið hafa bátinn sinn
er bjargið kaus þeim mæta,
þegar leyfði ekki lendingin
lagi þeim að sæta.

En þrátt fyrir að þungur sjór
oft þreytti sterkar hendur,
línuafli og lúða stór
í lokin eftir stendur.
Soðning þegar sultur að 
svarf, í litlum kofa.
Og gleðin við að gefa það 
sem Guð þeim vildi lofa. ]



[ hugsanir eru ekki alltaf alveg eins þær eru misjafnar
hver og einn er sá sem næstu hugsun hugsar
Enginn getur vitað hvað sá næsti er að hugsa
að hugsa sér ef einhver gæti gert það
heyrt hvað einhver er að hugsa eða íhuga
um lífið og hans einkamál,
shitt að geta þetta væri draumur allra manna
geta vitað allt t.d leyndarmál annarra ]



[ Tvær mannverur
á plánetunni
jörð.
Horfa, hugsa
og hungrar
í ást.
Leitandi augu
fálmandi hendur
tvö hjörtu.
Tveir hugar
sem sameinast
í eitt.
Endalaus þrá
sem samt
er takmörkuð.
Minnir á 
síðustu ferð
í rússíbananum. ]



[ hví er fólk alltaf að tala um ást 
við eitthvað annað það ætti að fást 

þegar fólk sést úti að kyssa
fara sumir að því að flissa 

af þessu er gaman
þegar fólk er saman 

það er að kela 
út um móa og mela 
svo eignast þau börn sem drekka úr pela 

Það væri gaman að semja 
um menn, sem konur sína lemja

ég lengur nenni ekki þessu 
að halda yfir ykkur þessa messu ]



[ ef öllu væri hægt að eyða
þá allt miklu betra væri
þá væri fólk ekki hvort annað að meiða
þótt fólkið hvort annað særi
þá væri því hægt að eyða
sama hvað við myndum gera  
ekkert illt myndi frá því leiða
allt sem fólk myndi hlera 
þá væri því hægt að eyða 
því það myndi fólk ekki reiða ]



[ hví trúir fólk á guð?
er það vegna þess að því þarf að finnast sem einhver drottni yfir þeim
gætum við ekki lifað ef við myndum ekki trúa á neitt eða það væri ekki neitt sem er valdameira eða öflugra en við sjálf það er skrítið hvernig fólk lifir í þeirri trú að einhver einn maður eða vera skapaði allt líf ]



[ nú ég augun mín legg aftur 
sef hér vært og rótt 
í mig safnast mikill kraftur 
brátt allt hér verður hljótt
heimurinn allur verður svartur 
nú ég bið þig góða nótt ]



[ Hver segir að ljóð eigi að ríma?
Er einhver regla um það?
Hver fann upp á ljóði spyr ég mig oft
ljóð er sjálfsagður hlutur eins og loft
afhverju er himinninn blár
afhverju verð ég aldrei sár
er það útaf ljóðinu
er ég einn af þeim með ljóðið í blóðinu 
spyr mig oft að þessari spurningu
eflum ljóð og gerum ljóðabyltingu ]



[ Frelsishugsjón sem fengum við í arf
fleytti áum í gegnum \"þrengingar og neyð\"
líklega leiðir hún okkur við framtíðar starf
löng, farsæl og íslensk verður leiðin greið
Margur mun þá eflaust ótrauður segja.
Mikla bölsýni þurftum við að þreyja,
því hin þokkaprúða íslenska meyja,
sem þrjóskan átti tarf,
þess löng vetrardægur þolinmóð beið
þá Ísland yrði fremst meðal byggðra eyja ]



[ Lífs er stríðið stundum hart
streða lýðar beygðir,
aumra bíður ekki margt
af ótta og kvíða teygðir.

Lúmskur gjarnan lasprar hinn
lætur kvarnir flauma, 
hæst vill gaspra heimskinginn
háðskur lastar auma.

Harmi sleginn, hugsun köld
haltra ég veginn þjáður,
áfram þreyi ævikvöld
í elli dey ég smáður.

Lífs í stríði styrkur  þverr
straumur lífsins þagnar,
nóttin líður, niðjaher
nýju lífi fagnar. ]



[ Mín gleði mín þrá
hvert bros og hvert tár
er tileinkað þér.

Hver hreyfing hver hugsun
hvert fótmál hvert spor
er gengið til þín.

Hver saga hver bæn
hver söngur hvert ljóð
er skrifað til þín.

Hver staður hver stund
hver dagur hver nótt
er draumur um þig.

Þú ert allt mitt líf.
Þú ert lífið. ]



[ Vorið er komið og móarnir anga.
Ég kem auga á fosss er seitlar nidur brekkuna.
Þetta er yfirnáttúrulegt, 
ég sé syndandi furðufugla........
og sest.
Ég stend upp.....
Mig kitlar í iljarnar.
Dagur er að kveldi kominn.
Eg er ei hér lengur. ]



[ Af hverju er hafið stundum rólegt en stundum reitt.
Það sýnir reiði sína á fólkinu.
Það er grimmt og hlýfir engum en getur líka verið kyrrt og rómantísktog fengið fólk til að hugsa um tilgang þessarar ferðar sem við erum stödd í. ]



[ Sveitin mín er eins og grænn blettur, 
grænn blettur í umhverfi friðar,
friðar sem allir ná til, 
til þess að öðlast innri frið.
Friður sé með yður sem og ykkur öllum, öllum þeim sem biðja. ]



[ Veröldin býr í hjarta mínu,
ætli hún sé líka í þínu.
Ég mæni út um gránn gluggan 
það úti er bölvuð myglan.
Ég held nú til veiða 
í þeirri veröld sem fögur er,
fögur sem allt sem fagurt getur orðið. ]



[ 1.
Bjargið er dökkt
og selurinn syndir í djúpinu
sjómenn syngja.
En kaupmaðurinn er áhyggjufullur
hann situ í stól 
og fuglin flýgur
en bílstjórinn er reiður
vegna sýslumannsins
en bjargið er hátt og lundin dimmur
                   2.
Lundin flýgur vegna fryðsins
og maðurinn hleipur vegna ástarinnar
kannski munu þeir eiga samleð um heimsins dimma veg
                   3.
Kaupkmaðurinn saknar ást barnanna
og friðnum sem þeim fylgir.
Er fuglinn kannski kominn til að syngja fyrir hann lag.
Er fuglinn kannski kominn til að veita houm frið frá öngulreiðu hversdagsins
                  4.
Bílstjórinn og sýslumaðurinn funda vegna ágreinings
 en sættast þegar það tekur að kvölda. ]



[ allar mínar stundir ég hugsa um þig 
mitt líf mín sál er tileinkuð þér

mínar hugsanir mín orð eru öll um þig 

mitt líf mín tilvera er öll vegna þín 

ég anda, borða ég lifi allt vegna þín ]



[ Þatta ljóð um hús fiflið er 
sá sem ætlar að giftast mér 
hann oft gleimir að skeina sér 
Þegar af klóinu hann fer

stundumm fer hann út að lita 
myndi helst vilja við Það sita 
ljóðinn niður ég óður rita 

Þetta er mesta fifl allra manna 
Með Þessu ljóði ég hef hér sannað 

að hann sé mesta gjæða blóð 
Þegar hann mælir við mér móð ]



[ Þegar dagur er að kvöldi kominn,
og ekkert lítur út fyrir að virka. 

getur maður rekst á ljósið í myrkrinu,
og maður fyllist von.

þessari skrítnu tilfinningu,
sem nartar í mann að innan,
notalega.. 

og maður fer að hugsa,
horfa, 
og finna.

Og maður verður glaður. 
sáttur við sjálfan sig,
og hissa á öðrum.

Þangað til maður dettur aftur inn í myrkrið. 
og þá byrjar maður upp á nýtt.

einginn tekur eftir manni,
eða einginn heirir í manni. 

afhverju berst maður,
afhverju lætur maður sig ekki 
bara fljóta inn í myrkrið.

Á vald þess sem maður þarf, 
minst að hafa fyrir að eignast.
einmannaleikan,
sorgina,
sárinn
og nóttina.... ]



[ ef ég gæti ferðast í tíma færi ég aftur/ 
ég sé eftir miklu fortíðin er of mikill kraftur/ 
ég sit fastur/ ég sakna þín svo mikið/ 
síðan þú fórst ég hef verið ringlaður og þunglyndur fyrir vikið/ 
ég veit að þetta voru örlög/ bara get ekki sætt mig við það/ 
mig langar að fara út sjálfur með sög/ guð tók allt sem ég hafði að missa/ 
ég er hissa/ samt mest af öllu er ég tómur/ 
er þú fórst fór hluti saf mér með þér þetta er verra en dauðadómur/ 
heyrist ómur?/ mér er sagt að ég heyri ekkert en reyni þó að hlusta/ 
mér er sagt að ég sé klikkaður en ég læt það sem vind um mín eyru gusta/ 
get ekki ímyndað mér að ég sjái þig ekki framar/ 
ég er eins og fluga oná steini og fyrir ofan mig er hamar/ 
ég get reynt að fljúga burt og sleppa þessu frá/ 
en ég ákvað að verða að klessu steininum á/ 
er það satt að himnaríki sé til? guð svarar mér ekki/ 
get ég flúið sorgina ef ég bara sjálfan mig blekki/ 
þetta hefur gengið of langt ég græt mig í svefn kvöld eftir kvöld/ 
ég reyni að berjast á móti en sjálfstortímingarhvötin tekur fljótlega öll völd/ 
það er seinasti kosturinn en líklega sá besti/ 
ég get þetta ekki lengur fer og bið um syndafyrirgjöf hjá mínum presti/ 
akkuru þurftiru að fara?!?/ ég öskra upp í myrkan himininn/ 
það rignir í andlitið á mér svo er sagt að jésús sé besti vinur minn/ 
ég hef lent í ýmsu mína ævi en í þetta sinn/ 
gekk það of langt ef himnaríki er til kemst ég vonandi þar inn/ 
------------------------------------------------------------------------------------ 
eftir slysið ég hef ekki verið með sjálfum mér/ 
get ekki einbeitt mér lengur ég sit einn að skjálfa hér/ 
í hvert skipti sem bíll keyrir framhjá, ég vonað þú sért komin/ 
en á meðan dauðinn og lífið skilur á milli okkar hverfur öll vonin/ 
er ég pæli í ástæðum tilað haláfram að lifa/ 
finn ég enga gera ekkert annað en horfa á klukkuna tifa/ 
ég reyni að skrifa/ bréf til þín en veit ekkert hvert á senda/ 
póstkarlinn skildi ekki neitt er ég reyndi til himins að benda/ 
ég veit ekki hvað ég á að gera ég er ekki mönnum sinnandi/ 
brennandi/ ef óheppni væri týndur hlutur væri ég finnandinn/ 
ég hleyp í hringi óskandi að kvölunum sé lynnandi/ 
vildi óska við værum saman þinn og minn andi/ 
en hvað er ég að hugsa, ég veit að ég hef tapað þér eilífu/ 
þú ert sú sem komst uppúr en ég drukkna í sýkinu/ 
ég á engann að lengur öllum er sama hvernig mér líður/ 
mig svíður/ hvern einasta dag sársaukinn eftir mér bíður/ 
martraðir hverja einustu nótt ég erað tapa þessu stríði við sjálfan mig/ 
eftir eitt erfitt kvöldið ég sest niður og les bréfið/ 
sem ég ætlaði að senda þér en gat ekki komist til skila/ 
ég felli tár og ákvað að lengur skildi ég ekki lifa/ 
ég lagði bréfið á borðið og fór niður í kjallara/ 
það er best fólk sér mig varla þar/ 
örvæntingafullur á báðum áttum hataði ég lífið/ 
ég var endanlega við það að tapa þessu sálarstríði/ 
ég barði í alla veggi hvolfdi húsgögnum og öskraði/ 
ég reyndi að eiga gott líf en mér illa blöskraði/ 
hljóp upp í herbergi að ná í allt draslið sem ég þurfti/ 
ætlaði að lýta einu sinni en á bréfið en þá var það horfið/ 
------------------------------------------------------------------------------------ 
ég hlaut að hafa misst það og leitaði um allt herbergið/ 
eftir stutta leit rakst ég á lítinn blaðsnepil/ 
skrifaður með skrautskrift og af blaðinu fann lykt af hennar ilmvatni/ 
þar stóð að sár þeirra gróa sem halda í vonina um að þeim batni/ 
undireins ég fattaði hvað var að ske/ 
bros færðist á brotið hjarta og ljósið skein úr augum mér/ 
ég hneig niður á hné/ og allur líkami minn fraus/ 
ég starði á vegginn er ég virkilega loksins laus?/ 
mér leið ekki lengur illa þó mér hafi ekki heldur liðið vel/ 
þetta bílslys sem hún lenti náði ég ekki úr hausnum á mér/ 
ég gleymdi öllu sem varað gerast í kringum mig/ 
gleymdi að ég hafi ætlað að drepa mig/ 
ég gleymdi að ég hélt á kjöthníf í hægri hendi/ 
ég var nýsloppinn úr óveðrinu en get ég spjarað mig á nýju lendi/ 
ég horfði útum gluggan og sólin var að koma/ 
þá fékk ég góða tilfinningu og fattaði að lífið var bara svona/ 
lagðist upp í rúmið yfirbugaður af þreytu/ 
vissi að hún yrði alltaf hjá mér sama hvað ég gerði mikla steypu/ 
mér hafði aldrei liðið svona áður en nú var ég sáttur við lífið/ 
ég vissi að ég hafði unnið stríðið við sjálfan mig/ ]



[ Þú birtist smátt og smátt 
úr hjúpi jarðar 
svört þúst sem enginn sá fyrir. 
Grænklæddir steinar á bláum feldi 
leirparadís úr barnungu hraunteppinu 
fjallasýn sem umvefur, 
bindur og byrgir sýn. 
Fljúgandi fuglar, prófastar, flugvélar 
fleytur á leið úr faðmandi kyrrðinni 
út í harða víðáttuna. 
Mýmargar línur stálþilja og steinsteypu 
þétt þyrping lifandi hvítra veggja 
sem bera samofinn dúk bárujárns. 
Flóð sálna eftir öskugráu malbikinu 
og ásjóna mín 
í spegilmynd á skítugri bílrúðu. ]



[ Ofar flýg skýjum 
vef mér flos og smakka 
kyssi sólina kjassa 
hitar mitt hörund 

Ofar flýg sólu 
dansa plánetur í kring 
í nýföllnum snjó 
vetrabraut vafinni stjörnum 

Ofar flýg veröld 
vitund minni og sjálfi 
ofar dags flaumi 
flýg um í draumi. ]



[ Sólin gyllir þína veggi 
þínar götur, 
sem allar götur síðan 
hér ég fann frið 
og hefur fóstrað mína drauma. 

Bergmálar fuglasöngur í sumrinu 
bergmál sem dofnar 
og verður að skrjáfandi laufskrúð hausts. 
Veröldin verður loks sykurhvít 
og sæt. 

Eins og í glerkúlu 
leika sér börnin við snjóflygsurnar 
er falla á brosandi andlit 
og sólbjartar sálir. 

Klæða sig trén 
hvítum pels, glitra 
og roðna vegna athyglinnar við dagslok. 

Húsin lifna við 
og baða spegilmynd sína í tjörninni 
og faðma að sér mannverurnar 
sem eins og snjókornin 
svífa inn í nóttina. ]



[ Hví vill fólk fara út í geim? Er það vegna þess, að því líður eins og það sé eitt í heiminum en vill það ekki?
Eða er það vegna þess að það vill að það sé annað fólk eins og það sjálft?
                 --
Þegar fólk deyr fer það þá til himna eða sekkur það niður í endalaust vonleysi alheimsins og stoppar aldrei?
Hvað er himnaríki? Er það sælustaður þar sem maður lifir vel eftir dauðann eða er það staður þar sem sálir manna eru hnepptar í endalausan þrældóm um alla eilífð?
                 --
Er þá helvíti eithvað verra en himnaríki? Eða jafnvel betra?
Voru þessar sögur um djöfulinn bara tilbúningur til að ná fólki til himna svo hægt væri að hneppa sálu þeirra í endalausan þrældóm? Er helvíti kannski himnaríki eða er himnaríki jafnvel helvíti, hver veit? Það veit aðeins sá sem hefur dáið.
                 --
Hvað er Guð? skapaði djöfulinn í sinni mynd og fór svo og skapaði djöfullinn manninn í sinni mynd? Það myndi breyta allri daglegri hugsun. Til hins betra?Það veit enginn. Til að komast að þessu þarf maður að deyja og þegar maður deyr er engum hægt að segja frá þessu nema þeim sem nú þegar eru dánir.
                  --
Ef Guð er til, hjálpar hann ekki þeim sjúku? Því ætti hann að hafa hjálpað einni þjóð fyrir langa löngu og svo hætt. Þetta stangast á við orð biblíunnar að Guð hjálpi hinum sjúka og fyrirgefi syndaranum.
                   --
Ef Guð fyrirgefur syndaranum til hvers er þá helvíti? Er það fyrir menn sem Guði líkaði ekki við í lífinu? Ef Jesú er hægri hönd Guðs þá hlýtur Guð að vera örvhentur því Guð færi ekki að runka sér með syni sínum. Hví er fólk að trúa á einhverja veru sem lætur náttúruhamfarir ríða á jörðinni og lætur stríð gossa eins og endalausa fossa lífsins í þessu endalausa ferðalagi mannsins. ]



[ stjörnur þú settir í augu mín tvær
græneru þvímiður eiblá & tær
þær eru tíu á fótum mér furðu
valdið að ekkiðær ellefu urðu ]



[ Er sýnilegt utanfrá sjúka mitt geð?
Sést kannski í mitt örvaxna peð?
Það langar að vita,
á enni, sjá svita:
Birti ég útvortis alltsemér með? ]



[ Ég veit um brúnan bangsa
sem dag einn í desember, 
var tekinn úr hillu verslunar, 
því hann hafði verið valinn af þér.

Bangsa var falið stórt hlutverk, 
að gleðja litla frænku þína
en hana kallar litla systir 
einmitt dóttur sína.

Við höfum passað bangsa vel
og í dag ber hann nafnið þitt
sem þakklætisvottur fyrir það 
að hafa stelpuna kætt og hjarta mitt.

Við fengum bangsa að gjöf um jólin
en grunaði ekki þá, 
að bangsi myndi geyma minningu um þig
sem farinn værir okkur frá.

Þegar ég ligg með brúnum bangsa
og lítilli stelpu, í stóru rúmi,
minnist ég þín og man
hvað þú elskaðir okkur mikið

Við elskum þig líka enn
og gleymum þér aldrei. ]



[ Á nöprum fallegum degi, fyrir ári,
sátum við saman við rúmstokkinn þinn
en innst inni blundaði sá ótti hjá mér 
að þetta gæti verið síðasti afmælisdagurinn

sem haldið væri uppá fyrir þig,
síðasta afmæliskakan bökuð handa þér 
og síðasta skipti sem við glöddust saman á þessum degi
því þann 12.mars, nú ári seinna, ertu ekki lengur hér. ]



[ Við kaupin á nýjum og notuðum bíl
skal spenna upp hólfin og annað með sýl.
Þar leynst geta púkar og forynjur jafnt,
lofa þér griðum en bíta þig samt.

Hyskið a tarna það virðir ei neitt!
Jú: krossmarkið bjarta og brennandi heitt.
Sjúkrabíll sýnu af ófreskjum fyllstur:
lík-andinn sjálfur er langtum þar illstur.

Dekkjunum gefa skal vandlegan gaum,
varast skal sólaðan spúandi flaum.
Í radía torinn skal vígðvatni hella:
óblessað hátveiro það þykir della.

Mundu: ef farið er bíldags um helgi
túr um að keyra á bensínsins svelgi:
Blessa skal utanvið, drottni sé dýrð,
innaní líka og illskan mun rýrð. ]



[ Andvari klisjanna nuddar nýstrokinn hýjung minn
ég sit hér í tóminu
helli upp á kaffi handa angistarfullum
línubilsbrimurunum
sem sitja hér með mér

Kallast á með einsogum, innsoguðum og á soginu út

Sandur angistarinnar brosir við mér
tífalt undir nöglum mér
Fingur skefur fingur ]



[ Úti að reykja,
nístingskaldur vindurinn
færir mér kvefpest. ]



[ Ó, flugur vorsins,
allir flugnaspaðarnir
eru ónýtir. ]



[ Í háum hælum vafraði um 
einn hrímkaldan dag og leitaði þín 
Kallaði með vörum kulnuðum 
kallaði lágt, komdu til mín 

Af mér rann regnið blautt 
er rýndi í virtist vonlausri leit 
Náföl snót með nefið rautt 
Kuldinn nísti, samt var ég heit 

Niður vangann vatnið rann 
inn varir læddist beiskt og salt 
Ég leitaði og loksins fann 
Lítið hjarta, hrætt og kalt 

Einn dag ég gleymdi að þessa dýrð 
Drottinn skapaði handa mér 
Þú ert barnið hans og í mér býrð 
Blessun hans er yfir þér ]



[ Lék á sína börðu landa
lýðræðið ei kaus að vanda
með brellum Mugabe
marga sveik í Simbave
spillti góðum vinar anda ]



[ Dagsljós með dásemd allt baðar
drjúpa smjör fái af hverju strái
Unaður og yndisþokki til staðar
ævintýrin ég spái þau það þrái.

Þeim sem spjót að beinist
stundum erfitt reynist
að segja sinn hug
en sýna þó dug
engum slíkt leynist. ]



[ Tölvukennslu tímar allir líða
Með tækni þrusu góðri
Æsku okkar besta fóðri
Ó hve vel prentast þessi síða.

Hér er tölvukerfið hraðvirkt
og hundrað milljón póstar
hugbúnaðurinn ekki hóstar
þó hér sé svæsið klám birt.

Gagnaflutningar góðir
og geymir mikið dót
netsamband nú er stöðugt
netstjóri, kæri bróðir,
lítið held ég leikjamót
ljúfur, það er öruggt. ]



[ Tunglið setti mig út 
í rósagarðinum. 
Eitruð býfluga sýgur 
sykursætt blóðið úr mér. 
Rósailmurinn. 
Grasið syngur mjúklega 
við fætur mínar. 
Hæsta greinin er gálginn. 
Ljóshærði pilturinn bíður 
í trjátoppunum.
Óhrein börn Guðs 
þvegin hrein í dögginni. 
Einn líkami og tvær sálir.
Myrkrið ]



[ Hve sorgin köld
kemur ofurhljótt
með sín villtu völd
á vetrarnótt

Hún sækir í sálir
er svengja í ást
Duflar, dregur á tálir
þær sem draumurinn brást

Hún happi hrósar
hlær svo dátt
Sál rauðrar rósar
hníf í rekur brátt

Hún fyrir víst veit
að vesæl mey
Ein bíður hljóð heit
henni neitar ei

Ó þú sorgin svarta
sæktu mig fljótt
Þetta hálfa hjarta 
vill hverfa í nótt ]



[ Mér finnst þú vera fífukollur
sem fokið gæti við minnsta vind.
Ég óttast mest að einhvern tímann
ég andi þér á braut.
Samt veit ég að þú ert sterkur
og ótti minn ástæðulaus,
ef ég blæs ekki fast,
ef ég slít þig ekki upp
og blæs svo þú hverfir mér.
Þú grærð í hjarta mínu
svo eftir yrði sár,
þar sem aldrei framar
yxi fífa eins og þú,
eilífðarfífa. ]



[ Reynið að hugsa hlítt til mín
þó héðan ég flýti för.
Bænin hefur brugðist mér,
mér berast ei lengur svör.

Þið hafið enga þörf í dag
á því að dvelji ég.
Guð hann tók sem gaf mér styrk,
því geng ég sama veg.

Ég vildi fljúga,
fljúga um loftin blá.
Ofar láði og legi,
litast um og sjá
allt það sem ég átti
aldrei hér að fá.
Því fékk ég mér vængi,
vængina þá
sem veittu mér frelsi
að fljúga um loftin blá. ]



[ Er fortíðin myndast og framtíðin ógnandi birtist
og felmtruð ég reyni að standa mig gegn þessum straumi,
mín freistar að láta mig falla í þá lygnsstreymu móðu
sem flytur það burt og gerir að ljótum draumi.

Ég rýni í myrkrið og reyni að átta mig í því,
þótt raunveruleikinn sé beiskur og mig langi að fara.
Ég kemst ekki hjá því að kynnast því ókomna lengur,
þótt kalt stundum næði og allt sé mun torveldara.

En hvað skyldi unnið í kvíða og ótta og skelfing,
að kvelja sig sjálfan þótt að manni þyki sorfið.
Því burtflúinn maður sem berst við að gleyma og lifa
bíður og vakir þótt allt sé burt löngu horfið. ]



[ Ég er ógnandi afl
Ég er beljandi skafl
Ég er allt sem þú óttast en þráir

Ég er eiginleg synd
Ég er satan ímynd
Þeir forðast Mig mennirnir smáir

Ég get allt sem Ég vil
Ég bý aðstæður til
Ég ræð oftast hverjum skal fórna

Ég orkuna hef 
Ég ýmislegt gef
en Ég kann þessu tæplega að stjórna

Að innan Ég brenn
Ég elska alla menn
Ég kela við sólina og vorið

Ég fæ engan byr 
Ég á endanum spyr
Ég get þetta vald varla borið ]



[ strengur úr nafla: samband er rofið
kumpána viðkynning, félagslíf dofið
týndur er sími:
næstbindmeð lími
sauma skal trygglegí klofið

ef hengir í húfuna og finstða á gætt
spotta í síma, þér komið er hætt:
ef óhepplegt sím,
næst jarðfarar rím!
(hengst gætir sjálfur ef illerað gætt)

en móðir mín saumkona þykist æ snjöll
vandamál viðhugmynd húnhugði öll:
Festa með spotta!
(sjá: hali, rotta)
forðastskal næstmunég eignar öll föll ]



[ Þú sem ratað hefur rangt nú þegar
lýstu ekki leiðina með þeim
því ljósin eru mín

þú þarna sem ferð villur vegar
stígðu laust niður
því ég á beinin undir fótum þér ]



[ bíta ekki á mig
blómin, lúðrarnir

þvælast fyrir mér
blöðrurnar, gasið

velti því fyrir mér hvort ég
nenni að synda hérna í undiröldunni

þetta fer allt beint í augun
undir lokin sem ég hélt að væru barnheld

vantar tíkall til að opna þau sjálfur
er ekki með staðsetninguna á
höndunum á hreinu
málið vandast sífellt

snýr upp á sig flækist skýtur út
þráðum

(ekki gráta elskan vor
þó þig vanti vit og þor)

ég í gær og á morgun tíni þá af trjánum
týnist á milli þeirra í dag ]



[ hætti ekki strax
fyrr en mig svíður í hálsinn
og augun taka undir

sofna ekki strax
fyrr en það og ég og allt snýst eftir endilöngu
síðan þversum

vakna ekki strax
hendurnar & ég og allt
þyngra en það sem heldur mér niðri

efri hluti minn fer hraðar af stað
en sá neðri
læt hann hlaupa

vona að mótstaðan
snúi á þyngdaraflið

vogun vinnur vogun
tapar
tapar

augun lokuð axlirnar
á undan lenda á
einhverju sem gefur ekki eftir

kvarnast úr spái ekkert í mylsnunni
læt aðra um að þrífa upp ]



[ ef rotin getur ríma
ruglað fólk um tíma
þá dugir ei
að segja nei
við frægðar rauða síma! ]



[ allt mun verða
að gómsætu mauki
millum tímans tanna
næstum

puðað við umbreytingu í
grjót stein bein
svo manni verði spýtt út aftur
kannski

sett til hliðar á diskinn
í allra augsýn
vona það verði ekki þvegið upp
alveg strax ]



[ Finnst sem eitthvað skríði innundir mínu skinni,
sælan skríður, ert það þú sem ég finn?
Aldrei séð þig fyrr, en þú ert í mínu draumamynni.
Dásamlegasta draumasýn, sonur minn.

Þú fæddist af engli vissiru það?
Á fiskeríi mig hún veiddi
sem jónas úr hval...
Hreyfði mig, ég stóð í stað.

Þó snjórinn hvíli þungt, virðist sem grár blautur leir,
er alltaf hlítt,hamingjuríkt og bjart hjá ykkur.
Ég fæ aldrei nóg af ykkur, vil alltaf meir og meir.
Ég veð snjóinn til ykkar þó´ann sé kaldur og þykkur. ]



[ Skólinn er hvítur, 
líkt og barnaskítur.
Skólinn er dáinn,
líkt og maðurinn með ljáinn.
Skólinn er snobbaður,
líkt og nemendurnir.
Skólinn er Versló. ]



[ Túnin, móarnir, engin og dalirnir
skarta sínu fegursta,
í morgunroða sólarinnar.
Sjórinn, vötnin, lækirnir og fossarnir
skarta sínu fegursta,
í skínandi norðurljósum. ]



[ Grámiglan leggst yfir dalinn er ferðamenirnir leggja þangað leið sína um hábjört sumur.
Það rignir og rignir. 
Að hugsa sér, þeir eru bara þarna og stara á fjöllin og hlusta á fossin sem er hár og tignarlegur. Þeim er kallt en láta sig hafa það og halda áfram leð sinni um dalinn. Regndroparni dynja á vatninu líkt og maður sem er læstur úti og kemmst ekki inn. Venjulega er það speigilslétt þannig að sólin speiglar sig í því. 
En nú er skýjað og ferðamennirni fá ekki að njóta þessarar fegurðar, fegurðar sem aðeins er hægt að verða vitni af í dalnum. 
Dalur friðarins. ]



[ Hann gengur um bæinn og lítur inn um glugga. Það er rigning svo að hann áveður að fara inn. Þessi búð selur blóm.
Hann kaupir 3 rósir og gefur unnustu sinni þær.
Að launum fær hann koss.
En að ári liðnu hætta þau saman og rósirnar eru löngu dauðar ]



[ Þýskur ferðalangur röltir um skóginn.
Hann kemur auga á hús, 
Hús sem englar vaka yfir.
Ferðalangur ber að dyrum,
dyrnar opnast.............
Og út kemur maður, maður sem líkast til hefur yfirgefið jarðneska heima.
Ferðalangur segir: Á allri minni ævi hef ég gengið um dimma dali en aldrei
litið augum á veru eins og þig.
Maður nefnir: Eigi skal höggva. 
Ferðalangur lítur upp og sér að öxi kemur æðandi í átt til hans.
Þögn.
  Þögn.
      Þögn.

Ferðalangur hefur yfirgefið.
Gengur um dimma dali og lítur yfir farinn veg.

Þögn.................. ]



[ Lífið er brosandi.
Lífið er Hamingja.
Lífið er sorg.
Lífið er grátur.
Lífið er hlátur.
Lífið er lifandi.
Lífið er dautt.
Lífið er þú.
Lífið er ég.
Lífið er það sem við gerum úr því. 
Lífið er of stutt lil að eiða því í vitleisu.
Lífðu því á meðan þú getur því þú veist ekki hvenar það er tekið frá þér. ]



[ Það var stundum sárt að þurfa 
bera þyrnikórónuna 
ég fann svolítið til 
þegar þyrnarnir stungust í ennið á mér 
svo að formsatriðin færðust til.

Ég var spæld að hugsa til þess
að þetta mundi hafa 
varanleg áhrif á andlitsfall mitt.

Eins og það yrði einhver skömm
að sýna svart sjálfið eins og það á sér að vera.

Týnt og tröllum gefið..... ]



[ hvað er rigning
er Það tár hinnas hverljandi manna eða er það eru Þetta tár guð vegna Þess að við höfum brugðist honum og hans boðorðum. ]



[ Situr við gluggan
og spyr um þig
hvar ertu búin að vera?
Í draumi þínum sástu mig?
Hvað á ég nú að gera?

Marga daga sitið hef
og dagurinn er lengi að líða
en það er þess virði að vera hér
það er eftir þér sem ég er að bíða. ]



[ Brostið hjarta
brostnar vonir,
aðeins minning
í hjarta mér.

Ég þráði
að finna,
fyrir litlu
höndunum þínum.

Mjúkum
kinnum þínum.

En hér
sit ég ein.
Svo óra, óra
langt í burtu.

Ó, elsku
litla barn,
bara að
ég gæti
komið og
faðmað þig.

Haldið á þér,
huggað þig.

Litla barn,
ég mun 
alltaf
elska þig. ]



[ Ég horfi á myndir,
minningarbrot
liðins tíma

hugurinn fer
aftur á bak
til liðins tíma.

Fangar brot og brot
minninga 
sem lifa
í huga mér.

Mörg andlit,
fallegt fólk
á mynd.

Atburðir
sem urðu
í leik og starfi

fyrir aftan
eru fjöllin mín
svo blíð.

Hætti að horfa
á myndir
­- liðinn tími! ]



[ Ef ég veit hvað ég vil,
fýsir mig öðrum, að segja,
minn hug 
og sýna minn dug,
annars ætti ég að deyja.
Ef þá einhverju skiptir,
þó önd mín upp sér lyftir,
og ei skoðanir skil,
skömmin ég hyl, fyrir mér, hví ég dyl
minn vilja,
ætti enginn að skilja. ]



[ Nú leikur sérb lærinn í laufguðum greinum
án léttleika hugans ei leifist hér neinum
að líta hið silfraða skrúð.
Hann dansar í trjánum svo dillandi glaður                         
í dagrenning þýtur svo dæmalaust hraður                                
um döggvuðu laufhvolfin prúð.

Við upprisu sólar í árdagsins ljóma
allt iðar af lífi og alsnægtum blóma
og angan í loftinu býr.
Hver árrisull lítur sem augnabliks leiftur
þann almáttga frið sem í auðnu er greiptur
hvers orkar þá sólgeisli hlýr. 

Sjá blómin sig opna við blikandi sólu,
sem brugðust með lokuðum bikar við njólu,
þau baða sig ljósinu í.
Af döggvotu grasinu  drekkur svo jörðin
er dropar svo ljúffengir drjúpa á börðin
og dalurinn blómstrar á ný. 

Hvert árroðans sindur á öndverðum degi
sem augnablik hugans á óförnum vegi
er andanum svölun og fró.
Hver örlítill geisli er árblik þér sendir
er athygli verður og áfram þér bendir
að andlegri íhygli og ró.

Er hækkar sig röðull á himninum björtum
svo hlýnar í lofti, með hamingju í hjörtum
við höldum mót lífinu glöð.
Nú dagurinn brosir svo dæmalaust fagur
og dísirnar kveða, hve dýr er sá bragur
en dulúðug stundin og hröð.

Með sólblik í auga og sindrandi hjarta
af syngjandi gleði, í sólskinið bjarta
og  sumarið göngum við inn.
Við gleðina finnum á guðlegum degi
og gæfuna föngum á gjörvöllum vegi
með geisla í huga um sinn. ]



[ Í rauðgula myrkrinu
Kristallast tárin

Í rauðgula myrkrinu
Heyrist blóðið frjósa

Í rauðgula myrkrinu
Heyrist hjartað stoppa

Í rauðgula myrkrinu
Heyrist sálin deyja

Í rauðgula myrkrinu
Ligg ég og stari
Föst 
kemst ekki út ]



[ Svarta ljóðið,
sem ég samdi á svörtum degi
og sendi þér í svartri öskju
var svartur koss til þín frá mér. ]



[ Í miðju skógarins
þar sem alheimurinn endar
fann ég hjarta mitt ]



[ Ég kasta tilfinningunum út um gluggann,
stend nakin á gólfinu.

Ég vil ekki vera ég,
Þess vegna drep ég sjálfan mig

Þetta er fullkomin leið að hamingju. ]



[ -ég er að verða brjáluð
-ég vil hitta þig
-ég vil vita hvort þú varst bara svona
 fullur eða hvort þú meintir eitthvað
-ég verð að heyra eitthvað frá þér
-ég verð !

-ég get ekki borðað
-ég get ekki sofið 
-ég get ekki lært
-ég get ekkert, nema hugsað um þig
-ég verða að heyra eitthvað frá þér
-ég verð !

HRINGDU !! ]



[ Svo hljótt.
Skot mitt til þín er svo hljótt.
Falið inn í heimi sem enginn sér.
Sem enginn kemst til nema ég ein.
Sem enginn býr í nema ég og þú.
Falið inn í draumi sem í er við tvö.
Inn í draumi sem enginn sér nema ég, þegar ég svíf á snæhvítu skýi inn í 
draumaheim - eftir dag með þér. ]



[ Mamma
Það varð árekstur. Lítið barn var við leik með boltann sinn. Það kom stór trukkur. Boltinn rann út á götu og barnið hljóp á eftir. Bílstjóri trukksins flautaði - það var of seint. Unglingsstúlka sem stóð hjá reyndi að grípa barnið - það var of seint. Kona ein reyndi að ná þeim - það var of seint. Það varð hljóðlaust högg. Barn, stúlka og kona liggja á götunni særð. Viltu hjálpa þeim?

Mamma
Það var árekstur. Litla stelpan þín var að leika sér með lífið. Dauðinn kom. Lífið rann úr litlu höndunum og litla stelpan þín hljóp á eftir. Guð reyndi að vara hana við - það var of seint. Unglingurinn í henni reyndi að grípa í barnið - það var of seint. Konan í henni reyndi að taka völdin - það var of seint. Það varð hljóðlaust högg þegar litla stelpan þín og dauðinn skullu saman. Hún er særð. Viltu hjálpa henni? ]



[ Ég er búin að sitja hér og bíða í 3 daga og 3 nætur,
en eftir hverju er ég að bíða,
það veit ég ekki.
Kannski er ég að bíða eftir því að einhver komi og tali við mig,
kannski er ég að bíða eftir því að einhver komi og sæki mig,
kannski er ég að bíða eftir prinsinum á hvíta hestinum og kannski er ég að bíða eftir því að Guð gangi hér inn um dyrnar, rétti mér hönd sína og leiði mig upp til himna þar sem ég mun alltaf vera hamingjusöm.
En skyldi það vera satt að hamingjuna sé aðeins að finna í himnaríki ?
Ætli ég verði ekki að leita ?
En eitt er víst að hún er ekki í 
höndum mínum,
hún er ekki í 
fótum mínum.
Er hún kannski bara eitthvað sem maður ýmindar sér að maður hefur fundið - í laumi í höfðinu á sér ?
Það liðu 4 ár, þá kom ég aftur og settist við sama borð og 4 árum fyrr, fékk mér kaffitár, og þá, ég uppgvötaði að mér hafði aldrei dottið í hug að leita í hjarta mínu, ég var of upptekin við að leita utanfrá.
Ég beið í 4 ár, og nú var ég búin að finna hamingjuna, á staðnum þar sem hún hafði alltaf verið,
í hjarta mínu. ]



[ Fyrst varstu eins og
lítið tré sem ég
gekk fram hjá á hverjum degi.
Tré sem enginn tók eftir.

Seinna stækkaðiru í sjónum mínum
og ég veitti þér athygli
en samt var ekkert sjálfsagðara en að
ganga bara fram hjá.

En síðar lágu leiðir okkar saman
og við urðum góðir vinir,
vinir sem treystu hvort öðrum,
vinir sem voru hvor öðrum til halds og trausts,
vinir í raun.

Ég verð að segja það um þig
að þú huggaðir mig þegar ég var döpur,
þú lést mig hlæja þegar ég var gráti nær
stóðst með mér þegar allt var mér andsnúið,
leyfðir mér að tala þegar orðin vildu flæða,
stóðst með mér í blíðu og stíðu.

En nún þegar þú ert dáinn,
hver huggar mig þá og hlustar ?
Þú lékst aðalhlutverkið í lífi mínu,
hlutverk sem þú vissir þó lítið um
en þú varst vinur í raun. ]



[ Hér sit ég ein og hugsa.
Ég hugsa um allt á milli himins og jarðar. 
Ég hugsa um lífið og tilveruna.
Ég hugsa um tilgang lífsins.

Til hvers að lifa þegar maður deyr hvort sem er á endanum.
Til hvers að deyja ef maður fæðist aftur.

Svona get ég haldið áfram endalaust. 
En líf mitt er ekki endalaust - og ekki hugsunin heldur og brátt er tími minn á enda og ég fell frá.

Hvað verður þá um fjölskyldu mína,
vini mína og 
ættingja.
Ætli þau syrgi mig það sem þau eiga eftir lifað.
Ætli þau hætti að lifa - eitthvert þeirra.
Nei, lífið hefur sinn vanagang og ef maður lifir ekki með lífinu - þá deyr maður. ]



[ 1.dagur
Þú opnaðir dyrnar og tókst um hönd
mína.
Þú hélst í hana í dágóða stund þar
til þú slepptir henni snögglega og skelltir dyrunum - beint á andlit mitt.

2.dagur
Þú opnaðir smá rifu á dyrnar og hleyptir smá hluta af mér inn.

3.dagur
Enn var hurðin smá opin og hélt ég að nú myndu þær opnast, en ég var of blind til að sjá þær lokast hægt og hljóðlega og nú beint á hjarta mitt. ]



[ Tárin renna niður gyllta hvarma - stjórnlaust.
Hugurinn fer af stað, aftur til liðinna ára.
Aftur til þess þegar allt var svo áhyggjulaust og frjálst.
Aftur til þess þegar allt virtist leika við mig.
Aftur til þess þegar þetta mátti en ekki hitt.
Aftur til þess þegar ég var svo mikið barn.
Aftur til þess þegar dauðinn var svo fjarlægur.

Á einu augnabliki, á örfáum sekúndum, á stuttri stundu hvarf þetta allt.
Kæruleysið flaug í burt og dauðinn nálgaðist á ógnvekjandi hraða.

Á einu augnabliki, á örfáum sekúndum, á stuttri stundu gerðist svo margt.

Sírenur, köll og þögn deyjandi manns.

Svo ógurlega margt, á einu augnabliki, á örfáum sekúndum, á stuttri stundu fékk tárin til að renna niður gyllta hvarma - stjórnlaust. ]



[ Ung stúlka stendur á ströndinni og horfir út á hafið.

Golan leikur við dökka lokka hennar. 
Sjórinn gælir við bera leggi hennar.
Hún er að hugsa, hugsa um fortíðina - nútíðina - framtíðina.
Hún hugsar um ungan dreng sem gekk eitt sinn eftir ströndinni og lét öldurnar gæla við líkama sinn - vindinn gæla við hár sitt, þar til þau mætast á miðri leið, 
hann og hún
stúlka og drengur ]



[ Myndin er hreyfð og ljósop þín leka. Augnablikið fimmtán mínútur að flatarmáli en samt hittirðu ekki.

ég snerti hana, ég skar gat á þau, ég færði það til en það var óvart ]



[ Ég yrki til þín kveðju ljóð
sem ég svo tileinka þér
ég leita djúpt í minninganna sjóð
og hugsa um gleðina sem þú gafst mér.

Víst er hún stutt þessi lífsins braut
og aldrei ljóst hvar endirinn er
stundum er leiðin mikil þraut
og enginn veit hvað hann úr bítum ber.

Alltaf var gleði og hlátur við hönd
þegar við vorum saman
þannig við tryggðum okkar vinar bönd
það fannst mér alltaf gaman

Nú eru þessar stundir farnar frá
en þú hverfur ekki úr huga mér
bros þitt og hlátur ég alltaf mun þrá
og rifja þá upp stundirnar með þér. ]



[ í kvöld
fellur
rauður snjór
á frosinn svörð

kaldlyndur
febrúar
kreistir 
fram bros ]



[ myndin af þér 
gatslitin bíómynd
í svart-hvítri móðu
þar sem heilu þættirnir
hafa máðst út

myndin af þér
rykfallið málverk
er man sinn fífil fegri
af tómri órækt

myndin af þér
óttaleg ómynd ]



[ augun þín 
glitra 
sem
glansmynd
að nóttu

með blá-hvítum
fákum
sem tindra
í fjarska 

og mána
fullum
af trega
yfir heimi horfnum

og mér
sem horfi
í hyldýpið

og fell 
án afláts
fyrir þér ]



[ þótt himinn og haf
skilji okkur að
og frá mér
til þín 
séu óravíddir
milli norðurs og suðurs
ertu samt svo nærri

ég loka aðeins augunum
og finn vanga þinn
við vanga minn
svo angan af þér
liggur í loftinu
eins og fjarlægt sólarlag
úti við sjóndeildarhring ]



[ hélt þú værir
prins í álögum

sem hélst mér 
hugfanginni lamaðri

dauðahaldi

prins
sem var
svo lítill

að ég mátti beygja mig
niður til að kyssa þig

þá varstu bara venjulegur maður
í froskabúningi

og ég var sjálf 
í álögum ]



[ horfi á túlípanana
stinga upp höfði
í garðinum

þrátt fyrir 
kuldakast
páskanna

þrátt fyrir 
að vorið 
sé komið

drúpi ég höfði
og held áfram
að bíða ]



[ þögul dagrenning læðist
inn í draumana
og vekur með mjúkum 
kossi

vindurinn býður 
uppí dans meðan
skýin leika á létta strengi
í gráskímu morgundagsins

það rignir 
mánudegi
sem aldrei fyrr ]



[ meðan
heimurinn breytti
um mynd
varst þú önnum kafinn

að reyna að gera
upp við þig
hvort þú ættir 
að koma eða fara ]



[ þrír í öðru veldi
eða margfeldi
af summunni tveir?

línuleg bestun
staðalfrávik
núllpunktur?

útkoman
aldrei
heilög tala ]



[ völundarhús 
vitfirringar
valdamanna
vesældarmanna
- veröld á enda?

helli meira kaffi í bolla
held áfram að lesa blaðið
með hægð ]



[ Komdu til mín!
dönsum í alla nótt
þegar rignir og dimmir
förum við til New York

Ljósaskilti og glansandi götur
taka á móti okkur
svo vafasamar
en fallegar

Ég dáist að þér
og bíð eftir að þú
komir í heimsókn

Koníak í sultukrukku

við gleymdum okkur
og vöknuðum með bros á vör
sitt hvoru megin í heiminum
en áttum þessa einstöku nótt saman. ]



[ Við lifum í voninni
við lifum í hatrinu
við böðum okkur í ástinni
en reynum allt til enda okkar tíma að skilja veröldina........ ]



[ Ef ég væri ekki ég,
þá myndi ég ekki þola þig,
ég myndi öskra úr mér lungun
og beina orðum mínum til þín.
Ég myndi siga hundunum á þig
og leika mér í pollinum, 
blóðpollinum sem þú skildir eftir á götunni.

Þú er tákn alls þess sem ég hef hatað,
og merkið sem þú berð á brjóstinu 
er tákn fyrir illskuna sem þar býr.
Þó fæ ég það ekki af mér að hata þig, 
því þú hefur búið þér stað í hjarta mínu.
Nú þegar ég minnist þín
drjúpa sölt tárin og ég sakna þess
að vera vinur þinn
og vildi að ég gæti hjálpað þér.
En ég veit að það er ekki á mínu valdi.

Þú ert óstöðugur og óáreiðanlegur,
það er það eina sem þú kannt. 
En þú hefur gefið mér svo margt
því ég veit að innra með þér býr sál 
sem er fegurri sólarlaginu
og nýsprottnu brumi trjánna á vorin.

Nú veit ég að það varst þú 
sem kenndir mér að elska. ]



[ ...annarlegu andlitin með sígræn tár í hvörmum 
brosa við mér skært og taka mér opnum örmum 
ég nálgast himinn hraðar og í alsælu ég svíf 
því núna hef ég fundið mitt raunverulega líf... 

...tindar allra hárra fjalla sýnast núna nær 
sorgir allar áður slæmar færast lengra fjær 
seiðingurinn kitlar mig og nuddar heila minn 
því fyrir einni stundu - ég sprautaði efninu inn... 

...lengra upp svo léttur fugl um allan heiminn sé 
og kyrja núna lofgörð mikla - um efnið ell ess dé 
ég gæti aukið skammtinn strax - og ennþá hærra flogið 
og gleðivökvann úr himnum þá - með svalaröri sogið... 

...nú upplifi ég fullkomlega Ljúfustu Stund hans Danna 
með sprautustungu tekst ég á loft - og geima alla kanna 
hví skal ég falla aftur niður og draga úr minni neyslu? 
þegar efni þetta er það eina sem drífur mína keyrslu? 

ég vil ei hætta - fram ég þýt 
upp milli skýja ég svíf 
því þegar ég allar reglur brýt 
þá upplifi ég mitt líf... ]



[ í hnjáliðum hefi ég kiknað ei nó
hrifning mín ekkjertil staðar
ef gengur á eftir mér grænum í skó
jé gangamun umsviflaust hraðar ]



[ Hvað sem þú gerir á þinni lífsins leið
þá kemur að skulda dögum.
Vertu því viss hvað er ei greitt
því þú verður dæmdur af annarra sögum.

Þannig mun skuld þín við kóng eða prest
ekki fyrnast heldur safna vöxtum
huga þú skalt að því er gert hefuru best
og gæta þannig að eigin högum.

Leiðin um lífið er ljúf bæði og sár
sögu þína skaltu rita sjálfur
og tryggja þannig sem best þú mátt
hvort þú komir út heill eða hálfur.

En hvað sem líður öllum góðum ráðum
er það undir okkur sjálfum komið
að taka af skarið og ganga af stað
og grípa gæfuna með höndum báðum. ]



[ Finn á mér,
finn að fjandinn er laus,
dreg sængina upp fyrir haus.

Fel mig, flý ofan í hlýjuna,
bægi burt draumnum um glerið,
sem brotnaði.

Sem stakkst inn í öxlina,
rann niður handlegginn
en særði mig ekki.

Ósæranleg, 
sef ég vært. ]



[ felur andlit sitt í lófa sér
finnur engan frið
hugsanir um hvað gerðist 
gefa henni engin grið

það var svo dimmt, engin ljós
sem lýstu þessa leið
og allt í einu stóð hann þar
í hjartanu þar sveið

það hafði gerst og ekkert
gat þessari martröð breytt
sama hvað hún öskraði 
ekkert fékk minningunni eytt

og enn hann stóð í huga hennar
sagði aldrei orð
starði bara fram á við 
augun sökuðu hana um morð

fingur hennar hvítnuðu
og dofinn fór um allt
blóðið hvarf úr höndunum
myrkrið var svo kalt

hún sat og beið eftir því 
sem að koma vildi
og vissi að að aldrei
kæmi neinn sem hana skildi

þessa stúlka situr enn
við illa lýsta leið
og hann sem þarna stóð
vissi ekki hvað sín beið

því eru þau tvö saman
en hvort annað ekki sjá
hún situr á jörðinni 
hann starir á hana himni frá

hans líf hvarf út í myrkrið
og eftir varð minningin ein
sem situr föst í sál hennar
og verður hennar bana mein. ]



[ Nú þegar fyrstu sólargeislarnir kíkja inn um gluggan minn
og fylla herbergið mitt birtu
opna ég augun og finn gleðistrauma
hríslast um sál mína og huga.

Vorið er að banka og brátt 
mun veturinn opna hurðina 
og hleypa inn sólinni. ]



[ Dauðinn kemur fyrirvaralaust
þótt maður sé ekki tilbúinn
en hjarta mitt sem þú braust
en síðar mun koma dagurinn minn

nú ertu farinn og kominn af braut
og ég sit hér niðurbrotin
nú renna tárin blaut
nú er sál þín hlotin

Þú sem tókst ákvörðun um líf þitt
og framdir sjálfsvíg
það mun ég ekki gera við líf mitt
í staðin í vandamálin ég síg ]



[ Ó elsku pabbi minn
ég sakna þín svo mikið
ég veit að ég er einn engillinn þinn
þótt ég hafi þig eitthvað svikið

Þú vakir yfir mér alla tíð
þar til ég hitti þig á ný
tárin falla eins og hart baráttustríð
og þú ákveður hvert ég sný

Það sem ég erfði er útlit þitt
alltaf er sagt við mig
\"þú ert alveg eins og hann pabbi þinn\"
ég er svo þakklát fyrir líf mitt
sem er gjöf frá þér og mun alltaf vera eign mín ]



[ Líf mitt er í skorðum
ég veit ekki hvað ég vil
hjarta mitt er fullt af sjálfsmorðum
og tilgang lífsins ég ekki skil

Ég átti einu sinni bjarta framtíð
en nú orðið lifi ég í ótta
og sé ekki neitt það er komin hríð
ég gæti flúið og farið á flótta

Ég er hrædd við allt
ég treysti ekki neinum
lífmitt er ekkert einfalt
ég get ekki farið eftir brautum beinum ]



[ Ég get ekki fyrirgefið allt
ekki það sem hefur skemmt hjarta mitt
skemmt æsku mína, mér er kalt
líf mitt er langt frá því að ver eins og þitt

ég hleyp til að flíja meiri skemmdir
ég kemst ekki langt því þá kemur eitthvað nýtt
ég get ekki hjálpað með því að nota hefndir
að fá hjálp kostar peninga það er ekki frítt ]



[ Kristnitaka
Kappa Þorgeirs vaka
Þá rann hraun
Þessi raun
Að setja sið
Er lútum við

Barmi á
Baráttu þá
Þjóð í tvennt
Þáði sent
Boð og bönn
Björg í lífsins önn

Þingvöllum á
Þjóð sat hjá
Hlýddi
Honum er ei orðum skrýddi
Betri lög
Bætt lífs drög

Neyddi
Noregs konungur eyddi
Von þeirra er skilja
Vilja
Lýðfrelsi
Laust við helsi

Viðskiptum skal halda
Vil ei kreppu valda
Eitt yfir alla skal ganga
Alla stutta og langa
Litil drög
Lög eru lög

Annars er
Óvíst hvort hér
Siður
Sama er og friður
Mætur guð
Minna puð

Barna útburður
Bless og Urður
Kjömsum ei
Klárakjöt - svei
Heiðin blót
Hættum með slík mót

Nema gert sé í leyni
Nágranninn ei slíkt reyni
Svona sið
Skulum við
Temja okkur nú
Treysta okkar bú

Heim þeir héldu
Höfðingjar skírðust í keldu
Sína fornu vini
Sjálfa Óðinn og syni
Kastaði í fossinn
Kristni fyrsti Þorgeirs kossinn ]



[ 50. sálmur

Um varðhaldsmennina

1.
Öldungar Júða annars dags
inn til Pílatum gengu strax,
sögðu: Herra, vér höfum mest
í huga fest,
hvað sá falsari herma lést.

2.
Eftir þrjá daga ótt fyrir sann
upp rísa mun ég, sagði hann.
Við slíku er best að leita lags,
lát geyma strax
þessa gröf inn til þriðja dags.

3.
Máske líkið með leyndum hljótt
lærisveinar hans taki um nótt
og lýðnum segi það lygaskin.
Þá líst ei kyn,
þó verði sú villan verri en hin.

4.
Pílatus víst þeim varðhald fékk,
vaktin strax út af staðnum gekk.
Gröfinni blifu herrans hjá
og svo til sjá,
settu innsigli steininn á.

5.
Gyðinga hörð var heiftin beisk,
hjartans blindleiki og villan treisk.
Þeim kunni ei nægjast kvöl og bann
sem Kristur fann.
Líka dauðan þeir lasta hann.

6.
Forðastu svoddan fíflskugrein
framliðins manns að lasta bein.
Sá dauði hefur sinn dóm með sér,
hver helst hann er.
Sem best haf gát á sjálfum þér.

7.
Gyðingar vildu veita rýrð
vors lausnara upprisudýrð.
En drottins vald og vísdómsráð
þess vel fékk gáð,
verk sitt framkvæmdi víst með dáð.

8.
Hefði ei vaktin geymt og gætt
grafarinnar, sem nú var rætt,
orsök var meiri að efast þá
hvort upp réð stá
drottinn vor Jesús dauðum frá.

9.
En þeir sjálfir, og er það víst,
upprisu drottins hafa lýst
þó kennimenn Júða af kaldri styggð,
kvaldir í blygð,
keyptu þá til að bera lygð.

10.
Öll svikráð manna og atvik ill
ónýtir drottinn þá hann vill.
Hans ráð um eilífð stöðugt stár
og stjórnin klár,
slægðin dramblátra slétt forgár.

11.
Hvíli ég nú síðast huga minn,
herra Jesú, við legstað þinn.
Þegar ég gæti að greftran þín
gleðst sála mín,
skelfing og ótti dauðans dvín.

12.
Sektir mínar og syndir barst
sjálfur þegar þú píndur varst.
Upp á það dóstu, drottinn kær,
að kvittuðust þær,
hjartað því nýjan fögnuð fær.

13.
Þú grófst þær niður í gröf með þér,
gafst þitt réttlæti aftur mér.
Í hafsins djúp, sem fyrir spáð finnst,
þeim fleygðir innst.
Um eilífð verður ei á þær minnst.

14.
Svo er nú syndin innsigluð,
iðrandi sála kvitt við Guð,
eilíft réttlæti uppbyrjað
í annan stað.
Trúuð manneskja þiggur það.

15.
Dauðinn þinn, Jesú, deyði hér
dárlega holdsins girnd í mér.
Gröfin þín hylji glæpi mín
fyrir Guðs augsýn.
Efli mér styrk upprisan þín.

16.
Steinþró míns hjarta úthöggvin sést,
heilagur andi vann það best.
Líndúk trúar ég læt í té,
minn lausnari.
Ilmandi smyrsl iðrunin sé.

17.
Svo finni ég hæga hvíld í þér,
hvíldu, Jesú, í brjósti mér.
Innsigli heilagur andi nú
með ást og trú,
hjartað mitt svo þar hvílist þú.

18.
Dýrð, vald, virðing og vegsemd hæst,
viska, makt, speki og lofgjörð stærst
sé þér, ó Jesú, herra hár,
og heiður klár.
Amen, amen, um eilíf ár.

                                     Amen

Fyrir Jesú náð iðrast syndarinn.
Fyrir Jesúm náðast iðrandi syndari.


Lofaður sé Guð og blessað sé hans 
heilaga nafn að eilífu.
Amen. Amen. ]



[ Um herrans Kristí útgang í grasgarðinn

Innleiðslan

1.
Upp, upp mín sál og allt mitt geð,
upp mitt hjarta og rómur með,
hugur og tunga hjálpi til,
herrans pínu ég minnast vil.

2.
Sankti Páll skipar skyldu þá,
skulum vér allir jörðu á
kunngjöra þá kvöl og dapran deyð
sem drottinn fyrir oss auma leið.

3.
Ljúfan Jesúm til lausnar mér
langaði víst að deyja hér.
Mig skyldi og lysta að minnast þess
mínum drottni til þakklætis.

4.
Innra mig loksins angrið sker,
æ, hvað er lítil rækt í mér.
Jesús er kvalinn í minn stað,
of sjaldan hef ég minnst á það.

5. 
Sál mín, skoðum þá sætu fórn
sem hefur oss við Guð, drottin vorn,
fordæmda aftur forlíkað.
Fögnuður er að hugsa um það.

6.
Hvað stillir betur hjartans böl
en heilög drottins pína og kvöl?
Hvað heftir framar hneyksli og synd
en herrans Jesú blóðug mynd?

7.
Hvar fær þú glöggvar, sál mín, séð
sanna Guðs ástar hjartageð,
sem faðir gæskunnar fékk til mín,
framar en hér í Jesú pín?

Textinn

8.
Ó, Jesú, gef þinn anda mér,
allt svo verði til dýrðar þér
uppteiknað, sungið, sagt og téð,
síðan þess aðrir njóti með.

9. 
Að liðinni máltíð lofsönginn
las sínum föður Jesús minn.
Síðasta kvöldið seint það var,
sungu með hans lærisveinar.

10.
Guðs sonur sá sem sannleiksráð
sjálfur átti á himni og láð
þáði sitt brauð með þakkargjörð
þegar hann umgekkst hér á jörð.

11.
Þurfamaður ert þú, mín sál,
þiggur af drottni sérhvert mál
fæðu þína og fóstrið allt.
Fyrir það honum þakka skalt.

12.
Illum þræl er það eilíf smán
ef hann þiggur svo herrans lán
drambsamlega og dreissar sig.
Drottinn geymi frá slíku mig.

13.
Eftir þann söng en ekki fyrr
út gekk Jesús um hússins dyr.
Að hans siðvenju er það skeð,
til Olíufjallsins ganga réð.

14.
Lausnarans venju lær og halt,
lofa þinn Guð og dýrka skalt.
Bænarlaus aldrei byrjuð sé
burtför af þínu heimili.

15.
Yfir um Kedrons breiðan bekk
blessaður þá með sveinum gekk.
Sá lækur nafn af sorta ber.
Sýnir það góðan lærdóm mér.

16.
Yfir hörmungar er mín leið
æ meðan varir lífsins skeið.
Undan gekk Jesús, eftir ég
á þann að feta raunaveg.

17.
Horfi ég nú í huga mér,
herra minn Jesú, eftir þér.
Dásamleg eru dæmin þín,
dreg ég þau gjarnan heim til mín.

18.
Þú vildir ekki upphlaup hart
yrði þegar þú gripinn varst.
Út í grasgarðinn gekkstu því,
gafst þig í manna hendur frí.

19.
Af því læri ég að elska ei frekt
eigin gagn mitt svo friður og spekt
þess vegna raskist, þér er kært
þolinmæði og geð hógvært.

20.
Sorgandi gekkstu sagða leið,
særði þitt hjarta kvöl og neyð.
Hlæjandi glæpa hljóp ég stig,
hefur þú borgað fyrir mig.

21.
Vort líf er grasgarðsganga rétt.
Gröfin er öllum takmark sett.
Syndugra leið ei leik þér að,
lendir hún víst í kvalastað.

22.
Iðrunartárin ættu vor
öll hér að væta lífsins spor.
Gegnum dauðann með gleði og lyst
göngum vér þá í himnavist.

23.
Þá Jesús nú á veginum var
við postulana hann ræddi þar,
henda mundi þá hrösun fljót.
Harðlega Pétur þrætti á mót.

24.
Frelsarinn Jesús fyrir sér
þá fall og hrösun er búin mér.
Hann veit og líka lækning þá
sem leysa kann mig sorgum frá.

25.
Aldrei, kvað Pétur, ætla ég
á þér hneykslast á nokkurn veg
þó allir frá þér falli nú.
Fullkomleg var hans lofun sú.

26.
Sú von er bæði völt og myrk
að voga freklega á holdsins styrk.
Án Guðs náðar er allt vort traust
óstöðugt, veikt og hjálparlaust.

27.
Gef mér, Jesú, að gá að því,
glaskeri ber ég minn fésjóð í.
Viðvörun þína virði ég mest,
veikleika holdsins sér þú best. ]



[ Um Kristí kvöl í grasgarðinum

1.
Jesús gekk inn í grasgarð þann,
Getsemane er nefndur hann.
Af olíuþrúgan sá auknafn bar.
Olíutréð rétta herrann var.
Olíum hjálpræðis allra fyrst
af hans lífi þar pressaðist.

2.
Í aldingarði fyrst Adam braut
aftur Jesús það bæta hlaut.
Aldingarðseikin ávöxt gaf,
eymd, synd og dauði kom þar af.
Í aldingarði ljúft lífsins tréð
lífgunarfrjóvgun veita réð.

3.
Júdas þekkti vel þennan stað,
þar hafði hann lengi umhugsað,
helst mundi pláss það hentugast,
herrann mætti þar forráðast
svo fæstir hefðu að segja af því
og svik hans lægju svo hylming í.

4.
Satan hefur og sama lag.
Situr hann um mig nótt og dag,
hyggjandi að glöggt hvar hægast er
í hættu og synd að koma mér.
En þó í þeim stað allra mest
sem á ég drottni að þjóna best.

5.
Heimsbörnin hafa list þá lært,
lygð og svikræði er þeim kært,
fótsporum djöfuls fylgjandi,
falsráðin draga þó í hlé.
Frá hans og þeirra hrekkjastig
herrann Jesús bevari mig.

6.
Oft hafði Jesús í þann stað
áður gengið, því veit ég það.
Hefur sannlega herrann minn
hugsað um pínu og dauða sinn,
fulltingis beðið föðurinn þar
svo fengi hann staðist píslirnar.

7.
Jurtagarður er herrans hér
helgra Guðs barna legstaðir.
Þegar þú gengur um þennan reit
þín sé til reiðu bænin heit.
Andláts þíns gæt og einnig þá
upprisudaginn minnstu á.

8.
Lærisveinana lausnarinn kær
lét suma bíða nokkuð fjær,
þrjá tók þó með sér hjartahreinn.
Hann girntist ekki að vera einn.
Sála mín, þar um þenkja skalt,
þér til lærdóms það skeði allt.

9.
Guðs kristni er grasgarður einn.
Guðs sonar ertu lærisveinn.
Sittu hvar sem hann segir þér,
sönn hlýðni besta offur er.
Til krossins ef hann þig kallar þar
kom þú glaðvær án möglunar.

10.
Freisting þung ef þig fellur á
forðastu einn að vera þá.
Guðhræddra selskap girnstu mest,
gefa þeir jafnan ráðin best.
Huggun er manni mönnum að,
miskunn Guðs hefur svo tilskikkað.

11.
Hjartanlega varð harmþrunginn
herrann Jesús í þetta sinn.
Holdið skalf við það feikna fár,
flutu í vatni augun klár.
Sagði grátandi: Sál mín er
svo allt til dauða hrygg í mér.

12.
Hartnær steinsnari frá þeim fór.
Féll strax til jarðar drottinn vor
flatur sitt blessað andlit á.
Ógnarleg kvöl hann mæddi þá,
hjartað barðist í brjósti heitt,
bæði var líf og sálin þreytt.

13.
Samviskan mig nú sjálfan slær,
sé ég það gjörla, Jesú kær.
Mín synd, mín synd, hún þjáði þig,
þetta allt leiðstu fyrir mig.
Aví, hvað hef ég aumur þræll
aukið þér mæðu, drottinn sæll.

14.
Mér virðist svo sem mín misgjörð
sé meiri að þyngd en himinn og jörð
því Jesús það föðurins orðið er
sem allt með sínum krafti ber.
Flatur hlaut þó að falla þar
þá fyrir mig bar hann syndirnar.

15.
Hjartans gleði og huggun traust
hér gefst þér, sál mín, efalaust.
Það gjald fyrir mína misgjörð
er meira vert en himinn og jörð.
Hans sorg, skjálfti og hjartans pín
hjá Guði er eilíf kvittun mín.

16.
Fram þegar Jesús fallinn var
fegurstu bæn hann gjörði þar:
Abba, faðir ástkæri minn,
af mér tak þennan kaleikinn,
þó svo sem helst þú sjálfur vilt,
sagði herrann með geðið stillt.

17.
Úrræðin best er auðmjúkt geð,
angrað hjarta og bænin með.
Hvenær sem þrengir hörmung að,
hugsaðu, sál mín, vel um það.
Óþolinmæði og möglun þver
meiri refsingar aflar sér.

18.
Óbljúgur skaltu aldrei neitt
útheimta sem þér girnist veitt
til holdsins muna hentugt þér.
Hugsa jafnan að drottinn sér
hvað lífi og sál til liðs er nú
langtum betur en sjálfur þú.

19.
Eins líkaminn og sálin sé
sannauðmjúklegt í bæninni.
Á lítur drottinn innra hitt.
Ei að síður skal holdið þitt
fyrir Guð með blygðun ganga fram.
Gjörði svo forðum Abraham.

20.
Jesú, þín grátleg grasgarðspín
gleður örþjáða sálu mín.
Þitt hjartans angur hjartað mitt
við hryggð og mæðu gjörði kvitt.
Því skal míns hjartans hjartaþel
heiðra þig, minn Emanúel.
....................................... Amen ]



[ Um herrans Kristí dauðastríð í grasgarðinum

1.
Enn vil ég, sál mín, upp á ný
upphaf taka á máli því:
Upp stóð Jesús þó þreyttur sé
þrisvar sinnum frá bæninni.
Lærisveinarnir sváfu fast.
Sankti Pétur því ávítast.

2.
Til og frá gekk hann þrisvar þó.
Þar fékkst ei minnsta hvíld né ró.
Undanfæri því ekkert fann,
alls staðar drottins reiði brann.
Gegnum hold, æðar, blóð og bein
blossi guðlegrar heiftar skein.

3.
Himnaljósið var honum byrgt,
helst því af nótt var orðið myrkt,
ástvinahuggun enga fann,
allir sváfu um tíma þann.
Jörðin var honum óhæg eins,
engin fékkst bót til þessa neins.

4.
Í þessum spegli það sé ég,
þeim sem drottinn er reiður mjög
hvorki verður til huggunar
himinn, jörð, ljós né skepnurnar.
Án Guðs náðar er allt um kring
eymd, mæða, kvöl og fordæming.

5.
Framar sést hér hvað fárleg sé
fordæmdra kvöl í helvíti.
Frá einni plágu til annarrar
í ystu myrkrum þeir hrekjast þar.
Ó, hvað syndin afskapleg er,
allt þetta leiðir hún með sér.

6.
Í þriðja máta af þessu sést,
það lær þú, sál mín, allra best,
Guðs reiðield og eilíft fár
útslökktu og lægðu herrans tár.
Allt honum því til ama var
svo allt verði þér til huggunar.

7.
Hryggðarsporin þín, herra minn,
í himnaríki mig leiða inn.
Í næturmyrkrum lá neyð á þér,
náðar og dýrðar ljós gafst mér.
Vinir þér enga veittu stoð,
svo vinskap fengi ég við sjálfan Guð.

8.
Þar kom loksins á þeirri tíð
þreytti Jesús við dauðann stríð.
Andlát mitt bæði og banasótt
blessaðist mér þá sömu nótt.
Dauðinn tapaði en drottinn vann,
dýrlegan sigur gaf mér þann.

9.
Á gekk svo dauðans aflið ríkt,
ekkert dæmi má finnast slíkt,
allur líkami lausnarans
litaðist þá í blóði hans.
Sá dreyrasveitinn dundi á jörð,
drottins pína því mjög var hörð.

10.
Í Adams broti var blóðskuld gjörð,
bölvan leiddi það yfir jörð.
Jesú blóð hér til jarðar hné,
jörðin aftur svo blessuð sé.
Ávöxtur, gróði og aldin klár
oss verða að notkun sérhvert ár.

11.
Sárkalda dauðans sveitabað
um síðir þá mér kemur að,
sárheiti dreyrasveiti þinn
sefi og mýki, Jesú minn.
Angistarsveita eilíft bál
aldrei lát snerta mína sál.

12.
Mér er svo kvöl þín minnileg
á morgni hverjum þá upp stend ég.
Fyrst ég stíg niður fæti á jörð
færi ég þér hjartans þakkargjörð.
Blóðsveitinn þinn mér bið ég sé
blessun og vernd á jörðunni.

13.
Hörmung þá særir huga minn
hef ég mig strax í grasgarð þinn.
Dropana tíni ég dreyra þíns,
drottinn, í sjóðinn hjarta míns.
Það gjald alleina gildir best
hjá Guði fyrir mín afbrot verst.

14.
Upphaf alls mesta ófögnuðs,
áklögun ströng og reiði Guðs
bætt er, friðstillt og forlíkað,
faðirinn lét sér lynda það.
Sonurinn bar hans bræði frí,
borgaðist þrællinn út með því.

15.
Þess meir sem pínan þrengdi að
því innilegar Jesús bað.
Heilagur engill himnum frá
herra sinn kom að styrkja þá.
Enn hefur þú hér einn lærdóm,
iðka og lær hann, sál mín fróm.

16.
Ef hér verður sem oft kann ske
undandráttur á hjálpinni,
bið, styn, andvarpa æ þess meir
sem aukast vilja harmar þeir.
Föðurlegt hjarta hefur Guð
við hvern sem líður kross og nauð.

17.
Sjá þú að engill sendur var
syni Guðs hér til huggunar.
Þeir góðu andar oss eru nær
alla tíma þá biðjum vér,
helst þá lífs enda líður að.
Lasarí dæmi kennir það.

18.
Heiður, lof, dýrð á himni og jörð,
hjartanleg ástar þakkargjörð,
drottinn Jesú, þér sætast sé
sungið af allri kristninni
fyrir stríðið, þig þjáði frekt.
Það er vort frelsi ævinlegt.
......................................Amen ]



[ Samtal Kristí við lærisveinana

1.
Postula kjöri Kristur þrjá
í kvölinni sér að vera hjá,
bauð þeim: Vakið og biðjið víst,
bráðleg freistni svo grandi síst.

2.
Strax sem Jesús um steinsnar nær
sté fram lengra, þess gætum vér,
allir sofnuðu sætt með ró.
Sjálfur herrann einn vakti þó.

3.
Áður var svoddan um þig spáð,
ásett fram kom nú herrans ráð.
Þú hlaust Guðs reiðiþrúgu einn
þreyttur að troða, Jesú hreinn.

4.
Ef ég skal ekki sofna í synd,
svo er náttúran veik og blind,
um steinsnar máttu eitt mér frá
aldrei, minn Jesú, víkja þá.

5.
Næturhvíldin mín náttúrleg
nóg er mér trygg þá veit ég þig
hjá mér vaka til hjálpræðis.
Hvert kvöld vil ég þig biðja þess.

6.
Þrisvar Jesús til þeirra fór
því að hann mæddi pína stór.
Hann bað Petrum með hýrri lund
hjá sér að vaka um eina stund.

7.
En hann sofnaði æ því meir
svo ekki vissi hann né þeir
hverju svöruðu honum þá.
Herrans pínu mjög jók það á.

8.
Mig hefur ljúfur lausnarinn
leitt inn í náðargrasgarð sinn,
vakandi svo ég væri hér.
Vitni skírnin mín um það ber.

9.
Ungdómsbernskan, sem vonlegt var,
vildi mig of mjög svæfa þar.
Foreldrahirting hógværleg
hans vegna kom og vakti mig.

10.
Aldurinn þá mér öðlaðist
á féll gjálífissvefninn mest.
Kennimenn drottins komu þrátt,
kölluðu mig að vakna brátt.

11.
Fullvaxinn gleymskusvefninn sár
sótti mig heim og varð mjög dár.
Dimman heimselsku dróst að með,
dapurt varð mitt til bænar geð.

12.
Þá kom Guðs anda hræring hrein
í hjartað mitt inn sá ljóminn skein.
En í heimskunni svo ég svaf,
sjaldan mig neitt að slíku gaf.

13.
Fárlega var mín fíflskan blind.
Forlát mér, Jesú, þessa synd,
hvar með að jók ég hugraun þér
en hefnd og refsing sjálfum mér.

14.
Láttu þó aldrei leiðast þér,
ljúfi Jesú, að benda mér.
Hugsi til mín þitt hjartað milt,
hirtu mig líka sem þú vilt.

15.
Vil ég nú hjartans feginn fá,
frelsari minn, að vaka þér hjá.
Andinn til reiðu er í stað,
of mjög holdið forhindrar það.

16.
Jesús unnti með ljúfri lund
lærisveinum að hvíla um stund
því hann vorkenndi þeim og mér.
Það eitt mín blessuð huggun er.

17.
Síðast allra þá sá hann þar
svikaralið fyrir hendi var,
bauð þeim: Vakið og biðjið best,
burt er nú værðartíðin mest.

18.
Svoddan áminning, sála mín,
sannlega skyldi ná til þín
svo þig ei skaði svefninn vær.
Svikarinn er þér ekki fjær.

19.
Dauðinn forræður fjörið þó,
fyrr en varði því margur dó.
Hann er í nánd þó sjáist síst,
sérhvern dag er hans áhlaup víst.

20.
Dauðinn þá mætir dapur þér,
dóminn hefur hann eftir sér.
Djöfullinn bíður búinn þar,
í bálið vill draga sálirnar.

21.
Sjá þú vel til að svoddan her
sofandi komi ekki að þér.
Í hreinni iðran því hvern dag vak,
herskrúða drottins á þig tak.

22.
Bænin má aldrei bresta þig,
búin er freisting ýmisleg.
Þá líf og sál er lúð og þjáð
lykill er hún að drottins náð.

23.
Andvana lík til einskis neytt
er að sjón, heyrn og máli sneytt.
Svo er án bænar sálin snauð,
sjónlaus, köld, dauf og rétt steindauð.

24.
Vaktu, minn Jesú, vaktu í mér,
vaka láttu mig eins í þér.
Sálin vaki þá sofnar líf,
sé hún ætíð í þinni hlíf.

......Amen ]



[ Um komu Gyðinga í grasgarðinn

1.
Meðan Jesús það mæla var
mannfjöldi kom í garðinn þar,
Júdas, sá herra sinn forréð,
sveinar prestanna og stríðsfólk með,
skriðbyttur báru, blys og sverð,
búnir mjög út í þessa ferð.
Um það ég framar þenkja verð.

2.
Verður það oft þá varir minnst,
voveifleg hætta búin finnst.
Ein nótt er ei til enda trygg,
að því á kvöldin, sál mín, hygg.
Hvað helst sem kann að koma upp á
kjós Jesúm þér að vera hjá,
skelfing engin þig skaðar þá.

3.
En Júdas hafði áður sagt
auðkenni þeim og svo við lagt:
Hvern ég kyssi, handtakið þann,
höndlið með gætni og bindið hann.
Varastu, sál mín, svik og prett
þó sýnast megi í hylming sett,
drottinn augljóst það dæmir rétt.

4.
En Jesús áður allt fornam
hvað átti við hann að koma fram.
Því gekk hann sjálfur þeim á mót,
þannig ræddi með kærleikshót:
Að hverjum leitið hingað þér?
Hópur illmennis aftur tér:
Jesúm naddverska nefnum vér.

5.
Ég er hann, sagði Jesús þá.
Júdas sjálfur stóð flokknum hjá.
Öflugt var drottins orðið það,
allir til jarðar féllu í stað.
Hvað hans óvini hrelldi mest
huggar nú mína sálu best.
Í allri nauð það auglýsist.

6.
Þá ég fell eður hrasa hér
hæstur drottinn vill reiðast mér.
Þá segir Jesús: Ég er hann
sem endurleysti þann syndarann
með mínu blóði og beiskri pín,
bræði, faðir kær, stilltu þín.
Eflaust er það afsökun mín.

7.
Djöfull, synd og samviskan ill
sálu mína þá kvelja vill.
Eins segir Jesús: Ég er hann
sem afmá þína misgjörð vann,
líka sem vindur léttfær ský
langt feykir burt og sést ei því.
Á mig trú þú, svo ertu frí.

8.
Þegar mig særir sótt eða kvöl,
sorgleg fátækt og heimsins böl,
ég veit þú segir: Ég er hann,
Jesús, sem lækna vill og kann.
Auðlegð á himnum áttu víst,
eymd þín og hryggð í fögnuð snýst,
heiminn sigraði ég, hræðstu síst.

9.
Á dauðastund og dómsins tíð,
drottinn, það skal mín huggun blíð.
Orð þitt er sama: Ég er hann
sem inn þig leiði í himnarann.
Þjónn minn skal vera þar ég er,
því hefur þú, Jesú, lofað mér.
Glaður ég þá í friði fer.

10.
Ég segi á móti: Ég er hann,
Jesú, sem þér af hjarta ann.
Orð þitt lát vera eins við mig,
elska ég, seg því, líka þig.
Eilíft það samtal okkar sé
uppbyrjað hér á jörðunni.
Amen, ég bið, svo skyldi ske.

.............Amen ]



[ Um Júdas koss og Kristí fangelsi

1.
Frelsarinn hvergi flýði
fjandmenn þó lægi senn.
Herrann beið þeirra, hinn þýði,
þeim leyfði á fætur enn.
Hvern helst þeir hyggi að finna,
hann spyr, sem ljóst ég get.
Jafnt sem fyrr Júðar inna:
Jesúm af Nasaret.

2.
Ég er hann, aftur sagði
annað sinn Jesús hátt,
lærisveinunum lagði
líknarorð þetta brátt:
Ef mín yður lystir leita
þá látið þessa frí.
Búinn var hann að heita
hjálpræðisorði því.

3.
Hér af má heyra og skilja
herrans vors Jesú makt,
ekki gat án hans vilja
á hann neinn hendur lagt.
Við mig þó hatri hreyfi
heiftarmenn illgjarnir,
enginn kann, utan hann leyfi,
eitt skerða hár á mér.

4.
Föðurnum hjartahlýðinn
hann gafst á þeirra vald.
Sál mín, því sért ókvíðin,
sjá, þitt óhlýðnisgjald
viljugur vildi hann bæta.
Víst er þín skylda auðsén,
ást og auðsveipni mæta
áttu að leggja ígen.

5.
Júdas kom fljótt sem kunni
kyssandi Jesúm nú,
mælti fláráðum munni:
Meistari, sæll vert þú.
Herrann hógværðarríkur,
hann sagði: Þú, minn vin,
með kossi son mannsins svíkur.
Síst mun því hefndin lin.

6.
Evu munn eplið eina
aumlega ginnti um sinn.
Falskoss því fékk að reyna,
frelsarinn, munnur þinn.
Blíðmælum djöfuls bægðu
svo blekkist ég ekki á þeim,
heimshrekki líka lægðu,
líf mitt og æru geym.

7.
Auðsén eru augum þínum
öll vél og launsvik hér.
Hritt þeim úr huga mínum,
hreint skapa geð í mér.
Virstu mig vin þinn kalla,
verða lát raun þar á,
holdsbrest og hræsni alla
hindra og tak mér frá.

8.
Í hryggð og háska mikinn
hefur mig satan leitt.
Æ, hvað oft ég verð svikinn,
ei get ég hjá því sneitt.
Son mannsins svikum mætti
sannlega upp á það,
svikanna háskinn hætti
hjá mér ei fyndi stað.

9.
Munnur þinn, að ég meina,
minnist við Jesúm bert,
þá hold og blóð hans hreina
hér fær þú, sál mín, snert.
Guðs vegna að þér gáðu,
gef honum ei koss með vél,
í trú og iðrun þig tjáðu
og tilbú þitt hjarta vel.

10.
Þangað þegar að stundu
þusti illræðislið,
ljúfasta lamb Guðs bundu,
lokið var öllum frið.
Harðsnúnum reipum reyrðu,
ranglætis míns hann galt,
drottin í dróma keyrðu,
dofnaði holdið allt.

11.
Júðar þig, Jesú, strengdu,
ég gaf þar efni til.
Syndir mínar þér þrengdu,
þess nú ég iðrast vil.
Glæpabönd af mér greiðir
og gef mér frelsið þitt,
andlegum dofa eyðir
sem á féll hjartað mitt.

12.
Guðs son var gripinn höndum,
gefinn svo yrði ég frí.
Hann reyrðist hörðum böndum,
hlaut ég miskunn af því.
Fjötur þung og fangelsi
frekt lá, minn herra, á þér.
Djöfuls og dauðans helsi
duttu því laus af mér.

13.
Bið ég þín böndin hörðu
bindi nú hvern minn lið
frá alls kyns glæpagjörðum
og göldum heimsins sið.
Laus og liðugur andi,
lífs meðan dvelst ég hér,
þér sé jafnan þjónandi.
Þessa bæn veittu mér.

..................Amen ]



[ Um vörn sankti Péturs og Malkus eyrasár

1.
Lausnarans lærisveinar
þá líta atburð þann
og Júða athafnir einar,
allir senn spurðu hann:
Eigum vér ekki að slá
óvinasveit með sverði
svo hér ei þyngra af verði?
Sál mín, þar gjör að gá.

2.
Ef þú áforma vildir
eitthvað sem vandi er á
þarfleg ráð þiggja skyldir
og þig vel fyrir sjá.
Af því oftlega sker,
sá sem er einn í ráðum,
einn mætir skaða bráðum.
Seint þá að iðrast er.

3.
En með því mannleg viska
í mörgu náir skammt,
á allt kann ekki að giska
sem er þó vandasamt.
Kost þann hinn besta kjós.
Guðs orð fær sýnt og sannað
hvað sé þér leyft eða bannað.
Það skal þitt leiðarljós.

4.
Pétur með svellu sinni
sverð úr slíðrum dró,
hans trúi ég bræðin brynni,
og beint í flokkinn hjó.
Malkus hlaut hér af tjón,
hann missti hið hægra eyra,
höggið tók ekki meira.
Þessi var biskups þjón.

5.
Lausnarinn ljóst nam svara
lærisveinunum fyrst:
Látið þessa fram fara
frekast að sinni lyst.
Pétri svo sagði nú:
Sverðdauða sá skal sekur
sem sverð án leyfis tekur.
Sverð slíðra, Símon, þú.

6.
Meinar þú faðirinn mildi
mundi ei senda hér
ef ég þess óska vildi
engla til fylgdar mér
fleiri en tólf fylkingar?
Eða mun skylt ég ekki
áskenktan kaleik drekki
sem mér þó settur var?

7.
Svo mun uppfyllast eiga
hvað er í ritning tjáð
og síðan sannast mega
hvað sést fyrir löngu spáð.
Svo eftir sermon þann
eyrað þjónsins áhrærði
sem áður Pétur særði
og læknaði að heilu hann.

8.
Sál mín, lærum og sjáum
með sannri hjartans lyst,
tvenns slags sverðs glöggt við gáum,
greina skal þar um fyrst.
Sverð drottins dómarinn ber,
sverð eigin hefndar annað
sem öllum verður bannað.
Það kennir Kristur hér.

9.
Bið ég hér glöggt að gætir
góð valdstjórn heiðarleg,
saklausan síst þú grætir
né sjálfan meiðir þig.
Virð sverð Guðs vandlætis.
Blóð skaltu ei því banna,
burt sníddu grein lastanna,
merk dæmi Móisis.

10.
Þitt sverð, sem þitt er eigið
fyrir þína eigin sök,
skal ekki úr skeiðum dregið,
skýr eru til þess rök.
Jesús það bannar bert.
Honum er skylt þú hlýðir,
hógvær umberir, líðir
það móti þér er gjört.

11.
Ræn ei Guð sínum rétti
því reiknast hefndin hans,
valdstjórn til verndar setti
víða um byggðir lands,
ellegar að því gá:
Sverð drottins sem hér nefnist
sannlega á þér hefnist,
tjón þitt tvöfaldast þá.

12.
Malkus sem missti eyra
merkir þá alla frí
sem orð Guðs ekki heyra,
eiga þó kost á því.
Heyrn er þeim hægri sljó.
Vinstri hlust heilli halda,
háð og spélni margfalda
nóg geta numið þó.

13.
Skálkamark mátti kalla
Malkus hér fengi rétt.
Á Guðs óvini alla
auðkenni slíkt er sett,
orð hans ei akta hér.
Ég bið og jafnan segi:
Jesú minn, láttu eigi
þau merki sjást á mér.

14.
Enn finnur þú hér framar
frelsarans dæmið best.
Hörmungar hættusamar
á honum lágu mest.
Sitt traust þó setti hann
á Guðs föður gæsku ríka.
Gjörðu það, sál mín, líka
ef kross þig henda kann.

15.
Kvöl sína Jesús kallar
kaleik áskenktan sér.
Kross þinn og eymdir allar
eins máttu nefna hér
því drottinn drakk þér til
fyrir þig þá hann píndist
svo þú, mín sál, ei týndist.
Gjör honum gjarnan skil.

16.
Þú mátt þig þar við hugga,
hann þekkir veikleik manns,
um þarftu ekki að ugga
ádrykkjuskammtinn hans,
vel þín vankvæði sér.
Hið súrasta drakk hann sjálfur,
sætari og minni en hálfur
skenktur er skerfur þér.

17.
Heift mína og hefndarnæmi
hefur þú, Jesú, bætt.
Mér gafst manngæskudæmi
þá Malkum fékkstu grætt.
Ég þarf og einnig við
eyrað mitt læknað yrði
svo orð þitt heyri og virði.
Þýðlega þess ég bið.

18.
Hjálpa mér, herra sæli,
að halda krossbikar minn
svo mig ei undan mæli
né mögli um vilja þinn.
Ég bið almætti þitt
vorkenni minni veiki
ef verða kann ég skeiki.
Hresstu þá hjartað mitt.

...................Amen ]



[ Prédikun Kristí fyrir Gyðingum

1.
Talaði Jesús tíma þann
til við óvini sína
sem komnir voru að höndla hann.
Heyrum þá kenning fína.

2.
Sem til illvirkja eruð þér
útgengnir mig að fanga.
Áður gat enginn meinað mér
í musterinu að ganga.

3.
Daglega hef ég sýnt og sagt
sannleikans kenning mæta.
Enginn gat hendur á mig lagt,
ættuð nú þess að gæta.

4.
Yfir stendur nú yðar tíð
uppfyllt svo ritning verði.
Myrkranna geisar maktin stríð,
mæla svo Jesús gjörði.

5.
Ljúflyndi blessað lausnarans
líttu hér, sál mín kæra.
Sá vill ei dauða syndugs manns,
svoddan máttu nú læra.

6.
Jesús þeim sýndi í sannri raun
sálarheill, náð og frelsi.
Guðs syni Júðar guldu í laun
grimmd, hatur og fangelsi.

7.
Furða það, sál mín, engin er,
ei skalt því dæmi týna
þó veröldin launi vondu þér
velgjörð mjög litla þína.

8.
Gyðinga dæmi skynja skalt,
skil þig við ódyggð slíka.
Þakklæti fyrir góðgjörð gjald
Guði og mönnum líka.

9.
Ég læt mér þessu jafnframt sagt,
Jesú, af orðum þínum:
Enginn gat hendur á þig lagt
af eigin vilja sínum.

10.
Þann takmarkaða tímans punkt
tilsetti faðirinn mildi
nær það ánauðarokið þungt
yfir þig ganga skyldi.

11.
Eins upphaf líka og ending með
allrar hörmungar minnar,
faðir himneski, er fyrir séð
í forsjón miskunnar þinnar.

12.
Þessi nú tíminn yðar er,
óvinum Jesús sagði.
Herrans ég þetta máltak mér
í minni og hjarta lagði.

13.
Nú stendur yfir mín náðartíð.
Nauðsyn er þess ég gætti.
Líður mig drottins biðlund blíð
brot mín svo kvittast mætti.

14.
Ef ég þá tíð sem Guð mér gaf
gálaus forsóma næði
drottins tími þá tekur af
tvímælin öll í bræði.

15.
Því lengur sem hans biðlund blíð
beðið forgefins hefur
þess harðari mun heiftin stríð
hefndar þá drottinn krefur.

16.
Guðs vegna að þér gá, mín sál,
glæpum ei lengur safna.
Gjörum iðran því meir en mál
mun vera synd að hafna.

17.
Í dag við skulum skipta um skjótt,
skal synd á flótta rekin.
Hver veit nema sé nú í nótt
náðin í burtu tekin.

18.
Talar Jesús um myrkra makt.
Merkið það, valdstjórnendur.
Yður skal nú í eyra sagt:
Umdæmið heims tæpt stendur.

19.
Ljósið myrkrin burt leiðir frí
með ljóma birtu sinnar.
Varast að skýla skálkinn því
í skugga maktar þinnar.

20.
Minnstu að myrkra maktin þverr
þá myrkur dauðans skalt kanna
í ystu myrkrum og enginn sér
aðgreining höfðingjanna.

21.
Myrkri léttari er maktin þín,
minnst þess fyrir þinn dauða,
þá drottins hátignar dýrðin skín
hann dæmir eins ríka og snauða.

22.
Fyrst makt heims er við myrkur líkt,
mín sál, halt þér í stilli.
Varastu þig að reiða ríkt
á ríkismannanna hylli.

23.
Drottinn Jesú, þú lífsins ljós,
lýstu valdstjórnarmönnum
svo þeir sem ráða yfir oss
eflist að dyggðum sönnum.

24.
Jesú, þín kalda kvalastund
kvalatíð af mér svipti.
Guðs barna gafst mér gleðifund,
góð voru þau umskipti.

25.
Myrkranna þrengdi maktin þér
mig svo leystir úr vanda.
Kvalanna ystu myrkur mér
mega því aldrei granda.

.....................Amen ]



[ Um flótta lærisveinanna

1.
Þá lærisveinarnir sáu þar
sinn herra gripinn höndum
og hann af fólki verstu var
vægðarlaust reyrður böndum,
allir senn honum flýðu frá,
forlétu drottin hreinan
í háska einan.
Að svoddan skulum við, sál mín, gá,
sjáum hér lærdóm beinan.

2.
Án drottins ráða er aðstoð manns
í engu minnsta gildi.
Fánýtt reynist oft fylgið hans
sem frekast hjálpa skyldi.
Hver einn vill bjarga sjálfum sér
ef sýnist háskinn búinn,
að hendi snúinn.
Far því varlega að fallvölt er
frænda og vina trúin.

3.
Í sama máta sér þú hér,
sál mín, í spegli hreinum
að hryggilegar sé háttað þér
en herrans lærisveinum.
Þeir höfðu leyfi lausnarans
lífi að forða sínu
frá sárri pínu.
Nauðugir misstu návist hans.
Nú gæt að ráði þínu.

4.
Hvað oft, Jesú, þér flúði ég frá
frekt á mót vilja þínum
þá glæpaveginn gekk ég á,
girndum fylgjandi mínum.
Forskuldað hafði ég fyrir það
flóttamaður að heita
til heljarreita.
En þú virtist mér aumum að
aftur í miskunn leita.

5.
Einn varstu, Jesú, eftir því
í óvina látinn höndum,
einn svo ég væri aldrei í
eymd og freistingum vöndum.
Allir forlétu einan þig,
allt svo mig hugga kynni
í mannraun minni.
Ég bið: Drottinn, lát aldrei mig
einsamlan nokkru sinni.

6.
Lærisvein, sál mín, sjá þú þann
sem Jesú eftir fylgdi.
Ranglát ungmenni rændu hann,
rétt nakinn við þá skildi.
Bersnöggur flótti betri er
en bræðralag óréttinda
í selskap synda.
Ávinning lát þig engan hér
í þeirra flokki binda.

7.
Burt þaðan Jesúm færði fljótt
flokkur illræðismanna.
Lamb Guðs saklaust þá leið að nótt
leiddu þeir til kvalanna.
Miskunnarlaus sú meðferð bráð
mér virðist eftir vonum
í náttmyrkrunum.
Þeir hafa bæði hrakt og hrjáð,
hrundið og þrúgað honum.

8.
Í dauðans myrkrum ég, dæmdur þræll,
dragast átti til pínu
en þú tókst, Jesú, son Guðs sæll,
saklaus við straffi mínu.
Þannig tilbjóstu ljóssins leið
ljómandi sálu minni
þó líf hér linni.
Andlátskvölum og kaldri neyð
kvíði ég því engu sinni.

9.
Hröktu því svo og hrjáðu þig,
herra minn, illskuþjóðir,
hér svo nú bæru á höndum mig
heilagir englar góðir.
Mæðusöm urðu myrkrin þér,
mæta létu þig hörðu
og hindran gjörðu,
Guðs dýrðar ljós svo lýsi mér
á lifandi manna jörðu.

10.
Kvalaför, Jesú, þessi þín,
sem þá gekkstu einu sinni,
veri kraftur og verndin mín
svo veginn lífsins ég finni.
Lát ekki djöful draga mig
í dofinleik holdsins blinda
til sekta og synda.
Ég bið af ást og alúð þig
ákefð hans burt að hrinda.

.....................Amen ]



[ Um það fyrsta rannsak fyrir Kaífa

1.
Til Hannas húsa herrann Krist
harðráðir Júðar leiddu fyrst.
Beisk, frá ég, bönd hann særi.
Honum strax þaðan vísað var,
viðtekt fékk ei né hvíldir þar
mjög svo þó mæddur væri.

2.
Burt sendi því með beiskri pín
bundinn Kaífas, mági sín,
Hannas vorn herrann sæta.
Höfuðkennimanns hæstu stétt
hafði sá þetta árið rétt,
Guðs lögmáls átti að gæta.

3.
Úr himnaríkis hvíldarstað
höfðum við, sál mín, forskuldað
út rekin víst að vera.
En Jesús tók nú upp á sig
ónáðan slíka fyrir þig.
Lof sé þeim ljúfa herra.

4.
Hjartað bæði og húsið mitt
heimili veri, Jesú, þitt,
hjá mér þigg hvíld hentuga.
Þó þú komir með krossinn þinn
kom þú blessaður til mín inn.
Fagna ég þér fegins huga.

5.
Kaífas hafði hér um spáð,
hentugast mundi þetta ráð
að dæi einn fyrir alla.
Embættis mælti andinn þar
af því hjartað ei vissi par,
sannleik Guðs sinnti varla.

6.
Balaams dæmi eins var eitt,
andagift sú var honum veitt,
spaklega tungan spáði.
Hann hafði í sinni hrekkjaráð,
hjartað fékk ekki sannleiks gáð
því hann fégirndin þjáði.

7.
Ó, Jesú, láttu aldrei hér
anda þinn víkja burt frá mér.
Leið mig veg lífsins orða
svo hjartað bæði og málið mitt
mikli samhuga nafnið þitt,
holdsgirnd og hræsni forða.

8.
Til Kaífas voru komnir senn
kennivaldið og stjórnarmenn.
Biskupinn þegar að bragði
leitar andsvars til lausnarans
um lærisveina og kenning hans
en Jesús aftur sagði:

9.
Opinberlega en ekki leynt
í musterinu kenndi ég beint.
Hvað spyrð þú mig um þetta?
Kunngjöra mega þar um þér
þeir sem lærdóminn heyrðu af mér,
þá láttu þig leiðrétta.

10.
Gæt að, mín sál, og sjáðu þar,
sonur Guðs undir rannsak var
krafður það kvöldið eina.
Á kvöldi hverju því koma skalt,
kvöldreikning við þig sjálfan halt
með kvöldoffurs iðrun hreina.

11.
Þú Guðs kennimann, þenk um það,
þar mun um síðir grennslast að
hvernig og hvað þú kenndir.
Að lærisveinum mun líka spurt
sem lét þitt gáleysi villast burt.
Hugsa glöggt hvar við lendir.

12.
Jesús vill að þín kenning klár
kröftug sé, hrein og opinská,
lík hvellum lúðurs hljómi.
Launsmjaðran öll og hræsnin hál
hindrar Guðs dýrð en villir sál,
straffast með ströngum dómi.

13.
Vangæslan mín er margvísleg,
mildasti Jesú, beiði ég þig:
Vægðu veikleika mínum.
Forsómun engin fannst hjá þér,
fullnaðarbót það tel ég mér.
Styrk veittu þjónum þínum.

14.
Eins er hér öllum einnig rétt
alvarleg kenning fyrir sett
að orð Guðs elski og læri.
Trúin innvortis efli geð,
einarðleg játning líka með
ávöxt hið ytra færi.

15.
Biskups þjón einn í bræði þó
blessaðan Jesúm pústur sló,
svo það ritningin segir.
Hógværlegt forsvar herrann gaf,
honum, sál mín, það lærðu af,
um sakleysi þitt ei þegir.

16.
Óvart samviskan Adam sló,
illan kinnroða fékk hann þó
í fyrsta falli sínu.
Þess vegna Jesús höggið hast
hlaut að líða og roðna fast
allra fyrst í hans pínu.

17.
Drottinn Jesú, ég þakka þér,
þetta leiðstu til frelsis mér.
Ég bið ástsemi þína:
Samviskuslögin sviðaskæð
á sálu minni þú mýk og græð,
burt taktu blygðun mína.

...................Amen ]



[ Um afneitun Péturs

1.
Guðspjallshistorían getur
gripinn þá Jesús var,
allir senn, utan Pétur,
yfirgáfu hann þar
og lærisveinn einn annar
álengdar gengu hljótt
herrans hryggðarbraut sanna.
Harla dimmt var af nótt.

2.
Kaífas kennimanni
kunnugur lærisveinn
inn gengur ört með sanni,
úti stóð Pétur einn.
Ambátt upp ljúka beiðir,
ókenndan Petrum þá
í forsal til lýðsins leiðir.
Lærdóm hér finna má.

3.
Krossferli að fylgja þínum
fýsir mig, Jesú kær,
væg þú veikleika mínum
þó verði ég álengdar fjær.
Þá trú og þol vill þrotna,
þrengir að neyðin vönd,
reis þú við reyrinn brotna
og rétt mér þína hönd.

4.
Koleld, því kalt var næsta,
kveikt hafði þrælalið,
Pétur með sturlun stærsta
stóð hjá þeim logann við.
Ambátt hann ein sprogsetti,
af sér það heyra lét:
Mun þessi mann, hún frétti,
með Jesú af Nasaret?

5.
Hann neitar hratt að bragði,
hræddur við orðin byrst,
þann sig ei þekkja sagði,
þá gól nú haninn fyrst.
Ætlar sér út að rýma,
önnur þerna hann sá,
talar í annan tíma
til þeirra er stóðu hjá:

6.
Frá Nasaret nú er þessi
nýkominn Jesú með.
Hinna geð trúi ég það hvessi,
hver maður spyrja réð:
Ertu einn af hans sveinum?
Enn Pétur neita vann,
sagði með eiði einum:
Aldrei þekkti ég hann.

7.
Þriðja sinn þar til lögðu
þjónar Kaífas bert.
Málfærið, sumir sögðu,
segir til hver þú ert.
Frændi Malkus réð mæla:
Mundi ég þig ekki sjá,
get ég síst grun mig tæla,
í garðinum Jesú hjá?

8.
Pétur með bljúgu bragði
bráðlega sagði nei,
sór sig og sárt við lagði,
svoddan mann þekkti hann ei.
Glöggt þegar gjörðist þetta,
gól haninn annað sinn.
Síst mátti sorgum létta,
sút flaug í brjóstið inn.

9.
Sál mín, þér fári forða,
freklega hættu síst
án leyfis drottins orða,
óstyrkt er holdið víst.
Þykistu stöðugt standa,
stilla þinn metnað þarft.
Hver sér vogar í vanda
von er sá falli snart.

10.
Áður í aldingarði
óhræddur Pétur var.
Karlmennskuhugurinn harði
hans sig auglýsti þar.
Auðvirð ambátt hann hrelldi,
of mjög því skelfast vann,
frá sannleik síðan felldi.
Sama þig henda kann.

11.
Koleldi kveiktum jafnast
kitlandi veraldarprjál.
Þrælar syndanna safnast
saman við lostabál,
fullir með fals og villu.
Forðastu þeirra glys.
Ætíð er með þeim illu
einföldum búið slys.

12.
Ambátt með yggldu bragði
er þessi veröld leið,
mörgum meinsnöru lagði,
mjög á spottyrðin greið.
Þýið með þrælum sínum
þjóna Guðs lastað fær.
Styrk mig með mætti þínum
mót henni, drottinn kær.

13.
Eftir afneitun eina
út vildi Pétur gá.
Hugði hann braut sér beina
búna þeim solli frá.
Þá kom eitt öðru verra,
umkringdu þrælar hann,
af sór sinn sæla herra
sér og formæla vann.

14.
Hægt er hverjum að stofna
í hættu og vanda spil,
forvitnisdælskan dofna
dregur þar margan til.
Ógæfugildran þrönga
greip þann hún kunni að ná,
útkomuvon fékk enga.
Að því í tíma gá.

15.
Oft má af máli þekkja
manninn hver helst hann er.
Sig mun fyrst sjálfan blekkja
sá með lastmælgi fer.
Góður af geði hreinu
góðorður reynist víst.
Fullur af illu einu
illyrðin sparar síst.

16.
Hryggileg hrösun henti
heilagan drottins þjón,
syndin mjög sárt hann spennti,
sálar var búið tjón.
Hvað mun ég máttarnaumur
mega þá standast við,
vangætinn, vesæll og aumur,
vélum og hrekkjasnið?

17.
Í veraldar vonskusolli
velkist ég, Jesú, hér.
Falli það oft mér olli,
óstöðugt holdið er.
Megnar ei móti að standa
mín hreysti náttúrleg.
Láttu þitt ljós og anda
leiða og styrkja mig.

.................Amen ]



[ Um iðrun Péturs

1.
Pétur þar sat í sal
hjá sveinum inni.
Tvennt hafði hanagal
heyrst að því sinni.

2.
Búinn var þrisvar þá
þvert hann að neita
sér Jesúm sælan frá.
Sorg má það heita.

3.
Drottinn vor veik sér við,
víst um það getur,
ljúfur með líknarsið
og leit á Pétur.

4.
Strax flaug í huga hans,
hvað þó síst varði,
lausnarans orð og ans
í aldingarði.

5.
Blygðaðist brátt við það
brjóst fullt af trega,
gekk út úr greindum stað
og grét beisklega.

6.
Sjá þú með sannri trú,
sál mín ástkæra,
hvað framar hefur þú
hér af að læra.

7.
Hátt galar haninn hér
í hvers manns geði
drýgðar þá syndir sér
sem Pétur skeði.

8.
Sárlega samviskan
sekan áklagar,
innvortis auman mann
angrar og nagar.

9.
Fær hann sig frjálsan síst
þó finnist hrelldur
sem fugl við snúning snýst
sem snaran heldur.

10.
Víkja þó vilji hann
frá vonskuhætti,
orka því ekki kann
af eigin mætti.

11.
Upp þó hér ætli brátt
aftur að standa
fellur hann þegar þrátt
í þyngri vanda.

12.
Lögmál Guðs hrópar hátt,
hanagal annað,
segir og sýnir þrátt
hvað sé þér bannað.

13.
Það þvingar, þrúgar með,
það slær og lemur,
sorgandi, syndugt geð
særir og kremur.

14.
Það verkar sorg og sút
þeim seka manni,
hjálpar þó engum út
úr syndabanni.

15.
Holdið þar þrjóskast við
og þykir illa.
Eykst á þann syndasið
svik, hræsni og villa.

16.
Enn Jesú álit skýrt
anda Guðs þýðir.
Sá gjörir hægt og hýrt
hjartað um síðir.

17.
Lætur hann lögmál byrst
lemja og hræða.
Eftir það fer hann fyrst
að friða og græða.

18.
Orð Jesú eðla sætt
er hans verkfæri.
Helst fær það hugann kætt
þó hrelldur væri.

19.
Hann gefur hreina trú,
hann fallinn reisir,
hann veikan hressir nú,
hann bundinn leysir.

20.
Ekki er í sjálfs vald sett,
sem nokkrir meina,
yfirbót, iðrun rétt
og trúin hreina.

21
Hendi þig hrösun bráð,
sem helgan Pétur,
undir Guðs áttu náð
hvort iðrast getur.

22.
Heimska er versta víst
við það að dyljast,
þú megir þá þér líst
frá þrautum skiljast.

23.
Ef Jesús að þér snýr
með ástarhóti
líttu þá hjartahýr
honum á móti.

24.
Gráta skalt glæpi sárt
en Guði trúa,
elska hans orðið klárt,
frá illu snúa.

25.
Ónýt er iðrun tæp,
að því skalt hyggja,
ef þú í gjörðum glæp
girnist að liggja.

26.
Pétur þá formerkt fékk
fallhrösun slíka
úr syndasalnum gekk.
Svo gjör þú líka.

27.
Ó, Jesú, að mér snú
ásjónu þinni.
Sjá þú mig særðan nú
á sálu minni.

28.
Þegar ég hrasa hér,
hvað mjög oft sannast,
bentu í miskunn mér
svo megi ég við kannast.

29.
Oft lít ég upp til þín
augum grátandi.
Líttu því ljúft til mín
svo leysist vandi.

...................Amen ]



[ Um falsvitnin og Kaífas dóm

1.
Foringjar presta fengu
falsvitni mörg tilsett,
fúslega fram að gengu,
fullir með svik og prett.
Samhljóða urðu eigi,
uppdiktað margt þó segi.
Jesús þá þagði slétt.

2.
Lærðu, ef lygum mætir,
lífsreglu, sál mín, hér:
Með forsi og þjóst ei þrætir,
þrálega svo til ber,
hógvær þögn heiftir stillir,
heimskorður sannleik spillir
oft fyrir sjálfum sér.

3.
Hirð aldrei hvað sem gildir
að hætta á ósatt mál,
hvort verja eða sækja vildir,
verður það mörgum tál.
Munnur, sá löngum lýgur,
frá lukku og blessun hnígur,
hann deyðir sína sál.

4.
Sannleiksvitni þó segi
sekan mig Guði hjá
óttast þarf ég nú eigi,
afsökun hef ég þá:
Ljúgvotta lygi megna
leið Jesús minna vegna,
klögun mig frelsti frá.

5.
Kaífas frétti fyrstur
falsklega herrann að
sjálfur hvort sé hann Kristur
og svo enn framar kvað:
Við sannan Guð þig ég særi,
ef sonur hans ertu hinn kæri
segðu oss satt um það.

6.
Jesús játar að stundu,
jafnframt því svo nam tjá,
son mannsins sjá þeir mundu
sitja þaðan í frá
til kraftarins hægri handar
og hér eftir komanda
skærasta skýi á.

7.
Kennimann reif sín klæði,
kvað: Slíkt guðlöstun er.
Að spyr með ógnabræði:
Um það hvað haldið þér?
Allt ráðið undir tekur:
Er hann víst dauðasekur,
svoddan samþykkjum vér.

8.
Jesús ei ansa hirti
áður þá logið var
en Guðs nafn gjarnan virti,
gaf því Kaífas svar.
Lygð heims þó lítið sætir,
lausnarans dæmis gætir,
leita Guðs lofdýrðar.

9.
Hygg að og herm hið sanna
hvenær sem til er reynt,
hræðst ei hótanir manna,
halt þinni játning beint.
Gæt vel að geymir þetta,
Guðs orð og trúna rétta
meðkenndu ljóst og leynt.

10.
Kaífas lögsögn leiða
lært hafa margir enn.
Hvað sem höfðingjar beiða
hinir álykta senn,
vinskap sig villa láta,
viljandi röngu játa.
Forðist það frómir menn.

11.
Sú er mín huggun sama
sem þín var, Jesú minn,
krossinn þá að vill ama,
ofsókn og hörmung stinn.
Hjá þinni hægri hendi,
hér þó nú lífið endi,
fagnaðarnægð ég finn.

12.
Þér til guðlöstun lagði
ljúgandi kennimann,
dauðasekan þig sagði.
Sannlega úrskurð þann
átti ég að heyra heldur,
hart með réttu sakfelldur,
víst ég nóg til þess vann.

13.
Andlegt vald einum rómi
úrskurðar dauðann þér.
Drottinn í náðardómi
dæmir því lífið mér.
Þakka ég elsku þinni,
þú keyptir sálu minni
fríun og frelsi hér.

...................Amen ]



[ Um þjónanna spott við Kristum

1.
Eftir þann dóm sem allra fyrst
andlegir dæmdu um herrann Krist
hafa þeir því að þá var nótt
þegar til hvíldar gengið skjótt.

2.
Drottinn vor eftir þreyttur þar
þrælum til gæslu fenginn var.
Gjörði að honum gys og dár
guðlausra manna flokkur þrár.

3.
Háðung, spottyrði, hróp og brigsl
hver lét með öðrum ganga á víxl,
hræktu og slógu herrann þar,
hann þó á meðan bundinn var.

4.
Sjáðu og skoða, sála mín,
saklausa lambsins beisku pín.
Hugsa vandlega um það allt
af þessu hvað þú læra skalt.

5.
Hann sem að næturhvíld og ró
hverri skepnu af miskunn bjó
í sinni ógna eymda stærð
engan kost fékk á neinni værð.

6.
Hvíldarnótt marga hef ég þáð,
herra Jesú, af þinni náð.
Kvöl þín eymdum mig keypti frá,
kannast ég nú við gæsku þá.

7.
Nær sem ég reyni sorg eða sótt,
seinast að kemur dauðans nótt,
næturkvala sem neyddu þig
njóta láttu þá, Jesú, mig.

8.
Samviskuslög og satans háð
sefi, Jesú, þín blessuð náð.
Ofboð dauðans og andlátspín
af taki og mýki gæskan þín.

9.
Margur, og víst það maklegt er,
mjög þessum skálkum formælir.
Þó finnast nokkrir hér í heim
að hegðun allri líkir þeim.

10.
Hvað gjöra þeir sem hér á jörð
hafa að spotti drottins orð,
lifa í glæpum ljóst til sanns,
lasta og forsmá þjóna hans?

11.
Sá sem Guðs náð og sannleikann
sér, þekkir, veit og skynja kann,
kukl og fjölkynngi kynnir sér
Kaífas þrælum verri er.

12.
Soninn Guðs ekki þekktu þeir.
Því syndga hinir langtum meir
sem kallast vilja kristnir best,
Kristum þó lasta allra mest.

13.
Hræsnarar þeir sem hrekki og synd
hylja þó undir frómleiksmynd
líkjast þessum er lausnarann
lömdu blindandi og spjöðu hann.

14.
Hverjum sem spott og hæðni er kær
hann gengur þessum selskap nær.
Forsmán guðrækins, fátæks manns
fyrirlitning er skaparans.

15.
Ó vesæll maður, að því gá,
eftir mun koma tíminn sá,
sama hvað niður sáðir hér,
sjálfur án efa upp þú skerð.

16.
Ef hér á jörð er hæðni og háð,
hróp og guðlastan niður sáð,
uppskorið verður eilíft spé,
agg og forsmán í helvíti.

17.
Ætla þú ekki, aumur mann,
af komast muni strafflaust hann
sem soninn hefur hér hætt og spjað,
horfi faðirinn upp á það.

18.
Hvað Jesús nú um næturskeið
nauðstaddur hér af mönnum leið,
óguðlegur um eilífð þá
af illum djöflum líða má.

19.
Ókenndum þér þó aumur sé
aldrei til leggðu háð né spé.
Þú veist ei hvern þú hittir þar
heldur en þessir Gyðingar.

20.
Sjálfan slær mig nú hjartað hart,
hef ég án efa mikinn part
af svoddan illskum ástundað,
auðmjúklega ég meðgeng það.

21.
Sáð hef ég niður syndarót,
svívirðing mín er mörg og ljót.
Uppskerutímann óttast ég,
angrast því sálin næsta mjög.

22.
Herra minn, Jesú, hörmung þín
huggun er bæði og lækning mín.
Sakleysi víst þú sáðir hér,
sælunnar ávöxt gafstu mér.

23.
Blóðdropar þínir, blessað sáð,
ber þann ávöxt sem heitir náð.
Þann sama Guð mér sjálfur gaf.
Sáluhjálp mín þar sprettur af.

24.
Hæddur varstu til heiðurs mér,
högg þín og slög mín lækning er.
Aldrei má djöfull eiga vald
á mig að leggja hefndargjald.

25.
En þér til heiðurs aftur á mót
iðrast vil ég og gjöra bót,
holdsvilja gjarnan hefta minn,
hjálpi mér, Jesú, kraftur þinn.

.......................Amen ]



[ Um ráðstefnu prestanna yfir Kristó

1.
Mjög árla uppi voru
öldungar Júða senn,
svo til samfundar fóru,
fyrstir þó kennimenn.
Í ráðslag létu leiðast,
líkar það öllum vel,
hvernig þeir gætu greiðast
Guðs syni komið í hel.

2.
Heimtu með heiftarlundu
herrann vorn til sín brátt,
orsök því enga fundu,
allir senn mæltu hátt:
Seg oss, ef ertu Kristur,
einasti son Guðs sá.
Græðarinn gæskulystur
gaf andsvar þar upp á:

3.
Þó ég það yður segi,
ekki samt trúi þér,
andsvarið mér og eigi
ef ég spyr nokkurs hér.
Mannsins son sjáið sitja
senn hjá Guðs hægri hlið,
í skýi mun einu vitja
aftur með dýrðarsið.

4.
Ertu Guðs son? þeir sögðu,
svaraði drottinn: Já.
Djarfir þann dóm á lögðu:
Dauða maður er sá.
Upp stóðu strax að stundu,
stríð þeim í hjarta brann,
frelsarann fjötrum bundu,
færðu Pílató hann.

5.
Hér máttu, sál mín, sanna
svo gengur það til víst,
ástundan illvirkjanna
umhyggju vantar síst.
Árla þeir blundi bregða,
binda fast öll sín ráð,
klóklega hrekkjum hegða
hver sem þess fengi gáð.

6.
En þú sem átt að vera
útvalinn drottins þjón,
verk hans og vilja að gjöra
og varast þitt sálartjón.
Andvara engan hefur,
umhyggjulítill sést,
við glys heims gálaus sefur.
Guð náði svoddan brest.

7.
Margir upp árla rísa,
ei geta sofið vært,
eftir auð heimsins hnýsa,
holdsgagnið er þeim kært.
Sálin í brjósti sofnuð
sýnist að mestu dauð,
til allra dyggða dofnuð
sem drottinn helst þó bauð.

8.
Forsjónarverkmenn vísir
víngarði drottins í
fyrst þá dagsljóminn lýsir
ljúft bið ég gái að því.
Um sitt embætti hyggi,
árla gjörð bænin sé,
iðjulausir ei liggi
í líkamans gjálífi.

9.
Hatursmenn herrans vaka,
hugsandi að gjöra tjón.
Eftir því áttu að taka
ef ertu hans tryggðaþjón.
Viljir þú við þeim sporna
og varast þeirra háð,
árla dags alla morgna
við orð Guðs haltu ráð.

10.
Þenk nú í þínu hjarta,
þar næst í annan stað,
hvar um herrann réð kvarta,
hyggja máttu þar að.
Orðum hans ekki treystu
illgjarnir Júðar þeir,
úr spurning engri leystu,
æ því versnuðu meir.

11.
Hver trúir nú hart þó hóti
herrann forhertum lýð?
Allfæstir inna á móti
iðrunarsvörin blíð.
Hirtingar hjálpa ekki,
heimur versnandi fer.
Blindleikinn trúi ég oss blekki,
búið straff nálægt er.

12.
Víst er ég veikur að trúa,
veistu það, Jesú, best,
frá syndum seinn að snúa,
svoddan mig angrar mest.
Þó framast það ég megna
þínum orðum ég vil
treysta og gjarnan gegna.
Gef þú mér náð þar til.

13.
Mér er sem í eyrum hljómi
úrskurður drottins sá,
árla á efsta dómi
upp þegar dauðir stá.
Afsökun ei mun stoða,
andsvör né spurningar.
Sá stendur víst í voða
sem verður sekur þar.

14.
Hér er nú kostur að heyra
herrann talandi í náð.
Jesús opni mitt eyra
svo að því fengi ég gáð.
Hógvær vors bata bíður,
blessaður þessa tíð,
annars heims er hann stríður
öllum forhertum lýð.

15.
Árla úrskurðinn lögðu
á þig Gyðingar þó,
Jesú, og sekan sögðu,
seldu þig Pílató.
Árla á efsta degi
afsökun gildir sú,
til dauða ég dæmist eigi,
drottinn, þess minnist þú.

16.
Árla dags uppvaknaður
ætíð ég minnist þín.
Jesú minn hjálparhraður,
hugsa þú æ til mín.
Árla á efsta dómi
afsökun vertu mér.
Minnstu þá frelsarinn frómi
hvað fyrir mig leiðstu hér.

...................Amen ]



[ Um Júdasar iðrun

1.
Júdas í girndargráði
af Gyðingunum fyrst
þrjátíu peninga þáði,
því sveik hann herrann Krist.
Ljóst þegar líta vann,
drottinn var nú til dauða
dæmdur og þungra nauða,
iðraðist eftir hann.

2.
Greitt í musterið gengur,
greinir svo ritning frá,
um silfrið sinnti ei lengur,
senn vill það prestum fá,
sagði með sárum móð:
Ó, hvað ég gjörði illa
þá yfir mig kom sú villa
að sveik ég saklaust blóð.

3.
Liðsemd prestarnir lögðu
litla, sem von var að,
harðlyndir honum sögðu:
Hvað eigum vér með það?
Þú mátt einn sjá um þig.
Silfrinu á gólfið grýtti,
gekk þaðan, mjög sér flýtti,
og hengdi sjálfan sig.

4.
Ráðstefnu herrar héldu,
hættu þar síðast við,
fyrir akur sjálfir seldu
silfrið leirkerasmið.
Áður sagt um það var
í spádómssögnum sönnum.
Sá var vegferðarmönnum
gefinn til greftrunar.
5.
Sjá hér hvað illan enda
ótryggð og svikin fá.
Júdasar líkar lenda
leiksbróður sínum hjá.
Andskotinn illskuflár
enn hefur snöru snúna
snögglega þeim til búna
sem fara með fals og dár.

6.
Ótrú sinn eigin herra
ætíð um hálsinn sló.
Enginn fékk af því verra
en sá meinlausum bjó
forræði, fals og vél.
Júdas því henging henti,
hann fölskum til sín benti
eins og Akítófel.

7.
Fégirndin Júdas felldi,
fyrst var hans aðtekt sú.
Guðs son Gyðingum seldi,
gleymdi því æru og trú.
Svo til um síðir gekk.
Kastaði keyptum auði
þá kvaldi sorg og dauði,
huggun alls enga fékk.

8.
Undirrót allra lasta
ágirndin kölluð er.
Frómleika frá sér kasta
fjárplógsmenn ágjarnir
sem freklega elska féð.
Auði með okri safna,
andlegri blessun hafna
en setja sál í veð.

9.
Annaðhvort er í vonum,
auðurinn fagur nú
hafnar þér ellegar honum
hryggur burt kastar þú
þá dauðinn þrengir að.
Ágirndin ótæpt svelgir,
af því sálina velgir
í köldum kvalastað.

10.
Falsi og fégirnd rangri
forða þér, sál mín blíð,
svo mætir ei ógn né angri
þá að fer dauðans tíð.
Virð lítils veraldarplóg.
Hver sem sér lynda lætur
það lénar drottinn mætur,
sá hefur allsnægta nóg.

11.
Oft Jesús áður hafði
áminning Júdas gjört.
Hrekkvísin hjartað vafði,
hann hélt það einskisvert.
Nú kom þar einnig að,
tilsögn hataði hreina,
huggun fékk því ei neina.
Varastu víti það.

12.
En hvað framleiddi hann illa
áður lífernið sitt.
Þessi þó var hans villa
verri en allt annað hitt
að hann örvænting með
sál og líf setti í vanda.
Synd á mót heilögum anda
held ég hér hafi skeð.

13.
Í drottni ef viltu deyja,
drottni þá lifðu hér.
Til ills lát ei þig teygja,
orð Guðs sé kærast þér.
Sæll er sá svo við býst.
En ef þig ófall hendir,
aftur í tíma vendir,
undan drag iðrun síst.

14.
Brot þín skalt bljúgur játa
en bið þó Guð um náð,
af hjarta hryggur gráta
en heilnæm þiggja ráð.
Umfram allt þenktu þó:
Son Guðs bar þínar syndir
og svo þú miskunn fyndir,
saklaus fyrir sekan dó.

15.
Drottinn, lát mig ei dyljast
dárlega syndir við
þó hér um stund megi hyljast.
Herra trúr, þess ég bið:
Nær heimi fer ég frá
örvænting ei mér grandi,
orð þitt og sannleiksandi
hjartað mitt huggi þá.

.......................Amen ]



[ Um leirpottarans akur

1.
Svo sem fyrr sagt var frá
silfurpeninga þá,
hverjir loks Júdas hrelldu,
höfuðprestarnir seldu.

2.
Og keyptu einn til sanns
akur pottmakarans.
Þar má fullt frelsi hafa
framandi menn að grafa.

3.
Þar finnst ein þýðing fín,
þess gættu, sála mín,
af Guðs ásettu ráði
um það Sakarías spáði.

4.
Líkist leirkerasmið
líknsamur drottinn við
sem Jesajas fyrr sagði,
sjálfur það rétt út lagði.

5.
Af leir með lífsins kraft
lét hann mannkynið skapt.
Hrein ker til heiðurs setur,
hin önnur lægra metur.

6.
Drottinn einn akur á,
er honum falur sá.
Minnstu, hann miskunn heitir,
mæddum lýð huggun veitir.

7.
Jesús er einn sá mann
sem akurinn keypti þann,
en hans blóðdropar blíðir
borgunargjaldið þýðir.

8.
Framandi fólkið það
sem fékk ei neinn hvíldarstað
erum vér sorgum setnir,
af syndugu eðli getnir.

9.
Illskunnareðlið vort
útlenda hefur gjört
oss frá eilífri gleði.
Í Adams falli það skeði.

10.
Sálin í útlegð er
æ meðan dvelst hún hér
í holdsins hreysi naumu,
haldin fangelsi aumu.

11.
Dauðinn með dapri sút
dregur um síðir út
hana þá hreysið brotnar,
holdið í jörðu rotnar.

12.
Eins og útkastað hræ,
ef ég rétt skynjað fæ,
hjálparlaus sál má heita,
hvíldar ei kann sér leita.

13.
Hættu og hörmung þá
herrann minn Jesús sá,
önd vora af ást og mildi
úr útlegð kaupa vildi.

14.
Faðirinn falt það lét,
friðarstað sálum hét
ef sonurinn gjald það greiddi
sem Guðs réttlæti beiddi.

15.
Opnaði sjóðinn sinn
sonur Guðs, Jesús minn,
húðstrýktur, kvalinn, krýndur,
á krossi til dauða píndur.

16.
Blóðdropar dundu þar,
dýrasta gjald það var.
Keyptan akur því eigum,
óhræddir deyja megum.

17.
Hér þegar verður hold
hulið í jarðarmold,
sálin hryggðarlaust hvílir,
henni Guðs miskunn skýlir.

18.
En þú skalt að því gá,
akursins greftrun þá
engir utan þeir fengu
í Jerúsalem gengu.

19.
Kristnin Guðs hér í heim
heitir Jerúsalem.
Í hana inn komast hlýtur
hver sem miskunnar nýtur.

20.
Í henni hver einn sá er,
á Jesúm trúir hér,
skírður og alla vega
iðrun gjörir daglega.

21.
Ókvíðinn er ég nú
af því ég hef þá trú,
miskunn Guðs sálu mína
mun taka í vöktun sína.

22.
Hvernig sem holdið fer
hér þegar lífið þverr,
Jesú, í umsjón þinni
óhætt er sálu minni.

23.
Ég lofa, lausnarinn, þig
sem leystir úr útlegð mig.
Hvíld næ ég náðarspakri
nú í miskunnarakri.

24.
Þú gafst mér akurinn þinn,
þér gef ég aftur minn.
Ást þína á ég ríka,
eigðu mitt hjartað líka.

25.
Ég gef og allan þér,
æ meðan tóri ég hér,
ávöxtinn iðju minnar
í akri kristninnar þinnar.

26
Eins bið ég, aumur þræll,
að unnir þú, Jesú sæll,
liðnum líkama mínum
legstað í akri þínum.

27.
Hveitikorn þekktu þitt
þá upp rís holdið mitt.
Í bindini barna þinna
blessun láttu mig finna.

...................Amen ]



[ Sú fyrsta áklögun Gyðinga fyrir Pílató

1.
Árla, sem glöggt ég greina vann,
með Guðs son bundinn fara
prestarnir svo að píndist hann
til Pílatum landsdómara.
Í þinghús inn
það sama sinn
sagt er þó enginn kæmi
svo ekki meir
saurguðust þeir.
Sjá hér hræsninnar dæmi.

2.
Inngang um húsdyr heiðingjans
héldu þeir synd bannaða.
Saurgast á blóði saklauss manns
sýndist þeim engan skaða.
Heimsbörnum hér
óvirðing er
aumstöddum hjálp að veita.
En Guðs orðs forakt,
ágirnd og prakt,
engin misgjörð skal heita.

3.
Pílatus sem það formerkt fékk
fyrst ei þeim metnað sætti,
án dvalar sjálfur út því gekk,
embættisskyldu gætti.
Sakargift þá
vill fulla fá
fram borna af þeirra munni.
Dáryrði fljót
drambsemi á mót
dómarinn gefa kunni.

4.
Lát þér ei vera afmán að,
ef þú vilt frómur heita,
af Pílató ljóst að læra það
sem loflegt er eftir að breyta.
Ranglætið hans,
þess heiðna manns,
halt þér minnkun tvöfalda.
Þeim miður fer
en honum hér,
hver vill þann kristinn halda?

5.
Álitið stórt og höfðingshátt
hræðast skyldir þú ekki.
Sannleiksins gæta ætíð átt,
engin kjassmál þig blekki.
Ærugirnd ljót,
hofmóðug hót,
hlýðir síst yfirmönnum.
Dramblátum þar
þú gef andsvar,
þó byggt á rökum sönnum.

6.
Öldungar Júða allra fyrst
upp báru sök þrefalda:
Fólkinu þessi frá snýr víst,
fyrirbýður að gjalda
keisarans skatt,
það segjum vér satt,
sjálfur vill kóngur heita
og Kristur sá
sem koma á
kvittun og frið að veita.

7.
Hér koma fram þau réttu rök
ræðu og þanka minna:
Þér, Jesú, gefin var þreföld sök,
það kann ég glöggt að finna.
Þrefaldleg sekt
mig þjáði frekt,
þar um ég klagast mætti.
Þrefalda styggð
og þunga lygð
þú leiðst með sögðum hætti.

8.
Frásnúið Guði allt mitt er
eðli og líf fáneyta.
Öðrum því gef ég oft af mér
illdæmi svo að breyta.
En hér á mót
með elsku hót
öll Guðs börn rétt því trúa,
frá bölvan, deyð,
djöfli og neyð
drottinn réð lýðnum snúa.

9.
Guði átti ég að greiða frí
gjald, hlýðni og þakkarskyldur.
Ranglega hef ég haldið því,
höndlað sem þræll ógildur.
Auðsveipnin þín
fyrir öllum skín,
ástsemdarherrann kæri.
Þú bauðst: Gefið,
gafst sjálfur með
hvað Guðs og keisarans væri.

10.
Sannlega hef ég hrokað mér
hærra en vera skyldi,
boð og skipun míns herra hér
haldið í minnsta gildi.
Kóngdóm í heim
og heiðri þeim
hafnaðir þú og flýðir.
Hátignin þín
á himnum skín,
hún mun birtast um síðir.

11.
Rægður varstu fyrir ranga sök,
réttláti Jesú mildi.
Upp á það öll mín illskurök
afplánuð verða skyldi.
Áklögun sú
sem þoldir þú,
þess bið ég, herrann frómi,
sé mitt forsvar
þá finnst ég þar
fyrir þeim stranga dómi.

..........Amen ]



[ Um Kristí játning fyrir Pílató

1.
Gyðingar höfðu af hatri fyrst
harðlega klagað Jesúm Krist,
sem áður sagt er frá.
Landsdómarinn gjörði að gá
glöggt hvað þýðir framburður sá.

2.
Áklögun fyrsta andleg var,
um það Pílatus sinnti ei par,
önnur um skylduskatt.
Hann vissi vel þeir sögðu ei satt,
svoddan málum þegjandi hratt.

3.
En sem þeir nefndu kónginn Krist
kom honum þá til hugar fyrst
hvað fyrri heyrði og nam
af Júðum mælt um Messíam,
ef mætti ske það kæmi nú fram.

4.
Pílatí sinni í sumum finnst
sem um Guðs dýrkun hugsa minnst,
höfðingjum hræsna títt,
undirsáta frelsið frítt
fjárplógsgjarnir rækja nú lítt.

5.
Hirðstjórinn spurði herrann þá
hvort hann sé Júða kóngur sá,
en Jesús aftur tér:
Talar þú svo af sjálfum þér
eða sögðu aðrir þvílíkt af mér?

6.
Þá varð Pílatí þelið kalt.
Þig hatar, sagði hann, fólkið allt.
Hvað illt hefur þú gjört?
Aftur Jesús ansar bert,
er það næsta þenkingarvert:

7.
Mitt ríki er ekki héðan af heim.
Hart mundi annars móti þeim
stríða minn máttarher
sem nú mig seldu í nauðir hér
svo næðu ekki Gyðingar mér.

8.
Pílatus aftur ansa vann:
Ertu þó kóngur? sagði hann.
Játaði Jesús því:
Hingað kom ég heiminn í
svo herma skyldi ég sannleikann frí.

9.
Hver af sannleiknum sjálfur er,
sá mína röddu heyrir hér.
Hæðnissvar hinn til fann:
Hvað er sannleikur? sagði hann.
Svo gekk út með úrskurðinn þann.

10.
Hér máttu, sál mín, heyra fyrst,
herrann Jesús er kóngur víst,
þó ekki að heimsins hátt.
Svoddan vel þú athuga átt,
það eykur gleði hjartanu þrátt.

11.
Kóngstign þín, Jesú, andleg er.
Allir hafa sín völd af þér
höfðingjar hér um heim.
Þú lénar, gefur, lánar þeim
löndin, ríki, metorð og seim.

12.
Fyrir þinn kraft og frelsishönd
forsvara kóngar ríki og lönd
sem er þeim undir lagt.
En móti djöfli og dauðans makt
dugir engin höfðingjaprakt.

13.
Þú hefur sigrað synd og deyð,
sjálfan djöful og vítisneyð,
háðir eitt herlegt stríð
allan svo þinn leystir lýð.
Lof sé þér um eilífa tíð.

14.
Andlegt þitt ríki og eilíft er,
orð sannleiksins því rétt stjórnar hér,
þinn veldisvöndur sá
óvini slær mér alla frá.
Í þeim krafti sigra ég þá.

15.
En fyrst þitt ríki andlegt var
um það heimurinn sinnti ei par.
Hann fann ei hofmóð sinn
hjá þér, Jesú, herra minn,
hataði allan góðvilja þinn.

16.
Undrast því, sál mín, ekki þarft
þó aðkast veraldar líðir margt,
þar um þér þenkja ber:
Ertu enn í útlegð hér,
annars heims þitt föðurland er.

17.
Sannleikakóngsins sannleiksraust
sá þarf að elska hræsnislaust
sem er hans undirmann
því slægð og lygi hatar hann,
hreinhjörtuðum miskunnar ann.

18.
Ef þú, mín sál, í Guði glödd
girnist að heyra kóngsins rödd,
gættu þá gjörla hér
hvað boða drottins þjónar þér.
Þeirra kenning raustin hans er.

19.
Rannsaka, sál mín, orð það ört,
að verður spurt: Hvað hefur þú gjört?
Þá herrann heldur dóm
hjálpar engum hræsnin tóm.
Hrein sé trú í verkunum fróm.

20.
En sökum þess þú ei saklaus ert
sjálfur spyr þig: Hvað hefur þú gjört?
Á hvern umliðinn dag
iðran gjör og grát þinn hag.
Guðs son bið það færa í lag.

21.
Allt hef ég, Jesú, illa gjört,
allt það að bæta þú kominn ert,
um allt því ég kvittur er.
Allt mitt líf skal þóknast þér,
þar til, bið ég, hjálpa þú mér.

.................Amen ]



[ Önnur áklögun Gyðinga fyrir Pílató

1.
Pílatus hafði prófað nú
píslarsök Jesú gefna.
Klén virtist honum kóngstign sú
þá Kristur sannleik réð nefna.
Heims sannleik heiðra lést,
hæddi Guðs sannleik mest.
Sannindin elska ber.
Orð drottins láttu þér
kærast þó allra efna.

2.
Jafnótt þá ganga jarlinn réð
til Júða út að bragði.
Enga sök þessum manni með
má ég finna, hann sagði.
Gyðingar heldur hart
herrann klöguðu um margt
með æði, ógn og dramb,
en rétt sem meinlaust lamb
lausnarinn ljúfur þagði.
3.
Hann hefur upp æst lýðinn lands,
lengi mjög víða kenndi,
frá Galílea og svo til sanns
um síðir allt hingað vendi.
Pílatus hugði hér
hrinda þeim vanda af sér.
Heródes hafði því
hirðstjórn þeim parti í,
til hans því herrann sendi.

4.
Fyrir mig, Jesú, þoldir þú
þjáning og beiska pínu.
Hjartað gleðst því ég heyri nú
hrósað sakleysi þínu.
Syndin lá sárt á mér,
sök fannst engin hjá þér,
svo er sakleysið þitt
sannlega orðið mitt.
Við málefni tókstu mínu.

5.
Lögmál drottins þá hefndum hart
hótar mér eftir vonum,
aftur minn Jesús ansar snart:
Engin sök finnst hjá honum.
Sakleysið mitt til sanns
segi ég nú orðið hans.
Engin áklögun fljót
orka skal neitt á mót
mínum þollyndisþjónum.

6.
Ónytjuhjal og mælgin mín
mér til falls koma ætti,
en, Jesú, blessuð þögnin þín
það allt fyrir mig bætti.
Skylda mín aftur er
eftir að breyta þér,
þegjandi í þýðri trú
þola nær líð ég nú,
þörf er ég þess vel gætti.

7.
Pílatus meinti mannvitsslægð
mundi óbrigðul standa,
koma vill því með kænskunægð
kóng Heródi í vanda.
Kunna þá aðferð enn
allmargir veraldarmenn.
Bið Guð og gæt þín vel,
gjarn er heimur á vél.
Gálausum svikin granda.

8.
Krossgangan, Jesú, þessi þín
þar fyrir eflaust skeði
svo hvílast mætti sála mín
sætt í eilífri gleði.
Embættisómak langt
oft þó mér finnist strangt,
til lofs og þóknunar þér
það vil ég gjarnan hér
líða með ljúfu geði.

.................Amen ]



[ Um Heródis forvitni og hvíta klæðið

1.
Þegar Heródes herrann sá
hann varð mjög glaður næsta.
Af honum heyrt hafði og helst vill fá
hans ásýnd líta glæsta.
Forvitinn mörgu frétti að,
fýsn holdsins kapp á lagði
með byrstu bragði.
Jesús tók ekki undir það,
við öllum spurningum þagði.

2.
Margir finnast nú hér í heim
Heródis líkar réttir.
Guðs orð er skemmt og gaman þeim
sem glens eða nýjar fréttir.
Holdsins forvitni hnýsir þrátt
í herrans leyndardóma
með fýsn ei fróma.
Aumri skynsemi ætla of hátt
aldrei til skilnings koma.

3.
Mannvitsforvitni og menntaglys
margir þá vilja reyna.
Að orði drottins gjöra gys,
gaman loflegt það meina.
Varastu, sál mín, vítin reynd,
virtu í hæsta gildi
þá mestu mildi.
Alvarlega með góðri greind
Guð við þig tala vildi.

4.
Guð gjörir ekki að gamni sér
glæpamönnum að hóta.
Kallsmælgi honum og engin er
að þú megir miskunn hljóta.
Auðmjúklega með allri gát
áttu um slíkt að ræða
og fleiri fræða,
en af þér heyrast aldrei lát
orð drottins skulir þú hæða.

5.
Heyri ég um þig, minn herra, rætt
í hjálpræðisorði þínu,
allt sýnist mér þá búið og bætt
bölið í hjarta mínu.
Í sakramentinu sé ég þig
svo sem í líking skærri
með náð mér nærri.
Ó, hvað gleður sú ásýnd mig,
engin finnst huggun stærri.

6.
Heródis fýsn var holdleg sú,
hann réð forvitnin ginna,
en mín sála af ást og trú
andvarpar þig að finna.
Lofsamleg er sú lukkustund
þá lít ég þig, herrann þýði,
í þinni prýði.
Gef mér loksins þann fagnaðarfund
þó fyrst um sinn hér bíði.

7.
Það kennir herrans þögnin fróm
þar næst í annan máta:
Hann vill ei sínum helgidóm
fyrir hunda kasta láta.
Drottinn forsmáir drambsamt geð,
dárlega margs þó freisti
og frekt sér treysti.
Hugstoltum niður hrinda réð,
hógværa sál við reisti.

8.
Heródes og hans hoffólk lítt
um herrann akta vildi,
færði hann í eitt fatið hvítt,
forsmán það heita skyldi.
Til Pílatum síðan sendur var.
Svo komst í friðarstilli
ofstopinn illi.
Drambsöm öfundin áður bar
óvinskap þeirra á milli.

9.
Hvítt klæði gjörði háðung þér,
herra minn, Jesú sæti,
dýrðarskrúða svo skenktir mér,
skínandi Guðs réttlæti.
Sakleysismerki þetta þitt
þíns föður gæskan hreina
þá þekkti alleina.
Hann sér og prófar hjartað mitt,
hvað sem illgjarnir meina.

10.
Heilagra sálna hópur skær
á himnum með skikkun fríða
til heiðurs þér, Jesú, herra kær,
hvítum klæðum sig skrýða.
Eins hér á jörðu upp frá því,
eflaust í minning slíka
með röksemd ríka,
birtust snjóhvítum búning í
blessaðir englar líka.

11.
Veittu, Jesú, þá miskunn mér,
meinleysis skrýddur klæði,
þjóni ég tállaust í tryggðum þér
með trú, von og þolinmæði.
Réttlætisskrúða skartið þitt
skíni á sálu minni
þó líf hér linni.
Eins láttu holdið einnig mitt
afklæðast þrjósku sinni.

12.
Forlíkast gjörðu fjandmenn tveir
þá fórstu þar, Jesú, milli.
Ég veit mér gefst því miklu meir
miskunn og friðarstilli.
Hjá Guði föður svo til sanns
sést engin reiði lengur
né styggðarstrengur.
Daglega milli mín og hans
minn trúr frelsari gengur.

13.
Hvar sem ófriður hreyfir sér
af holdsins veikleik bráðum
millum kristinna manna hér
móti Guðs vilja og ráðum,
gakktu þar, Jesú, milli mest
með þínum friðaranda
og varna vanda.
Hjálpa þú svo vér hugsum best
í hreinum kærleik að standa.

................Amen ]



[ Um krossfestingarhróp yfir Kristó

1.
Frá Heróde þá Kristur kom
kallar Pílatus snjöllum róm
Gyðingalýð og ljós gaf rök,
lausnarinn hefði enga sök,
samþykkur væri og sér til þess
sjálfur kóngurinn Heródes.

2.
Sannlega drottinn sakleysið
sér, elskar bæði og styrkir með.
Hjarta og munnur hvers eins manns
hlýtur að þjóna vilja hans.
Málefnið gott fær góðan róm.
Gæt þess, mín sál, og vertu fróm.

3.
Siður Gyðinga sá var þá,
sakamann einn þeir skyldu fá
um páskatímann frá píslum frí,
Pílatus átti að gegna því,
í frelsisminning úr Egyptó.
Aldrei bauð drottinn svoddan þó.

4.
Sjá til, mín sál, að siðvaninn
síst megi villa huga þinn,
forðast honum að fylgja hér
framar en Guðs orð leyfir þér.
Góð minning enga gjörir stoð,
gilda skal meira drottins boð.

5.
Pílatus Júðum sagði svo:
Sjáið nú glöggt um kosti tvo.
Ég býð hér Jesúm yður fram
eða morðingjann Barrabam.
Hann meinti yrði helst með því
herrann frá dauða gefinn frí.

6.
Þú færð nú glöggt af þessu séð,
þar sem drottinn er ekki með
í verki, áformi og vilja manns
verða til einskis ráðin hans.
Sérviska holdsins svikul er
svo sem Pílatum skeði hér.

7.
Yfirmennirnir allra fyrst
óskuðu að drottinn krossfestist.
Almúgann svo í annan stað
eggjuðu mest að biðja um það.
Barrabas útlausn skyldi ske,
skilinn Jesús frá lífi sé.

8.
Veraldardæmin varast skalt.
Voga þú ekki að gjöra það allt
sem höfðingjarnir hafast að
þó heimurinn kalli loflegt það.
Þá blindur leiðir blindan hér
báðum þeim hætt við falli er.

9.
Hver þig eggjar á illverk bráð,
aldrei gakktu með þeim í ráð.
Vinn þú það ei fyrir metorð manns
að missa Guðs náð og vinskap hans.
Hvorugur annars bætir böl
þó báðir rati í straff og kvöl.

10.
Yfirmönnunum er því vant,
undirsátarnir hnýsa grannt
eftir því sem fyrir augun ber,
auðnæmast þó hið vonda er.
Hvað höfðingjarnir hafast að
hinir meina sér leyfist það.

11.
Ill eftirdæmi á alla grein
eru samlíkt við mylnustein.
Viljir þú vera af fári frjáls
festu hann aldrei þér við háls.
Í Guðs ótta frá þér glæpum hrind.
Góð vertu öðrum fyrirmynd.

12.
Húsfrú Pílatí holl gaf ráð.
Hefði hann betur að því gáð.
Góðar kvinnur þess gæti mest,
gjarnan ástundi dæmin best.
Abígail fær æru og sæmd,
illa Jessabel verður ræmd.

13.
Set ég það nú í sinni mér,
sæti Jesú, að gá að þér.
Allir hrópuðu allt um kring
yfir þig dauða og krossfesting.
Sem lamb meinlausast þagðir þú.
Þar af stendur mér huggun trú.

14.
Lögmálsins bölvan bitur og sterk,
banvænn djöfull og öll mín verk
þó hrópa vilji nú hvert um sig
hefnd og fordæming yfir þig,
nýt ég, minn Jesú, þín í því,
frá þeirra klögun verð ég frí.

15.
Áfellisdómsins ógnahróp,
ystu myrkranna vein og óp
aldrei mun koma að eyrum mín.
Eyrun blessuð því heyrðu þín
kalls og háreysti kringum þig,
frá kvöl og angist það frelsti mig.

16.
Hrópar nú yfir mér himinn og jörð
helgun, frið, náð og sáttargjörð.
Hvort sem ég geng nú út eða inn
í þínu nafni, Jesú minn,
bænarhróp mitt í hreinni trú
himneskum Guði þóknast nú.

17.
En þér til heiðurs alla tíð
englar drottins og kristnin fríð
hrópar nú bæði á himni og jörð
hósanna, lof og þakkargjörð.
Amen segir og upp á það
önd mín glaðvær í hverjum stað.

.............Amen ]



[ Um Kristí húðstrýking

1.
Pílatus herrann hæsta
húðstrýkja lætur þar.
Nakinn við stólpann stærsta
strengdur þá Jesús var,
stríðsmenn með svipum hröktu hann.
Sál mín, hér sjá og skoða
hvað sonur Guðs fyrir þig vann.

2.
Helgasta holdið fríða
frá hvirfli iljum að
drottni varð sárt að svíða,
svall allt af benjum það.
Hver hans líkamalimur og æð
af sárum sundur flakti.
Sú hirting mjög var skæð.

3.
Blessaður dreyrinn dundi
drottins lífsæðum úr,
sem regn það hraðast hrundi
himins í dimmuskúr.
Blánaði hold en bólgnaði und.
Sonur Guðs sárt var kvalinn
saklaus á þeirri stund.

4.
Ég var sem fjötrum færður
fangelsi þungu í,
á önd og samvisku særður,
syndin mín olli því.
Sú dauðleg sálarsóttin hér
um hverja æð út sér dreifði.
Ekkert fannst heilt á mér.

5.
Svipan lögmálsins lamdi
líf og sál heldur frekt.
Óttinn kvalanna kramdi,
kominn var ég í sekt.
Banvænlegt orðið mitt var mein,
hjartað af hryggðum stundi,
hvergi fékkst lækning nein.

6.
Sástu þá, Jesú sæli,
sár mín óbærileg.
Til lausnar þínum þræli
því léstu binda þig.
Gekkst svo undir þá grimmdarkvöl
að ég kvittaður yrði
við eilíft hryggðarböl.

7.
Sjúkdóm minn sjálfur barstu,
svo varð ég heill með því.
Hörmungum hlaðinn varstu,
frá hryggðum er ég nú frí.
Hegning þú leiðst svo hefði ég frið.
Benjar þínar mér bættu,
bót sú þar átti við.

8.
Hræðslan vill hjartað krenkja
með hörðum sorgarsting
þegar ég gjöri að þenkja
um þína húðstrýking.
Aví, ég gaf þar efni til.
Þú einn galst þrjósku minnar,
þess nú ég iðrast vil.

9.
Því fell ég nú til fóta,
frelsarinn Jesú, þér.
Láttu mig nafns þíns njóta,
náð og vægð sýndu mér.
Ég skal með hlýðni heiðra þig
nú og um eilífð alla,
þá huggar þú, herra, mig.

10.
Gleðstu, mín sál, mig græddi
Guðs sonar heilagt blóð.
Þó synd og sorgin mæddi,
sjá hér er lækning góð.
Náð fyrir reiði nú er vís.
Brot þrælsins herrann bætti,
bar því síns föður hrís.

11.
Skoða þú skyldu þína
skýrlega, sál mín, nú.
Sonur Guðs sig lét pína
svo læknuð yrðir þú.
Heilbrigð þjóna þú honum rétt
með trú, hollustu og hlýðni.
Haf gát á þinni stétt.

12.
Þóknist honum að þjaka
þitt hold örkumslum með,
þýðlega því skalt taka.
Þolinmótt hjartageð
á sér drottinn og elskar best.
Lausnara að líkjast þínum
lof er þér allra mest.

13.
Ekkert má sóma síður,
síkátur þrællinn er
þá herrann hörmungar líður.
Haf slíkt í minni þér.
Hryggðarmynd hans er heiður þinn.
Lát mig það læra og halda,
ljúfasti Jesú minn.

..............Amen ]



[ Um purpuraklæðið og þyrnikórónuna

1.
Illvirkjar Jesúm eftir það
inn í þinghúsið leiddu,
afklæddu fyrst og fljótt þangað
fólkið allt koma beiddu.
Purpuraklæðis forna flík,
fást mátti varla háðung slík,
yfir hans benjar breiddu.

2.
Helgunarklæðið hafði ég misst,
hlaut því nakinn að standa.
Adam olli því allra fyrst,
arf lét mér þann til handa.
Syndanna flík ég færðist í,
forsmán og minnkun hlaust af því
með hvers kyns háska og vanda.

3.
Burt tók Jesús þá blygðun hér,
beran því lét sig pína.
Réttlætisklæðnað keypti mér,
kann sá fagurt að skína.
Athvarf mitt jafnan er til sanns
undir purpurakápu hans.
Þar hyl ég misgjörð mína.

4.
Þyrnikórónu þungri þeir
þrengdu að herrans enni.
Báleldi heitum brenndu meir
broddar svíðandi í henni.
Augun hans bæði og andlit með
allt í blóðinu litast réð.
Slíkt trúi ég kvala kenni.

5.
Fyrir óhlýðni Adams var
öll jörðin lýst í banni.
Ávöxt því slíkan af sér bar,
orð Guðs trúi ég það sanni.
Þessum bölvunar þyrnikrans
þrengt var að höfði lausnarans
til huggunar hrelldum manni.

6.
En Jesú hlýðni aftur hér
allri jörð blessun færir.
Heilnæman ávöxt hún því ber,
hverja skepnu vel nærir.
Fyrir gæskunnar gjörning þann
gjarnan lofi og prísi hann
hvað sig um heiminn hrærir.

7.
Bölvan mér yfir höfði hékk
hótuð í lögmálsbræði,
en Jesús hana undir gekk
svo aftur ég blessun næði.
Guð minn kórónu gaf mér þar
gæsku og dýrðar eilífrar
hér og á himnum bæði.

8.
Reyrstaf honum í hönd með spé
hirðstjórans þrælar fengu.
Heilsuðu kóngi og krupu á hné,
kallsorð á víxl þá gengu.
Reyrnum hröktu um höfuð hans,
hræktu í andlit lausnarans
með kvala kappi ströngu.

9.
Þá þú gengur í Guðs hús inn
gæt þess vel, sál mín fróma,
hæð þú þar ekki herrann þinn
með hegðun líkamans tóma.
Beygðu holdsins og hjartans hné,
heit bæn þín ástarkveðja sé.
Hræsnin mun síst þér sóma.

10.
Sjálfs míns verðskuldan sé ég hér,
svoddan átti ég að líða
um eilífð þá sem aldrei þverr
með ógn og sárum kvíða,
hefði mér ekki háðung þín
hjálpað, Jesú, frá þeirri pín.
Blessað sé nafn þitt blíða.

11.
Öll þín læging er upphefð mín,
ástkæri Jesú mildi.
Heiður er mér að háðung þín,
hver sem mér niðra vildi.
Höggin sem leiðstu hressa mig,
á himnum verð ég nú fyrir þig
metinn í mesta gildi.

12.
Meðan lífsæð er í mér heit
ég skal þig, drottinn, prísa,
af hjartans grunni í hverjum reit
heiður þíns nafns auglýsa.
Feginn vil ég í heimi hér
hlýða og fylgja í öllu þér.
Lát mér þína liðsemd vísa.

............Amen ]



[ Um útleiðslu Kristí úr þinghúsinu

1.
Landsdómarinn þá leiddi
lausnarann út með sér,
Gyðingum andsvör greiddi
glögglega og svo tér:
Þér sjáið þennan hér.
Sannlega yður ég segi,
sök finnst með honum eigi
sem dauðadóms verð er.

2.
Þá gekk Jesús út þannig,
þyrni og purpurann bar.
Sagði: Sjáið hér manninn,
sjálfur dómarinn þar.
Gyðingar gáfu svar:
Burt með hann, svo þeir segja,
sá skal á krossi deyja.
Ósk þeirra ein sú var.
3.
Orð og afsökun gilti
engin í þessum stað,
heiftin svo hugann fyllti,
hjartað varð forblindað.
Síðast þeir sögðu það,
ljóslega lífsstraffs krefði
lögmálið því hann hefði
gjört sig Guðs syni að.

4.
Rétt lög sem rituð finnast
rangfærðu Júðar hér.
Oss ber þar á að minnast,
ill dæmi forðumst vér,
dómurinn drottins er,
hinn þó með heiftum klagi
og hreinan sannleik aflagi.
Sjái valdsmenn að sér.

5.
Þá ég heyri, minn herra,
hversu þú kvalinn varst,
gjörvöll vill gleðin þverra,
galstu mín næsta hart
því ég braut mikið og margt.
En þá mér guðspjöll greina
glöggt þitt sakleysið hreina,
hjartað fær huggun snart.

6.
Athuga, sál mín, ættum
útgöngu drottins hér
svo við rétt minnast mættum
hvað miskunn hans veitti þér.
Hyggjum að hann út ber
þyrnikórónu þétta,
þar með purpurann létta,
blár og blóðugur er.

7.
Með blóðskuld og bölvan stranga,
beiskum reyrð kvalahnút
áttum við greitt að ganga
frá Guðs náð rekin út,
hrakin í heljarsút,
íklædd forsmánarflíkum,
fráskúfuð drottni ríkum,
nakin og niðurlút.

8.
Ó synd, ó syndin arga,
hvað illt kemur af þér?
Ó, hversu meinsemd marga
má drottinn líða hér?
Þitt gjald allt þetta er.
Blindað hold þig ei þekkti
þegar þín flærð mig blekkti.
Jesús miskunni mér.

9.
En með því út var leiddur
alsærður lausnarinn
gjörðist mér vegur greiddur
í Guðs náðarríki inn
og eilíft líf annað sinn.
Blóðskuld og bölvan mína
burt tók Guðs sonar pína.
Dýrð sé þér, drottinn minn.

10.
Út geng ég ætíð síðan
í trausti frelsarans
undir blæ himins blíðan
blessaður víst til sanns.
Nú fyrir nafnið hans
út borið lík mitt liðið
leggst og hvílist í friði,
sál fer til sæluranns.

11.
Dýrðarkórónu dýra
drottinn mér gefur þá.
Réttlætisskrúðann skíra
skal ég og líka fá
upprisudeginum á,
hæstum heiðri tilreiddur,
af heilögum englum leiddur
í sælu þeim sjálfum hjá.

12.
Svo munu Guðs englar segja:
Sjáið nú þennan mann
sem alls kyns eymd réð beygja
áður í heimsins rann,
oft var þá hrelldur hann.
Fyrir blóð lambsins blíða
búinn er nú að stríða
og sælan sigur vann.

13.
Þá muntu, sál mín, svara
syngjandi fögrum tón:
Lof sé mínum lausnara.
Lamb Guðs á hæsta trón
sigur gaf sínum þjón.
Um blessaðar himnahallir
honum segjum vér allir
heiður með sætum són.

14.
Son Guðs ertu með sanni,
sonur Guðs, Jesú minn.
Son Guðs, syndugum manni
sonararf skenktir þinn,
son Guðs, einn eingetinn.
Syni Guðs syngi glaður
sérhver lifandi maður
heiður í hvert eitt sinn.

.........Amen ]



[ Samtal Pílatí við Kristum

1.
Hér þá um Guðs son heyrði
heiðinn landsdómari,
hann spyr, því hræðast gjörði,
hvaðan vor drottinn sé.
En Jesús þýður þagði,
það og vel maklegt var.
Pílatus brátt að bragði
byrstist og aftur sagði:
Viltu ei veita svar?

2.
Mín er, það máttu játa,
maktin svo tignarleg.
Ég má vel lausan láta
og líka krossfesta þig.
Jesús svarar og segir:
Síst áttu vald á mér
ef þér væri það eigi
að ofan gefið svo megir
heiðri þeim halda hér.

3.
Sá hefur synd enn meiri
er seldi mig þér í hönd.
Pílatus hygg ég það heyri,
hann grundar efnin vönd.
Gjörði strax griða að leita,
gáfu prestarnir ans:
Vægð ef þessum vilt veita,
víst máttu ekki heita
kær vinur keisarans.

4.
Heiðingjar halda gjörðu
hjáguðir þeirra senn
börn ættu alin á jörðu
eins og holdlegir menn.
Hann óttast hér ef væri
herrann goðanna kyns,
hugði því helst að bæri,
hentuglega fram færi
rannsókn réttdæmisins.

5.
Skurðgoð sín heiðnir héldu
hafandi í mestu akt,
forgefins hug sinn hrelldu,
hræddir við þeirra makt.
Ó, hversu framar ætti
einn sérhver kristinn mann
óttast drottins almætti
með ást og blygðunarhætti
sem stoltum steypa kann.

6.
Af stórri makt sig réð stæra
stoltur Pílatus hér.
Rétt mál til rangs að færa
reiknaði leyfilegt sér.
Kann vera margan megi
meining sú villa þrátt,
þó lögin brjóti og beygi
bannað sé þeim það eigi,
fyrst vald þeir hafa hátt.

7.
Guð er sá völdin gefur,
gæti þess æðri stétt.
Sitt léni hver einn hefur
hér af drottni tilsett.
Hann lét þig heiður hljóta,
heiðrast því af þér vill.
Virðingar vel mátt njóta,
varastu drambsemi ljóta,
róg og rangindin ill.

8.
Yfirvald einn Guð sendi,
undirmenn gái þar að.
Sverð drottins hefur í hendi,
heiðra skulum vér það,
hlýðugir friði halda,
hlífð og forsvari ná.
Þverlyndisþrjóskan kalda
þunglegri hefndargjalda
að vísu sér vænta má.

9.
Eins sem hver einn misbrýtur
eftir því straffast hann.
Harðari hefndir hlýtur
hinn, sá meira til vann.
Þeim mun ei plágan þverra
sem þrjóskast í illskurót.
Sá þjón á von hins verra
sem vilja þekkir síns herra,
þó gjörir þvert á mót.

10.
Varðveiti valdsmenn alla
vor Guð í sinni stétt
svo varist í vonsku að falla,
vel stundi lög og rétt.
Hinir í hlýðni standi,
hver svo sem skyldugt er.
Hrein trú og helgur vandi
haldist í voru landi.
Amen, þess óskum vér.

..............Amen ]



[ Pílatí samtal við Gyðinga á dómstólnum

1.
Pílatus heyrði hótað var
honum keisarans reiði þar.
Út leiddi Jesúm annað sinn,
upp sest þegar á dómstólinn.

2.
Gyðingum síðan sagði hér:
Sjáið, þar yðar kóngur er.
Þeir báðu: Tak þennan burt frá oss.
Bráðlega lát hann deyja á kross.

3.
Skal ég krossfesta kóng yðvarn?
kallar Pílatus hæðnisgjarn.
Engan kóng, segja þeir aftur hér,
utan keisarann höfum vér.

4.
Guðspjallshistorían hermir frá
heiti sá staður Gabbatá.
Háa steinstræti þýðir það.
Þar máttu, sál mín, gæta að.

5.
Vei þeim dómara er veit og sér
víst hvað um málið réttast er.
Vinnur það þó fyrir vinskap manns
að víkja af götu sannleikans.

6.
Pílatus keisarans hræddist heift
ef honum yrði úr völdum steypt.
Þetta sem helst nú varast vann
varð þó að koma yfir hann.

7.
Ó, vei þeim sem með órétt lög
umgangast og þau tíðka mjög,
sannleiknum meta sitt gagn meir.
Svívirðing Drottni gjöra þeir.

8.
Huga sný ég og máli mín,
minn góði Jesú, enn til þín.
Pílatus kóng þig kallar hér.
Krossfesting Júðar óska þér.

9.
Víst ertu, Jesú, kóngur klár,
kóngur dýrðar um eilíf ár,
kóngur englanna, kóngur vor,
kóngur almættis tignarstór.

10.
Þó stóðstu bundinn þar fyrir dóm,
þó leiðstu hróp og kvalaróm.
Afsegja gjörðu allir þig.
Undrar stórlega þetta mig.

11.
Ó Jesú, það er játning mín:
Ég mun um síðir njóta þín
þegar þú, dýrðar drottinn minn,
dómstól í skýjum setur þinn.

12.
Frelsaður kem ég þá fyrir þinn dóm,
fagnaðarsælan heyri ég róm.
Í þínu nafni útvaldir
útvalinn kalla mig hjá sér.

13.
Kóng minn, Jesú, ég kalla þig,
kalla þú þræl þinn aftur mig.
Herratign enga að heimsins sið
held ég þar mega jafnast við.

14.
Háa steinstrætið heimsins sleipt
hefur mér oft í vanda steypt.
Þangað lét Jesús leiða sig
svo líknin hans kæmi yfir mig.

15.
Jesú, þín kristni kýs þig nú.
Kóngur hennar einn heitir þú.
Stjórn þín henni svo haldi við,
himneskum nái dýrðarfrið.

.......................Amen ]



[ Um Pílatí rangan dóm

1.
Pílatus sá að sönnu þar
sín ráð máttu ei gilda par.
Upphlaup sér búið hræddist hann,
hugði að stilla vanda þann.
Fullnægja vildi fólksins bón,
fá skyldi Jesús dauðans tjón.
Sannleika engum sinnti meir,
svo dæmdi allt sem beiddu þeir.

2.
Hendur í vatni þá nam þvo,
þar næst við Júða mælti svo:
Sjálfir um yður sjái þér,
saklaus við réttlátt blóð ég er.
Allur almúginn upp á það
andsvarar greitt í þessum stað:
Hans blóð þó nú hann kvelji kross,
komi yfir börnin vor og oss.

3.
Pílatus hafði prófað þar
píslarsök drottins engin var.
Fyrir og eftir eins réð hann
úrskurða Jesúm saklausan,
þó mót samvisku sinni þvert
sjálfur viljandi dæmdi bert.
Guð gefi að yfirvöldin vor
varist þau dæmin glæpa stór.

4.
Hvað margur nú í heiminum
hér fyrir lastar Pílatum
sem þó elskar og iðkar mest
athæfið hans og dæmin verst.
Óttinn í dómi oft fær sess,
yfirherrarnir njóta þess.
Almúgans hrósun olli því,
illgjarnir skálkar hlaupa frí.

5.
Ábatavon og vinahót
verkin dylja þó séu ljót.
Líka kemur sú fordild fram
sem forsvarað getur Barrabam.
Gefst þá raunin hvað gilda skal
gulltungan sú sem Akan stal.
Máske og þiggi mútur hinn
meir en Pílatus þetta sinn.

6.
Ég spyr hvað veldur, ódyggð flest
eykst nær daglega og fjölgar mest?
Umsjónarleysi er orsök hæst,
eigin gagnsmunir þessu næst.
Miskunn sem heitir skálkaskjól
skyggnist eftir um fánýtt hól.
Óttinn lögin svo þvingar þrátt,
þora þau ekki að líta hátt.

7.
Fyrir fólkinu þegar þar
þvoði Pílatus hendurnar,
fyrir Guði sér þann gjörði grun,
gilda mundi sú afsökun.
Varastu, maður, heimsku hans.
Hér þó þú villir sjónir manns,
almáttug drottins augsýn skær
allt þitt hjarta rannsakað fær.

8.
Viltu þig þvo þá þvo þú hreint
þel hjartans bæði ljóst og leynt.
Ein laug er þar til eðlisgóð,
iðrunartár og Jesú blóð.
Grát þína synd en set þitt traust
á sonar Guðs pínu efalaust.
Lát af illu en elska gott,
allan varastu hræsnisþvott.

9.
Blóðshefnd á sig og börn sín með
blindaður lýður hrópa réð.
Efldist svo þessi óskin köld,
enn í dag bera þeir hennar gjöld.
Athugagjarn og orðvar sért,
einkum þegar þú reiður ert.
Formæling illan finnur stað,
fást mega dæmin upp á það.

10.
Drottinn Jesú, sem dæmdur varst,
dómari kemur þú aftur snart.
Dómsmenn láttu til dýrðar þér
dómana vanda rétt sem ber.
Þvo þú vor hjörtu og hendur með.
Hrein trú varðveiti rósamt geð.
Þitt blóð flekklaust sem flóði á kross,
frelsi það börnin vor og oss.

.................Amen ]



[ Um Barrabas frelsi

1.
Seldi Pílatus saklausan
son Guðs til krossins dauða.
Upphlaupsmaður sá víg eitt vann,
þá frelsi fann,
fékk líf en missti nauða.

2.
Í myrkvastofu sá bundinn beið,
Barrabas frá ég hann heiti.
Má hér finnast ein merking greið
um mannkyns neyð
mjög skýr að öllu leyti.

3.
Barrabas frá ég að föður og nið
flestir lærðir menn þýði.
Adam líkist þar eflaust við
og allt hans lið
sem á féll dauðans kvíði.

4.
Upphlaupsmaður hann orðinn var
þá eplið í munn sér leiddi.
Sjálfs Guðs boðorði sinnti ei par
og síðan þar
sig og allt mannkyn deyddi.

5.
Í djöfuls fjötrum fastur lá
fanginn til eilífs dauða.
Allir hans niðjar út í frá
með eymd og þrá
áttu von kvala og nauða.

6.
Hér þá Jesú var helið kalt
af heiðnu dæmt yfirvaldi,
fékk Adam sjálfur frelsið snjallt
og fólk hans allt
sem fagnar því lausnargjaldi.

7.
Nú fyrst ég Adams niðji er,
nær mér gengur það dæmi.
Sál mín, set slíkt fyrir sjónir þér
og sjáðu hér
sannferðugt lærdómsnæmi.

8.
Ó, hvað oft hef ég aumur gjört
uppreisn mót drottins anda.
Daglega því hans boðorð bert
svo braut ég þvert,
mér bar þó í hlýðni að standa.

9.
Mun ég ekki við manndráp frí,
mína sál þrátt ég deyddi.
Ill dæmin gáfust af mér ný
og nauðir í
náungann þar með leiddi.

10.
Ófrægður er ég orðinn mest,
allar skepnur það sanna.
Fáráðum ekkert forsvar sést,
fangelsið verst
fyrir því hlýt ég að kanna.

11.
Í myrkvastofu ég bundinn bíð,
bölvan lögmáls mig hræðir.
Dapurt nálægist dauðans stríð
og dómsins tíð,
daglega sorgin mæðir.

12.
Heyri ég nú þann hjálparróm
að hafir þú, Jesú mildi,
fyrir mig liðið líflátsdóm.
Þín líknin fróm
lausan mig kaupa vildi.

13.
Sú heilaga aflausn hryggð og sút
af hjarta mínu greiðir.
Syndanna leysir hlekkjahnút
og hér með út
úr hörðu fangelsi leiðir.

14.
Hvað dauðasaknæmt sást á mér,
svoddan miskunn ég þekki,
til dauða allt var dæmt á þér,
minn drottinn, hér.
Dóminum kvíði ég því ekki.

15.
Líf mitt og sál þig lofar nú
leyst frá dauðans fangelsi.
Ég lifi eða dey, það er mín trú
óbrigðul sú,
í þínu, Jesú, frelsi.

16.
Himneskri páskahátíð á
hef ég nú þess að bíða.
Myrkvastofunni frelstur frá
ég fagna þá
í flokki útvaldra lýða.

17.
Svo er nú Barrabas orðinn frí,
Adam og ég, hans niðji.
Hver kristin sála heimi í
vorn herra því
heiðri, lofi, tilbiðji.

..........Amen ]



[ Um Kristí krossburð

1.
Stríðsmenn Krist úr kápunni færðu
og klæddu hann sínum búning í.
Sollnar undir sárt við hrærðu,
þær sviðu og blæddu upp á ný.
Á blessuðu sínu baki særðu
hann bar sinn kross og mæddist því.

2.
Skeði svo á samri stundu,
Símon nokkurn bar þar að,
framandi maður er gekk um grundu,
gripu Júðar þann í stað.
Krossinum á hans herðar hrundu
en hann gekkst nauðugur undir það.

3.
Þeir sem, sál mín, syndir drýgja
samviskunni þvert á mót
undir drottins endurnýja
ef ekki gjöra á löstum bót.
Við skulum frá þeim flokki flýja
og fyrirgefningar biðja af rót.

4.
Upp á heimsins óþakklæti
er hér dæmi ljóst til sanns.
Margan læknaði son Guðs sæti
sjúkan meðal almúgans.
Nú var ei neinn sá bölið bæti
og bæri með honum krossinn hans.

5.
Símon bæði og syni hans báða
sjálf hér nefnir historían,
því guðhræddur skal njóta náða
og niðjar margir eftir hann.
Miskunnsemd við menn fáráða
minnast Guð og launa kann.
6.
Framandi maður mætti Kristi,
með honum bar hans þunga kross.
Hér má finna, hvern það lysti,
hreina þýðing upp á oss.
Gyðingafólk þá Guðs náð missti,
gafst heiðingjum dýrðarhnoss.

7.
Syndaundir ýfist mínar
oft á hverri stundu nær,
samviskunnar sár ei dvínar,
sviðameinið illa grær.
Blessaðar, Jesú, benjar þínar
bið ég mýki og lækni þær.

8.
Þessi krossins þunga byrði
þér var, drottinn, lögð á bak
svo fyrirmyndin fyllt sú yrði
þá fórnarviðinn bar Ísak.
Sá þinn gangur sorga stirði
af sálu minni tók ómak.

9.
Minnist ég á þjáning þína,
þig sú mæddi byrðin stríð.
Sannlega fyrir sálu mína
svoddan leið þín gæskan blíð.
Vegna þess mér virstu að sýna
vorkunnsemi nær ég líð.


10.
Hold er tregt, minn herra mildi,
í hörmungunum að fylgja þér.
Þó ég feginn feta vildi
fótspor þín sem skyldugt er,
viljinn minn er í veiku gildi,
þú verður því að hjálpa mér.

11.
Elskugeð svo þitt ég þekki
þjáðum viltu sýna lið.
Láttu mig, drottinn, einan ekki
í ánauð minni og þess ég bið,
nafnið mitt þó nauðir hnekki
náð þín blessuð kannist við.

12.
Komir þú undir krossinn stranga,
kristin sála, gæt þess hér,
ef holdið tekur að mögla og manga
minnstu hver þín skylda er.
Láttu sem þú sjáir ganga
sjálfan Jesúm undan þér.

13.
Undir krossi illvirkjanna
aldrei hér þig finna lát.
Varast glæpi vondra manna,
á verkum þínum hafðu gát.
Iðkaðu bæn og iðrun sanna,
elska gjarnan hóf og mát.

14.
Hafðu, Jesú, mig í minni,
mæðu og dauðans hrelling stytt.
Börn mín hjá þér forsjón finni,
frá þeim öllum vanda hritt.
Láttu standa á lífsbók þinni
líka þeirra nafn sem mitt.

................Amen ]



[ Prédikun Kristí fyrir kvinnunum

1.
Fólkið sem drottni fylgdi út
fylltist margt angri hörðu.
Kvinnurnar grétu sárt með sút
sem hans kvöl aumka gjörðu.

2.
Sneri til þeirra son Guðs sér,
sagði þá herrann mætur:
Grátið þér ekki yfir mér,
ó, Jerúsalems dætur.

3.
Sona yðar og eigin eymd
eflaust þér gráta megið.
Nálgast sú tíð sem nú er geymd,
nær þér harmandi segið:

4.
Sæl nú óbyrjan barnlaus er
og brjóst þau ei sogin voru.
Hrynji yfir oss hálsarnir,
hæðir og björgin stóru.

5.
Ef gjört er svo því græna tré,
geta hver til þess næði,
hvað hið þornaða þá mun ske,
það frá ég Jesús ræði.

6.
Ó, hvað veraldar virðing er
völt og svikul að reyna.
Gæt þess, mín sál, og sjáðu hér
sannprófað dæmið eina.

7.
Á pálmasunnudag sjálfur inn
son Guðs í borg nam ríða.
Ástvinir hans það sama sinn
sungu lof án alls kvíða.

8.
Fám dögum síðar sjálfur út
særður með kross nam ganga.
Það hlutu hans vinir að sjá með sút,
sorg hjartans báru stranga.

9.
Hafi svo verið völt og flá
veröldin herra sínum,
hvers má sér vænta þrællinn þá?
Þess gæt í huga þínum.

10.
Þeim sem hún býður blíðleik sinn
búin er sorgin mesta.
Hirtu því aldrei huga þinn
við hana, mín sál, að festa.

11.
Sannlega skyldugt segi ég mér
sára þá kvöl að gráta
sem, drottinn Jesú, þungt að þér
þrengdi í allan máta.

12.
Samt er þér ekki þént með því
þó ég þig aumka vildi.
Eilífa hátign ertu í
upphafinn, Jesú mildi.

13.
Þar má nú heldur aukast af
angur samvisku minnar,
orsök ég til og efni gaf
allrar hörmungar þinnar.

14.
Erfiði hef ég aukið þér
of þungt með syndum mínum.
Glæpanna sem ég gjörði hér
galstu á holdi þínu.

15.
Hræðist ég mér sé hulin geymd
sú hefnarpínan stranga,
því ég vann til að eilíf eymd
yfir mig skyldi ganga.

16.
En þó gleð ég mig aftur við
ávöxtinn kvala þinna.
Þar af öðlast ég frelsi, frið
og forlát synda minna.

17.
Angistin sár og sorgarlát
er sál helst þjáði mína,
snýst í fögnuð og fegingrát
fyrir þá miskunn þína.

18.
Bið ég nú, Jesú blíði, þig,
sem bót mér gjörðir vinna:
Lát engan gjalda eftir mig
illsku né synda minna.

...........Amen ]



[ Um það visnaða og græna tréð

1.
Greinir Jesús um græna tréð,
getur hins visna einnig með.
Við skulum, sál mín, skoða á ný
skýran lærdóm í máli því.

2.
Frjóvgunareikin vökvuð, væn,
vel blómguð stóð með laufin græn
þegar á jörðu sást til sanns
son Guðs íklæddur holdi manns.

3.
Lífsins ávöxtu ljúfa bar,
læknaði Jesús sóttirnar.
Frá djöfli leysti og dauðans pín,
daufum gaf heyrn en blindum sýn.

4.
Af hverri grein draup hunang sætt,
hjálpræðiskenning fékk hann rætt.
Öll hans umgengni ástúðleg
angraðar sálir gladdi mjög.

5.
Guði var þekkt það græna tréð,
glöddust himnar og jörðin með.
Í hans fæðing það vitnast vann
og við Jórdan þá skírðist hann.

6.
Réttlætis allan ávöxt bar,
inn til krossdauða hlýðinn var,
saklausa lambið, son Guðs einn,
af synd og lýtum klár og hreinn.

7.
Þó mátti ei það eðla tré
angurlaust vera á jörðunni.
Guðs reiðistormur geisa vann,
gekk því refsingin yfir hann.

8.
Ef þú spyrð að hvað valda vann,
vildi Guð láta saklausan
soninn komast í sorgir þær,
sem honum þó var hjartakær.

9.
Þú skalt vita að visnað tré
var mannkyn allt á jarðríki.
Ofan að rótum uppþornað
ávöxt ranglætis færði það.

10.
Skaðsemdartréð sem skemmdi jörð
skipaði drottins reiði hörð
upphöggva svo það ekki þar
akrinum sé til hindrunar.

11.
Vor Jesús mönnum vægðar bað,
vinnast mátti ei að fengist það,
utan hann tæki upp á sig
illvirkjagjöldin hryggileg.

12.
Herrann íklæddist holdi þá,
hingað kom til vor jörðu á.
Visnaðri eik gafst vökvan góð
þá varð úthellt hans dýra blóð.

13.
Saklaus því leið hann sorg og háð
syndugt mannkyn svo fengi náð.
Hið græna tréð var hrakið og hrist,
hér af það visna blómgaðist.

14.
Guðs dýrðarsæti sitt hold í
sonurinn mátti ei hefja því
fyrr en í heimi harða neyð
hafði þolað og krossins deyð.

15.
Ó, hvað manns hold er heimsku fyllt,
hræðilega úr máta villt.
Viljandi í löstum liggur það,
leikur sér alls kyns glæpum að.

16.
Margir ætla fyrst ekki strax
á fellur hefndin sama dags,
drottinn þá aldrei muni meir
minnast á það sem gjörðu þeir.

17.
Því góða trénu þyrmt var síst,
þurrum fausk mun þá bálið víst.
Hafi faðirinn hirt sinn son,
hefndar mun þrællinn eiga von.

18.
Ef nú Guðs mildin ástsamleg,
óhegnda, sál mín, líður þig,
hans þolinmæði haltu hér,
hjálpræðismeðal gefið þér.

19.
Visnað tré ég að vísu er.
Vægðu, réttlætisherrann, mér.
Gæskunnar eikin græn og fín,
geymdu mig undir skugga þín.

20.
Von er að mér sé mótkast víst.
Mun ég umflýja dauðann síst.
Holdið má ei fyrir utan kross
eignast á himnum dýrðarhnoss.

21.
Tæpti ég mínum trúarstaf
á tréð sem drýpur hunang af.
Sjón hjartans öllu angri í
upplýsist nær ég smakka á því.

22.
Þegar mér ganga þrautir nær,
þér snú þú til mín, Jesú kær.
Hjartað hressi og huga minn
himneskur náðarvökvi þinn.

.................Amen ]



[ Um Kristí krossfesting

1.
Kom loks með krossins byrði
Kristur í Hausastað.
Örþjáður trú? ég hann yrði.
Edik galli blandað
honum þeir héldu að.
Drottinn vor dýrðar mildi
drekka þó ekki vildi
þá hann smakkaði það.

2.
Fals undir fögru máli
fordildarhræsnin ber.
Vinátta tempruð táli,
trúarlaus iðrun hér,
edik gallblandað er.
Svoddan súrdreggjarvíni
þó sjáist glyslega skíni
herrann hrindir frá sér.

3.
Það tek ég víst til þakka
þá þú vilt, drottinn kær,
súrt með þér sjálfum smakka.
Sé þín miskunnin skær
í hverri neyð mér nær.
Gallbeiskju bölvaninnar
og bikarinn heiftar þinnar
burt settu frá mér fjær.

4.
Nakinn Jesúm á jörðu
Júðar krossfestu þar
með heiftarsinni hörðu.
Hendur og fæturnar
teygt allt og togað var.
Gekk svo járngaddur nistur
gegnum lófa og ristur,
skinn og bein sundur skar.

5.
Tveggja morðingja á milli
miskunnarherrann hékk.
Spádóminn frá ég að fylli
sem fyrr meir um það gekk.
Ræðir svo ritning þekk.
Þjónn minn, sá einn útvalinn,
er með spillvirkjum talinn,
forsmán mjög þunga fékk.

6.
Nú ég minnist á næsta
nakinn þá Adam stóð
við tréð með hörmung hæsta,
hjartasorg, böl og móð,
því verk hans voru ei góð.
Innvortis angrið kvaldi,
undir trjánum sig faldi.
Þess galt öll heimsins þjóð.

7.
Nú aftur Jesús nakinn
negldur á trénu stóð,
píndur, húðstrýktur, hrakinn,
hjartans bar sáran móð.
Þó voru verk hans góð.
Einn fyrir engum faldist,
opinberlega kvaldist.
Þess naut öll heimsins þjóð.

8.
Horfi ég á hendur þínar,
herra minn, Jesú kær.
Fyrir misgjörðir mínar
meinin slík liðu þær.
Blóðdreyrinn dundi skær.
Saurgun sálar og handa
sem mér oft kom í vanda
af hreint með öllu þvær.

9.
Fús var ég fram að halda
ferli glæpanna hér.
Þess fætur þínir gjalda,
það varð til líknar mér.
Drottinn, ég þakka þér.
Fram á friðarins leiðir
fótspor mín jafnan greiðir
héðan af hvar ég fer.

10.
Guð gæfi að mitt hold mætti
með þér krossfestast nú
frá öllum illskuhætti.
Ósk mín er dagleg sú,
minn herra, það veist þú.
Upp á það önd mín kynni
óhindruð gæsku þinni
þjóna með þýðri trú.

11.
Einn með illræðismönnum
allir þig héldu þá
sem í heilagleik sönnum
sjálfur komst himnum frá.
Nú ég þess njóta má
af því ég er útvalinn
einn með Guðs börnum talinn,
þar treysti ég eflaust á.

12.
Ég mun meðan ég hjari
minnast á krossinn þinn.
Heimsins ljúfi lausnari,
lífgar það huga minn.
Hvort ég geng út eða inn,
af innstum ástargrunni
ætíð með huga og munni
segjandi hvert eitt sinn:

13.
Jesú Kristí kvöl eina
á krossinum fyrir mig skeð
sé mín sáttargjörð hreina
og syndakvittunin,
af sjálfum Guði séð.
Upp á það önd mín vonar
í nafni föður og sonar
og heilags anda. 

...........Amen. ]



[ Það fyrsta orð Kristí á krossinum

1.
Þegar kvalarar krossinn á
keyra vorn herra gjörðu,
flatur með trénu lagður lá
lausnarinn niður á jörðu.
Andlitið horfði í þeim stað
og augun hans blessuð himnum að.
Hann stundi af angri hörðu.

2.
Sinn faðm allt eins og barnið blítt
breiddi mót föðurnum kæra.
Blóðið dundi og tárin títt,
titraði holdið skæra.
Hér skoða, maður, huga þinn,
hvað kunni meira nokkurt sinn
drottin til hefndar hræra.

3.
Óvinum friðar blíður bað
brunnur miskunnarinnar.
Hann vill þeir njóti einnig að
ávaxtar pínu sinnar,
sagði: Faðir, þeim fyrirgef þú,
forblindaðir ei vita nú
sjálfir hvað vont þeir vinna.

4.
Lausnara þínum lærðu af
lunderni þitt að stilla.
Hógværðardæmið gott hann gaf,
nær gjöra menn þér til illa.
Blót og formæling varast vel,
á vald Guðs allar hefndir fel,
heift lát ei hug þinn villa.

5.
Þótt þú við aðra saklaus sért
sannlega skalt þess gæta,
samt fyrir Guði sekur ert,
sá á frjálst þig að græta.
Illir menn eru í hendi hans
hirtingarvöndur syndugs manns.
Enginn kann þess að þræta.

6.
Óvinum ills þó óskir hér,
ei minnkar heiftin þeirra,
óþolinmæði eykur þér,
afrækir boð þíns herra.
Þú styggir Guð með svoddan sið,
samviskan mjög þar sturlast við.
Böl þitt verður því verra.

7.
Upplýstu hug og hjarta mitt,
herra minn, Jesú sæti,
svo að ég dýrðardæmið þitt
daglega stundað gæti.
Þeir sem óforþént angra mig
óska ég helst að betri sig
svo hjá þér miskunn mæti.

8.
Heimsins og djöfuls hrekkjavél
holdið þrálega villa,
þess vegna ekki þekki ég vel
þó nú margt gjöri illa.
Beri svo til ég blindist hér,
bið þú þá, Jesú, fyrir mér.
Það mun hefnd harða stilla.

9.
Ég má vel reikna auman mig
einn í flokk þeirra manna
sem í kvölinni þjáðu þig,
það voru gjöld syndanna.
En þú sem bættir brot mín hér,
bið þú nú líka fyrir mér
svo fái ég frelsun sanna.

10.
Fyrst þú baðst friðar fyrir þá
er forsmán þér sýndu mesta,
vissulega ég vita má,
viltu mér allt hið besta,
því ég er Guðs barn og bróðir þinn,
blessaði Jesú, herra minn.
Náð kann mig nú ei bresta.

11.
Allra síðast þá á ég hér
andláti mínu að gegna,
sé þá, minn Guð, fyrir sjónum þér
sonar þíns pínan megna,
þegar hann lagður lágt á tré
leit til þín augum grátandi.
Vægðu mér því hans vegna.

...................Amen ]



[ Um yfirskriftina yfir krossinum

1.
Útskrift Pílatus eina lét
yfir krossinum standa:
Jesús nefndur af Nasaret,
nýr kóngur Gyðingalanda.
Drottni með sann
dómarinn fann
dauðasök enga hærri.
Margur las það
í þessum stað
því hann var borg svo nærri.

2.
Það var ritað og þannig sett
í þrennslags tungumáli.
Valdsmenn Júða það vissu rétt,
vilja því Pílatus brjáli.
Hann ansar greitt,
ei skyldi neitt
umbreytt og framar tjáði:
Hvað skrifað er,
skal standa hér.
Svo skeði af drottins ráði.

3.
Þar nú á krossi herrann hékk,
hér að, mín sála, gætum,
virðingartitil fagran fékk
með forprís sakleysis mætum,
að hjálparfús
heiti Jesús
heimsins lausnarinn góði,
hver djöfli frá
oss frelsa má
flekklaus með sínu blóði.

4.
Nasarenus hann nefnist þar.
Náttúruspilling manna
fráskilinn einn að vísu var.
Vel þekka hlýðni sanna
sýndi hann hreint,
ljóst bæði og leynt
lifandi Guði einum,
hans tignar son,
trúr, forsjáll þjón,
tryggur í öllum greinum.

5.
Kóngur Gyðinga klár og hreinn
í krafti guðlegum drottnar.
Sá Davíðs stól skal erfa einn,
aldrei hans ríki þrotnar.
Ísraels hrós,
heiðinna ljós,
heitinn forfeðrum lengi.
Svoddan titil
sómdi rétt vel,
sál mín, þinn herra fengi.

6.
Svoddan virðingu vildu hann
vondir Gyðingar sneyða.
Heiftaröfundin í þeim brann,
af því Pílatum beiða
orðtak það brátt
á allan hátt
úr færa settum máta.
Hann kvað við nei,
því það vill ei
þeim drottinn veitast láta.

7.
Dramblátum setur drottinn skammt
með djörfung þeirra og hrekki.
Þeim líðst svo sem hann lofar framt,
lengra komast þeir ekki.
Allt skal mitt traust
efunarlaust
á hans makt jafnan standa.
Hvað munu mér
þá mennirnir
mega í nokkru granda?

8.
Í þrennslags tungum var þetta skráð
því að vor herrann mildi
vildi sín elska, ást og náð
allri þjóð boðast skyldi.
Hvert tungumál
með huga og sál
heiðri þig, Jesú góði,
sem kvölin þín
og krossins pín
keypti frá syndamóði.

9.
Gefðu að móðurmálið mitt,
minn Jesú, þess ég beiði,
frá allri villu klárt og kvitt
krossins orð þitt útbreiði
um landið hér
til heiðurs þér,
helst mun það blessun valda,
meðan þín náð
lætur vort láð
lýði og byggðum halda.

10.
Handskrift var ein yfir höfði mér,
hver mína sálu grætti.
Önnur stóð, Jesú, yfir þér
sem angrið míns hjarta bætti.
Jesú, þú ert
útvalinn bert.
Undir kóngsstjórnan þinni
árla og síð
um alla tíð
óhætt er sálu minni.

.................Amen ]



[ Um skiptin á klæðunum Kristí

1.
Stríðsmenn þá höfðu krossfest Krist
klæðnað hans tóku snart,
skiptu í staði fjóra fyrst,
fá skyldi hver sinn part.
Á kyrtil prjónaðan ljóst með list
lögðu þeir hlutfall djarft.
Fólskuverk meðan fullgjörðist
fólkið á horfði margt.
2.
Ritning sú eina uppfyllt er,
áður var þar um skráð:
Skrúða mínum þeir skiptu sér,
skýrlega svo er tjáð.
Hlutfallið yfir fat mitt fer,
fæ ég þess einnig gáð.
Set, maður, slíkt fyrir sjónir þér,
sjá drottins miklu náð.

3.
Nú máttu skilja, nakinn var
negldur drottinn á kross.
Opinbert sáu allir þar
út runninn dreyrafoss.
Svoddan forsmán Guðs sonur bar
sannlega fyrir oss.
Hér bauðst öllum án hylmingar
himneskt miskunnarhnoss.

4.
Kalla ég merki klæðin hans
kristnina í heimi hér.
Um fjórar álfur foldarranns
flokkur sá dreifði sér.
Lífskyrtill þessi lausnarans
líknarorð blessað er.
Vilji því skipta skynsemd manns
skilning sannleiksins þverr.

5.
Ei lét vor drottinn auðlegð há
eftir í þessum heim:
Klæðin sem hann bar holdi á
en hvorki gull né seim.
Þó mátti ei hans móðir fá
hið minnsta af öllum þeim.
Illir menn hendi yfir þau slá,
aldrei því dæmi gleym.

6.
Safna hóflega heimsins auð,
hugsýkin sturlar geð.
Þigg af drottni þitt daglegt brauð,
duga lát þér þar með.
Holdið þá jörðin hylur rauð
hlotnast má ýmsum féð.
Svo þig ei ginni girndin snauð,
gæt vel hvað hér er skeð.

7.
Stríðsmanna heift og harðýðgi
herrans kvöl gat ei mýkt,
þó viti nóg hann særður sé,
sinnið var illsku ríkt.
Þeir sem fátækan fletta fé
fólskuverk drýgja slíkt.
Guð láti þig ekki glæp þann ske
að gjörir annað þvílíkt.

8.
Nakinn á krossi hékkstu hér,
herra minn, Guð og mann.
Fullnaðarborgun fengin er
fyrir mig syndugan.
Þá fórn drottinn og sál mín sér,
sú gleðst en blíðkast hann.
Brullaupsklæðnað til bjóstu mér,
þann besta ég girnast kann.

9.
Hentuglega féll hlutur sá,
herra minn, Jesú kær.
Þú lést mig auman finna og fá
fagnaðarorð þín skær.
Þeim klæðafaldi þreifa ég á
þegar mig hryggðin slær.
Straumur eymdanna stöðvast þá,
styrk nýjan hjartað fær.

10.
Hér þó nú skipti heimurinn
hlæjandi auði sín,
endast sá glaumur eitthvert sinn
þá ævin lífsins dvín.
Láttu mér hlotnast, herra minn,
hlutfall næst krossi þín,
svo dýrðar fegursti dreyri þinn
drjúpi á sálu mín.

..................Amen ]



[ Annað orð Kristí á krossinum

1.
Uppreistum krossi herrans hjá
hans móðir standa náði.
Sverðið, sem fyrr nam Símeon spá,
sál og líf hennar þjáði.
Jóhannes einnig, Jesú kær,
jafnt var þar líka staddur nær.
Glöggt sá að öllu gáði.

2.
Sinni móður hann segja réð:
Son þinn líttu þar, kvinna.
Við lærisveininn líka með
lausnarinn blítt nam inna:
Sjá þú og móður þína þar.
Þaðan í frá, sem skyldugt var,
sá tók hana til sinna.

3.
Sá sem hlýðninnar setti boð
sinni blessun réð heita
þeim er foreldrum styrk og stoð
stunda með elsku að veita.
Svoddan dyggðanna dæmið hér
drottinn vor sjálfur gaf af sér
börnunum eftir að breyta.

4.
Girnist þú, barn mitt, blessun fá,
björg lífs og gæfu fína,
foreldrum skaltu þínum þá
þóknun og hlýðni sýna.
Ungdómsþverlyndið oftast nær
ólukku og slys að launum fær.
Hrekkvísa hefndir pína.

5.
Ekkjurnar hafa einnig hér
ágætis huggun blíða.
Jesús allt þeirra angur sér,
aðstoð þeim veitir fríða,
ef þær með hreinum hug og sið
halda sig drottins pínu við
og hans hjálpræðis bíða.

6.
María, drottins móðir kær,
merkir Guðs kristni sanna,
undir krossinum oftast nær
angur og sorg má kanna.
Til hennar lítur þar herrann hýrt,
huggunarorðið sendir dýrt
og forsjón frómra manna.

7.
Það reynist oft í heimi hér
hlutfall drottins ástvina,
hörmungarsverðið sárt þá sker,
sæld lífsins gleður hina,
hverjir þó Kristum hæða mest.
Hefur svo löngum viðgengist,
lítt vill því angri lina.

8.
Enn þeir sem Jesúm elska af rót
undir krossinum standa,
herrans blóðfaðmi horfa á mót,
hvern þeir líta í anda.
Trúar og vonar sjónin sett
sár hans og benjar skoðar rétt,
það mýkir mein og vanda.

9.
Jesús einnig með ást og náð
aftur til þeirra lítur,
gefur hugsvölun, hjálp og ráð,
harmabönd af þeim slítur.
Aðgætin föðuraugun klár
öll reikna sinna barna tár,
aðstoð þau aldrei þrýtur.

10.
Ég lít beint á þig, Jesú minn,
jafnan þá hryggðin særir.
Í mínum krossi krossinn þinn
kröftuglega mig nærir.
Sérhvert einasta sárið þitt
sannlega græðir hjartað mitt
og nýjan fögnuð færir.

11.
Þá ég andvarpa, óska og bið,
augunum trúar minnar
lít ég hvert einast orðið við
upp til krosspínu þinnar.
Strax sýna mér þín signuð sár,
syndugum manni opinn stár
brunnur blessunarinnar.

12.
Gleðistund holds þá gefur mér
Guð minn að vilja sínum,
upp á þig, Jesú, horfi ég hér
hjartans augunum mínum.
Auðlegðargæðin líkamleg
láttu þó aldrei villa mig
frá krossins faðmi þínum.

13.
Jónas sat undir einum lund,
engra meina því kenndi,
hádegissólar hitastund
hann ei til skaða brenndi.
Jesú krossskugga skjólið hér
skýlir þó langtum betur mér
fyrir Guðs heiftarhendi.

14.
Hvort ég sef, vaki, sit eður stá
í sælu og hættum nauða,
krossi þínum ég held mig hjá,
horfandi á blóð þitt rauða.
Lát mig einnig þá ævin þverr
út af sofna á fótum þér,
svo kvíði ég síst við dauða.

............Amen ]



[ Um háðung og brigsl sem Kristur leið á krossinum

1.
Þeir sem að Kristí krossi senn
komu og fram hjá gengu,
hristu með háðung höfuðin,
honum til brigslis fengu,
heitorð sín hefði hann haldið lítt,
herrans musteri að brjóta,
á þremur dögum annað nýtt
efna með bygging fljóta.

2.
Tveir lugu svoddan falsmenn fyrst
fyrir Kaífas dómi,
af því hafði það út borist
eftir fjölmennisrómi.
Þessir þó hafi heyrt og séð
herrans jarðteiknir fríðar,
lygin þeim betur gafst um geð.
Gengur svo enn til víðar.

3.
Öldungar landsins, fólkið flest
og flokkur heiðinn stríðsmanna
herrann vorn Jesúm hæddu mest
með höfðingjum prestanna,
sögðu: Ef ertu son Guðs kær,
sá þig með krafti styður,
kom þú hér svo það sjáum vér
sjálfur af krossi niður.

4.
Hann sá er öðrum hefur hér
hjálpað og læknað marga,
megnar nú ekki að sönnu sér
sjálfum úr neyð að bjarga.
Svoddan háðyrði, hróp og dár
hlaut þá Jesús að líða.
Stóð það yfir um stundir þrjár.
Stutt var andláts að bíða.

5.
Þá fram hjá Kristí krossi nú
kallsandi held ég ganga
sem ekki af hjartans ást og trú
elska hans pínu stranga.
Heilagleik sínum hrósa frí,
við holdsins fýsn sig binda,
síðan falla örvænting í
eða forherðing synda.

6.
Að þínum krossi, Kriste kær,
kem ég sem einn framandi.
Gef þú mér leyfi að ganga nær,
geð mitt styrki þinn andi
svo ég hugleiði hvað til kom.
Háðung, briglsorð og pínu
leiðstu, manngæsku mildin fróm,
móti andláti þínu.

7.
Sál mín og líf þær sæmdir hlaut
sjálfs Guðs musteri að heita,
í skírninni því ég þín að naut,
það nam Guðs andi veita.
Síðan hefur það syndin mörg
sárlega gjört að brjóta.
Holdsnáttúran mjög elskar örg
athæfið heimsins ljóta.


8.
Á þremur dögum þar á mót
því hét ég mörgu sinni,
með iðran, trú og yfirbót
aftur það bætast kynni.
Æ, hvað veitir slíkt erfitt hér,
efnin og dug vill þverra.
Brigslið sem til var búið mér
bar nú Jesús, minn herra.

9.
Í velgengninni ég hrósa hátt
hraustleika trúarinnar,
í mótlætinu hún bilar brátt,
brest finn ég stóran hennar.
Enginn fullkominn á mér sést
ávöxtur dyggða sætur.
Bar því fyrir mig brigslið verst
blessaður Jesús mætur.

10.
Hjálpa læst ég með heilnæm ráð
hinum sem illa breyta,
sjálfs míns lýta þó síst fæ gáð,
svoddan má blindni heita.
Mér var þar stærsta minnkun að,
mátti háðyrðum kvíða.
Burt tók nú Jesús bölið það,
brigslin því vildi hann líða.

11.
Jesú, í þínu andláti
yfir þig brigslin dundu,
að svo í friði önd mín sé
á minni dauðastundu.
Hæddur varstu af öllum einn,
alla frá háðung leystir.
Aldrei tapast sá nokkur neinn
sem nafn þitt upp á treystir.
12.
Nær sem hrekkvísra háðung ný
hjartað mitt sárt vill stanga
undir þinn kross ég feginn flý,
fram hjá skal eigi ganga.
Þar stend ég kyrr þó kalls og spé
kveiki mér heims óblíða.
Upp á þig, Jesú, einn ég sé,
allt vil ég með þér líða.

13.
Fyrst þú varst hæddur, herra, þá
harmakvöl leiðstu slíka
svo heiðri þig nú héðan í frá
himnar og jörðin líka.
Allir englar og öll heimsmynd
undir þitt vald sig hneigi
og ég þar upp á, aum mannkind,
amen af hjarta segi.

..................Amen ]



[ Um ræningjans iðrun


1.
Annar ræninginn ræddi,
sem refsað í það sinn var,
herrann vorn Jesúm hæddi,
hann gaf þetta andsvar:
Ef þar von er til nokkur
að þú Guðs sonur sért,
hjálpa þér og svo okkur
úr þessum kvölum bert.

2.
En hinn þar upp á gegndi:
Ekki hræðist þú Guð.
Hverjum straffsheiftin hegndi,
hún var rétt forþénuð.
Við megum vel meðtaka
verkabetaling þann,
en þessi er alls án saka.
Eftir það sagði hann:

3.
Hugsaðu til mín, herra,
þá heldur þú ríkið þitt.
Ást drottins ei nam þverra,
andsvar lét heyra sitt:
Sannlega þér ég segi,
sú er huggunin vís,
þú skalt á þessum degi
mér þjóna í Paradís.

4.
Sjá hér fyrst straffið synda,
sála mín, hryggilegt,
forherðing hjartans blinda
þó holdið kveljist frekt.
Gefðu mér, Jesú góði,
ég gegni vel hirting þín,
með trú og táraflóði
tjái þér brotin mín.

5.
Ræningjans iðran eina
athugum líka með,
hann gjörði iðran hreina,
hataði illverk skeð.
Því sagði hann væru að vonum
verðlaunin ranglætis,
ávítun veitti honum,
sem vildi ei gæta þess.

6.
Hann trúði, á himnaríki
hefði vor Jesús ráð,
þó syndugra sýndist líki
svo treysti upp á hans náð.
Með blygðun og hrelldum huga
herrann sín minnast bað,
ljúflega lét sér duga,
loforð ef fengi það.

7.
Hróp og háreysti gjörðu
heiðnir og Júðar þar
kringum krossinn á jörðu
með kalls, brigsl og háðungar.
Svaraði ei son Guðs neinu
þó sjálfan það gilti hann
en syndugs manns orði einu
án dvalar gegna vann.

8.
Sætt mér fyrir sjónum skartar,
sæll Jesú, gæskan þín.
Þér gekk heldur til hjarta
hans neyð en sjálfs þín pín.
Sama hefur þú sinni
við syndugar skepnur hér
því aldrei elsku þinni
aftur, minn herra, fer.

9.
Illvirkinn hafði unnið
ódæðaverkin stærst,
götu glæpanna runnið
greitt fram í dauðann næst.
En Jesús ekki vildi
á það neitt minnast nú,
svo var mikil hans mildi,
mín sál, það hugleið þú.

10.
Enginn örvænta skyldi
þó iðrast hafi seint,
söm er Guðs sonar mildi
sé annars hjartað hreint,
því hvorki við staði né stundir
stíluð er drottins náð,
allt fram andlátið undir
oss býðst hans hjálparráð.

11.
En þú skalt ekki treysta
óvissri dauðastund
né Guðs með glæpum freista
gjörandi þér í lund,
náðartíminn sé næsta
nógur höndum fyrir,
slíkt er hættusemd hæsta,
henni Guð forði mér.

12.
Svo margt ég syndgað hefi,
sorgin mig sturlar nú.
Iðran Guðs náð mér gefi,
glóandi von og trú.
Herra Jesú hjartkæri,
hugsa þú til mín þá
dapur er dauðinn nærri
og drag mig kvölum frá.

................Amen ]



[ Þriðja orð Kristí á krossinum

1.
Upp á ræningjans orð og bón
ansaði Guðs hinn kæri son:
Þú skalt, sannlega segi ég þér,
sæluvist hafa í dýrð hjá mér.

2.
Sjáðu með gætni, sál mín kær,
sönn iðrun hverju kraftað fær.
Upp á það dæmið er hér rétt
öllum til lærdóms fyrir sett.
3.
Reiði drottins þá upp egnd er
yfir ranglæti mannsins hér,
iðranin blíðkar aftur Guð,
ei verður syndin tilreiknuð.

4.
Þó komi höstug hefndin bráð
hrein iðran jafnan finnur náð.
Mitt í standandi straffi því
stillist Guðs reiði upp á ný.

5.
Samviskuorma sárin verst
sönn iðran jafnan græðir best,
hugsvalar sál og huggar geð,
heilaga engla gleður með.

6.
Bæn af iðrandi hjarta hýr,
hún er fyrir Guði metin dýr,
herrann Jesús á hverri tíð
henni gaf jafnan andsvör blíð.

7.
Sem Móises með sínum staf
sætt vatn dró forðum steini af,
eins fær iðrandi andvarp heitt
út af Guðs hjarta miskunn leitt.

8.
Játning mín er sú, Jesú minn,
ég er sem þessi spillvirkinn,
já, engu betri fyrir augsýn þín,
ef þú vilt reikna brotin mín.

9.
Kem ég nú þínum krossi að,
kannastu, Jesú minn, við það.
Syndanna þunginn þjakar mér,
þreyttur ég nú að mestu er.

10.
Alnakinn þig á einu tré,
út þínar hendur breiðandi,
sárin og blóðið signað þitt
sér nú og skoðar hjartað mitt.
11.
Þar við huggar mín sála sig,
svoddan allt leiðstu fyrir mig.
Þíns hjartadreyra heilög lind
hreinsar mig vel af allri synd.

12.
Krossins burtnuminn kvölum frá
kóngur ríkir þú himnum á.
Herra, þá hér mig hrellir pín
hugsaðu í þinni dýrð til mín.

13.
Segðu hvern morgun svo við mig,
sæti Jesú, þess beiði ég þig:
Í dag þitt hold í heimi er,
hjartað skal vera þó hjá mér.

14.
Í dag, hvern morgun ég svo bið,
aldrei lát mig þig skiljast við.
Sálin, hugur og hjartað mitt
hugsi og stundi á ríkið þitt.

15.
Eins þá kemur mín andlátstíð
orðin lát mig þau heyra blíð:
Í dag, seg þú, skal sálin þín
sannlega koma í dýrð til mín.

16.
Herra minn, þú varst hulinn Guð
þá hæðni leiðst og krossins nauð.
Þó hafðir þú með hæstri dáð
á himnaríki vald og ráð.

17.
Dauðanum mót mér djörfung ný
daglega vex af orði því.
Í dag þá líður ei langt um það
leidd verður önd í sælustað.

18.
Ó Jesú, séu orðin þín
andláts síðasta huggun mín,
sál minni verði þá sælan vís
með sjálfum þér í Paradís.

.................Amen ]



[ Það fjórða orð Kristí á krossinum

1.
Um land gjörvallt varð yfrið myrkt
allt nær frá sjöttu stundu,
sólin því ljóma sinn fékk byrgt
senn til hinnar níundu.
Guð minn, Jesús svo hrópar hátt,
hvar fyrir gleymdir þú mér brátt?
Svoddan, mín sál, vel mundu.

2.
Enginn skal hugsa að herrann þá
hafi með efa og bræði
hrópað þannig né horfið frá
heilagri þolinmæði.
Syndanna kraft og kvalanna stærð
kynnir hann oss svo verði hrærð
hjörtun frá hrekkjaæði.

3.
Sólin blygðast að skína skær
þá skapara sinn sá líða.
Hún hafði ei skuld, það vitum vér,
þess voðameinsins stríða.
Ó, hvað skyldi þá skammast sín
skepnan sem drottni jók þá pín
með hryggð og hjartans kvíða.

4.
Aví, hvað má ég, aumur þræll,
angraður niður drúpa
þá ég heyri, minn herra sæll,
sú harmabylgjan djúpa
gekk yfir þig þá galstu mín.
Gjarnan vil ég að fótum þín
feginn fram flatur krjúpa.

5.
Í ystu myrkrum um eilífð er
óp og gnístran tannanna.
Hefndarstraff það var maklegt mér
fyrir margfjöldann glæpanna.
Frá því, Jesú, þú frelstir mig.
Frekt gengu myrkrin yfir þig,
svo skyldi ég þá kvöl ei kanna.

6.
Í svörtu myrkri það sama sinn
sorgarraust léstu hljóma,
þá hrópaðir þú mig, herra, inn
í himneskan dýrðarljóma.
Í því ljósi um eilíf ár
úthrópa skal mín röddin klár
lof þinna leyndardóma.

7.
Synda, sorga og mótgangs með
myrkrin svo oft mig pína
að glöggt fær ekki sálin séð
sælugeislana þína.
Jesú, réttlætissólin sæt,
syrgjandi ég það fyrir þér græt.
Harmaraust heyr þú mína.

8.
Guð minn, segi ég gjarnan hér,
geyst þó mig sorgin mæði,
Jesú, ég læri nú það af þér,
þau skulu mín úrræði.
Gjörvöll þá heimsins gleðin dvín,
Guð minn, ég hrópa vil til þín,
Guð minn, allt böl mitt græði.
9.
Yfirgefinn kvað son Guðs sig
þá særði hann kvölin megna.
Yfirgefur því aldrei mig
eilífur Guð hans vegna.
Fyrir þá herrans hryggðarraust
hæstur drottinn mun efalaust
grátbeiðni minni gegna.

10.
Þá sólarbirtunni ég sviptur er,
sjón og heyrn tekur að dvína,
raust og málfæri minnkar mér,
myrkur dauðans sig sýna,
í minni þér, drottinn sæll, þá sé
sonar þíns hróp á krossins tré.
Leið sál til ljóssins mína.

................Amen ]



[ Það fimmta orð Kristí á krossinum

1.
Í sárri neyð | sem Jesús leið
sagði hann glöggt: Mig þyrstir.
Svo ritning hrein | í hverri grein
uppfylltist ein.
Um það mig ræða lystir.

2.
Strax hljóp einn að | sem heyrði það,
hitta njarðarvött kunni,
lét á reyrprik, | drap í edik
með ill tilvik
og bar Jesú að munni.

3.
Forundrast má, | mín sál, þar á
maðurinn, hver þess gætir,
að hann sem ráð | hefur með dáð
á himni og láð, 
hörmung þvílíkri mætir.

4.
Hann, sá sem vín | af valdi sín
úr vatni sætt tilreiddi,
með sorgarskikk | fékk súrt edik
fyrir svaladrykk
þá sárt hann þorstinn neyddi.

5.
Því mundi ei hér | til hlífðar sér
herrann edikið líka
sem vín ágætt | gjöra vel sætt,
fyrst gat það bætt
hans guðdómsmaktin ríka?

6.
Komin var tíð, | kraftaverk fríð
Kristur ei gjöra skyldi.
Hin stundin þá | fyrir hendi lá,
hryggð, kvöl og þrá
herrann vor líða vildi.

7.
Kraftaverk hrein | kenndu þá grein
að Kristur Guðs sonur væri.
En kvölin hans | sýndi til sanns
að syndugs manns
sektir og gjöld hann bæri.

8.
Guðs einkason | gjörðist vor þjón
þá græddi hann mein og kvíða.
En offurlamb best | hann orðinn sést
fyrir utan brest,
í því hann kvöl nam líða.

9.
Af stríði því | sem stóð hann í,
styrkleiki mannsnáttúru,
þreytast mjög vann | því þyrsti hann, þáði vökvann 
þó af ediki súru.

10.
Í annan stað | merk, maður, það
og minnst þess hverju sinni,
að herrann Krist | hefur mest þyrst
af ást og lyst
eftir sáluhjálp þinni.

11.
Ó maður, nú | þenk þar um þú,
þinn hugur blygðast skyldi.
Guð þyrstir hér | að hjálpa þér
en hjarta þitt er
óþyrst eftir hans mildi.

12.
Heyr þú, sál mín, | talar til þín
tryggðabrúðguminn góði:
Þyrstur ég er | í hryggðum hér,
svo hjálpi ég þér
úr hættu kvalanna flóði.

13.
Ber honum síst, | þess bið ég víst,
beiskan drykk hræsnisanda.
Orðin hans hrein | á alla grein
fyrir utan mein
óbrjáluð láttu standa.

14.
Upp á orð þín | svarar sál mín,
sorgin þó málið heftir:
Sjálf þyrsti ég nú, | þýði Jesú,
og það veist þú,
þinni miskunnsemd eftir.

15.
Ekki er hjá mér | það þyrstum þér
þori ég nú fram að bjóða,
nema fá tár, | trú veik, þó klár,
sem til þín stár.
Tak það og virð til góða.

16.
Lof, dýrð sé þér, | lausn fékkstu mér
og lést þig svo miklu kosta.
Hjartað á ný | huggast af því
að ég er frí
frá eilífum kvalaþorsta.

...................Amen ]



[ Það sjötta orð Kristí á krossinum

1.
Eftir að þetta allt var skeð
edikið Jesús smakka réð,
þrótt og lífskrafta þverra fann.
Það er fullkomnað, sagði hann.

2.
Orð þíns herra með ást og trú
athuga skyldir, sál mín, þú.
Ef þeirra grundvöll sannan sér,
sæta huggun þau gefa þér.

3.
Fyrst skaltu vita að Guð út gaf
greinilegt lögmál himnum af.
Hann vill að skuli heimi í
hver maður lifa eftir því.

4.
Algjört réttlæti ljóst og leynt,
líkama, sál og geðið hreint,
syndalaus orð og atvik með
af oss lögmálið heimta réð.

5.
Hugurinn vor og hjartað sé
í hreinni elsku rétt brennandi,
fyrir utan hræsni, bræði og bann
bæði við Guð og náungann.

6.
Hver þetta gæti haldið rétt
honum var lífið fyrir sett.
En ef í einu út af brá,
eilíf fordæming við því lá.

7.
Enginn maður frá Adam fyrst,
eftir þann tíma hann syndgaðist,
fullnægju gat því gjört til sanns.
Gengur það langt yfir eðli manns.

8.
Óbærileg varð allra sekt.
Eftir því drottinn gekk svo frekt,
annaðhvort skyldi uppfyllt það
eða mannkynið fortapað.

9.
Jesús eymd vora alla sá,
ofan kom til vor jörðu á,
hæðum himna upprunninn af,
undir lögmálið sig hann gaf.

10.
Viljuglega í vorn stað gekk,
var sú framkvæmdin Guði þekk.
Föðurnum hlýðni fyrir oss galt,
fullkomnaði svo lögmál allt.

11.
En svo að syndasektin skeð
sannlega yrði forlíkt með
og bölvan lögmálsins burtu máð,
beiska kvöl leið og dauðans háð.

12.
Þá hann nú hafði allt uppfyllt,
sem oss var sjálfum að gjöra skylt,
og bæta öll vor brotin frí,
berlega vildi hann lýsa því.

13.
Þess vegna herrann hrópa nam
hartnær á krossi stiginn fram,
að oss í voru andláti
öll hans verðskuldan huggun sé.

14.
Svoddan aðgættu, sála mín,
sonur Guðs hrópar nú til þín
hvað þér til frelsis þéna kann.
Það er fullkomnað, segir hann.

15.
Fullkomnað lögmál fyrir þig er,
fullkomnað gjald til lausnar þér,
fullkomnað allt hvað fyrir var spáð,
fullkomna skaltu eignast náð.

16.
Herra Jesú, ég þakka þér,
þvílíka huggun gafstu mér.
Ófullkomleika allan minn
umbætti guðdómskraftur þinn.

17.
Hjálpa þú mér svo hjartað mitt
hugsi jafnan um dæmið þitt
og haldist hér í heimi nú
við hreina samvisku og rétta trú.

18.
Upp á þessi þín orðin traust
óhræddur dey ég kvíðalaust,
því sú frelsis fullkomnan þín
forlíkað hefur brotin mín.

.....................Amen ]



[ Það sjöunda orðið Kristí

1.
Hrópaði Jesús hátt í stað,
holdsmegn og kraftur dvínar:
Ég fel minn anda, frelsarinn kvað,
faðir í hendur þínar.

2.
Þú, kristinn maður, þenk upp á
þíns herra beiskan dauða.
Að orðum hans líka einnig gá,
eru þau lækning nauða.

3.
Jesús haldinn í hæstri kvöl,
hlaðinn með eymdir allar,
dapurt þá að kom dauðans böl
drottinn sinn föður kallar.

4.
Herrann vill kenna þar með þér,
þín ef mannraunir freista,
góðlyndur faðir Guð þinn er,
gjörir þú honum að treysta.

5.
Fyrir Jesúm þú fullvel mátt
föður þinn drottin kalla.
En þó þig krossinn þvingi þrátt,
það mýkir hörmung alla.

6.
Eins og faðirinn aumkar sig
yfir sitt barnið sjúka,
svo vill Guð einnig annast þig
og að þér í miskunn hjúkra.
7.
Einnig sýna þér orð hans klár
ódauðleik sálarinnar.
Þó kroppurinn verði kaldur nár,
krenkist ei lífið hennar.

8.
Hvar hún finnur sinn hvíldarstað
herrann sýnir þér líka.
Hönd Guðs þíns föður heitir það.
Hugsa um ræðu slíka.

9.
Viljir þú eftir endað líf
eigi þín sál þar heima,
undir hönd drottins hér þá blíf,
hans boðorð skaltu geyma.

10.
Láttu Guðs hönd þig leiða hér,
lífsreglu halt þá bestu.
Blessuð hans orð sem boðast þér
í brjósti og hjarta festu.

11.
Hrittu ei frá þér herrans hönd,
hún þó þig tyfta vildi,
legg heldur bæði líf og önd
ljúflega á drottins mildi.

12.
Hér þegar mannleg hjálpin dvín,
holdið þó kveini og sýti,
upp á hönd drottins augun þín
ætíð með trúnni líti.

13.
Að morgni og kvöldi minnst þess vel,
málsupptekt láttu þína:
Af hjarta ég þér á hendur fel,
herra Guð, sálu mína.

14.
Svo máttu vera viss upp á,
vilji þér dauðinn granda,
sála þín mætir miskunn þá
millum Guðs föður handa.

15.
Hún finnur ekkert hryggðarstríð,
hörmung né mæðu neina,
í friði skoðar ætíð blíð
ásjónu drottins hreina.

16.
Eftirtekt mér það einnig jók
er ég þess gæta kunni,
andlátsbæn sína sjálfur tók
son Guðs af Davíðs munni.

17.
Bæn þína aldrei byggðu fast
á brjóstvit náttúru þinnar,
í Guðs orði skal hún grundvallast,
það gefur styrk trúarinnar.

18.
Vér vitum ei hvers biðja ber,
blindleikinn holds því veldur.
Orð Guðs sýnir þann sannleik þér,
sæll er sá, þar við heldur.

19.
Vertu, Guð faðir, faðir minn,
í frelsarans Jesú nafni,
hönd þín leiði mig út og inn
svo allri synd ég hafni.

20.
Höndin þín, drottinn, hlífi mér
þá heims ég aðstoð missi,
en nær sem þú mig hirtir hér,
hönd þína ég glaður kyssi.
21.
Dauðans stríð af þín heilög hönd
hjálpi mér vel að þreyja.
Meðtak þá, faðir, mína önd,
mun ég svo glaður deyja.

22.
Minn Jesú, andlátsorðið þitt
í mínu hjarta ég geymi.
Sé það og líka síðast mitt
þá sofna ég burt úr heimi.

....................Amen ]



[ Um Jesú dauða

1.
Þá frelsarinn í föðurins hönd
fól nú blessaður sína önd,
niður sitt höfuð hneigði fyrst
herrann í því hann sálaðist.
Drottinn vor þannig dó á tré,
dásemd kunni ei meiri ske.

2.
Sankti Páll segir, í sannri raun
syndarinnar sé dauðinn laun.
Banaspjót hans eru brotin ljót,
boðorðum drottins gjörð á mót.
Sá skal deyja sem syndgar hér,
svoddan úrskurður réttur er.

3.
En það hér heima átti síst
af því Jesús er saklaus víst.
Af helgum anda með hreinum sið
hann var getinn í meyjarkvið.
Guðs föður veru fegurst mynd
frjáls lifði og dó af allri synd.

4.
Hvorki refsing né heljarbað
hafði nú Jesús forskuldað.
Hvað kom þá til að herrann leið
harða pínu og beiskan deyð?
Eða hvar fyrir hirtist hann,
hirtingar til sem aldrei vann?

5.
Guðs andi þar á gjörir skil,
greinir þvílíka orsök til:
Vegna misgjörða vorra hér
vissulega hann særður er
því drottinn lagði svo fyrir sann
syndirnar vorar upp á hann.

6.
Sjá hér, mín sál, fyrir syndir þín
sonur Guðs líður kvöl og pín.
Hann dó fyrir þig sem dauðans bað
dárlega hafði forskuldað.
Hann lét sitt líf svo lifðir þú,
lífs eilífs von því áttu nú.

7.
Á mig var fallin þyngsta þraut
því að ég drottins lögmál braut,
samvisku særði synda gráð,
svo fékk dauðinn sterk yfirráð.
Til fordæmingar mér fjötrin hans
fastlega héldu víst til sanns.

8.
Lögmál safnaði sektum mér,
sektinni dauðinn eftir fer,
dauðinn til dómsins dregur snar,
dómurinn straffið úrskurðar,
straffið um eilífð aldrei dvín,
eilíf því var hin þyngsta pín.

9.
Lögmálið hér sig forgreip fyrst,
felldi það dóm yfir herrann Krist.
Það bauð að sá bölvaður sé
sem bana líður á einu tré.
Djarflega eftir því dauðinn gekk,
drottin frá lífi skilið fékk.

10.
Sekt þá sem lögmál setti mér
saklaus borgaði Jesús hér.
Það missti sína makt í því,
mig verður nú að láta frí.
Dauðans broddur var brotinn þá
burt hans fangelsi slapp ég frá.

11.
Eilífur dauði deyddur er,
dauðinn Jesú það vinnur hér.
Dýrt metur drottinn dauða minn.
Dauði, hvar er nú broddur þinn?
Dauðinn til lífsins nú stutt er stig,
stórlega því dauðinn batar mig.

12.
Dauðinn því orkar enn til sanns,
útslokkna hlýtur lífið manns,
holdið leggst í sinn hvíldarstað,
hans makt nær ekki lengra en það.
Sálin af öllu fári frí
flutt verður himnasælu í.

13.
Í þínum dauða, ó Jesú,
er mín lífgjöf og huggun trú.
Dásemdarkraftur dauða þíns
dreifist nú inn til hjarta míns,
upp á það synd og illskan þver
út af deyi í brjósti mér.

14.
Þú hneigðir þínu höfði ljóst,
herra, þá þú á krossi dóst.
Með því bentir þú mér það sinn
að minnast jafnan á dauða þinn.
Eins, þá ég dey, skulu augun mín
upp líta, drottinn sæll, til þín.

15.
Fyrir þann deyð, sem þoldir þú,
þig bið ég, Jesú, um það nú
að gefi mér þín gæskan blíð
góða kristins manns dauðatíð.
Hold mitt lát hvílast hægt í frið,
hönd þín sálunni taki við.

.....................Amen ]



[ Um teiknin sem urðu við Kristí dauða

1.
Þegar Kristur á krossins tré
kannaði dauðann stríða,
teikn og stórmerki mestu ske,
mælir svo ritning fríða.
Musteristjaldið mjög umvent
í miðju varð að rifna í tvennt,
hristist jörð harla víða.

2.
Sundur klofnuðu björgin blá,
byrgð leiðin opnast fóru,
líkamar dauðra lifna þá.
Lít hér þau undrin stóru.
Eftir lausnarans upprisu
inn í borgina vitjuðu,
af sumum þar séðir voru.

3.
Hvað hér historían hermir rétt,
hygg að því, sál mín mæta.
Þér til lærdóms er það fram sett,
þess áttu vel að gæta.
Jörðin sjálf þegar Jesús dó,
jafnvel þeir hörðu klettar þó
sýndu meðaumkun sæta.

4.
Steini harðara er hjartað það
sem heyrir um Jesú pínu,
gefur sig þó þar ekki að,
ann meir gjálífi sínu.
Kann nokkuð svoddan kalt hugskot
Kristí dauða að hafa not?
Guð stjórni geði mínu.

5.
Það má undra, hin þunga jörð
þreyði ei kyrru að halda.
Blágrýtis einnig björgin hörð
bresti liðu margfalda.
Holdið þó ei né hjartað manns
hryggist við pínu skaparans
sem hans þó hlaut að gjalda.

6.
Fortjaldið sýnir sannleik þann,
sundur þá rifna náði.
Aftakast skyldi öll fyrir sann,
eftir Guðs settu ráði,
Gyðingakynsins kóngleg stjórn,
kennivaldið og lögmálsfórn,
sem ritning sjálf um spáði.

7.
Hindrun réð öllum ærið stór
inn í Guðs ríki banna,
því veldur syndasektin vor
og saurugleikinn verkanna.
En fyrir Jesú dýrstan deyð
drottinn tilbjó oss opna leið
héðan upp til himnanna.

8.
Hér í kristninnar helgidóm
höfum vér frelsi að ganga.
Þar boðast náð og blessun fróm,
burt er þá sorgin stranga.
Sálin vor hefur búna braut
beint í Abrahams gleðiskaut
eftir heims hörmung langa.

9.
Frelsarans dauða einnig að
önduð líkin hér njóta.
Guðlegur kraftur gjörði það,
grafirnar opnast hljóta.
Því drottins Jesú dauði á kross
dauðann sigraði fyrir oss,
afl hans og brodd nam brjóta.

10.
Merk að úr jörðu mátti ei neinn
maður frá dauðum standa
fyrr en tjáði vor herra hreinn
hold sitt aftur lifanda.
Fyrstur allra því upp reis hann
af eigin krafti og þar með fann
endurlausn oss til handa.

11.
Höfðinginn krossi herrans hjá,
hér með allt fólkið líka,
jafnsnart er svoddan jarðteikn sjá
játning þeir gjörðu slíka:
Sannlega hefur saklaus hann
og sonur Guðs verið þessi mann,
brjóst slá og brátt heim víkja.

12.
Fólkið sem harða krossins kvöl
Kristó fyrst óska náði,
fann nú hið þyngsta í brjósti böl,
beiskleg samviskan þjáði.
Of hastarlegan úrskurð flý
ef þú vilt vera af sorgum frí.
Hætt er rasanda ráði.

13.
Dauðinn þinn, Jesú drottinn, þá
dýrlegan kraft út sendi,
heiðnum manni svo hér við brá,
hann þig, Guðs son, meðkenndi.
Ég bið gæskunnar geðið þitt,
gefðu við lifni hjartað mitt,
að svo frá illu vendi.

.................Amen ]



[ Um Kristí kunningja sem stóðu langt frá

1.
Kunningjar Kristí þá
krossinum langt í frá
stóðu með þungri þrá,
þessa tilburði sjá.

2.
Var þar og viðstatt með
að vísu margt kvenfólkið,
sár Jesú fengu séð,
sorgandi báru geð.

3.
Af þessu, mín sál, þú sérð
sannlega hversu er
valt allt í heimi hér.
Haf slíkt í minni þér.

4.
Dvínar og dregst í hlé
á dauðastundunni
vinskapur, frændur, fé.
Fallvalt hygg ég það sé.

5.
Þó vildu vinirnir
veita hjálp nokkra þér,
vörn þeirra ónýt er,
enginn dauðanum ver.

6.
Lífinu hjúkrar hönd
þá herðir sóttargrönd.
Hjálpa þó engin önd
upphugsuð ráðin vönd.

7.
Vinskap í synda sið,
sála mín, þess ég bið,
bittu ei veröld við,
viljir þú sofna í frið.

8.
Hreinan vinskap halt þú
við herrann þinn Jesúm nú.
Í helgri hjartans trú
frá heimsins elsku þér snú.

9.
Hann einn má hjálpa þér
þá hjástoð mannleg þverr,
heim þig á höndum sér
í himnasælu ber.

10.
Það hér í sannleik sést
er sonur Guðs andaðist,
sorgin þá særði mest
sem hann elskuðu best.

11.
Krists börn eru krossbörn,
við Kristum hlýðnisgjörn.
Hann sýnir þeim hjálp og vörn
þó hörð sé sútarkvörn.

12.
Þú skyldir þar að gá,
þó þeir stæðu langt frá
allir samhuga sjá
son Guðs kross festan á.

13.
Komið svo, konur og menn,
að krossinum Jesú senn.
Þó nauðin þrengi þrenn
þar fæst nóg lækning enn

14.
Kom þú, sál kristin, hér
sem kross og mannraunir ber.
Settu fyrir sjónir þér
son Guðs sem píndur er.

15.
Upp á hans heilög sár
horfi þín trúin klár,
það mýkir trega og tár,
temprar allt sorgarfár.

16.
Sértu, syndugur mann,
særður um hyggjurann,
horfðu beint upp á hann
sem hjálp þér á krossi fann.

17.
Hver sem eirorminn leit
af Ísraels manna sveit,
eitrið ei á þann beit,
öll stilltist plágan heit.

18.
Svo stór synd engin er
að megi granda þér
ef þú iðrandi sérð
í trúnni Jesúm hér.

19.
Sé ég þig, sæll Jesú,
svo sem álengdar nú,
von mína og veika trú
við bið ég hressir þú.

20.
Þá ég sé sárin mín
særir mig hjartans pín,
en sárin þá sé ég þín
sorg öll og kvíðinn dvín.

21.
Lát mig, ó Jesú kær,
aldrei svo vera þér fjær
að sjái ég ei sár þín skær
þá sorg og eymd mig slær.

22.
Veit mér ég verði og sé
vin þinn og kunningi.
Þó hverfi heilsa og fé,
hjálp mun þá nóg í té.

23.
Ég fel í sérhvert sinn
sál og líkama minn
í vald og vinskap þinn,
vernd og skjól þar ég finn.

.................Amen ]



[ Um Jesú síðusár

1.
Að kveldi Júðar frá ég færi
til fundar greitt við Pílatum
og þess beiddu að ekki væri
önduð lík á krossinum
því hátíðin var harla nærri.
Hér svo ritning greinir um.

2.
Stríðsmönnum hann bauð að brjóta
beinin þeirra og svo var gjört.
Heljarstund því hrepptu fljóta
hinir tveir, sem greini ég bert.
En Jesúm létu síns lífláts njóta,
limina hans ei fengu snert.

3.
Stríðsmann einn með heiftar hóti
harðlyndur gekk krossi að,
í lausnarans síðu lagði spjóti,
lagið nam í hjartastað,
blóð og vatn þar frá ég út fljóti.
Fyrir var áður spáð um það.

4.
Umhugað er einum drottni
allra sinna barna lík,
í jörðu hér þó holdið rotni,
huggun traust mig gleður slík,
hann vill ei týnist bein né brotni.
Blessuð sé sú elskan rík.

5.
Guð drottinn með gæsku ráði
gjörði Adams síðu af
fríða kvinnu fyrst á láði,
fast hann þó á meðan svaf.
Vaknaður þess að vísu gáði
og veglegt henni nafnið gaf.

6.
Sofnaður á sinni síðu
sárið drottinn Jesús bar,
svo af vatni og blóði hans blíðu
byggðist heilög kristnin þar.
Náði hún eðla nafni fríðu,
nær til himna stiginn var.

7.
Skoðaðu hvernig skírnin hreina
skiljast nú með réttu á.
Að vísu jafnan vatnið eina
vor líkamleg augu sjá,
en trúarsjónin, svo skal greina,
sonar Guðs blóð þar lítur hjá.

8.
Æ, hvað má ég sælan sanna
sankti Tómas, postula þinn,
þá síðu mátti hann sár þitt kanna,
sína hönd þar lagði inn.
Þú munt ei mér þjáðum banna
það að skoða, Jesú minn.

9.
Allar Jesú æðar stóðu
opnaðar í kvölinni.
Dreyralækir dundu og flóðu
um drottins líf og krossins tré.
Nægð af lausnargjaldi góðu
Guðs son fyrir mig lét í té.

10.
En svo ég skyldi sjá og játa
sanna elsku drottins míns,
vildi hann ekki læstar láta
lífsæðarnar hjarta síns.
Því er, sál mín, mikil úr máta
miskunnsemi lausnara þíns.

11.
Opnar dyr á arkarsíðu
inn um gengu skepnurnar
sem sjálfur drottinn bauð með blíðu
bjargast skyldu inni þar
fyrir vatnsins flóði stríðu.
Frelsi og líf þeim gefið var.

12.
Lífsins dyr á síðu sinni
setur Jesús opnar hér
svo angruð sála aðstoð finni,
öll þá mannleg hjálpin þverr.
Hver sem hefur þar athvarf inni
frá eilífum dauða leystur er.

13.
Nói um sinn arkarglugga
upp til himins litið fékk,
haldinn dimmum hryggðarskugga,
hátt þá vatnsins flóðið gekk,
svo hann mátti um síðir hugga
sólarljóma birtan þekk.

14.
Gegnum Jesú helgast hjarta
í himininn upp ég líta má.
Guðs míns ástarbirtu bjarta
bæði fæ ég að reyna og sjá.
Hryggðarmyrkrið sorgar svarta
sálu minni hverfur þá.

15.
Guðs var máttug mildin prúða,
Móises þá steininn sló.
Út til allra Ísraels búða
ágætt svalavatnið dró,
hressti þyrsta, þjáða, lúða,
þeim svo nýja krafta bjó.

16.
Þá sjálfur Guð á sonarins hjarta
sínum reiðisprota slær,
um heimsins áttar alla parta
út rann svalalindin skær.
Sálin við þann brunninn bjarta
blessun og nýja krafta fær.

17.
Við þennan brunninn þyrstur dvel ég,
þar mun ég nýja krafta fá.
Í þessi inn mig fylgsnin fel ég,
fargar engin sorg mér þá.
Sælan mig fyrir trúna tel ég,
hún tekur svo drottins benjum á.

18.
Hjartað mitt er, herrann góði,
hryggilega saurgað mjög.
Þvo þú það nú með þínu blóði,
þess af auðmýkt beiði ég.
Vinni mér bót á mæðu og móði
miskunnsemin guðdómleg.

19.
Hjartans innstu æðar mínar
elski, lofi, prísi þig,
en hjarta, blóð og benjar þínar
blessi, hressi, græði mig.
Hjartans þýðar þakkir fínar
þér sé gæskan eilífleg.

.................Amen ]



[ Um Kristí greftran

1.
Jósef af Arimathíá,
eðalborinn ráðsherra sá,
Gyðinga svik við son Guðs skeð
samþykkt hafði þeim aldrei með.

2.
Hann var lausnarans lærisveinn,
lífernisfrómur, dyggðahreinn.
Gyðinga hræddist hefnda raun,
hélt sig að Kristó því á laun.

3.
Þessi um kvöldið þangað gekk,
þá af Pílató leyfi fékk
að mætti Jesúm andaðan
ofan taka og jarða hann.

4.
Jósef tók strax af krossi Krist,
keypti þó nýjan líndúk fyrst.
Nikódemus kom þegar þar,
þangað kostuleg smyrslin bar.

5.
Jósef gröf eina átti þar,
útklöppuð sú í steini var
í aldingarði allskammt frá.
Enginn fyrr dauður í henni lá.

6.
Dýrlega smurðu drottins lík,
dæmin má önnur finna slík,
byrgðu með steini búna gröf,
burt gengu strax fyrir utan töf.

7.
María, Jakobs móðir ein,
Magdalena á sömu grein,
Salóme einnig sat þar hjá,
sáu vors herra greftrun á.

8.
Í þeirra selskap, sál mín blíð,
settu þig niður litla tíð.
Greftrun þíns herra gæt vel að,
gagnslaust mun ekki vera það.

9.
Við Jesú greftran ég fæ séð
Jósef og Nikódemum með.
Áður þorðu þeir ekki Krist
opinberlega að játa fyrst.

10.
Nú fá þeir næsta nýjan dug,
nóga djörfung og styrkan hug,
augljóslega svo allir sjá
elsku sem drottni höfðu á.

11.
Rjúkandi trúarhörinn hér
helgur andi svo viðnærir,
ljómandi þar af ljósið skín,
lífgar hann allt með krafti sín.

12.
Huggist þeir nú sem hjartað deigt
hafa og trúarmegnið veikt,
biðji um styrk og stöðugt geð,
stundi og læri Guðs orð með.

13.
Veittu, Jesú, að veik trú mín
vaxi daglega og elskan þín
eflist svo með mér innvortis,
ytra góð sjáist merki þess.

14.
Annað þú líka minnast mátt,
mislíkar drottni á engan hátt
þó heiðarleg sé hér á jörð
holdi útvaldra líkför gjörð.

15.
Mætast Guðs anda musteri
manns var rétt kristins líkami.
Því má honum veitast virðing rétt,
vel með hófi og stilling sett.

16.
Erfisdrykkjur og ónýtt prjál
ekki á skylt við þetta mál.
Heiðingjaskikkun heimskuleg
hæfir kristnum á engan veg.

17.
Ætíð þá sérð þú sálað hold
sett vera niður í jarðarmold,
hryggur þú vert og hugsa brátt
hér við þú líka skiljast átt.

18.
Lagt þegar niður líkið sérð,
láttu sem dauðinn hvísli að þér:
Langt máske ekki líði um það,
legg ég þig eins í slíkan stað.

19.
Góði Jesú, fyrir greftran þín
gefðu síðasta útför mín
verði friðsöm og farsæl mér,
frelsuð sál nái dýrð hjá þér.

20.
Í þriðja lagi huggun hrein
hér veitist mér á alla grein.
Guðs sonar hold því greftrað var
greftrun minni til virðingar.

21.
Helgum Guðs börnum herrans hold
helgaði bæði jörð og mold.
Gröfin því er vort svefnhús sætt,
svo má ei granda reiðin hætt.

22.
Svo að lifa, ég sofni hægt,
svo að deyja, að kvöl sé bægt,
svo að greftrast sem Guðs barn hér
gefðu, sælasti Jesú, mér.

...................Amen ]



[ sæl fiðrildið mitt eina
þú sem leikur þér í andvaranum
þar sem döggin þéttist og leitar sér náða í grasinu
leitandi frelsis þar sem geislar sólarinnar laða fram hita
tími og rúm sem leyfir dögginni að leita til himins
laus við allar hindranir!
þegar þetta gerist
læðir tilfinning ein um þig
sem vekur upp gæsahúð og vellíðan eina. ]



[ ég stend við tjörn svo tæra
hún er gegnsæ svo hrein sem skýn
ástin leitar til mín
ég hugsa um þig

gæsahúð fer um mig allan
fer hér um hörund mitt á ný
eins og rafmagn leiðslunni í
ég hugsa um þig

ég finn til snertingar þinnar
sem leið hefur fundið inn í mitt hjarta
hún opnar mér veröld svo bjarta
ég hugsa um þig

hugsunin tekst hér einni
hún kemur títt til mín
svo hug minn dregur til þín
ég hugsa um þig

ef dapurð til þín leitar
ég ávallt hugga vil þig
knúsa, faðma og kyssa, þú átt mig
ég hugsa um þig

hrein ást til þín
þessi tilfinning í mér
ég vil segja þér
ég hugsa um þig

um þig eina...... ]



[ Kyndill í krafti ástar
logar í vitund minni
um nótt
steinrunnið hjarta
blæðir á ný
smyrsl kærleikans
sorgina græðir
lítill þröstur
snýr við laufi lífsins
engill með frétt
fyrir mig
hamingjan er þín
þau fögru orð er flugu
með spörfugli til mín
og vonarinnar ljós
er kyndillinn kveikti
logar glatt
vonin glitrar á ný
við fjarlægan sjóndeildarhring
ástin nú þegar er þín ]



[ Siglir fley,
fyrir þey,
fram það stefnir sér.

Menn það ber,
sem betur fer,
beint að Íslands strönd.

Í heimi nýja,
helsi flýja,
hetjur er stýra rétt.

Frelsi vilja,
vel sem skilja,
vættir allar góðar hér.
 
Verkin frækin,
fræg skyldurækin,
framkvæmir iðin hönd.
 
Einn Arnarson,
Ingólfs von,
allt er hans niðjum létt.
 
Hefðir lög,
lítil drög,
lifum eftir öðru vér.
 
Magna ei ekka,
mikið þeir drekka
mjöð, kveða og nema lönd.
 
Háreist bú,
byggja hjú,
býr hér stétt með stétt. ]



[ situr einn,
særður,
maður, sífellt.

tóm,
til að tína hugsanir,
tjóðraðar.

talar tungum,
tímunum saman,
tæmir.

tálgar tómið,
týnda blómið,
fundið? ]



[ Vinur komdu hér, ég skal þerra þín tár
því þú sorgmæddur ert nú.
Ég skal veita þér skjól og róa þinn hug
svo áhyggjur hverfi á braut.

Ég skal vera þinn vinur,
ég skal vera þín stoð.

Komdu nú vinur
við skulum leggja af stað,
því löng er leiðin 
og lífið svo stutt.

Vinur vertu mér hjá 
og við finnum saman 
réttu leiðina...
að hamingjunni. ]



[ A Good Deal

a crown on my head
my kingdom for a horse
the booming voice

a hat on my head
my joy for a break
the muffled cry

a rope around my neck
my life for a second chance
the silent scream ]



[ ...efi - blóðþyrst meindýrið nagar innviði sálar 
með oddhvössum pensli furðuveröld mína málar 
þessi púki þessi nagandi stórkjafta skolli 
ég hata hann fyrir það sem hann mér olli... 

...ég veit aldrei fyrir víst framtíð mína í raun 
og nú finn ég fyrir óvissunnar sífellda daun 
allar hugsanir mínar þjóta hingað og þangað 
líkt og bandóður rakki sem enginn getur fangað... 

...óvissan truflar mig í lífi sem og starfi 
og metnaður dvelur og felur sig í hvarfi 
hvernig get ég ákveðið hvað ég vil stunda 
þegar efinn mun ætíð hér inni í mér blunda??? 

... 

...nú verð ég bara að stökkva á ákvörðun strax 
upp fossinn mót straumi sem sterkbyggður lax 
finna nýjar leiðir og láta efann ekki stjórna 
ég vil taka mínar áhættur og örygginu fórna... 

... 

...aldrei mun ráða aftur lífi mínu efinn 
nú er ég áhættum og upplifun brott gefinn... ]



[ ...úr sótsvörtu ginnungargapinu hljóma dunur 
múspellssynir raula þar sinn tryllta ógnarsöng 
hér niðri á jörðu gefa dýrin frá sér stunur 
því að biðin eftir naglfari er ekki lengur löng... 

...loki situr kátur og glottir út í bæði 
komin er stundin sem hann þráði svo heitt 
úlfurinn hans sonur slefar strítt í bræði 
æsirnir hörfa - þeir er hræðast ekki neitt... 

...maðkurinn úr undirdjúpum gleypir í sig menn 
er hann ryðst upp á fjöruna og gengur á land 
surturinn eldhjúpaður bregður sverði senn 
og valhöllin glæsilega breytist í sand... 

...en þá kemur grímuklædd fljúgandi hetja 
sem stundar jafnan köngulóar-lifnaðarhætti 
spædermann mun illskuna í hel aftur setja 
og vernda þar með heiminn og alla góða vætti... 

...svo spinnur hann vef og fangar það slæma 
heimsendir verður bara\'ð koma aftur síðar 
örlaganornir - löngu hættar að dæma 
spædermann sér um að vernda verur fríðar... 

... 

...hið vaxandi gláp á sjónvarps sterku kappa 
gerir okkur dofin og veik nú að lokum 
því með aulalega lúðablesa og mannheri knappa 
erum við viðkvæm fyrir surtsins logastrokum... ]



[ matur hungur brjóstamjólk og sorg 
skapa eitt allsherjar ungbarnaorg 
en hvernig veit barnið hvað er á borðum 
þegar það kann ekki að tjá sig í orðum? 

blómin fögur hafa sína yndislegu angan 
og ljósastaurarnir búk einn svo langan 
í ungum hugum þeirra orðin öðlast myndir 
hvað þá um morð og mannanna syndir? 

... 

mamma og pabbi eru best og ráða yfir mér 
þau útvega allt sem er á boðstólnum hér 
ef þau rífast mikið og ofbeldi hrjúfu beita 
hvað mun það þá á tungu minni heita? 

pabbi ber í borðið með öskrum og látum 
saman við mamma föðmumst og grátum 
hann rýkur á dyr og þær lokast með hvelli 
dúkkurnar mínar detta í gólfið með skelli! 

með andlit mitt hallandi undir flatt 
segi ég mjóróma og skelkuð: \"datt!\" 
en önnur vera í horninu truflar mína sýn 
grátandi þar liggur blóðug mamma mín! 

mín líðan er annarleg - veit ekki neitt 
blóð hennar rennur enn þunnt og heitt 
brátt bresta mínar gáttir og tárin flæða 
mínar agnarsmáu hendur ná ekkert að græða! 

mamma horfir á mig hinsta sinni 
brestur eitthvað lítið í sálu minni 
úlnliður hennar svo blautur og aumur 
og líftími hennar nú virkilega naumur! 

... 

ég kann engin orð til að tjá mína sorg 
nema táraflóð mitt og mín angistarorg 
drukkinn pabbi kom heim en fór svo á brott 
á vörum hans eitt stórt allsherjarglott! 

ég ligg enn með mömmu og á engin orð 
banhungruð skríð ég ein undir borð 
þar er mitt skjól - svo fer ég til mömmu 
á himnum hitti ég hana - og ömmu. 

nú er ég þögul því að tárin eru búin 
ég sofna ein snöktandi saklaus og lúin 
vakningarhróp mín til mömmu dugðu ei 
nú fer ég til hennar - sofna og dey. 

... 

það kann að vera satt að orð mín heyrast ekki 
en samt get ég blótað öllum þeim sem ég þekki 
þó hugsanir mínar séu í einföldum myndum 
hatast ég enn - yfir ljótra manna syndum... ]



[ svefninn lúrir í sjálfum mér öllum stundum 
og deyfðarský hreyfist yfir mannanna grundum 
við viljum vera löt og njóta þess að lifa 
...undir sæng og heyra tímann tifa... 

sofandi í hjarta mér hvílir metnaður og þrá 
um að ná langt í draumum sem ég eitt sinn sá 
en hugur minn dofinn af undarlegum hvötum 
...hendir mér í rúmið - þægilega lötum... 

af hverju að vinna 
til að auðga fjármagn hinna? 
af hverju að þræla 
fyrir kapítalista með stæla? 

nei!!! ég ligg ennþá latur í alsælunnar hýði 
og brott flýgur metnaðardraumurinn fríði 
allsber undir sæng með jónu mér til handar 
...inn um eyru mín letipúkinn brandörum andar... 

ég hlæ upp úr þurru og víman á mig svífur 
sálin mín brott frá heimi upp á tinda drífur 
þar sit ég loks hátt yfir þrælakyns maurum 
...sem vinna fyrir annarra aurapúka aurum... 

öllum er sama þó ég sofi 
nú heltekur mig - þessi þægilegi dofi 
ég mun ekki vinna 
til að auka fjármagn hinna 
ég elska þennan dofa 
svo láttu mig sofa!!! ]



[ ég hef skorið 
skorið dýpra en ég mátti 
það blæðir og tárin falla 
neitað um vist í drottins björtu tindum... 

tárblandað flóðið rennur áfram í flýti 
fagurrautt fellur það æðum mér frá 
skrönglast ég áfram í leit að blaði 
til að rita síðustu hugsanir á... 

en ég hef skorið 
skorið dýpra en ég átti 
höndin skelfur og orðin kalla 
neitað um andagift í luktum vörum mínum... 

dofnaður líkaminn skríður hægt á gólfi 
í leit að mynd sem í huga mér dvelur 
ég faðma hana að mér og loka votum augum 
minningin ein öllum þrótti mínum stelur... 

ég hef dáið 
dáið yngri en ég átti 
ég hrapa og sálin skelfur 
neitað um hamingjuvist í alltof daufu lífi 

dáinn, farinn brott frá öllum 
enginn grætur og allir sjá 
að tilvera þeirra er frjálsari 
þegar ég er fallinn frá... ]



[ úr hráslaga kvölds eins í gleðimánuði margra 
stíg ég hægum skrefum upp í lítillátt fjölbýlið 
klæði mig úr skónum og geng áfram inn 
lít á mig í speglinum 
...í síðasta sinn... 

stari djúpt á sjálfan mig í endurskini glerbrota 
augu gamals vinar stara angurvært á móti 
í nótt þar sem minningarnar dökkar hætta að vaka 
ég kveð mig sjálfan með léttum kossi 
...myndin kyssir mig til baka... 

ég held upp í herbergið þar sem ljóðin mín fæðast 
og gleðin gömul undir þungum hlutum kafnar 
skuggar bak húsgagna laða mig til sín 
og ég kveiki á dýru reykelsi 
...meðan lífið mitt dvín... 

ljúfsárir tónar frá fólki utan úr heimi 
streyma í takt við reykinn sem að dansar 
litast um í kringum mig - eitt stundarkorn efins 
er þetta rétta leiðin út úr sorg? 
...en svörin fást ekki gefins... 

... 

...hinn síðasti drykkur og minn síðasti unaður 
...víma með hjálp gerviefna var minn eini munaður 
...hendur mínar titra og skrifa þennan leir 
...senn blaðið litast blóði - og penni minn deyr... 

...hendur mínar hvasst hnífsblaðið strjúka 
...reykelsið kalt og hættir að rjúka 
...aðframkominn vill ég lífi mínu ljúka 
...svo ég sting hnífnum inn í hjarta mitt sjúka... 

... 

og þegar ég ligg skjálfandi í eigin blóði 
heyrast sársaukavein úr gömlu ljóði: 

\"farinn með sorg og söknuð í hjarta 
trúi á tómið sem tekur við mér 
kannski ég ferðist upp í himnana bjarta 
en jafnvel helvíti er skárra en það sem er hér...\" ]



[ Hvernig sem ég lít á þig og hugsa með mér &#8211; vinur 
Verð ég tómur hérna inni í mér &#8211; ástarengill &#8211; linur 
Þú fagra stelpa munt líklega aldrei vita 
Um mitt berjandi hjartapúl og sálarsvita 
Við það eitt að líta á hvernig þú situr 
Á kinnum mér kemur &#8211; rauður roðalitur... 

Ég skreið upp úr dýpstu Niflsheims kjallarakitrum 
Reif mig upp á hárinu &#8211; með hjálp frá sálum vitrum 
Ég sór þess eið að fara aldrei þennan slóða 
Sem kærleiksþræll í heimi ástfanginna og óða 
En þar stóðstu og eyðilagðir allt fyrir mér 
Með því að vera fögur &#8211; og vera hér... 
... 

Ástin tekur allt &#8211; dregur hjörtun niður í dá 
Hjarta mitt falt &#8211; þegar þú gengur mér hjá 
Ég vildi vera kaldur &#8211; lifa að eilífu einn 
Þú ert örlagavaldur &#8211; og ég get ei staðið beinn... 

Hné mín kikna &#8211; grunnsæu augu mín stara 
Aðrar stúlkur blikna &#8211; gefast upp og allar fara 
Því þegar þú talar og orðin renna út sem silkiflaumur 
Ég vona... ég vona... að þetta sé ekki bara draumur... 

... 

En spurningin brennur á mínum vörum... sjóðandi heit 
Sálin mín bíður í ofvæni &#8211; enginn sér &#8211; enginn veit 
Hvaða tilfinningar berast um í brjósti þínu? 
Veist þú að þú átt &#8211; helming í hjarta mínu? 
Mun ég vakna upp og sjá þig hjá mér? 
Muntu lesa þetta ljóð og fara frá mér? 
... 
Bara vinir &#8211; ekki misskilja &#8211; það er víst eina leiðin nú 
Þó að í hjarta mínu gisti sál &#8211; og þú er fagra sálin sú... 

... 

Ástarsorg ef þú faðmar mig og ferð svo grunlaus frá 
Hjartasorg ef þú kyssir mig og dvelur svo mér hjá 
Söknuður ef ég heyri ei í þér 
Sorg ef ég hef þig ei hjá mér 
Hjarta mitt er opið sem dyr 
Fallinn fyrir ástinni &#8211; sem fyr... 

... 

Ég hef fundið mína einu réttu nú 
Hvern hefði grunað... 
Að það værir þú...? ]



[ ...óvarfærni og hrokaglefsur hrista mig allan til 
...hreyfingar hugans upp og niður - hlaup til vinstri og hægri 
...andvaka ligg ég á gróðurbeði - seint um miðnæturbil 
...í sortanum undir mér standa sálir mér lægri... 

...þögnin hér drepur snöggt vanlíðan og deyfð 
...djúpt í mínum hugsunum - ég reyni að leita leiða 
...út úr mínum ógöngum - en sál mín óhreyfð 
...mun aldrei fá grið - frið í ríki guðsins reiða... 

...þungbrýndir í vítisdvöl - menn hafna út af löstum 
...og syndir þeirra fast skráðar - í heimsins stóra kveri 
...en hérna ligg ég friðsæll mjög - í fanginu á skógarþröstum 
...af friðnum ég svo gagntekinn - hlýja í heimsins freri... 

... 

en ég get ekki ákveðið 
líðan sem að ég helst kýs 
ef hjarta mitt er freðið 
og sálin mín hún frýs 
þá lýst mér ei á blikuna 
ef líðanin helst ei út vikuna 

... 

...sönnun þess að ég er á lífi er klár 
...og til vitnis um það hrópa ótal hjartasár 
...á meðan ég hlæ og á meðan ég tárast 
...mun lífsandi minn ei á svipstundu klárast... 

...brosi og tárast en af holdi og blóði 
...bugðóttur er þessi langi lífsins slóði 
...ég veit það nú loks að í mannanna raunum 
...leynist æ gleði - frá sorginni - að launum... ]



[ ...skuggi krossins teygist er glóandi eldhnötturinn leitar niður 
ofan á kaldri jörðunni má sjá ævifornar sálirnar biðja enn 
horfandi upp til hins vanþakkláta drottnara 
sem dó fyrir menn og er dauður enn... 

...við höfum dáið og beðið í þínu nafni 
skriðið á hnjánum grátandi um náð 
í aumu lífi - svo að í himnaríki hafni 
sú einmana sál - sem í kristni er skráð... 

...förum eftir boðum og bönnum í trú 
um að við taki skýjaborgir og sæla 
en hvernig mun bregðast við veröld sú 
ef öll guðs góðu orð eru eintóm þvæla??? 

... 

á krossinum hangir hann enn 
sá frelsari er dó fyrir menn 
við tökum hann niður senn... 

... 

...öll mín sorg sem áður sál mína grætti 
hefur nú gert mig að píslarvætti 
ég trúi ei lengur á að ofan hjálp berist 
allt það slæma er ég vænti - bara gerist... 

...svo ef ég stíg framar og læt mig falla 
mætti ég sjálfan mig píslarvott kalla? 
því ef þunglyndi sorgin sál mína deyða 
og líf mitt er uppfyllt af trega og leiða 
hvert skal benda fingri - hverjum er um að kenna? 
þegar saklausar sálir niður í vítisdvöl renna... 

...orðinn að sorgarinnar píslarvætti 
kæmi niður aftur ef ég mætti 
en nú hangi ég í blóðugum reipum 
fastur í dauðans sterku greipum... 

á krossi 
í dauðans sterku greipum... ]



[ Í nótt mig dreymdi þig
við vorum að kela saman
þar fór margt fram, þú æstir mig
okkur fannst svo gaman.

Viðvorum einu sinni ástfangið par
en það var allt búið
við hættum að tala samna, hittumst hvorki hér né þar
til baka við höfum snúið.

Þetta var ekki raunveruleikinn
þetta var bara draumur
ég elska þig samt og er til í leikinn
afhverju kvikna ekki okkar á milli sterkir straumar. ]



[ Hendi sem reynir að finna vini
Mjúka snertingu, hjálp
leið út úr myrkrinu 
Tár sem brotna á harðri jörðinni ]



[ Það er kvöld
og ég horf´ á hafið
leika sér
í myrkrinu.

Það er eins og
ég standi á steini
og sjái yfir heiminn
-í sólinni.

Ég ímynda mér
að ég sé hér
að lýsa
í nætursólinni
sem skín
í kvöld.

En þú ert sólin,
heit og skær
í myrkrinu.

Að eilífu ]



[ Tvo krumma sá,
ég þá.
Út úr kletti komu þá,
en maður sá,
kom auga á.
Krummar sáu,
þeim hætta lá,
og flugu frá.
Þó auga beini,
ei ég sá. ]



[ Sumarið er skemmtilegt,
þá get ég vaðið í drullu.
Blómin spretta, rigningin hefst.
Nú er gaman að fara út á róló,
róla sér í rólunni,
horfa á heiðbláan himin.
Nú er ekki tíminn til þess að hanga inni,
tölvuleikir og sjónvarp,
það er af og frá. ]



[ óróinn er mjög smartur,
en samt soldið svartur,
og líka blár,
ekki himinblár, 
en samt er hann flottur. ]



[ Vont er að vera fullur,
fyllibyttur gera mistök.
Eitt vínglas
getur skaðað
góðan mann. ]



[ Smár í faðmi, þú lást
sofandi svo falleg sál.
Kræktir þér stað í mitt hjarta
kræktir þér stað í mig.
 
 Trúir sá sem elskar
á ást til dýra og barna?
Að sakna þess sem deyr
að sakna þín mitt grey.

 Þú áttir, þér stað
í faðmi er þig valdi.
þó dáinn þú sért
ég gleymi þér aldrei. ]



[ Skein yfir landi sól á sumarvegi,
    og silfurbláan Eyjafjallatind 
    gullrauðum loga glæsti seint á degi. 
Við austur gnæfir sú hin mikla mynd 
      hátt yfir sveit, og höfði björtu svalar 
      í himinblámans fagurtærri lind. 
Beljandi foss við hamrabúann hjalar 
      á hengiflugi undir jökulrótum, 
      þar sem að gullið geyma Frosti og Fjalar. 
En hinum megin föstum standa fótum, 
      blásvörtum feldi búin, Tindafjöll 
      og grænu belti gyrð á dalamótum. 
Með hjálminn skyggnda, hvítri líkan mjöll, 
      horfa þau yfir heiðarvötnin bláu, 
      sem falla niður fagran Rangárvöll, 
þar sem að una byggðarbýlin smáu, 
      dreifð yfir blómguð tún og grænar grundir. 
      Við norður rísa Heklu tindar háu. 
Svell er á gnípu, eldur geisar undir. 
      Í ógna djúpi, hörðum vafin dróma, 
      skelfing og dauði dvelja langar stundir. 
En spegilskyggnd í háu lofti ljóma 
      hrafntinnuþökin yfir svörtum sal. 
      Þaðan má líta sælan sveitablóma, 
því Markarfljót í fögrum skógardal 
      dunar á eyrum. Breiða þekur bakka 
      fullgróinn akur, fagurst engjaval 
þaðan af breiðir hátt í hlíðarslakka 
      glitaða blæju, gróna blómum smám. 
      Klógulir ernir yfir veiði hlakka, 
því fiskar vaka þar í öllum ám. 
      Blikar í lofti birkiþrasta sveimur, 
      og skógar glymja, skreyttir reynitrjám. 
Þá er til ferðar fákum snúið tveimur, 
      úr rausnargarði háum undir Hlíð, 
      þangað sem heyrist öldufalla eimur, 
því atgang þann ei hefta veður blíð, 
      sem voldug reisir Rán á Eyjasandi, 
      þar sem hún heyir heimsins langa stríð. 
Um trausta strengi liggur fyrir landi 
      borðfögur skeið, með bundin segl við rá, 
      skínandi trjóna gín mót sjávar grandi. 
Þar eiga tignir tveir að flytjast á, 
      bræður, af fögrum fósturjarðar ströndum 
      og langa stund ei litið aftur fá, 
fjarlægum ala aldur sinn í löndum, 
      útlagar verða, vinar augum fjær. 
      Svo hafa forlög fært þeim dóm að höndum. 
Nú er á brautu borinn vigur skær 
      frá Hlíðarenda hám, því Gunnar ríður 
      atgeirnum beitta búinn. Honum nær 
dreyrrauðum hesti hleypir gumi, fríður 
      og bláu saxi gyrður, yfir grund. 
      Þar mátti kenna Kolskegg allur lýður. 
Svo fara báðir bræður enn um stund. 
      Skeiðfráir jóar hverfa fram að fljóti. 
      Kolskeggur starir út á Eyjasund, 
en Gunnar horfir hlíðarbrekku móti. 
      Hræðist þá ekki frægðarhetjan góða 
      óvina fjöld, þó hörðum dauða hóti. 
"Sá ég ei fyrr svo fagran jarðargróða, 
      fénaður dreifir sér um græna haga, 
      við bleikan akur rósin blikar rjóða. 
Hér vil eg una ævi minnar daga 
      alla, sem guð mér sendir. Farðu vel, 
      bróðir og vinur!" - Svo er Gunnars saga. 
      
- - - 

Því Gunnar vildi heldur bíða hel 
en horfinn vera fósturjarðar ströndum. 
Grimmlegir fjendur, flárri studdir vél, 
fjötruðu góðan dreng í heljar böndum. 
Hugljúfa samt ég sögu Gunnar tel, 
þar sem ég undrast enn á köldum söndum 
lágan að sigra ógnabylgju ólma 
algrænu skrauti prýddan Gunnarshólma. 
Þar sem að áður akrar huldu völl, 
ólgandi Þverá veltur yfir sanda. 
Sólroðin líta enn hin öldnu fjöll 
árstrauminn harða fögrum dali granda. 
Flúinn er dvergur, dáin hamratröll, 
dauft er í sveitum, hnípin þjóð í vanda. 
En lágum hlífir hulinn verndarkraftur, 
hólmanum, þar sem Gunnar sneri aftur. ]



[ ...úr bláskugganum í horninu sé ég afmyndaða grímu
sveiflast til sem furðumynd hjá fíkli í djúpri vímu
gengur fram hjá mér og skyggnist út um gluggann
en kiprar sig svo saman til að hverfa inn í skuggann...

...í forvitni með spurn á vör ég læðist inn og leita
spenntur líkt og rafmagnsstaur - á enninu svitableyta
ég stend nú inni í persónu - sem reynir sig að hylja
með höggum þungum reyni ég - grímuna ljótu að mylja...

...högg mín dynja á sálarveggnum - hendurnar litast blóði
ég fæ ekki inngöngu - af baráttunni enginn gróði
gríman stendur pikkföst enn - á vörum hennar gretta
því aldrei mun mér takast að - mylja vegginn þétta...

...

...ég sný tilbaka vonlítill - grímurnar sterkar æ standa
og persónurnar inni í þeim - ná aldrei sínum anda
því loftið mun á endanum innan í grímunum tæmast
og fólk allt mun til einveru - af mannanna rétti dæmast...

...en ef við brjótum niður vegginn - munum við komast út
fjarlægjum okkar grímu strax - þennan ljóta gaddavírsklút
brosum við hvoru öðru - þá fullkominn friður mun fást
einmanaleiki hverfur þá - gleðin ríkir... og allsherjarást... ]



[ Af hverju, af hverju
gerðir þú það sem þú gerðir
afhverju fórstu frá mér
afhverju flúðir þú það líf sem þú lifðir hér
afhverju skildir þú mig eftir
og láta mig lifa lífinu án þín
þú varst mér svo mikils virði
mér þótti svo vænt um þig

Þó að þú hafir yfirgefið allt og alla,
þá ertu samt ennþá pabbi minn
og það verðu þú alltaf
ég mun alltaf sakna þín
þangað til einn dag
þá kem ég til þín
en það verður ekki strax
það verður ekki fyrr en tíminn er runnin upp sem mér var ætlaður ]



[ We had our ups and downs
but the sun always shone through, 
cause the darkness never could stand too much of the light.

Without the storm there can be no stillness in our hearts,
if it wasn?t for the clouds we couldn?t rest in the shade
and without the pouring rain there will be no morning dew. 
Cause all those little things play their little parts
I pray our love will never fade
because I know that there is no me without a touch of you. ]



[ It&#8217;s all slipping away

I said some things I shouldn&#8217;t have,
a reaction way to harsh
to the facts that now stare me in the face.

When I left you I was nearly in tears, 
cause you had confirmed my worst fears 
that after we were both set free 
I had lost a part of you and a part of me.

I felt I didn&#8217;t know you anymore
and partially it was right,
but I had no right to call you a whore,
it was an unfair fight. ]



[ Það hvílir svo þungt á þér kellan mín,
miklu þyngra en það ætti að gera,
hvað hún er oft erfið og ósanngjörn,
þessi skelfilega tilvera.

En Guð leggur ekki á þig svo þunga byrgði,
að þú náir ekki að standast þá þraut,
því þó erfitt sé oft að fara Hans leið,
þá liggur í glötun hin beinasta braut.

Við eigum það sameiginlegt kellan mín, 
að hafa einhvern elskað sem við höfum svo misst,
og báðar höfum við upplifað að,
hafa í síðasta sinn góðan vin kysst.

Hvert vinur þinn fór eða hvar hann nú er,
því verður ei svarað af mér,
en náð Guðs er óendanleg og seinna, 
í eilífðinni, svarar hann þér ]



[ ...þegar hjartað hamast við að spýta út úr sér blóði gerist 
eitthvað merkilegt bak við rifbeinarimlavirkið mitt... 
...hvað það er veit ég eiginlega ekki en ég finn alltaf hvernig 
blóðvökvinn streymir hraðar í hvert einasta skipti sem ég sé þig... 
...kannski er það bara tilviljun að roðinn hleypur fram í kinnar 
mínar - einungis líffræðileg ástæða fyrir því hvernig hnén mín 
kikna - röddin brenglast og augu mín geta ekki fest sig á neinn hlut nema þig... 
...einhver gæti túlkað það sem þriggja orða ástand eins og \"ást\" 
eða fjögurra orða sálfræðihugtak líkt og \"feimni\"... 
...ég er reyndar kominn með nýja tillögu og um leið nýja skýringu 
yfir þetta - \"löngun blóðsins til að blandast hjarta þínu\"... 
...eðlisfræðilegt hugtak hlýtur því að eiga rétt á sér í þessu 
tilviki - þegar þú gengur framhjá hlýtur blóðið að brjótast um til 
að losna úr líkama mínum - hitinn hækkar í mér - roðinn hleypur 
fram í kinnarnar - hjartað slær hraðar og í kjölfarið kikna hnén 
undan of miklu hjartsláttarálagi - hlýtur að vera...? 

...bara pæling... ]



[ gegnum nasir munn og lungu mín - kuldinn leitar fanga 
frostþokan í heimi rís - vetrarnóttin langa 
kári vindur - kaldur púki - blæs mér nú í kinn 
frostbitnar rósir á vöngum sitja - hrímið kemur inn 
ég á hart með að anda - öndunarfærin frjósa 
og brátt held ég inn - inn í framhaldslífið ljósa... 

aleinn á ferli og klifra upp hnífbratta tinda 
engin tré - engin kol - eftir til að kynda 
lopavettlingar og peysan köld - frosin af gömlum svita 
og rauðbirknir sólargeislar - vangana mína lita... 

... 

fell að lokum uppgefinn niður - í herðadjúpum snæ 
taugaveiklun - kaldhæðni - að lokum nú ég hlæ 
deyjandi kaldur í óbyggðum hvítum - einn á ferð á ný 
flýg ég upp til skýjanna léttra - þar sem veröldin er hlý... 

... 

köld frostþokan mig umlukið hefur 
líkaminn minn er dofinn og sefur 
sálin flakkar létt yfir fögrum dölum 
flýgur yfir djúpum og snæviþöktum sölum 
þar sem náttúran sín best nýtur 
og friðurinn blundar og hrýtur 
ég er hamingjusamur dauður hér 
þó frost hafi að lokum 
kálað mér... 

fegurðin er hér... ]



[ svíf um í algleymi - týndur í algeimi 
og allt virðist vera svo bjart 
flögrandi á sveimi - í ógnarfleymi 
stari á himnanna skart... 

fljótandi kærulaus - þá leið sem ég kaus 
hvert sem ég lít er gleði 
þegar sálin mín fraus - féll neðar minn haus 
og ég lagði líf mitt að veði... 

sigraði sorgina - yfirgaf borgina 
og þandi út vængina - sem fugl 
fljúgandi hærra - milli stjarnanna skærra 
laus við allt jarðarinnar rugl... 

hversu sárt sem þú biður 
kem ég aldrei aftur niður 
hér lifi ég hlýr við hlið sólanna 
húki upp við alheiminn 
geimpúki - dreyminn 
og rekinn á brott úr hirð fólanna... 

... 

að sofna ég fer - þar til sólin er hér 
og ég vakna hlýr við hlið þér 
lokuð eru augu þín - alsælan dvín 
glaður ég veit að þú ert mín... 

að lifa með þér einn í heimi 
þá er sem mig dreymi 
að ég þenji út vængi og svífi 
villtur á sveimi 
í stjörnubjörtum geimi 
við hlið þér er ég loksins á lífi... ]



[ Skíman frá eldinum varpar birtunni á svefnpokann 
litlar flugur flögra um loftið og flýja er ég hreyfi mig 
fjallið bak við mig er svart að lit 
líkt og himinninn í fjarska. 

Grasið lyktar sem náttúrunnar ilmvatn 
lækurinn liðast áfram með lágum stunum 
sem halda fyrir mér vöku í nótt 
meðan fuglarnir sofa í bjarginu. 

Ég stari aðeins út undan mér og sé hvar maður kemur 
mikilfenglegur líkami hans brenglast í hitanum frá eldinum 
andlitið er stórskorið og hendurnar hrjúfar 
jörðin nötrar undan skrefum hans sem berast til mín. 

Skyndilega hverfur hann og ég stari upp í tjaldhimininn 
draumurinn sækir að mér líkt og her að virki 
ég sest upp og teygi úr mér 
faðma stúlkuna við hlið mér. 

Askan hefur fokið í burtu frá eldstónni 
og grasið er vott undan dögginni 
fjallið er grænt á ný 
himinninn er blár að vanda 
ferskt loftið lífgar upp á mig 
ég stari út í græna náttúruna. 

Og fótsporin eru þar enn. ]



[ Rauð skýin hrannast upp á bláum fletinum 
Dökkt fjallið gnæfir yfir köldu húsinu 
Grasið bleytir fætur mína 
og festist á mér. 

Stend fyrir utan á dökkgrænni dyramottunni 
Horfi stíft á dökkbrúnan dyrakantinn 
Döggin lekur niður kálfa mína 
og sál mín grætur líka. 

Hvernig get ég komist nær takmarki mínu? 
Heyri umgang inni í hlýju herberginu 
Sýnin skríður inn um augu mín 
og heilinn brotnar saman. 

Þú brosir... 
Þú ert glöð... 
En ekki ég... 
Ég sakna þín... 
Ég vil þig nú... 
Þú grætur eigi tári... 
Yfir mínu hjartasári... 

Ég sný við og held heim á leið í kalt autt rúmið 
Átta mig á því að þetta mun aldrei ganga 
Hugsunin kæfir huga minn að lokum 
og sálin reynir hart að anda. 

Þessi eina nótt milli okkar hefur ekki skipt þig máli 
Þetta bros á andliti þínu skýrir svo ansi margt 
Að söknuður þinn er ekki dýpri en svo 
að ég heyri enn hlátur þinn hljóma. 

........... 

Enn sit ég og hugsa... 
Þori aldrei að nálgast aftur... 
Þú hélst ég meinti ekkert með þessu... 
Ást mín féll á grýttan jarðveg... 
Tilfinningar gleymast aldrei... 
Einnar nætur gaman þýðir allt... 
Hjarta mitt er ekki lengur kalt... 

En köld þögnin sem tekur við af ástarorðum okkar 
Gefur mér tíma til að átta mig á einu 
Að ég er aðeins einnota elskhugi 
tómur líkt og pizzakassi. 

Einnota elskhugi... 
Einnota trúnaðarvinur... 
Einnota fullnæging... 
og einnota sál... 

...aðeins umbúðirnar eftir. ]



[ Steinninn starir á mig gráum djúpum augum 
Stjarfur stend ég og læt mig leka í grasið 
Leggst niður og læt draumana flæða inni í mér 
Loftið skríður inn um hverja vitund mína. 

Hamingja 
Friður 
Ró 

Skriðan skekst undan köldum fótum mínum 
Skakkur skríð ég á sleipu stóru grjótinu 
Niðurinn í fossinum færist nær og nær 
Nú finn ég hvernig steinarnir lifna við og hreyfast. 

Áhyggjur 
Æsingur 
Ótti 

Syngjandi skellirnir í hörðum hnullungum 
Sjúga um síðir úr mér allt mitt kalda hugrekki 
Finn ég hvernig þunginn leggst á líkama minn 
Liggjandi reyni ég að finna leið fyrir loft. 

Liggjandi 
Kafnandi 
Deyjandi 

Blóði drifinn í bergi köldu ligg ég særður 
Berjandi hausverkur magnar loftleysi og ótta 
Hver taug í líkama mínum skelfur af sársauka 
Sökkvandi dýpra, líf mitt leggur á flótta. 
En hvernig svo sem líðan mín versnaði 
Hvernig svo sem lífið mitt hörfaði 
Hélt ég ávalt í von þá er barðist inni í mér. 

Slasaður 
Særður 
Dauður 

Höndin var heit 
Andardrátturinn skjálfandi 
Ljósið kom fljúgandi 
Gegnum grátandi grjótið. 
Andlit þitt lýtalaust 
Hárið þitt gullslegið 
Sólin bak við þig 
Og rödd þín róandi. 
Þú togar mig upp 
Þú dregur mig að þér 
Þú dróst mig úr dauða mínum 
Þú bjargaðir mér... ]



[ Dögun 
Laufið fellur niður líkt og fljót í klettabelti 
kettirnir ganga um mjálmandi til að einhver hleypi þeim inn 
en þrútnuð andlitin á gluggunum eru þunnindisleg 
bleytt upp úr vínanda og eiturlyfjum gærkvöldsins 
stara út og inn í eilífðina 
blönk og innantóm 
dauð fyrir mér. 

Morgunn 
Fólkið lifnar við og gengur út í sólríka kyrrðina 
sumir kveikja á sínum fyrstu sígarettum og stynja hljótt 
horfa um spekingsleg en samt svo tóm í höfðinu 
taka lítil skref og sopa af sterku kaffinu 
spáir í myndina á botninum á bollanum 
hvort þau verði hamingjusöm 
í framtíðinni. 

Dagur 
Bílar keyra um göturnar líkt og maurar í grasagarðinum 
fylltir af fólki sem hlustar á alltof háa tónlist 
og hugsar bara um gosdrykkinn og farsímann í höndum sínum 
hlustar á farþegann við hlið sér í bílnum 
sem talar einungis um kvöldið sem kemur 
hvort það verði ekki gaman 
í gleðskapnum í miðbænum. 

Rökkur 
Hálftómar göturnar óma af köllum og hlátri örfárra unglinga 
þau svíkjast um að koma í matinn til móður sinnar 
sem röflar bara um herbergisþrif og matartíma 
en þeim er sama og halda áfram á hjólum sínum 
borðandi sælgæti sem þau hnupluðu úr búðarhillunum 
taka mynd á leigu, fara heim og leggjast upp í rúm 
og prófa sig áfram á kossunum. 

Kvöldhúm 
Örfáar hræður týnast inn á götur miðbæjarins og drekka úr flöskum 
þær virðast svo einmana þarna án allra gamalla elskhuga 
leitandi sér að nýjum sálufélögum til að hlusta á sorgir þeirra 
og finna sig að nýju í faðmi einhvers til að elska og þrá 
örvæntingin í augum gamalla karla sem misst hafa konur sínar 
eykst með klukkustundunum sem líða 
en ekkert gengur í lífinu. 

Nótt 
Göturnar fylltar af innantómum sálum sem fylla sig með áfengi 
röltandi um göturnar og vona að einhver falleg kona sjái sig 
en ekkert gengur sem skyldi og leigubílarnir græða meira 
tínandi upp glataðar og tíndar sálirnar úr lífsgæðakapphlaupinu 
sem ekkert hafa misst og munu ekkert græða að lokum 
hugsandi það sama og allir miðaldra karlmenn hugsa 
að ekkert líf er skárra en að sitja heima og gráta 
og vita að einhver gerir það sama. 

Dögun 
Ég kem heim frá skemmtilegu kvöldinu í faðmi vinahóps og ástarinnar 
en finn samt hvernig þessar sýnir skríða inn í huga minn 
fyllandi mig vorkunnsemi og kvíða fyrir framtíðinni 
að kannski verður einhver eftir mörg ár sem mun hugsa það sama 
hugsar um mig, hvernig ég missti ástina mína og geng um strætin 
einmana og leitandi að einhverjum að nýju 
einhverjum til að elska 
og fylla framtíð mína. 

Ástæðulaus kvíði 
á skemmtilegu kvöldi. ]



[ englar heimsins fljúga um og spila á strengi hjarta okkar eftir þeirra eigin hentisemi 
þeir eru ósnertanlegir og þú getur ekki ráðið við tónlist þá er þeir spila 
þú verður bara að hlusta 
sumir eru sjáanlegir en það eru þeir sem valda hjartasorgum 
þeir spila á hjörtu okkar og skilja okkur svo eftir með tóninn í eyrum 
og við verðum að hlusta áfram 

þú ert svoleiðis engill, þú spilar þungarokk með hjartað mitt og sparar ekki kraftana 
þó þú vitir ekki af þessu, þá gerir þú það ósjálfrátt með því að vera til, vera hér 
og ég hlusta 

og ég hlusta áfram og hjarta mínu blæðir út af ofreynslu 
það er kallað hjartaáfall 
hjartasorg 
eða ástarsorg 

englar heimsins eru ósnertanlegir 
og það ert þú líka ]



[ Grátur getur verið sár en nú græt ég af gleði,  
því nú held ég á seðli,
nú er ég ríkur,  
ég er ekki  fátækur. 
Fátækum gef ég ei,
nei fussum svei,
ég á þetta allt saman,
já, nú er gaman. ]



[ Ljúft er lífið, dans á rósum
ligg ég hér, ástfangin, ung
fyrir nokkrum dögum, þá dó ljósið
dimma myrkurs var svo þung.

Í dökkum skugga, svartur hundur
sál hann beit og nartað\' í
nú skín ljósið, engill ástar
aldrei mun ég gráta á ný.

Ég sá ei sólu fyrir skugga
svaf ei ei vel, því hatrið brann
þú sólskins ástar, aldrei fara
ástarengilinn ég fann. ]



[ Líðum áfram
í unaðsdraumi... 
hönd mín á þinni 
og augu okkar mætast. 

Þú grípur um mitti mér 
og leiðir mig áfram. 
Óstyrkir fætur mínir 
elta skref þinna. 

Þú sveiflar mér hring eftir hring 
og brátt 
styrkjast skref mín 
og fylgja takti lagsins 
ósjálfrátt. 

Augu mín elta þín 
og óttast ekkert, 
því ég fell ekki
á meðan armar þínir
umlykja mig... ]



[ ?Faðir minn átti fagurt land?, 
fyrir það er ég hrelldur.
Nú er það grafið í svalan sæ. 
Seiðurinn veldur,
seiðurinn þessu veldur.

Köld eru norna reiðiráð.
Rammt hefur stjúpa galið,
flögra ég um eins og hræfús hrafn.
Hefur mig kalið,
hefur á fótum kalið.

Þó eru óbreytt augun mín,
en álagagervið blekkir.
Það eitt getur bætt um ósköpin,
ef einhver þekkir,
ef einhver svipinn þekkir.

En enginn kannast við augun mín, 
í álögum má ég þreyja
og seinast á hjarni hælislaus
í haminum deyja,
í haminum mínum deyja. ]



[ Krummi svaf í kletta gjá, -
kaldri vetrar nóttu á,
&nbsp;&nbsp;&nbsp;verður margt að meini;
fyrr en dagur fagur rann
freðið nefið dregur hann
&nbsp;&nbsp;&nbsp;undan stórum steini.

Allt er frosið úti gor,
ekkert fæst við ströndu mor,
&nbsp;&nbsp;&nbsp;svengd er metti mína;
ef að húsum heim ég fer,
heimafrakkur bannar mér
&nbsp;&nbsp;&nbsp;seppi´ úr sorpi´ að tína.

Öll er þakin ísi jörð,
ekki séð á holta börð
&nbsp;&nbsp;&nbsp;fleygir fuglar geta;
en þó leiti út um mó,
auða hvergi lítur tó;
&nbsp;&nbsp;&nbsp;hvað á hrafn að éta?

Á sér krummi ýfði stél,
einnig brýndi gogginn vel,
&nbsp;&nbsp;&nbsp;flaug úr fjalla gjótum;
lítur yfir byggð og bú,
á bæjum fyrr en vakna hjú;
&nbsp;&nbsp;&nbsp;veifar vængjum skjótum.

Sálaður á síðu lá
sauður feitur garði hjá,
&nbsp;&nbsp;&nbsp;fyrrum frár á velli.
?Krúnk, krúnk! nafnar, komið hér!
krúnk, krúnk! því oss búin er
&nbsp;&nbsp;&nbsp;krás á köldu svelli?. ]



[ Fósturlandsins Freyja, 
Fagra Vanadís, 
móðir, kona, meyja, 
meðtak lof og prís! 
Blessað sé þitt blíða 
bros og gullið tár; 
þú ert lands og líða 
ljós í þúsund ár. ]



[ Noregs fornkóngur frægi 
frílega ríður Þorri enn, 
skola vill byggð og bæi, 
bændur lika og hýbýlin. 
Skjallarhvítt 
hár um vanga, 
hangir sítt 
skeggið langa, 
furðu lítt 
fellur honum að ganga.

Viðtektir vill hann hafa 
veglegar rétt sem herramann; 
hvorki þarf söl né safa 
að setja á borðið nú fyrir hann. 
Kjötið feitt 
fellur honum, 
flotið heitt 
eftir vonum, 
spað tilreitt 
sparar hann ei hjá konum. ]



[ Vindurinn þýtur og veggina ber.
Komdu til hennar Hervarar kveðju frá mér.
Segðu henni Hervöru, að hún sé stúlkan mín,
og biddu hana að geyma vel barnagullin sín.

Segðu henni Hervöru, að ást mín lifi enn,
en hjartað sé að þreytast og hætti víst senn.

Segðu henni Hervöru, að hún hafi það átt
og heyri í stunum þínum þess síðasta slátt.

Og segðu henni Hervöru að signa mína gröf,
það verði mér látnum sú þægasta gjöf.

Ef Hervör mín var draumsjón og hún er ekki til,
kastaðu þá kveðju minni' í kolsvartan hyl.

Vindurinn þýtur og veggina ber. -
Bráðum fær hún Hervör mín boðin frá mér.

Vindurinn þýtur og veggina ber. -
Finnið þið ekki kuldann á fótunum á mér? ]



[ Þegar hnígur húm að Þorra, 
oft ég hygg til feðra vorra, 
og þá fyrst og fremst til Snorra,
sem framdi Háttatal 

Áður sat hann skýr að Skúla,
og þar skálda lét sinn túla,
bæði um hann og Hákon fúla,
sem hirti frelsi vort 

Fögur knáttu gullker geiga,
sem að gaman væri að eiga,
full af safa sætra veiga,
er sveif á alla drótt 

Snorri kallinn kunni að svalla,
og að kæta rekka snjalla, 
þegar húmi tók að halla, 
í höllu Skúla jarls 

Og hann þoldi að þreyta bögur
og að þylja fornar sögur, 
já, allt fram til klukkan fjögur,
þá fór hann í sitt ból 

Samt frá hilmi heim hann stundar
út til helgrar fósturgrundar 
og sitt skip að búa skundar
það skáldmæringa val 

Þá kom bann frá herra Hákon,
sem var harður eins og Drákon.
"Ég er hákon -," sagði Hákon,
"ég er hákonservatív" 

"Ég vil út! Ég vil út að bragði! 
Ég vil út", þá kempan sagði.
"Ég vil út," og út hann lagði 
til Íslands sama dag. 

Af því beið hann bana síðar,
fyrir buðlungs vélar stríðar.
Síðan gráta hrímgar hlíðar
og holt um Borgarfjörð. ]



[ Hvílíkur hljómgrunnur!
Hlustaðu á huga þinn
stilla strengi hjartans
til að skapa samhljóm
með ímyndaðri veröld
sem á ekki samleið
með raunveruleikanum
og hljómar hjarta þíns
verða falskir,
spilaðir eftir rangri uppskrift. ]



[ Húmir í rökkrinu 
ljósvera. 
Geislar hreinleikans 
kljúfa myrkrið. 
Hún er birtan í svartnættinu. 
Ein. 

Í fjarska er ljósið, 
ljósið eina, 
sem hún ein sér. 

En í rökkrinu 
húmir hún ei ein. 
Því að úr kviksyndi óttans 
glampar á fleiri augu, 
glampar á klær. 
Kræklóttar krumlur 
fálma eftir fölsku sólskini. 

Þyrstar í von 
streitast myrkraverur 
á móti ljótleikanum 
og hrifsa til sín 
ljósglætuna. 

Sem ljósdropi í myrkri 
flýr hún svartnættið. 
Gegnum dimman dal 
skríður hún í átt að ljósinu. 

Þegar hún kemur í ljósið, 
ljósið eina, 
hefur vonleysið stolið birtunni. 

Í fjarska er myrkrið 
sem umlykur allt 
og hún ein sér. 

Og hún er aftur ein, 
skuggi af gleðinni, 
myrkur í ljósinu. ]



[ Laufið grænkaði í ár
og lítil von óx 
til þess eins að deyja.

Sársaukinn kom
eins og trjákróna
sem stendur nakin
í myrku veðri.

Og þú sem gekkst af stað út í lífið
varðst þetta tré.

Þú gengur um í örvæntingu
og spyrð \"afhverju ég\"?

Og svo mun vera
þar til þú rífur
tréð upp með rótum.

Ef þú hlustar á svarið
er það allt annað en þig grunar. ]



[ Valhoppa glöð gegnum garðinn
sest niður og tíni tvö blóm
hugsa mig um og held áfram
tíni fleiri, þau eru fallegri þarna
Amma verður glöð
Hvíli mig, held áfram
Úlfar eru ekki til ]



[ Ég legg bölbæn á líðan þína alla,
að enginn heyri ef þú ferð að kalla.
Þér til handa vona ég þú kveljist
og öllu illu sálin þín seljist.

Sjálf þitt skal rotna upp að innan
og svartasta dag muntu finnann.
Þinn persónuleika svo sjúkan,
að þú skelfist yfir að brúkann.

Þú átt eftir að svitna og svíða,
af sálarangist ætíð líða.
Þín vitund skal dæmd á vítis bál,
viðþolslaus sársaukinn fylli þína sál.

Þín innri grimmd er þér sjálfum hulin,
en mín bölbæn er engum dulin.
Þú skalt gegndarlaust gráta og veina,
og biðja Guð um að fá að gleyma.

Það verður kvöl sem lýsir veginn þinn,
enginn lifandi mun bjóða þér inn.
Allir víkja vegi þínum úr,
sárt er horfinn vinurinn trúr.

Enginn saknar né vill vita af þér.
Þú skalt visna í sálinni á þér.
Brotinn ertu og skemmdur orðinn maður,
öllum sama þó þú sért aldrei glaður.

Enginn vill verja slæman mann,
með einum vísifingri dæma hann.
Vansæll og vinlaus í hegningu sértu,
á ævi þinni lifandi, dauður vertu.

Spegillinn sýnir brotinn mann,
þú sjálfur kannast ekkert við hann.
Þú munt líða og lúta innri manni,
loksins sálarangist verður þá með sanni. ]



[ Ég ólst upp í vosbúð og vesölum heimi,
þar sem vorið er hvergi að sjá.
Pabbi var stöðugt á stanslausu geimi,
hann vildi mig ekki sjá.

Ég reyndi að verða stór og sterk,
en vonleysi og skítur bugar mann.
Reyndi ég einhverju að koma í verk,
var mér tjáð að ekkert ég kann.

Ég fór að vinna við saltfisk og slor,
en vegna þrælkunar hraktist á brott.
Mót hungri og sora greikkaði spor,
það var betra en háðung og spott.

Ég höndina kreppi um gullnar veigar,
legg varir við blautan og hlýjan stút.
Vöðvar og vit, löngum það geigar.
Ég veit fara á undan mér fæturnir út.

Ég ákalla Drottin, grafin og dauð,
í fúnum beinum lítinn fæ frið.
Í holdlegu lífi gekk ég um snauð,
nú grafin í moldu gefið mér grið.

Síðan hrópaði hún úr gröfinni:

Hárið er horfið, úldin og blá.
Í líkkistu árum saman lá.
Kjöt frá beini kasúldið
og kistulokið maðksmogið.

Höfuðkúpan orðin gul og ber.
Ormar á líkamsleifunum gæða sér.
Fataræflar fyrir löngu horfnir.
Svona verða þeir, sem til moldar eru bornir.

                Breiðavík 1975 ]



[ Gefa mun ég þér ei grið,
því það bætir fátt.
Það mun öðrum færa frið,
þú leikur engan grátt.

Lestu Biblíunnar bók,
þar boðað er að maður sé getinn.
En Biblían birtir lagakrók,
þar er barnaníðingur drepinn.

Framtíðin er þér forboðin,
en fríðindi þú getur um beðið.
Eftir vetur kemur vorboðinn.
Með vönun er fyrirgefið. ]



[ Þungur er dómurinn 
samt er hann vægstur
þú ræðst alltaf á garðinn 
þar sem hann er lægstur.
Þig ég gjarnan vildi sjá 
rotnaðan á kjúkum
því þú eitrar allt þér frá 
með heilasellum sjúkum.

Með liminn í réttstöðu 
biðjandi börn um káf
helst villt óþroskaða 
ósnerta stúlku láf.
Að spjalla ungar stúlkur 
og fá svo úr því kikk
finnst þér ekki sjálfum 
þú vera eitthvað sikk?

             Breiðavík 1975. ]



[ þarna stóðstu eins og engill 
uppí grænu hlíðinni,
ekki var það þengill 
sem sýndi mér blíðunni gott.

þú ert mér vinur í raun,
minn besti vinur
ekki minn versti heldur besti,
það var eins og ég óx úr baun
er þú komst í heiminn til mín 
og ég varð besti vinur þinn 
og þú minn.

ég vona að þú farir aldrei frá mér    að við verðum eitt,
ef þú ferð þá kem ég með þér
því þú getur mig ei neitt
að verða eftir.

þú ert minn engill
minn vinur,
við verðum eitt að eilífu... ]



[ Ef ég legg höndina á brjóstið þá finn ég dingi...
Þeir verða alltaf örari og örari...
Það er eins og að líkaminn...
sé að reyna að segja mér eitthvað...
eitthvað áríðandi...
Því sem hjartslættirnir verða örari...
eru skilaboðin meira áríðandi...
Ef ég stend kyrr er hjartssláttur ör...
Ef ég geng er hjartsláturinn örari...
Ef ég skokka er hjartslátturinn örari...
Ef ég hleyp er hjarslátturinn örari...
Svo loks...
stöðvast allt...
allur hjartslátturinn deyr út...
og ég dey líka...
Sumir halda að þetta sé hjartslátur...
en ég er ekki viss...
Hvernig geta dingir af hjartanu komið...
ef hjartað er undir húðinni...
inní rifbeinunum...
þakkið lífærum sem vernda það...
Þetta er ekki hjartað...
þetta eru áríðandi skilaboð frá líkamanum...
næst þegar þú finnur þessa dingi skaltu spyrja...
Hvað viltu mér, líkaminn minn?

Af hverju er ég annars að spá í þessu? ]



[ I can give you my other eye...
Just so I can be sure a you will never leave me...
I can give you my heart...
Just so I can be sure you will always be with me...
I´ve kissed the moon a million times...
I´ve danced with angels in the sky...
I´ve seen snowfall in the summertime...
I´ve seen the world from the highest mountain...
I´ve even seen miracles...
I´ve seen the sun make love to the sea...
But I haven´t still seen anything...
That amazes me quite like you do... ]



[ When I wake up...
When I am eating my breakfast...
When I am siting in scholl and learn...
When I am with me friends...
When I am geting the high...
When I am eating my dinner...
When I am trying to fall asleep...
Then all i can think about is...
killing myself...
go to a better place...
there everything is so beautiful...
no murder...
no fright...
no cruelty...
just high spirits...
When I get there I will tell you about it...
all the beauty...
If you want...
you can come with me...
See your future...
see your assignment...
see your reason...
see you purpose on the earth...
I will let you know when I get there...
there will be soon... ]



[ Í dag spáir skúrum 
úrhelli sorga og depurðar. 
Brosmild sólin mun taka völdin
yfir gráu fölnuðu skýjunum.
En áframhaldandi sút sorg og súld síðdegis. 
Stormur minninga úr ýmsum áttum 
herjar á óvarða huga. 
Skyggni lítið. ]



[ My life is like a wildwood...
no happiness...
no people...
no life...
just woe and unhappiness...
If I walk a while,  I am lost...
I can´t find any people to help me...
I can´t find any track...
I can´t find any way to go back...
I can´t find any way to live this life....

My life is like a sad story...
A litlle girl is try to survive...
She is alone outside trying to warm up with her matchsticks...
She dream about the rich people...
How it is to be rich...
and can do everything...
To be inside and sit by with the fireplace...
But her life is not so easy...
Her life is so difficult...
though she is just a litlle girl...
This girl is me...
This litlle girl wiht painfull past is me...

Sometimes I can´t stand up...
When I lie down the floor...
I start scream...
I start shake...
And a feel like there is someone behind me...
He is steping in my back with knif...
He steping and steping...
and I screaming and screaming...
I can hear him say...
Give me alchohol...
Give me drugs...
I start to screaming higher...
and shake faster...
I scream.... 
 No, Leave My Alone!
finally I fall in revere...
When I wake up...
with syringe in my hand... 

You think that your life is terrible...
but my life is most terrible than yours...
Envision your life as ten times more painfull.
You have envisioned my life...
If you envisioned your life is one thousand times more painfull.
Then you have envisioned my past...
Don´t say that yours life is terribly...
´cause my life is more terrible then yours... ]



[ Þau spruttu við tjarnarbakkann
Eins og vorblómin fögru
Streimdu óstjórnanlega 
Líkt og kristallar
Sem féllu loks til jarðar 
Með þungum ekkasogum
Hvernig getur nokkuð svona sorglegt 
Verið svona fallegt?? ]



[ Þú komst til mín og gafst mér brosið bjarta
ég bauð þér mitt
og svo kom nóttin svarta
er hvítir armar hlekkjuðust mitt hjarta
við hjarta þitt. ]



[ I don&#8217;t know why.... 
but I love blood... 
I love watching it run down my hand... 
and come alive... 
I love the way it makes me feel... 
strong. 
Coz I am strong... 
I don&#8217;t cry...
I&#8217;ll never cry again... 
the blood is my cry... 
the blood drops are my tears... 
red tears... 

It&#8217;s all your fault... 
you make me cut... 
every time you hurt me... 
you get a few cuts... 
every single cut on my hand has an assignment... 
a name... 
a purpose... 
a reason... 
sometimes it&#8217;s you... 
sometimes it&#8217;s just life&#8230; 
I don&#8217;t know why... 
but it helps me survive... 

Most the time I&#8217;m just in my room... 
I love my room... 
that&#8217;s where my knife lives... 
he has his special place... 
he&#8217;s my best friend...
he&#8217;ll never leave me&#8230;
he&#8217;ll never let me down&#8230;
you let me down.
that&#8217;s why I don&#8217;t trust you&#8230;
you failed&#8230;
you hurt me&#8230;
I hate you&#8230;
my knife hates you to&#8230;
that&#8217;s why he&#8217;s my friend&#8230;

Why&#8230;
why do you do this&#8230;
why do you hurt me&#8230;
I never hurt you&#8230;
I&#8217;d never hurt you&#8230;
my knife might&#8230;.
but not me&#8230;
I swear&#8230;
well no I don&#8217;t&#8230;
but I&#8217;ll try my best... 
not to kill you&#8230;
even if you killed me&#8230;
inside&#8230;
you killed my heart&#8230;
you killed me.

I don&#8217;t sleep&#8230;
I hate sleeping&#8230;
I hate trying to fall asleep&#8230;
Then I have to think&#8230;
And all I can think of&#8230;
Is you&#8230;
You&#8230;
That&#8217;s why I don&#8217;t sleep&#8230;
That&#8217;s why I cant sleep&#8230;
That&#8217;s why I wont sleep&#8230;
It&#8217;s all your fault&#8230;
My whole life&#8217;s your fault&#8230; ]



[ Finn á mér,
finn það, sem ég leitaði að,
rígheld í það, sem var glatað.

Loka augunum, grábláum,
dreg andann djúpt
og kannast við lyktina.

Ilmur af fortíð,
angan af mér,
fyrrum framtíð gleymd er.

Augað sér sem vill,
endurheimt hef vitið,
loksins, loksins, velkomin aftur. ]



[ Ég geng um torg myrkra lífs míns
og skugginn minn er grafinn í gröf sálar minnar,
mín eigin aska hefur fuðrað upp í endalausu vonleysi,
augu mín eru tóm eins og viska hafsins,
líf mitt gefur engu gildi fyrir sársauka fortíðar minnar
og líf mitt tekur andköf yfir ainmannaleika alls sem fyrir finnst. ]



[ Skuggar vonleysins hylma yfir sálu minni 
og sár erfiðar æsku byrja að grafa 
sannleikurinn er sá að ég er ein 
án hamingju og ástar 
ég geng um torg myrkra lífs míns 
í leit að gleði og smá sælu 
líkami minn byrjar að brenna af þrá 
mig langar svo að geta.... 
mig langar svo að geta.... 
mig langar svo að geta verið til án skammar 
afhverju þarf ég að vera svona 
afhverju er ég öðruvísi en aðrir 
mér líður illa 
hjálp 
einhver hjálp 
er ég einhvers virði eða 
er ég að visna upp??? ]



[ Takk fyrir það 
þegar þú hélst mér 
Takk fyrir það 
þegar þú kysstir mig 
Takk fyrir það 
þegar þú sagðist elska mig 

Ég er hjá þér alltaf 
en samt ferðu 
Ég hlusta á þig alltaf 
samt segirðu ekkert 
Ég hugga þig alltaf 
samt græturðu ekki 

Afhverju er þetta svona flókið? 
Afhverju get ég ekki skilið þetta? 
Afhverju gerist ekkert? 
Er þetta allt ímyndun? 
Er mig að dreyma? ]



[ Not knowing 
dont knowing 
I will never know 
how it feels to be 
alive 

I lie alone 
here in my room 
my mind is emty 
like my life 
all i have is 
all i have is 
to wait untill 
the one comes 
to get me 
take me away 
away from the pain 
the pain that wrists 
so hard in my heart 
Only the one 
can take it away 
by bringing me hate 
that one is the death ]



[ Why does the thought of death 
The feeling of ending this life 
The torture, the pain, the hurt 
The discomfort I cause, 
Why does it feel so right? 

But the thought of the pain 
The mechanics, the method 
The hows and wherefores.. 
Why is that so beyond me, 
my abilities, My confidence? 

I know I would be better dead 
All I care for is others 
All I do is hurt others 
All I want to do is leave others 
To their lives away from me 

Is my inability from caring? 
Knowing the final act of hurt 
The final ability to screw others 
To give those who truly care 
A pain even I haven\'t done before? 

But they would recover 
And they could see it was done 
Maybe not consciously, but truly 
For the best for them 
And therefore the best for me. 

Is it fear that stops me? 
The inability to take the pain 
I couldn\'t inflict on myself 
The yellow man I am, 
The quitter, never finishing the Job 

So I carry on to conceal the feelings 
Trying to do all I can for all 
And still I hurt and give pain 
Cause confusion wherever I go 
That is why I pray to die. ]



[ Jafnvel útsprungin rós 
er ekki jafnfalleg og þú 
Jafnvel Romeo elskaði Juliu 
ekki eins og ég elska þig 
Jafnvel besta ilmvatn 
ilmar ekki jafnvel og þú 
þó þúsund aldir líði 
þá með hverjum degi 
elska ég þig meira 
en hugsa alltaf...... ]



[ Með hendurnar marðar
minnist ég gærdagsins.
Svitinn sprettur
fyrst volgur
en kólnar síðan 
á söltu hörundi mínu.

Þar sem ég sit 
og finn eitrið 
yfirgefa mig
finn ég að 
marið hjartað 
vill aldrei 
gera þetta aftur. ]



[ Í slitnum gallabuxum
og peysu sem ætti að fleygja
stendur hann og starir.

Reynir að finna tilganginn
með þessu lífi
á meðan hann reynir að muna
hvenær hann svaf síðast.

Baðleysið farið að segja til sín
og lyktin orðin eftir því.
Hugurinn reikar,
dettur inn og út.
veður úr einu í annað.

Flestir segja hann vonlausan,
jafnvel klikkaðan, 
en hún veit betur.

Það vonar hún allavega
því að undir yfirborðinu,
drulluga og harða,
býr stórt hjarta
sem þráir að vera frjálst. ]



[ Vitundarlaust um eigin takmarkanir, steypa sér til glötunar þegar sumarið kemur.

Svampskórnir burt og flíkirnar með, fíngerð umgjörðin opin fyrir hættum umhverfisins sem það smíðaði sjálft.

Fegurðarskyn þess steypi því til glötunar.

Fyrsta skrefið og brotin byrja að kvarnast úr löppinni, og það næsta.

Brotin þyrlast um götuna og hver á fætur öðrum fellur til dauða síns, hvert á fætur öðru áttar það sig á hryllingnum sem bygging steinsteypuborga hafði í för með sér.

Allt þetta, því þau vildu sýnast meiri en þau eru í raun og veru. ]



[ Milli þilja leynast minningar
sem gleymdust í algleymingi nútíðarinnar

Milli þilja leynast bergmál radda 
sem dofnuðu í síbylju sjálfhverfunnar

Það var milli þilja sem ég gleymdi
minningunum sem þú baðst mig að geyma

Það var milli þilja sem ég glataði þínum dýrmætustu eignum ]



[ Ljós myrkra daga
læða fingrum sínum
um líkama minn...
Sefandi leysa þeir dofann... ]



[ Ómur af píanói,
húsin tala sig í svefn,
reykhringir út um munninn,
ljósamergðin ærandi í myrkrinu
en, 
þegar út í andvarann er komið,
gleymist allt. ]



[ Andstæður heimanna beggja
hindruðu langþráða snertingu

Í litrófi heimsins fannst
enginn staður fyrir grátt

Á öngstrætum ímyndunar minnar
gekk ég hnarreist þér við hlið

Á breiðgötum raunveruleikans
óskaði ég oft að þú værir ekki til ]



[ Í birtunni frá kertaljósinu
breyttust tilfinningar mínar

Ég sá fyrir endann á byrjuninni

Löngu gleymdar hugsanir
urðu orð,
áður ótöluð
nú öskruð

En hljóðlega samt


Frá bjarma götuljósanna
vörpuðu yfirséðar lausnir
á yfirlýstum vandamálum
sér í fangið á mér

Fumlaust og gætilega
lagði ég þær til hinstu hvílu
og hélt minni ferð áfram ]



[ Ég man þú talaðir til mín eins og ég væri lítið barn. Litla barn í vöggu grætur. Tárum bláum, gráum. Og þú vaggaðir mér í svefn, mér þótti það svo gott. Þú sagðir alltaf að ég væri blómarós, rósaljós, ljós á rós. En ég vissi alltaf að hún væri blóðrauð, dökkrauð... dauð. Þú kastaðir á hana ljósi sem gerði hana að blómi, nýju, lifandi, lofandi, falleg en ég vissi að hún væri í raun visnuð, köld og dauð. Þú sást það aldrei, sem betur fer, því þá hefði hulunni verið lyft og allir hefðu séð beint inn í sálu mína. Þú varst vatnið sem hélt blöðunum grænum og litnum dökkrauðum svo hún yrði ekki alveg svört, visin, þurr. Lífins vatn. 

Dauðans haf. Hremmdu ekki sálu mína. Taktu hana ekki í þurrausnar bárur þínar í svartri nóttinni. Ég hef ekkert annað en lífsins vatn að næra mig á, þessi visna svarta rós. Og þetta haf með eilífum hótunum hokir yfir mér eins og þurs. Svarta myrkrið hremmir litla barnið grátandi. Tárum bláum, sáran grætur. Og hlátur þess bergmálar á milli skýjaborganna, berg í gulu og rauðu, berg sem kasta ekki spegilmynd, spilaborgir, spilaberg. ]



[ með kipp, horfir út um gluggann,
sem farþegi.

líður hjá, undan horfir - annars staðar,
á öðrum stað.

nemur staðar, langt frá, 
farin ekki flúin.

finnur ekki löngun lengur og andar léttar.

með kipp, hikstast fram hláturinn,
endurheimtur.

horfir á nýstárlegt útsýnið þjóta hjá. ]



[ orðaleikur um hvern einasta þumlung af líkömum fagurra hnáta 
einkennir þennan heim sem kenndur er við ljóðaskrif og bókmenntir. 
stundum sest maður niður með ljóðabókina popp gosdrykk og undir 
sæng og ætlar að njóta sín allsvakalega vel hlæja og tárast en 
þegar fyrstu síðurnar eru fullar af hreint út sagt viðbjóðslegri 
væmni þá get ég ekki meir loka bókinni og byrja á næstu kvikmynd. 
fullkomlega ótrúlegt hvernig sum ljóðin hljóma fáránlega og 
viðurstyggilega ófrumleg og leiðinleg - yfirfull af sömu orðunum 
sömu uppsetningunni og sömu sykurpúða og hunangshúðaða málinu. 
nei ég loka bara bókinni og gleymi mér yfir heilalausri hasarmynd. 

en bíðum nú við. 

stundum fellur tár úr mínum hvörmum 
og rafstraumur fer um í mínum örmum 
þegar hún er hér og umlykur allt 
er heili minn tómur og hjarta mitt falt. 

ég gerist einnig sekur um að skrifa undir áhrifum ástarinnar og 
get því alls ekki einbeitt mér að frumleika orðaforða og gríni. 
ljóð mín geta því stundum einnig verið væmin líkt og ljóð allra 
hinna og þess vegna ætla ég hér með að koma út úr skápnum með
allt mitt hafurtask og viðurkenna glaður: 
ég er viðbjóðslega væminn. 

vegna ástar er litli heili minn tómur 
og í honum er aðeins bergmálandi ómur 
um nafnið sem dvelur í hjarta mér nú 
hljóðið er skýrt og það ert bara þú. 

þegar ljóð eru skrifuð undir áhrifum ástar 
eru pælingar þær í fáum tilvikum skástar 
en þó orðaforði skáldanna virðist oft á tíðum bila 
þá kemst meiningin um tilfinningar ætíð til skila. 

því hvet ég alla þá sem eiga við sömu vandamál að stríða líkt og ég 
[þora ekki að vera væmnir en eru það samt innst inni] að opna sig 
upp vera stoltir af sjálfum sér og tilkynna öllum þeim sem kemur 
það við: Ég er væminn og ég er stoltur af því! 

þetta kann að vekja mikilli hneykslan í vinahópnum eða jafnvel hjá 
ykkar nánustu fjölskyldu en verið ekki hrædd - þið eruð ekki ein 
um þetta vandamál. 

komið út úr skápnum verið þið stolt og verið þið væmin! ]



[ líf og dauði eru tvö fyrirbæri sem gjarnan er talað um í 
fjölskylduboðum námsbókum sjónvarpi útvarpi og á internetinu. 
enginn veit fyrir víst af hverju við fæðumst inn í þessa 
rugluðu fáranlegu ósanngjörnu veröld sem gleypir okkur í bernsku 
og hrækir okkur svo út með sársaukafullum hætti í lokin. 
margir hafa pælt í tilganginum fyrir sorginni eftirsjánni gleðinni 
greddunni og þessari sífelldu endurnýjun á nýjum jarðarbúum. 
enginn hefur komist að hinu rétta svari en engu að síður tel ég 
mig hafa nálgast það á nokkuð skemmtilegan hátt fyrir skömmu. 

guð er vissulega til og til að sanna það ætla ég að koma með nokkur 
dæmi sem algjörlega er ómögulegt að véfengja og reyndar enn 
ómögulegra að sanna með öllu. 

guð er bóndi. 

þegar við fæðumst erum við lítil korn á andliti plánetunnar sem 
við köllum \"jörð\" [mismunandi eftir hinum aragrúa tungumála sem 
til eru í heiminum en af sama indóevrópskastofni engu að síður]. 
guð tekur svo kornin [okkur] upp frá yfirborðinu - veðrar okkur 
svo aðeins til í lífinu [leyfir okkur að þroskast og dafna] og 
tekur okkur svo loks á endanum og lætur okkur aftur niður í 
jörðina [það kallast \"jarðarför\" á okkar tungumáli en eitthvað 
annað þarna uppi hjá honum]. 

þegar við höfum svo dvalið í jörðinni í þó nokkurn tíma þá hefur 
moldin [áburður guðs] tekið upp í sig allt kjöt af beinunum okkar 
og skilið eftir sig algjörlega einskisnýta beinagrind. 
út frá kjötinu og áburðinum vaxa svo ávextir sem að lokum eru nýtt 
sem kóngafæða uppi á himnum og englarnir þar gæða sér á þeim [og 
auðvitað hinn drottnandi guð líka]. 

eftir að hinar guðlegu verur hafa kjamsað á aldinkjötinu þá taka 
þeir upp bók og skrifa í hana athugasemdir um gæði ávaxtarins. 

1. ef ávöxturinn bragðaðist vel þá mun persónan sem áður hvíldi 
innan í korninu [nota bene: sem síðar varð að þessum ávexti] hljóta 
ríkuleg laun og dvelja með englunum uppi á himnum. 
2. ef ávöxturinn bragðaðist sæmilega en var engu að síður ekkert 
sérstaklega góður á bragðið [eins konar hlutleysisbragð] þá fer 
persónan niður til jarðar að nýju sem nýtt korn og fær þannig 
annan möguleika til að sanna sig fyrir bragðlaukum Himnaríkis. 
3. ef englarnir og guð kúgast á ávextinum og nánast æla honum út 
úr sér er honum [eða bitanum sem eftir er réttara sagt] fleygt á 
risastórt bál sem brennur í arinofni skýjanna [það útleggst \"að 
lenda í \"Helvíti\" á okkur tungu]. 

niðurstaðan er sem sagt þessi: 
*guð er bóndi og við erum fæða hans. 
*okkar tilgangur er að hljóta mikla reynslu í lífinu og þroskast 
því og dafna eins og mögulegt er - ávöxturinn hlýtur því að verða 
meyr undir tönn og bragðmikill líka [þá brosa englarnir skært og 
skrifa góðar athugasemdir í bókina miklu] 
*og loks má nefna að ávextir þeir sem við [\"mannfólkið\" - \"kornin\" 
eða hvað nafn við höfum svo sem] borðum sjálf [epli - bananar og 
appelsínur til að mynda] voru í raun upphaflega geimverur frá mars 
- þar sem allir vita að þessir ávextir eru mjög gómsætir þá má 
vissulega finna ástæðuna fyrir því að engar geimverur er lengur 
til á plánetunni mars. við höfum einfaldlega skrifað of mikið af 
lofyrðum um þá í bókina okkar og þeir hafa allir hlotið þau örlög 
að koma hingað í sitt framhaldslíf. 

... 

þetta er nú allur tilgangur lífsins og nú vona ég ykkar vegna að 
þið munið bragðast vel að lokum. ]



[ Hvað viltu meira frá mér
þegar þú hefur tekið allt 
til að ylja þér?

Þú fórst yfir mig
eins og rússneski herinn;
Sviðin jörð
Moldarbörð

Hér gætir uppblástra 
vegna þinna ásta... ]



[ Líttu niður,
Sjáðu svarið.
Enginn hefur áður farið
þessa leið.
Hugsaðu, þá veistu hvar
allar heimsins gersemar
eru faldar 
Langt í burtu
nær en þar
hvergi þar og allstaðar
Djúpt í huga mér ]



[ Á Íslandi eru boð og bönn
lög eru sett á allt og alla,
fólkið fyrir það líður önn
máttur frelsisins er farið að falla

Eftir margra ára Kvöl
hefur alþýðan fengið nóg,
Davíð og hans stjórnar böl
gengur um með lygi og róg.

Hvað er fyrir fólkið gert?
það er kúgað daga og nætur,
kúgunin er bara hert og hert 
að endingu undan það lætur.

Hvað hann hangir lengi
með harðstjórans óstjórn,
það væri gaman ef lágstéttin fengi
allt sem hún á þótt það kosti fórn.

Lýðræðis kjaftæði alla daga 
sljóvgar hugasanir okkar,
frelsi okkar er gömul saga
því harstjórnin neitar lífið að laga.

Við verðum að rísa upp gegn valdi
sem er að drepa okkar stétt,
verkamaður er í haldi
gjaldþrot hans er ekki frétt.

Ef þú ætlar eitthvað að gera
leyfi verður að fá
að hafa eitthvað til brunns að bera
getur skuld þín orðið há.....


             18/7-1995 og 11/2-2001 ]



[ Ég elskaði þig
svo heitt...
Kannski glóir enn
í hjarta mínu.
Kannski er það svart,
sótið eitt.
Enginn veit...

Ég veit það eitt
að ég græt
á næturnar.
En hvort ég gráti þig
eða ástina
eða brostna von,
Enginn veit...

Í gegnum tárin
stara augun
á gamla mynd
af okkur tveimur.
En hvort tárin falla
vegna þín
eða mín,
Enginn veit...

Augu mín svíða
af söltum tárum,
hjartað verkjar
og maginn engist
sundur og saman,
líkt og ég og þú.
En hvers vegna,
Enginn veit...

Er augu okkar mættust
varð neistaflug
líkt og þau væru stjörnuljós
og ragettur
þeyttu hjörtum okkar
til himna.
En hvort þau snéru aftur,
Enginn veit...

En þó elskan hafi flogið sinn veg,
hatrið tekið við
og slæmir hlutir gerst,
hvíslar mitt litla hjarta
enn að þínu:
&#8222;Ég elska þig...&#8220;
En hvort vindurinn beri þér það til eyrna,
Enginn veit... ]



[ Hún í þunga hjarta mínu er
Henni myndi ég gefa sálu mína
Ég vil aðeins elskunni minni sýna
að aldrei í lífinu ég vil fara frá þér

Dimm er nóttin og dagurinn kaldur sem ís
dauðinn mig sækir ef þú vilt mig ekki
því þú hefur fangað mitt hjarta og sett í hlekki 
og hjarta mitt án þín getur ei verið og frýs

Regnbogastelpa ekki sálu mína meiða 
mundu mig og vertu með mér undir
fögrum himni í fjöldamörg ár

Því ástin ég vil ævi minni með þér eyða 
eiga með þér margar sælustundir
og verða með þér gamall og grár ]



[ ég elska þig
alltaf
endalaust
svo sárt ]



[ Endalaust alltaf
með hugann við eitthvað
annað, hjartað 
í þversögn við hugann. ]



[ ég vildi ég gæti skolað þig af mér undir
heitri vatnsbununni nuddað þig burt
úr huga mér með sápunni

þess í stað svamlaru um inni í mér
kreistir í mér líffærin ]



[ mig langar bara að þrýsta þér að mér fast
FAST og ÞÉTT og HEITT og ÁKAFT þangað
til ég verð örugg og þú líka alltaf

mig langar bara að mála handa þér heim sem þig langar að lifa í og þú tekur
í höndina á mér og leiðir mig
út í hláturinn ]



[ Hann stóð völtum fótum fyrir
framan mig, ég skildi ekki fyrr en ég fann lyktina af honum, ég gleymdi að anda. Starði í augu hans, sá ekkert sem ég þekkti, hann reyndi að segja að hann væri leiður en ég gat ekki huggað þennan ókunnuga mann sem ætlaði að klappa mér á kinnina en hitti ekki. ]



[ ég geymi þig í brjósti mínu
hlúi að þér gleðst
aðeins þegar hlýjan
fyllir brjóst mitt þú
í brjósti mínu ]



[ what I see in the mirror
makes me wanna cut
myself out of this life

I am the only monster in
this world that I
truely fear
truely hate ]



[ Í björtu tunglskini 
svífur yfir vötnum 
mánadís, 
endurkastar birtunni, 
blindar hjörtu 
sem láta tælast 
af söng hennar. 

Ljúfir tónar 
liðast um loftið 
og laufin bærast 
af fögnuði. 

Lýsandi af hamingju 
tilbiður hún móður sína 
sem í fullum blóma 
breiðir ást sinni yfir heiminn. 

En þegar gyðjan 
leggst í hvílu sína 
og rökkrið svífur á braut 
fellur dulúð næturinnar 
í skuggann af nýjum degi. 
Óttinn við myrkrið hverfur 
og hjörtun fá sýn á ný. 

Huldan 
svífur á þokuskýi 
aftur til himna, 
grætur söltum tárum 
til mannanna. 
Því enginn man 
hver sefaði óttann 
er myrkrið byrði þeim sýn 
og flauelsmjúk dimman 
lagðist yfir jörðina. 

Hún var aðeins draumur. ]



[ Með stjörnur í augum 
líkt og dimmblár himininn 
hugsa ég um þig. 
Í draumi dags 
líð ég áfam, 
stjörnur augnanna 
berast með vindinum 
sem og nýfallin lauf, 
fallin af blómstruðu tré. 

Og þú ert horfinn. ]



[ Öldurnar brotna í flæðarmálinu. 
Úr brotinu stígur 
vængbrotinn fugl, 
stígur í sandinn 
þungum skrefum 
sem skilja ekki eftir sig spor. ]



[ Að spila á lífið
er eins og að
plokka strengi
hjarta síns. ]



[ sólin virðist kúra löt undir þykkri og grámöskvasaumuðu 
skýjaábreiðunni. út úr litlu rifunum má sjá geisla hennar 
sem hljóðlátar hrotur - og ég veit nú að hún mun seint 
vakna. ljósið allt í kring er framkallað úr rafmögnuðum 
perum - sem megna sín lítils gagnvart skammdegisins árás. 

vindurinn byltir sér í mókinu sínu og hreyfingar hans kalla 
fram lítillátan en greinilegan gust. hár okkar dansa í takt 
við hægan andardrátt kára og á húð okkar sest döggin sem 
runnu úr hvörmum andrúmsloftsins. trén syngja bakraddirnar. 

á götunum hlaupa til örlítil sandkorn sem nýta sér tækifærið 
og leika hróka þessa lágstemmda fagnaðar. plastpokarnir og 
svalafernurnar sem duttu úr fangelsum heimilanna leika sér 
fljúgandi um loftið - sem hrafnar í háloftum. í fjarskanum 
má heyra tónlist úr fjarlægum búðarglugga: 

í mókinu dvel ég og í þögninni sef 
vetrarárstíðin er laus við allt þref 
náttúran tekur undir sönginn svo tær 
og í hlutleysisveðri er ég værukær. 

milli vetrar og vors líður furðulegur tími. tími sem einkennist 
af skringilegu veðri. ég læt skammdegið seitlast inn um hverja 
frumu mína. eftir örskamma stund mun myrkrið loks dvína. ]



[ Ég átti mér drauma er ungurég var
hélt að gæfan fyldi mér til enda
en endaði sem róni á óþekktum bar
já ég endaði sem drasl sem mátti henda.

Með ást og hatur sem endaði með draum
með draum sem endaði illa og fúll,
ég gat ekki skilið að lífið hafði saum
sem fór út af sporinu og hélt mér sem núll.

Ég hef reynt að meika það lengi,
mér gengur bara illa úr þessu
alltaf ef ég reyni þá sjálfan mig rengi,
lífið í rúst,fjármálin komin í klessu.

Uppgjöf hefur hrjáð mig stíft og hljótt
því draumnum get ég ei bjargað,
mér hefur ekki í lífinu verið rótt
ég kemst ekki frá þessu:róninn hefur mér fargað!

          0207-1997 ]



[ ...þið vitið ei að það er fátt sem kemst í gegnum netið 
og fáir hafa þol svo gott til að brjótast gegnum hretið 
í fræðum öllum leiðinlegum má lesa um sálarhreysi 
sem líkt og ég eru mettaðar af menntuðu metnaðarleysi... 

stútfullur af námsleiða - bugaður af leti 
nenni ei að lesa neitt - fastur í þessu neti 
kemst ei fram og kemst ei tilbaka 
ég get ekki haldið áfram að vaka... 

...sofna með bókina undir kinn 
...búinn er litli metnaður minn! ]



[ Eftir langdregna nótt þá er setið var að vínum 
kom dögunin fljótt sem einn geisli gegnum ský 
móðan fyrir augum mér hvarf mér brátt sýnum 
og fætur mínir verkuðu sem ógnarstórt blý... 

Ég nennti ekki að ganga - þá leiðina heim 
skotraði mér inn í bílinn og kveikti á 
ég hlustaði ekki á vælið í öllum þeim 
því svífandi gatan var það eina sem ég sá... 

Ég keyrði svo hægt og rólega af stað 
og passaði að lookið mitt væri svalt 
bakkaði út um eitt örmjótt ljótt hlað 
stýrið rann ljúft í höndum mér kalt... 

Ég veifaði flottur á sportbíl og keyrði 
en áfengið fór brátt að rugla mig smá 
brosti breitt er ég öskrin öll heyrði 
svo hvarf það glott úr feisi mér frá... 

Ég hafði bakkað á fjandans vegrið 
og nú heyrði ég hláturinn hljóma 
kúlið var farið og skömmin tekin við 
og ég bölvaði haus mínum tóma... 

Ég steig út úr kagganum og hvarf á braut 
ég hafði eyðilagt flotta bílinn minn 
um skóreimar á göngunni ég niður hnaut 
og heyrði hláturinn í síðasta sinn... ]



[ tunglið rís hærra á himinhvolfinu 
horfir yfir myrkvaða veröldina sofa 
grár bjarminn fleytist á vatnsfletinum 
er það ferðast um skýin 
felur sig bak við skýin 
og njósnar um mig... 

augað alsjáandi - dómarinn eilífi 
flakkar hér um til að sjá inn í mig 
hlustandi á hugsanir - vitandi langanir 
og veit allt um það sem að dvelur í mér... 

ég leita skjóls - en ljósið nær til mín 
syndir mínar opinberast senn 
ekkert flýr - þegar sterkt máninn skín 
um himinninn flýgur hann enn... 

menn eru blindir 
sjá ei mínar syndir 
og svik gagnvart hverjum vini 

trúleysi máttleysi ódyggð 
baktal stríðni og fryggð 
í feluleik undir mánaskini 

tunglið rís hærra á himinhvolfinu 
syndir mínar opinberast senn 
ég verð að hverfa í flýti 
til að fela sálarlýti 
því syndir mínar drýgi ég enn... 

... 

í felum þar sem tunglið nær aldrei að sveima 
og ég gref mig ofan í botnleðjuna 
þar sem ég á heima... ]



[ með gullið hár og augu sem stara svo djúpt - brúnt hörund 
silkisléttar rauðar varir sem glotta hæðnislega að hinum 
gengur hann beinn í baki - stoltur af tilveru sinni hér á jörðu 
ástfanginn af sjálfum sér - þessi \"myndarlegi\" - þessi \"sæti\" 
myndi riðlast á sjálfum sér og speglinum 
ef hann gæti... 

ég er þreyttur á hræsni og hroka þessa heims sem við búum 
ég er þreyttur á tilveruleysi þess drottins sem við trúum 
blind við göngum þann veg sem fyrir okkur er lagt 
gerum það í sannri hlýðni - allt sem okkur er sagt... 

leggjum á okkur erfiðisþrautir og eyðum miklu fé 
til að hindra það sem annars myndi kannski ske 
verða ekki útskúfuð sem fólk - litin hornaugum 
við drögumst inn í hópinn - með tilveruleysisdraugum... 

... 

til fjandans með meik og til fjandans með gel 
ljótum og asnalegum líður mér helvíti vel 
til fjandans með brúnku og til fjandans með þig 
ég þarf ekki að þykjast er ég hef fundið mig 
til fjandans með hössl og til fjandans með vín 
drykkfellda gervistelpan mun aldrei verða mín 
til fjandans með trú og til fjandans með pólitík 
til fjandans alla og hverja einustu silkiflík 
til fjandans með hroka hræsni flón og klón 
meikaðar gervipersónur - chockoa - gerviblóm 
til fjandans með gleði ef ég er slappur og leiður 
til fjandans með allt ef ég er æstur og reiður 
til fjandans með sorg og til fjandans með lyf 
ég vil ekki upplifa fjandans gervialsælusvif 
til fjandans með ljóð og til fjandans með blíðu 
til fjandans með blóð og aðra fylgikvilla stríðu 
svo heyrðu minn óð og fylgdu mér eftir 
svo ekki verða aðrir asnar frelsisheftir!!! 

... 

ég er ég sjálfur og ég mun verða það æ 
sama hvað ég lifi - og sama hvað ég fæ 
ég mun geta litið aftur og við mig sagt 
þessa lífsins braut - hefurðu sjálfur lagt 
því þó ég gangi í slitnum fötum 
og skórnir allir alsettir götum 
ég sé ekki dáður í veislum öllum 
dýrkaður af frægum gerviköllum 
þá mun ég lifa það sem ég vil 
upplifa sjálfur og vera til... 

ég er ekki gervimaður - dökkklæddur lúði 
ég er ekki inni - né draumaprinsinn prúði 
ég er ekki úr plasti - ekkert sálnameik 
fjandinn hafi það... 
ég er ekki feik!!! ]



[ lítil stúlka - lömuð neðan höfuðróta - getur sig hvergi hreyft 
blind - mállaus - en getur samt heyrt hvað þau segja 
hvernig þau hæðast að henni - hlæja í skjóli heimsku 
hún grætur þöglum tárum - snöktir þögul æ í myrkri 
og ekkasogin kafna í líflausum líkamanum... 

haldið á lífi - sem sýningargripur - tilfinningalaus og sætur 
situr alein á heimili þar sem ofbeldi og harðræði ríkja 
faðirinn drykkjuhrútur - móðirin bæld og barin 
systkinin brosmild - en á líkömum litlum marin 
fyrirbærið í horninu vekur hjá þeim hlátur... 

hendur lamaðar - hún mun aldrei skrifa ljóð um sínar sorgir 
fætur látnir - hún getur aldrei losað sig - og hlaupist brott 
búkur dofinn - hún skynjar aldrei hlýju 
varir þögular - hún getur aldrei öskrað 
augu lokuð - og hún sér aldrei fegurð... 

en hjartað mun engjast og hristast... 

... 

hún er voodoodúkkunálapúði fjandans örlaganorna 
hjartað troðið af stikum - sorgarblóðið nær aldrei að þorna 
hún hugsar um allt - sem hún hefði getað skrifað 
hún sér eftir öllu því - sem hún hefði getað lifað 
í eilífu eilífi - er sem hún svífi í skuggum dimmum 
þar sem myrkrið hvílir - og hún berst í heljarrimmum... 

við ímyndaða djöfla - sínar sköpuðu hugsanir 
horfir aftur til svartholsins - það eina sem hún man 
það eina sem hún sér 
og það eina sem er hér... 

... 

hjartað engist og hristist... 
en líkaminn situr æ kyrr... 
í horninu þar sem hún hvílir... 
fangi... 
í búri... 
sálin... 
í búri... 

hjartað engist og hristist... 
en engin er leiðin út... 

lömuð föst - en hjartað heldur brott 
úr líkama hennar 
og stefnir þangað 
þar sem lífið er gott 

í draumunum 
þar sem allt annað er gott... ]



[ Rotið eplið fellur sjaldan langt frá fötunni 
fíflar eins og ég vaxa villt í sléttu götunni 
sem lirfur verða fagrar og illgresið að blómi 
í taktleysi fell ég ei að samfélagsins hljómi... 

Sem illa lyktandi sápa er áður dvaldi í laugum 
ligg ég núna ofnotaður á tilverunnar haugum 
uppsoginn brjóstsykur og ónýttur úrgangur 
viðbrenndur kalkúnn og burtskorinn \"botnlangur\" 
\"Ég er andskotans fituklessa í hjartans miðjutaugum!!!\" 

Tómur að innan og tilfinningalaus fjandi 
tjara fyrir heila og hjarta úr sandi 
ónýtur þegn og vítt þekktur fyrir leti 
þekkjast mín brögð í mínu svikamylluneti... 

Það er helvíti skítt ef sáðlát hefur það skárra 
og skýjableik hamingjan er í höndum svo fárra 
því þó ég sé hvorki fæddur né dauður 
og fátækur í lífi - minn þekkingarauður 
þá hrökklast ég undan augum svo grárra... 

Og ástlaus eind í rósarinnar þyrni 
í frumum mér hatandi meinlætiskirni 
á hugum ykkar er ég nagandi naðra 
nú hlustið þið ei ef ég tek að blaðra 
og þó ég hafi ekki fæðst í þennan heiminn enn 
þá skuluð þið hlusta - þið værukæru menn: 

\"Ég er drottnari í vítum öllum títtnefndum 
og öskrandi af þrá - mitt hjarta nær hefndum 
við áróðri mínum þið haus hafið hrist 
en brátt munið þið sjá: nýjan Antikrist!!!\" ]



[ ég er viss um þá tilfinningu sem ég hjarta mér dvelur 
það þýðir ei að læðast nú og fara í felur 
fullkomni engill - ég hef gefið þér fögur nöfn 
en í birtingu sé ég ei - ást okkar í höfn... 

hamingja við það eitt að heyra þig anda 
er þú sofnar og samtölin okkar stranda 
ég þori ekki að leggja niður tólið 
og hlusta því lengur og forðast bólið... 

ég sit einn og stari á vegginn - ekkert hljóð 
vil eyða öllum tíma - í að skrifa þetta ljóð 
því í lampaskímu einn í vöku - ljúfa jólanótt 
vil frekar hugsa um þig - en sofa vært og rótt... 

gefðu mér 
gefðu mér frið 
vaktu með mér og vertu mér við hlið 
því ég er fangi í búri 
og einmana kúri 
með símann 
mér við hlið... 

mér er sama um alla og gagnrýnisraddir 
því þú tókst allt mitt dimma - og gladdir 
ég myndi frekar dvelja með þér en hinum 
því að á toppi trjónir þú - af öllum mínum vinum... 

sæla - af því einu að þekkja þig svo mikið 
og um leið dafnar allt annað hér fyrir vikið 
sæla - af því einu að heyra þig tala við mig 
ég er ekki feiminn - ekki í felum... ég elska þig... 

svo gefðu mér frið 
og gefðu mér frelsi 
vertu mér við hlið 
undir hamingjunnar pelsi... 

taktu þátt í tilveru minni 
trúi ekki á engla - en trúi á þig 
gríptu mig - lokaðu mig inni 
svo haltu mér föstum 
og frelsaði mig... 

haltu mér föstum 
og frelsaði mig... ]



[ Í morgun sá ég minningu gamla - sem visið gras á sléttunni kalið 
Hver var hún þessi fallega sýn - sem í huga mínum hefur dvalið? 
Gegnum ísað hjarta mitt - ofsóknaræði - og minn sýkta, brjálaða huga 
Hafði hún geymt sig - gleymd - og þar sem hún mátti mér ei duga... 

Ég starði og barði í kollinn minn gáttaður - hvar hafði hún verið? 
Því ei gat ég séð hana - blindaður af tárum - séð þar bak við glerið 
Hún var ætíð þarna - ég leitaði aldrei - ég gleymdi mér agnarögn 
Hjarta mitt sýkt - gleði mín týnd - mín eigin ragnarrögn... 

En nú horfi ég stoltur á spegilmynd mína - hún er örlítið þreytt 
Baugu undir augum - fölleit - skeggjuð - að öllu leiti breytt 
En bak við augun - þar sem ég leitaði aldrei - leynist ennþá hlátur 
Og minningar um hinn gamla mig - kalla fram gleðigrátur... 

Með hlæjandi tárunum ég horfi á mig - ásýnd mína fríða 
Allt hefur breyst á örskotsstundu - þó biðin var lengi að líða 
Ég fann mig sjálfan að lokum - rataði inn á hinn rétta veg 
Þessi fyrrum týnda sál - frelsaðist nú - ég er aftur orðinn ég... 

Spegilmynd - þú getur teymt mig héðan brott 
Bak við glerið - þar sem lífið er glatt og gott 
Dragðu mig burt - þar sem draumar mínir bíða 
Sýndu mér staði - þar sem tíminn er lengi að líða 
Þar sem fagrar meyjar - fríðir piltar - hlæja dátt 
Stíga dans inn í ljósdökka nótt - og syngja hátt 
Þar sem við kúrum undir teppi - fyrir framan arininn 
Ég stari á sjálfan mig - brýt spegilinn - og hoppa inn... 

Hjarta mínu er hætt að svíða 
Og ég læt mig inn í draumana líða... ]



[ öll rauð blóðkorn... ósynd 
öll hvít blóðkorn... blind 
sýklar sleppa inn - í líkama minn 
og fullkomna brátt þessa hryggðarmynd... 

allar vöðvafrumur... rýrar og dofnar 
allar sinar... slitnar og rofnar 
lífið út fjarar - ég bíð himnafarar 
um leið og augun lokast og hann sofnar... 

veikur í rúminu... dofinn 
aleinn í húminu... ósofinn 
því ég innbyrti eitur - slappur og feitur 
nú fell ég frá leiður og klofinn... ]



[ blátt fleymið sem liggur latt fyrir ofan höfuð mitt 
reykir mariúana og skilur eftir sig hvít ský 
þau rofna og leka niður á mig... 

björt sólin svíður dökksvarta augasteinana í höfði mínu 
blindast og ég skjögra sveittur um líflausa borgina 
fell í tárpolla náttúrunnar á köldu malbikinu... 

lít upp til þess eins að horfa á grasstráin dansa í roki 
horfi niður til að sjá sandkornin flýja undan stormi 
en ég stend hérna kyrr til að mæta mínum örlögum... 

þreyttur eftir næturinnar drauma 
latur eftir lífsins löngu göngu 
rifinn sundur milli stríðra strauma 
brotinn í sundur fyrir svo löngu... 

í freistingar frelsi ég lifi glaður 
fíknin er svo góð hérna niðri í hel 
fyrrverandi engill og góður maður 
nú loksins líður mér vel... 

gatan kólnar undan árás tunglsins og sólin flýr senn 
skýin litast svört og gluggar húsanna gráta enn 
líkt og gluggar sálna okkar allra... 

kúlan sem við skríðum á 
jörðin sem við yrkjum 
ástin sem við hörfum frá 
og gleðin sem við kyrkjum... 

börnin að leik í menguðum ám 
kókaín í nösum fyrirmynda 
saklausar sálir horfa nú á klám 
allir hérna á jörðu syndga... 

en eitt lifir að eilífu og það er sú ást sem við finnum 
lífið öðlast tilgang um leið og hún kemur 
sama hvaða leið hún kemur hlaupandi... 

farinn á vit draumanna 
farinn á vit ástarinnar 
ég held þá leið er ég kýs 
meðan tunglið ennþá rís 
tek mitt dóp og drukkna í mér 
því öll mín ást er einmitt hér 
ég þarf ekki að leita lengur 
fundinn er minn ástarfengur 

fundin er mín bjarta skíma 
hérna rétt við hliðina á mér... 

lífið mitt er víma... 
meðan það er við hliðina á þér... ]



[ Ég ligg og horfi uppí himininn á stjörnunar og reyni að ímynda mér að þú sért ein stjarnan og horfir niður til mín.Þá er eins og eldhnöttur fari um svartan himininn og ég óska mér að fá að sjá þig einu sinni enn,snerta þig og finna andardrátt þinn í eyra mér hvísla ég elska þig.Þessi ljúfsári sársauki sem ég finn eins og eldhaf í hjarta mínu.Og í hvert sinn sem ég lít til himins og sé stjörnu þá hugsa ég til þín.

Agnes. ]



[ Ég finn hvernig hugur minn hvarflar til þín, ég hugsa um mjúka húð þína, augun og fallega brosið. Ég ligg á víglínunni og reyni að útiloka sársaukann í brjósti mér með því að hugsa um þig. Svart myrkrið gleypir mig, ásjóna stríðsins tekur sér mynd í huga mér sem tilgangslaus leikur valdasjúkra manna. Ég finn að ég er að deyja, salt tár rennur niður svit og blóðstorkinn vanga mér og mynd af þér er þú komst að kveðja mun alltaf fylgja mér. Beisk tárinn runnu niður vanga þinn er þú reyndir að hugga börnin, sú mynd er sem greypt í huga mér og mun fylgja mér inni svartnættið og um alla eilífð.

Agnes. ]



[ Ég geng um borgina í leit af lífi, ég svipast um en það eina sem ég sé eru rústir sem áttu eitt sinn sögu, tómar augntóftir rústana stara á mig með kaldhæðni hins bugaða manns. Á götunni liggur líkami lítils barns, kaldur og líflaus. Sakleysir ristir rúnir sínar í andlit þess sem skín af sársauka og vantrú yfir grimmd þess er deyði það. Borgin gleypir sársauka og örvæntingahróp mín þar sem ég sit með barnið í fanginu og grátbið um hjálp, en það eina sem mætir mér er hæðnishlátur hinnar þögulu borgar.

Agnes. ]



[ Þegar ég geng um svartar götur,
í myrkrinu og einmanaleikanum
þá hugsa ég um þig, ást
þína, bros þitt og það sem við
áttum saman, þessa ást sem var
svo falleg og mjúk eins og lítið
barn.Ég finn sársaukann skerast
í hjarta mitt eins og hníf í
hvert sinn sem ég minnist þín.
Þessi fallegu augu sem ég minnist
sem mín eigin sem ég sé er ég lít
í spegil.Þegar ég kem að gröf
þinni rennur tár niður vanga minn
og ég hugsa um óréttlætið í þessum
heimi og formæli guði fyrir að leiða
þig undir hans verndarvæng, en um leið
þakka ég honum fyrir að leifa mér að
njóta ástar þinnar þennan stutta tíma
sem við áttum saman.

Agnes ]



[ Ég krýp á gröf þinni og öskra nafn þitt, blóð mitt litar grasið er hnífurinn fellur úr hönd minni á legstein þinn. Ég horfi á sundurskorinn úlnlið minn og brosi beiskt yfir ósanngirni lífsins. ]



[ Ég stend á kletti og horfi á hafið fyrir neðan berja að klettinum eins og það fyndi angist mína, sorg og reiði yfir örlögum þeirra sjómanna sem koma ei heim, heldur liggja á botni hafsins  með angist deyjandi manns í augum. ]



[ Ég horfi út á hafið og sé sólina kasta geislum sínum á þennan endalausa haflet
og mynda skugga djúpt í bláum sænum,
þar sem milljónir sjómanna liggja í votri gröf með koss aldana á vörum.Í brostnum augum er vonleysi drukknandi manns sem skynjar að hann mun aldrei framar bragða af vörum ástar 
sinnar,finna faðmlag barna sinna eða sjá
sólina setjast. 

            Agnes ]



[ englar anda með hjartanu
hugsa með sálinni aðeins
ég
veit hver
engill englanna er ]



[ Hrá eymdin í maganum
æli upp hatri og volæði
úr garnagaulinu heyrist uppgjöf
fjöll einsemdarinnar eru eyðileg
eyðimörk - hráslagaleg og köld
Þangað var okkur hent
fáar sálir á ferð
horfast aldrei í augu
talast aldrei við
snertast aldrei
mannlegi þráðurinn veikist 
og slitnar
og hvar sem við leitum
finnum við hann hvergi
vonleysið verður til úr einsemdinni
hungrið eftir snertingu 
ergir og æfir
og það eina sem við heyrum
er garnagaulið. ]



[ Ég finn tárin renna niður vanga 
minn þegar ég horfi á eftir 
kistu þinni niður í svarta gröfina, 
samviskan nagar mig og ég hugsa 
hví ekki ég? Afhverju þú sem varst 
svo saklaus og hrein líkt og barn 
sem lítur heiminn augum 
í fyrsta sinn. Ég öskra og steyti 
hnefum mínum að drottni og spyr 
afhverju en þögnin ein mætir mér,
líkt og veggur sem aðeins þeir dauðu
komast gegnum. ]



[ Lífið heldur áfram, þótt þú sért ei lengur hér.Það líður hjá í þoku og gráum dögum og ég bíð 
þess eins að komast til þín.

Agnes ]



[ Ég ligg í myrkrinu og hlusta á tár mín drjúpa á koddann, og reyni að hugsa ekki um tómið við hlið mína. Á næturna vakna ég við að vera að teygja mig eftir þér en aldrei finn ég þig, og alltaf er það jafn sárt að finna kalt tómið í staðinn fyrir mjúka og heita húð þína. Ég ýminda mér að þú sért hérna hjá mér og haldir utan um mig líkt og þú gerðir forðum, en það eina sem umlykur mig er kaldur veruleikinn sem er að þú munt aldrei koma heim. Hann Guð leggur okkur lífið, og þitt líf sem átti að vera svo miklu lengra varði stutt. Þú varst hrifsaður frá mér er ég þarfnaðist þín mest, sem mun alltaf hafa verið. Þarfnaðist faðmlags þíns, ástar þinnar, rödd þinnar og fyrst og fremst þín. Þegar ég ligg hérna í myrkrinu og hugsa hve heitt ég hata örlög þín þá faðma ég koddan þinn og reyni að finna einhvern vott af lykt þinni í honum og á endanum sofna ég úti frá hugsunum um þig,og dreymi að þú sért hér hjá mér en um leið og ég vakna mun ég finna myrkran sársaukann koma aftur til mín og umlykja mig að eilífu. ]



[ Vefðu orð þín varlega
inní væng fuglsins
og sendu hann til austurs 
til allra vænglausu fuglanna 
sem þar hýrast.

Segðu honum að breiða út væng sinn
og sá fræjum ástarinnar og kærleikans
í hvert kramið fuglshjarta
og þá, munu kraftaverkin gerast.

Því orðin ein 
munu færa þeim
vængi á ný. ]



[ Yfir mig hleður hamar
hörmungum næsta dags
hugsun á herðum mér stamar
hörfar til sólarlags

meðan sfenleysið berst í bökkum
bíður það boða frá mér
ég sé aldrei sfninnn sem sefur
sem umlykur sálina og sér

Dauði og djöfull margt næra
depurð í hugan fer
sem í voninni vilja allt særa
vill svo í gröfina hér.

Kallin verður kátur þá
kemuur logans einn
margan manninn hefur á
messuni orðið of seinn.

0203-2000 ]



[ Hugsa \"kræst\"
hvar er hún?
Dyngjan tóm,
tel hana af.
Hugsanir velgjast upp,
svelgist á ælunni.
Sé hana fyrir mér,
lúffa fyrir ímyndunum,
vörpuðum í huga minn.
hryllingsmyndir...
hryllingsmyndir... ]



[ Tíminn er ferðalag 
án upphafs 
án endis 

Lestin brunar 
enginn veit hvert 

Aftast í lestinni 
sést hvar lestin var 
en ekki hvert hún fer 

Tíminn er ekki skráður 
fyrr en hann er liðinn hjá 

Hvers virði er ein sekúnda 
í endalausum tíma 
líðandi stundar 

Eitt orð 
ein setning ]



[ Á meðan ég stóð
og horfði út
yfir dimmblátt vatnið
flaug tíminn framhjá.

Og í vatninu synti
fagurgrænn fiskur
og hann sagði
við mig.

Hirtu ekki um þau
tíminn og vatnið
eru eilíf 
en ekki við. ]



[ Gamalt fólk, með lúinn svip
gengur hokið eftir götunni
sem það hefur gengið
í fimmtíu ár.

Gatan þekkir skóhljóð þess
rétt eins og niðinn frá bílunum
þegar gamla fólkið gengur götuna sína
brosir gatan við því.

En friðsæld götunnar er rofin
af skarkala götustráka
sem sumir henda gaman að gamla fólkinu
þá hættir gatan að brosa. ]



[ Þar er straumurinn mestur
og áin svo stór
og hún stendur í vatninu 
stúlkan sem fór
ástina sína að finna.

Þó þau hrópuðu á hana
og kölluðu í kór
þau fengu engu breytt
því stúlkan hún sór
ástina sína að finna.

Svo hreif hana straumurinn
sterkur og stór
hreif hana með sér
hana sem fór
ástina sína að finna.

Þeir fundu? hana neðar
svo létta á brún
og brosandi í framan 
því búin var hún
ástina sína að finna.

Og þú sérð þau á himnum
sem stjörnurnar tvær
þær lýsa upp nóttina 
því nú eru þær
búnar ástina sína að finna. ]



[ Ég vissi aldrei hvað gerðist.
En allt í einu stóð örin
föst í hjarta mér.

Hún lýsti upp gráan hversdagsleikann
eins og sól á júlídegi
og fólkið gretti sig móti mér.

En hvað átti ég líka að gera
ganga burtu eins og ekkert hefði í skorist
eða brosa, lifa og leika mér.

Og örin haggaðist hvergi
og mér leið vel
og fólkið fékk leið á að gretta sig. ]



[ Á morgun gerist það sem
við höfum öll óttast.
Það sem við höfum ekki
þorað að hugsa um 
í hljóði

Á morgun verður fingri stutt
á hnappinn! ]



[ Draumur um sannleika
sannleika sem er
svo óralangt í burtu.

- Hví er hann þar? ]



[ Á braut míns lífs þér brá,
svo björt og kvik á stund.
Nú horfin ert mér frá,
mín kæra góða hrund. ]



[ Þú blekktir mig tilgangur,
öld fram af öld nýttir þú þér trúgirni mína.
Hver kynslóðin af annarri fórnaði sér fyrir þig.

Satt mælir þú, þú óhamingjusami maður,
ég gerði það fyrir þig svo þú þjáist minna, 
svo þú gætir gleymt sjálfum þér.
 
Taktu á móti mér þú sem rumskar og kvíðir. 
Ég er draumur þinn og Guð. 
Sofðu, sofðu með mér áfram í blekkingunni.

Gleymdu mér þú nývaknaði kjarkur,
ég var hvor eð er aldrei til.
Lifðu lifðu lifðu meðan enn er tími. ]



[ Der var en mand,
sem átti kanilsnúð,
sem minnti á fjöllin,
sem í fjarska stóðu,

og hugsuðu,
hversu fagur, 
er kanilsnúðurinn ]



[ Hér sit ég grár og einbeittur
og starist í augu við heiminn
við höfum sitið hérna svo lengi
að ég man ekki lengur af hverju
af hverju
ég stari í augu heimsins.

Einbeittar og þráar tvær grámyglur
engin lætur undan
hvasst augnaráð
eins og eldingar eða pílur
endalaust skjótist í augu mín
en ég depla varla auga
og ég læt ekki á neinu bera
ég hefði heldur lifað lífinu
en hér sit ég og
starist í augu við heiminn.

Svo þenur hann sig 
og heldur að ég sé of gamall
of særður
ofur lítið hrærður
en ég læt ekki á neinu bera
þó ég heldur vildi hlaupa um
eins og unglömbin
þessir litlu kroppar
sem vita ekki að baráttan
upp á líf og dauða
hófst áður en þau voru í vöggu
áður en sólin skein
áður en jörðin blánaði.

Og hér sitjum við grámyglur tvær
og ekkert getur skilið okkur að
engin veit - engin trúir
engin skilur
og við horfumst í augu
eins og elskhugar að nóttu
ég og heimurinn
andstæður og óaðskiljanlegir
og kropparnir litlu
sem áður trúðu
trúa ekki lengur
vita ekki lengur
sjá ekkert lengur.

Ég er grár og gugginn
en læt á engu bera,
þangað til allt í einu
skák mát! ]



[ Ég læt mig of dreyma,
dreyma í vöku.
Þú kemur til mín,
kemur bara til að vera.
Eins og þú gerðir ,
og þú kenndir mér að gera.

Þú sagðir ekkert sérstakt
bara fékkst þér kaffi og sígó,
kíktir í blaðið,
tékkaðir á tívíinu
við slöppuðum af saman
og hlustuðum á þögnina.

Svo þegar það er um seinan
fatta ég að þú,
þú varst besti vinur minn!
ég hafði aldrei tækifæri á 
að segja þér það
því þú ert ekki lengur! ]



[ Sársauki og söknuður
hjarta mitt kvelur.
Því minningar um gærdaginn
í hjarta mínu dvelur ]



[ Lífið, þú sem ég elska,
hugur minn hefur hríðir.
Komdu ljósmóðir og taktu við
nýfædda ljóðinu mínu. ]



[ Þú hefur skipt um heimilisfang!
Himnastræti 19 
330 Englaborg.
Tekurðu á móti pósti ? ]



[ SKELLURINN

Hurðin fauk upp
henti mér í gólfið 
var að reyna að skilja,
skilja hvað gerðist

Mér fannst ég 
stungin og skorin
hjartað barðist um,
barðist um af ótta,
en við hvað?

Ég kallaði 
\"hver er þetta?\"
það var hvíslað
\"SORGIN\" ]



[ Ef ég ætti stein 
einn lítin óskastein
óskin væri sú
já óskin væri þú ]



[ Heldurðu að af lífi geti bara sprottið líf
líf sem hverfur undireins með þessum beitta hníf ?
Eða liggur meira að baki,til dæmis brostið hjarta
brunninn ástareldur eignast framtíðina svarta ?

Vonir horfnar, farnar, virðast hverfa sína leið
vex í brjósti hugsun sem á fyrri tímum beið
hugsun um að enda, hylja sorgir kvaldar
hugsun um að eyða þessu, sorgum svo vel faldar ?

Ég mundi gefa heiminn fyrir hamingju á ný
en hatur bindur líkama í myrkurs dekksta ský
gefðu mér þá kraftinn, hverfa burt af jörðu
kasta út mínu hjarta, illa förnu og mörðu.

Láttu þetta enda, þetta helvíska líf-
loks gríp ég til eigin ráða- ég hef minn eigin hníf. ]



[ Dauðinn og ég 
við vorum vinir
ferðuðumst um lendurnar
eins og maður og hans skuggi
svo tók að rökkva
og skyggja á vinskapinn.

Nú sit ég hér ein
og býð mér færis
í ruggustól með sjal
innan um eld og brennistein
heitt og notalegt
annað en þessar snjáðu heiðar
og votu grafir
sem hann skilur eftir sig.

Og nú vona ég 
að hann komi heim
kyssi mig á kinnina 
eftir gott dagsverk
og ég býð 
og ég býð
notalegt í myrku koti
og ég býð kannski að eilífu
með beiskan kutan
harðan í hendinni.

Og þegar hann loksins kemur
og kyssir mig á kinnina
eftir gott dagsverk
fær hann að finna
beiskt bragðið í munninum
stingandi verkin í síðunni
hver kemur þá og sækir hann? ]



[ Einu sinni hló hún alla daga
en ekki nú, hún hafði hrasað
og átti svo erfitt með að ná áttum.
Þá var bros glampi í augum,
en ekki nú , augun voru mött.
Sorgin hafði sett svip á hana,
sem hún þolir ekki.

Oft er hún ein ,
hugsar til baka eða áfram.
Silfruð tárin tindra, falla niður 
vanga hennar en bara þegar hún er ein,
þá þarf hún ekki að vera sterk.
Þá kemur litla hnuggna stúlkan fram.
Stúlkan sem bað Guð um að passa,
af hræðslu við að missa!

Hún vissi samt að færum við öll,
en henni þótti svo vænt um lífið.
Hún er orðin hvekt,
hrædd við að elska,
gefur og gefur en þorir ekki að þiggja.
ef eitthvað kemur fyrir þá þarf hún ekki að sakna.

\"Þegar ég verð stór\" sagði litla stúlkan ætla ég að passa Pabba,mömmu,afa,ömmu og systkini mín fyrir öllu illu í heiminum.
\"Það skulu allir bara passa sig.

En nú er hún orðin stór.
Þrír af sex farnir án þess að hún
gæti nokkuð gert.
Hjartað löngu brostið ,
en það veit það engin því út á við 
brosir hún og heldur yfirborðinu sléttu. ]



[ Á bænanna vængjum
burtu hann fer
er englarnir komu
með himnanna her.

Kvaddi ég kæran bróðir.
Tárin þau voru dýr,
frá okkur er hann farin.
Því nú á himnum hann býr ]



[ Innra með mér 
græt ég,
græt þessa 
grimmu veröld

innra með mér
græt ég,
græt alla þá
er fara of fljótt

Draumar og vonir
hrynja.
Er tilgangur
með þessu?

Innra með mér
græt ég,
Bið góðan Guð 
að vaka yfir okkur ]



[ Með laskað hjarta
og sár í sinni
kvalir í mig narta
ó! að ró ég finni
með daga góða og bjarta ]



[ Fari allt í heitasta Helvíti
bölvun á mér liggur þungt
þótt á björtu hliðarnar líti
mér finnst þær í mig bíti.

Þegar ég kom hingað vestur
til að losna úr viðjum sálarinnar
nú held ég að í það sé kominn brestur
og ég sé fallinn aftur á vald sálar minnar.

Að finna að allt sé komið aftur
eins og það var áður en ég kom,
mér finnst ég vera orðin heftur
hér hélt ég ætti von.

En vonin var ekki til
ég nenni þessu ekki lengur
ég er að flippa svona hér um bil
þetta endar sjálst eins og gengur.

Eina vonin kæri vinurinn
að deyja,vera í framan hvítur
hafa það ljúft líkt og dauður við barinn
prestur á eftir kistu lítur.

Undir moldar hrúgu fer
og verð laus úr þessu basli
engin sér á eftir mér 
ég er bara byggður úr drasli.

Ég sit og horfi á fólkið brosa
þegar skarna er yfir gröfina breitt
það er sig loksins búið að losa
sig við mig,og minningum um mig eytt.

                   03-05 til 20-05 1997
                      Tóti Ripper ]



[ Hví forast fólk hvort annað,
er Það vegna Þessa að Það er hrætt um að næsti maður sé fullkomnari en hann sjálfur.Heimurinn er eins og stækkuð mynd af maurabúi Þar sem mennirnir iða inní eilífðina.Hvað er fólk að elltast við, er Það frægð, frami eða jafnvel ást.til hvers er fólk að standa í öllu Þessu svo Þegar maður nær takmarki sínu er líf mans lokið.sú endarlausa Þrá mansins á fullkomnun gerir hann að sálarlausum vélmennum. Þegar sólinn sest og mirkrið dregur yfir Þá fynnur maður í smá stund fyrir fryð sem er orðinn að sjaldséðasta fyrirbæri heimsins. En hvað hjálpar manni Þessi innri kyrð Þegar maður Þarf að fara út í sama brjálæðið eftir góðann nætur blund. ]



[ Örmagna ungmenni um öngstræti borgar,
ráfa um í villu og sorg.
Eilífur bústaður lífsins og fjörs,
virtist tómur, þeim er grét.

Hve sáran ég grét,
hvaða sorg mig hrjáði,
er féllu mín 2000 tár.

Þar sem sólin rís ekki
og sorg yfir ríkir,
er geisli vonar sem vex.
Ykkur ég á að þakka
þá lífgjöf mér veittu,
englar af himnum ofan.

     ---

Touching Evil,
with me drinking that Day,
Drowning my sorrows,
I did,
-Okay!
Almost 2000 years from His death,
on That day,
an Angel came by,
to say me a Pray(er). ]



[ ég er...
ímynduð rödd frá tunglsljósinu 
spegla mig i skrifaða glugga hugans
í dag er ég viljastyrkur 
sem hefur flúið myrkur 
og hof sljóleikans
í dag er ég ljóð að myndast 
út úr hughvarfi skuggans.

ég var...
afvegaleiddur skuggi sjálfs míns, 
andi pípunnar sem leitaði á bakkann
niðrí fjöruna þar sem kistan 
lá í fjörugrasinu. 
veiddi kríuna kalda
og ruddi steinum ímyndunar, 
hverfuls hugar annars hugar 
annars vegar.

ég hef hvatt þig \"ég var\"!!! 
því \"ég er\"... 
í dag,... 
án skuggans. ]



[ fryður er bara annað orð yfir samstæðu félagana 
og ferðalög embættismannana
til framandi landa.
er Það okkur að kenna að Þeir géti ferðast um allan heim án Þess að borga krónu fyrir eða er Það eigum við að kenna foreldum okkar eða börnunum um Það. ]



[ Ég stend útí kuldanum og horfi á stjörnunar, ég læt kaldan vetrarvindinn bera burt hug minn langt langt í burtu, burtu frá þér. ]



[ ljóðið óð í hljóðið 
og varð að tónverki. ]



[ Ég sendi til þín óskaóm
á þessum gæfudegi,
svo yndisleg fögur sumarblóm
megi vaxa á þínum vegi

Ef ég hefði á óskum vald
og þær ég mætti gefa
ó þú fengir allar þær
mín kæra Fanney Eva

Hjartans kæra systir mín 
af gleði nú tæmast hjörtu
megi sólin skína inn til þín
með kveðju, frá Elínbjörtu.

07,03.\"02 ]



[ Vorum

\"VIÐ\"> Sátum
       
       Hlustuðum

\"VIÐ\" vorum við sjálfar
\"VIÐ\" sátum saman til að vera
Og \"VIÐ\" hlustuðum á þögnina
\"VIÐ\" þörfnuðumsthvor annara 
til þess að geta orðið
það sem \"VIÐ\" erum

          til þín frá mér 09,02.\"02 EH ]



[ sleginn í andlitið með óttanum
augun full af ryki, líkt og hellt hafi verið sýru í sjón mína
rífur upp sofandi líkama minn, horfi fram á veginn
þokuljós, mistur
finnst eins og draumurinn sé holdgerður
fyllist af ótta, berst um í gráti

stíg út úr holdinu, lít á lífvana líkamann
finn fyrir hljóðum sem berjast um sál mína
enn sé ég myrkrið umlykja mig á ferð minni
finn hvernig óttinn læsir mig í greipar sínar
get varla andað, get aðeins haldið í vonina
um að brátt..

nái ég að kveikja ljósið ]



[ Sofnaði á verðinum, sársaukinn beit
Hætti að horfa á meðan ljósið var kveikt,
myrkur fyrir ljós
dimma fyrir birtu
bundið fyrir augu mín ljós.

Blekkingin sést ei ef gáð er ei að,
djúpt þarf að horfa til að sjá.
Það sem þeir segja þér
það sem þeir kenna þér
kenna þeir þér..
til að lærir þú að trúa lyginni....

En opna skaltu fyrir lífinu
Því lífið veitir þér rétt...

Sannleikurinn sýnir sig best
þegar brotin er orsök lyginnar
þegar loks lítur þú við
og sérð hvar byssuhlaupi er beint í bak þitt
Hvasst skalt þú brýna neglur
Hvasst skalt þú líta á svikarann
og hvass skal þú beina egginni

Því ei skal þig svíkja
Því ei skal þig leyna
og burt skalt þú brjóta af þér höftin... ]



[ Nóttin 
hefur sungið mig í svefn 
og sofandi brosti ég 
við þér. 

Nóttin 
hefur sungið mig í svefn 
og sofandi grét ég 
útaf þér. 

Nóttin 
hefur sungið mig í svefn 
og sofandi sé ég 
allt svo vel. 

Nóttin 
og hennar endalausu 
dimmu gluggar, 
þar fyrir innan 
sef ég rótt. 

Nóttin hefur mig svæft. ]



[ ég loka fyrir einbeitinguna,
og stari annars hugar
á gervibláan himininn.
-
ég varpa sjálfri mér,
inn í sjálfhverfa veröld,
þar sem skórnir passa,
ögn betur en venjulega. ]



[ Undir Hornafjarðarmána er lítið ljós,
í litla ljósinu situr lítil vera.
Það er lítil telpuhnáta.
Litla telpuhnátan grætur,
undir Hornarfjarðarmána. ]



[ For memories are never ending
You will be with me 
till the end of time
or until we meet again

Whatever comes first
hardly matters
cause true feelings never end
they only start again

You are my heart
so please take care
for you and I
are forever one ]



[ Áður en ég sofna,

leggst meðvitundarlaus á tárvotan koldan

og svíf þangað þar sem engin sársauki er,

hugsa ég...

 

draumarnir voru kaldir

á meðan vorið svaf.

Ég kallaði á þig.

En heyrði aðeins dauft bergmál af svari þínu.

 

Víddir viskunnar eru fjölmargar.

Risastórt herbergi fullt af dyrum,

Og þar sá ég þig.

Þú varst alltaf að kalla á réttlætið,

Sem þú þóttist hafa svarið fyrir.

 

Á meðan ég sef.

Umbyltir þú heiminum. ]



[ Gamli grálindi maðurinn mætir mér.

Með gust í tárvotum augunum.

Í gegnum glærhvita móðuna hann sér,

gagnsæa spegilmynd með augu í laugum.

 

Þar stend ég

búinn á líkama og sál.

 

Visnandi kuldinn kallar á sátt

milli þess sem var og er.

Tærandi sjálfstraustið 

yfirbugar mig.

 

Var þetta virkilega ég?

Ég sem lofaði,

ég sem brást?

Eða var sagan að endurtaka sig. ]



[ Vakna.

Opna augun og horfi á heiminn milliliðalaust.

Nakin barnsgráturinn stappar stálinu í mér harðari menn.

 

Allt sem var er horfið,

í framtíðinni.

Allt sem er,

 er óvelkomið.

 

Er þetta heimurinn sem við viljum. ]



[ Ég ákveð mig,

á meðan hinir stóru herða sig upp,

svara kallinu.

Engin er viðkvæmur nema hann kjósi.

Valið er laust við fordóma,

en ekki verknaðurinn.

 

Sömu svörin lyfta alltaf augliti mínu.

Alltaf sömu svörin,

en ég þekki ekki spurninguna.

Ef heimurinn væri stór,

bara ef...

Ef allir væru stórir,

bara ef...

Þá rynnu þessi tár ekki niður kynnar mínar.

 

Sami gráturinn vekur mig alltaf upp um nætur.

Alltaf sami gráturinn.

En ég veit ekki hver er að gráta.

Ef heimurinn væri litill

bara ef...

Ef allir væru litlir

Bara ef...

Þá hefði Davíð ekki þurft að kaupa ölið.

 

Þess vegna tárast ég...

Þess vegna vakna ég... ]



[ og sjá,

það varð ljós.

Ljós sem gaf af sér lif.

Líf sem gaf af sér mann.

Mann sem gat af sér guð.

Guð sem gat af sér ljós.

 

Stoltur leit faðirinn yfir brennd börnin sín,

og rétti þeim aðra eldspítu.

 

Um leið og ljósið slokknar,

þá mun ég dansa,

á gröf þess guðs,

sem Nitsche drap.

 

Þegar rigningin mikla,

Hefur skolað myrkrinu, skitnum og óþveralýðnum,

niður í hin huldu ræsi eilífðarinnar.

Þá mun ég krjúpa niður,

við fætur hinns mikla,

og biðjast glottandi vægðar. ]



[ If you´d look at your life
with my eyes,
you´d see that the path of your lifetime
isn´t marked with any footsteps.
-Why?
Because your an ANGEL!
-That´s why! ]



[ Hefurðu einhverntímann fundið svo hræðilega til,
en ekki haft sýnileg sár?
Hefurðu einhverntímann verið einn í heiminum,
innan um fjölda fólks?
Hefur þér fundist þú vera ekkert,
en samt vera hundrað kíló?
Hefurðu einhverntímann brosað framan í heiminn,
en verið að gráta innra með þér?
-Það hef ég. ]



[ Þegar ég dó,
var dauði lífs míns
ótímabær fráför tóms
sem hafði verið 
en samt án þess að
vera, vera.

Það voru sennilega
haustlaukarnir í garði
nágrannans sem fengu
mig til að fella tár
og brosa í gegnum tárin.
Ég get samt ekki séð,
sé ekki hvað er að,
hvort að það er eða
hvar það var nema vera 
verulega veruleikafirrtur.

Tóm komandi sumars 
nagar sál mína,
það er bara minning mín 
um misheppnaða æsku sem 
fær mig til að 
skjóta mig ekki. ]



[ Where the sun never shines,
where love is never felt,
where lonelyness is only known,
where the darkness covers all,
where a tiny voice calls out:
HELP ME!

Where the walls are made of me,
black, rocky, harsh and steep.
Where no one can enter, but me...

That place is my soul,
where all feelings are combined
into little flames,
that unite in an ocean of fire,
burning me inside,
happy for my sufforing...

Those flames are my doing,
but to conquer them, I must fight.

That I can begin with looking into a child´s eye,
and realize that I´m not the only one,
not understanding the world.

-I´m not alone....! ]



[ Bíbí pípir úti,
vekur mig klukkan fimm!
Ég vil að þessu slúti,
því ég þarf svefninn minn!
-Nú hleypi ég af
og haltu svo kjafti,
ljóti fuglinn þinn!
-Pæng! Pæng!
Og haltu svo kjafti,
ljóti fuglinn þinn! ]



[ Því ertu mér svo góð?
Ég á það eigi skilið.
Þú snertir mína strengi,
með mildri hönd.
Þú gefið mér svo margt,
svo mikið, stórt og hlýtt.
Ég vildi þér geta endurgoldið. ]



[ I love you so dearly,
that it kind of fears me.
But it will bring a tear to me,
if I may not kiss thee. ]



[ Leggðu aftur augun þín,
því nú er komin nótt.
Allir komnir inn til sín,
allir sofa rótt.
Og ef þú sefur nógu og vel,
þá stækkar þú og stækkar.

Úti er bjart á himninum,
því stjörnur skína þar.
Stjörnuhröp og norðurljós,
eru allstaðar.
En ef þú munt sjá stjörnuhrap,
þá skalt þú óska þér.


(Vantar þriðja erindið, kemur brátt!) ]



[ Ekki ást við fyrstu sýn
áttumst lengi við,
hún að spila á dragspil
ég sjálfur að éta svið.

Ástin lætur að sér hæðast
eignast við það vini tvo,
dýrð í byrjun ei skal hræðast
..hvað svo? ]



[ Sultan á brauðinu er sæt,
sæt eins og þú
þú þrífst ekki án brauðs
en brauðið er ekki ég,
það veit ég fyrir víst.

Myndir þú sætta þig við kex? ]



[ Ó Drottinn minn og lífgjafi,
ég á þér allt að þakka.
Þú sérð mér fyrir mat og vatni,
ást, umhyggju og gleði.

Heimurinn er grimmur, en þú verndar mig.
Heimurinn er fyrir aðra en mig.
Heimurinn vill láta svæfa mig.

Þú gerir lítið úr þér til þess eins að hugsa um mig.
Þú kyngir aðdróttunum og vorkunnsemi.
Þú ert faðir minn sem ég aldrei átti og mun aldrei eignast.

Það er mér heiður að fá að deyja þér við hlið í þessum garði. ]



[ Helvítis stelpuasninn,

gefur mér vitlaust tilbaka.

Skyldi hún vera á lausu? ]



[ Að vera hnoðaður og barinn er ekkert mál.
Að vera síðastur í röðinni er bara lífsins gangur.
Að vera síðan brenndur lifandi er hluti af starfinu.

En að þurfa snúa baki við fjölskyldunni allan tímann er erfiðast. ]



[ Þegar ég var þrettán þá reif ég úr mér hjartað,
  - bara til öryggis.

Syndir það í krukku með króatískum plómulanda,
  - bara til sýnis.

Ekkert fær mig sært og depurð finn ég enga,
  - því ást er ekki til. ]



[ Hugfanginn hlusta ég á blóðrautt hár hjartans 
en hunsa ljóst hár viskunnar. 
Þó veit ég 
að viskan veitir mér fé og frama, 
en hjartað einungis sólahringa ástríðu. 
Samt hefur það aldrei slegið hraðar. ]



[ Í Reykjavík stóð gluggi einn
sat fyrir innan jólasveinn
rimlar fyrir hlera og teinn
og dýna gólfi á.

Hvað er ég að gera hér?
Börnin bíða eftir mér,
fæ brauð og vatn en ekkert smér
og fötin eru grá.

\"Haf þig hægan sveinki minn
réttu mér nú handlegginn
færðu snöggvast skammtinn þinn
svo slakir betur á.\"

Brosandi á gólfi ligg
dofna tungu ég nú tygg
allt er ekkert að ég hygg
og húmið horfir á.

Loka augum burt ég fer
sleði, gjafir, dýraher
svíf um himinn sem mér ber
svo allir nú mig sjá.

Hvað er tungl og hvað er sól?
hvað er frelsi um þessi jól?
skríð á fjórum í mitt ból
og sef mér sjálfum hjá. ]



[ Eru þá gengnir allir dagar:
dvínar glóaldin gráhimni á
og gín við þeim sem iðrast
gapandi sár? ]



[ vorperlan sem glitrar
hleypir krafti inn í kaldar sálir,
sem eftir erfiðan vetur
vakna, rísa upp!
við heyrum hlátrasköll
ég sest niður og dæsi
tíminn virðist standa í stað
ég get ekki hennt reiður á
hvað það er, en ....,
sú tærasta tilfinning
sem ég hef fundið
er sú ást, sem,
hæglega væri
hægt að týna sér í,
tilfinningin er á sjálfstýringu
mátturinn er óviðjafnanlegur
hugurinn sækir í sig veðrið
hvað getum við sagt
ein lítil fluga vaknaði í morgun
fljótlega hefur hún áttað sig!
hún var ein í heiminum
hvaða ástæða skyldi vera fyrir því
að hún ein skyldi vakna?
er þetta tilgangsleysi
eða er hún kanski sú fluga
sem leggur undir sig heiminn?
ljósið tælir hana fram
hitinn gefur loforð, en,
eylíf sæla er ekki til
því þegar ég slekk ljósið
fellur skugginn yfir
og flugan skynjar
að svefninn sækir á hana
mun hún vakna aftur? ]



[ Það er búið að þjófa mig.

 Hún hefur eld í hári,
 roða í kinnum 
 og augu sem lýsa upp nætur.

 Misþyrmir mér með ástum 
 og hlátri
 og heldur mér föstum 
 
 í örmum sínum.

 Er einhver til í að bjarga mér,
 eftir svona þúsund ár? ]



[ fjölskylduboð...ég hata fjölskylduboð, maður stendur og reynir að vera sætur fyrir framan hálf skorpna ættingja sen eru ekkert annað en litlar mýflugur sem reyna að halda uppi áhugaverðum samræðum um ekki neitt né neitt.  hvað ef ég væri frá Númebíu myndi ég frekar fara eða væri ég bara að gera það til að þóknast veður-tal-sjúkum-íslendingum. það væti miklu skemmtilegra ef maður færi í þessi boð til að gera eitthvað spennandi eins on að berjast með leisetsverðum eða byggja hús úr klósettpappír og láta svo fræku reyna að komast upp á toppin á húsinu án þess að brjótaþað niður..þetta er víst bara svona sampt, fjölskylduboð...ég hata fjölskylduboð ]



[ Sá er þetta skrifar

er margklofi.

Ekki trúa honum, mér eða kettinum. ]



[ Afi laug eitt sinn að ömmu.
Hún páraði stjörnu á enni hans
og sendi til Schwerin með skipi.

Fékk síðar bréf með gulltönnum,
keypti sér tól fyrir tennur
og hvíslaði
  - þessi heldur þó kjafti. ]



[ Í blautum draumum mínum,
djúpt í þanginu.
Mjúkt hár þitt, eitt með sjávargróðanum.
Og þú svarar blítt en hálfflissandi
spurningum þarakattarins.

Kúskeljar í perlufestum.

Það elska þig allir.
Allir stökkva á djúpið eftir þér
og róa að því öllum árum að fanga þig í faðmi sínum,
en þú ert liprari á sundinu.
Og ég sem er ósyntur 
stend á öskrandi blístri í flæðarmálinu, 
af nötrandi þrá.
Þú ert svo helvíti töff á baðfötunum;

bobbingar í kúskeljum og perlufestum. ]



[ Mig langar í þig.
Kannske svolítið
eins og örninn langar í básúnu.
Ekki það að hann kunni að leika á hana,
hún er bara svo flott. ]



[ Angan hennar hékk enn í loftinu
og ég raunar líka
og  ég lamdi höfðinu við af einskærri gleði.

Þá tók náttúran við.

Ó við hugsaði ég 
og nær kulnað bálið gladdist 
og gerði atlögu að umhverfi sínu.  
Sársaukastunur fjallana 
bergmáluðu veröldina rauða um stund. 

Sjálfur hnoðaði ég krókódíla 
úr skýjunum, 
en þegar þeir tóku að éta björgunarsveitarmenn ástarinnar 
var mér nóg boðið og hugsaði mér til heimferðar.

Angan hennar hangir enn í loftinu, 
og ég raunar líka. ]



[ I.  HEL

Allt eins og krepptur hnefi.
Grýlukerti í sleflausum sleik við allt.
Of kalt til að æpa 
og  Hel á bláum kjól.
Frostið bitvargur blómlauss stálsins.
Rekkjudauðir menn.

II.  VÍTI

Sárt að anda og súr reykurinn sprengir  augun.              
Hlakkar í púkum og hlátur myrkrahöfðingjans.
Eldur, sót.
,,Ágætis uppstreymi\"  hlær Lúsifer 
og dustar af vængjunum.


III. HELVÍTI

Temprað loftslag. ]



[ Gæti ég gefið þér sál mína og hjarta, 
glöð ég myndi færa þér allt. 
Í stundarkorn að sýna þér veröld bjarta, 
svipta sársaukann burt og verma hjartað kalt. 

Heimurinn hefur svo margt að bjóða, 
harmurinn þarf ekki að stjórna þér. 
Þú getur séð allt hið góða, 
gleymdu, þjáningin á ekki heima hér. 

Trúðu á lífið, treystu mér. 
Takmarkalausa ást er hægt að finna. 
Það er svo margt sem augað ei sér, 
en flestir því aldrei sinna. 

Ekki halda að ég viti svarið, 
ég hef mínar flækjur að leysa. 
En ég veit að lífi þínu er illa varið, ef þú heldur áfram múra að reisa. 

Múra um hjartað, lokað og læst. 
Lyklinum kastað í hafið. 
Ástin er grafin, hvað er næst?
Lífið undir koddanum falið. ]



[ Fuglar himins og Faðirinn
Flóðhestur frá Níl,
skellihlær við Skógarfoss
skagfirðingur á bíl.

Satúrnus og stjörnur tvær
krjúpa í grænni sveit
æpir á og andskotast
útúrdrukkin geit.

Regn úr gulli og gersemum
guða á tröllin sjö,
berumst við í brekku
brosandi við tvö.

Sólir okkur syngja
sálma um ást og trú,
eygi þér í augu
og veit að þú ert sú.

Verkinu skal vanda til
ennþá við það sit,
vilt þú með mér eiga
þessa mynd í lit. ]



[ Það er eins og tónlist lífsins
sé alltaf hálftón ofar en ég.
Það verður til þess að það myndast felskja 
í Samfélaginu

Hin laglausa ég er litin hornauga.
Ég er nefnilega Felskja
í Samfélaginu ]



[ Sannanir um tilveru mína
eru brigðular
En ég er hér
án þess að 
ég efist
Finnuru það?
Ég kem við þig,
ég strýk vanga þinn
Já!
Þetta er ég
Ekki hræðast
því ég er hér ]



[ Tónar bylja í eyrum mér
taktfastir og einstaka sinnum falskir
Grænbrún augu fleygja sér til sunds
í djúpt haf tára
Stíflan er að bresta
og tárin mynda foss
sem steypist fram af
og hrynur niður í kjöltu mér

Ég vildi að ég væri ekki vængbrotin 
og gæti dansað
við taktfasta
og einstaka sinnum
falska tónana ]



[ Mér var sagt;

?Vogum vinnur
       vogum tapar?
?Hver er sinnar
       gæfu smiður?
?Shit 
       happens?

Allt þetta orsakaði fæðingu
lítils barns ]



[ án þín er ég ekkert 
með þér er allt 
þú heimsins fegursti fengur. 
mín svölun í hita 
minn hiti sé kalt 
þú drottins dýrasti drengur. 

þú ert mín gleði 
þú ert mín sorg 
þú ert minn háværi hlátur. 
þú ert mín stytta 
og stoð hér í borg 
en einnig minn sárasti grátur. 

er dimmir á kvöldin 
og tekur að syrta 
þá loks hvílir sólin sig. 
ég held að bros þitt 
sé mín eina birta, 
og ég held 
að ég elski þig. ]



[ syngdu fyrir mig söngvana þína 
svo sefist minn ótti fljótt 
syngdu, þá mun mér í hjartanu hlýna 
og hræðsla mín hverfa skjótt. 

syngdu um fallegu fuglana þína 
sem flugu til mín svo oft 
syngdu fyrir sálina mína 
svo sjálf hún komist á loft. 

syngdu um næturnar björtu og blíðu 
hve bálhvasst rokið var reitt. 
syngdu um ástina yndisfríðu 
og hversu ég unni þér heitt. 

syngdu ástin mín, ástin mín eina 
syngdu burt tárin þín, 
sorg þinni burtu skalt beina 
svo björt verður minning mín. 

syngdu við sængina mína 
þá sátt mun ég verða við flest, 
rödd þín mun yfir mér skína 
sem ódauðleg týra. 
En í himnanna salnum dýra 
fallega, fína, 
ég ávalt mun sakna þín mest ]



[ sjö svartir svanir 
sátu á grein 
sungu um sumar 
er sólin björt skein. 
þá var ég ein. 

ský voru varla 
vindur ei neinn 
hló þá í hljóði 
heimurinn hreinn. 
þá var hann einn. 

hittumst um haustið 
hann, ég og við 
sæl þá við sungum 
sváfum hlið við hlið. 
að elskenda sið. 

alla ungana okkar 
elskuðum heitt 
urðum samt átta að kveðja 
því enginn gat breytt, 
né örlögum eytt. 

tvö nú við tórum 
tæplega þó 
saman í skafli 
af nýföllnum snjó. 
eldgömul hró. 

saman við vonum að vakna 
vont myndi hins að sakna 
hjörtun vor myndi það kvelja. 

en í garðinum grundu ofar 
heilagur guð okkur lofar 
til eilífðar dagsins að dvelja. ]



[ I\'m locked up in here 
threw away the key 
now I\'m stuck in here 
for eternety 
my mind id gone away 
I\'ve got lots to say 
but noone\'s here to hear 
not even you, my dear 

now I\'m all alone 
noone here but me 
every one is gone 
there\'s darkness, I can\'t see 
I wan\'t you here with me 
I need someone to fuck 
I wish that you could be 
just as insane as me 

I was once as sane as you are 
but now I\'m fuckin\' crazy 
now I fighht my own war 
I\'m the captain and the general 
take away my pride and joy 
take away my little boy 
take away my family 
take my sanity 

I don\'t wanna go away 
I don\'t wanna have to stay 
theres darkness in my cell 
noone hears my yell 
I have gone insane 
theres nothing in my brain 
being fucked up is just something I did ]



[ sitjandi í stjörnuryki næturinnar 
hugsandi um dauðann 
skilja ekki tilganginn 
taka kylfu, drepa mann 
missa alla siðferðiskennd 
vera djöfullinn sjálfur 
og taka yfir heiminn 
finnast maður vera álfur 
engin sér mann 
eyða plánetunni 
þetta er mannkynssaga 
þetta eru Ragnarrök ]



[ tjöruflóð í höfðinu streimir 
hugsunin hvefur í svartann sæ 
maður sér, gleymir 
og deyr útaf heimsku sinni 
svífur til himna 
og gleymir 
tilgangi lífsins 
sem hann aldrei vissi 
dofnar og verður að engu 
minnigin er gleymd 
og maðurinn grafinn 
þetta er grimmd ]



[ darkness fills my soul inside 
evil creeps behind me 
the devil takes me for a ride 
in hell I meet my brethren 
I am not of the godly kind 
I am devilish too 
now I leave you all behind 
to out what is true 

is the world a good place to be 
is the world what it seems 
is there more than we can see 
is there a meaning to it all 

now I come back 
dumb as before 
lay down my sack 
it is tattered and torn 
like my soul has become ]



[ ligg í grasinu 
og toga af þér hedurnar 
svo þú getir ekki haldið á glasinu 
og drekkir ekki vatnið 
ég þarf það til að vökva blómin 
en þú hugsar um þig frekar en aðra 
hvar er sóminn 
hættu að anda 
ég þarf þetta loft 
þettað líf er erfitt án handa 
þú kafnar á sjálfum þér 
og ég hlæ 
og vökva blómin 
finn blásturs blæ 
og nota lík þitt 
tilað skíla blómunum 
svo fer ég inn ]



[ I am judged by other people 
they say I\'m evil 
they say I don\'t care 
but who are they to judge 
they weren\'t there 
I didn\'t mean for him to get killed 
I\'m sure he was supposed to live 
now my blanks are filled 
I remember 
I shot him in the head 
snuck up on him in bed 
he was screwing my girl 
I killed them both 
I made an oath 
not to tell a single soul 
what had happened 
then my heart became a hole 
I didn\'t care 
about anything or anyone 
I had to hide, but where 
I was dommed to be jailfood 
doomed to die slow 
I never ment to be rude 
just wanted to lay low 
but I have failed 
lost the game 
oh man 
how lame ]



[ talk about this world grows loud 
I can\'t hear any words 
still I stand upright and proud 
ready to faace the rest of the world 

I feel like I am dominant 
I feel so in control 
People say I\'m arrogant 
but I\'m just realistic 

the world today is cold and cruel 
and chaos governs the people 
but still I long to rule 
want to save the people 

bring light into this life 
not with a gun or a knife 
belive in justice 
roll gods dice ]



[ the red sun shines down on me 
it fades like all the world 
dieing, of course, is not a sin 
but many have I done 

allways to me have people been 
nothing but tools for my atvantage 
I killed them with my heart of tin 
and never looked back in regret 

I hate myself and have allways done 
cause I\'m a sore fuckup 
now I know I\'m not the one 
cause now I\'m dead ]



[ sit í snjónum og hugsa um morð 
hata svo mikið 
að ég kem því ekki í orð 
ég vill drepa allt og alla 
hatrið grefur sig í hausinn á mér 
ofbeldið brýst út 
á meðan ég riðlast á þér 
þú þolir mig ekki 
en umberð mig samt 
ég lem þig til óbóta 
þú lokar þig inni 
ég heyrir þig öskra og blóta 
ég hlæ að þessum aumingjahætti 
ég má allt 
því ég er í embætti ]



[ tár renna niður kinnarnar 
og segja mér að ekki er allt með felldu 
ég sit inní herbergi 
því frammi eru öskur og læti 
ég vildi að ég mundi hverfa 
vera hvergi 
því pabbi er göltur og mamma er herfa 
ég hata þau bæði 
vill að þau hverfi 
svo ég fái smá næði 
vill vera einn því allir hata mig 
þeir segja það ekki 
en ég veit það 
því að pabbi fór 
og það er allt mér að kenna 
því ég er heimskur og sljór 
ég þarf upplyftingu 
sniffa kók og drekka bjór 
ég dey hægt og rólega 
en af hverju 
ég vill að allt gerist strax 
finn reipi 
bind það um hálsinn 
að lokum 
fram af þaki ég mér steipi ]



[ I feel alone 
my heart is broken 
and so is my neck 
say not a single tone 
I\'m suck a wreck 
my wings are broken 
my harp has no strings 
I have fallen 
I miss my wings 
cause now I can\'t fly 
I\'m just a mortal 
still I can not tell a lie 
I\'m a saint 
still I am hated 
I see the world collapse 
and can\'t do a thing 
my voice is gone 
so I can not sing 
my divine powers have faded 
I\'m a loser 
I have failed 
I drop 
I die ]



[ Moonshine fills my eyes with sadness 
makes me cry 
filling my soul with darkness 
makes me scream 
I hate my life 
I wan\'t to die 
I wan\'t to kill you too 
but I dont know why 
my head full of shit 
my eyes filled with hate 
when I see you 
my hate for you rises with my heart rate 
my heart stops 
I drop and lay in the grass 
but my head keeps on going 
and I see insects eating my body 
my death is not the end 
now I\'m all bloody 
but I feel no pain 
but my hate for you still remains ]



[ I\'ve got a fucked up freaky mind 
I deserve to be burned to ashes 
and blown off with the wind 
like a raging storm in the desert 
with the sun shining bright down on me 
but the suddenly total darkness 
it\'s so dark, everything seems to be invisible, I can\'t see 
it\'s like the world is at it\'s apocalypse 
dieing would be an unexpected plesure 
like a huge christmas package 
while living forever would be a total failiure 
pian is just apart of being alive ]



[ I don\'t know what the meaning of life is 
I wan\'t my head stuck on a spike 
I don\'t wanna go on with this life shit 
I wanna be disected in every way 
I wan\'t my life to be taken n\' bended 
I wan\'t my life to be cut up n\' ended 
now I know that god has surrendered 
now I know that religeon has ended 

this whole world is fucked up n\' twisted 
this funckin\' life will make me unhappy 
my shit life is gonna be wasted 
shame on every priest in the country 
I have lived a log life of lies 
a lie you\'re gonna help me untie 
set a snare and leave me to die 
you will regret this and wonder why 

gonna help me kill myself 
gonna place my head on a shelf 
gonna tear my body apart 
my death is a fuckin\' piece of art ]



[ hausin á mér er einsog svampur 
léttur og rakadrægur 
ég skil ekki góðmesku 
ég er aldrei þægur 
vill bara brjóta og bramla 
ég er fífl 
eða það segir sú gamla 
ég á ekki skilið þetta líf 
ég ætla að enda það 
skera sundur púlsinn með hníf 
liggja á gólfinu 
í eigin blóði 
það blæðir svo mikið 
það liggur við flóði 
en ég veit ekki af því 
því ég er dauður 
líkaminn þurr 
hausinn auður 
ég sé svart 
og fatta hvað ég var mikill sauður ]



[ heimurinn er heimskan ein 
samansettur af hálfvitum 
þó að gatan sé þráðbein 
þeir ná að keyra útaf 
hversvegna er ég gáfaðri 
hversvegna er ég guð 
ég er samt ekkert fágaðri 
ég er ruddi einsog hinir 
ég hata þig og allt sem þér tengist 
ég þoli ekki sjálfan mig 
sama hversu lífið lengist 
ég enda það á næstunni ]



[ ég sit inní tómu herbergi 
finnst erinsog þerna séu milljón manns 
ég get hreeift mig hvergi 
því ég er kraminn 
get ekki andað 
get ekki séð 
finnst einsog hjartað hafi verið blandað 
í rafmagnsblandara 
ég er alveg að deyja 
en skil samt ekki neitt 
ég hef ekkert að segja 
sé lífið þjóta framhjá á nokkrum augnablikum 
ég dey en dett ekki niður 
því allt fólkið heldur mér uppi 
samt er ég einn 
ég veit hvert ég er að fara 
minn vegur til helvítits er mjög beinn ]



[ get lost in the shadow of the past 
cannot hide what I\'ve done 
with everything moving so fast 
I get lost in chaos 
can\'t help being slow 
with this burden of sinds 
I hide and lay low 
don\'t wan\'t anyone to see 
how bad I\'ve been 
but what do you wan\'t me to be 
I can\'t be an angel 
I have no wings 
but although I\'m alot of things 
I am no devil 
I ain\'t that bad ]



[ sitjandi í sýrupolli frægðar 
allir vilja mig snerta 
ég bið guð vægðar 
því ég ræð ekki við þennan farald 
ég vill bara vera venjulegur 
og geri það sem ég get 
en ég veerð bara heimskulegur 
og sötra himinninn uppum nefið 
held að ég sé að deyja 
vill að svo sé 
veit ekki hvað ég á að segja 
ég hata allt og alla 
því allir eru fávitar 
og ég þurrka þá burt 
einsog svitan á enninu 
sem myndast þegar það er heitt og þurrt 
ég ætla að drepa þá 
alla sem mig elta 
því ég ætla að labba með fiskum 
svona fiskum sem gelta 
því hausinn á mér er að bráðna 
ég er settur í klefa 
þar það er dælt í mig lyfjum 
og ég byrja að slefa 
ég ræð ekki við mig 
heilinn deyr á undan líkamanum ]



[ labbandi í mannþrönginni 
og taka ekki eftir einstaklingum 
heldur bara fjöldanum 
finna allar hvatirnar sem við þvingum 
höludm þeim inni og hleypum þeim ekki út 
þangað til að við springum 
og látum frumhvatirnar ráða 
byrjum að drepa mann og annan 
því þettað er ekki lengur feumhvatir 
heldur hrein geðveiki 
sem springur úr með tilheyrandi sveppaskýi 
við hömumst og hömumst 
þangað til að hausinn líkist blýi 
þungur og ofnæmisvaldandi 
við reynum að hugsa 
en blýið er of þykkt 
við hættum að finna til 
hættum að finna lykt 
öndum að okkur reyknum 
köfnum.... 
deyjum.... 
hverfum.... ]



[ ofbeldi heimsins er óendanlegt 
alheims friður 
er eitthvað ómögulegt 
friðarsinnar not ofbeldi til að stoppa það 
er þetta fólk ekki lagi 
í höfðinu á þeim er augljóslega eitthvað að 
skilja ekki góðmennsku 
heldur bara græðgi 
tala ekki íslensku 
heldur tala í peningum 
vilja engum gott 
vilja bara græða 
og eiga það sem þykir flott 
en skilja ekki að gómennska er töff 
og að þeir eru bara nördar ]



[ með geislabaug og hörpu 
ég hefst á loft til himna 
en lykla-Pétur hafnar mér 
ég hrópa, vængbrotna og hrapa 
lendi við hásæti satans 
og mér líður líkt og apa 
með geislabauginn um hálsinn 
ég græt við glóandi steina 
vængirnir teknir 
og hófar taka við af tám 
ég er púki 
ég er dæmdur í eilífð í helvíti 
enginn vill að ég strjúki 
svo ég er settur í læstan klefa 
að ég strjúki núna 
það ég svo stórlega efa 
ég er fastur hér það sem eftir er 
og þykir það frekar súrt 
því að botn helvítis 
er bað af blóði 
og ég er að drukkna í því 
ég dett niður og dey ]



[ ég sit á gangstéttinni 
með snjóinn uppað höku 
horfi uppí stjörnurnar 
skil ekki tilganginn 
slæ við slöku 
hætti að anda 
vill deyja 
held það leysi minn vanda 
leggst á bakið og sé svart 
finn hvað malbikið er kalt og hart 
brjálast og öskra 
en enginn heyrir í mér 
öskrið deyr með mér ]



[ ég held í höndina á þér 
leiði þig til helvítis 
held aftur af mér 
og brosi til þín 
ég gríp um hreðjarnar á þér 
og ég geldi þig 
því það er nóg af þér 
í helvíti 

ég lít niður til þín 
frá skýjahnoðrunum 
veit ekki hvað þú hugsar 
en ég veit þín spor 

þú hatar mig 
ég skil ekki afhverju 
útaf því að ég geldi þig 
hvað meinaru 
tók frá þér kynkvötina 
ég bjargaði þér ]



[ hvað er eð gerast 
hvers vegna viltu mig ekki 
er ég að sturlast 
eða er þetta eðlilegt 
að vera fullur alla daga 
og berja þig til óbóta 
þettað er ekkert sem ekki má laga 
þú veist þú losnar ekki við mig 
því hver hefur sinn djöful að draga 
og ég er þinn djöfull 
og þú mín tík 
ég hætti ekki að berja þig 
fyrr en þú ert orðin lík 
þá kemur löggan 
og þá brotna öll beinin 
því að þeir berja mig í spað 
og henda mér svo í steininn 
og ég er fastur þar ævilangt ]



[ I think I\'m blind 
can\'t see you 
not going to find 
what I seek 
my search for purity 
will never end 
for all humanity 
it serves well 
I\'m lost in lies 
lies of mine 
I brake all ties 
ties with you 
now I\'ve died 
and gone to heaven 
there I hide 
never to be found 
free from you 
and all your violence 
how could I know 
that I\'d end up hateing you ]



[ sætið er ennþá volgt 
þegar ég sest niður og horfi 
þessi mynd er um mann 
sem drepur alla með orfi 
þettað er leiðimleg mynd 
enda er leikstjórinn fífl 
það er dauðasynd 
að hafa þurft að borga 
enn það er mín mannlega heimska 
sem ég þarf að torga 
þettað er einsog að horfa á möguleikhúsið á tjaldi 
ég skil ekki af hverju það var þessi mynd sem ég valdi 

það er komið hlé og ég labba út 
einsog ég ætli að fá mér sígó 
og drekka kók af stút 
en ég fer heim, hef fengið nóg 
leggst uppí rúm og ég fer að sofa 
til að fá myrkur ýti ég á slökkvararofa 
daginn eftir frétti ég að maður hafi dáið 
á þessari sömu mynd og ég var á kvöldið áður 

af hverju segiru að ég fái ekki endurgreitt 
þegar ég kom inn var sætið ennþá heitt 
ég fór út í hléi og maðurinn við hliðina á mér dó 
borgaðu mér helvítis miðan, ég hef sagt þér nóg 
ég labba út og reyni þessu að gleyma 
svoleiðis er best að gera í sófanum heima ]



[ my hands are tied 
I\'m stuck in this cave 
my sword so far away 
and I have more than myself to save 
all I have is a rose 
maybe it\'s magical 
nobody knows 
where I am 
I hear the dragon coming 
untie myself 
get my sword 
have to hide 
and slay the dragon 
to save my bride 
jump out and kill the beast 
and on its flesh I feast 
ride back to my kingdom 
where my servants scream in despair 
cause their king was gone 
but where 
noone knew 
but now I\'m back 
coutinue to rule 
and try to be fair 
and not cruel ]



[ the taste of your touch 
yur tender lips 
the look in your eyes 
and the way you wiggle your hips 
I hold you so close 
smell your hair 
you are my rose 
so sweet and tender 
you trat me so bad 
you drive me away 
what we could have had 
you have ruined 
just like my soul 
my heart is crushed 
in my chest, a hole 
around my neck, a rope 
kick away the chair 
suicide is my last hope 
I long for death ]



[ í þessum öfugsnúna heimi 
lög þeirra kremja mig 
ég aldrei gleymi 
hversu mikið þeir lömdu mig 
hvernig það var 
að ranka við sér í eigin blóði 
sálin með stórt mar 
þó líkaminn sé sár 
kvelst sálin meira 
öll mín ár 
virðast lítil 
við hlið atburða þessa dags ]



[ my eyes are open 
but the world ain´t gray 
it´s just black 
not a good place to stay 
I see no good 
everything is bad 
and here I have lost 
everything I had 
and now I stand alone 
and pray to die 
my will to live is gone ]



[ you are inside my head 
I can\'t see whats bad 
I can see your eyes 
in my eyes in the mirror 
you are not like me 
but still we are the same 
what do I have to do 
to make you go away! 
GO AWAY! 
I don\'t need thst shit 
you give me every day 
all day 
I can see that youre not gonna go away 
people are lookin\' at me 
like I\'m some kind of freak 
please go away 
so I can be saine again! 
FREAK! 
you are in me 
we are the same 
still I hate you 
get the fuck away! 
GO AWAY! 
why won\'t you leave me alone 
you know I\'m too paranoid 
I can hear footsteps 
by my bed at night 
I clear my head of all thoughts 
but you are still inside 
why won\'t you go away 
so I can keep my pride 
GO AWAY! 
I am sorry 
that I blaimed you 
I can feel you 
slippin\' away from me! 
GO AWAY! 
FREAK! ]



[ this person inside me 
trying to break out 
people cannot see 
makes me scream and shout 
hate me life 
more and more each day 
want to slit my throat with a knife 
cause noone will hear what I have to say 

cause of this I\'m lonly 
and have no friends 
only the pain of others makes me happy 
when the life of another ends 

I see myself as a monster 
that terrorises all 
destruction is my only skill 
my grasp is gone 
now I cannot kill ]



[ whats the point 
of living this life 
whats the point 
of dieing 
why do we endure 
this pain 
why do we endure 
so long 
how can there be 
a god 
why can\'t we see 
him 
who want\'s 
money 
when you can have 
love 
am I any more important 
than a dove 
why can\'t everyone 
be pleasant 
why do we ever 
lie 
why can\'t I just 
die ]



[ söngur verður að gráti 
í hálsi ungs manns 
ofbeldi og hrylling 
má sjá í huga hans 
sjálfstjórn verður engin 
sár djúpt í sálina 
fullur bati verður ekki auðfenginn 
mörg ár hafa liðið 
í sálarsárin 
hann lengi hefur sviðið 
hann vildi að hann hefði aldrei fæðst 
og kemur seint til með að skilja 
það vald sem er æðst 
að hata fólk 
eftir barsmíðar og læti 
hann mundi forðast það 
ef hann gæti 
skilur ekki tilganginn 
innan eiginn huga 
er hann eini fanginn ]



[ I hate this feeling 
I\'m filled with shame 
ashamed of my actions 
ashamed of my name 
I feel like life is changing 
it does\'t feel like a game 
but more like a process 
filled with torture and pain 
I\'ve gotta go 
this has gotta end 
there is a long road ahead 
and I\'m not trying to be bad 
when I say that 
death is our final destination ]



[ when I was a little kid 
nobody liked me 
I ran and hid 
in my own little world 
but now I\'m stuck 
inside my own head 
I have no luck 
in trying to get out 
I hate myself and I wan\'t to die 
but nobody knows why 
cause I can\'t tell them 
from inside my head 
life doesn\'t look real 
so why go on 
life is of no use to me 
this is something 
only I see 
for that everyone is blind 
I go to heaven 
and leave you all behind ]



[ ég er sem tyggjó 
fast undir skónum hjá þér 
þú mundir skafa mig í burtu 
og henda mér 
ef þú vissir að ég væri þarna 
það er þá þegar búið að tyggja mig 
og spíta mér út 
en ég elska þig 
og fatta ekki að þú sért að traðka á mér 
en allir aðrir sjá það 
að það er eitthvað að 
en minns ekki sér 
því ég vill vera hjá þér 
vill að þú haldir mér þangað til að ég sofna 
því mér finnst einsog hausinn á mér sé að klofna ]



[ I was the new kid 
nobody liked me 
no matter where I hid 
they couldn\'t let me be 
I saw that red head 
coming at me 
he didn\'t like me 
I knew ho would beat me 
this has left a hole 
there\'s a scar in my soul 

you will see me 
standing outside your door 
you will hear me 
knocking on your door 
you will see me 
holding a huge fucking knife 
you will know me 
I will kill you 

I had to move 
far away from that place 
my mind was filled 
with pictures of his ugly face 
so I decided 
to seek vengence right away 
that decicion 
has been made to stay 
his fate has been made 
he will fall in my shade 

you see me 
standing outside your door 
you hear me 
knocking on your door 
you see me 
holding a huge fucking knife 
you know me 
I am killing you 

now I\'ve killed him 
now my plan to escape 
I have decided 
to face my actions and stay 
I will be busted 
and I will confess 
still I will be fried 
cause noone belives me 
people hate me 
for beliving in justice 

you saw me 
standing outside your door 
you heard me 
knocking on your door 
you saw me 
holding a huge fucking knife 
you knew me 
I have killed you 

now I\'m locked up 
and await my death 
execution 
by a lethal injection 
but I\'m okay with it 
my scars are healed 
I feel the poison 
my fate is sealed 
now I\'m dieing 
but I\'m still smiling 

now that I\'m dead 
I won\'t stop smiling 
cause you are dead 
my life is complete 
I taste your blood 
on my cold lips 
now your dead 
and gone away, motherfucker! ]



[ sé lítið blóm gægjast uppúr grasinu 
svo lítið, fallegt og sakleysislegt 
svo ég hleyp að því og ríf það upp 
því þetta litla blóm er frekt 
það tók plássið frá grasinu 
svo ég ríf það í pínulitla bita 
þegar fólk sér mig heldur það að ég sé geðveikur 
eða með fjögurtíu stiga hita 
en svo er ekki 
ég var bara að lita 
ekki í eina pínulitla bók 
heldur heilt tún 
og það átti að vera grænt haf 
með engri bleikri eyju 
og núna segja fullt af mönnum í hvítum sloppum 
að það eigi að setja mig í spennitreyju 
en mér er sama hvað þeir vilja 
ég vill bara lita 
þeir verða að skilja 
að ég veit mínu viti 
og ég vill mína liti ]



[ a dagger twists so deep in my head 
my blood is flowing as I drop on my bed 
I hate this life and just want to die 
you need not know why 

I\'ve been this way since I was born 
before I could talk a christian sworn 
I never said yes I belive in god 
I didn\'t even try to nod 

now I am dead and not going to heaven 
I\'ve benn wanting to die since I was seven 
but I\'m not going down to hell 
now that I\'m rotting I feel well ]



[ I fear I have come to an end 
for that my sword is so hard to mend 
I can nolonger be a hero 
for that my strength is close to zero 
I try to act as I am fine 
but I blurt it all out with wine 

so now I\'m but a peasant 
this life is not pleasant 
or maybe it just not for me 
for that a hero I was made to be 

I cry myself to sleep at night 
for that I am no longer a knight 
I\'ve tried to ride my cow 
but I allways manage to fall somehow 

as I grow older 
my heart gets colder 
and I feel my life slipping away 
and I realize that heros come and go 
they are not here to stay ]



[ look how far I\'ve come 
becouse of you 
I am what I wanted to be 
therefor I am no longer blue 
and finaly I see 
that you did so much 
I know now 
that I need your touch 
to be complete 
I act like you 
and talk like you 
I\'m apart of you 
I love you 
thank you dad.... ]



[ Beat me, eat me, treat me bad 
I can feel me going mad 
youre a fool and youve been had 
you fuckin stupid redhead 
I hate your guts and hope you die 
a slow and painfull death 
no I do not tell a lie 
I have just altered the truth 
now youre dieing at my hand 
your blood is on my hands 
holding a knife, I´m on my knees in the sand 
I lough outloud 
and hope you hear the sickness in my voice 
cause your existance has been annoying 
youre just an irritateing noise 
and now I turn down your volume ]



[ Locked up, tied and gaged 
Stuck in my own imagination 
I\'ve been told I\'m not like them 
I\'m like an infestation 
I cannot be driven away 
I cannot be hidden 
you better know I\'m here to stay 
I\'m gonna haunt your soul 
I am not a normal guy 
I\'m not just a human 
I allways was a little shy 
but now I\'m out in the open 
I will soon have all the souls 
the it will all be over ]



[ being called wierd by the freaks of the circus 
it is very unpleasant 
and haveing to live there 
when in your eyes I am but a peasant 
piked on for being myself 
not following the commands of others 
going my own way 
no matter whom it bothers 
we are not alike 
even thought we are brothers 
I will not bow and bend 
just becouse you say so 
this has got to come to an end 
before we loose our star attraction 
then noone will come to see us 
and noone will care 
nad thus 
we cannot take part any more ]



[ I\'m all alone 
in a crowded mall 
my sun has shone 
but it shines no more 
I\'ve been abandoned 
left to die 
still I don\'t wonder 
or ask why 
cause I understand 
the feeling of hate 
cause I hate myself 
and for death I wait 
but this wait is long 
and without pleasures 
I lay on the floor 
and hope to be crushed 
by all the people walking by 
but they seem to avoid me 
I understand why 
cause I am repulsive 
and deserve to be helpless 
I just wait 
and hope I die of hunger ]



[ sit allsnakinn úta umferðareyjunni 
leifi öllum að sjá hinn rétt mig 
en ég get ekkert gert í kvölinni 
sem fylgir því að vera ég 
ég skil ekki hvað fólk er að glápa 
ég er maður alveg eins og það 
fólk virðist bara vera að rápa 
eins og það sé ekki að fara á neinn sérstakan stað 
ég sit um stund og velti fyrir mér bílunum 
og og byrja að dæma útfrá þeim 

þessi er í tölvinni í öllum frístundum 
þessi vinnur hjá kaupþing 
þessi hlustar bara á FM 
og rúntar um með litlar stelpur 
þessi er að fara að horfa á HM 
ef það er þá sýnt 
og þessi er með lítið typpi 
og reynir að bæta það upp með dekkjum 
jæja það er komið nóg af þessu flyppi 
ég klæði mig og rölti heim ]



[ Lonelyness and emptyness 
fill me up inside 
I feel abandoned, deserted 
I hvae my eyes wide open 
still I see noone 
cause noone is there 
I start to cry and run 
don\'t know where I\'m going 
or where I\'m coming from 
then I start to feel weak 
and I collapse in the sand 
how long have I been running? a day? a week? 
it doesn\'t matter 
I just lay there motionless 
waiting for it all to be over 
all this trying is pointless ]



[ Þegar um málbeinið losnar 
á öðru ári
barnsins sem á allt lífið framundan
er sem skriða losni úr læðingi
og það hljóðnar ekki
fyrr en þrýstingurinn hefur hjaðnað. ]



[ Mamma sagði við mig þegar ég var ungur
að ég ætti alltaf að spara
og passa mig á bílunum
og alltaf að skeina mig
og bora ekki í nefið
og klára alltaf matinn
og borða kartöflur jafnt sem pizzur
og vera alltaf kurteis
og læra heima
og mæta á réttum tíma
og tala ekki lengi í síma
og fara snemma að sofa.

Heldurðu að ég sé vitlaus?

Að vera ekki enn búinn að ná þessu. ]



[ Skrái skilning lífsins
niður á blað
núll
núll
núll
ég get ekki skilið það.

Skrái skepnuskap huga míns
niður á blað
fjórir,
fimm,
sex,
eykst, en ekki hvað.

Skrái hamingju
niður á blað
þrír,
tveir,
einn,
Deyfðin rennur í hlað.

Eins og lítill krakki í rólu. 
Sveiflast upp og niður, 
en alltaf á sama stað. ]



[ Veist þú hvernig er að vera
ekki neinn sérstakur
og hlaupa um nakin, en samt tekur enginn eftir þér.

Að hlaupa um og finna frelsið
með brett upp á forhúðina
þannig að allir mega sjá þig.

Að stökkva upp í loftið
og þykjast skjóta
lenda í jörðinni og velta sér um 

og enginn tekur eftir þér

og manni líður eins og
- kuski í nafla alheimsins.

Og maður er einhvernveginn
- kusk í nafla alheimsins. ]



[ Ég flýt í jörðu,
stend á vatni,
sé ekki örðu,
vona að mér batni.

Er byggður á sandi,
heng á ryðguðum nagla,
tilbið þig - heilagur fjandi,
og vísu saman bagla.

Ég er viður í skútu,
í símanum og aldrei við,
hjólbarði af rútu,
þoli litla bið.

Svona gæti maður,
haldið áfram - líkt og ódauðlegur fugl,
en blaður er blaður,
og það er nákvæmlega ekkert vit í því að semja þetta rugl...

- samt ert þú enn að lesa þetta.

Þýðir það að ég eigi að halda áfram; 
hrinda merkingunni fram af bjargi, 
ofan í óskiljanlegt haf og láta þig drukkna þar í tilgangsleysi, 
því þú - við öll munum falla með merkingunni.

Kannski er það tilgangurinn. ]



[ ég sit uppi í sófa einmana máttlaus dofinn og gramur 
hlusta á Pink Floyd og hennar angurværa gítarglamur 
þó hljóðin séu ljúf og hrollur hríslast um bakið 
og textar um sorgir hafa tárakirtlana vakið 
þá er ég fyrst með þér - sjálfum mér samur. 

\"shine on you crazy diamond\" hljómar í eyrum mér 
en hrollurinn eykst mjög með \"wish you were here\" 
því þegar textarnir fjalla um ástir gleði og hlýju 
og tilfinningar sem ávallt kvikna að nýju 
þá mun hugur minn æ í raun dvelja hjá þér. 

fyrst þegar \"comfortably numb\" brýst inn í mitt eyra 
tekur söngvarinn að syngja um sorgir og fleira 
þegar röddin þín er hljóðnuð - þögnin ekki rofin 
sit ég uppi í sófa með heyrnartólin dofinn. 

öll þessi ástarlög ná að fanga mig 
því í raun og veru fjalla þau um þig. ]



[ úr skuggahornum herbergis skríður hún fram 
dauðskelfd og gráti nær í varnaðarstöðu 
skrímslið í stofunni sefur enn vært 
skrímslið sem nýtti sér sakleysið hennar. 

úr tárakirtlum fegurðar renna demantstár 
blóðrauð þau lenda á litlum mjúkum vöngum 
skrímslið í stofunni sefur enn vært 
skrímslið sem nýtti sér líkama hennar. 

úr fötunum fer hún og læðist í bað 
óhreina sálin skolar syndir á brott 
skrímslið í stofunni rumskar og byltist 
skrimslíð sem óhreinkaði æskuna hennar. 

úr baðherbergi heyrist einmana snökt 
fallin er depurð á ásjónu sálar 
skrímslið í stofunni opnar augu sín 
skrímslið sem nálgast og bíður í leynum. 

úr baðherbergi heyrist svo sársaukaóp 
fallinn er dauði á sakleysislíf 
skrímslið í stofunni - lítillar hnátu faðir 
skrímslið sem endaði stutta lífið hennar. ]



[ í skuggaskiptum ljóss og myrkurs springur út eitt blóm 
skjótt mun hver í blindni sinni kæfa hennar hljóm 
því hvar sem hver mun halda sig er ætíð illska þar 
og hverfur góðvild úr heimi þeim sem að Atlas bar. 

guð er dauður og sleppir taki 
heimur ferst hér brátt 
til að fólkið lifi og vaki 
haldið alla sátt. 

heimur hvílir á vorum herðum 
friðinn hátt við halda verðum. ]



[ lítill dropi stekkur fram af brúninni 
endar í hylnum og blandast fjöldanum 
ferðast fram svo tær og fagur 
en skiptir svo litlu máli. 

í hitanum bráðnar hann og deyr 
ferðast á vængjum upp til himna 
en hann missir senn flugið 
og fellur til heljar 
niður til jarðar á ný. 

lendir á auga eins reiðhjólakappa 
missir hann gripið á kornóttri möl 
þeysist á vegrið og þýtur á loft 
kremst undir trukki og deyr. 

lítill dropi sem eitt sinn í hyl einum dvaldi 
reyndist beittur í raun og heila fjölskyldu kvaldi. ]



[ the white coloured cotton cloud 
over the mountain starts to weep 
the tears roll down the empty hills 
water comes together in the wound 
which grows deeper by the moment... 

eventually the hills come down 
the rest is flushed out into the sea 
the cloud is laughing with pleasure 
as the hills will never grow again... 

new grass will grow on the ground 
where once the hills protected me... ]



[ Sýndu mér sálina.
Segðu mér söguna
um sársaukann, syndina
og sólina í þér.

Þú þekur minn huga.
Þú þráir mitt hjarta
en þekkir ei þörf mína
og þrá eftir þér.

Fallin á tíma.
Við fáum ei framar
að faðmast og finna
þá fallegu ást
sem forðum við fundum
og bundum
í þögn sem ástinni brást. ]



[ Lifandi skulum við lífinu lifa
og leikandi á hörpunnar strengina slá.
Ævinnar frá okkur árin þau tifa
og eigi er ljóst hve mörg hér munum fá.

En tregir þá hörpunnar tónarnir titra
er tilveran virðist vonlaus og köld.
Strengirnir stirðna af slættinum bitra
en sorgirnar taka í hjartanu völd.

Sagt er að sorgin og gleðin þær ferðist
samferða og skiptist á strengina að slá.
En harmurinn heilsar svo hugurinn herðist
en ei til að hjartað hægt leggist í dá.

Sorgir því sigrum með sterkara hjarta.
Stirðir strengir þeir hrökkvar við smátt.
Snúum svartnætti í sumarnótt bjarta
og spilum á strengi hörpunnar dátt. ]



[ Að standast þær þrautir 
sem lagðar eru hér
að forðast þær snörur 
sem þvælast fyrir mér
hefur reynst mér þrautin þung
því syndin hefur fylgt mér
allt frá því ég var ung.

Ég hlust\'ekki á eldri 
og vitrari menn
því ég hef talið mér trú um að ég
viti allt betur og geri það enn
því við syndina ég elska að daðra 
en afleiðingarnar elta mig 
og að lokum hún heggur sem naðra.

En hvenær ég læri og hvenær ég sé
að raunveruleikinn bíður mín
handan við hornið, stendur hann
og bíður mér að koma til sín.

Ég færist sífellt nær því
en mun ég takmarkinu ná
áður en það er um seinan
og Guði ég farin er frá? ]



[ Orð.... Svart-hvítir deplar augna minna
Þau endurspeglast af skjánum
Innihaldslaus og vanabundin

Rödd.... Ljúfir hljómar raddar þinnar
Fá tíman til að hverfa og góða byrtast
Trúin á traust vex

Fegurð.... Punktar fá líf
Og myndin grefur sig í vitundina
Hjartalagið skín í gegnum þessa fallegu þig

Þú.... Þúsund, þrjátíu, tvær mínútur líða ekki án þess að þú sért viðfangsefni hugsana minna
Heldur mér föngum ]



[ Kvalarfullur kvíðinn kitlar kjarklítið hjartað\\
Ungur drengur gengur ekki lengur, hann hengur
út af hverju?  
það er svo margt að\\
kalt kvöld kveður kalda kvalda sál sem gat ekki kvartað\\
út af hverju?  
Það var allt að\\ ]



[ þegar þú hefur vini glatað\\\\
geturu elskað eða hatað\\\\
matað sjálfan þig á reiði\\\\
grátið þykkum tárum yfir leiði\\\\

þegar þú hefur vini glatað\\\\
geturu elskað eða hatað\\\\
séð það að allt sem hann gerði\\\\
var keypt allt of dýru verði\\\\ ]



[ Orð mín eru gleypt af loftinu\\
Að týnast í sjálfum mér var aldrei inn á kortinu\\
Ég er sorgmæddi maðurinn sofandi í portinu\\
Ég er maðurinn sem gruflar í sorpinu\\
Ég er skíturinn í þorpinu\\
Dýrið í víninu\\
þetta hvíta í trýninu\\
veiran í sýninu\\
heyri fólkið tala um mig er ég læst sofa\\
segja að ég deyji vonandi úr kulda í þessum pappakassakofa\\
þau slökkva ljósin þegar að mín kveikna\\
ég kunni eitt sinn að teikna\\
ég kunni eitt sinn að reikna\\
en nú talar fólk um mig sem hinn illa leikna\\ ]



[ ég týni því sem ég finn
tapa því sem ég vinn
hent út er aðrir fara inn
fæ högg á kinn
rifið af mér skinn
er enginn vinur minn
eða er ég bara óheppinn ]



[ Ég finn víbraðan óminn\\\\
Ég heyri ljúfan en viðkvæman hljóminn\\\\
Nú er það sterk melódían sem er dóninn\\\\
Ég sé blóminn\\\\
ég finn þegar þau lita tóninn\\\\
Trommurnar öskra eins og svöng ljónin\\\\
Nú eru þær orðnar dóninn\\\\
Melódían hækkar og hefur hátt eins og róninn\\\\
Sem sönglar með sjálfum sér ég er dóninn\\\\
Hann hækkar ekki djúpan róminn\\
Hann hvíslar\\\\
eins og hræddir gíslar\\\\
Hann daðrar við hið óþekkta\\\\
Gerir melódíuna svekkta\\\\
Svo hún hækkar\\\\
eins og á sem rennur yfir bakka sína\\\\
Svo hún stækkar\\\\
eins og rónanum sem tókst sál sinni að týna\\\\
hún fækkar\\\\
trommunum sem voru sig búnar við melódíuna að líma\\\\
róninn drukknar í sinni synd\\\\
deyr eins og bassabox sem tókst ekki að leysa allan sinn vind\\\\
tónlistin er bara tóm\\\\
með holan góm\\\\
bara ímynd\\\\
klassískt\\\\
tíst\\\\
sem enginn býst við\\\\
hið tóma orð\\\\
fremur þjóðarmorð\\\\
því þú rónann kýst\\\\
tónlist var gerð fyrir jésú krist\\\\
fyrir rónann sem hafði fjölskyldu sína misst\\\\
síðast en ekki síst\\\\
fyrir innantómt tíst\\\\ ]



[ Maginn slappur, hausinn sljór
Smér í fótum báðum
Djöfuldóm ég drakk af bjór
dauður ligg ég bráðum ]



[ Bíbí blakar vængjum,
háum vængjum.
Bíbí blakar mínum vængjum.
Hann Bíbí er fagur fugl
og hann er minn fugl og enginn annar á þennan fugl nema ég ]



[ Ég, þú
núna
í þessum heimi elska ég þig
en í næsta heimi elskar þú mig.
Ást er ódauðleg og óaðfinnanleg.
Ég, þú
þá ]



[ Heima sit ég við tölvu
ekkert að gera nema fara í CM
og það er ég í tímunum saman
tíminn flýgur hjá og næsti dagur rennur upp. ]



[ Blekið er búið
Sagði skáldið
Og andvarpaði

Skáldið er búið
Sagði penninn
Og hló ]



[ Gullgerðarmaðurinn er þreyttur
Viskusteinninn ekki í sjónmáli
Lífselexírinn ósamsettur

Leiður á blýi og gulli
Salti
Brennisteini
Kvikasilfri

Leiður á að bræða
Eima
Hreinsa
Og brenna

Leitin var gagnslaus

Bjó til amfetamín í staðinn ]



[ Mynd þín var mér gefin
Öðru bætti ég við sjálfur

Og ég elskaði þig
Og allt sem var þitt

Allt sem ég gaf þér sjálfur

Ég elskaði mynd þína

Og sjálfan mig

Þú varst víst aldrei til ]



[ Eitt orð og fylling tímans

Vitund þín og verund
sveitir blóði

Andspænis rökum tilveru þinnar

Frumspekileg
Óumflýjanleg

Tómið horfir í tómið

Herbergi án glugga
Án hurðar

Fullkomið lokað rými
Í tíma

Fullkomið lokað tóm
Í rúmi

Svört glerkúla

Og tilvera þín sveitir blóði
Andspænis rökum vitundar þinnar ]



[ Eyða í andrýminu
Án hniggnunar
Án aukningar

Andefni
Afoxast auðveldlega

Þrýstiloftsflugvél
Í innra eyranu

Syndandi án kafarabúnings
Í þvottaskál eilífðarinnar

Hóstasaft Guðanna

Og gömul hugmyndafræði
Gengur aftur

...
Uppreisn lifrar
gegn heilaberki ]



[ Með dóttur á fundinn fór
faðir og móðirin stór
með andakt hann hlustaði
þótt um hlustir hans gustaði
rammfalskur káeffúká kór

og leikþættirnir þar
þránir og töluvert skar
frá Friðriks tíma
með boðskapinn fína
og síðan, enn meiri káeffúká kór
sem skánaði ekkert, svo að ég fór. ]



[ Rosalega rjóðri kvensu
renndi ég í í Róm
velktist um í viku, í flensu
fárveikur af post-orgasmic illness syndrome ]



[ Á Heiðarfjalli við húktum
hermenn í ókunnu landi
Og nú kvarta þeir yfir að við kúktum
í kamar úr íslenskum sandi. ]



[ Sársaukinn sem yfirtekur
mig og allt í kring,
eykst hægt eins og til að
láta mig vita af sér.

-Ég titra-

Þegar hann nær hámarki
staldrar hann við, augnablik,
eins og til að láta mig finna
nályktina af sjálfri mér.

-Ég græt-

Er hann nær lægð og hættir svo,
finnst mér eins og ég liggi
í sæluvímu, hamingjusöm,
ég svíf, ég flýt, ég flýg!!!

-Mig svimar-

Þá tekur þreytan við,
lamar mig frá toppi til táa,
augnlokin þyngjast,
limirnir linast...
-Ég missi stjórn á bílnum
og ek inn í kyrrstæðan trukk.

-Ég dey.- ]



[ Í hyldýpi sálarinnar,
í svartholi hugans,
í deyjandi hjarta,
á ég tár...

En ekki eitt,
heldur fljót tára.

Mig langar að flýja,
að deyja,
ég get ekki meir,
Því mér finnst ég vera
að drukkna...
-Í fljóti tára.

Þú sveikst mig og særðir,
-Þú drapst mig...

Hvergi get ég leitað,
því svik þín eru hulin öðrum.

Ég hef beðist vægðar,
ég hef kallað á hjálp...
-En svo virðist sem ég hrópi
út í tómið... Ekkert svar!

Ég gæli við veiðihníf,
snerti blaðið
sem er svo beitt
Ég sker mig óvart...

Þá fatta ég
að þetta er ekkert mál,
bara loka augunum
og bíta á jaxlinn...

Það verður gott að deyja,
að finna lífið fjara út...
-Að finna ekki lengur til.

Því ég vil ekki drukkna
í fljóti tára...
-Tára minna.

Elsku Guð!
Gefðu mér styrk,
til að finna ekki til,
til að deyja ein,
eins og ég er alltaf...

-Því ég veit,
að svartholið mun grípa mig. ]



[ Guð skapaði fílinn en ekki bílinn
Guð skapaði lús en ekki hús
Guð skapaði jörð og einnig fjörð.
Guð skapaði hestinn, líka prestinn.
Guð skapaði tré en ekki herðatré.
Guð skapaði tennur en ekki spennur.
Guð skapaði dúfu en ekki húfu.
Guð skaparði ljósið en ekki fjósið.
Guð skapaði Adam og Evu.
Guð skapaði hnöttin og líka köttinn.
Guð skapaði fiskinn en ekki diskinn.
Guð skapaði sól en ekki kjól.
Guð skapaði Jesúbarnið og þess vegna eru jól. ]



[ það rignir á mig á þessum litla hól
akkurat á þennan litla hól.
það rignir og rignir svo að ég fer heim og horfi á hólinn úr glugganum, en rignir. Á endanum fer ég út og breiði laki yfir. ]



[ Á 5 öld fyrir Krist
kennir Indverski heimspekingurinn 
Gautama að: 
?Allt er tóm? 
og að
? Það er ekkert sjálf ?.

Á 20 öld eftir Krist
er Barbie sammála honum, 
en veltir fyrir sér
hvernig maður með svona stóra bumbu
geti setið fyrir 
brosandi og ber að ofan.

Denise Duhamel
Í þýðingu Lofts Kristjánssonar Smára ]



[ Móðir mín, tengdamóðir og amma, 
hugumstór líf hefur látið 
lokið hefði átt 
lífsins píslargöngu 
fyrir löngu 
andlátið að brátt 
barst, fékk ei grátið 
því útför þurfti að kanna 

Þreytt var hún orðin á þessu fári 
og örlaga sinna kvala kvörn 
og með sínum stæl 
án þess að vera með væl 
kveðja nú dóttir og barnabörn 
og Loftur Kristjánsson Smári ]



[ Næst mold, 
gras. 
Nærist, vex, dafnar. 
Fyrir sterkar taugar 
til moldar, 
teygir sig til sólu, 
ákveðið að láta taka eftir sér. 

En Það er ekki til neins 
þar sem sláttumaðurinn 
hefur reitt ljáinn 
til höggs. 

Í fullvissunni yfir að grasið sé grænna hinu megin deyr það drottni sínum í moltukassanum. ]



[ ..bíddu aðeins,
ekki fara alveg strax.

Má ég horfa í augun þín aðeins lengur 
og mála á varir þínar 
með blóðugu hjarta mínu?

Það tilheyrir þér en ég bið þig 
um að bíta ekki of fast 
því ég gæti sofnað.

Eftir þann svefn yrði 
lítið eftir af okkur 
annað en keimur af

frostþurrkaðri rós. ]



[ Sælkerinn öskrar af ánægju.
Ostakakan búinn og allt er gleymt.

Þig langar að detta í það, en klukkan nagar þig.

sæta ljóskan sýgur í þér hjartað,
 hverjum er ekki sama.

    Reiðhjólið skiptir um gír
og  þú kemst í annan heim.

Alltaf gaman nema kannske á morgun. ]



[ Þar sem sólirnar eru þrjár 
og þar sem rauðar sóleyjar 
hneigja sig í bláu túninu, 
þar hneigi ég mig líka, 
vopnaður fjaðurpenna.

Og þegar þú kemur upp úr kafinu 
böðum við okkur sólum 
og lemjum himininn hlátri.

Synir Pegasusar á mæninum 
og þú undrar þig á því 
hvernig þessi flykki geta flogið.

Grasblámi í grænum buxum. ]



[ Himininn sekkur, ég sekk líka

Jörðin stekkur frá fallegri sýn

yfir í opið sjálfsmorð, 

lygi verður að staðreyndum,

staðreyndir verða að lygi

svo ég tek

þrjú valin orð úr rigningu heimsinns

ég elska þig..... ]



[ Um grýtta mela og gróin holta börð
sér glöggt á forna löngu troðna slóð
við úfið hraun og illfær fjalla skörð
hvar einn af öðrum áfram leiðir tróð.

Þá götu en má greina um langa hríð
hvar gengu lúnir fætur heim á leið
úr kaupstaðnum er komið var um síð
með klif á baki, ei var sú förin greið.

Þar langa mátti oft lest í ferðum sjá
er liðaðist um hraunsins grýttu slóð
en fyrir gjótur sneiddi og djúpa gjá,
nú greindi heimahaga augans glóð.

Í björtu veðri um blíða  sumars daga
oft brosti náttúran á leiðum manna
en mörg hér skeði og merkileg oft saga
svo margt er augað gældi við að kanna.

Í byljum vetrar, bráð var hætta búin
er barist var í kulda og myrkri nætur
þá gerðust mörg á göngu sinni lúin,
hér greri yfir landsins syni og dætur.

Svo merkileg er mörgum gamla sögnin 
og mikilvægt að enginn hennar missi,
en marga hluti og merka hylur þögnin
og margt er það sem aldrei nokkur vissi. ]



[ Hann er kominn aftur sagði hún og hjarta mitt tók kipp,
það barðist um af gleði því ég hef saknað þín.
Ég trúði þessu varla, það var næstum því of gott, 
að hugsa sér að hann væri kominn aftur til mín.

En hún reyndist skammvinn þessi gleði, það á það til með þig,
því að þú virðist ekki vita, þó ég segi þér að, 
ég elska þig og það breytist ekki neitt
og sama hvernig þetta fer þá áttu alltaf í hjarta mínu stað.

Ég vona að við hittumst aftur kallinn minn
þó ég viti ei hvar þú ert eða hvað þú ert að gera
ég veit bara að þú ert að flýja, en maður flýr nú seint sjálfan sig
því þetta er harður heimur og skrýtin tilvera,
sem þú lifir í vinurinn minn, 
en ég vona að þú vaknir einn daginn og minnist mín.
Því að ég mun alltaf vera þín, vinur þinn 
um alla tíð og einn daginn skiluru kannski hvað það þýðir.

Ég verð að trúa því og treysta, að þetta hafi ekki verið í síðasta sinn
sem að við kvöddumst um helgina,
því þó annar fóturinn sé kominn í gröfina, þá neita ég 
að sleppa þér þangað ofaní, alla leið.
Ekki þú líka, ekki fleiri, ekki aftur,
snúðu við, bara einu sinni enn, ég elska þig ennþá, þú ert vinur minn, 
kannski skiluru það einn daginn, kannski er það nú þegar orðið of seint. ]



[ Ég fann í kvöld gamalkunna lykt
sem ég bjóst ekki við að finna aftur
eins og angan af gamalli minningu
var lyktin sem við nefndum eftir þér.

Þegar ég gekk út frá þér
þefaði ég af höndunum 
og þær geymdu minninguna.

Við strukum þér öllum og klöppuðum 
vonandi líkaði þér það 
en eftir sat þessi sterka lykt
sem einkenndi þig vinur. 

Eftir að ég strauk hár þitt síðast
gat ég ennþá fundið ilminn 
af þér, á hendinni minni, 
í að ég hélt, síðasta sinn. 

En nú fann ég hana aftur
og minntist þín
og þó eigandinn sé ólíkur þér
þá er hann góður, eins og þú varst
og þegar ég strýk hár hans 
og ber hendina upp að nefinu
man ég eftir stundunum sem við áttum
á meðan nærveru þinnar naut ennþá við. ]



[ Skuggar hugsana minna elta mig uppi,
ég bið þess að þeir finni mig ekki ,
ég reyni að fela mig en það stoðar ekkert,
ég reyni að hlaupa en það hjálpar mér tæplega úr þessu.

Þig geymi ég í hjartanu, 
hugsanirnar geymi ég með sjálfri mér
og elskuna tjái ég engum nema þér,
því það er lítið gagn í að segja þeim, 
þau skilja ekki, enda skil ég það ekkert betur, 
af hverju ég er fallin, fyrir þér. 

Ef þau þekktu manninn sem þú hefur að geyma
þá þyrfti ég ekki að bíta frá mér og verja þig
þá þyrfti ég heldur ekki að fela þig innra með mér.

Ég vil ekki að þú sért leyndarmálið mitt, 
því ég vil að allir viti, að sama hvað verður,
þá áttu þér stað hjá mér, hér í húmi hjartans. ]



[ Hversu mikil sem elska þín er, ó Guð
þá sný ég mér samt frá.
Sný bakinu í Jesú minn
og eltist við eigin girndir og þrár.

Eilífur Guð þú fylgist með
og grípur mig, hrasi ég.
Horfir á þó að snúi ég frá
þinni elsku og eilífðar náð. ]



[ Ég þakka þér, alla þá daga
sem á ég hér, á þessum stað.
Ég þakka þér, fyrir öll tárin
því að þú, þú ert alltaf með.
Ég þakka þér, fyrir lífið
því að það, það gafst þú mér.
Og ég þakka þér, að enginn annar
getur tekið þig frá mér.
Því þú, þú einn ert Guð. ]



[ Undan frosti skreið mitt nakta hjarta
berskjaldað af einskærri þrá
að stilla strengi saman við þína
og svífa burt frá þungri brá.

Hjartað tók kipp, er það sólargeisla sá,
brjóta sér leið gegnum skýin.
En sólargeislinn fagri, er hjartað sá,
sér fegurri jarðveg fann.

Nú slær mitt hjarta dauðslög
í takt við frost og hret.
Mín ísilögð þrá til eilífðar er
dæmd frá birtu og yl. ]



[ Landið, sem mín vígð er vinna, 
vöggustöðin barna minna! 
Ég hef fellt í lag og línu  
ljóðið mitt í grasi þínu. 
Yfir höfuð yrkir mitt 
aftur seinna grasið þitt. 
Hjarta og hugur er 
heimabundið þér. 
Met ei við milljón dali 
mætur, sem á þér ég hef, 
stuðla ei í stef 
hrós þitt í hundraða tali. 
Sé ei rík þú sért - 
syng, að slík þú ert: 
Allslaus undi eg mér, 
ás og grund, hjá þér. 
Einkunn er þín sú, 
yndi mér  varst þú! 
Myndi í fjarlægð þér frá 
fluttur út  í heiminn víða 
eftir þínu sólskini sjá, 
sakna þína hríða.- 
Bert og  bófest land, 
byls og skjóla land, 
hvamms og hóla land, 
húms og sólar land! 
Landið, sem mín vígð er vinna, 
vöggustöðin niðja minna! ]



[ Þú manst að fátækt var af náð oss veitt 
af vorum drottni. Það er gömul saga.  
En Guð og menn og allt er orðið breytt
og ólíkt því sem var í fyrri daga. 

Því fyrr var vissast vegi drottins á
að vera af hor og örbirgð nærri dauður.
Því hærra nú sem herrans þjónar ná
því hærri laun, því meiri völd og auður.

Í fátækt skortir bæði náð og brauð, 
því bendi guð þér veg með þjónum sínum: 
þú verður vinur fyrst að fá þér auð, 
þá færðu líka náð hjá drottni þínum. 

Því hafi þér ei heppnast ?stöðu? að ná 
og heldur ekki lánast vel að búa, 
þá mun þér veröld vera gæðafá 
og vinir drottins að þér baki snúa.

Þó drottin sjálfan þekkir ekki þú,
þá þekkjast allir best af vinum sínum.
Og gáðu að hverjum hlotnast virðing sú
að hafa sæti næstir presti þínum.

Og eins er drottinn auði vorum hjá
og allar vorar syndaflækjur greiðir,
og börnin okkar verða voldug þá,
þó vitið skorti, náðin guðs þau leiðir.

Og eins er það að þá sem eiga gull,
frá þjófnað verndar náðarherrann blíði,
en þúsund svarthol á hér fjandinn full
af flökkuþjóð og öðrum sultarlýði.

Þú félaus maður mátt hér líða nauð
og munt í Víti síðar kenna á hörðu.
En takist þér að eiga nógan auð,
þig englar geyma bæði á himni og jörðu. ]



[ Þér frjálst er að sjá, hve ég bólið mitt bjó, 
ef börnin mín smáu þú lætur í ró. 
Þú manst, að þau eiga sér móður. 
Og ef að þau lifa, þau syngja þér söng 
um sumarið blíða og vorkvöldin löng. 
Þú gerir það, vinur minn góður ]



[ Heyrðu snöggvast, Snati minn,
snjalli vinur kæri,
heldurðu ekki hringinn þinn
ég hermannlega bæri?

 Lof mér nú að leika að
látúnshálsgjörð þinni;
ég skal seinna jafna það
með jólaköku minni.

 Jæja þá, í þetta sinn
þér er heimil ólin.
En hvenær koma, kæri minn,
kakan þín og jólin? ]



[ Fyrr var oft í koti kátt,
krakkar léku saman,
þar var löngum hlegið hátt,
hent að mörgu gaman.
Úti um stéttar urðu þar
einatt skrítnar sögur,
þegar saman safnast var
sumarkvöldin fögur.

Eins við brugðum okkur þá
oft á milli bæja
til að kankast eitthvað á
eða til að hlæja.
Margt eitt kvöld og margan dag
máttum við í næði
æfa saman eitthvert lag
eða syngja kvæði.

Bænum mínum heima hjá
Hlíðar brekkum undir
er svo margt að minnast á,
margar glaðar stundir.
Því vill hvarfla hugurinn,
heillavinir góðir,
heim í gamla hópinn minn,
heim á fornar slóðir ]



[ Merki Kaíns
á enni og brjósti

en þú varst samt
besti drengur

hér áðurfyrr

Kilfan réði kasti
í leit þinni

og örvænting hungurs
í kaldri nóttinni

eins og úlfurinn
krafsar í svörð

og eggjárn innanklæða

maðurinn sjálfur
var ljárinn

Í hendi Dauðans

blæðandi sár
á enni þínu
og brjósti ]



[ tragedía
(með kómísku ívafi)

Leikin á tæpum 60 árum

Langdregin
illa stúktúreruð
lítið um frumleika

Búningar lélegir
Aðalleikarinn litlaus
aukaleikarar áhugalitlir

Samtöl andlaus

aðalleikarinn lést
í lok verksins

Lítill missir fyrir
leikhúsið

(hafði einnig leikið
aukahlutverk
í öðrum uppfærslum)

Hálf stjarna
fyrir viðleitni ]



[ Einn fallegan dag var engill á sveimi,
raulaði lag þó í djúpinu eimi,
þá blossaði upp, aska og eldur,
með brunninn væng var engillinn felldur.

Með sviðinn væng og annan brotinn,
lá engill á sæng, niður skotinn.
Skotið frá víti hæfði hans hjarta,
hann ríkir nú kóngur í eldinum svarta.

Engill, engill með brotinn væng.
Engill, engill á eldsins sæng.
Engill, engill með brostinn baug.
Engill, engill sjá dauðans draug.

Í hrímhvítri höllu hörpunni gleymd\'ann,
sem leikið var á í gleði eitt lag,
of marga vonda draumana dreymd\'ann
nú Djöfullinn vakir jafnt nótt sem dag. ]



[ Munurnn varð
að lóðréttum miskilningi augnanna.
Þægilegur gormlaga skilningur 
fyrir ofan á misskilningnum.

Blá eplalaga fjöll 
inn í honum 
með hvítri ísingu
  
en inn í henni
ekkert
nema eitt lítið ástfang. ]



[ Við stóðum tvö saman
en samt sá mig engin.
Var ég kannski dáin?
mér finnst það afar líklegt
annars hefur þetta alltaf
verið svona,ég ósýnileg. ]



[ Tárin segja allt,
það vill bara engin hlusta.
Einmanaleikinn gerir mig hrædda.
Ég hef ekki sjálfa mig lengur.
Mér er svo kalt.
Hvernig gast þú eyðilagt allt?
Nú höfum við ekkert.
Ég vil ekki hlusta lengur,
ég vil að einhver hlusti á mig. ]



[ ..16.júní

Fagur dagur 
feður vinna
með sonum sínum
mæður heima
með dætrum sínum
þar skulu þær vera

17.júní

Fagur dagur
feður fagna
með sonum sínum
mæður fagna
með dætrum sínum
veislu vorrar þjóðar

18. júní

Fagur dagur 
feður vinna
með sonum sínum
mæður heima
með dætrum sínum
þar skulu þær vera

19. júní

Fagur dagur 
feður heima
með sonum sínum
mæður fagna
með dætrum sínum
kosningarétt kvenna

20.júní..

Fagur dagur 
feður vinna
með sonum sínum
mæður heima
með dætrum sínum
þar skulu þær vera ]



[ Sit hér einn og læri
hausinn steiktur er
nú vantar bara snæri
utan um hálsinn á mér. ]



[ Heart-dust

Who ever wrote
?It?s better to have loved and lossed,
than ever to have loved at all?
never knew love

The loss is greater
Than love can ever be
The numbness that follows
Overtakes the possibility, love ever offered

Numbness and stagnation
Offer solitude and peace
Lost love offers little
But a reminder of ?never again?

Lost love though offers 
encasement of feelings
That will never be felt again
It?s closed of, turned to ruins

The sole reminder
That we ever existed
Closed of forever
Never again ]



[ Ég hata fólk sem reynir að vera meira en það er ég hata fólk sem þykist vera betra en ég, ég hata fólk sem nauðgar börnum og líkar það vel. Hvar ertu drottinn er ég þarfnast þín mest? Ertu kannski bara lygi sem fólk skapaði til að geta kennt þér um allt sem illa fer? Getur fólk ekki lifað eitt og óstutt þarfnast það þín? En hvar ertu afhverju ert ei hér! Sjáðu stríðin sjáðu allan heiminn, hversu ógeðslegur hann er? Hversu grimm við erum! Allt þetta fólk sem ég hata sem mest, morðingjar nauðgarar og fólk sem setur sig á háan hest. Það er sama hvað ég segi hvað ég öskra hátt ég fæ ei svar frá þér drottinn er þér alveg sama? Kannski að maður ætti að binda endi á þetta allt, eflaust fer maður ekki til helvítis fyrir það, þar sem maður hefur verið þar áður en þessu öllu lauk, en drottinn þú ert ekki til! ]



[ Heyr, himna smiður,
hvers skáldið biður,
komi mjúk til mín
miskunnin þín.
Því heit eg á þig,
þú hefur skaptan mig,
ég er þrællinn þinn,
þú ert Drottinn minn.

Guð, heit eg á þig,
að græðir mig,
minnst, mildingur, mín,
mest þurfum þín.
Ryð þú, röðla gramur,
ríklyndur og framur,
hölds hverri sorg
úr hjartaborg.

Gæt, mildingur, mín,
mest þurfum þín
helzt hverja stund
á hölda grund.
Set, meyjar mögur,
máls efni fögur,
öll er hjálp af þér,
í hjarta mér. ]



[ Sortnar þú ský!
suðrinu í
og síga brúnir lætur;
eitthvað að þér
eins og að mér
amar; ég sé, þú grætur.

Virðist þó greið
liggja þín leið
um ljósar himinbrautir;
en niðri hér
æ mæta mér
myrkur og vegaþrautir.

Hraðfara ský!
flýt þér og flý
frá þessum brautum harma;
jörðu því hver 
of nærri er
oft hlýtur væta hvarma. ]



[ what is love
and do we need it
what is above
why can\'t we see it
these feelings inside me
tie me down
please set me free
ris me of these emotions
then I could do as I please
instead I\'m set in a certain mode
pushed to my knees
just to please you
I\'m sick of it
but I like it
I\'m sick of you
but I love you


            -The Poet ]



[ Það var einn fagran sumardag
að ég opnaði augun mín.

Ég dró andann djúpt 
og fyllti vit mín unaðsangann
er lék um allt.

Gróðurinn straukst við 
nakinn líkama minn
og hlý golan 
lék um brjóst mín.

Um mig fór unaðshrollur.

Ég reis á fætur,
teygði fingurnar í átt að regnboganum
og hóf mig til flugs. ]



[ Líf 
kallaði ég uppyfir mig
og reyndi að snerta himininn.

Varðlega voru orðin sögð
og hún grét ekki
en svipurinn sagði mér 
allt sem ég þurfti að vita.

Ef þú ákallar viðkvæma sál
á meðan breytingin á sér stað
mun uppskeran henni það fela
orð sem engin vill gefa.

Blendnar eru tilfinningar
Hormónabreytinga
Sem umbylta hennar heimi
Og gefa lif. ]



[ Bergmál hvellsins endurtekur sig,
aftur og aftur,
í huga mínum.
Og afleiðingin var þögn.

Eftirvæntingin sem beið eftir fréttunum,
einsog köttur í músaleik
þagnaði.

Yfirbragð himinblás vatnsins 
gáraðist þegar draumurinn særðist 
og öll heimsins fegurð visnaði 
í gárunum.

Ég vissi það þá 
en ég veit það þó enn betur núna.
Við móðurmissir 
er sárast í tárum að búa.
Því þótt líf eitt hann taki 
mun hjólið samt áfram snúast.
Það er verra að gefast upp 
en að lífinu hlúa. ]



[ Hvítir vængir bera hana
Hærra og hærra.
Yfir alla heimsins óvætti
Inn í heim drauma minna

Þeir lofa betrun
Með hægri hendi
En kvitta fyrir
með þeirri vinstri
Stálbúrin umkringja þorpið
fólkið er að deyja
Haturfull ásýnd lifir
í striði sem þeir heyja

Hvitir vængir bera hana
en ég veit ekki hvers vegna. ]



[ Stundum eru dagarnir langir.
Hræddur við það óþekkta,
niður sest,
en þrái samt þessi fjarðlægu lönd.

Þá hvisla ég
að sjálfum mér,
ekkert skil ég eftir mig.
Það er ekkert sem ég get sagt,
Stoltur við sjálfan mig
Þetta byggði ég!
Þetta vann ég!
Þetta fann ég!

Þetta eru dagarnir,
Þegar stutt er í breytingar. ]



[ mér er sagt að nýi heimurinn
hafi misst áhugann.
Að hún maki krókinn
Og hann er að einangrast
En ég lit undan
Og tala um eitthvað annað. ]



[ Á hverju kvöldi eftir langan dag,
leggst ég niður á koddann og hef mitt ferðalag...
-Inn í draumaheiminn.

En ef kók ég drekk að kvöldi,
vill ei svefninn taka völdin.
Þá á mér óreglan dynur,
sá vítahringur er minn óvinur.

En svo er orkan tekur að dala,
vill líkaminn leggjast í dvala...
-Oft þá  í heila daga! ]



[ Pétur Gautur fór á ról
og hann var með ól.
Pétur Gautur hann sá sól
því hann var í kjól.
Pétur Gautur fór á hól                                    og var með spangól.
Loks sá hann Sólveig
en fór á sjó.
Hann sá dós
í Morokkó.
En hann dó
með sitt ból 
Og hann var með góm
í Róm. ]



[ Á jólunum, á jólunum
Er skemtilegt að vera
Við förum öll á jólaböll
Við dönsum alveg fram á kvöld
Og opnum síðan pakkana
Og förum svo að sofa. ]



[ Þetta er sagan af Bergi dvergi,
hann var lítill dvergur í bergi.
Bergi var oft strítt það fannst honum skíttt.
Einn dag kynntist hann Dóru,Dóru stóru. 
Dóra var dvergur eins og hann Bergur. Þau urðu vinir, fóru að búa,
ég er ekki að ljúga. 
Þau eignuðust syni og fleiri vini. Þetta var sagan af Dóru og Bergi, 
Bergi dvergi.



höf. Gunna og Íris ]



[ Laufin lifnuðu á trjánum
í litlausum vetrarhjúp,
og himininn horfði á mig,
á hjartans dimmu djúp.

Fuglarnir sungu um friðinn
sem fagnar hverri sál,
um dagsins ljúfu drauma,
um dansandi ástarbál.

Hamingjan hvarf frá mér,
hamingjan elti þig.
Veturinn var kominn
er vorið kyssti mig.

Með eitrað angur í hjarta,
ég eftir sumrinu beið,
en lífið leit ekki við mér,
því leita ég enn að leið.

Ég leita enn að lífi
sem lifir fyrir mig.
Ég vona að vorið komi,
að vorið kyssi þig. ]



[ Það er sem döggin grafi djúp 
í döpur augun sár 
og andlit þitt sveipað huliðshjúp 
er hylur sorgar tár. 

Ásjóna þín og svipur sker 
í syrgjandi huga minn sár. 
Af hverju hafnaði hjarta mitt þér? 
Hví kvaldistu öll þessi ár? 

Ég stari í brostin augun blá 
í brosinu birtist mér nár, 
því hugur minn vita ei vildi fá 
um vonlaust hjartans fár. 

Hugur þinn áður mér gleðina gaf 
og gyllti hvert lífsins ár. 
Ég ætíð syrgi að hjarta mitt svaf, 
og svefninn dró að þér dár. 

Nú martröðin versta vakti mig 
þú vina í draumnum sem nár. 
Að ég hafi aldrei elskað þig 
því einmana felldirðu tár. 

Ég horfi á andlit þitt hverfa frá 
í hjarta mér blæðandi sár. 
Nú einmana sit ég einn við skjá 
og upplifi tár þín og þrár ]



[ Þegar að hausta fer, 
birtist litadýrð,
en fellur sem vera ber.
Hún hverfur með vindinum,
sem þýtur framhjá eyrum okkar,
hörputónlist,
sem hvorki hefur byrjun né endi. ]



[ Það er búið 
get ekki flúið...
mig sjálfan.		

Get ekki neitt
langt hef ég leitt...	
mig sjálfan.

Aðeins svört ský
fer inn í ...		
mig sjálfan.			

Þoli ekki leiða			
ákveð að deyða...
mig sjálfan. ]



[ Stjörnur halda veislu,
og skemmta sér vel.
Þær eru gylltu blöðrur næturinnar
sem færa birtu í hið myrkra rúm. ]



[ Lífsleiðin er löng,
lengst af mjög ströng, 
en svo kemur hvíld, 
í kistunnar þröng.

Guð drottin er máttur,
máttu þá vera sáttur, 
þegar þú fellur frá
eins og lítið strá, 
við gras sláttur. ]



[ Í upphafi var orðið 
og orðið var guð

Í upphafi voru samanþjappaðar eindir
Og eindirnar urðu fyrir þennslu

Í upphafi voru samanþjöppuð orð
Og orðin sprungu í guð. ]



[ Eins og ég með þér 
Þegar ekkert er eins og það var
Og við erum þau sömu,
ávallt.

Eins og þegar svarblár himininn
Þokast yfir vanga minn 
Og bræðið gleypir sjálft sig af reiði.

Eins og þungir steinar á hafsbotni
Sem reyna í margar aldir að komast uppúr,
En drukkna í öldugangi lífsins 
Og falla í gleymsku. ]



[ Hugsa um allt liðið
og því hve ég hef kviðið
framtíð vorri
sem allur þorri
hefur gjörsamlega sviðið. ]



[ Ef ekki tveir þá þrír þá einn þá einn, 
greinarnar eru óteljandi
Aflþungi á úrkynjun kapítalismans,
gólfkerra

Ef ekki tveir þá þrír þá einn þá einn,
sköpun er ekki til aðeins tilbúningur
Dauðinn er hlaupastingur löðrandi í svartri olíu

Ef ekki tveir þá þrír þá einn þá einn,
keyri tilbúninginn í löðrandi svartri olíu

Ef ekki við þá þið þá þeir þá þeir. ]



[ Í lyngmónum kúrir hér lóan mín,
hún liggur á eggjunum sínum.
-Nú fjölgar þeim,fuglunum mínum.-
Hve brjóstið er hreint og hver fjöður fín
og fegurð í vaxtarlínum!
Það fara ekki sögur af fólkinu því
en fegurð þó eykur það landinu í,
í landinu litla mínu.
Í hrjóstruga, litla landinu þínu og mínu. ]



[ Á páskunum, á páskunum
er rosalega gaman.
Við brjótum egg
og borðum það.
Fáum svo í magann verk.
Á páskunum, á páskunum
er rosalega gaman ]



[ Sumar, sumar
nú borða ég humar.
Ég þruma humrinum ofan í maga
og það verður gaman.

sumar, sumar
þá fæ ég mér ís.
Ég hendi ísnum ofan í maga
já, það er nú saga. ]



[ Gáfuleg fegurð

Með þjósti þær stíga á sviðið
þrútnar af andlegum þokka
Mér sýnist að sú í miðið
sé með greindarlega tilfinningalokka.


Ég held aðhún fái atkvæðið mitt
hugsar WajePorn Raviwanpong (hér er rétt að staldra við og velta fyrir sér hvort að maður að nafni Porn sé trúverðugur stjórnandi fegurðarsamkeppni)
hún er auðsjáanlega andlega fitt
og svo er hún auðvitað í þong


Og stjórnandinn sjálfur, Raviwanpong
slær sigurbjölluna, dong
See, I haven\'t done anything wrong
though she was only wearing a thong
so, thank you very much and so long ]



[ Ég er bestur 
það vita það allir
en ég er ekki hestur
þó ég sé bestur

þetta viðurkenna allir
því þetta er auðvitað mál
það segja allir við þessu
dóri er bestur,skál, ]



[ life is over 
it has come to an end 
I cannot go any lower 
I feel like shit 
my head filled with crap 
I cannot think straight 
I\'m about to snap 
going insaine 
or thats what my doc says 
that I\'m loosing it 
I wait and count the days 
that I have as a saine person 
its not long now 
I feel reason slipping away 
my imagination is taking over 
paranoia is here to stay 
I\'m one psychotic motherfucker ]



[ Yfir mér vakir andlit hlýtt
engill með sægræn augu 
hendurnar styðja á öxl mína blítt
vísa mér rétta veginn.

Sá stuðningur hjálpar mér hörkunni í
hemur mitt skap og heldur í skefjum
hugleysi, hatri og heiftúð af því
andinn er horfinn úr höndunum mínum. ]



[ Það þarf svo lítið til
Þá brotna ég niður
milli okkar er svo langt bil
ég get ekkert gert, því miður

Ég hræðist og reiðist
ég fæ ekki að ger það sem mér far leyft
þessi litlu sár náðu tökum á mér, mér leiðist
ég vildi ég væri föst og gæti mig ekki hreyft

Ég held að ég missi sambandið við ykkur
en samt, þú segir aðp þú elskir mig
ég held þér sé sama um mig, þvílíkur myrkur
en mér mun alltaf þykja vænt um þig

Ekki er langt síðan við vorum svo nánar
við vorum einsog bestu vinkonur
en svo kom fjarlægðin, bráðum fer ég að grána
þú munt gleyma mér og líka þinn fagri sonur

Ég heyri stundum í þér í síma
þú gerir mér greiða er ég bið þig
en þú hefur valla tíma
ég vildi að þú sæir mig ]



[ Liljur og rósir
þær skreyta þitt beð
með þeim er barrtré
sem blómstrar þar með

Allt er svo litríkt
svona rétt eins og þú
því beðið er líf þitt
en því lokið er nú

Nú amma er hjá þér
og þið saman á ný
um litfagra dali
hönd í hönd haldið í

Ég bið bara að heilsa
því lítið annað get gert
vona að líf þitt á himnum
verði yndislegt

-Ég elska þig Afi minn! ]



[ Ekkert
Myrkur

Rembist

Tómahljóð á orðalagernum
Gjaldþrot hugmyndabankans

Verð að skipta um kennitölu
og byrja aftur ]



[ Andlit án orða, 
augu án tára, 
ein spurning til þín. 

Og orðin þau drápu 
sárin þau grétu 
rauðlitum safa 
sem græðir. 

Og þú horfir ennþá 
særður og sár 
því þó sárin grói... 
ertu merktur að eilífu. ]



[ Hann er dreki drekinn sá freki
drekinn sá er frekur frekar
drekinn freki frekasti dreki
frekari en aðrir drekar ]



[ Himinn er að hrapa
heimur að farast.
Menn gugnast og gapa
en Guð þá inn skarast.

Á harðri leið niður
hratt hverfur þín sál.
En strax kemur friður
Guð stoppar allt stál.

Hamingja hratt dvínar
hremmingar skellast yfir.
Illar eru skoðanir þínar
Guð einn á himnum lifir.

Hefur þú snöggar hendur
heldur þú í við mig.
Guð einn eftstur stendur
ég lifi og mala þig. ]



[ Gakktu með mér veginn,
gakktu veginn þann
er bjargar okkur frá syngdum
og frelsar vorar þrár.

Á meðan gangan kvelur
okkar þreyttu vit,
segðu mér þá sögu
já, segðu mér þá frá.

Fylltu líf mitt litum
er lýsa upp brostna sál,
hjálpaður mér að ljóma
svo Guð mig fái að sjá.

Gakktu með mér lengur,
fylgdu mér alla leið,
segðu sögu mína,
bjargaðu mér dauðanum frá. ]



[ Þegar undir skörðum mána
kulið feykir dánu laufi
mun ég eiga þig að rósu.

Þegar tregans fingurgómar
styðja þungt á strenginn rauða
mun ég eiga þig að brosi.


      (Stefán Hörður Grímsson). ]



[ í svörunum felst spurningin
og svörin eru alltaf eins
úr hjarta mínu seytlar sannleikurinn
sem varð fyrsta fórnalambið

guð gefi mer visku
til að skilja
hver ertu?
í rauninni
ertu kannski sá
sem gefur spurningunum
tilverurétt
eða ertu sjálfur spurningin

í svörunum felst spurningin
og svarið er alltaf nei
og þó? ]



[ þau léku sér að steinum
í þokunni var lif.
steinar standa á heimum
sem hlíðinni gefa líf.

Blómið stolt sig tegir 
hærra og hærra
Um loftið berst ilmur

Nú er blómið visnað
á snævi þaktri hliðinni
Og börnin hlaða steinum
Á steinum blómið vex ]



[ Mínir vinir fara fjöld, 
feigðin þessa heimtar köld, 
ég kem eftir, kannske í kvöld, 
með klofinn hjálm og rifinn skjöld, 
brynju slitna, sundrað sverð og syndagjöld. ]



[ Gelur nú gleði 
við glasmunna, 
dunar fjöl 
und fæti gljáum, 
gengur roka 
með rokna blæstri 
níðings nösum frá. 

Brettar eru brýr, 
bendist ofurmjög 
kátur kúluvambi. 
Rymur rámur háls 
af rembilæti. 
Það er kaupmanns kunn. 

Strax er stafs vant, 
er af stað færist, 
fara hendur í hlaði. 
Enni það, er áðan 
að ölbollum 
laut, er leirugt allt. 

Mælir þá munnur, 
þótt mál þvæli: 
"Veit ég vínkaup 
verst í heimi. 
Gjalds er vant 
við gleði vora. 
Skal það bændum 
af baki fláð. 

End ekki orð þín 
né ummæli. 
Það er gömul 
gróðaregla. 
Sú er og önnur, 
þótt örðug sé: 
Stel ekki svo 
að stóru nemi. 

Sefur samvizka, 
svæfði ég hana, 
svo hún aldrei 
um aldur vakni. 
Sá var ormur 
óduglegum 
vörusölum 
verst um gefinn". 

Baulaði þá, 
brá upp grönum, 
þjór þverhöfði, 
er á þambi stóð, 
um fætur hins 
að foldu hrotinn: 

"Orm þann, orm þann, 
óduglegum 
vörusölum 
verst um gefinn, 
samvizku, seldi eg 
við silfri fyrr. 
Henni varð ekki 
varið betur". ]



[ Tinda fjalla, 
áður alla 
undir snjá, 
sín til kallar sólin há, 
leysir hjalla, 
skín á skalla, 
skýi sem að brá 
og sér fleygði frá. 

Tekur buna 
breið að duna 
björgum á. 
Græn því una grundin má. 
Viður hruna 
vatna funa 
vakna lauf og strá. 
Seinna seggir slá. 

Snjórinn eyðist, 
gata greiðist. 
Gumar þá, 
ef þeim leiðist, leggja á, 
hleypa skeið 
og herða reið 
og hrinda vetri frá. - 
Hverfur dimmu dá. 

Prúðir sækja 
lón og læki 
laxar þá. 
Sumir krækja silungsá. 
Veiðitækir, 
sporðasprækir, 
spretti hörðum á 
fjalli fýsast ná. 

Fjaðraléttir 
flokkar þéttir 
fugla þá 
synda ettir sumará, 
eða mettir 
strönd og stéttir 
stika til og frá, 
kæta loft og lá. 

Ærin ber 
og bærinn fer 
að blómgast þá. 
Leika sér þar lömbin smá. 
Nú er í veri 
nóg að gera, 
nóttu bjartri á 
hlutir hækkað fá. 

Grænkar stekkur. 
Glöð í brekku 
ganga kná 
börnin þekku bóli frá. 
Kreppir ekki 
kuldahlekkur, 
kætist fögur brá, 
búa blómum hjá. 

Rennur sunna. 
Sveinn og nunna 
sér við brá. 
Sízt þau kunna sofa þá. 
Sælt er að unnast. 
Mjúkum munni 
málið vaknar á, 
fegurst höldum hjá. 

Ekkert betra 
eg í letri 
inna má. 
Svo er vetri vikið frá. 
Uni fleti 
hver, sem getur, 
heimskum gærum á. 
Önnur er mín þrá. ]



[ Á landamærum
lands og sjávars
skyggnist ég yfir
það ógnþrungna land
er nefnum við haf

í dag er það blátt
sumstaðar grænt
þar sem skerin drottna
og geislarnir brjótast
úr óravíddum til botns
þaðan sem tími og rúm
afneita mennskum hugtökum
og kristallast í dans
ljóss og lífs

við horfumst í augu
ég og selurinn
landamæraverðirnir
á mótum lagar og láðs

hvað villt þú upp á dekk
landkrabbi spyr hann hlæjandi
vilt þú fræðast um vorn heim
okkar ógnþrungna heim
þar sem baráttan situr 
í fyrirrúmi
og drottnar upp á líf og dauða

hvort er hann að koma eða fara
sá sem býður mér leiðsögn
um þá votu sali
spurnin lifir
í augum okkar beggja
hann hverfur án þess að svara
einsog allt sem hafið gleypir

á meðan blíðlyndar ránardætur
gæla við fætur mínar
í flæðarmálinu
og blærinn kyssir mitt eyra

ég lít yfir hafið
á sjóndeildarhringinn í fjarska
vakna við vélarskelli
er bátskel er haldið til lands
hæruskotinn maður í skuti
gerir að afla og fuglinn fylgir
í kjölfarið þöndum vængjum
hann gaf sig til sá guli
og gleðin í öndvegi

þanghafið iðar
og þarflaust að segja
í dag ríkir gleðin
og orðlaus dýfi ég hendi
í gin hafsins

þó býr í gleðinni bergmál
af brothljóðagný
frá liðnum vetri
er særinn herjaði í ofsa og heift
lagði í rúst hjáleigur þangsins
en er ekki allt fyrirgefið
á þvílíkum degi. ]



[ Hrungjörnu haustlaufin
og litaskipti þeirra
fara að angra mig

þegar ég treð á þeim
á heimleiðinni

þau minna mig á
fallvaltleika lífsins
stunur sköpunarinnar

er þráir endurlausnina
og paradísar heitið
einsog ég. ]



[ Bátarnir flutu rauðir á firðinum
bundnir legufærum

angan spyrðings úr hjallinum
skektan á kambinum

fjarlægar minningar

þanghafið í dansi aðfalls
í takt við öldulagið

fuglinn í fjörunni
flýgur upp

svífur þöndum vængjum
og skoðar gestinn

sem kominn er
að líta þorpið
spurnaraugum. ]



[ Láttu hvern dag 
hafa sína þjáningu

svo að kveldi þú getir
látið hverja þjáningu

kveðja sinn dag 
í uppgjöri daganna. ]



[ Mjallhvítu snjóhengjurnar
í fjallsbrekkunni
ofan við þorpið
dökknuðu í rökkrinu

uns þær klæddust
felulitum myrkursins
svo enginn sæi þær
þegar réðust til atlögu
við sofandi húsin. ]



[ Ung kona í leit að lífi
í hjarta sínu veit hún að hún segir satt
horfir á skipið sigla burt
hver veit nema blóðið bragðist af sorg
hvernig ætli sé að eiga traust
sem lýgur og svíkur fyrst
sigli, sigli burt..... ]



[ Stendur kyrr
eins og vatnið
allt sem þú sagðir var sárt
stakk mig eins og frosin rós
í líkamanum, en þú hvarfst ekki
vildi getað vaknað á nýjum degi
þar sem þú stæðir í birtunni.... ]



[ Bryggjan
bátarnir
sjórinn

tilveran öll

hafið gegnsætt
með fátt sporða
í djúpinu

á því sigla
lítil fley
með drjúpandi
karla í skuti

kyrja trega söng
með miðin að baki. ]



[ Drauma skipið
í örmum 
hafnarinnar
með möskvalaus
metin niður lögð

tilbúið að leggja
leita
djúpfiska

sigldi í miðin
stöng í nasa
sól í nánd

talaði bergmál
við botninn
taldi í föðmum

kom aftur
með rauðgult
sólarlag
á dekkinu. ]



[ Guð...

Guð er hjá mér
með bjarghring
ef ég fell í djúpið

Því óttast ég ekki
á leiðinni
þótt ólgi hafið. ]



[ Sjaldan varð honum nokkuð
úr raunveruleikanum

lifði að samaskapi í draumi
rótfastur í hægindastólnum

horfði á fólk ganga til verka
út og suður
og á fréttir sjónvarpsins
ekki ganga upp

rann í skap óréttlætið
tók snerrur í símanum
skerpti minnið
tilbúinn að mæta
ráðherrum morgundagsins

gamall, góður vinur
er gaf mér skilning á eðli hans. ]



[ Þegar lognið
opnar leiðina
út á miðin
í skammdegis myrkrinu

þá rísa sjómenn
úr rekkjum
stefna á djúpbankann
til að taka út

kvótann

sem þeir höfðu
keypt á ofurverði
og selja fyrir lítið

Á sama tíma
ganga um á sundskýlum
á sólarströndum
þeir sem seldu

kvótann

og láta sér fátt um finnast
þótt landslög segi
að kvótinn
sé eign þjóðarinnar

því þeir vita nefnilega
hvar Davíð keypti ölið

og að hann slöngvar þann
sem eitthvað ybbar sig. ]



[ Þær vísuðu mönnum veginn
í vetrarbil.
Þar gengu menn framhjá
en aðrir stöldruðu við.
Á hennar vegum lífið var,
við krossgötu lífs og dauða. ]



[ Ég minnist vordaganna
þegar fjörðurinn strengdi heit
að ekki myndi hann gefa
rúm fyrir bárur

að við strákarnir
rérum eftir því
á skektunni
og kúrsinn var tekinn
misvísandi þangað
til þess að hoppa í land
handan fjarðarins

þar sem ævintýrin biðu
í klettadröngum nessins
sem annars stóðu
einsog hillingar
í hversdagsleika þorpsins

það var ekki fyrr
en sólin hafði nær
sokkið í djúpið
að skektunni
var snúið heim

þangað sem mömmurnar
biðu í flæðarmálinu
með skammirnar ]



[ Það var morgunn
og hann sat í fjörunni
lét sólina verma sig
og dáðist að fjöllunum er fjörðurinn 
skartaði í spegli sínum

trillan stóð á fjörukambinum
og hann búinn að mála
Fríða frá
öðrumegin á skutinn
þegar hásetinn kom
léttur á fæti og kampakátur
með brennivínsflöskur í báðum höndum

gerðust þeir fljótt skrafhreifir
og sungu hástöfum
uns flæddi að þeim um hádegisbilið

viku síðar fréttist 
af þeim í höfuðborginni

mánuði síðar komu þeir aftur
sjósettu Fríðu frá og réru til fiskjar
án þess að gera grein fyrir því
hvaðan hún væri. ]



[ Ef ég legg höndina á brjóstið þá finn ég dingi...
Þeir verða alltaf örari og örari...
Það er eins og að líkaminn...
sé að reyna að segja mér eitthvað...
eitthvað áríðandi...
Því sem hjartslættirnir verða örari...
eru skilaboðin meira áríðandi...
Ef ég stend kyrr er hjartssláttur ör...
Ef ég geng er hjartsláturinn örari...
Ef ég skokka er hjartslátturinn örari...
Ef ég hleyp er hjarslátturinn örari...
Svo loks...
stöðvast allt...
allur hjartslátturinn deyr út...
og ég dey líka...
Sumir halda að þetta sé hjartslátur...
en ég er ekki viss...
Hvernig geta dingir af hjartanu komið...
ef hjartað er undir húðinni...
inní rifbeinunum...
þakkið lífærum sem vernda það...
Þetta er ekki hjartað...
þetta eru áríðandi skilaboð frá líkamanum...
næst þegar þú finnur þessa dingi skaltu spyrja...
Hvað viltu mér, líkaminn minn?

Af hverju er ég annars að spá í þessu?

Tinna B ]



[ Erum við dýrin sem vita meira
eða dýrin sem hafa gleymt mest?
Við seigumst elska frið.
Seigumst vilja vera góð
en samt berjumst við.

Stríð er okkar aðalgrein
Við berjumst og drepum
og fögnum sigri okkar á drápum.
Til hvers?
Til hvers erum við að berjast og drepa?

Við vitum hvað er vont
Við vitum hvað er gott
eða teljum að við vitum það
samt elskum við eyðilegingu
Elskum að færa öðrum sorgir.

Kanski við vitum ekki neitt.
Kanski er gott vont og vont gott.
Kannski er ekkert rétt eða rangt.
hvað vitum við?
Hvaða vald höfum við til að skilja á milli?
Hverjir höldum við að við séum? ]



[ When I wake up...
When I am eating my breakfast...
When I am siting in scholl and learn...
When I am with me friends...
When I am geting high...
When I am eating my dinner...
When I am trying to fall asleep...
Then all I can think about is...
killing myself...
go to a better place...
there everything is so beautiful...
no murder...
no fright...
no cruelty...
just high spirits...
When I get there I will tell you about it...
all the beauty...
If you want...
you can come with me...
See your future...
see your assignment...
see your reason...
see you purpose on the earth...
I will let you know when I get there...
there will be soon... ]



[ My life is like a wildwood...
no happiness...
no people...
no life...
just woe and unhappiness...
If I walk a while,  I am lost...
I can´t find any people to help me...
I can´t find any track...
I can´t find any way to go back...
I can´t find any way to live this life....

My life is like a sad story...
A litlle girl is try to survive...
She is alone outside trying to warm up with her matchsticks...
She dream about the rich people...
How it is to be rich...
and can do everything...
To be inside and sit by with the fireplace...
But her life is not so easy...
Her life is so difficult...
though she is just a litlle girl...
This girl is me...
This litlle girl wiht painfull past is me...

Sometimes I can´t stand up...
When I lie down the floor...
I start scream...
I start shake...
And a feel like there is someone behind me...
He is steping in my back with knif...
He steping and steping...
and I screaming and screaming...
I can hear him say...
Give me alchohol...
Give me drugs...
I start to screaming higher...
and shake faster...
I scream.... 
 No, Leave My Alone!
finally I fall in revere...
When I wake up...
with needle in my hand... 

You think that your life is terrible...
but my life is most terrible than yours...
Envision your life as ten times more painfull.
You have envisioned my life...
If you envisioned your life is one thousand times more painfull.
Then you have envisioned my past...
Don´t say that yours life is terribly...
´cause my life is more terrible then yours... ]



[ There is person living in my head.
She comes to visit me every night in my bed.
I fight the demon, but he always win.
The voices in my dungeon start calling.
I can´t stand it anymore.
They come and visit me every night,
the voices, the demon, the ghost.
The voices are telling me lies.
The demon is trying to control me.
But the ghost,
she is telling me things I don´t know.
I believe her.
But you don´t.

She smile to you,
 you can´t see her. 
She speaks to you, 
you can´t hear her. 
She is right behind you, 
you can´t sense it. 
She is real, 
you don´t know it.

But I can see her,
I can hear her,
I can sense her,
I believe her.

 The princess of the dark has made my mind her home
My haunted head won´t leave me alone
The demon dances in my heart with fire in my soul
I hate that feeling when I´m loosing control.

I wish I could wake up from this nightmare.
I wish I could  leave this all and live my life.
But the voices is drive me crezy.
I´m losing my mind.

I wish I could sense the feeling that you have.
Because I hate to feel love
to someone who doesn´t love me back. ]



[ Ég er einn á báti
því engin skilur mig,
þótt suma daga ég gráti
þá geri ég allt í fáti.

Ég var einn af ykkur 
mér gat liðið vel
þó oft væri í huganum myrkur
ég minningum það fel.

Ég átti oft góðar stundir 
inn í hópinn féll ég þá 
þótt oft betur en ég mundir
allt sem ég gerði og vildi fá.

Ó ég sakna frelsisins sem var
að vera nú eins og fangi í sal
en vilja ekki falla í sama far
mig langar svo að hafa frelsi og val.

Hvernig lífið heldur áfram
er þjáning hvers dags
ég get ekki hugsað né fundið
því allt of breitt mér virðist sundið.

Mér líður ekki vel
út í lífið er svo bitur
hugann öll sárin sel
þjáningar bak við augun fel.

08-07-1999.
Tóti Ripper ]



[ vakna ég án þín verst
við draumanna hlátur
þeir hópast að hjarta mér
hæðast að hvernig það berst

og þrátt fyrir þrálátan grátur
hylja þeir fyrir mér sýn
svo ekkert að endingu sé ég
nema fallegu augun þín

fer ég á fætur ein
flest mér til ama verður
dagurinn einmana deyr
til einskis af draumunum gerður. ]



[ Mild orð
fágæt orð
skapandi orð
valin af kostgæfni
að færa þau í efndir

ég lagði orðin á minnið
tilbúinn á lyklaborðinu
og liðkaði fingurnar
einsog píanóleikarinn
fyrir einleikinn

en þá helltist hún 
yfir mig þögnin
hún
sem alltaf kemst
að kjarnanum

segir sannleikann
umbúða lausan
í þagnar ljóði ]



[ Níu blóm
féllu til jarðar
eitt og eitt

á jörðunni
fuku níu blóm
burt úr 
þessum heimi

- dauðinn hafði
kveðið dyra. ]



[ Ef ég blikka augunum, breytistu þá?
Verðuru sá sem ég sakna?
Mun allt verða einsog það var?

Eitt augnablik tekst mér að blekkja sjálfa mig.
Mér finnst einsog ég liggi með honum
og ég er hamingjusöm.

En raunveruleikinn rennur fljótt upp fyrir mér
er ég heyri andardrátt þinn,
finn að þú heldur vitlaust utan um mig
og hreyfir þig öðruvísi.
Þú lyktar líka öðruvísi.

Á þessu augnabliki veit ég að ég hef gert mistök. ]



[ Helvítis danskan 
djöfulsins kjaftæði
alls ekki skriftar
né lestrarhæf
bin laden námsins
sem synir  iðka

Til hvers að lesa
þennan ósóma jarðar
frá satani sjálfum
komið til jarðar
til vorrar þjóðar
að lesa og læra

Satan stoltur 
stígur dans
þegar fólki förlast
við að lesa dönsku
Því satan lifir
á óánægju manna

Óánægja manna vex
á meðan danskan
pilta pínir
því skulum vér aðeins
gefa skít í dönsku
og iðka Íslensku betur

Því Íslenskan
er ei vel töluð
meðal manna
hér á landi
landi Ísa
landi sem lifir

Íslenskan lifi
að eilífu
og deyi danskan
strax í dag
ei degi lengur
má hún pilta  pína ]



[ (þungt, létt, létt) 
(þungt, létt, létt) 

ég dansa til þín 

(þungt, létt, létt) 
(þungt, létt, létt) 

þú vefur þig um mig 

(þungt, létt, létt) 
(þungt, létt, létt) 

við fléttumst saman 

(þungt, létt, létt) 
(þungt, létt, létt) 

við svífum burt ]



[ Sólin snertir sjóinn 
og bráðnar í kyrrð hans.
Hún rennur út í ljósveg
í roðnuðu ljóstrafi.

Ljósvegurinn flýtur 
á glampandi gárum.
Dimman sveimar yfir,
en friður ríkir.

Ljósvegurinn flöktir, 
og tíminn nemur staðar.
Ég sé fyrir mér
svip himnaríkis.




Dagurinn er liðinn,
eilífðin er eftir. ]



[ Tannburstinn minn er lítill og mjór,
meir að segja skrítinn og sljór,
samt er hann ekki vitlaus né verstur,
vegna þess hann er minn og bestur.

Tannburstinn þinn er grænn og góður,
glansar meira en minn,
mega frábær fínn og flottur,
en hann er samt bara þinn.

Minn kann að tala,
minn kann að mala,
minn kann líka
að sitja og þaga.

Þinn kann bara að bursta,
þinn kann ekki að frussa,
þinn kann ekki að
slefa né öskra né hlusta.

Tannburstinn minn sá litli og mjói,
meir að segja skrítni og sljói,
samt ekki þessi vitlausi og versti,
hann er þessi sniðugi og besti ]



[ Söngur svananna minnir mig á Stað
er sólin gyllir og fuglarnir laðast að. 
Hjá fossinum mínum liggur lítil tó
þar maríuerlan í steinrétinni hvað.
Á þessum Stað ríkir alltaf ró
en mikill höfðingi þar býr og bjó.

Þarna ég á mér gott skjól
ljóðin mín ég gref undir hól.
Þarna stendur steingröf ein
og kirkjuna gömlu vermir sól,
eftir öll árin stendur hún bein,
Guð lætur ekkert vinna á henni mein. 

Áin renur niður í opinn Breiðafjörð
um hann standa Njörður og Ægir vörð.
Svo ekki bændur drukkni sænum í
ef aldan reynist bátnum of hörð.
Snögg eru að koma kulda-ský
hugsun mín þangað verður alltaf hlý. ]



[ Ég sest stundum niður og hugsa um það,
hve létt það er að láta sig dreyma.
Nú sest ég niður, rita á blað,
því dramunum mínum ég vil ekki gleyma.
Og í bjartri framtíð ég vonandi kætist,
því ég vona svo sannarlega að draumarnir rætist. ]



[ Í gátunni slær Fram Aftur
og Aftur slær Fram 
og Fram slær Aftur tvisvar
og Aftur slær Fram þrisvar
og Fram dettur og Aftur stendur
en hver er gátan ef svarið er Aftur? ]



[ Kaldir vetrarmorgnar
sitja fyrir mér
og bíða
á meðan ég geng niður tröppurnar

úti er allt hvítt
nema göturnar
svartar af núinu
helvotar af slyddu

veturinn brakar undir fótum mér
ennþá klukkutími
þar til lömbin vakna
og fara að kasta snjóboltum

götuljósin eru kviknuð
ennþá klukkutími
þar til hitt ljósið vaknar

hitalaust skýlið hlýjar mér
þangað til strætóinn bjargar mér
hann er með miðstöð
svo okkur verði ekki kalt
svo góðhjartaður er maðurinn

ég hleypi þeim á undan
góðvild fyrir vanþakklæti
stjórinn heilsar án þess að sjá mig
hann sér aðeins silfrið
brauðið hans á köldum vetrarmorgni. ]



[ I

Allur dagurinn líður hjá
augun bíða
og bíða
eftir að myrkrið skelli á
þá loksins munu þau skína
og lýsa upp tilveruna
beina vatninu í réttan farveg
þau sjá aðeins stutta stund
því sumarið geymir annað auga

II

Nóttin er löng
snjórinn hylur augun
en þau skína gegnum kornin
ljósið skýst á milli myrkursins
starf augnanna er langt
en þeim er vel stjórnað
þau halda út í myrkrið
með birtu að vopni
seint að morgni fjara þau út
og bíða þangað til lífsins augu sofna

þá fara þau aftur á kreik 
og horfa á okkur ]



[ Drasl í herberginu mínu
afhverju er ég alltaf svona óheppinn?

Fréttir í sjónvarpinu
vá hvað ég er heppinn ]



[ Ég ligg og horfi á hana
þar sem hún liggur hreyfingarlaus
á móti mér

liðað hárið lekur niður axlirnar
einstaka hár fellur fyrir munninn
og þýtur upp aftur í takt við lífið
mig langar að snerta hana
strjúka hár hennar
faðma hana að mér
kyssa hana
en þá vek ég hana

hjartsláttur minn eykst allt í einu
augnlokin hennar byrja að hreyfast
varirnar hreyfast
hún er ekki lengur hreyfingarlaus
ekki vakna
góði guð ekki láta hana vakna
bara eina mínútu í viðbót
leyfðu mér að faðma hana einu sinni enn
ekki vakna

hún er vöknuð
á móti henni er kaldur veggur
sem þarf að mála

ég er vaknaður ]



[ Er þú sefur værum svefni
Sit ég og horfi.
Þvílík værð, þvílík ró.
Bið þess í hljóðri bæn
Að þessi stund, 
eilíf verði. ]



[ Englar lífs míns,
Hinar heilögur meyjar,
Vaka yfir mér og gæta,
Lýsa mér leiðina í gegnum lífið,
Að eilífu. ]



[ Vaki englar þér
yfir í nótt.
Því gæta þarf að
ljósi lífs míns. ]



[ Vakna af illum draumi
sé spegilmynd mína birtast
hún hefur grátið
frosið blóð
tár mín lita jörðina
hún byrjar að fjarlægast mig
þokan heltekur mig
dregur mig burt frá henni
hún liggur kyrr sem þögnin
hún hverfur bak við skýin

brotinn spegill
brotinn draumur ]



[ Færðu sálina úr spennitreyju hversdagsleikans
Hægt og rólega svo engin heyri
hægt og rólega svo þú særir hana ekki
opnaðu svo hvíta bólstraða hurðina
með hárnálinni sem gleymdist í kjöltu þinni
það getur tekið tíma
það getur tekið ár
hlauptu svo í gegnum ganga raunveruleikans
þangað til þú kemst út í galna veröldina
þangað til þú kemst út í tóm vitleysunnar.
Passaðu þig bara á endurtekningum í hvítum sloppum
þær eru þá komnar til að spenna þig á ný. ]



[ í blettóttum sófanum
situr hann, svefnlaus,
og syngur fyrir sjálfan sig.
-
hann veit ekki enn,
að fyrir utan,
þar sem sumarið er komið,
saknar hans enginn.
-
hann veit ekki enn,
að hann er löngu gleymdur,
löngu látinn. löngu grafinn. ]



[ Ég stend fyrir framan spegilinn og stari á spegilmynd mína. Augun skína af sársauka og hatri. Glerbrotinn eru allt í kringum mig þarsem ég ligg á gólfinu, ég finn blóðið spýtast úr hálsi mínum með hverjum hjartslætti. Hurðin opnast, öskur. En það skiptir ekki máli, það skiptir ekkert máli lengur. ]



[ Ég heyrði klukkuna tifa
ég vildi ekki lifa,
á lífinu lúin
og lítil var trúin.
Þá var fortíðin helsi
nú er framtíðin frelsi.
Ég trúi á Guð. ]



[ ég horfi á sjálfan mig
þvert yfir hálfan heiminn
þar sem ég var alin upp
í kúgun

púðurlyktin
í þurru eyðumerkurloftinu
ertir vitund mína

krossviður samvisku minnar
morknar í sólinni
og með hverju skrefi
léttist sprengiefnið 

... fórust í dag,
í sjálfsmorðsárás... ]



[ Ég man,
ég man, þegar ég sat við stýrið,
og hugsaði.
Hvað það væri auðvelt,
aðeins örlítið til vinstri.
Ég vil ekki muna. ]



[ Á meðan ég stari á lyklaborðið
og hugsa um hvernig ljóð ég ætti að skrifa..

Verður mér litið á geirvörtur mínar sem eru orðnar orðnar stinnar. 

Vegna þess að það er einhverskonar 
kaldur gustur sem fer um íbúðina.

Það að ég hafi nefnt geirvörtur mínar í ljóði fær mig til að hlægja.

Það að glotta hérna alein 

Fær mig til að sannfærast um 
að í kvöld 
var ekki kvöldið til að semja ástarljóð. ]



[ Ég er fastur.
Í holu sem ég gróf sjálfur.
Ég þarf hjálp,
en ekki í formi lyfja.

Einmanna ligg ég,
og íhuga.
Um ástina,
vináttuna,
og hvernig ég,
hef aldrei kynnst þeim.

Ég ligg og hugsa,
hugsa of mikið.
Um allt sem ég þrái
en aldrei fæ. ]



[ úr myrkviðum heljar nálgast hann hratt 
horfir yfir yfirborð heimsins svo flatt 
og lætur sig falla með skelli á grund. 
konungur þessi hefur margan manninn kvalið 
með ofríki miklu í hjörtum flestra dvalið 
sýgur gleði úr sálum - eykst með hverri stund. 

sviti og tár - nú veist\'að hann nálgast 
nagir þú neglur - senn hugur þinn sálgast 
og þú getur ei fest hug\'á skapaðan hlut. 
á sjónarrönd sérðu hvar skipið hans kemur 
sjúkur á taugum þú í hausinn þinn lemur 
hroðalega ljótur hann stendur þar í skut. 

hann mun dvelja með þér - alla þessa törn 
haus þinn mun engjast í níðþröngri kvörn 
þegar slær hann þig með sínum vendi. 
hann mun standa yfir þér fyrir öll þessi próf 
þessi prófkvíði mun ei stilla höggunum í hóf 
grátandi þú bíður þess að þjáningin endi. 

en þegar síðasti stafur er ritaður á blaðið 
og sigur yfir fögunum rennur í hlaðið 
mun djöfullinn strax hverfa á braut. 
með bros á vör - sumarið nú fyrir augum 
í alsælu á sólarströnd þú slakar á taugum 
og áhyggjuleysi - með framtíðina í graut. ]



[ stór himinn og gleypandi ofurstirni blasa við mér 
er ég ligg í þægilegu móki á ströndinni hér 
á sólarströnd þegar sólin er hnigin til viðar 
og víman í galtómum heilanum iðar. 

áfengi og amfetamín 
vindlar og eðalvín 
víma og brengluð sýn 
tilveran er skratti fín. 

á borðinu hvíla diskar hlaðnir skelfisk og humar 
á móti mér hlæjandi eiturhressir gumar 
kvöldið er ungt og alkóhól um æðar rennur 
úr augum mér neisti og lífsþráin brennur. 

áfengi og amfetamín 
vindlar og eðalvín 
víma og brengluð sýn 
tilveran er skratti fín. 

undir morguninn söngvarnir í eyrum mér óma 
meðan byggðin í kring er lögst í dróma 
ég hef vakað frá morgni til morguns í vímu 
á sólarbekk ligg ég í morgunsólarskímu. 

áfengi og amfetamín 
vindlar og eðalvín 
víman er skratti fín 
tilveran er brengluð sýn. ]



[ Allt er svart 
og erfitt um gang
því það svarta er sandur.

Á leið til þín 
með alla vasa fulla af feimni. ]



[ Eftir að ég varð vonlaus
fékk ég óslökkvandi áhuga á blómum
og hef strokið plasthurðir
og skoðað gróður ókunnugra. ]



[ Húmir inni fimbulvetur
til dauða hann hvetur
herjar óvenju lengi
á endanum hefur hann betur
bara ef hann burt gengi
áður en höfuðið hengi. ]



[ Hún er með þurrkaða krabba
á loftinu sínu
ég veit ekki hvort þeir 
hafa einhverja þýðingu
þeir anda ekki
þeir finna ekki til
hreyfingarlausir
safna ryki ]



[ Peran sprungin, 
það kemur ekki að sök,
því skammdeginu er lokið
og húm næturinnar
er nú sem fjarlæg minning.

Þegar nóttin lýsir upp herbergið
og vísar mér veginn. ]



[ Nú þegar ég ligg við brjóst þitt
hlýði ég á dyn hjartans,
strýk hár þitt
og legg hendi mína í lófa þinn.

En ég veit að ég verð 
að bæla löngunina 
sem býr innra með mér.

Því ég þekki afleiðingarnar
og veit að það gæti kostað mig allt. ]



[ Empty rooms, hollow and dark,
shrilling ache, uncovering rage.
All tranquil thoughts gone, 
just the unpleasant mist of hate.
As the sun retires and bows for the night, my fears are unleashed. 
I scream into the chaotic darkness,
my sound is muted.
I want to conceal, 
my being is fading.
My own innate, 
choking on your words
of eternal bitterness.
Soul of torment needs serene silence and horizons clear.
You subdue me, I succumb.
All life strangled out of the body,
brutal shiver, my mentality gone. ]



[ Blue clouds, I want to be, 
alone, just me and the only one.
Soft blowing wind,gentle seabreeze.
Smell the sent.
I stand, as an individual.
Sandflakes of an old time,
running smoothly through my fingers.
A timeless beeing,
a worthless memory.
White sheets and flying feathers.
Sunsets and a tear. 
Another minute, a broken heart.
A past of us, you and our love.
I listen...to the sea sing.
As my tears fall lightly,
and unite the ocean. ]



[ Norðurljósin,lýsa
á landi elds og ísa,
eldur gýs,
landið rís,
rennur glóðin.
Saman þjóðin
stendur nótt og dag
við,Íslands,sólarlag ]



[ Það voru geislandi augun
glaðlegt brosið
rauði hársterturinn
sem hún sveiflaði til og frá
og bústni rassinn
í rokkgallabuxunum
sem vöktu athygli mína
er ég hitti hana fyrst
í gagnfræðaskólanum

þá nýkominn að vestan
í of stórri úlpu
og hnéháum stígvélum

hvað hún sá við mig
skil ég ekki enn
því hún átti allra kosta völ

kannski var það
töframáttur dreifbýlingsins
og að ég stamaði
sem gerði það að verkum
að hún féll fyrir mér. ]



[ Í öllum ljóðunum eru úlfar.
Öllum nema einu,
Því allra fegursta:

Á milli útkrotaðra steina,
í svefnlausu borginni
sem Amor kyssti,
vex litið
hampsblóm. ]



[ Krýnið mig svefngrasi
salar drauma,
ljúfir ljósálfar!
langar mig að blunda;
ill og ókyr
óróar gríma
mæðir manna sveim
fyrir mold ofan.

Lykja vil ég augum,
líta vil ég þangað,
sem að glaðir ei
geislar deyja,
þar er eygló
ósýnileg
bjarma blundstafi
björtum vefur.

Lykja vil ég augum
fyrir lífi manna,
líða vil ég burtu
frá ljósheimi;
hverfa vil ég huga
inn í hug sjálfan
og með honum heims
hrelling byrgja.

Heilar hugsjónir
himinrunnar!
horfnar horfnum frá
heimsins öldum!
unnt er ei í vöku
yður að halda,
en þér annars heims
óðul byggið. ]



[ i
Bergstaðarstrætið er lengsta gata á Íslandi,
þetta vita allir sem áhuga hafa á stórborgarmenningu.

ii
Þegar Bergstaðarstrætið var malbikað,
var fluttur inn sérstakur trukkur,
sem áður hafði verið notaður m.a.
við að reisa stíflurnar í stjórnartíð Rosvelts.

Þetta sagði mér maður sem vann að verkinu.

iii
Einu sinni kom upp sú hugmynd,
að setja upp hverfispöbb í Bergstaðastrætinu.
En karlmennirnir lögðust gegn því
konur tveggja þeirra voru eitt sinn drykkfeldar
og höfðu verið í ástandinu. ]



[ Veröldin er vond og ljót,
vart er því að neita
og ekki þýðir hætis hót
henni neitt að breyta. ]



[ Skýin líða svo lokkandi um himininn
eins og til að bjóða þig velkomin
velkomin á þennan ókunna stað
en það breytir engu
þessi hryllingur hefur læðst inn
læðst inn í hversdagsleikann
og hótar nú að sitja hérna að eilífu
sitja hjá mér 
verða hluti af mér
ég læt á engu bera
ég veit það hjálpar ekki að æpa
en hrópin í huga mér kæfa hugsanirnar
og tilfinninguna af að ég eigi hvergi heima
tilheyri engu og engum
ópin þau deyfa hugann
og dreifa athyglinni.

En að lokum verð ég að sætta mig við það
ég er hérna aðeins tímabundið
hversdagsleikann hef ég bara að láni
þangað til það er tími til að deyfa hugann endanlega. ]



[ Hvað hefur þú læknað margar sálir 
með hlýjum kærleika þínum?
Hvað hefur þú hlýjað mörgum hjörtum 
með björtu brosi? 
Hve mörgum hefur þú fært þýðingu lífsins 
með hreinni hugulsemi?
Særðar sálir finna stað til að hvílast.
Þurr hjörtu fá raka 
og þeir sem villst hafa, rata sína leið.
Allar sálir fagna þér og dást að.
Þær kalla þig sólina sína, sól sálnanna.


Hverjir vita um endimörk krafts sólarinnar?
Hvaða spámenn segja fyrir um að dagurinn muni koma, 
dagurinn þegar sólin veiklast og máttinn dregur úr henni?
Vindar úr vægðarlausum stormi berja þó sólina
og bylgjur úr köldum sjávarfjöllum þjóta enn til hennar.
Sólinni bregður en hún brennur ekki lengur.
Sólskin týnist í köldu myrkri og jörðin kólnar.
Allir á jörðinni vita, að þeir eru að tapa sólinni sinni.

Á svörtu köldu hrauni sitja sálirnar og bíða eftir sólinni.
Þær sakna hennar og gráta hana sárt.
Sálirnar heyra fjúk í hrauni en fá engin svör.
Þær hníga af kyrrð, því þær þekkja ekki orð til að gefa frá sér.
Sólin heyrir sálargrátinn og hún grætur sjálf.
Þótt hún leiti til skaparans heyrast engin svör.
Á kaldum vatnsspegli finnur sólin sjálfa sig og horfir á.
Hún hnígur til kyrrðar, því hún þekkir sig ekki, sólina án ljóss.

Hvar eru stórir lófar sem taka á móti sólinni 
og víkja henni úr hyldjúpu köldu myrkri?
Hvar eru hlýjar hendur sem halda í hönd sólarinnar
og leiða hana í róandi grænan dal? 
Hvar eru sterkir armar sem faðma sólina að sér
og kveikja hjá henni brennandi heitt líf á ný?
Sólin fer í ferð til leitar, 
hún leitar að honum, skaparanum.

Yfir drauglegan hraunvöll fer sólin alein.
Hún spyr alla sem hún mætir 
á leiðinni um skaparann.
Enginn veit hvar hann er, enginn þekkir hvaðan hann kemur.
Þótt vonbrigði séu þung á fótum sólarinnar, dregst hún áfram.
Í dimmum dal kemur hún í þorp hinna særðu sálna.
Þar hittir hún margar sálir,
sem þarfnast lækningar og umhyggju.

Sólin lítur í andlit hverrar sálar og kyssir þau. 
Þar á meðal sér hún sál sem er að deyja.
Það er enginn litur í andliti hennar,
og það er ekkert líf í augunum.
Á höfðinu sést stórt gat eins og tunglið. 
&#8220;Æ, hvað kom fyrir, stúlka mín?&#8221; 
Undir þungum andardrætti svarar dauða sálin:
&#8220;Sólin mín.... ég er sál þín, elsku stelpa.&#8221; 

Á svörtu köldu hrauni hnígur sólin niður grátandi.
Eigin sál sólarinnar liggur þar eins og aðrar særðar sálir.
Engin sál þar er ómeidd, engin án sorgar.
Hún snertir kinnar stúlkunnar með lófum sínum og kyssir þær.
Hún heldur í hendur stúlkunnar, mjúkt en fast.
Lófarnir á sólinni eru stórir og hendurnar hlýjar.
Hún faðmar sál sína með sterkum örmum.
Hún stendur upp og segir: &#8220;Förum heim, elskan mín.&#8221;

Allar sálir skynja að jörðin hreyfist undir niðri,
og að um himininn geysast vindar. 
Öll vötn á jörðinni veltast í hringiðu,
og myrkrið skerst með eldingu sem fer ofan himininn.
Þær heyra gleði skaparans:
&#8220;Þetta er líka mitt elskaða barn, sem ég hef velþóknun á.&#8221;
Skaparinn álítur það gott að sólin skíni einu sinni enn,
að sólin skíni með særða sál sína.


Þú kemur upp á morgnana eins og sjálfsagt er, 
en allir skynja hlýrra og mýkra sólskin en áður.
Sálirnar fagna þér og dást að.
Þær kalla þig sólina sína. 

Sálnasólina. ]



[ Þegar ég labba götuna
þarf ég
að passa mig
því mér
finnst bílarnir horfa til mín ]



[ Strikum yfir stóru orðin,
standa við þau minni reynum.
Skjöllum ekki skrílsins vammir,
skiljum sjálfir, hvað vér meinum

Fleiprum ei, að frelsi höfum,
fyrr en sjálfir hugsa þorum.
Segjum ekki að vér hlaupum,
er í sömu hjökkum sporum.

Frelsið er ei verðlögð vara,
veitist ei með tómum lögum.
Það er andans eigin dóttir,
ekki mynd úr gömlum sögum.

Enginn verður frjáls, þótt fari
feikna-hring í tjóðurbandi.
Myldur fúnum trúar-taumum
teymist hvergi frelsis-andi.

Hugsið ei að það nægi
efst á blaði "frelsi" að stafa.
Háleit orð sem heimskir fleipra,
hefna sín og verða' að kafa.

Gjálfurandinn sæði sáir.
Sumar líður. Fólkið trúir.
Væntir eikur upp þar spretti.
Allt um haust í netlum grúir.

Ryðjum akur! Arfann slítum
upp með hleypidóma rótum.
Hismin út úr útsáðstrogum!
Allt, sem sáð er, kanna hljótum.

Byrjum innst í eigin hjarta,
allt, sem sáð er, kanna hljótum.
Gjálfurfræin út úr anda,
út með gamals þrældóms rótum.

Burt með holu hismisorðin,
hrokareiging, froðuspenning.
Burt með raga skríldóms-skjallið!
Skiljum heimsins sönnu menning. ]



[ Gott er til grafar
  ganga einsaman,
yfir henni enginn
  augu þá vætir.
Græturat ekkja ókvæntan ver,
  börn trega aldrei
barnlausan hal.

Ef mér ei vilja
  ástir ljá
meyjar mjúkhentar,
  né mig við hjala,
unna mér aptur
  ýtar hugdjarfir,
og kappar varir
  mig kveðja rúnum.

Kvíði ég ei dauða,
  konulaus maður,
vesæll verður enginn
  þó við eg skilji.
Hlægir mig að ganga
  geigvænu myrkvu
dyrnar að
  degi kvöldlausum. ]



[ Æ hversu sætt 
þeir sálugu hvíla
að hverra bústöðum
hugur minn leitar,
æ hversu sætt þeir sofa í gröfum
djúpt til rotnunar
í dupt of sokknir.

Og syrgja ei lengur
þar sorgir flýja allar,
og gleðjast ei lengur
þar gleði flýr öll,
og blunda cypressum
sorglegum undir,
unz þá engillinn
upp mun kalla. ]



[ Örvast elsku blossar
æ þá mjúkir kossar
manns og konu mætast fyrst á vörum,
snertir sálu sál,
sést því elsku bál
brjótast upp í blossanum snörum.

En það þó illa fer,
út þegar brunnið er
ástar það hið eldfima tundur;
ekkert sést eptir þá
nema askan föl og grá,
en bogi Amors brostinn er í sundur. ]



[ Við lifum öll í draumalandi\\
Við lifum öll í óvissunni\\
Raunveruleikinn býr ekki á íslandi\\
Við erum skotin í hvellettubyssunni\\

Draumar eru draumar, draumar eru draumar\\
Raunveruleikinn við yfirborðið kraumar\\
Þegar við sofum og það fara um okkur straumar\\
Straumar eru stjórnin sem stýrir ef engar taugar eru aumar\\
Gærdagurinn er sagan sem draumana saumar\\
Morgunn dagurinn er skáldskapurinn sem guð inn laumar\\
Við lifum á tímum  sem sífellt koma á óvart\\
Ef útlitið er dökkt dreymir þig bjart\\  
Ef lífið er hart dreymir þig vonina\\
Líttu á fallegu draumana\\
Sem græðandi vinina\\ ]



[ Ég hef ekkert, ég er ekkert, ég verð ekkert\\
Það sem hinir leika sér að fæ ég ekki snert\\
Ég á ekkert ég má ekkert enginn föt svo holdið bert\\
Ég vildi að þið dæjuð öll sæjuð öll kvöl mina\\
Lifðuð dvöl mina, upp í glersal himna\\ ]



[ \"Words unspoken\"

Echos,
in the hidden corners of my mind.
Words unspoken,
words that never came alive.
I have covered every range of emotion, 
cut to the truth and watched it bleed.
I could come on as strong and willfull,
but im waiting for my sky to fall.
I am a woman,
fragile but not breakable.
Growing wiser by the day.
Busy holding on and keeping together.
I still have words unspoken, 
waiting to be given life. ]



[ The grass always seems to be
so much greener
on my neighbours grave
But he doesn&#8217;t have the view I&#8217;ve got,
Over on my left hand side
You see,
there&#8217;s
this
Really cute blond with a lovelyskeleton,
Just lying next to me

And the dirt around her smells so nice,
On her grave there are no rats or mice
She has only got one vice,
And that is she&#8217;s got lice
On her skull.

When I stroll around in the park of graves
I always follow her, in a haze
She has me in a daze
They say that Jesus saves

But they&#8217;re lying

In death the devil is your only hope for salvation

But I think I have found a new way to redemption

And that is

The girl in the grave on my left hand side

The girl in the grave on my left hand side
I keep looking at her, she&#8217;s sleeping so sweet
And the thigh bones are so beautifully shaped, the bones in her legs all are-all the way down to her feet

She has got the nicest shaped skull I have ever seen,
In a love affair with her the downsides that I can see are only one

And that downside is:

I was buried alive ]



[ Ég fór út í búð
að kaupa rjóma
þar varst þú,
að afgreiða á kassanum í horninu
falleg, eins og rós í blóma

Mér finnst,
Í hvert sinn sem ég sé þig
Að ég sjái inn í paradís,
Inn í paradís, og þar ert þú
Dýrkuð af öllum hinum englunum

Meir en sjálfur Guð

Og ljósa hárið þitt minnti mig einna helst á tunglskin,
Tunglskin sem endurspeglast á kyrru vatni
Á niðdimmri, stjörnulausri nótt

Þú veist ekkert hver ég er,
Bara einhver lúðalegur gaur með gleraugu.

Ég vild&#8217;ég þyrði að tala við þig,
En ég er svo feiminn
Svo feiminn
Læt mér, því miður,
Nægja að dást að þér
Úr fjarlægð

Get ekki annað en látiðsjálfan mig þjást
Svo feiminn
Og auk þess lamaður af ást ]



[ Hví finnst mér sem nú sé eilíf nótt?
Hvers vegna er sem ég sé fastur í vondri martröð?
Fæ ég aldrei aftur sólina að sjá, má ég ekki lifa áfram?

Ég heyri, ég sé,
Heyri og sé allt sem gerist utan huga míns,
En líka innan
Get ei greint á milli

Hvað gott og hvað er fallegt
Hvernig veit ég hver ég er
Hvernig veit ég hver mum svíkja mig og í bakið stinga

Geng um með rýting milli herðablaðann

Hef leitað í bak og fyrir að þeimer getur hjálpað

Skildi við þann er stakk mig í heimi illra manna,
En þaðan kom ég

Í dimmum skógi drauma geng ég hraðar og hraðar
Vill að einhver
Finni sama sársauka og ég

Finnur nokkur til með mér?

Hraðar og hraðar, er farinn að hlaupa
Sársaukinn nístur, ég heyri sarg og reyni að átta mig á hvaðan það kemur
Sársaukinn magnast, bein skellur við beinn, nuddast, ég heyrir sarg
Hef hlaupið meir en ég hélt að væri hægt

Hvert er ég í raun að fara,
Lykillinn í vasa mér þyngist og þyngist og ég tek á mig stóran krók
Vegna þess að dimmur djúpur hylur
Er í veginum

Hleyp upp á hæð, horfi á vatnið,dökkblátt,næstum svart,
Rýni í það, sé það breytist, verða að orðum þarna stendur
ÞÚ DEYRÐ

Hleyp áfram...
Vakna
Það er dimmt, reyni að setjast
Rek hausinn í, þreifa á umhverfinu
Er í líkkistu, finn hún sígur

Veit að nú er ekkert meir
af mér ]



[ Haltu fast, fallega fljóð
Ég vil ekki halda áfram að falla,
Féll fyrir þér
Vil meira og meira af þér,
Á endalausar myndir af þér

Allir eiga sér draum,
Einn draum sem er sérstakur, minn
Snýst um friðsælt líf með þér í stóru húsi.
Vil að börnin okkar sleppi við allt illt,
Þurfi ei að þola
Það sama ogég hef þurftað þola

Haltu fast,
Elskan mín, ekki missa mig
Haltu í hjarta mitt,
Haltu fast
Haltu mér fast, knúsaðu mig, faðmaðu mig að þér
Svo fast að ég viti að þú munir aldrei sleppa



Haltu fast, fallega fljóð
Ég hef fallið nógu langt, fer bráðum að lenda í jörð
Löngu fallinn fyrir þér
Fæ aldrei nóg
Af minni yndislegu draumadís
Verð að kaupa fleiri filmur
Fleiri spólur í vídjókameruna
Við erum hvors annars helsti draumu

Haltu fast,
Elskan mín, ekki missa mig
Haltu í hjarta mitt,
Haltu fast
Haltu mér fast, knúsaðu mig, faðmaðu mig að þér
Svo fast að ég viti að þú munir aldrei sleppa

Haltu fast
Í mig
Faðmaðu mig að þér
Vefðu mig inn í hlýja brosið þitt,
Haltu fast
Í mig
Leyf mér að bragða á frumskógarvörum þínum
Haltu fast
Í mig
Bræddu mig með heitum súkkulaði líkama þínum

::;Haltu fast, haltu mér fast;::

Haltu fast,
Elskan mín, ekki missa mig
Haltu í hjarta mitt,
Haltu fast
Haltu mér fast, knúsaðu mig, faðmaðu mig að þér
Svo fast að ég viti að þú munir aldrei sleppa

Haltu fast
Í mig
Faðmaðu mig að þér
Vefðu mig inn í hlýja brosið þitt,
Haltu fast
Í mig
Leyf mér að bragða á frumskógarvörum þínum
Haltu fast
Í mig
Bræddu mig með heitum súkkulaði líkama þínum ]



[ As he turned out the lights
Bill said goodnight
to his healthplan that flopped
and the bombs his planes dropped
and to \"don\'t ask,don\'t tell\"
and pants that fell
goodnight lies
goodnight fries
goodnight softmoney with chinese ties
and to Newt and to Tripp
andbiting his lip
and blowing his \"sax\"
\'cause he thought it was \"hip\"
goodnight Drudge and Monica\'s thighs
goodnight loans
goodnight Jones
goodnight \"cigar\"
and goodnight Ken Starr
goodnight trials
and goodnight files
goodnight \"feel your pain\"
goodnight Hussein
and goodnight to the DNA stain
that is still damp
goodnight socks
goodnight loot
goodnight George
goodnight David\'s camp
goodnight first lady
goodnight lamp
goodnight, house of ill repute ]



[ ef ég
væri
ef ég væri
ég
og ef þú bara værir

til

ef ég nú bara væri
tilbúinn

reiðubúinn
hér
nei:

hér,

og
þar

ef ég bara ætti
þykkt
eðlisávísunarhefti

(þá væri eðli mitt annað og meira en tilvísun) ]



[ Ég er hræddur...
...hræddur við fólk
Ég er fangi...
...fangi hugar míns

Ó hve heitt ég þrái
að sigra óttann
og sleppa burt

En ég þarf hjálp
en þori ekki að biðja
kemst ekki burt
frá fælninni ]



[ Ég þarf...
hlustandi eyra,
augu til að horfa í,
öxl til að gráta á,
útrétta hönd,
...vin.

En hvernig spyr ég?
Hvað segi ég?
Hver?

Það er ein...
en ég þori ekki!
afhverju íþyngja henni?
...of góð. ]



[ Tilfinningar...
Vinátta?
Ást?

kannast ekki við það. ]



[ Nú er einum kafla lokið
við hverfum öll á braut
tíminn hefur í burtu fokið
þetta var á tíðum erfið þraut
Sárt mér það þykir
að hún skyldi ekki vera lengri
en áður enn þið tímann syrgið
munið þið
að ekkert 
þessa minningu gerir að engri. ]



[ svarti sauðurinn
er kominn á beit
í mínum heimahaga

í mínum áður fagra
og græna haga nagar
hann grösin ofan í rót

en þar sem hann fer
vex nýtt og betra gras
upp af misgjörðum hans ]



[ Ég sit og stari út um glugga.  
Útsýni mitt er yfir eimskipasvæðið í aðra áttina en samskipahöfnina í hina.
Ég get líka séð Grafarvoginn.
Það hefur engin komið að heimsækja mig núna í tvo mánuði.
Ætli þau séu búin að gleyma mér?
Í þrjú ár hef ég setið hér við sama gluggann.
Áður var ég fóstra.
Hvernig ætli krakkarnir sem voru á grænudeild líti út í dag?
Þau eru eflaust byrjuð í skóla.
Ég heiti Sigríður Bjarnadóttir.
Ég er búsett á kleppi.
Ég er ógift og á engin börn.  Raunar hef ég aldrei verið gift en þó ekki  nema sólarhring frá því.
Mér finnst lífinu hafa lokið um leið og það var að byrja.
Ég er lifandi dauð.
Ég horfi út um gluggann.
Sömu hlutirnir aftur og aftur.
Gámarnir á planinu eru 2702.
Ég taldi þá í gær.  Ég taldi þá aftur í morgun og aftur, núna.
Skipið kom með 307 gáma í fyrradag en fór aftur með 240.
Það fjölgaði á planinu.
Það fannst mér gaman.  Þá gat ég verið lengur að telja.
Ég heiti Sigríður Bjarnadóttir.
Ég er 27 ára í dag og þetta, er mitt líf. ]



[ Í Grikklandi, vakandi,
sólin var steikjandi,
gróðurinn ylmandi,
konurnar töfrandi,
hundarnir slefandi,
moskítóbitin ergjandi,
hóstinn kæfandi,
tónlistin lifandi,
maturinn fyllandi,
bjórinn gefandi ,
og Tómas sofandi. ]



[ Ást er það sem allir þarfnast.
Ást er fyrir mig og þig.
Ást er fyrir viðkvæm hjörtu,
sem að eru að finna sig.

Ástin hún er voða viðkvæm.
Ástin hún er voða sár.
Ástinni mun alltaf fylgja
brostin hjörtu og opin sár. ]



[ Sitting alone,
forgotten,
left behind,
my dreams are like ruins
a  yesterday gone by.
The once powerfull
river of emotions
now frozen, cold and dead.

I try to brake it,
crack it,
defrost it.
Nothing!
Desolate isolation
intense despair.

Bright light
raging heat
playfulness
joy and laughter
temperature rising
starstruck eyes
the earth awakens

My glacier
crying,
shaking.
Breath of life
roaring thunder
a flowering rose

Birds flying
singing
I´m crying.
Shackles of old
gone
no more cold

Frost retreating
streams are forming
runing gently
in a single path
power building
earth erupting
volcano showing

rainbow and butterflies
the song of whales
sweet sound of water
walls crumbling down
The sun rising
everything awakes

I smile
I laugh
having fun
the world is different
brighter
more colourful
feeling lighter
can I fly?

I stand up
flap my wings
and slowly
very slowly
I rise above the ground
climbing ever so slowly
towards my sun
towards my lifegiver
towards happiness
towards you? ]



[ Fagrir þjóhnappar þínir 
svífa yfir hnökróttu teppinu.
Ég stend upp 
og  gyrði bumbuna ofan í brókina
og horfi á heiminn
í gegnum fingraför mánans á rúðunni.
Létt andvarp ískápsins í eldhúsinu 
læknar fáránleikann
og hér erum við niðri við jörð á ný.
Ég bíð upp á kaffi.
Við sötrum seyðið 
og lítum undan hvort öðru 
af mikilli sannfæringu, 
önnum kafinn við að sótthreinsa sárin.
Og þegar þú ferð, set ég upp gleraugun 
og sting mér í hákarlabúrið. ]



[ Mér finnst það leiðinlegt,
að leggja þetta á þig.
En ef þú treystir þér ekki.
Segðu bara til.

Ég þarfnast hjálpar.
En ég vil líka hjálpa þér.
Eigum við að hjálpast að?
Segðu bara til. ]



[ Ég stend á hengflugi
tilbúinn að stökkva.
En lofthræðslan, 
er að taka völdin.

Ef þú vildir vera svo væn
að ýta við mér.
Og vera til staðar,
til þess að grípa mig. ]



[ Afsakaðu,
ég kann enga aðra leið,
til þess að tala við þig,
til þess að spyrja,
hvort þú viljir.

Kenna mér um vináttuna,
Kenna mér um lífið,
Sýna mér ljósið,
Og leiða mig í burtu
frá myrkri holunni. ]



[ Varð hugsað til Palla.
Svona ein í heiminum.

\"Hér sér hver um sig\"
(þrátt fyrir fögur fyrirheit)

-Og hver hefur sinn djöful að draga
(ótrúlegt hvað hann streitist á móti!)

Staldra stundum við:
Ég ekki nógu sterk?
Hann of?

Bít á jaxlinn
geymi \"þú átt mig að\"
á öruggum stað.

Horfi þakklát 
á hugsanlega bjargvætti

Veit að þau munu lífga mig við
ef ég dey. ]



[ Verð að... 

Mér finnst sem allir,
horfi,
dæmi,
séu að hlæja.

Ég fyllist alltaf
kvíða,
ótta,
hugsunum um flótta.

En ég kemst aldrei langt
því hugsanir mínar
ná mér alltaf
á kvöldin.

Hvað heldur fólk?
Hvað gerði ég rangt?
Af hverju líður mér svona?

...komast burt ]



[ Ekkert er eins og það sýnist
enginn veit hvað er gjört.
Mjólkin í myrkrinu er ýmist
mött, hvít eða svört ]



[ Ég er tugginn og misnotaður
á allan mögulegan hátt
svo kastaður í götuna
til að verða traðkaður á.

Ef bara ég væri sleikjó... ]



[ sólin kastaði yfirþyrmandi skugga
yfir kalda borgina
sofandi íbúarnir dreymdu sorg
um miðjan dag

leifar af stolti
innviðin rotin
glataðar sálir

sætti sárana gaf von
á meðan það rigndi í eyðimörkinni.
Frjór jarðvegur.
Ótímabært hatur.

seinna fundust þeir
faðmandi hvorn annan
með fingurna á gikknum. ]



[ þú kvaddir mig
með orðunum sem mig dreymdi um að heyra.
Fagra veröld

Óttinn kastaði skugga yfir minningarnar
og orðin voru köld.

Þú kastar steinum 
í átt að réttvísinni
smávölur sem villa fyrir
á meðan sólin fyrirgaf.

Í fjarska hljómuðu lúðrarnir
Smalandi saman lýðnum

Þýðir þetta að við erum óvinir. ]



[ Örlitla stund
Augnablikið er stjörnumerkt
Á þessum tímapunkti
slær hjartað mitt í takt við þitt

Og það er kannski þessvegna sem þú veist...
(Þú veist) ]



[ Málaðu, systir! menn og dýr
milli blómstra vanda;
missirin gefa mörg og skýr
munstrin þér til handa.

Bústu svo við bónda þinn,
bezt um pent að keppa,
drag upp sögur og dæmi svinn
og dikti fræga greppa. ]



[ Þegar ég heyri góðs manns getið
glaðnar yfir mér um sinn.
Þá er eins og dögun dafni,
drýgi bjarma um himininn;
Vonum fjölgi, veður batni,
vökni af döggum jarðar kinn.

Jafnvel þó í fótspor fenni,
fjúki í skjólin heimaranns,
gott er að signa göfugmenni,
gjalda blessun minning hans,
dreifa skini yfir enni,
ilmi um brjóst hins fallna manns. ]



[ Blekkti ég mig?
Hvað hélt ég?
Var ég að lifa í
voninni?

Eða er ég einfaldur?
óreyndur og vitlaus?
í hringiðu lífsins
kann ekki reglurnar.

Hverjar eru reglurnar?
sem fólk lifir eftir,
hleypur um í amstri dagsins,
óafvitandi um flækjur lífsins.

Ég vil læra reglurnar,
en enginn getur kennt mér,
því enginn segist kunna þær,
eða vita um þær.

Það er erfitt að vera
einfaldur. ]



[ þú varst ljósið
hlýtt og elskulegt
komst öruggt til mín
en fórst svo fín
lífið er brigðult
lífið er leikur
þakklátur, auðmjúkur
er að geta sest niður
hugsað smá
það sem átti að verða
það sem varð aldrei
við höldum samt áfram
einstakt hvert og eitt
ég er einn
minningin fylgir
en ekkert meir.. ]



[ Þegar þú hvarfst
þá hvarf ljósið
ég kvaldist
þegar við tók myrkrið

Því án þín
eigi sólin 
á himnum skín
því þú ert
ástin mín ]



[ með eigur sínar
í þvældu sængurveri
snarar hann sér í land
með hnýttan skrokk
sigg í lófum

sunnudagshetja
undir stólparæðum
þar sem fánar blakta
börnin dreymir í rigníngunni
að bera sverð og skjöld
svo nál fálkaorðunnar
fái hvergi stungið í hjartastað

hann brosir við örlögunum
þegar eigin skósólar
klappa lof í lófa
fyrir gamla tryggð
er hann gengur 
upp ormétna bryggjuna ]



[ Sitjandi
starandi & hugsi
Af hverju?
Hví hlýðir munnurinn ei?
Hvar er hljóðið?
Hvert fóru orðin?
Ertu að forðast mig?
Var þetta of mikið,
of mikið á stuttum tíma?
Segi með sjálfum mér
Næst..
Næst þegar við hittumst
þá heyrast hljóðin
orðin flæða fram
og munnurinn hlýðir.
Næst get ég talað
Næst er ég sé þig
Næst? ]



[ Ástin er sem lítill fugl
sem þenur sig og flöktir.
Skrítið er nú allt það rugl
en áfram allt samt höktir.

Ástin hefur blíðan blæ
en veldur gjarnan trega.
Sér stingur niður á hverjum bæ
og fólk sér hegðar furðulega.

Furðuleg er ástin ein
og ei ávallt endurgoldin.
Heyrast mörg þá harmakvein
ríkir gjarnan sorgin.

Sorgin hún er ansi sár,
er von þá hjartað bresti?
Og koma fram þar mikil tár
svo og áherslur á lesti.

Hjartað þagnar, sálin grær
mildast verstur treginn.
Ef að fólk í friði fær
að horfa fram á veginn. ]



[ Nóttin er björt en hvergi sé ég Geira.
Er Geiri farinn?
Hvert fór Geiri?
Kemur Geiri einhverntíman aftur?

Klukkan er Þrjú og síminn vekur mig.
Það er Geiri sem er að hringja!
Gleðin tekur völdin.
En Geiri er ekki kominn.
Geiri er ónýtur.
Geiri þarf að fara að sofa. ]



[ Einokun dana og einveldi,
engan fýsir,
frændinn vöru falska seldi
fanga hýsir.


Drepsóttir drjúgan skerf taka,
danir reyna nú stjórn.
Smitsjúkdómar landið skaka,
samskot eru dana fórn


Fólk fellur úr hor,
fær alls ekkert að éta.
bara þeir sem beiðið geta
blessað lifa sögu vor.


Land suður af laka, hrauni ælir,
landskjálftum með,
móða, mistur, aska, út svælir
Meðallands líf og geð. 


Steingrímsson Jón mikli séra,
sjálfs eldsins klerkur,
mánuði síðar á messa að vera
dagur sá verður merkur.


Hallærishjálp hún er svarið,
helvíti dýr,
fólkið, fátækt, veður barið
frægðin rýr.


Fólk fellur úr hor,
fær alls ekkert að éta.
bara þeir sem beiðið geta
blessað lifa sögu vor.


Á Jóskarheiðar fólk af Fróni,
flytja allt nú á,
ei kemst til leiðar, kýtir róni,
kóngur hummar þá.


Biskupsstóla báða forna kveðjum,
byltum þingi í lík,
rötum öll og reyndar veðjum,
á Reykjavík. ]



[ Eitt sinn arkar,
öngum baðar,
sá er ætíð þjarkar
aldrei laðar.

Betra er fátt að tala
en mala, mala og mala.
Sitthvað mig langar nú að segja
sjálfsagt verð ég þó að þegja.
Því hér öll heimsins orð
hafa verið sögð á vorri storð.
Eitt sinn las og les enn
ljóð er varðar konur, menn.
Lifa ég lengi vil,
lífið þá betur skil.

Tíminn ei tregur bíður
taumlaus hjá ég sit.
Misskilningur, mikill, víður
meira hafði áður vit. ]



[ Hví grátið þér 
þanns í gröf hvílir, 
ungan elskuson? 
Örðug ganga 
var oftar geymd 
mörgum mæðudögum. 

Helgur engill 
hjarta saklausu 
í yðar faðmi felst. 
Sá mun trúfastur, 
unz tími þrýtur, 
lítill verndarvinur. 

Tár þau trúlega, 
er tryggð vakti, 
söfnuð sjóði í 
góðverka yðar 
fyrir guð flytur, 
sem elskar einlægt brjóst. 

Þær munu skærstar, 
er þér skýi borin 
líðið til ljóss sala, 
fagurt skart 
yðar friðarklæðis, 
gljáperlur glóa. ]



[ Mín er meyjan væna 
mittisgrönn og fótnett, 
bjarteyg, brjóstafögur, 
beinvaxin, sviphrein. 

Hvít er hönd á snótu, 
himinbros á kinnum, 
falla lausir um ljósan 
lokkar háls inn frjálsa. ]



[ Þegar ég labbaði í burtu
Horfðirðu á eftir mér?
Því þegar ég snéri mér við til að 
sjá þig í síðasta sinn
Þá sá ég þig lita undan.

Þú veist ekki hvað mig langaði mikið
til að heyra þig kalla á eftir mér
Langaði þig til þess?
Því ég smá saman hægði á mér
og beið, eftir að þú myndir kalla.
 - En þú kallaðir ekki.

Mig langar svo til þín aftur
Sjá brosið þitt, og heyra hlátur þinn
En allra mest að finna hlýju þína ylja mér
Ég sakna þín!
- Saknar þú mín? ]



[ Ristabrauð með Dieselolíu.
Olían brennir varir mínar.
Ég finn hana streyma niður háls minn, skiljandi eftir
opin sár og blæðandi vefi.
    En ég get ekki hætt. 
Hver brauðsneið á eftir annarri.
    - Óstöðvandi. - ]



[ Þann sjöunda júní sit ég súr í bragði,
fyrir Sigurðsson Jón ég vil flytja ljóð.
En leiðin þangað er löng,
og litlum fótum ströng.
Öllum fært að flytja hetjunni sinn óð
Í ferðalagið, ég því miður ei lagði

Austurvelli á,
alltaf kætast má.
Kveðjur ljóða kærar sendi,
á kappa sanna frekar bendi,
Akureyri frá. ]



[ Ligg í rúminu einn
fullur af þrá
tómur.

Rúmið hitnar hægt
og líkaminn er leiður
á sjálfum sér.

Hugurinn hræðist
tilfinningar annarra og
kvelur því sínar.

Hjartað heldur sig frá
enda hálf virkt
eða óvirkt.

Komið er að því
að liggja einn og kaldur
hlægjandi tómur. ]



[ Gamall maður
við gamlan staf
fetar blautt stræti,
í gegnum regnið.

Áhyggjulaus köttur 
þrífur sig
og brosir til mín.

Hellulagðar stéttir
í borg sem ber nafn,
líkt og hver önnur.

Og léttur andvarinn 
golast áfram,
líkt og tvær kyrrstæðar sekúndur,
í borginni Reykjavík. ]



[ Einsleit andlit.
Gagnslaust vit.
Heimurinn og ég,
erum báðir úr lit. ]



[ Þú, 
sem blíður blær hafi liðið hjá, 
dregið fingurgóma þína eftir strengjum hörpu, 
líkt og hrynjandi sláttur hjarta míns 
er þú strýkur líkama minn... 

Ég, 
sem lítið feimið fiðrildi, 
kitla í þér hláturtaugarnar með vængjaslætti mínum, 
líkt og kossar þínir kitla mig 
er varir þínar snerta mig... 

Við, 
sem hamingjusamir einstaklingar, 
og eiga framtíðina saman í hvors annars örmum, 
líkt og tvístirni á himninum 
er eyða ævi sinni saman... ]



[ ...og ást mín
er líkt og lína
umhverfis Kína.

Kvöld eitt í hinu fjarlæga austri.

Og ást mín
er líkt og krítarlína,
hvítkölkuð um veru sína...
     
...mín elskulega stúlka
með sægrænu augun
í Norðurmýrinni. 
 
Já, þess vegna er ást mín
líkt og lína
dregin umhverfis ást þína.

Kvöld eitt í aftanhúminu, meðan sólin
vermir hjörtu þeirra sem... ]



[ Einu sinni sem oftar
Lyfti hún pilsinu,
Engill með rotnandi vængi.

Söngur hennar
ómstíður
skar í eyrun
en virtist gefa líf.

Inn dimm húsasund
Fylgdi ég henni
óaðvitandi,
dáleiddur.

Augun blíð syndu mér heiminn,
En eitthvað,
eitthvað bylti sýn minni

það sem ég sá ekki 
var lifið.

það sem ég sá...
var ekki. ]



[ Augun yndisleg,
húðin mjúk sem silki,
líkaminn fullkominn.

En það sem mestu máli skiptir
það sem eigi sést með augum
það sem ósnertanlegt er.

Sálin, hugurinn.
Það sem þú hefur og ert,
fagurt og fullkomið. ]



[ Þegar þið sátuð mér hjá,
mig hugguðu og héldu,
hjálpuðu mér, 
og stöðvuðu flóðið.

Ég var einmanna, hræddur.
sorgmæddur, langt leiddur.
Þá komuð þið, ein af annarri.
Tókuð mig upp á arma ykkar.

Þið sýnduð mér ljósið,
gáfuð mér von.
Þessa kvöldstund urðuð þið
mínar heilladísir. ]



[ Vinátta okkar,
Svo gömul en svo ung.
Svo mikil en enn vaxandi.

Þessi bönd sem við bindumst
eilíf en brothætt.
Sannari en allt sem satt er,
Traustari en allt sem traust er.

Mig langar til að faðma þig,
þér halda þétt og fast,
Að eilífu. ]



[ Eins og dropar
sem falla 
um hríð.

Er ég einn
á meðan
ég bíð.

Og regnið rignir 
einsemd minni, 
líkt og eitthvað
sem rímar við -íð. ]



[ Að lækna eða lömbin skera, 
látum slíkt vera.
Hendur mót höndum,
hylja ei vöndum 
heitt er í hamsi
ei hættir gramsi
Bóndinn á bænum atarna er svín
blessuð Dóttirin hrín
Hann verð ég að berja
Það skal ég sverja
Svo stal hann hrúti
og hálfum brennivíns kúti.


Að mæðast og skera er mikil leti,
mælti Jón forseti,
fé skulum frekar lækna,
var ræða Jóns frækna.
Lækning lamba er dýr,
langdræg og árangurs rýr.
Sumir höfðu á réttu að standa,
að sínum gamalgróna vanda.
Þó þurftu að lúta í lægra haldi,
það var í Jóns forseta valdi
En Ljótur ei leiður varð
ljúfur gekk þar um garð


Gerum ei grín að köllum
góðum undir Eyjafjöllum.
Róstur voru á fundi og reiði
Runnin var af mönnum leiði
Ber bylmyngsfast mann
Sá er berja kann 
Hér tókust menn hraustlega á,
helvíti gaman var þá.
Sá sem ei slóst er blauður,
sluppum vel, enginn er dauður.
Upp er runninn annar dagur
Á enda er Eyfellinga slagur ]



[ Ég hitti konu um helgina.
Hún er eitthvað eldri en ég,
lítur samt skikkanlega út.

Ég bauð henni heim eftir að ég var búinn að láta blæða í tvö glös handa henni, hún afþakkaði, sagði ekki einu sinni kannski seinna. 

Ég held samt mér sé að fara fram, 
ég bauð henni ekki borgun og ég kallaði hana ekki einu sinni hóru.

Það er framför.... held ég.

Ég mun aldrei ná af mér þessum 10 aukakílóum
hárið á mér mun aldrei vaxa aftur 
og ég á aldrei eftir að ná mér í konu.

Þetta eru þeir þrír þættir í lífu mínu sem ég á auðveldast með að sætta mig við. ]



[ Nú hef ég gleymt, hver fyrst mjer frá því sagði, 
og fráleitt hef jeg verið gamall þá;
það var í hverju horni bænum á
og stal oft því, sem fólkið frá sjer lagði.

En þó var annað margfalt meiri skaðinn
því mart eitt barn, sem frítt og gáfað var,
það huldufólkið burtu með sér bar
og lagði annað ljótt og heimskt í staðinn.

Það kýtti svona kararfauskum sínum
og klæddi menskum hömum til að blekkja;
það var mjer sagt, um sannleik ei jeg veit;
en síðan fjölga fór á vegi mínum,
mjer finst jeg stundum skiftíngs augun þekkja -
nú getur hver einn skygnst um sína sveit. ]



[ Þú sæla heimsins svalalind,
ó, silfurskæra tár,
er allri svalar ýta-kind
og ótal læknar sár.

Æ, hverf þú ei af auga mér,
þú ástarblíða tár, 
er sorgir heims í burtu ber, 
þótt blæði hjartans sár.

Mér himneskt ljós í hjarta skín
í hvert sinn, er ég græt,
því drottinn telur tárin mín,-
ég trúi´ og huggast læt. ]



[ Það sem ég sagði
það var allt satt
þó ég væri drukkinn
ég meinti það allt.

Þú sast og horfðir
í augun á mér
og ég uppgötvaði
augun í þér.

Orð mín til þín
þetta kvöld.
Þau voru svo falleg
og voru svo sönn.

Vinátta okkar
hún varð til
fyrir alvöru
þetta kvöld. ]



[ Þú ert yndislegur, vissuru það?
Mig langar að kúra hjá þér, elska þig og virða. Ég myndi gera allt fyrir þig!
vissuru það?

Ég myndi synda í sjónum að vetri til,
elska þig alla nóttina, og allan daginn, bara fyrir þig.
Færa þér heiminn á silfurfati, bara fyrir þig!
vissuru það?

Ef þú bara leyfir mér að elska þig.. ]



[ Ég er yndislegur, vissuru það?
Mig langar að hafa þig hjá mér, 
láta þig kúra hjá þér og láta þig elska mig og virða. 
Gerðu það allt fyrir mig, bara fyrir mig!

Syntu í sjónum að vetri til
og elskaðu mig alla nóttina, 
allan daginn! bara fyrir mig.
Færðu mér heiminn á silfurfati, 
bara fyrir mig!

og þá skal ég hugsa málið... ]



[ Með hjartað í buxunum
lít ég niður

með hjartað í buxunum
roðna ég niður
í tær

með hjartað í buxunum
stend ég orðlaus

með hjartað í buxunum
heyri ég ekkert
nema hjartslátt minn
og hlátur þinn ]



[ Hleypur yfir öldur drottning hafsins
um allar aldir öldur fossa
kringum hana létt og glatt
árin líða án sults og sára
ein hún klífur öldur alda.

Áður hafði hún kóng og krónu,
króga lítin og kolsvart hár
nú særir hún og svertir hafið
sver við kletta, æfir öldur
ein hún bíður ragnarraka.

Ljósa hárið bylgjast við brá
bláu augun, blítt, hún logar
áður hafði hún svarta þrá
nú lýsir dauðans sakleysi þar frá
hleypur yfir öldurnar ástinni hjá.

Á hafsbotni liggja kóngur og króna
klettabjörgin - skrikaði fótur
króganum, í fallinu, reyndi að bjarga
nú liggja þau bæði botninum á
hún bölvar og ragnar beinunum hjá.

Hár hennar svarta lýstist og logar
eldur í augum, brakandi dauðaþrá
um allar aldir öldur fossa
árin líða án sults og sára
bíður hún ein beinunum þeirra hjá. ]



[ Hvínandi hamarhljóð fylgja
uppreið minni úr myrkri

skellir á hörðum köldum fleti
gljáandi flötum fleti

stál í stál

loðin manneskja löngu dauð hefur enn á ný
hrist úr vösum mér alla smámynt
og hlegið vingjarnlega
að fátækum fjársjóði mínum

nú er mitt að enn á ný

moka saman því sem ég á
og vilja kaupa upp heiminn ]



[ Þú ert...
...sú sem mér er kærust af öllu.
...sú sem færir mér dagsins birtu þegar ég er í nóttinni villtur.
...sú sem færir mér kraft til þess að brosa í gegnum tárin.
...vinur minn. ]



[ Muniði? 
þegar við vorum lítil,
lékum okkur á grænum fótboltavöllum
og vorum svo upptekin við leik okkar,
að við tókum aldrei eftir bláum himninum
eða græna grasinu og laufblöðum trjánna
í kring.

En núna,
tek ég eftir grænu grasinu, laufblöðum
trjánna og aldri mínum,
leik barnanna og því, að æska mín,
horfin er og himininn er þungskýjaður. ]



[ Sendi SMS,
sagðist vera forvitinn,
í reynd leiddist mér,
þráði að heyra í þér.

Þú svaraðir,
guð hvað mér létti,
þú varst ekki farin,
samt varð ég stressaður.

Vantaði afsökun,
sagðist vera forvitinn,
vissi hvað það pirraði þig,
varð stressaðri.

Þú svaraðir,
sagðir mér að hætta að afsaka,
við værum vinir,
vinir afsaka sig ekki.

Mér létti,
við erum vinir,
það er það sem ég þrái,
vildi bara staðfesta það.

Með lélegri afsökun. ]



[ Hvinur í ljá og glamur í méli
og Dauðinn býr í Rauðadal. 

Eilífðarskórnir þramma yfir sviðið og bitvopnið bitnar á fólki
hægri vinstri
en ekki af neinu handahófi.
Maðurinn með ljáinn veit vel hvað hann syngur:
Dauðarokk að sjálfsögðu.

Hann hefur aldrei pælt í því 
af hverju honum er ekki skaffað skárra verkfæri  en ljárinn 
til dæmis garðklippur, heykvísl eða handsprengja.   Skrítið.

Vinnuveitendur?
Gott im Himmel og hinn vondi að sjálfsögðu,
en deildarstjórar eru þær Urður, Verðandi og Skuld.

Þegar dettur inn dauður tími hjá okkar manni, strýkur hann snoppuna á Bleik eða hendir í vél.   Og stundum strýkur hann hvítt hárið frá beinaberu andlitinu, beinaberum fingrum og hugsar aftur til eftirminnilegra manna sem hann sótti.
  Svo sem Adam og Davíð, Búdda, Baldur og Halldór Laxness.
Hann botnaði ekkert í dauða Jesú fyrr en hann las Bókina. ]



[ Hvar er skynjun þín vinur, 
til er fólk sem saknar.
Og vænglausir englar
syngja bláa sálma
um gengna lifendur.
Þú stendur í hliðinu. ]



[ hversu margir hafa fæðst og dáið síðan upphafs mannanna?
hvað gerir þig að sérstöku sandkorni í þessum mannlega sandkassa?
öll sandkorn eru eins tekur enginn eftir ef eitt hverfur
vatnsins dropar rigna og þiðna, einn hverfur þá annar úr himnum sendur
hvað hafa verið til mörg sandkorn og hversu margir dropar
fylltu upp haf tímans, og síðan hefur hýst þá nokkra 
síðan eru mörg ár, margar ár runnið til sjávar, það fer ekki á milli mála
lífið er tímaglas sem sífellt bæði fjarar út og fyllist á það
eins og til stóð standa allir einir er þeir reyna að standa sig
þótt að þéttsetin sé sandkassinn, eru allir einir á báti í þessu mannhafi
þótt öllum gangi verr, í öldugangi er
lífið alltaf kviksyndi, það er alltaf einhver sem mun sjá til þess
sama hvað þú syndir og syndir geturru ekki flúið þínar syndir
sekkur stöðugt neðar og neðar, meðan þú förlast í fólksins minni
þó það væri skýrt í þínu eigin minni þegar kristninni var skvett á þig
nafn fest á þig, þá fljúga fiskisögur fljótt en fólkið gleymist ennþá fyrr
og hvort sem þú eyddir lífinu með Kveldúlf eða edrú með Jesú
þá sést nú að það eru alltaf fleirri fiskar í sjónum og flestir eru uppá fleirri fiska en þú ]



[ Bank 

Lyfti hægt hausnum upp af koddanum.

Bank Bank


Hugsa málið. Standa upp eða ekki?

Bank BANK

Áræð að standa á fætur.  Valtir fætur, myrkur. Leita að nærbuxum.

BANK BANK

Kallað pirraðri röddu \"ég er að koma!\"

BANK BANK BANK

Hleyp til dyra.

Ban...ískr í hurð

opna og..

...bjóst ekki við þér... ]



[ Dauðinn er ekki allt
viltu skilja mig,
ekki yfirgefa mig
með þessum dauða.
Ég skal hjálpa
já hjálpa þér,
svo lengi sem
þú yfirgefur mig ei.
Dauðinn hefur ekki 
fleirri svör en lífið,
dauðinn er bara 
hugarástand sem ég 
vil ei að þú lifir í.
stoppaðu bara smá
líttu á kannski á sólina
eða hafið,
þá færðu kannski að
skilja undur lífsins
og taka þennan
dauða burt.
Ég gæfi mikið
bara já bara við að
sjá þig glaðan,
glaðan eins og lítið
barn sem aldrei hefur
litið dauðan á,
hvað þá vandamál
eins sem það veit er
\"vá hvað þessi heimur er góður\" ]



[ Þetta fólk
skilur okkur ekki.
Við erum öðruvísi samt ekki
við erum öll lík en enginn 
af okkur eins.
Hvað fær þetta fólk 
til að dæma okkur
til dauða.
Við þolum ekki meir
bara látum okkur hverfa
í heim þeirra þöglu.
Þetta fólk dæmir 
okkur til dauða
hvaða vit er í því?
Hvað getum við annað,
en að vera hérna í
þessum heimi þar sem
við fáum ei frið.
Við þolum ekki meir,
öll marin og blá 
á líkama og sál
við fáum einga hjálp.
held okkur se ekki 
ætlað að lifa í þessu,
hvað sem þið kallið 
þetta alveg örugglega
ekki líf. ]



[ Í þúsundmanna yðu
ég þreifa mig áfram,
fólkið púar ég veit
ekki afhverju.
Ég fattaði þetta ekki
strax, ég fatta það núna.
Þetta fólk púaði á mig.
Ekk veit ég afhverju enþá
og kannski fæ ég aldrei 
að vita. Svona er bara
lífið stundum gerist þetta
bara svona ]



[ Óralangt í burtu
svíf ég á milli manna.
Engin tekur eftir mér
enginn furða,
Ég er hér samt ekki
ég er þar samt hér.
Enginn leið að skilja
allur skilningur er,
er hvar?
Óralangt í burtu.
Þetta er nútíminn
fortíðin er farin,
nútíminn gengur 
í garð.
Samt óralangt í burtu
og aldrei kem ég aftur. ]



[ Köldu blóði blæðir mönnum
sem  dauðan þrá.
Með  köldu blóðinu
sálin hverfur og
hugurinn förlast.

Hjartað þeirra fyllist
af ótta um heimi
lifandi sálar.
Dauðan þeir þrá
dauðan skulur þeir fá. ]



[ Tveir á heiði hittust reiðir,
hverr á móti öðrum feigur sneri,
nornin kalda grimman galdur
galið hafði þeimog vélar.
Illum tárum augun fylltust,
annarlega brostu gamni,
fann hver bana í brosi annars,
brugðu hjörvum, týndu fjörvi. ]



[ Gert hef ég margt glappaskotið
gasprað um of - skammast mín.
Vansa þessum væri borgið
væri ég að skammast þín. ]



[ Ó, guð vors lands! Ó, lands vors guð!
Vér lofum þitt heilaga, heilaga nafn!
Úr sólkerfum himnanna hnýta þér krans
þínir herskarar, tímanna safn.
Fyrir þér er einn dagur sem þúsund ár
og þúsund ár dagur, ei meir:
eitt eilífðar smáblóm með titrandi tár,
sem tilbiður guð sinn og deyr.
              :; Íslands þúsund ár, ;:
eitt eilífðar smáblóm með titrandi tár,
sem tilbiður guð sinn og deyr.

Ó, guð, ó, guð! Vér föllum fram
og fórnum þér brennandi, brennandi sál,
guð faðir, vor drottinn frá kyni til kyns,
og vér kvökum vort helgasta mál.
Vér kvökum og þökkum í þúsund ár,
því þú ert vort einasta skjól.
Vér kvökum og þökkum með titrandi tár,
því þú tilbjóst vort forlagahjól.
              :; Íslands þúsund ár, ;:
voru morgunsins húmköldu, hrynjandi tár,
sem hitna við skínandi sól.

Ó, guð vors lands! Ó, lands vors guð!
Vér lifum sem blaktandi, blaktandi strá.,
Vér deyjum, ef þú ert ei ljós það og líf,
sem að lyftir oss duftinu frá.
Ó, vert þú hvern morgun vort ljúfasta líf,
vor leiðtogi í daganna þraut
og á kvöldin vor himneska hvíld og vor hlíf
og vor hertogi á þjóðlífsins braut.
              :; Íslands þúsund ár, ;:
verði gróandi þjóðlíf með þverrandi tár,
sem þroskast á guðsríkis braut. ]



[ snjórinn úti slettist niðrá götu
svarta kaffið rennur oní maga
reyndar var ég rétt í því að laga
raunamæddur hlusta ég á plötu

pabbi var að selja sína Lödu
sovéskan bíl en það er önnur saga
ég fer að sofa svei mér alla daga
svefnguðinn færir mér þorláksmessuskötu

draumurinn er að drífa sig af stað
ég dottandi reyni\' að koma mér á fætur
til vökunnar ég vakna ekki strax

ráðið er að bregða sér í bað
bardaginn hefst og slenið undan lætur
síðan er að setja gel í fax ]



[ himininn glitrar sem fegursti steinn
vegurinn þangað virðist svo beinn

leiðin ekki löng
hvorki flókin né ströng

...

vegurinn virðist svo beinn ]



[ \"Bless\" sagðir þú og leist á mig.
\"Bless\" sagði ég á móti.

Þú leist í augun mín
ég leit í augun þín

Við vissum hvorugt hvað væri í gangi
því allt í einu

kysstumst við. ]



[ Við endimörk 
sjálfs mín
hvílir köttur í sólbaði.

Og hálfhræddar rottur 
gægjast útum grásteypt húsin
og bíða færis.

Þær hlusta á mal kattarins,
horfa á hann þrífa sig í hitanum
og bíða eftir því að hann sofni.

Loks hlaupa þar framhjá honum,
á léttum löppum syndarinnar. ]



[ Við erum komin að leiðarlokum
klæðumst nú hvítum kollum
höldum nú sæl og glöð
öll í sína átt.

Þetta er hamingjustund
en skap mitt samt trega fyllt
því við höfum þolað svo mikið
bundist böndum sem munu endast ævilangt.

Þið 2. 3. og 4.G voru
og munuð ávallt vera
mín ljós, englar, dísir og vinir.
Að eilífu. ]



[ Konur, mæður, meyjur,
mætar fósturlandsins freyjur
fagrar stelpur, stúlkur
stoltar frúr, gleðja okkur. ]



[ Er ég lít á þig
þá sé ég tvennt
augun djúp og dökk
en þó tvílit.
Brún og ljósblá
dularfull en samt svo skýr
endurspegla sál þína
sem ekki hægt er að útskýra.

En það sem mig einnig grípur,
hárið,
gyllt og herðasítt, 
mjúkt og fallegt,
ilmar.
Eigi er hægt að lýsa
þessum ljósu lokkum þínum
sem bjóða hverri lýsingu birginn.

Þessi fegurð bliknar þó
við þann samanburð 
er mestu máli skiptir.
Því ljósir lokkar og augun brún
eru aðeins gluggar,
að þeirri fegurð er innra leynist
sem er persónan þú. ]



[ Hugurinn hljóður,
hvítur,dofinn.
Sé hvernig allt snýst í andhverfu sína,
ástin,tilfinningarnar,lífið.
Horfi í draumsýn minni og 
einfaldleika á tilveru okkar í gegnum 
pússað gler.
Sé okkur sitja frjáls,
hamingjusöm,ástfangin í
skuggsælu hverfi einfaldleikans,
áttlaus,sátt og fullnægð. ]



[ Þú komst til mín 
litla barn
með hendurna
þínar hvítu,
lagðir þær að
vanga mínum og 
ég fann að 
þú gast læknað öll
heimsins sár.
Ó,hve tilvera þín
er dásamleg. ]



[ Október. Maður með ritþunga hönd dregur mosagróin gluggatjöld frá tröllauknu leiksviði dagsbrúnar.

Flugurnar virðast spretta upp úr jörðinni í bylgjandi vetrarkvíða.

Lágur gangur sólar lýsir upp flugurnar Valhoppandi stúlku sem leikur sér að því að þyrla upp logandi rykkornin sem svífa hér inni

í skuggunum sem lengjast og lengjast og krakkana í hverfinu sem eru lýstir raunverulegum árum. ]



[ Glóandi gospillan sem aldrei virðist eyðast í skýjuðu glasi augna hans
og heldur virðist hún ekki ætlað setjast fyrir vestan Snæfellsjökul. 

Hann hlustar á eldri píanóverk Liszts, meðan ljósið penslar baráttu sína í rofnandi skýjafar einsog Biblíugat. 

Heiðarnar koma í ljós næstum lárétt lýsing margra vasaljósa niðrúr þykknandi þaki. 

Ljósgulir hnoðrar stakir í fjarska, fjólubláar slæður einsog peysa valhoppandi stúlkunnar. 

Endurkast hafflatar, ljósið leki indígóbláum olíulitum saman við blágrænt þörungaslím á steinum við mörk sjávar. 

?Hver segir svo að ljósið hafi ekki myrkur,  héðan í frá lita ég myrkrið allt öðru ljósi.? ]



[ Á náttborðinu undir glugganum í norðurherberginu liggja þykk bindi 
af ævi Jóhanns Kristófers eftir Romann Rolland.

Útí porti teygja kolsvartir drangstromparnir sig upp í stirndan himininn. 
Yfir Esjunni blaktir silkislæðan geimverugræna. 

Úr Dúalgrammifóninum leikur Reinbert Gymnopédiur Saties 
svo hægt að hann er seinn tónleikagestur sem heitir Regn, 
heldur niðri í sér andanum hætti að rigna og breytir sér í súld 
sem úðast yfir áhorfendur í þakklætisskyni. ]



[ <p align="justify">Svart og hvítt kringum mig fellur, dagblöð glataðra minninga fyllir upp einmanaleikann. Líkami minn fellur fyrir snertingu þinni, þeir segja að það sé sumarið en ég held að ég sakni þín bara.</p> ]



[ Æ, orðin gúlpast 
útúr mér
líkt og taktlaus hviða 
yfir saltan sjó.

Og á gömlum bát
róir gamall maður 
í áttina að engu.

Já, orð mín drukkna 
líkt og gamli maðurinn
í gamla bátnum,
á meðan sólin gyllir hafið
eitt tímansbrot. ]



[ Einóma gleði mín
bylgjast líkt og 
gára í læk.

Tvíhneppt bros mitt
teygar ljósið líkt og
svangur broddgöltur.

Léttleiki minn svífur
líkt og stillt ský
í glæru roki.

Og sólin kyssir vanga minn,
sem ég geng inní Vesturbæinn
raulandi mitt gleðiljóð. ]



[ Eina með öllu, takk!
Segir maðurinn og andvarpar.
Hvað segirðu: Eina með öllu? spyr afgreiðslumaðurinn.
Jaaaá, hikar maðurinn.
Þá tók afgreiðslumaðurinn eina tælenska, skellti á hana börnum og burum og sagði; Gjörðu svo vel.

Úti er reykvískt ævintýr. ]



[ Föndrið er sjálfsfróun leiðra 
húsmæðra sem vantar að finna
tilgang með lífinu.

Föndið selur blekktar rósir og
gervilistamenn hinni nútímalegu manneskju sem
vildi,
hefði,
ætti að gera eitthvað
TIL AÐ LIFA

Ekki föndra
ekki lifa
ekki neitt ]



[ Hann er skítugur, saurugur, sorglegur.
Hann er ljótur, leiðinlegur, lygalaupur.
Hann er stoltur stór og sterkur.
Hann biður um pening og hlær að fólkinu með bindin.
Hann er flottari en þau, betri og klárari...betlari.
Hann hlær hátt, hótar lífláti og hlær.
Brosið eru ekki vængir svansins, brosið eru vængir snjótittlingsins sem svífur ekki heldur flögrar um, óöruggur, aumur og lítill.
Í glaðværu augunum er dögg...sem kemst ekki út, hann kreppir hnefana og vill ekki rigningu.
Innst inni sér hann eftir öllu og vill vera eins og þau, með bindi og skjalatösku,konu og börn.  Hann vill stækka og breytast í svan en hann getur það ekki...flaskan kallar!
Þess vegna þykist hann vera stoltur, stór og sterkur, hlær og hótar lífláti en hann getur það ekki..hann er ekki svanur bara lítill aumkunarverður snjótittlingur. ]



[ Neisti ....neisti...
veistu hvað neisti er?

Ekki stingur í maganum heldur fiðringu í öllum líkamanum.
                  Adrenalínið flæðir um líkamann.
Hendur leiðast ekki...
senda bara strauma...
kynæsandi strauma....
maður brennir sig en vill ekki kólna............ég vil brenna...
augnástarsamband..án leiðinda, rifrilda og samskipta...augnástarsamband er betra en TANTRA..það er á vissan hátt kynlíf án snertingar.
Neisti...neisti...
sofnar með bros á vör, brosið er stærra en vængir snansins...
Neisti...
veistu hvað neisti er. ]



[ Ég er rasisti!
það hlýtur að vera vegna þess að ég þoli ekki hvíta fólkið.
Það er alltaf með fordóma, senda þá með augunum, brosinu og hrokanum.
Jakkaklæddu menninrnir sötra bjórinn á hvítum breskum stað.  Svarti maðurinn kemst ekki inn, en hann passar bara ekki inn, hann finnur það strax, þegar hann sér augnaráðið, brosið og hrokann á svnaninum sem sötrar bjór með hinum svönunum...stoltur, ríkur og konunglegur með sína stóru hvítu vængi.
Svertinginn veit að hann er 
litli ljóti andarunginn...sem svífur ekki heldur flögrar...Hann fyllist reiði og kallar svanina rasista.
Ég hlýt að vera rasisti, en ég er hvítur, ég er einn af svönunum sem glotti og sötra....en ég vildi óska þess að heimurinn væri fullur af sáttum hvítum og svörtum svönum...
en því miður eru svanir bara hvítir. ]



[ Ó þú laufblað hvaðan ertu?..
ertu frá einhverjum stað fjarri mínum menningarheimi.

Varstu skraut í hári konu sem var misnotuð, nauðguð og drepin fyrir að hylja ekki andlitið sitt.

Eða...

Ertu úr garði kínveskrar hefðarkonu sem eignaðist strák og seinna stelpu en bar hana út sökum offjölgunar mannsins.

Eða...

Ertu laufblaðið sem Eva notaði til að hylja píkuna sína og kallast Evuklæði.

Eða...

ertu úr bandarískum garði sem finnst í 978.778, nákvæmlega eins görðum.

Eða...

Ertu laufblaðið af eina eykartrénu í óbyggðum Afríku þar sem feðurnir selja dætur sínar í atvinnuskyni frá því að þær eru 10 ára gamlar.

Eða...

Ertu laufblaðið sem indjánastelpan notaði sem leikfang í Argentínu, daginn sem faðir hennar var drepinn af hvítum argentískum mönnum.

Eða...

Ertu kannski bara laufblaðið af trénu hér fyrir utan, trénu sem róninn er núna að pissa á.

Sama hvaðan þú ert þá ertu laufblað, fallegt, konunglegt pg átt þína sögu sem enginn veit hver er. ]



[ Í dag tók sársaukinn af mér öll völd, 
því sit ég ein í bílnum, þreytt og köld 
Ég finn hvernig dauðinn læðist eins og þokulæða, 
allur heimsins hiti nær ekki frostið innra með mér að bræða. 
Ég er kalin í gegn og hjartað hægar slær 
endalok mín færast nær. 
Ég vona að bráðum birtist maðurinn með ljáinn, 
segjandi með djúpri röddu sinni \"þú ert dáin\" 
Því þá yfirgef ég þetta líf og fer á annað svið, 
lít aldrei til baka og sný ekki við 
Ég veit ég hefði getað verið betri vinkona, 
dóttir, systir, frænka og kærasta. 
Ég gerði mitt besta en passaði ekki í þessi gerfi, 
ég veld aðeins vonbrigðum svo það er best að ég hverfi. 
En hvert ég fer, ég veit það ei, 
kemst að því þegar ég dey. 


Ég loka augunum, allt byrjar að dökkna. 
Ég loka augunum, tárin renna og ég er að klökkna. 
Ég loka augunum, hræðslan er að buga mig. 
Ég loka augunum, og ég sé bara þig. 
Ég loka augunum, dreg minn loka andardrátt. 
Ég loka augunum, fjara út smátt og smátt 
Ég loka augunum, nú birtist mér einhver dýrðarkraftur 
Ég loka augunum, og opna þau aldrei aftur. 



Sál mín tekst á loft, ég er skýjum ofar, 
vona að ég sé á leið á góðan stað ef guð lofar. 
Ég svíf hátt yfir jörðinni eins og fugl 
og horfi á fjölskildu og vini kljást við þetta sorgarrugl. 
Ég horfi niður á mömmu þegar hún fréttir þetta, 
andlit hennar afmyndast af sársauka. 
Hún reynir að öskra en það koma engin hljóð 
og augun svo dökk að þau gætu allt eins verið mitt blóð 
Ekki syrgja mig mamma, ég er á leið á betri stað 
mér mun líða miklu betur þar því þar er ekkert að. 
Kannski verður næsta líf ekki betra en þetta hér 
en ég gat bara ekki meira, sálin takmörkuð sár ber 
Þetta er ekki stundarbrjálæði, þetta er ákvörðun, 
ef ég get ekki stjórnað lífi mínu þá stjórna ég dauðanum. 
Aldrei framar raddir sem hvísla ljótum orðum til mín, 
aldrei framar myrkur, því sólin stanslaust skín. 



Ég er frjáls, og finn hve mikið mér hlýnar. 
Ég er frjáls, og finn að sársaukinn dvínar. 
Ég er frjáls, og heyri englaraddir. 
Ég er frjáls, allir mínir djöflar kvaddir. 
Ég er frjáls, sakleysið endurheimt. 
Ég er frjáls, allt hatur í hjarta mínu gleymt. 
Ég er frjáls, sé birtuna björtu og góðu. 
Ég er frjáls, komin yfir hina miklu móðu. 



Fegurðin í kringum mig er ólýsanleg, 
og aðeins ætluð þeim sem ganga þennan veg. 
Við munum öll mætast aftur, þetta er ekki í hinsta sinn. 
Ég vona bara að ykkur verði hleypt hingað inn. ]



[ Engist til og frá.
Get ekki borðað,
get ekki sofið.

Maginn kominn í einn hnút
á erfitt með að standa upprétt.

Tikk takk - tikk takk

Tíminn líður, en líður þó ekki

Vá hvað mig hlakkar til
Ég hugsa til að róa mig.

\"Á morgun!\" ]



[ Að lifa eða deyja er það stór mál?
Þolir hún þetta, mín littla sál?
Get ég valið, bætt og skoðað?
Eða verður í himnaríki eftir mér boðað?

Dey ég í dag eða dey ég á morgum?
Næ ég að drekkja öllum mínum sorgum?
Segja \"bless\" eða \"sjáumst seinna\"
Verður lífið eitthvað beinna?
Munu beygjurnar nokkurn endi taka?
Hefur guð eitthvað á mig að saka?

Mun ég kveljast eða verður þetta gott?
Er himnaríki lélegt eða er það flott?
þarf ég af þessu áhyggjur að hafa?
Þarf ég í þetta lengra að kafa?
Á ég að spyrja, eða bara giska?
Verður líf mitt uppá marga fiska?


Þarf ég í kringum mig massaða verði?
til að passa að enginn sál mína serði?
eða er nóg að hætta í þessu að pæla?
því líf mitt er nú eintóm sæla! ]



[ Allir eru alltaf að spyrja og leyta:
Mun þetta hamingju veita?
Af hverju líður hver dagur svo fljótt?
og hví þarf lífið að enda svo skjótt?

Af hverju er ég hér?
Hvers vegna er ég sú sem ég er?
Hví er lífið svo flókið fyrir mér 
en allt svo auðvelt hjá þér? ]



[ Finnst þér eins og öllum á sama standi
þótt þér illa líði
hvort þú grátir eða lendir í klandri
og þótt undan orðum þeirra svíði?

Finnst þér eins og enginn taki eftir þér
hvað þú gerir eða hvert þú farir 
finnst þér þú ósýnileg og ekki hér
og sem enginn heyri þótt þú svarir?

Leynist oft leyndur grátur  
á bak við bros þitt og hlátur?
Ýttu þessum hugsunum burt,
á undan regni er oft fyrst kalt og þurrt
takirðu vel eftir sérðu að þau elska þig enn
brátt kemur gleðin, það birtir til senn. ]



[ Orð eru beittari en hnífstunga,
þau fast stinga
þá ekkert svar hrífur 
í hjartanu sprunga.
 
Orð skilja eftir opin sár,
þannig að í sálinni svíður,
erfitt er að halda í við tár,
lækningin að tíminn líður.

Orð má nota á margan hátt
til góðs, svo hjörtu fáist brædd
þá á ný skapast sátt
hin dýpstu sár fást grædd. ]



[ Oft reynist það erfitt að vera sterk
en lífið og dauðinn vinna áfram sín verk
ef þú uppgjöf velur 
þá lífið þig kvelur
þú verður að keppa að markinu
og aldrei sleppa á lífinu takinu.
Ekki leyfa dómgreindinni að dofna
innst inni vilt´ei eilífa svefninn sofna
þú færð ei allt, þarft að velja og hafna
krafti og þreki á ný skaltu safna
taktu eitt skref í einu 
og veldu leiðina beinu. ]



[ Elskir þú einhvern gefðu þér þá tíma,
ást og umhyggju skaltu sýna.
Ekki hugsa á morgunn,oft er það of seint
þetta hefur margur reynt.

Ef þú eigi elsku af þér gefur,
rætist það að enginn veit hvað átt hefur
fyrr en hann það hefur misst.
Oft sýnist tími nægur þá stund er stysst ]



[ Gleðin af þolinmæði hefur nóg,
en er þér illa líður 
verðurðu að leggja hönd á plóg, 
annars situr hún bara hjá og bíður.

Ef þú ekki á björtu hliðarnar lítur
þú munt vandræði þér bara baka,
ýttu burt þeim áhyggjum sem hugann þjaka
þá vex gleðin og sársaukan burt þú slítur.

Viltu gleði eða sorg? þitt er valið
allt er gaman ef þú aðeins vilt,
hugsirðu lífið ömurlegt verður það galið.
Þú velur viðhorf þitt, lífið reynist sumum hart en öðrum milt. ]



[ Stundum er eins og öllum á sama standi
þótt mér illa líði,
hvort ég gráti eða lendi í klandri
og þótt undan orðum þeirra svíði.

Stundum er eins og enginn taki eftir mér
hvað ég geri eða hvert ég fari.
Stundum er ég ósýnileg og ekki hér,
ekki jafn mikilvæg og allur þessi skari.

Á bak við hláturinn og brosið 
leyndur grátur geymist.
Oft er sem ég gangi ein hvert lífssporið ,
en þá man ég að Jesú alltaf með mér leynist. ]



[ Við marga grimmur þú ert,
hremmingar aukast en þeir fá ekkert gert
Við aðra þú ert alltof góður
og stöðugt eykur þeirra hróður. ]



[ Ég elska hafið sem byltist á steinunum,
það úfið er.
Líkt og laufið sem fellur af greinunum,
það heyrir og sér allt er fyrir augu ber.

Margir hafa farist hafinu á,
þeir koma aldrei aftur.
Hafið sér um þá 
og Guð og hans náðarkraftur. ]



[ Í hóp látinna hefur bætst,
yfir því hafa illir menn kætst.
Hvernig getur fólk glaðst er aðrir ástvini hafa misst?
og hvers vegna vilja sorgmæddir gera líf fleirra sem stysst,
með hefnd og enn meiri sorg?
Þá eru bara fleiri saklausir hrifnir á brott úr þessari jarðarborg.
Það færir þeim ekki ástvini sína aftur til baka!
Af hverju látum við ekki með frið´og kærleika til okkar taka? ]



[ Allir þurfa á hverjum degi að vakna.
Sumir nýjan dag ei vilja líta,
því hjá þeim mun ekkert batna,
heldur mun sársaukin þau bara bíta.
Með hverjum degi stækkar þeirra sálarör.
En þú!Hví gleymirðu að vakna með bros á vör? ]



[ Án samskipta væri lífið ekki neitt,
því án þeirra gætum við ekkert af okkur leitt
og lífið yrði eflaust lítilsvirði,
gerum góð samskipti að okkar skilyrði.
Því slæm samskipti geta illt af sér leitt,
þá biturleikinn ekki bíður,
og þér illa líður.
Aldrei gleyma að þá getur eitt bros öllu breitt! ]



[ Við hyldýpi sjálfs míns
liggur gleði mín og sorg
líkt og tvílitt blóm.

Yfir slitin stræti
gekk ég í sólríkri þögn,
á gatslitnum skóm.

Og tvílitt blómið fauk
í fjarskann, sem ég gekk
inní borgarinnar tóm. ]



[ Í bílkeyrðum vafa
líktog rör í trópísafa:

    Sit ég við sjóinn
    og sötra í mig saltaðan vindinn.

Einsamall máfur syndir baksund
við Kollafjörðinn
og leyfir sólinni að gylla gogg sinn.

Skyndilega kemur tryllt ær, 
hlaupandi niður Sæbrautina 
og stingur sér ofaní hafið,
svo Esjan skellihlær.

    Ég veit lítið um ólympískar 
    dýfingar, en ég myndi gefa henni
    9,36. ]



[ Á göngu meðfram
lágreistum bárujárnshúsum.

Til mín kemur hlæjandi köttur
með köflóttan feld
(og biður mig um eld)

Ég kveiki í vindlinum
og fæ mér blund
(en kötturinn fer í sund)

En sundlaugavörðurinn meinar kettinum
að fara ofaní laugina,
því hárin stífla niðurfallið.

Þeir rífast, uns þeir dansa
inní hvorn annan,
líkt og bollinn 
og bláa kannan. ]



[ Hvað er vinur?
Sá sem mann styður,
sá sem maður treystir,
hún er kraftur og spýtir í mann adrenalíni, hún er sterkari en umhverfið en minni en fólkið.  
Það skín af henni kraftur sem segir ég get!
Hnefinn sem gullhamar,
brosið sem vængir svansins.
Ég er kraftur og spýti adrenalíni út í umhverfið, því ég er sterkari en það,
ég er minni í mér en þú heldur.  En af mér skín kraftur sem segir, ég get og þess vegna er HÚN vinur í raun. ]



[ Þegar stelpur tísta í stað þess að hlægja þá er maður að senda neista...
brenna þær...
mig langar að kveikja í öllum heiminum,
en bara með neista senda frá mér glóð,
glóð út um allt,
tíst...
ef ég kveiki í þá á ég hættu á að fá kynsjúkdóma...
ég er meira fyrir tístaneista. ]



[ Brosið er að hverfa,
svanurinn lækkar flugið.
Þetta er ekki oddaflug heldur einstaklings swing...eins og píla.
Píla sem hittir ekki í mark.
Pílan er í biðstöðu á meðan hinar lenda, biðin eftir lendingu.
Vonandi verður lendingin góð.
Ég vil ekki flugslys. ]



[ Heimþrá...?
veistu hvað heimþrá er?

að skoða barnaföt án penings?

gefa betlara með ungbarn allan peninginn sinn...!

Drekka pind og skrifa ljóð um heimþrá..

Horfa á sama skemmtikraftinn aftur og aftur og kunna  trixin betur en hann!

horfa í kringum sig með Glóeyjarfilter í augunum.

Heimþrá...!

veistu hvað heimþrá er? ]



[ Augun geisla af fegurð.
Brosið flýgur til tunglsins.
kinnin biður um knús.
munnurinn muldrar fallegustu tóna veraldar.
Búkurinn ber og bjartari en hinn bjartasti dagur.
Bossinn blautur en fagur.
Lappirnar laglegar en mjúkar.
tærnar tindrandi boltar....
meiri fegurð þekkist ekki.......
.....GLÓEY..... ]



[ Hvar verður maður meira einmana en í fjöldanum.
Einmana innan milljón manns...
flestir eru einmana í stórborginni.

gráttu..það sér það enginn!
..það gráta svo margir.

öskraðu..það heyrir það enginn!
..það öskra svo margir.

ef þú deyrð, þá skiptir það ekki máli,
það deyja svo margir! ]



[ Í augum flestra er dögg...
laufblaðið lætur hana ekki falla...
græna laufblaðið heldur stolti sínu, með dögginni.
Í raun er laufblaðið, gult, brúnt og rautt, en fólk sér það grænt....
horfir ekki á döggina, vegna þess að í augum þeirra er líka dögg sem þau hylja með brosi svansins. ]



[ Ég flet kerlingar á götum Londonar.
reykurinn og mengunin meiðir almúgan...
sem fletur feitar kerlingar í sveittu göngulagi....
undir bolunum er sviti almúgans innikrógaður eins og mengunin, sviti Londonar sem kemst ekki út úr bolnum. ]



[ hver er betri vinur en mín fyrrverandi?
ef ég segi mín fyrrverandi þá mun döggin falla og laufblaðið gulna og svanurinn lækkar flugið og breytist í snjótittling, en ef ég veit að hún er minn besti vinur þá hækkar svanurinn flugið og breytist í BOING 747 og flýgur beina leið í litla húsið niðri í miðbæ, og kyssir hana beint á munninn.

En það er ekki auðvelt, því hún hefur fundið sér nýjan svan. ]



[ Löngu nefin hafa gefist upp og auglýsa lýtaraðgerð og kalla það
 The northern Look.

Hvar er stoltið, hvar er svanurinn, ekki í betlaranum, heldur í svaninum sem er stór....hvítur...sterkur víkingur sem sveiflar vængjunum og ÉG brosi og veit að ég er svanurinn.
Svanurinn sem á fjölskyldu.
Svanurinn flýgur upp, kyssir snjótittlinginn bless og lætur döggina falla í Atlantshafið á leið sinni til Íslands. ]



[ A.
Aldur alda, líða og líða,
afi, amma, pabbi og mamma,
aldur alda líða og líða,
kynslóðir bætast við og við.

En núna í nútímanum eru:

B.
Brjálæðingar, bombur, blis og bull,
brenna, borgir, björg og börn,
biðja, bíða og borga fyrir blindan böll,
bílar, búðir, bæir, burstir,
brenna brjáluð börn,
brynjur bresta og brjáluðu börnin búa til BlÓÐ..BLÓÐ!
C.
Cresendo, cresendo,
centilítrar, centímetrar sökkva í djúpan sæ.
Coloradofljótið hverfur, kristnir menn kalla: Credo, credo , sem er upphaf biblíunnar, centa já milljónir centa af mannkyninu drukkna en það er um seinan.
D.
Drepnir, dánir, dauðir eru,
dátadyr dauðans ná,
detta dauðir dátar djöfuls,
dýrðlegt dautt dýr drepst á slá.
E.
Dyrnar eldast,
en ellin er ekki til,
eldur ergist og
endur missa il.
F.
Fæðist frelsari, frelsar fíflin,
friðinn fær fallegu liðin,
fer fjörðinn,
fer firðina,
fer fingri fram,
og frelsar frelsarinn stríðin.
G.
Finnur góðan grán grána,
gengur á grána yfir ána,
góður gráni gullið gefur,
gamli gaurinn gott málefni hefur,
galdurinn geymist er hann sefur.
H.
Hatur hitnar, hiti hlínar.
Hefur hjarta slokknað og óhlínað,
hendur haldast saman, 
fastar, fastar og fastar.

og hatur hitnar, hiti hlínar,
detta dauðir dátar djöfuls,
drepnir dánir dauðir eru.

I.
Illur imbi inn i yfirvöldin kemst,
yndi, ilmur og yndisleiki skemmist,
ilmur dauðans eykst.
J.
Jólin, já jólin í Júgóslavíu jörðuð eru jólin þar ei haldin eru.
K.
kaldur kuldi kólnar og kólnar,
kælir kommúnistana til bana,
kveiknar þar kveikur til kaldra kola,
komið, komið, það kemur friður!

Fæðist frelsari færir þeim friðinn og kalda landið heitir Króatía.
L.
Lánsamt lýðveldi, lokaðar dyr,
leikur einn að mynda frið,
en leiknum lýkur,
ljósið lokast.
M.
Meiðir , miðar, molna myndir,
MENGUN!
missir móðinn,
MYRÐIR,
með meira, meira stríði myndast móða á lýðveldisdyr.
N.
neitar, nöldrar neðar og neðar,
nær alla leið niður á endan.
Nýnasistar nota nýjar leiðir,
nota ónotalega nútimann,
til að gera heimsendi.
O.
Olgur ormur, inn í húðina kemst,
opnar og rífur,
nú hafa inneflin skemst.
P.
Píka, pussa, pungur, 
orðbragð versnandi fer.
R.
Reynir að rífa roð í ríkið,
roðnar, roðnar og refurinn slítur.
S.
Staddur siður sýður og sýður,
sofnar sefur,
sefur lengur og lengur.
T.
Tíminn tefur, tjónin tendra, 
togandi áhrif á tímann:
Nýja tímann.
U.
Undur undra urðin eyskt,
undir þyngslunum mannfjöldinn er,
undir er maður sem ekkert sér.
V.
Vont, verra, verst,
vondur vetur verri er.
Þ.
Þungt, þyngra, þyngst,
heimur versnandi fer.
Æ.
Ærin skælir ei,
ærin ælir ei,
ærin drepst, æ,æ
lífið ei hefst.
Ö.
Öndvegi alda líða og líða,
eitt sinn var líf sem gat lifað og lifað.
Ísöld,
fornöld,
steinöld,
nýöld,
tækniöld,
heimstyrjöld.
..............HEIMSENDIR! ]



[ Eilífðin er þar sem sól og haf mætast! ]



[ Af ást og alúð
ég aðhylltist þig algjörlega,
ábyrgur sem arkitekt lífsins,
ástfanginn sem áhrif áfengis.

Blóm og Biblíu ég bauð þér,
í blómabaði þú baðaðist,
ballet dans,
bajó tónar,
brauð, blóm, biblíu,
líkama, ást og trú.
Billjón, blessun, blíðu, bragð,
brjóst og fallegt brost 
þú gafst mér.

Ég beið og beið,
eftir endalausa bið,
endaði mín bið eftir þér,
eilífðar eitur þig erti
og tók frá mér.

því þú fallega Freyja,
sem fögur fórst með bros á vör,
ég finn ei mikið er að segja,
en frúin skyldi eftir sig ör,
ör sem er föst í mínu þunga djúpa hjarta.

Gaman var glaumur og dans,
greiða gafstu,
en þú, þú fórst til hans og eigi vel svafstu.

Hvorki hatur né góðan hug hann þér gaf,
heldur hatur,
hatur sem henti þér í dauðanshaf.

Ilmur af yndilsegri mey sem fór á ranga braut,
sey, þey, sey
nú þú sefur köld og blaut.

Já á járnbrautarstöðvum 
undir jörðu niðri,
baðar þig í skítaböðurm
ei ertu síðri.

Komdi, komdi ég kallaðir
ætíð til þin,
ástin hví komstu aldrei til mín?

Þú varst lokuð bakvið lás og slá 
lögreglan þig tók.
Reyndir að leyna lífinu,
leikur hans í slitinni brók.

Meira, meira, eitur etur,
meiðir sjálfa þig eins og þú getur.
Öskrar og æpir : HANN ER SEKUR! 
já hann er sá er líf þitt tekur!

Neitaðir og nöldraðir
sem norn í myrkri
fórst og föndraðir
fíkn úr birki.

Olgur ormur,
inn í húð þína kemst,
opnar og rífur,
nú hafa inneflin skemmst.

Reynir að rífa roð í líkið, roðnar, roðnar og 
líkið slítir.

Líkið sefur, sefur vært,
suðar hljóð og loft er tært,
ástin nú hef ég þig sært,
og stóran stóran grikk þér fært.

Tíminn tifar
og tortryggir mig,
tómur, ómur
hvíslar: ÉG DRAP ÞIG!

Ung og unaðsleg meyja
undir urðum sefur
ég sem reyndi ást mína að túlka
þú varst bara lítil stúlka.

Voðaverkið virðist unnið,
vont og skelfilegt,
bráðurm verður líkið brunnið,
þetta er hræðilegt!

Æ,æ,æ,æ,æ,!!!!

Öldin er búin,
lífið er búið,
nú er ei aftur snúið,
en ég hlæ!
hví skyldi ég hlægja?
Þú fórst og síðar dóst!

Sá hlær best sem síðast hlær,
hugsaði ég vitur maður,
hver hlær í dag, hver hló í gær?
Hver fær að deyja glaður? ]



[ Er sá sem er segir hann
drottinn konungur kristur
hann valdið hefur og veit það vel
því konungurinn er jesus kristur

himninum hærri eru þeir
hugsanir þínar og vegir
allt skal undir hans fætur lagt
því hann er hæstur 
sá sem sigrar allt

jesus kristur heitir hann
náðarkóngurinn góði
hinn eini sanni drottinn minn
er hirðirinn góði

ég vona að þú finnir hann
sjálfan frelsis höfðingjann
þá opnast munu augun þín
fyrir kærleika og þekkingu. ]



[ Þetta er svo skrítið
ég hugsa til baka
þetta var annað
og allt öðruvísi,
en ég bjóst við.

Fyrst langaði mig,
þér að segja:
\"Þú er sú sem ég dýrka og dái,
lýsir upp tilveru mína,
ég þig held að ég þrái,
má ég ganga að eiga hönd þína?\"

En þetta er ekki það
sem bjóst ég við.
Þetta er rólegra, óskiljanlegra
en samt sem áður einfalt.
Þetta er líka betra svona öðruvísi. ]



[ Í gegnum silfurgráan reykelsisreyk speglast eitt regnboga andlit.
Með varir hins saklausa barns,
nef hinnar follkomnu konu,
augu alheimsins,
enni eyðieyjunnar,
hár hafmeyjunnar,
hús silkisins,
bros hinnar vængjuðu hugsunar,
losta kynhvatarinnar,
ósk hinnar barnslegu hugsanar,
traust sálfræðisngsins,
fullkomnun fallegu ímyndanna,
í gegnum silfurgráan reykelsisreyk sést mynd úr fókus...
reykelsið brennir niður og myndin sem ég sé öðlast fullkomnun hins dásamlega fallega lífs, myndin sem ég sér ert þú. ]



[ Hugsið ykkur ef allt breytist og fyrirsætur væru ekki 12-20 ára heldur 70-90 ára.  Myndi maður ekki hlakka örlítið meira til elliáranna? ]



[ Dropinn drýpur,
sorglegt andlit,
í vatninu flýtur,
og speglast þar,
barns andlit ]



[ Í miðbænum
býr köttur
sem spilar vist.

Og gömul kona 
sem hugsar um það 
sem hún hefur misst.

Í miðbænum
búa skrítnir álfar 
og moldarbrún tröll.
Og líka 
einmana páfagaukur 
í gylltri höll.

Í miðbænum
festast flugurnar
í krómuðum vef

á meðan ég 
ligg á götunni
og sef. ]



[ Þó það sé aðeins athöfnin sjálf.  Það að endurskapa.  Fæða hlutina inn í formið.  Ráða í rúnir umhverfisins og láta augun liggja þétt að líkama þínum.  Í þínum heimi, handan glersins þar sem hreyfingar eru bundnar áföstum ramma eðlislögmálsins.  Orð mín, sem ég hvísla, berast aldrei hálfa leið heldur farast langt frá hugsýn þinni.  Þú ert útreiknanleg eins og einföld formúla.  Og jafnvel þó þú sért ljót ertu tilvonandi, verðandi, vonandi hugmynd.  Skýtur upp kollinum.  Dregur til þín svifið í einum andardrætti.  Horfin úr ramma.  Varstu sköpun mín sjálfs?  Óræð og leiðinleg á leið niður Bankastræti.  Áföst myndinni frá eirðarlausum degi.  Helgimynd hins óskírða.  Dropi lostans.  Og slangan sem færði hreyfingar sínar í sandinn. ]



[ Þegar fyrstu droparnir féllu
og gárurnar báru óm hafsins 
að eyrum hans

dró hann upp netið
og lagði af stað 
í átt að landi ]



[ Einn daginn velti ég því fyrir mér hvers vegna hlutir eru kallaðir þessum nöfnum.  Ég ákvað að hefja uppreisn og vera dálítið öðruvísi.
Þegar ég vaknaði þá ákvað ég að kalla rúm, hús.  Því næst fékk orðið klukka nafnið rúm.  Ég settist niður og kallaði stólinn vekjaraklukku.  Síðan klæddi ég mig í fötin sem hétu þá stólar.  Ég gekk um gólfið sem ég kallaði dyr, opnaði dyrnar sem voru þá gólf og gekk út úr húsinu sem hét þá rúm.
Svona leið dagurinn og vinnufélagarnir urðu órólegir.  Seinna sendi fjölskyldan mig á Klepp.  Dagarnir liðu og ég gafst ei upp, þetta var stríð, ég gegn hinu hefbundna máli.  Á Kleppnum er minn hefbundni dagur svona:
Ég vakna á húsinu og slekk á rúminu. Síðan sest ég á vekjaraklukkuna og klæði mig í stólana.  Ég geng um dyrnar og opna gólfið og geng út úr rúminu.

Má maður ekki vera öðruvísi? ]



[ Án þín er ég ekki neitt.
Þú ert mitt bensín.
Þegar þú ert langt í burtu þá sit ég og ég er stóllinn.
Aðgerðarlaus. ]



[ Hjarta mitt er rauðara en rós, ný útsrpungin.  
Hjarta mitt er líka útsprungið!
Passaðu þig...
Ég sái ástarfræjum,
glampi í augunum,
 ó, þú,
 ó, ást,
breitt bros, breiðara en vængir svansins.
Bros bara upp í loftið.
Loftið opnast út í hið óendanlega.
Ég svíf af stað í náttfötunum mínum, 
upp í stjörnuhulinn himininn.
Baða mig í norðurljósunum,
tennurnar sjást því brosið er svo breitt.
Ég horfi niður til jarðar og sé húsið mitt verða minna og minna, og loks verður jörðin minni og minni.
Ég svíf hærra og hærra.  Hálfóttasleginn!
Loks dett ég út úr himinhvolfinu,
niður á eldhúsgólf þar sem risavaxin hjón eru að skoða kúluna..himinhvolfið....ykkur.
Vúbbs, elskaði ég of mikið?
Það mikið að ég flaug frá ykkur!
En hvar ert þú ástin mín?  Elskaði ég þig sem sagt meira?
Loks dettur rykkorn af kúlunni.  Þetta ert þú.
Við knúsum og náum ekki andanum vegna gleði.  Núna erum við bara tvö í okkar örveruheimi.  En það er allt í lagi.  Ég elska þig. ]



[ Hræðsla og innilokun,
hjartað slær hraðar,
kennarinn hlær,..
...hlær af mér..
Ekki láta mig svara nú,
já þú!
Ekki gera lítið úr mér,
hvað finnst þér, 
er ég ömurlegur nemandi?

Að fela sig er óþægilegt,
það er óbærilegt,
að komast undan,
ég umbreytist í maur
svo þú sérð mig ei,
en ég kemst ei undan,
þú sérð mig!
Maður sést alltaf í litlum hóp,
því miður! ]



[ Sefgrænt eyðiland undirdjúpanna
velkist með straumunum
í máðri ljósbirtu
öldutoppanna

Mitt á milli má sjá
steinana
þar sem þeir flöktandi
kastast til og frá

Óraunverulegir
líkt og þú sem starir oní hyldýpið
og býrð til heim ósnertanlegra orða ]



[ Þegar nóttin sækir á
fara tröllin á stjá.
Drepa menn og kindur
þjóta um sem vindur.
Klífa fjöllin há
til mannabyggð sjá.

Galdra fram feiknar byl,
senda fólkinu til.
Þjóta niður hlíðar
stórar og víðar.
Hoppa yfir gil
rífa upp húsa þyl.

Bóndi griða biður
þau berja hann niður.
Öllu gulli stela
stinga börn og fela.
Aldrei kemur friður,
þetta er þeirra siður. ]



[ Á morgun mun ég losna,
mála bæinn rauðan,
kyssa jörðina, kólna og frosna,
kyssa sjálfan dauðan.

leggjast svarta steypu á,
sjóðandi að þorna,
heit seypa sem hitna má,
henda sér í hana nýáborna.

Ekkert segja,
bara þegja,
og deyja. ]



[ Þegar nóttin kyssir svefninn og augnlokin eru dregin niður verður bæði dimmt að innan og utan.  En skyndilega kveiknar ljós í hjarta sem vasaljós og leiðir mann út úr myrkrinu.
Þá fyrst færðu almennilega hvíld frá realisma samfélagsins.  Þá ertu ekki að reyna að koma þér á framfæri, heldur snýst allt um þig.  Þú ert miðdepill draumaheimsins í súrri náttúrunni með öllum þeim sem hjartað tekur utan um.
Vonandi rætast allir þínir draumar og hið súra verður að veruleika. ]



[ Kertið brennur sem sál að svitna.  Vaxið rennur sem nál að stinga.
Kertið minnkar eins og lífið að líða.  Kertið brennur út og lífið slökknar og manneskjan deyr. ]



[ Augnlokin eru opin upp á gátt,
augnlokin ei fara niður,
í hausnum mínum er gargið hatt,
hávaði og eilífðar kliður.

Af hverju í fjandanum ætíð friður,
friður alla tíð?
þetta er skrítinn fáránlegur siður,
ég vil stríð!

Ekki ætíð vera að færa
gjafir og gefa,
þið þurfið öll að læra,
það að berjast með hnefa.

Blóð og brynjuklæddir menn,
rautt blóðbað,
einn og einn kveður í senn,
að kynnast sorg, lærið það!

Grátið og kveljist í sorg,
gleymið hinum tíma 
í Reykjavíkurborg
og lærið lífið að glíma.

Grátið í kvalarhungri,
hermenn munu berja og slá,
neuðga telpu ungri,
af henni lífið hrifsa frá!

Lærið að sjá fegurð í hinu illa,
berjist, drepið ég vil blóð.
Hið góða mun ætíð spilla,
hættið að vera góð!

ég er sjúkur,
ég er auðmjúkur,
ég slekk 
og ég STEKK! ]



[ Það horfir bara sísvona á okkur úr lítilli sundlaug eða reyndar litlum heita potti.  
Ótrúlegt að líf geti myndast og orðið að fullþroska manneskju sem gæti seinna íhugað það sama.
Einn punktur sem sannkorn alheimsins.  Seinna má greina höfuð, búk, hendur og fætur.
Vikur líða og nú má greina andlit, brjóstkassa, fingur, og tær.
Tárin sem mynduðust er fréttirnar bárust þornuðu á borðinu sem ég sit nú við brosandi!
Þvílík gleði, ég held ég sé að springa sem kjarnorka, springa úr spenningi, hven´r lærir hún að synda og syndir til okkar. ]



[ Upplífgar, Upphefur, 
          Upp dimmuna dregur, 
          sál líkama kveður 
          á meðan þú sefur.

  Hiti og kuldi í húminu blandast,
   meðan þú lifir þegar þú andast.
  Þegar þú stendur við dauðans dyr,
verður erfitt að lifa og vera hér kyrr.

Líkaminn slokknar og leggst undir jörð,
     nú sál syndir í andanna hjörð.  
 Þú leitar að ljósi í himninum svarta,
 En verður að finna það í þínu hjarta. ]



[ Líttu á auðinn
  sem inní þér býr 
og sjáðu hvað dauðinn
  er kaldur og dýr. 
  í lífinu gildir það 
  satt best að segja 
  að betra er að lifa 
  en auðnum að fleyja 
  nú styrjöldin hefst
  við sjúkdóminn skæða
   hann kannski tefst 
 en skjótt fer að blæða 
    sálin hún hvefur 
    með vaxandi húmi 
   því sigur er unninn
    og nár er á rúmi ]



[ Ég lifi í dag en ég dey á morgun,
huganum drekki í eintómum sorgum. 
í syndanna flóðið ég sokkinn er djúpt, 
lífið sem áður var fallegt og ljúft.
Vonin er horfin því líf mitt er farið, 
sýkinnar djöflar hafa sál mína barið. 
Mér leiddist að lifa í heiminum sjúka
á endanum ákvað ég lífinu að ljúka. ]



[ Ávalar línur 
á líkama þínum 
blíðar og mjúkar 
með yljandi brýnum 
útbreyddir dúkar 
við drottningu krýnum 
svo ástin stemmi ei að ósi ]



[ þú átt líf 
þú átt hníf 
þetta er alltof einfalt
?????????????????????? ]



[ hjúskapur er kvöl og pína
ekki hentar öllum vel
ungum meyjum ætla að sýna 
ekki sjálfan mig ég kvel ]



[ Sá bjarmann af brosinu
Blíða og  skæra
Sá mynd af minngu
mjúka og tæra
en við þetta atvik 
þá tókst mér að læra
að betr´er að elska
en sjálfan sig særa


Ég huga um andlit
Sem áður ég hafði
Og ást sem í hjarta
mér hugsunum vafði
hitinn af brosinu bjarta
var endir á myrkrinu svarta


þú tókst mig til baka
og sýndir mér ást
mig gerðir að maka
en blekkingin sást
þú!! skalt svara til saka ]



[ Ástin er eitt hatur er annað
Ástin er heit hatur er bannað
Ástin er minning liðinnar stundar
Hatur er styrjöld sem inní þér blundar ]



[ Í LÍFINU ER ÁST 
ÁSTIN LÆTUR FÓLKI LÍÐA VEL
MÉR LÍÐUR VEL 
VEGNA ÞESS AÐ ÉG Á HJARTA
ÉG Á ÁST MEÐAN ÉG Á ÞIG ]



[ Ég geng um götuna með hjartað mitt í fötu og leyfi fólki að skoða það, strjúka því. Sumir eignast meira að segja hlut í því... stundum taka stúlkur hjartað mitt upp úr fötunni, faðma það og kyssa blautum safaríkum kossum. Það ratar sem betur fer alltaf aftur til baka ofan í fötuna....nema.... um daginn þá var ég að ganga niður bankastrætið, það kemur stúlka á móti mér og án þess að spyrja tekur hún hjartað mitt og hleypur í burtu. En það er allt í lagi því að ég tók hjartað hennar úr fötunni sem hún var með. Ég vona samt að ég finni hana aftur þá getum við sett hjörtun í eina fötu. Sameginlega fötu og sett á hana lok lífsins. ]



[ Saknirðu mín
þá er ég tárið sem glitrar á kinn
silfruð morgundöggin á rósarblaði
þýður sunnanblærinn á sumardegi
sólargeyslinn sem læðist inn um gluggann þinn ég er allt í öllu og allt í kringum þig. ]



[ Sofðu sofðu húm að jörðu hnígur
hýrleg stjarna tindrar himni frá
hljóðlátur næturprins af dúni stígur
dreifir mánasilfri þér um brá.

Mildir draumar mjúkt um hug þinn líði
meðan nóttin tefur dagsins ljós
en er morgunsólin gyllir vötn og víði
vakna ljúfa,vak mín hjartans rós. ]



[ Mild og fögur morgunsól
mót þér faðminn breiði
ég henni ástargeislann minn fól
svo veginn þinn lýsi og leiði. ]



[ Kvöld kyrð dapurs manns,
kvelur sorgmætt hjarta.
Tár tímans,
tifar, hylur hið svarta.

Sviti sorgarinnar,
sálina skelfur.
Leikur lífstíðarinnar,
lynast og hverfur.

Hjartsláttur heimsins,
hemlar, staðar nemur
Söngur svefnsins,
sofnar, sefur.

Sefur lengur og lengur. ]



[ Lengst í leyndardómaveröld,
lýsir halastjarna.
hingað hún skín,
HALE BOB.
Fyllir hjörtu allra barna.

Hún geysist um geiminn,
gul og fegurðarrík,
ljós sem lýsir heiminn,
er þó liðið lík.

Fyrir mörgum milljónum árum,
úr óendanlegri fjarlægð,
fylltist stjarnan tárum
og fær nú fyrst sína frægð.

Nú fjölskyldurnar á bílunum þjóta,
út í sveit og kyrrð,
þau fegurð hennar njóta,
við mannskepnan, stjörnunar hyrð.

Halinn langur,
stjarnan skær,
halinn langur gangur,
og lífsins kær.

Maður fyllist löngun,
í að vita meira og meira,
við með fjölmiðlaböndum,
vitum fleira og fleira. ]



[ Þegar lífið slokknar,
þá sorgin inn skýst.
Oft þá andlitið blotnar,
því sorginni engin orð fá lýst.

Sorgin eftir skilur í hjartanu holu,
sem ekki er hægt að fylla upp í með vind golu.
Maður getur ekki verið hennar þegn
en þó vill hún fylgja manni lífið út í gegn.

Loks kemur gleðin,
þá birtir til,
svo jafnvel við dánarbeðin,
er hægt að kunna á því skil.

Gleðin sorginni burt víkur,
þannig að henni um tíma lýkur.
Bros og hlátur hlutar af gleðinni eru
og hún er stór þáttur í okkar tilveru. ]



[ Vonin og draumurinn eiga margt sameiginlegt
bæði byggjast á að einhvern langar,
en veit að ekki er víst að rætist
nema ef til vill og kannski, einhvern tíma.
Þetta orð sem kemur aðeins upp í huga fullan af draumum og vonum,
því það er svo fjarlægt 
að aðeins í draumi það virðist nálægt
en aldrei í þessum annars harða heimi. ]



[ Vinir eru eitt af því sem aldrei má aðskilja,
vináttu má aldrei í mola mylja.
en vináttuna styrkja þarf,
svo aldrei myndist milli vina skarð.
Þeir sem vin sinn vilja særa,
þurfa margt í lífi að læra.
Vinir þurfa traustir að vera
allan sársauka þeir saman þurfa að bera.
Sannir vinir alltaf hvorn annan að eiga
þurfi þeir að þola margt,
geta þeir frá öllu við hvorn annan sagt.
Þá þeir saman standa,óvinir þeirra geiga.
Vinir eiga góðar stundir saman 
sem í minningunum geymast,
þeim þykir það mjög gaman,
ef þær ekki gleymast.
Ég þakka allt sem þú fyrir mig 
hefur verið að gera,
vonandi get ég verið jafn góð við þig
og þú góður vinur ert búin að  vera. ]



[ Í dag er Dagurinn hans
sem öllu breytti

Hægt, en markvisst
á stuttum fimm árum
hefur þroski hans 
þroskað mig

fullorðið barnið

Við tveir eigum afmæli í dag ]



[ sestu hjá mér,
leyf mér að halda í þig
neita að sleppa þér
fyrr en þú hefur hlustað.

horfðu í augu mín
tárvot af depurð
yfir því að mér finnst
sem þú viljir mig aðeins 
í öðru formi

leyfðu mér að gráta í faðmi þínum
leyfðu mér að fá útrás fyrir tilfinningar mínar
leyfðu mér að segja þér hve mikið mig langar að láta þig hætta
leyfðu mér að segja þér hvernig mér líður
leyfðu mér að biðja þig að opna þig aðeins
leyfðu mér að biðja þig að mæta mér á miðri leið

sú ósk sem ég get aðeins gefið þér
og engri annarri
er sú ósk sem ég get engan veginn fengið af mér til að óska

hættu að líkja mér við aðra
hættu að biðja mig að vera svona
hættu að biðja mig að vera hinsegin
hættu að reyna að breyta mér

ég er sá sem ég er, og enginn annar
og ég elska þig fyrir það sem þú ert
ekki það sem ég vil að sé sért

Mættu mér á miðri leið
og við finnum vonandi eitthvað út úr þessu ]



[ ég andaði á glugga
teiknaði myndir af fiðrildum á flugi
í móðuna
tók mynd af þeim
sendi þér
ef þér líkar hún ekki
láttu mig vita
þá mun ég 
stroka þau
út ]



[ Tvíhenntur, þvermóðskan skyggir á heimssýn mína.
Ákafur, klifra mér leið inn í heim dirfskunnar.
Sólin skín, á bak mitt og brennir.

Ég er fyrndin.

Sífellt ærnari. Sífellt háværari. Sífellt verri og betri á sama tíma.

Klukkan tifar og sekúndurnar fjara út.
Ég og eilífðin eigum ekki samleið. ]



[ Fell, jörðin nálgast óðum.
Fell, ég hef enga stjórn.
Fell, ég hef enga björgun.
Fell, ég sé líf mitt í Fast-Forward..

..fjara út. ]



[ Murgóar frá landamæri til landamæris, þeir koma fyrir hönd Kal-Toraks,
Afhverju? Dugir blóð Thullanna ekki lengur?
Dauðinn fylgir þeim. En heimska þeirra tryggir andstæðingum þeirra sigur, nú sem endranær.
Grolim, Grolim, Grolim.
Fórna eigin hershöfðingjum á altari græðginnar. ]



[ Ónæði, frá mér til þín!
Ég sel sálu mína djöflinum, fyrir skitnar 700 krónur á tímann.

Ég er illur. ]



[ Í rökkrinu rjáfar þú,
reiður en samt ekki,
veist ekki hvert vegur liggur,
ætlar bara að finna þig, sjálfan þig.

Tíminn virðist standa í stað,
stingandi í þitt hjarta,
veist ekki hvert vegur liggur,
ætlar bara að finna þig, sjálfan þig.

Að lokum springurðu í loft,
lítur í allar áttir,
Þá sérðu hvar vegurinn liggur framundan,
Þú finnur þig, sjálfan ÞIG: ]



[ Í húmi nætur heyrist hlátur, 
stúlkan segir sögur.

Söguna af vindinum
og laufblaðinu sem stóð á sama.

Söguna af barninu
sem trúði ekki á sorgina.

Söguna af húsinu 
sem sólin elskaði og tunglið þráði.

Sögur af gleðinni sem var nauðgað af einmanaleikanum.

Og það dagaði. ]



[ Ég stóðst ekki lækjarniðinn og 
leyfði læknum að faðma mig, 
ég vissi að sólin myndi þurrka mig.

Þú kastaðir steininum
en hittir ekki
og veröldin breyttist í ljóshaf
úr gylltu regni. ]



[ Skildu betur, 
gerðu betur, 
úti ríkir dimmur vetur.
Uppúr hel hugsanir kaldar
skríða og segja að tilfinningar kvaldar
betur séu færðar í letur.

Bullar í pirruðum taugum, 
gín við sárþreyttum augum
svart á hvítu að ég er api.
Því margniðurskorinni
og veltri upp úr forinni, 
vitglóru ég held ég tapi. ]



[ Með kalið hjarta 
geng ég grýttan veg 
torskilinna hugrenninga 
og brenni að baki mér brýr. 

Krossfest af eigin kynhvöt, 
bak mitt flakandi sár 
eftir svipuhögg 
dómharðra augnaráða. 

Gef Barbie fingurinn, 
ég mun aldrei búa í Grafarvogi! ]



[ Það var einu sinni uppspretta sem 
úr streymdi ilmandi Ekkert. 
svo fíngert og hrífandi, 
svo einstakt. 

Þúsund augu fylgdust með Engu, 
agndofa af aðdáun á nýstárleikanum, 
þau höfðu aldrei séð Neitt þessu líkt. 

Ekki neitt óx og óx 
og mátturinn og dýrðin máttu sín lítils, 
blindandi ljómi skyggði á allt sem var 
þar til enginn sá lengur Neitt sem 
varð að engu. ]



[ Ein lítil tilfinning 
í tilveru, 
dauðadæmdri 
af vonlausri þráhyggju. 

Eitt lítið ósagt orð, 
sker hljóðhimnurnar að innan. 
Held fyrir eyrun, 
held því föngnu í hausnum á mér. 

Ein lítil manneskja 
ófær um að treysta, 
dreymir um tilfinningar úr tefloni 
og taugar úr latexi. ]



[ Þögulla en mig minnti, 
herbergið sofnaði víst rétt á eftir mér. 
Veit það vaknar um leið og þú. 

Ég vaknaði við hávaðann, 
í draumnum mínum. 
Heyrðiru hann líka? 

Ætlaði ekki að vekja þig, 
heldur einungis leyfa augnaráðinu 
að leika um þig. 

Strýk lausu hendinni yfir hárið á þér. 
Fel hina hendina 
sem heldur ennþá í drauminn. 

Ef ég byði þér, 
skyldiru vilja hann líka? ]



[ Í óræðum lit 
birtist hálfgleymdur 
heimsendir æskunnar 
sem sena í lélegri bíómynd. 

Hljóðið sem dó 
þegar ég öskraði því afturábak 
gleypti það í mig, 
kyngdi. 

Það sveið mig í hálsinn 
og ég táraðist þá. 
Horfi í spegilinn í dag, 
hann tárast ekki. 

Horfi í spegilinn og grátbið 
um fyrirgefningu syndanna. ]



[ Hugurinn,
þoku dulinn.

Þeysir,
stjórnlaust afram þó.

Ég sé,
þig í draumi hulinn.

Yfir mig,
fellur ljúf sálarró. ]



[ tíu mínútur án þín
eru eins og 12 mínútur
12mínútur án þín
eru eins og heil eilífð

..komdu aftur ]



[ Hvert á fætur
öðru bítur
dreyra neytir
nægju fær.

Skugga lifir
ætíð undan
sólu hverfur
aldrei sér.

Daga langa
dvala bíður
nóttu eftir
þráin langa. ]



[ Innan um
tignarleg bárujárnshúsin
stendur gleymdur tindáti.
Og dreyminn köttur
sem tilbiður guð sinn
læðist þar hjá.

Gömul hjón
með gamla poka 
ganga varlega 
upp gamalt stræti.
Á meðan döpur stúlka
drýpur höfði
og skoðar litlu-tá.

Og andgustur andvarans
hreyfir vart við hári
tindátans; einn stakan morgun
í borginni reikjavík.

(ég meina reykjavík) ]



[ Hvert skref tekið í örvæntingu. 
Í voninni um að fóturinn gefi ekki eftir, 
en vonin er laus við traust. 

Brátt mun hann gefa eftir 
og við munum steypast í jörðina. 
Í þúsund brotum, 
munum við liggja í jörðinni og óska 
að við hefðum aldrei tekið okkar fyrsta skref. ]



[ orð
bara eitt, hvíslað
gefur lífinu tilgang.

á meðan næturnar kólnuðu
sendir þú mér skilaboð
sem ég misskildi.

Stanslaus niðurinn af vatninu
heldur fyrir mér vöku,
á meðan ég hefði átt að dreyma
Um þig.

Orð,
Bara eitt, hvíslað,
hverfur inn í almannaróm. ]



[ Nálin sem snerti eldinn
Glansaði einsog tignalegur gestur
Þegar hún sótti blóð
Úr æðum mínum.

Blaktandi kertaloginn kastaði skugga,
Yfir mín fegurstu ljóð.
Skrifuð með lífsvökva,
orðiðvilltar fantasíur, um reiðan Guð,
og eitt andartak var ég þátttakandi.

Aðeins eitt skref.
Eitt skref og...
Eitt skref fyrir hina lifandi.
Eitt skref fyrir þá dauðu.
Eitt skref fyrir mig.
Og ég faðma vindinn.

Útbrunnið kerti,
brotin sprauta,
og ég... ]



[ Langt er nú liðið síðan ljós mitt skein,
lést þú mig falla eins og ógæfu stein.
Ekkert gat ég gert, þú vildir vera ein,
grét ég mikið en þú sefaðir mitt kvein.

Ég vissi það strax þegar ég þig sótti,
þú varst ekki eins, það lagðist að mér ótti.
Augun þín voru tóm, eitthvað hafði dáið,
efinn hafði klárað síðasta ástar stráið.

Ljós var slökkt.
Ljós var slökkt.
Ljós okkar var nú að eylífu slökkt.
Ekkert var eftir nema óttans ómur,
æpti mitt hjarta því kveðinn var upp dómur.

Sál mín var særð, ég sá ekkert meir,
svona hlítur það að vera þegar ástin deyr.
Hvað hafði gerst svo þú fórst að horfa annað,
hafði ég ekki ást mína fyrir þér löngu sannað?

Ég þráði þig þá og ég þrái þig enn,
en þegar ég sé þig þá ég að innan brenn.
Þú varst mín ást, því ég þig geymi.
mitt fegursta blóm í þessum heimi.

Ljós var slökkt.
Ljós var slökkt.
Ljós okkar var nú að eylífu slökkt.
Ekkert var eftir nema óttans ómur,
æpti mitt hjarta því kveðinn var upp dómur.

-Drengurinn 1999 ]



[ Þessi veröld í dag, þessi dauða ganga,
við höldum áfram sem hlekkjaðir fangar.
Hvert lífsins barn sem fæðist hér,
ekkert þess býður nema eyðinga her.

Himinninn er fallinn, fór hann af braut,
fjandinn sjálfur, þetta er hin versta þraut.
Hið síðasta blóm ber hið síðasta fræ,
allt verður búið ef það sekkur í sæ.

Þá skal berjast, þá skal þjást.
vont verður að koma, þá þekkir þú ást.
Sýnum samstöðu, sameinumst öll,
siglum áfram og vinnum okkar völl.

-Drengurinn 1999 ]



[ Fjandans fíknin yfir mig tók,
fékk mér í haus og síðan kók.
Keyrði ég af stað en á krakka ég ók,
hvað kom fyrir, þetta var allt djók.

Steig ég út úr skuttlu minni,
sá ég þá, þetta var hann Binni.
Blóðið rann, búkurinn varð rauður,
guð minn góður, bróðir minn er dauður.

Eitrið engum gott hefur gert,
gloprar þú niður hver þú ert.
Víman nú er orðin minn vani,
var það þess virði, ég er bróður bani.

Dreymdi mig oft um betri daga,
dásamlegt líf þar sem ekkert þyrfti að laga.
Ég reyndi og reyndi en alltaf ég hljóp,
raunin var sú, líf mitt var orðið dóp.

Er ég nú einn, fjölskyldan farin,
fölur og magur, sálin öll marin.
Þetta eina skipti, það að hafa prófað,
það var nóg, ég hef öllu sóað. 

-Drengurinn 2000 ]



[ Ég er sú mikla birta sem þú skynjaðir,
er þú sást barnið þitt í hið fyrsta sinn.

Ég er hræðslan sem þú fannst í brjósti þínu,
er jörðin gleypti barnið þitt.

Ég er reiðin sem logaði í augum þínum,
er jörðin gleypti barnið þitt.

Ég er sorgin sem braut hjartað þitt,
er jörðin gleypti barnið þitt.

Ég er tárið sem þú grést er þú vissir,
að þú hafðir séð barnið þitt í hið síðasta sinn.

Því ég er dauðinn,
ég er barnið,
ég er þú.

Endalokin eru kominn

-Drengurinn 1997 ]



[ Og ormarnir
skriðu um sál mína

líktog liturinn grænn
umhverfis grasið

þeir nörtuðu hana í sundur
á meðan bláeygð stúlka 
krítaði á vota stéttina.

Þeir átu sálina í tvennt
ásamt salti og ýmsum kryddjurtum

og stúlkan krítaði mynd af mér
með tálbláu augunum sínum. ]



[ Þegar rigningunni slotar
og sólin skín í augun á mér
veit ég að ég þarf ekki að vita,
ég þarf ekki að spyrja.

Það eina sem ég þarf,
er að skilja að þú ert mín. ]



[ Á altari þeirra, blóðugar líkamsleifar
Fólkið berst fyrir Guði sína

Væri kærleikur ekki meiri hér 
ef enga Guði hefðum vér

Fólkið þyrfti að treysta á
gjörðir sínar og þrár

Tapað orðið þykir mér 
að fólk einatt skipti sér
á milli velda tveggja

Palestína, Ísrael. ]



[ Villtir draumar brjótast um inní mér. 
Mér er sama um allt.
Ríf af mér hlekkina og brýst burt.
Burt frá þessum hversdagsleika.

Svíf á vængjum frelsis.
Brosi til sólarinnar.
Horfi á hina þrælanna á jörðinni vinna eins og skepnur.
Svíf til tunglsins og kissi kallinn í tunglinu.
Veifa stjörnunum og fer rúnt á halastjörnu.
Hamingjan blossar inní mér.
Ég er á hátindi veraldar öskra ég.

Svo allt í einu missi ég vængina.
Fell til jarðar á ógnahraða.
Aftur í hlekki hversdagsleikans. ]



[ Í dökkum skúmaskotum hugans eru hræðilegar hugsanir.
Hugsanir sem ásækja mig líkt og draugur sem á einhverju ólokið í þessari veröld.
Ég reyni að bægja þeim frá mér en þær koma alltaf aftur.

Lítið barn sefur sakleysislega.
Hann kemur og tekur frá því sakleysið.
Eyðileggur sál þess.
Það er djúpt tómarúm í hjarta þess.

Grimmur heimurinn skilur barnið ekki.
Enginn veit hve kvalið barnið er né hve hrottalegt það er fyrir það að dreyma.
Hann tók burt sakleysið og skildi eftir rotnandi sál. ]



[ Fólk segir að Tíminn lækni öll sár,
en sál mín er eitt sárabindi.
Hvað hef ég gert til að verðskulda þetta,
allann þennan sársauka.
Hjartað mitt þolir ei meir,
það brotnað hefur nóg.
ÉG bið þig Tími læknaðu mig, 
ég get það ekki sjálf.
Kraftur minn er á þrotum, 
ég er að gefast upp.
Hvað get ég gert til að lifa þetta af.
Ég grátbið þig Tími læknaðu mig. ]



[ Það kraumar sársauki í sál minni.
Ég kvelst dag og nótt, 
mér svíður inní mér.
Sársaukinn reynir að brjótast út,
en ég loka hann af.
Kvelst enn meir,
þegar ég hleypi honum ekki út.
Ég er að springa inní mér,
allt er á tjá og tundri.
Það er ekki stundarfriður fyrir sársauka.
Að lokum gefst ég upp og spring.
Græt þangað til ég hef ekki fleirri tár.
Mér líður betur í smá tíma,
en svo byrjar þetta allt aftur. ]



[ Komdu út að leika við mig,
elsku ástin mín.
Ég skal gera hvað sem þú vilt,
ef bara ég verð þín.
Ég skal segja þér mína drauma og þrár,
ef þú segir ei frá.
Kisstu mig á kinnina,
munninn ef þú villt.
Líkaminn minn mun tilheyra þér,
ef þú kærir þig um.
Seinna fylgir sál mín með,
ef þú verðskuldar það.
Komdu nú og leiktu við mig,
elsku ástin mín. ]



[ Tjáðu þig sagði penninn.
Skrifaðu með mér.
Lýstu hvað þú finnur.
Hvernig þér líður.

Ég tek hann upp.
Byrja að tjá mig.
Skrifa mínar innstu þrár.
Skrifa um ynnri baráttuna sem tilfinningar mínar herja.
Skrifa um allt og ekkert.

Ég stend upp og mér líður mun betur.
Þakka þér penni fyrir að vera til. ]



[ HJÁLP!
Þetta skerandi orð berst að eyrum þeirra, en enginn kemur til hjálpar.
Það er kallað aftur en annað orð.
NAUÐGUN!
Enginn þykist heyra í þessari rödd,
sem öskrar þó svo hátt.
Allri labba framhjá,
þeir hvorki heyra né sjá.
Þögn!
Það er um seinan.
Röddin er þögnuð að eilífu,
lítið saklaust líf hefur verið numið á brott á hrottafengin hátt.
Hvar var miskunarsami samverjinn?
Hvar var Guð?
Ég bara spyr! ]



[ Ein ég sit og bíð,
bíð eftir einhverjum eða einhverju.
Vonsvikinn stend ég upp,
labba niður með sjó.
Finn hve sjórinn á auðvelt með að tjá sig,
þar sem hann gælir við klettinn undir fótum mér.

Ég finn til með sjónum,
þegar hann segir sögur sínar.
Sögur af þeim sem hafa þurft eða kosið að lifa með honum.

Ég finn volg tárin streyma niður kinnarnar.
Ég fell niður.
ÉG og sjórinn sameinumst.
Verðum eitt,
ég og sjórinn.

Er ég kveð þennan heimskulega heim hugsa ég:
Loks er ég komin heim. ]



[ Kallaður á heiminn, 
æptu framan í himingeimið.
Öskraðu á fólkið.
Lifðu í þínum eigin hugarheimi.
Skemmtu þér að vild,
vertu þú sjálfur.
Elskaðu,
njóttu ásta.
Fáðu það útúr lífinu sem þú óskar.
Lifðu því útí ystu æsar. ]



[ Ég sit og pæli.
Pæli í öllu sem er nálægt,
pæli í pælingunni.
Er ég sit og pæli flýgur sú spurning í gegnum huga mér,
hvað er pæling?

Ég pæli í spurningunni,
kemst að niðurstöðu.
Leti,
pæling er afsökun fyrir leti.
Því ef þú pælir aðeins í þessu ljóði ertu ekki að gera neitt.
En nennir samt ekki að standa upp.
Gera eitthvað.
Ég stend upp og fer út. ]



[ Orðin klingja í eyrunum á mér,
andlag frumlag og umsögn.
Hvað er hún að röfla 
þetta kerlinga fífl.

Ég veit ekki hvað ég á að gera 
við minn haus.
Ég held að hann springi, 
og þá verður andskotinn laus.

En áður en það gerist,
rölti ég út. ]



[ Ég er einmanna og leið.
Mig vantar félagsska,
og þú einn getur hjálpað mér.
Mér þykir vænt um þig,
ég get ekki lifað án þín.
Augun svo þung,
þau lokast og ég sofna.

Vakna í örmum þínum,
átta mig á að þú ert indislegasti vinur sem ég hef átt.
Bara vinur.
Samt elska ég þig. ]



[ ÉG vil hlaupa út,
fara burt.
Eithvað heldur mér aftur,
líkt og fjötrar.
Kemst ekki nær,
nær frelsinu.
Tek eitt skref framávið,
færist fimm aftur á bak.
Ég öskra á hann,
en ekkert heyrist.
Spyr Guð hvað hann meini.
Allt snýst,
umhverfis mig.
Loks brotna ég,
brotna og hverf inní myrkrið. ]



[ Þung og dimm þögn,
ekkert.
Ég verð hrædd,
sé bara svart.
Fikra mig áfram,
leita að ljósarofanum.
Hvar eru allir?
Er ég ein?
Finn hurðina,
opna.
Sé hvar allir liggja,
dauðir.
Allir sem ég hef elskað,
farnir.
Hvernig gerðist þetta?
Græt mig í svefn.
Vakna við öskur,
það er hann.
Hann hleypur í átt að mér,
en stoppar.
Fellur niður,
blóð hans rennur til mín.
Ég sé glitra í hníf,
skríð í átt að honum.
Sting honum í hjartað,
fell niður.
Allt er búið,
við horfin. ]



[ Þögn,
það ríkir þögn í sálu minni.
Endalaus dofi flæðir um mig,
og líf mitt verður að engu.

ÉG sofna,
en vakna aftur á öðrum stað.
Líkami minn er fullur af einhverju,
sem ég kannast ekki við.
Þó virðist það sjálfsagður hlutur,
að líða svona vel og fallega.

Engin þögn bara fallegur söngur.
Engin dofi bara indisleg tilfinning.

Ég hef fundið sjálfa mig á ný.
ÉG sofna en vakna í venjulegu umhverfi.
Svo endurnærð og uppfull af sælu. ]



[ Tilfinningar heltaka mig alla,
góðar og slæmar.
Hatur og ást,
vanlíðan og hamingja.
Allt þetta berst um yfirráð yfir sál minni og hug. 

Ég ræð engu lengur,
hef enga stjórn.
Allar tilfinningarnar vilja koma upp á yfirborðið í einu.

Ég brest í grát,
æpi og öskra úr mér lungun.
Ég vildi að ég væri ekki með tilfinningar.

Ekkert virkar,
þær berjast enn.
Þetta er stríð sem enginn getur unnið.
Ekki einu sinni Guð.

Því án haturs er engin ást og án vanlíðan er engin hamingja.
Þess vegna getur enginn unnið.

Þær berjast enn... ]



[ The pain on your face is my pain too.
The tear in your eyes is my tear too.
Your sorrow is mine.

Every time you feel blue I´m sad.
I wanna make you feel better.
But I can´t.
I don´t know how.
But you have to know
I´ll do everything to make your pain go away my love. ]



[ Blóm lífs mins og hjarta míns sál ert þú.
Þú steigst inní líf mitt og tókst mig úr myrkrinu.
Þú hlustaðir á raunir mínar,
tókst mér eins og ég er.

Ég veit ekki hvernig ég á að þakka þér,
en ég reyni þó.
Þú ert vinur í raun ástin mín og aldrei missa þig ég vill.
Vertu hjá mér alltaf og ekki vikja mér frá.
Því þú ert vinur í raun og missa þig ei ég má. ]



[ Rósirnar fölnuðu og sólin hætti að skína þegar þú fórst.
Líf mitt féll eins og stjarna af himnum,
brotlenti og brotnaði í þúsund bita.
Sál mín gerði uppreisn,
vildi ekki vera til án þín.
Hjartað vill ekki lengur slá.
Hvað gerðist er mér hulin ráðgáta.
Ég veit aðeins eitt,
ég er glötuð án þín. ]



[ Þú fórst og tókst hjartað mitt með þér.
Skildir það síðan eftir í ruslagámi,   í þúsund molum.
Traust mitt verður aldrei meir en þegar við vorum við.
Nú er það ekkert til þeirra sem ég vil treysta.
Sálin vill bara þig.
Þú skildir mig eftir til að rotna,
líkami minn er að gefast upp.
Ég vill þig aftur... ]



[ Ég fann sætan ilminn af rósunum.
Sólin skein inn um gluggan minn.
Þann dag varðst þú minn.
Kirkjuklukkurnar ómuðu er við gáfum það heit að vera saman.
Saman að eilifðu sögðum við.
En nú er það allt búið,
sólin skín ekki lengur.
Rósirnar eru fölnaðar og hættar að ilma.
Komdu aftur. ]



[ Sólin skín inn um gluggan,
en hjá mér er alltaf myrkur.
Myrkrið heltekur mig alla,
frá toppi til táar.

Ég græt af hræðslu við myrkrið.
Skelf af ótta við tilhugsunina,
hvað ef sólin mun aldrei skína hjá mér... ]



[ Þú lofaðir mér því að þú myndir aldrei yfirgefa mig.
Að þú myndir aldrei særa mig.
Ég gaf þér sál mína,
elskaði þig af öllu hjarta.

Einn daginn breyttist allt,
þú hættir að elska mig.
Það er ennþá sárt.
Þú sveikst mig,
ég er bæði særð og yfirgefin. ]



[ Sársauki fortíðarinnar kemur uppá yfirborðið,
heltekur mig alla.
Sál mín er orðin veikburða af áreynslu
við að loka fortíðina inni.
En að lokum brestur hún.

Sársauki byrjar að streyma upp á yfirborðið.
Endalaust táraflóð rennur niður kinnar mínar.
Ég verð svo uppgefin að ég sofna.

Vakna með smá orku,
sem endist ekki lengi.
Þetta byrjar allt saman aftur. ]



[ Það er stórt gat í hjarta mér,
stórt tómarúm.
Þessi tómleiki er það eina sem ég hugsa um.

Hvernig get ég fyllt gatið?
Afhverju kom það?
Fer það einhverntíman?

Hvernig sem ég reyni og hvað sem ég geri er gatið þar enn.
Það fylgir mikill sársauki þessu gati.
Meir en ég höndla.

Tárin sreyma niður vangana.
Ég öskra af sársauka,
andlegum ekki líkamlegum.
Ég er niðurbrotin af tómleika.

Ég vil fylla uppí gatið með ást, hamingju og gleði.

Hvernig fer ég að því þegar tómið myndaðist vegna ég elskaði og mikið?

Svo mikið að ég þori ekki að elska aftur.
Þetta er einn alsherjar vítahringur,
gatið stækkar. ]



[ Ég þrái það eitt að vera ekki hér
  Í örmum þínum liggur mín von
  Það er ekki neitt sem heldur mér hér
  Drottinn gefðu mér von 
  von um einkvað sem heldur mér hér
  Bara einkvað, einhverja von ]



[ Halló ertu að hlusta
ég er ekki frægur en ég nota tíma minn samt í
samræmi við fræga fólkið
ekki svo að tímar 
okkar samræmist
heldur til þess að ég fái það loft sem ég þarf
ég er nefninlega smáborgari
og þegar að smáborgari er orðinn uppfullur
af heilnæmu súrefni og 
kominn með háa einkunn á öndunargræjuprófum
þá verður sálin í honum tóm
og augun syndandi líkt og
fjöldinn allur af blaðsíðum
stórskáldanna.
Já smáborgarinn
hann tekur mengaða loftið
og magnar það upp, gerir sér úr því mat
síðan innbyrðir hann það sem er næringarríkast
en skilur hitt eftir handa fræga fólkinu þangað 
til það hættir að vera frægt og hættir að anda
en ég anda
ég anda 
með Bjögga og Didda
Sibbu og Lóló
Simma og Gústa
pústa
og hlusta á Kidda
síðan hnykkla ég öndunarfærin
og skrifa um sólina
börnin og blómin
kjólana lömbin
og jólin
fer út í búð og kaupi mjólk
og kók 
sígarettur 
og svitaeyði
og greiði mér í takt 
við nútímalegan
jass. ]



[ Einhvern veginn þá dregur hafið mig ekki til sín
heldur er eins og ég verði frekar
með skipstjórastæla í þægilegum sófum
víðs vegar um borgina.
Götuvitarnir segja mér oft hvert skal stefna
einnig segja þeir mér stundum 
hreinlega hvar ég er.
Öldur ljósvakans gera mig stundum 
sjóveikan en stundum sofna ég værum svefni
við veðrið og hinar
ýmsu fréttir af því.
Já ég er svo sannarlega fæddur
kapteinn því þegar ég 
ákveð eitthvað þá 
labba ég fyrst yfir
tjarnarbrúna og læt 
síðan hina ýmsu háseta
borgarinnar 
hreinlega stjana við mig
reyndar er ég ekkert sérstaklega vandvirkur
með höndunum, en hef afar næmt auga
svo að þegar ég fer að fiska
þá tek ég yfirleitt með mér 
tvo til þrjá 
þaulvana netamenn.
Svo drekkum við
náttúrulega tvöfalt 
á við landkrabbanna
til þess að 
gleyma því
hvað sjórinn getur 
verið ískaldur.
Ástin hrellir mig ekki
frekar en helvítis steinbíturinn
en stöðumælavörðurinn sér oft 
um það að
beina mér frá brautum 
þessarar ástar sem landkrabbarnir fá gjarnan á hvor öðrum.
Ég get þó gengið hnakkreistur um 
í líki frændans
og fæ þá gjarnan póstkort
úr pakkaferðum fjölskyldunnar.
Já sjómannslíf er ekkert grín. ]



[ Bréf til mömmu  (ennþá ópóstsett)

Sæl móðir mín veistu það að áðan þá lá ég í götunni og braut í mér tvær tennur.  Veistu afhverju?  Það var af því að ég hélt ég hefði rekist á hliðarspegil á bíl, handan við hornið, svo þegar ég fór að pæla virkilega sá ég að það gat ekki verið að það væri ekki neitt sár,  svo ég hélt í skyndi að vonda moldvarpan í ævintýrinu um Þumalínu ætlaði að nauðga mér í vetur og selja svo framtennurnar í mér á moldvörpumarkaðnum í Moldritz.  En veistu hvað ég gerði?
Ha han han ha ha ha ha
Nú ég lagðist, eða réttara sagt lét mig dúndrast á hnakkan þannig að ég fann hvernig aumt olíusetlagið dúaði undir gatinu , sem myndaðist, um leið og gusturinn feykti svolítilli sandflygsu upp í það.  Eftir þetta þá fór ég á hnén og gerði tvö brunagöt í jakkafötin mín svo öskraði ég “Hitler er sódavatn sem var goslaus af klámi”. Síðan fór ég úr fötunum skjálfandi og titrandi, en þó rólega og tók síðan afar skyndilegar ákvarðanir
Hróp á við JÖBB!
JÆÆLSKÚBBERÍANAÐÓ!
Og  RÚSSLÍAPORRALIMMIDÍ !
Ohh það var þá sem að pirringurinn stoppaði mig því ekkert er meira pirrandi fyrir ósköp venjulegan mann sem situr allsber á öngstræti heldur en útvortis blæðing rétt handan við fitukeppi hjartans. Ég engdist til af hræðslu og óróleika og í skyndi ákvað ég að ef að einhver helvítis moldvarpa í peningaleit ætlaði að slíta úr mér framtennurnar þá skyldi það aldrei verða.  Ég rak út úr mér tunguna, beygði mig að malbikinu, og sleikti pínulítið. Það var ekkert saltbragð, eins og kindunum finnst svo gott, heldur var eins og að hundrað mínir líkir hefðu ælt á jörðina. Ég sleikti betur en var ekki viss svo að ég sleikti enn einu sinni.
Nú kom það.
Auðvitað var mín fyrsta hugdetta rétt því rétt eftir að  mér varð ómótt eftir seinni sleikinn þá kom að mér gömul hóra og bauð mér tott með jarðarberjasmokk fyrir þúsund kall.
Ég öskraði á hana eitthvað í líkingu við 
“Veistu það vina að sá viðskiptajöfur sem prísar ekki sinn eigin bisness gengur ekki upp heldur gefur sálu sína sem undirdráttarheimild og leggur við það fingraför sín.”  
Hún hló (, en einungis vegna þess að hún skildi ekki orðin,) þó ég reyndi að gera mig skiljanlegan á þá vegu að hún þyrfti í raun ekki að hafa meira en 4-5 sekúndna minni til þess  að skilja mig ekki.
En víst hún hló þá fór ég að tala við hana.
Ég:  Hvaðan ertu?
Hún: Ég er frá þeim stað er hringsnýst í hausnum á þér
Ég: Hvert ætlarðu?
Hún: Nú til baka, aftur heim
Ég: Ooogghhhh 
Ég: hefurðu séð einhvern æla hér í nágrenninu?
Hún: (allt í einu birtist henn lítill samverji í sjiffon kufli) 
Hún: já passaðu þig maður-sumir eru vægast sagt ósnyrtilegir frá höfði niðrí tær og aftur upp í djúpi sálarinnar.  

Já það var það sem ég hélt, þessar vændiskonur eru einar þær hjálplegustu sem völ er  á, um leið og þær leiða hugan að því hvaða gjaldmiðlar séu sterkir og hvar mennirnir eru veikir.

Mamma eftir að þetta hafði átt sér stað þá byrjaði ég að brjóta þessar líka stóru og hvítu tennur með því að brosa líkt og Bandaríkjamaður á meðan ég barði þær í þúsund parta
á ókunnugri stétt
í fjarlægu landi.
Æi mamma annars er bara allt gott að frétta.

Kær kveðja.
Barnið þitt. ]



[ Sitjandi við lampan
allur þreyttur laus við glauminn
lunkinn við dömurnar, óraunverulegar
með skuldir í skónum
og bólur í hausnum
naga skít af óþekktum íslendingum af nöglum mínum
annars staðar
annar eins
önnur eins, vonandi sæt
ég verð að fá gleraugu
sitja og standa með þeim
segja já auðvitað og þurrka af þeim móðuna
djöfulsins sjónin
fuglarnir sem ljúga halda að ég noti gleraugu
því þeir lesa aðeins óskir mínar
en þeir vita ekki að það eina sem ég sé er að þeir eru að ljúga
Afhverju get ég fullur af andagift 
hlaupið í æðiskasti upp skólavörðustíginn
bara vegna þess að ég held að ég sé
loksins orðinn frjáls
svo kemur Hallgrímskirkjan á móti mér og segir:
Í mér geturðu grátið, hlegið,
legið og látið
lífið
en frjáls verðuru ekki 
ekki nema að þú hættir að 
hlaupa svona eins og einhver djöfulsins asni.
Ég sný við og leyfi hjartanu að jafna sig
á meðan ég hamast við að elska
skólavörðurstíginn
Svo kem ég heim og fer í bað
þar sem ég fleyti mér á andagiftinni um stund
þangað til ég sturta henni niður
og þurrka af mér sjarman
sest niður og fer að hugsa á ný um 
leikni mína
við óraunverulegar konur. ]



[ Fyrirgefiði væmnina en er ekki kominn 
svolítill tími for ðí klassíks
Hentu ðí á fóninn
og blastaðu öjnene I
væggen ]



[ Fyrirgefðu mér
Elsku penni
Ég reyndi að nálgast þig
Ég speglaði mig í diskókúlunum
Ég tilrakaði á mér yfirvaraskeggið
Ég losaði mig við kynferðislegar fýsnir
En ég hafði ekki hugmynd um þig
Og af virðingu við þig þá þorði ég ekki að labba beint upp að þér og spyrja.
Hver ertu og hvað viltu að ég geri við þig, viltu að ég geri eitthvað við þig?
Þess vegna datt mér í hug að spyrja kaffið, og kaffið var sko alveg til í að tala en það vildi ekki svara mér strax svo það endaði með því að við skeggræddum um þig þangað til ég gjörsamlega kláraði kaffið.  
Þá vissi ég hvað þú vildir
Þá vissi ég hvernig ég gæti lagt þig í bæli mitt
Þá vissi ég hvernig væri hægt að spyrja þig og fá speglun
En það var of seint
Kaffið sat eins og djöfullin sjálfur í fórum mínum og sagði
Ég er með svörin
Ég er með svörin
Þú ert með mig
Þú ert með mig
Og þú ert með svörin og mig
Og þú ert með svörin og mig

Elsku penni fyrirgefðu mér
Ég haga mér eins og listfræðingur
Eða prestur
Ég veit allt um pensilinn
Ég veit allt um drottinn minn
En ég fæ bara ekki fest hendur á þá
Heldur sit ég hríðskjálfandi á meðan 
þessi póstmóderníski djöfull, kaffið æðir um hendur mínar og meinar þeim aðgang að þér. ]



[ Hvíldardagurinn 

Það er sunnudagur í dag
Á sunnudögum fer alkahólistinn á neðri
Hæðinni út í búð og kaupir korn handa smáfuglunum

Á sunnudögum býður amma allri familíunni í hrygg og brúnaðar kartöflur.

Á sunnudögum er gott að spóka sig í miðbænum og horfa á helming landsmanna aka drekkhlöðnum fjölskylduvögnum niður Laugarveginn.

Á sunnudögum er alltaf sól fyrir hádegi

Þar er sunnudagur í dag og verkamennirnir sem fóru út á galeiðuna í gær þurfa ekki að mæta fyrr en átta þrjátíu að því að allir verða jú að halda hvíldardaginn heilagan. ]



[ Í steríógræjum stórmarkaðarins er verið að flytja fréttir.
&#8220;Í fyrsta sinn í sögu landsins standa konur nú jafnfætir körlum.  Það er liðin tíð að karlinn sitji á rassgatinu og bíði eftir matnum.  Við getum hrósað sigri kæru systur&#8221;

Kona sem stendur aftast í biðröðinni við kassan lítur sigri hrósandi á næstu konu fyrir framan sem gerir slíkt hið sama og svo koll af kolli þangað til þær vakna allar fimmtíu við það að konurnar við kassana segja þeim að gjöra svo vel og þá muna þær allt í einu eftir þvi að þær eru að verða of seinar heim í matinn og grípa því í hendingu súkkulaðistykki í sárabætur. ]



[ Í gamla daga
þá voru allir miklu stærri
og vinnutíminn lengri
og frítíminn
fór sko ekki í neitt djöfulsins bull!

Ég man líka eftir því 
hvernig við lékum okkur
það var með joði. ]



[ Þær eru margar
meirar ennþá
Þótt börnin 
séu út úr þeim
Sumar eru montnar 
aðrar mattar
en flestar eru
mömmurnar þó 
moldríkar. ]



[ Nokkur vísubrot

Þessi dagur fær mig dapran til
að doka við og hugsa
Í engu skal ég finna skil
og skyldu mína slugsa

Um Einar Jónsson

Einar barði grjót í göng og fljót
með gullpening í vasa aldrei sást
Ævi hans var litrík ekki ljót
þótt leggðist stundum niður til að þjást.

Um valkostina

Mikið verð ég eldri þegar eigin leiðir fer
angurværð mín virðist geta tært mig inn að skinni
Samviskan hún rotnar hugsun reiðir upp sinn her
rífur sundur allt er farsælt stóð í mínu minni

Æfing

Ég reyni nú að binda saman bálka
því bæði er sálin ung og nokkuð liðug
Þó fyrst ég kveði úfinn eins og álka
þá æfingin er bæði þörf og sniðug. ]



[ Það að 
þola
hláturinn
er eins og 
að kunna
að hlægja.

Þú leggst
undir
sáralítinn og auman
höggstokk
sem að
þú bítur
í 
þúsund parta
með viðhöfn
og stolti.
Svo 
deyrðu
og tekur upp molana
af honum
og
af þér
og þú
raðar þeim upp
á þann hátt
að leikfangið 
sem að myndast
verður sett á 
himinháan
bannlista.

Þannig grefur 
þú harðan vetur
undir þitt hlýa
og lifandi hreiður vorsins
og sumarið
er þitt. ]



[ 1.
Ég steingleymdi að segja ykkur frá
manninum sem glataði
æskunni í
anatomíunni
í
háskólanum.

2.
Ég steingleymdi
að segja ykkur
frá
manninum
sem glataði hjartanu
á varðskipinu
þar sem hann
lá á hnjánum
og skrúbbaði
smurolíulegið dekk
eins og
sólin ætlaði
að hætta að
skína á hann.





















3.

Ég steingleymdi
að segja ykkur
frá
veðurfræðingnum
sem að
varð svo 
samdauna
veðrinu
að hún fór stundum
út á veröndina
nakin
eftir að maðurinn hennar var sofnaður
og
bað
lægðirnar
um að 
biðja 
hæðirnar
um
hret og
hörmungar.




















4.


Ég steingleymdi
að segja ykkur
frá logsuðumanninum
sem 
var skáldið
sem forðaðist
ljósið
og hitan
í 
sundlaugunum






























6.


Ég steingleymdi
að segja ykkur frá
barnanauðgaranum
sem að vildi
alltaf
eignast son
sem
liti upp til hans
og þæði
hamingjusamur
ferð
með honum
á þrjúbíó.





























6.

Öllu þessu
steingleymdi ég
vegna þess
að ég
er maðurinn sem 
stend fyrir
framan spegilinn
fram úr hófi
meðvitaður
og 
ákveð
að 
pissa
í 
ruslafötuna
kl
19:26 ]



[ Please can you
listen
for a moment
can you
taka
an advise
from
a 22year old,
firmly, 
shivering
drunk.
Because you
are 
a nice little clean
girl
can you
listen to
a 22year old,
firmly,
shivering
drunk for a moment.

Just for a moment
because I´ve had
a few 
of those
you little
girls
call 
moments.















1.	FIRST

Never leave
a place
wher you
can
get clean underweare.

2.	SECOND

Never write
when you
drink
because
than you
are facing
the risk
to leave
your clean
underwear.

3.THIRD

Never be 
a posture
in your
own
head.














4.FORTH

If you see 
that
some
eyes
are 
looking old
you have
to run like hell
and 
thank some god
or yourself
for
the escape
because
all those
old eyes
are filled
with
pictures and
stories
so that they 
can´t listen.
Those old eyes
never listen.















5. FIFTH

When you
see
something 
filthy
do at no point
try to
understand it,
because if
you change your
filthy scale
you might
get your
hands
filled
with dirt,
blood
and love
for
all the filthy ones
do not
change your
filthyness


















6.SIXTH

Be sure
about
your healings
because
they´re
not
always
sexual.  
Sometimes
they appear
like
pictures
of cold,
stupid stones
and dirty
waterfalls.
Belive me
sometimes
they are
appearing
like pictures
of long
dead
musicians, 

excuse my spelling.




















7.SEVENTH

EXCUSE
ME
I
HAVE
TO
GO 
AND
PISS
AT
MY
FINGERS!





























8.EIGTH


When you
have
the desire
to fuck
never
fuck
a 22year old
drunk
because
you will
never
get out
of there
satisfied
and you
will
always
try
again.




















9.NIENTH


Never
read the todays
newspaper
because
than
you will
never
be aware
of
what is
going
to happen
tomorrow




























10.TENTH

If you
want a drink
go to the movies
If you want
to fuck
go to the movies
If you want some
love
go to the movies.
If you want to
get out being cool
go to the movies

(they also have the godamn porn) ]



[ Nú á dögum
þá er mér kalt
á hægri hendinni.
Yfirleitt slæ ég
hægri hendinni
á móti
ranglætinu
og öllu því vonda sem að
hendir mig.
En núna þá er mér
kalt á 
hægri hendinni.
Hægri höndin
sá yfirleitt um
þétt og traustvekjandi
handabönd.
Hægri höndin
sá yfirleitt um
tittlinginn á mér.
En nú
finn ég aðeins fyrir
kulda 
á hægri
hendinni. ]



[ Það var þegar
að poppið kom
og sótti mig
þá voru sár mín svo hlý
og grunn
að þau höfðu ekki hugmynd
um seltu poppsins
og reynlsugetu
kroppsins.
Ég poppaðist eins og
fluga föst í steikjandi rússíbana
smíðuðum af
hitasljóum 
Spánverja.
Ég poppaðist, hugsandi um sprengingarnar
eins og franska ást 
er klórar manni á bakinu,
þægilega,
líkt og austulenskt 
vændi.
Vaknaði síðan sem
risapopp í
ókunnugri skál
niður í bæ
bíðandi eftir
glefsum 
Íslendingsins. ]



[ Finndu
hvernig hjartað í mér slær
og finndu
hvernig það slær 
fyrir þig.

Finndu
þegar það slær ört
eins og trumbur
sem barðar eru í sífellu
til að vekja fallandi her.

Finndu
þegar það slær hægt
eins og þegar hafið
fellur hljóðlega á ströndina
eitt stjörnubjart haustkvöld.

Finndu
þegar það tifar
eins og tímasprengja
sem gæti sprungið 
á hverri stundu.

En hvernig sem hjartað slær,
þá slær það
fyrir þig. ]



[ Mig langar ekki að skrifa þennan texta en ég bara verð/
því andúð mín á þér er að stinga mig eins og sverð/
í síðu minni og á þessa síðu ritast orðin niður 
svo hratt að það er eins og ég sé í píptesti/
og þarf að skipta um penna á 5 mínútna fresti/
Hvernig fékkstu það af þér að segjast elska mig/
en jafnóðum elska þennan durt og blekkja sjálfa þig/
Ég veit að þú varst einmana en hví valdiru þessa leið/
þú hrindir frá þér ástvinum og þú ert hissa að við séum reið/
Hvað varstu að hugsa manneskja? Mér þykir það leitt/
en sama hversu oft þú munt þig afsaka. Orð þín vega ekki lengur neitt/
Þú hefur misst allt mitt traust og trú/
og ég trúi varla að það sért þú/
sem fékkst mig til að jánka öllu bullinu/
öllu fjandans ruglinu/
um ástlausa hjónabandið/ 20 ára sambandið/
sem fór útum þúfur/
er hann betri þessi litli stúfur?/
að hugsa sér að ég hafi ekki séð í gegnum lygarnar/
allar þessar látlausu sms sendingar/
Þú ert meiri gelgja en 15 ára stelpa/
með stjörnur í augunum og strákana að elta/
En hey, þetta er þitt líf og þú kemur mér ekki við/
ég vona þín vegna að þess virði sé þetta strið/
Aldrei hélt ég að ég myndi blygðast mín fyrir mitt blóð/
en sálfræðingstími er dýr og með þessum illa áróð/
er ég að reyna að komast yfir sorgina/
án hans myndi ég eflaust brenna hálfa borgina/
Hugsaðu aðeins, ég er 23 og svona bregst ég við/
hvernig vítiskvalir ætli hinir lifi við/
En æ, ég gleymdi því, þetta er ÞITT LÍF/
þessi heimskulega setning er þín eina varnarhlíf/
Þetta hefur áhrif á okkur öll/
en þú ert víðs fjarri og heyrir ekki okkar köll/
Ég vil að þú vitir að með þessu áframhaldi/
muntu sitja ein yfir þínu jólaborðhaldi/
frekar myndi ég éta skít en að brjóta brauð með ykkur/
sárin enn of djúp og skrápurinn ekki orðinn nógu þykkur/
Ég stífna öll upp af reiði er ég skrifa þessa rímu/
Til hvers var ég að fæðast inní þessa lífsins glímu/
Var það til þess eins að brjóta mig niður/
líður ykkur betur, er þetta ykkar siður/
Ég er of góð fyrir þig og þetta/
og nenni ekki lengur fingur mína útí þetta að fetta/
Ég verð að sætta mig við að þú ert farin/
og reyna að jafna mig því að innan er ég marin/
Í hvert skipti sem ég heyri í þinni röddu/
þá græt ég innra með mér, en að svo stöddu/
þá er ástandið þannig að við tölum ekki saman/
það mætti halda að okkur þætti þetta gaman/
og á meðan hann er ennþá til í þínum heimi/
þá verð ég víðsfjarri þér, eins og stjarna út í geimi/
Þú valdir þetta sjálf og ég vona að það sé þess virði/
því á meðan hann er með þér þá ég ekki á þig yrði/
eru öll þessi ár ekki dágóður slatti/
til að sýna þér að það er ekki þessi patti/
sem þú átt að velja/
hvort okkar viltu fá hjá þér að dvelja/
Ekki saka mig um dramatík eða tilgerð/ 
því sum orð þurfa að vera sögð og sum verk þurfa að vera gerð/ ]



[ Í haglinu heyri ég nauða,
hver vindkviða um mig fer,
sem hugsun um hamingju dauða,
harminn í brjósti mér.

Mig umlykur þokunnar mistur,
myrkrið og mjallhvít fönn.
Heillaði hrafnsins systur,
Heljar náhvíta hrönn.

Hugur minn hulinn skýjum,
hrímuð er dögg á brá.
Huggun í armi hlýjum,
hjörtu sem saman slá.

Döpur augu Dauðann sjá,
dekkri en myrkrið svart.
Dimmuna deyða augun þín blá,
í drunganum allt er bjart.

Þér má þakka gleði mína,
þróttinn sem býr í mér.
Í sálinni innst mun alltaf skína,
sú ást sem ætluð er þér. ]



[ Í flýti leið hin ljúfa nótt
er lífgaði hjartans bál.
Í myrkrinu bærðist undur rótt
brjóst þitt hjá minni sál.

Úti fangaði frostið allt,
fannhvít var jörðin af snjó,
í fangi þínu ei var kalt,
hlýjan í hjartanu bjó.

Ég aldrei gleymi þeirri nótt,
í huganum oft aftur sný,
þá hjarta mitt sló í friði rótt
er birti af degi á ný.

Gluggann fyllti frostsins rós
og stjörnubjört var sú nótt.
Augu þín eru mér lífsins ljós,
þó líði það undur fljótt. ]



[ Í myrkrinu vakir hann veikur
og vonsljór um betra líf
við mennina hræddur svo smeykur
með sár eftir illskunnar hníf

Þeir áttu hans andvökunætur 
þær ætlar hann þeim öllum að gjalda
því að hatrið með grimmdinni grætur 
og geldur því skuldina þúsundfalda

Eftir háðung og spott í lífinu stutta
skal ferðinni heitið yfir í annað
endapunkt smellt á með einum putta
paradís fundin og landið þar kannað ]



[ Endir allra manna er dauðinn
leiðir margra skilur hann
niður votar kinnar streima 
minningar um dáinn mann ]



[ þegar ég loksins
staulaðist út úr brennandi flakinu
hrúgunni af snúnum, beygluðum kenndum
skyrpandi, fnæsandi, sjóðbullandi af bræði
útí þig, hvert þú stýrðir okkur og hvernig

ég sem enga stjórn hafði 
ekkert val nema þitt val

skildi ég 
mér til mikillar furðu
að það var ekkert stýri á lífinu okkar
að hendurnar þínar voru brotnar

en neyðarlegt

fyrirgefðu ]



[ Að eilífu englarnir yfir þér vaki,
í augum þér sólin skín.
Kvöl er í hjarta, kuldi og klaki
er kveð ég þig ástin mín.

Að hausti þú fangaðir einmana hjarta,
sem hreyfðist í brjósti mér,
það ætlar þér gæfu, framtíð bjarta,
það aldrei mun gleyma þér.

Nú heiminn í hinsta sinn augu mín líta,
hugur minn allur er þinn,
að endingu mætumst á himninum hvíta,
nú hverf ég þér vinur minn. ]



[ Ólgandi hugsanir en fáar festast á blaði/
því þær dvelja aðeins augnarblik og hverfa svo með hraði./
Nýjar áhyggjur birtast og gömul sár opnast á ný/
mig dreymir um að ég fái frá þessu öllu frí./
Ég hef reynt að deyfa huga minn með hinum ýmsu brögðum/
sum þeirra fengust í Lyfju en önnur uxu í grænum görðum./
Pillurnar gerðu mig daufa og lina/
en grasið varð til þess að mér varð sama um alla hina./
Ég hætti að reyna að hafa samband við fólk/
mín eina hugsun var að sjúga þykkan reyk í gegnum hólk/
og finna augnalok mín þyngjast og heilan í mér sjóða/
fattaði ekki hve mörgum ástvinum mínum ég var að misbjóða./
Kynntist fullt af fólki í sömu aðstöðu og ég/
hélt að þetta væru vinir mínir en það fór á annan veg/
því í þessum heimi er vinátta aðeins viðskiptabrella/
ef þú hrasar ekki sjálfur þá munu vinir þínir þig fella./
En þar sem undartekningin sannar ávalt regluna/
þá þarf ég að segja ykkur frá einum þessa vina minna./
Hann var sprautufíkill og dópsali í dágóðan tíma/
en þrátt fyrir allt eitrið þá missti hann aldrei æru sína./
Hann sá strax í gegnum mig og bjargaði mér/
og kallaði saman sinn sprautufíklaher./
Þau hópuðust í kringum mig og drógu upp ermarnar/
og ég varð svo hrædd að ég datt niður á skeljarnar/
sundurstungnar æðar og flest þeirra með blóðeitrun/
þau sýndu mér líka nálarförin á hálsinum./
Á svipstundu voru sprauturnar eitrinu að dæla/
ég hvítnaði upp og byrjaði að háskæla/
einn þeirra hitti ekki svo hann reyndi á ný/
og eftir 2 tilraunir rann eitrið blóðinu í./
Þau sögðu að þetta væri framtíðin/
og ef ég hætti ekki núna yrði ég eins og öll hin./
Þau berjast fyrir lífi sínu sérhvern dag/
en líf þeirra snýst um að redda pening í slag./
Sumir halda að allir englar hafi vængi hvíta/
þið ættuð öll nefi ykkar lengra að líta./
Minn hafði enga vængi/
hann bauga undir augunum bar/
án hans hjálpar þá væri ég ennþá þar./
Ekki láta blekkjast af útlitinu einu því það er/
ekki hægt að bera sálina utaná sér ]



[ Ég sit í sólinni umkringd fólki á Austurvelli/
lífið svo dýrlegt og ég bjórnum í mig helli/
Ótrúlegasta fólk úr öllum þjóðfélagsstéttum/
safnast saman hér í friði yfir friðarsígarettum/
Rónahópur til vinstri og bissnesmenn til hægri/
hér er enginn einn hópur öðrum lægri/
Hér gerum við allt sem okkur langar/
því sólin fær okkur til að gleyma að við erum vinnunnar fangar/
Og á meðan bjórinn flæðir/
og von okkar glæðir/
um að dagurinn í dag muni aldrei taka enda/
og sólin hætti aldrei sólargeisla sína að senda/
þá er mér minnisstætt/
hvað það var frábært/
þegar ég var lítið barn og líf mitt var einfalt og útpælt ]



[ Ískur um nóttu,
skrölt í dökku myrkrinu.
Hamstrarnir hjóla. ]



[ Á harða hlaupum,
keppir maður við vindinn...
Kollan kemst undan. ]



[ Á meðan Glúmur ei hrýtur
heldur vakir og brýtur
mun angist mín vara, 
hvíla á mér eins og mara,
heimsáþján stækka
og sælustundunum fækka.

Á meðan fólkið ei lærir
og hvert annað enn særir
mun hjarta mitt kveljast,
vestur í helvíti dveljast,
grætur minn hugur
í heimi hvergi finnst dugur.

Glúmur er sterkur 
eins og sárasti verkur,
fyrir misgjörðir manna
heldur heiminn að kanna,
sólu hann dekkir 
því hann mennina þekkir.

Glúmur er löstur,
manna sjálfra bálköstur,
muni þeir allir brenna
er það engum öðrum að kenna
því ef Glúmur er óður
Þá er maðurinn góður.

Læri maður að þegja
þá fer Glúmur að deyja,
veröld að batna,
Illskan að sjatna,
Sólin að skína
Og allt að hlýna.

Að lifa er pína
Þó ég vilji ei lífinu týna.
Heimur að hrynja
en hvergi skammirnar dynja.
Ég vil Glúm hvorki þekkja 
né sjálfa mig blekkja.

Sjálf er ég enginn engill
frekar en Fáfnir og Þengill,
en hjarta mitt grætur
þegar ég vaki allar nætur,
og hugsa um ragnarökin
á meðan okkar er sökin. ]



[ Í gegnum hljóðið heyrði ég,
nístandi þögnina sem endurgalt greiða,
þá skildi ég...

Frumgerð,
Enn, fyrstur
En ekki einmanna.
(blekking)
Síðan stormur,
Félagi, maki.
epli.

 Öll blómin í garðinum visnuðu
En dáleiddur af fegurð þinni,
tók ég ekki eftir því.

Frelsið kostar.
En ég veit ekki hvað,
og nú er ég einmanna.
með hugsunum mínum

og þér. ]



[ einu sinni sem oftar
hugsa ég
um þig 
og....

viltu,
villtu reyna

einmanna skuggar byrgja þyðuna
og ég,
ég er...
ekki þú.

ég sekk í bráðnandi malbikið
en
ekki þú
af hverju
ekki þú.

ég er ekki þú
og vil ekki vera. ]



[ Hringur!
Afhverju hefur þetta svo mikla þýðingu?
ég þrái viðurkenningu frá þér.

Þú þorir ekki,
ég bít ekki.
Gefðu mér,
gerðu það.
Sýndu mér,
ég bið þig.

Ég vil ekki,
nema þú viljir.
Sýndu mér,
ef þú vilt.
Ég vil ekki,
nema þú viljir.

Ég elska þig,
hvort sem þú þorir eða ekki. ]



[ Döggin glitrar og geislar
en grátandi stúlkan ein
situr og sorgina beislar
svikin, heyr tregakvein.

Bitrum og brostnum augum
í bálið starir mey
&#8222;í sæng með dauðans draugum,
Djöflinum seld, ég dey&#8220;.

&#8222;Þú vinur, er áður mig áttir,
elskan mín, góða nótt.
Mér er sama þó náist sáttir
sæl ég sef nú rótt&#8220;.

&#8222;Ég syrgi mjög að manni brást
og bið að fyrirgefi mér,
þú sem átt mína dýpstu ást,
sem ávallt er tileinkuð þér&#8220;. ]



[ Sjávarföll hjartans
stjórnast af tungli lífsins
ástinni. ]



[ Ég geng einn
eftir kvöldhimninum
við sólsetrið 
mæti ég þér.

Þú gengur ein
eftir kvöldhimninum
við sólsetrið 
mætir þú mér.

Heillandi augu þín 
skjóta til min 
agnarsmáum stjörnum
í myrkrinu.

Þegar birtir á ný
stend ég á hvítu skýi
og hjarta mitt er fullt 
af stjörnunum þínum. ]



[ Og í helvíti ringdi frostmolum
?friður og farsæld á jörðu?
Og himininn hvolfdist yfir okkur
?elskaðu náungan eins og sjálfan þig?
tíuþúsund englar allir í einu vildu sjá
?virða skaltu föður þinn og móður?
sjá þessa friðsæld á jörðu sem skapast hafði
?þú skalt ekki aðra guði hafa?
vonbrigðin lýstu úr svörtum engla andlitinum
?bræður munu berjast?
þeir héldu sig hafa haft rétt
?Surtur svíður jörðina?
og þrátt fyrir að hafa skapað helvíti á jörðu
?heimili þitt er í dal dauðans?
halda þeir sig ennþá hafa rétt
?heyrir ekkert illt?
og halda stóru svörtu bókinni í minni
?þú skalt ekki aðra guði hafa?
þrátt fyrir að þykjast ekki trúa
?þú skalt ekki aðra guði hafa?
trúa þeir heitara nú
?þú skalt ekki aðra guði hafa?
og skapa okkur hinum helvíti á jörðu
?þú skalt ekki girnast konu náunga þíns?
með boðum sínum og bönnum

Og nú haglar í helvíti
og himnarnir steypast
og guðirnir svelta
og djöflarnir dansa um í borgum bræðra okkar
og við snúum okkur að nýju guðunum
og við þykjumst ekkert heyra
við þykjumst ekkert sjá
við þykjumst ekkert vita
og það haglar í helvíti
og himnarnir steypast
og gömlu guðirnir deyja úr hungri
og djöflarnir dansa í borgum bræðra okkar
og nýju guðirnir ganga um eins og vélmenni
og við þekkjum ekki andlit bræðra okkar. ]



[ Í frosti og nístingsvindi,
tvær sofandi sálir.

Vermdar af ást,
og vakna.
 
Dragast saman,
í hringrás,
sem verður ekki flúin.

Draumur í okkar eigin heimi?
þá vil ég ekki vakna.

Hrekk svo upp við draum
sem við eigum saman ein,
bara við tvö ein.

svo frysti aftur. ]



[ Tilfinningar svansins er kjötsúpa.
Kjötsúpa með nautakjöti, brauði, brokkolí, sveppum, tómötum og ýmsu fleiru.  Ósorteruð, og enginn veit hvernig hún bragðast, ekki einu sinni svanurinn sjálfur. ]



[ Samviskubit...
það gerist þegar maður hefur afrekað eitthvað en veit ekki hvort það er rétt eða rangt.
KOSS
GLEÐI
SAMVISKUBIT.
Samviskubit...
það gerist þegar svanurinn lækkar flugið eftir að hafa náð tindinum.
samviskubit...
það gerist þegar svanurinn veit ekki hver hann er. ]



[ Millistig..veistu hvað millistig er?

Þegar maður veit ekki í hvorn fótinn maður á að stíga.  Fer til vinstri en vill fara til hægri.

Þegar maður verður hrifinn af einum, tveimur eða þremur stelpum en er samt ekki hrifinn af neinni þeirra.

Þegar maður vill fá koss en vill ekki kyssa.

Þegar maður vill snerta en snertir ekki.

Þegar maður vill elska en elskar ekki.

Þegar maður hugsar en hugsar þó ekki neitt.

Þegar maður sefur ekki heldur vakir en sefur þegar maður vakir.

Þegar maður vill allt en vill samt ekkert.

Millistig...veistu hvað millistig er? ]



[ there´s no place to go.
when hearts are lost and so on.
the memory of you is so pure and true.
i will live for you,
stay strong for you,
so just let go and say goodbye.
i love you, you are the best.
you were my big brother.
it will be strange to never see you again, but my heart is full of pictures of you.

i will miss you,
i may cry,
but they are not tears of sorrow,but tears of joy, because i know that you are save tonight. ]



[ til hvers að tala um tárin sem brenna kinnarnar, þegar hjartað er harðlæst út í rigningunni. ]



[ ég elska það þegar hann tekur fast utan um mig.
ég elska það þegar hann strýkur mér.
ég elska glampann sem kenur þegar hann horfir á mig.
ég elska hvernig hann lætur mér líða vel.
ég elska þegar hann kúrir í mig eða kallar á mig upp úr svefni á næturnar.
ég elska þegar hann segir mér hvers virði ég er honum.
ég elska það þegar hann skilur mig.
og ef hann gerir það ekki, hvernig hann tekur utan um mig án þess að segja orð.
því þá verður allt í lagi. ]



[ when i say no, i really mean yes.
im just questioning how much you really want to be here with me.
i got you were i want you now, and im never letting go.
because after three years of saddness you got me smiling with the words i never thought i hear again.

with all my soul,
with all my heart,
i love you more than anything,
tough sometimes it is hard to let go of the love i never had.
i am so used to dreaming about you, that sometimes i don´t belive that you are really here,
so i act sometimes like i don´t care. ]



[ when all has gone quiet
and you don´t hear a word,
i will die peacefully....
with the darkest night.

for all i love is you,
but i don´t know were im going.
show me how, tell me when.
and i will try... ]



[ god please kill me,
so i can bring him back to life.
god please kill me,
so i can hold him again.
cut out my heart and give to him,
so i can hear his heartbeat.
cut out my tounge and give to him.
so he can speak of beauty again.
take off my skin and give to him, 
so i can look at his face without scars.
take off my lips and give them to him,
so he wont have to go with stiches in his.
take out my teeth and give them to him,
so i can see his beautiful smile again.
at last take out my soul and give it to him,
so he can say that he loves me again.
god please kill me,
so i can bring him back to life.
god please kill me,
so i can hold him again. ]



[ Draumur 
eins og draumur um nóttu
komstu eins og ljós í myrkri
eins og plástur á sár
og ég dansa í dögginni
dansa í myrkrinu
þarf ekkert ljós
þarf enga næringu
rifin upp með rótum
og nú dansa ég og dansa
meðal drísildjöfla og fallinna meyja
og ég flýt um
flýt um í geymi gnægtar og alsælu
draumur
um þig
sem komst til mín
um nóttu ]



[ Í myrkrinu fann ég að höndin þín heit
hægt og rólega hóf sína leit.
	Hún snerti streng
	og hjarta mitt spilar nýjan tón.

Í myrkrinu heyrði ég örlítil orð
ofurhægt læðast um huga míns storð.
	Þau nefndu streng
	og hjarta mitt spilar nýjan tón.

Í myrkrinu sá ég að lifnaði ljós,
lýsti og litaði frostsins rós.
	Það lýsti á streng
	og hjarta mitt spilar nýjan tón.

Í myrkrinu vermdu varirnar tvær,
vanga sem nú er bjartur og tær.
	Þú kysstir streng
	og hjarta mitt spilar nýjan tón. ]



[ Lygin sssvertir 
hjarta mitt
og eitur sssnákar 
nærast á sssorg minni
- en í djúpum krrrikum
undirheimanna
er ómögulegt að flýja! ]



[ Vinátta okkar ótrúleg er
Kynntist ég ykkur, sem betur fer
Því án ykkar væri ég ekki neitt
Allaveganna væri ég eitthvað feitt! &#61514;

Þó við séum ekki alltaf sammála
Og stundum hvor aðra langi að kála
Þá elskum við hver aðra ósköp heitt
-	og við þetta ljóð ég er orðin sveitt!

En án alls grins þá eruð þið æði
Og TAKK PABBAR, fyrir fráááábær sæði!
Þið viljið alltaf hjálpa mér
-  og ef þú hringir, þá hjálpa ég þér!

En hvað á ég að gera í sumar?
Engar stelpur og enginn?humar? :D
Ykkar mun ég sakna, án alls efa
- og engum mun takast sorg mín?að sefa!!

Ég von?að í sumar við hittumst allar
Og vonandi verð?ekki komnir margir kallar!
Þið vitið þið velkomnar eruð í mitt hús
-  hérna er líka engin lús :D

Guðný með sinn sexy dans
Og Helga alltaf í sama trans
Linda gella á bláu þrumunni
-  og Hann?á Tuma, drununni!! Hehe

Saman erum við svaka físur
Ég tala nú ekk?um BRYNJU SKVÍSUR
En látið ykkur líða vel, lofið mér því
- Og ég loaf að hugsa um ykkur æ og sí!

En stelpur ykkur ég verulega fíla
Og fyrir ævi með ykkur ég við djöfulinn díla
Plís bara ekki gleyma mér
-  því ég mun ALDREI  gleyma þér! ]



[ Með depurð í hjarta
nístir sorgin
gegnum littla 
brotna hjartað hennar

enginn veitt 
hinn sjúklega sársauka
sem sorgin veldur. ]



[ Barnið berst fyrir lífi sínu og tilverurétti í fjandsömu umhverfi sem ann því ekki friðar.
Óþekkt umhverfi og siðalögmál sem ekki hefur lærst á réttann hátt í gegnum uppeldið.
Barningurinn styrkir sálina en um leið brýtur hann niður 
og er aldurinn færist yfir vaknar spurningin um hver hafi vinninginn. ]



[ Nóttinn getur verið grimm
eins og norn í vígaham
spinnur hún örlagavef
sem umlykur þátttakandann
og í baráttunni við að losna 
herðist á örfínum þræðinum
uns ekki þýðir annað en 
að horfast í augu við
staðreyndir morgundagsins. ]



[ Hvíldin veitir lúinni sálinni frið
Með mjúkri slæðu minninganna 
strýkur hún mér um vangann
En öðru hvoru rispa þyrni vanga minn 
og er blóðdropinn vætlar niður eftir sál minni 
opnast gleymdar minningar ]



[ Gull og grænir skógar
bíða mín handan við hornið
örsmá skrefin bera mig nær
og í hvert skipti sem ég er borin burt
af efasemdum sjálfsins
eflist einbeitnin og skrefin verða
ákveðnari og þroskaðri ]



[ Nóttin geymir væntingar morgundagsins
og eins og kviksyndi hverfa þær
allar inn í myrkrið og gleymast 
öllum nema þeim er syrgir ]



[ Vegir minninganna mætast,
myndir fortíðar mér birtast,
þegar að ég þögul um öxl horfi
og sé þig brosandi veifa hendi.

Tíminn tifar áfram hratt.
Hjartað slær taktinn sært.
Söknuður sæfir huga minn.
Sölt tárin renna á kinn.

Myrkrið þrengir sig að mér,
ég teygi mig út að þér.
Þú stendur í stað og veifar,
brosandi þú sjónum hverfur.

Eftir sit ég í myrkrinu ein
með þér hvarf ljósið er skein.
Minningin um þig lifir enn tær,
þú fórst frá mér að eilífu í gær. ]



[ You are my one and only mother
and no matter what happends
you will always be my loving mother
and nobody can change the facts.

You are my best and greatest teacher
that I can count on and believe forever
and I know that you will always be there
when ever I need you, no matter of time.

The times comes when I almost hate you
but the times when I love you are stronger
because I know that I have no reason not too
and I know that you will love me whatever.

I guess what I´m trying to say dear mother
that I will always deeply love you forever
and what ever happends in the coming future
you can always believe that my love to you is true. ]



[ Hönd í hönd
snerting sem hrífur
styður...

Móðir og barn
eilíf eining 
vernd í neyð...

Með orðunum þínum
þú lyftir mér yfir
hugsanir mínar...

Móðir er aðeins sú
sem maður velur... ]



[ þegar kvöldið nálgast og húmið vaknar
ástar sinnar einmana unglingur saknar
þegar stjörnurnar lýsa mér leiðina heim
sé ég andlit þitt speglast svo fagurt í þeim.

þegar komið er kvöld og horfið er húmið
tómur ég kaldur án þín leggst í rúmið
nú vona ég að draumarnir færi mér þig
því að draumur með þér - varmur róar mig.

...

þegar kvöldið kemur og ljósið dvín
heimurinn þagnar og nóttin hún fagnar
finn ég það mest að ég sakna þín. ]



[ vil ekki vera sem ástlaus rakki 
einmana sál á eilífu flakki 
þegar heimurinn krefst annars af mér. 
samkvæmt öllum reglum: \"ekki enda einn!\" 
vegur þinn út lífið - þarf að vera beinn 
og spilaðu vel úr því - sem örlítið er. 

... 

ekki naga neglur - ekki keyra of hratt 
ekki borða matinn þinn með höndunum einum 
ekki ljúga neinu - segðu alltaf satt 
og haltu öllum líkamshlutunum hreinum. 

ekki eyða neinu - græddu meira fé 
ekki tala of mikið - hleyptu engum inn 
ekki flakka um - ekki klifra upp tré 
og ef þú ert kýldur - þá bjóddu aðra kinn. 

ekki vera latur - vertu alltaf iðinn 
vertu alltaf stilltur - hlýddu öllu strax 
safnaðu ei of miklu - af fitu í kviðinn 
borðaðu hollan mat - gúrku - skyr og lax. 

ekki hrósa sjálfum þér - þó vel gangi að vinna 
heimurinn fyrirlítur allra manna mont 
er þú finnur streitu - mun þreytu aldrei linna 
harkaðu þá af sjálfum þér - þó það sé vont. 

ekki reykja - ekki drekka - trúðu á þinn guð 
á almannafærinu má alls ekki kela 
taktu til - lækkaðu tónlistina - ekkert tuð 
haltu kjafti - vertu kurteis - ekki stela. 

ekki skaltu í skólanum skrópa 
skjóttu ekki litla og saklausa fugla 
þótt freisting sé mikil - máttu alls ekki dópa 
því þá mun hausinn þinn um alla tíð rugla. 

ekki hlusta of mikið á almannaróm 
slúður er verkfæri þess sem er illur 
ekki kvarta - en treystu æ á Drottins dóm 
engar fleipur - engin mistök - engar villur. 

ekki fara í trekant - ekki stunda munnmök 
rúmið er eini staðurinn til að ríða 
sixtínæn - doggý - rimdjobb = stórsök! 
kynlífið skal fram að giftingu bíða!!! 

... 

ósanngjörnu reglurnar rotnar 
lífsglöðu sálirnar skotnar 
boðorðatöflurnar brotnar! 

... 

ÞÚ! sem vaknar upp á hverjum morgni 
situr svo og fárast hvern einasta dag 
ÞÚ! sem situr aleinn úti í horni 
lifðu og komdu sálartetri þínu í lag! 

Bældur í horninu - þú ert einmana flón 
stattu upp og lifðu - hleyptu öllu út 
fáðu þína útrás - hlustaðu á lífsins tón 
vertu þú sjálfur - drekktu tilveruna af stút! 

... 

vil ekki vera sem dauðdofinn karfi 
bældur og dvelja á botni í hvarfi 
þegar heimurinn býður mér svo mikið. 
samkvæmt mínum reglum: \"lifðu lífi hratt!\" 
ég fæ ekki annað - því miður er það satt 
svo því vil ég lifa - fyrr en ég hverf bak við rykið! 

... 

ósanngjörnu reglurnar rotnar 
boðorðatöflurnar brotnar!!! ]



[ hef horft lengi - í eilífðarinnar djúp 
reynt að brjóta leið 
gegnum lífsins harða hjúp. 

árum saman mistekist 
á vegginn harða rekist 
hruflað mig til blóðs. 

... 

veggurinn stendur þarna enn og hæðist 
að þeim sem undir honum 
í leit að götum læðist. 

styrkist við hvert tár 
stækkar meir hvert ár 
veggur sem byrgir sýn. 

... 

götin á veggnum svo smá 
sár orðin gömul og grá 
í horni hver einn situr 
einmana og bitur 
enga ást að fá. 

... 

auðn undir veggnum og hinum megin skárra 
leiðin í gegn er fær fótum svo fárra 
ekki fótum mínum 
lífið glatast sýnum 
og veggurinn stendur hér enn. 

... 

en nú sé ég gat eitt mjótt 
og flýti mér þangað fljótt 
skríð með herkjum inn 
kemst undir vegginn 
og mér er orðið rótt. 

bak veggsins 
hinum megin 
þar sem draumarnir rætast skjótt. ]



[ Ástin er augnablik í huga þér minning liðinna tíma.
Ástin er skönuður.
Ástinn er hitinn í hjartanu sem yljar eitt augnablik þegar tvö hjörtu slá í takt ]



[ Því fórstu frá mér,
Áður en ég gat talið þig á að vera,
Það síðasta kveld er ég sá þig,
Þú varst böðuð mánaskin,
Sú mynd af þér mun ávalt vera í minni mér,
Ó elsku mánaskin,
Þín fullkomna ýmind er grafin,
Minni mér um alla eilífð.

Nokkur árin liðu og ég elska þig enn,
Þó ég reyni að halda áfram,
Munt þú alltaf vera mín eina sanna,
Ó mánaskin hve ég sakna þín. ]



[ Hálfhræringur í mig hellist
hélt mér væri sama
þótt það kvefpest kallist
þykir mér ekki gaman

Hnerrar hérna hálfir fjúka
henda að mér gaman
þernur og þjónur að mér rjúka
og þurrka mér í framan ]



[ Mollan í Kaupmannahöfn er erfið
þegar maður þarf að burðast með 
tvo krakka
-sem eru ágætir, þannig séð,
en þegar maður á þá sjálfur,
fylgja þeim allt of miklar skyldur.

Svo vilja þau vera svo sjálfstæð,
svo ég lét eftir 
og leyfði þeim að fara
til lands færitækjanna
TÍVOLÍ.

Sjálfur tók ég leigubíl til lands 
minna eigin færitækja,
míns eigin frelsis.

Mamma þeirra sagði áður en ég fór:
Passiði vel hvort upp á annað!

Svo það var ekki mér einum að kenna
hvernig fór. ]



[ Mest allur tími flóttamannsins
í fjallahéruðunum
fór í að vona
að einhversstaðar í
grænni hlíð
leyndist lítið hóruhús. ]



[ Atvik 

Það verður að stoppa
Vagninn
Það er gömul kona hérna
sem að hefur ekki
hitt barnabörnin sín í
sjö mánuði.

Þar sem að þau eru afar tímabundin þá ætlar sú gamla bara að taka sér skreppitúr til þeirra með kakó og nýprjónaða ullarsokka.

Vagnstjórinn: Því miður verður hún þessi
vinkona þín bara að fara í ullarsokkana 
og súpa svolítið á kakóinu vegna þess
að næsti strætó kemur ekki fyrr en eftir
tuttugu mínútur
Og það er fjandans rigning úti. ]



[ Oft þá lék
ég mér
að byssum
Ég hljóp upp í kletta
um rjóður og skóga.
Ég hvíldi mig í vari frá
hinu liðinu, móður og másandi.
Því næst tók ég á rás
og skríkti af kátínu, því stundum
vissi ég að ég væri sá eini
sem væri eftir.
Þá varð ég skyndilega svo spenntur að ég varð að hægja
ferðina svo að hitt liðið gæti ekki heyrt hjarta mitt
slá.
Svo faldi ég mig gætilega
og rannsakaði steinana, grasið og veðrið.
Síðan hljóp ég um hraunið
skógivaxið.
Stundum þurfti ég að pissa.
En ég skaut aldrei
Mér fannst áhættan einhvern veginn
aldrei þess virði ]



[ Ég veit
margt
um lífið
þannig að
ég held
að spilakassarnir
hafi bara
nokkurn veginn
rétt fyrir sér
þegar þeir
segja
leik lokið
settu pening í! ]



[ In fact
as soon
as your
dance
has been
set off
you are
already
cold again.
But you struggle
with your fingers
through
the ice
and you spell
an unknown name
to the audience

And they can´t
do anything
because they´ve
paid for
the seats
and they
will have to
swallow almost
anything that
is warm
because they feel
pain from the 
cold sounds
of the ice.

You don´t
have to struggle
anymore
because your face
and 
the
sound of your smile
is making everyone
silence.
So now
you have a minute just for yourself.
 

Take the
orange
circle,
take the
foolwalk
Do whatever
you desire
The audience
have paid
their
tickets 
to see
your show
and you are
fooling them
with very
old tricks.
Tricks that
remind yourself
of your 
great grandmother.


You can have
a total
blackout
on the stage
because you are
a charmer
that will always
remind people
of death.

You are 
a long dead
bad smelling rat. ]



[ þó þykir okkur síst gaman að þræta
en ég bara skil hann ekki alltaf
t.d. er hann alveg afskaplega stórgerður
en ég ekki
þannig að ég hreinlega get ekki sett hann í mynd
þar sem hann stendur á sturtugólfinu
rennandi blautur eftir steypibaðið
eins og virðulegur steypireiður
og þurrkar sér fimlega án þess 
að komast einu sinni nálægt því 
að bleyta baðmottuna
á meðan sit ég 
með hjartað í maganum
uppi í sófanum
allur útklíndur í 
súkkulaði
þó er eins og mér vaxi kvenhyllin
hraðar þessa dagana
stundum skil ég líka ekki hvernig
allt stritið safnast saman
í rándýr jól
full af ást og hamingju
á meðan ég velti krónum og fimmköllum
blíðlega, fram og aftur í vasa mínu,
kringum getnaðarliminn
laus við alla reisn
nema þá sem undir 
honum er komið
en pabbinn
er miklu sterkari en reisn limsins
t.d. þá er vonlaust að halda þeirri reisn
á meðan rætt er við hann
maður nánast bregður burtu
fæti
og kannski er það rangt
kannski er hægt að túlka eitthvað sniðugt
kannski er hatrið sterkari en ástin
kannski eru hugsanir manns, sem hugsar of mikið um ríðingar,
eigingjarnar og svívirðilegar
kannski ætti maður að forðast 
sjálfan sig meira
og safna fyrir einhverri hátíð
dauða frelsarans
eða upprisu hans
eða bara fara kurteis á fyllerí
með vini sem sigraðist á andstæðing sínum á einhvern hátt
kannski eru konur til þess að frelsa
kannski er frelsi alls ekki fólgið í einhverju skemmtilegu
kannski er ég ekki nógu nákvæmur í orðavali

en þegar allt kemur til alls
þá er mér skítsama
skítsama um konurnar
ríðingarnar
liminn
og sjálfan mig
en ekki um hann
því ég veit það sem hann veit
og það sem ég veit að hann veit ekki
veit ég nákvæmlega
og þá verður mér vitanlegt 
að ef hann væri ég 
þá væri hvorugur okkar
víst lengur til í þeirri mynd
sem að við birtumst
veröldinni í dag

en samt sem áður
get ég sagt að mörgum
gæti ég ætlað þann sama skít
og ég ætla stundum honum
og mörgum hef ég gefið
fölskvalausa ást

en sjálfur hef ég ekki list á skít
og lítið vit
á fölskvalausri ást. ]



[ hérna stend ég
hofi niður
hugsa um fréttirnar og hvað fólkið segir

Ég fæ bitrandi sektarkennd
þegar ég horfi niður
hugsa um mömmu og pabba
og systur mínar 3

Ég hugsa hvað þau segja
hvað þau taka til bragðs
hvort þau sakni mín
eða standi á sama

Ég læt það vaða
hoppa niður
hugsa ekkert
hundrað metrar
kaldur skellur
sársaukin eykst um of
vil hætta við....

Lungun fyllast
yfirborðið hverfur
svartur skuggi liggur yfir

Ég get ekki hugsað
finn lífsmáttinn dofna
finn það koma
hérna er hann
að sækja mig
....Dauðinn

Ég horfi niður
mér líður illa
þau gráta öll
...eftir að ég fannst

Uppi á himnum ég sit
sendi fingurkossa
og blessa þau
Ég er engill ]



[ Kvöld sóli í myrkri
föl og svo dökk
gengur úr skugga 
að nú sé nóttin öll

Dagur brýst um yfirráð
yfir skugganum
á endanum vinnur hann
með sólina sér við hlið

sólin með kjafti bræðir allt
hun bítur sig í margan
fórmarlömbin lyggja stolt
og segjast \"brúnku\" fá ]



[ Vatnið drýpur
Sullið kemur seint
jónan sígur djúpt í mig
en getur engu breitt

Í helli hugsa ég
hvað geri ég rangt
ekkert kemur
þrátt fyrir það

Nú veit ég hvað var að
það var ekki jónan
núna mun ég deyja hægt
úr hugsjón minna vina

Hún situr með mig seint um nótt
hún veit ég er að deyja
ég óska þess ég hefði hætt
þá væri ég ekki hér

Ég vissi ekki hvað ég hugsaði þá
ég sé eftir því núna
á dánarbeðinu lygg ég nú
með lífslítin lið

Í nóttina tárin dofna seint
í hugsjón systur minnar
ég særði þaug öll sem eitt
þaug syrgja en í dag ]



[ Fugl flýgur fyir
Og skimar eftir bráð
Soltin kjammi
Staðfest þrá

Ég hleip í burtu
Frá fuglinum stóra
Hann nær mér samt
Og hremmir mig

Hann flýgur hátt til himins
Og lætur mig svífa
Um stundarsakir er það gott
Svo lætur hann mig falla

Þetta allt áfall er
Þótt áður hafi hann tekið mig
Því fallið er það eina hér
Sem særir mig að innan! ]



[ Minningargreinin birtist fljótt
ég sá mynd af þér
tárin flæða ofurskjótt
og ímyndin af þér

ÉG sit hér ein og hugs\'um þig
hversvegna þú fórst
gætiverið að lífið var ekki
það eina sem þú tókst

pabb\'og mamma gráta sárt
ég spælinguna sé
við stóðum öll grátandi 
með myndina af þér ]



[ The music has stopped. 
It is silent. 
I look around, 
and all I see is people, 
but no faces. 
I look up into the sky. 
The clouds are setting in, 
the sun is rising. 
The city lies behind me, 
the mountains below me, 
I hear empty conversation, 
and words mean nothing to me. 
Not any more. 
I feel that I am without a home, 
a hope. 
I feel less and less alive, 
more and more 
hopeless... 
...and less. 
The sky is filled with clouds, 
rain is pouring, 
it is morning. 
I\'m not feeling happy, 
not feeling sad, 
but empty. 
The clouds make me lose - 
and gain - 
hope, love and confusion. 
The rain washes away 
my silent tears, 
and the clouds live forever 
in my heart. ]



[ Don\'t talk to strangers, my dear.
Remember the little girl in the pink dress
who accepted candy from the big, strange man?
She\'s dead now,
raped and mutilated in the alley
where they found her three days later.
Remember the boy who just wanted a ride home?
The man seemed friendly enough,
but now that boy is in a wheelchair.
He drools,
and sometimes falls asleep into his supper.
So don\'t talk to strangers, love.
You might wind up wishing you had just
kept on walking in the cold,
maybe you could have done without that candy.
But what you really have to remember, dear,
is that the biggest, scariest stranger,
is you... ]



[ As the smoke from our final confrontation
slowly faded away,
we looked each other in the eyes
and saw the damage we had done.
We made a promise to ourselves that day,
not to let this happen again.
This is not the first time.
Let\'s not lie to ourselves anymore. ]



[ One more step.
Just one more step
into the light,
and I can see.
One more step
that begins an endless journey.
A journey of a million miles
begins with this one.
One more step
into the exposing light
shows me heaven
and I am born again.
And this one step,
into oblivion,
I want to take
with you. ]



[ As the sun sits down into it\'s cold bath
and the waves kiss the shore
and the seagulls sing their nighttime tunes-

I sit down beside you on the darkening beach
serenade you, with my nighttime tunes-
and I kiss you. ]



[ Please play your music for me
beautiful angel
for I am weary.
My day has been so busy
and now it is night.
You have played for my friends
and my family,
now play for me
for I am weary. ]



[ had but seven odd days
to carve out this valley.

People tend to blame the glacier
for the poor shapes of these rocks,
but he only had seven days. ]



[ Sleep, my love, sleep.
Sleep through the noise and the racket.
I shall watch over you,
and watch your precious gold.
Sleep, my love, sleep tight.
Sleep through this fog that surrounds us.
Don\'t think my love, just sleep.
I will run my fingers through your hair,
and sing for you, until you sleep.
Sleep, my dear love,
for today there is no existance,
nothing can harm you.
Sleep today, my love, and I will watch over you
until you wake. ]



[ Skáldið horfði í augun á ljóðinu 
og allt í einu sá það 
að ljóðið var svikult. 

Ljóðið horfði á skáldið 
og glotti við tönn 
því það hafði blekkt skáldið. 

Skáldið leit niður 
og tók eftir því 
að jörðin var að snúast. 

Ljóðið leit á jörðina 
og hætti að glotta 
því það þeyttist út af jarðkringlunni. 

Skáldið horfði á eftir ljóðinu 
og glotti við tönn þegar það skildi 
að ljóð skilja ekki einföldustu lögmál eðlisfræðinnar. ]



[ Augun í honum 
eru fölblá,
líktog tveir dauðir fiskar.

Þau stara andvana
yfir iðandi stórborgina,
sem hreyfist fram og aftur
í gráu miðdagsregninu.

Fólkið hunsar blauta dropana
og flýtir sér til síns heima.

Úr hæð mannsins minnir mannlífið
á erilsamt maurabú,
og hávaði þess er engu hærri
en hol vindhviða.

Maðurinn tekur síðasta sopann
af köldu kaffinu
og hoppar útí ímyndaða birtuna. ]



[ Dimmann er fjarri sólinni,
myrkrið hylur ekki bæinn.
Kyrrðin leggst yfir nóttina        
og fyllir götur og stíga.

Hlýja hvers heimilis                  
flýtur í lygnu lofti,
og út i kyrrðina síast
hvíld að liðnum degi.

Mjúkur og tær er blærinn.
Sál mín gengur til loftlaugar
og hreinsar sig af aurnum
orðum manna og hugsunum.



Sumarnótt, ljúfa nótt,
þér fæðist nýr morgunn. ]



[ Grafðu þig dýpra í gjána,
gjöf mín í djúpinu´ er falin.
Myrkur hins glottandi mána,
mætir þér niðdimma nótt.
Mörkin á illskunni er alin;
angurvær meyja við ána,
vitjar um von sína dána,
vindurinn þýtur svo hljótt.                                                                                                            

Grafðu þig dýpra í gjána,
gjöf muntu hljóta að launum.
Þorstinn er vekur upp þrána,
þjaka mun vonina skjótt.
Reynslan er falin í raunum,
roði þíns hjarta mun blána.
Gæfa þín litrík mun grána,
í nístandi helkaldri nótt. ]



[ Ég finn rósarilm og sleiki varnirnar, ég strík rauða kjólnum og smelli kossi á varalitinn.
Rósarblað fellur, fellur hægt til jarðar.
Hjörtun slá í takt og syngja fyrir rósarblaðið sem fellur framhjá rauðum brjóstarhaldara sem er að springa og finnur ilminn af lostanum,rósarblaðið fellur framhjá rauðum nærbuxum sem brosa og falla með því neðar í takt við lostann.  Rósarblaðið fellur og tillir sér á tær með rauðu naglalakki, tær kreppast saman þar til þær slaka á og tærnar finna ilminn af rósarblaðinu og brosa í takt við hjartsláttinn sem syngur nú lokastefið og fiðlur, selló og heil sinóníuhljómsveit tekur undir og spilar lag rósarinnar. ]



[ Oft og tíðum ég vildi muna	
en eitthvað því einatt tálmar,	
ég verð að viðra spurninguna:	
Hvar var Bólu grafinn -Hjálmar? ]



[ Spyderman er flottur fýr,
flýgur um og argar.
Búningurinn bara hýr,
en bandamönnum bjargar. ]



[ Eitt lítið hjarta, 
Kramið af hugsunum,
Tilfinningum, 
Sorg,
Enn samt sem áður skilur enginn 
Þetta litla hjarta
Sem á svo erfitt
Og þarfnast hjálpar
Það hvíslar, Hjálp
Það kallar, Hjálp
Það öskrar, Hjálp
Enn samt kemur enginn
Það  hefur ákveðið að binda enda á líf sitt, 
Útaf sorginni, hugsunum um að það sé ekki nógu gott fyrir heiminn
Enn eitthvað stoppar það, 
Tilfinningar brjótast fram
Mamma, pabbi, bræður, amma og vinir
Enn litla hjartað veit að þegar það verður farið líður öllum betur
Enn samt vill það ekki fara frá þeim
Enn samt vill það fara, það vill ekki lifa í sorg og alltaf að líða illa
Enn það hefur ekki ákveðið enn, hvað það ætlar að gera...............
Hvað ákveður það?????? ]



[ Þegar ég gekk um torgið,
Sá ég þig ásamt vinum þínum
Ég gekk til þín og þið störðuð allir á mig 
Ég sagði hæ
Strákarnir fóru að hlæja
Enn þú sagðir hæ 
Ég spurði þig hvort ég mætti tala við þig
Þú sagðir ég get það ekki
Ég spurði þig af hverju?
Þá sagðir þú 
Þú ert ekki nógu svöl fyrir mig
Ég fór að gráta enn þið gerðuð grín af mér
Ég hljóp heim henti mér upp í rúm
Ég hágrét, hugsaði ljótar hugsanir sem ég hefði ekki átt að hugsa
Næsta skóladag varst þú uppi þar sem lúðarnir voru
Þú sást mig og gekkst til mín
Þú baðst mig fyrirgefningar
Ég sagði af hverju ætti ég að fyrirgefa þér?
Þú sagðir útaf ég elska þig 
Ég sagði þér að fara burt og að þú myndir aldrei geta fengið mig eftir hvað þú gerðir
Ég væri hvors sem er alltof ömurleg fyrir þig eins og þú sagðir sjálfur
Hann gekk burt og stelpurnar hlupu til mín og spurðu mig hvað gerðist
Ég gekk bara inn í stofu
Næstu viku sá ég hann ekkert
Einn morgun sat ég og las bæjarblaðið
?Ungur drengur fannst látin heima hjá sér?
ég skoðaði myndina af drengnum og það var HANN
ég fór að hágráta........! ]



[ Ég get ei lifað þessu lífi, það er svo erfitt
Hef engan kjark til þess að binda enda á lífið
Langar svo mikið að vera hér hjá
 fjölskyldunni minni, og vinum.
Enn mig langar ekki að líða lengur illa
Mig langar að finna vellíðan inn í mér
Og guð gerir ekki neitt til að hjálpa mér
Mamma og pabbi skilja mig ekki neitt
Ohh hvað þetta líf er erfitt
Öllum stundum þarf ég að berjast við að gráta ei
Og öllum stundum þarf ég að berjast við að ýta hnífnum ekki niður. ]



[ Ef hugrekki teldist til sigurs
Værir þú sigurvegari
Ef ástin rataði ávallt réttar leiðir
Myndi ég vera hamingjusöm
Kanski í næsta lífi
Getum við deilt ástinni saman
Ef við hittumst þá?
Guð ætlar sér eitthvað með okkur
Annars væri lífið ekki svona
Stríð, Friður, Blóm, Ást, Illgresi og Hatur
Hvort velur hann í lífi mínu? Eða þínu?
Núna hefur hann valið
Stríð, Illgresi og hatur í mínu lífi
 Enn þá er Friður, Blóm og Ást eftir
Kanski notar hann það eða ekki
Ef líf mitt verður ömurlegt, þá er það útaf guð ákvað svo
Ef að líf þitt verður fallegt er það útaf guð ákvað svo. ]



[ Take me back when i understood the light,
Take me back when everything fell´d so good
Take me back when the earth had some meaning
Take me back when everything was green 
Take me back when i belived in god
Take me back to the sound of the birds
Take me back to happiness
Take me back to LIFE................! ]



[ Ég óska mér að lífið sé æðislegt, 
Ég get gengið um með bros á vör og gleði í hjarta,
Enn í raunveruleikanum,
Geng ég um með hausinn niður reyni að brosa,
Enn óttast að krakkarnir byrja að hlæja,
Hlæja að mér,
Ojj sjáiði hvað hún er feit,
Sjáiði hvað hún brosir ljótt,
Sjáiði hvað hún er ógeðsleg, með járnbrautarteina á tönnunum,
Ég reyni að gráta ekki, 
Þegar skólinn er búin hleyp ég heim,
Stekk upp í rúm og fer að hágráta, ég hugsa stöðugt um að fara ekki í skólann,
Þori ekki að horfa framan í krakkana, 
Hrædd um að þau byrja aftur að hlæja að mér,
Ég ákveð að fara ekki aftur í skólann, 
Ég ákveð það að, 
Taka mitt eigið líf
Ég hleyp fram í eldhús, tek beittan hníf
Fer inn á klósett og horfi á sjálfa mig og fer að hágráta, 
Ég lem mig í höfuðið,
Ég vil að þessar hugsanir hverfi, 
Að ég geti gengið um án þess að þurfa að vera brotin niður, 
Svo ég fer og skila hnífnum, og fer að sofa
Vakna um morguninn og fer í skólann,
Er ég labba á ganginum, 
Gengur stelpa fram hjá mér og segir OJJ hvaða lykt er þetta?
Þá kemur önnur stelpa, þetta er af ógeðslegu stelpunni
Þá koma meiri krakkar og fara að hlæja að mér, 
Ég hleyp í gegnum krakkanna, ýti þeim frá og hleyp alla leið heim
Þar sé ég hnífinn á borðinu frá því í gær, ég tek hann og sker djúpt á púlsinn
Ég dett niður, blóð út um allt
Mamma og pabbi koma heim, ganga inn í eldhús, sjá mig 
Hlaupa til mín, og ég heyri að mamma hágrætur og heldur mér í kjöltu sér
Pabbi hringir á sjúkrabíl, hann segir að bíllinn komi bráðum
Ég reyni að tala og mamma segir HA
Ég segi henni, að ég elski ykkur svo mikið enn ég var orðin þreytt á lífinu
Mamma öskrar, ekki deyja, ekki fara frá mér, ég þarfnast þín.
Þá kemur sjúkrabílinn tekur mig upp, 
Og mamma og pabbi keyra á eftir upp á spítala
Læknirinn segir að ég eigi ekki eftir að lifa, 
Mamma grætur enn meir, 
Ég segi laust, mamma og pabbi ég elska ykkur svo mikið enn ég verð að fara núna
Ég sé ljós og heyri fallega tónlist, 
Ég geng upp gylltan stiga enn er þá komin inn í skólann minn,
Þar geng ég á ganginum og sé krakkana sem að alltaf stríða mér,
Ég ætla að labba burt, enn þau ganga á eftir mér og
Segja Hæ hvað segiru?
Ég segi allt fínt og síðan hringir bjallan, þá allt í einu sef ég á hvítu skýi og falleg tónlist svæfir mig og mér líður yndislega í fyrsta sinn;) ]



[ Um kvöldið er ég gekk úti,
Sá ég þig.
Þú varst sem goð fyrir mér
Ég varð strax ástfangin af þér
Ég fór að tala við þig og ég gaf þér símann hjá mér
Síðan fór ég heim og annað kvöld, hringdiru í mig
Ég var ýkt ánægð
Þú bauðst mér í mat og bíó
Þú sóttir mig klukkan hálf átta
Við fórum í bíóið klukkan átta og út að borða eftir það
Síðan fórum við heim til þín og drukkum Vodka og Baileys,
Ég varð mjög drukkin og einnig þú
Við byrjuðum að kyssast og kela og það endaði upp í rúmi hjá þér
Er ég vaknaði horfði ég á þig er þú svafst
Þú varst svo sætur,
Eftir það byrjuðum við saman og á sjötta mánuðinum okkar saman,
Kom ég heim eitt kvöldið og sá að það var allt í drasli,
Ég kallaði á þig enn þú svaraðir mér ekki,
Ég gekk áfram og inn í eldhús og þar var einnig allt út í drasli, 
Og þaðan fór ég inn í svefnherbergi, 
Ég kveikti ljósið og þar lást þú, það var búið að skera í hendur þínar, fætur og út um allt, Það var mikið blóð
Ég hljóp til þín og spurði hvað gerðist? 
Þú sagðir? elskan ég elska þig svo mikið? 
Segðu fjölskyldunni minni að ég elski hana líka?
Ég sagði að hann myndi bara segja þeim, það sjálfur útaf hann myndi ekki deyja
Hann sagði við mig? Gerðu það fyrir mig??
Ég sagðist ætla að gera það og ég kyssti hann og sagðist elska hann og stökk fram.
Þegar ég kom fram hringdi ég á sjúkrabíl og náði í tuskur
Ég gekk inn í herbergi, þá var ástin mín dáin
Ég brast í grát og lagst hjá honum upp í rúm og beið eftir sjúkrabílnum,
Á meðan ég lá þar, sofnaði ég 
Maðurinn sem hafði drepið hann var ennþá inni í íbúðinni og  
Læddist að mér og stakk mig beint í brjóstið og á háls
Ég lést samstundis, Síðan kom sjúkrabíllinn og bar okkur út í sjúkrabíl
Ég er samt fegin, ég gat verið hjá ástinni minni að eilífu ;) ]



[ Þegar ég gekk eftir götunum sá ég ekkert nema lítil börn 
Algjörar dúllur, 
Ég stóð kyrr og horfði á börnin 
Allt í einu sá ég mann með riffil, 
Hann skaut á eitt barnið, ég öskraði 
Litlu börnin grétu, ég reyndi að sussa á þau 
Enn maðurinn hélt áfram að skjóta börnin 
þá allt í einu sá ég dóttur mína 
Ég hljóp til hennar og greip hana og hljóp út í skóg 
Maðurinn elti mig, 
Fyrst heyrði ég, eitt fótak síðan fleirri og fleirri 
Ég sá litla holu 
Ég lét dóttur mína í holuna, útaf ég vissi að ég gæti ekki meir 
Og hljóp áfram 
Nokkrum mínútum seinna, 
Datt ég og mennirnir náðu mér 
Og drógu mig á hárinu, 
Þeir drógu mig framhjá holunni 
Ég sendi fingurkoss og hvíslaði\\\" Ég elska þig\\\" 
Við vorum komin aðeins framhjá holunni 
Er ég heyrði barnsgrátur 
Og byssuskot, og komið var með lítin líkama til mín 
Og spurt mig hvort það væri mitt? 
Ég leit á barnið og öskraði hátt 
Þetta var litla, fallega dóttir mín..DÁIN.. 
Síðan féll ég niður, Mennirnir höfðu skotið mig 
Ég vaknaði kósveitt og grátandi, 
Ég hljóp inn til dóttur minnar, 
Og þar lá hún svo falleg og lítil 
Þetta var þá allt bara draumur......! ]



[ Að vera vinur er að treysta,
Að vera vinur er að hjálpa,
Að vera vinur  er að gleðja,

Að eiga vin er manni allt
Að eiga vin að vera aldrei einn,
Að eiga vin er lífsins fjársjóður

Vinir gera allt saman,
Þeir deila öllu saman, 
Hlæja saman og gráta saman,
Vinir elska hvorn annan. ]



[ þögn...
heyri nálina detta,
heyri þungan hjartsláttinn,
alveg hljóð,
tóm.

þögn...
spyr mig hvers vegna,
á allt,
á samt ekkert,
alveg galtóm.

þögn...
kemst ekki í burtu,
verð að fara,
er límd við gólfið.
get ekki hreyft mig.
föst. ]



[ reyni að finna,
finn samt ekkert.
reyni að snerta,
snerti samt ekki.
reyni að sjá,
sé samt ekkert.
reyni að treysta,
get það ekki.
reyni að skilja,
botna ekkert í þessu. ]



[ þegar allt er orðið hljótt á ný,
skjóta þær upp kollinum.
hugsanir sem ég hafði grafið,
yfirtaka þögnina sem er svo góð.
læðast um allan líkamann og trufla mig.
láta mig ekki í friði.
skil ekki ástæðuna fyrir þeim.
hvernig manneskja getur grafið sig svo djúpt, og maður losnar ekki við hana, sama hvað maður vill.
truflar ástina, truflar svefninn.
skríður inn í draumaheiminn þar sem hún er ekki velkomin.
Og setur hugmyndir í kollinn þegar raunveruleikinn tekur við af myrkrinu.
hún eitrar allt eins og plága.
heldur sér svo fast í, vill ekki sleppa takinu.
sama hvað er, þá er það hún sem ég mun hræðast.
hún leikur sér að mér, stríðir, hefnir sín.
spyr mig afhverju ég yfirgaf hana,
spyr mig hvort ég vilji koma út að leika
ég slekk á mér svo aðrir sjái hana ekki.
segji bara góða nótt. ]



[ see how he smiles,
how he crys
how he laughs
how he hides

look what he fears
what he hears
what he sees
what he knows

love how he cares
how he holds
how he shares
how he loves ]



[ his first smile,
his first laugh,
his first giggle.

his first words,
his first steps,
his first dinner.

the smell of his hair,
the touch of his hands,
the soft kisses on my cheek,
these blue eyes that stare.

my closest thing,
my first fear,
my first happy tears,
my real life,
my first newborn son. ]



[ Guð er gæðablóð
hér væri gott að láta orðið \"syndaflóð\"
það passar, og rímar.

Hann fer í sama blóðbanka og Gróa gamla.

Hann er í sama blóðflokki og Gulli Gallsteinn.

Þegar Gulli hnerrar segir Gróa: Guð hjálpi sér!

- Gulli er með berkla

(ÞEIR HJÁLPA ÖÐRUM SEM HJÁLPA SÉR SJÁLFIR)

Guð er enn að læra, hann er svo illa af ... manni gerður. ]



[ Einmanna ég geng í gegnum lífið 
og hugsa um þig.
ég velti fyrir mér hvers virði ég er,
hvers virði ég er þér.

Þú kveiktir í mér bál,
bál sem ég hélt að 
væri orðið að ösku,
En bálið logaði ekki
lengi með okkur, heldur með mér einni.

Sár mín hylja reiðina í hjarta mínu 
því ekki er þetta í fyrsta sinn.
Ég hef því lokað hjarta mínu,
og óvíst er að það opnist aftur. ]



[ Það er dagrenning í göturæsunum vætlar vatn; ég er atvinnulaus, léttur á því og ég elska þig með hár úr þér vafið í naflakuskið &#8211;dreg hárið úr flækjunni, set það upp í mig bít í sundur og gleypi þó hvorki sé það gott né þægilegt

Hún las aldrei bækur en hann þuldi fyrir hana valda kafla og góð ljóð &#8211;heilu vagnhlössin af húslestrum&#8211; hún sofnaði ekki annars heldur lá andvaka &#8211;henni blæddi stundum með augun blómguð; blæddi rauðsprungnum vakandi glyrnum drafandi svefnblálituðum vörum í morgunsárið og þegar eilífðin pírði augun sást merla á kistulokið marargrænt og jarðarfararsöngvar ræsktu sig &#8211;hún var ekki feig sjáðu til&#8211; þegar svartholið féll saman inní kulnaðar taugar nýhilistans, hins nýja sveins  &#8211;féll þar tómið inní og um sjálft sig&#8211;  og þau (tómin) gerðu ekki lengur upp við sig hvenær kona lifir og kona lifir heldur skelltu glösum framræstu blóði Appolons &#8211;því dó nokkru sinni kona? Ég man ekki lengur hvernig ljóðið endar. . .  

Og hvað er ég svo við enda dags? þegar rokið hefur skriðið aftur oní gjallarhornið og nætur í lestum með konum á lendum eru alheimurinn og allt að rassskella skáldið með fjaðurbrúskum í indælu &#8211;það stirnir á blómið í hári þér &#8211;hunang drýpur hunang og þú dóst ekki lengur heldur lifðir en þér leiddist stundum og veltir við steinunum í fjörunni hvar skrifað stóð í þarann: &#8222;Var hvað ekki hvenær hvers virði?&#8221;

Æið í lok mánaðar klýfur fjöllin í herðar niður með berum handarjaðri &#8211;andartak við andlok og kistan sunkar niður til helvítis &#8211;brennur viður brennur! maður brennur! kona! og augnablikið drukknar í eilífðinni þegar enginn drýpur höfði í sorg dýfir höfði í hafið þar sem hafið lognar og ruggar; rennur ekki því hvergi sést til lands
Það er ekki slæmt það er Gott og Gott og Gott &#8211;jafnvel Betra svona fyrst á morgnana en síðar er náttar og maður/kona liggur eitt á koddanum í nýfallinni horardögg &#8211;því það er svo ljúft að gráta í myrkrinu þegar maður/kona heyrir ekki handa sinna skil fyrir skítalyktinni; æ það dropar á og gárar óþrifið dagstofugólfið.

Þvaður! Bull! Þvæla! Tvatl og ófrjóir spádómar! Gröf? eða Dauði? eða Eilífð? Ekki orð! Engin orð að ætlast minna skilninga tíma til að átta sig . . . Rugl! Lærði aldrei að heyra þessi orð utan hugtaka aðal abstraksjóna (sé ekki í sjálfum mér hugsun, kem að landinu handan svartholsins þar er ekkert ég sé ekkert hafi ég nokkru sinni kunnað það kann ég það ekki lengur; erum við villtir, vinur? það er margt að hræðast en hafðu samt ekki áhyggjur því hér er hvorki ég né þú til að gera okkur mein.)

&#8211;(deyðu) 

Sagðist skyldu yrkja mig í örmum þínum og elska mig í ljóðum þykkpúlsandi stríðljóðum enda heimsenda bara fyrir mig þegar ég var hjá þér &#8211; (hvíslaðu, hvíslum) &#8211; svo blikkaði ég augunum og þú tókst oní þig typpi og tussur með slef og sæði krampasafa orgasmíska gleði gleiða drusla niður kinn niður höku niður háls niður brjóst niður kvið oní nafla þar sem hvíldi hárið í naflakuskinu. . .

										&#8211;(hvíslaðu)

Hér er þrotinn dagur. Hér er síðasta orðið í ljóðinu sem enginn man hvernig endar. Hér er ég kominn aftur uppúr gjallarhorninu. ]



[ I

Snemma morguns þegar drykkjunni lýkur skríðurðu heim niður hlíðarnar og skjálfandi (hvers konar eiginlega helvítis skáld höndlar ekki nokkurra daga drykkjutúr???)&#8211; þegar ég mæti aftur til vinnu viku síðar nýrakaður baðaður geðklofinn og sofinn kurteis bendi túristunum á fjall sem frægur íslendingur reisti hér í denn, nýkominn úr fylleríistúr frá Noregi, reisti fjall og reið sjálfum sér í rassgatið með því&#8211;

Ekkert gamanmál þetta að ganga upp í mót með bokkurnar á bakinu uppljómaður framkvæmdum upp hjalla þessa glaða fjalls &#8211; Við kýldum hvor annan í mesta bróðerni, frussuðum hvor á annan í mesta bróðerni, ultum niður brekkurnar og lágum hálfgrátandi við fjallsrætur öskrandi ástaryfirlýsingar í mesta bróðerni&#8211; klífum ekki fjöll því okkur líður betur sitjandi en standandi og beinlínis herfilega gangandi uppímót

(Robert Bly mælist til þess að karlmenn skeyti skapi sínu á jörðinni en skilur ekki að eigi höggin að innihalda merkingu verða þau að skella á kjömmum þeirra sem okkur þykir vænst um&#8211;okkur verður að standa á sama)

Vindurinn rekur ekki kýrnar heim það verðum við að gera sjálfir vindurinn rekur öldurnar upp bæjarlækinn gefur landinu gúmorren og hvæsir &#8222;Þú lítur út eins og róni! Hvað á ég að fara með þig svona útlítandi? Sjálfur treysti ég mér ekki inná Kaffi Austurstræti&#8221; skrúfar niður bílrúðuna veifar keyrir aftur heim það rýkur úr púströrinu eins og salti núið í sárið 

&#8211;(eftir situr þú og enginn til að keyra þig heim)

Og þér líður eins og Anton Helgi hafi ort þig, kjánalegt að vera ljóð en ekki sköpunarverk vera fjall en ekki málverk víðáttubrjálað mar og ísaldarbólga á kinnbeini landsins&#8211; uppí rassgatinu á íslenskum víkingi! strand úti á landi


II

Komdu uppí sveit kysstu brönugrösin og drekktu te úr grjóti því Stúlkur borgarinnar eru bara gulir sleikipinnar þegar sól rís og ég rís bara svona líka stæðilegur á fætur með geirvörtur í augunum&#8211; út af barnum sem er yfirgefinn eins og fjöllin&#8211; hleyp út og sting mér oní gjótu til að vera þar alltaf núna &#8211;kem aldrei aftur&#8211; ég nálgast aldrei dyrnar að kompunni minni án þess að gnísta tönnum þess sem vildi sjá endalok næturinnar önnur

Aftur til náttúrunnar, sný aftur til náttúrunnar og ligg á hnjánum eins og Whitman: dái fíngerð blöð yðar ó Náttúra þegar tíu sentimetra hátt vatnsfallið glutrar sér milli grjóta&#8211; rúlla mér upp á tvo fætur í svefnpokanum og hoppa samfættur fyrir hornið til að vera viss; vera viss að ég sé nú einn nema svanirnir og nema blaðlúsin og vatnsfallið nema rólegheiturnar og nema grasmaðkurinn og moldin og nema tunglið nema ég ]



[ Bróðir minn komst í kast við lögin,
braut rúður í slökkvibíl.
Pabbi kom askvaðandi inn á stöð
beint úr vinnunni
tók drenginn í faðm sér
og sagðist skyldu slá allar löggurnar í rot
ef þær létu sér nokkurntímann detta í hug
að angra fjölskylduna aftur.

Stuttu seinna stal ég klámblaði úr bókabúð
í trausti þess að pabbi stæði
við gefin loforð. ]



[ Að öllum
líkindum
gæti þetta ljóð
verið 
betra.

Ég ætti 
í það minnsta
að láta 
eins og það
væri 
betra.

En svona
er það 
stundum,
ljóðið.

Ég ætti
líka 
að vera
meiri með
mig
en 
ég er.

Drekka meira
en ég geri,
ríða meira
en ég geri,
missa mig
í áflogum
og skáldlegu
málfari.

(í það minnsta
annað veifið)

Ég get ekki 
gert að því
þó þér finnist þetta
ljóð ekki gott,
get ekkert við því gert
þó þér finnist 
skáldið ekki
drekka og
ríða nóg.

Og ég kæri 
mig 
ekkert um 
að missa mig
fyrir þig.

Hvorki andlega
né skáldlega.

Ég skrifaði 
þetta ljóð heldur
ekki fyrir þig,
ég skrifaði það fyrir
mig,
eins og alltaf. ]



[ 1

Dunar dansinn
dagur er rís
gott er greppi&#8217; að
gjalda degi
náðarhögg
með næturgagni.
Lifir nóttin?
Nóttin lifir.

2

Stoltur ljóði
strýkur kviðinn
Óðins gróður
æptur sunginn
anginn fældur
fleygur banginn.
Kyrja kverið,
kaldar varir.

3

Bjórum af bognar
borðið undan
sleppa lausum
skáldataumum.
Trítla neistar
tarfur miðar
sekkur svarta
sigur vís.

4

Nýir morgnar
næturgaman
tæmt úr glasi
trega blandað
þambað súrt
þegið klúrt.
Eilífð drykkur?
Eilífð drykkur.

5

Grætur greppur
gnístir ristum
tanna á millum
taktinn leistur
berg í leynum
barið grjótið
fleytir kerlum
finnur ströndu.

6

Leigjum vagninn
leið til bæja
tjaldborg reisum
tryggum höndum
læðumst inn og
leggjumst fyrir.
Sofa greppur?
Sofa greppur. ]



[ Afar fríð er ásýnd þín
öllum framar vonum
enda berðu ástin mín
af öllum öðrum konum. ]



[ Hversu lengi sem þú leitar,
þú fynnur hana aldrei.
Hversu oft sem þú reynir að
búa hana til,
þér tekst það aldrei.
Því hún er ekki fullkomin,
hún er ekki raunveruleg.
Hún er bara ekki til. ]



[ Er kvölda tekur
og nóttin skellur á,
finn ég til frelsis.

Er kvölda tekur
þegar heimurinn sefur,
skipti ég um ham.

Ég umbreytist í skepnu,
einhverskonar dýr.
Dýrslegar hugsanir mínar
brjóta sér leið út.

Það sem sorglegast er,
þó að sannleikur sé,
þá er þetta hugarburður einn.

Því hvað sem ég er,
þá ég aldrei verð,
annað en bara aumingja ég. ]



[ Inní hjartanu á mér,
geymi ég nafnið þitt,
sem ei verður gefið í skírn.

Því þá sorg sem ég ber,
fyrir þér, elsku barn,
vil ég eigi finna aftur til.

Sá sársauki er,
einna verstur í mér,
vegna örlaga þinna þá nótt.

Er líkami hafnaði þér,
sem að tilheyrir mér,
grét ég sárast af öllum stundum.

Ef að værir þú hér,
værir þú mér,
eina lán mitt í lífinu nú.

Því að faðir þinn, 
sá, sem deyddi þig einnig,
skemmir líf annarra í dag.

Það að losna við hann,
þó að sárast var þá,
gleður mig meir, hvern einasta dag.

Ef ætti þig nú,
augasteinn minn værir,
svo langt í frá ástarsnautt.

Við myndum leika okkur saman,
bara þú og ég,
ein, horfin sársauka frá.

En mig tekur það sárt,
að tilkynna þér,
að þú verðir aldrei til.

Því eitthvað innra með mér,
býður eigi upp á slíkt,
á því mun ég ei gera skil. ]



[ The heat and passion,
these past days,
Have coused the world
to weep around me.

Though the breeze can sweep 
those tears away,
The cold hurt 
will still remain...! ]



[ Í kringum bláan bolta
barnið skríður.
Má hann aldrei stoppa?
Barnið bíður
Upp og niður inn og út.
Hvert hann mun nú fara
Málar,maskar setur stút
inn á milli vara. ]



[ Birtan brýst
Hún þýtur yfir landið
Í átt að mér
Hún nálgast mig
Ég finn hvernig í vakna,
alveg eins og allt í kringum mig vaknar
þegar birtan nálgast en þegar hún kemur...þá ég loks lifna við. ]



[ Saklaus ganga þau niður götuna
það veit eingin neitt
þau vilja það en það má ekki
það er bannað...það er ljótt
sumir gera það sem er bannað og 
þau líta upp til þeirra
þau verða
ekki lengur
ekki minotu lengur
það eru þau sem geta snúið hlutum við
og gera það sem er bannað...það sem er ljótt
við gerum það sem þarf því við vitum 
að það er ekki ljótt og ekki bannað ]



[ Alls staðar eru skilaboð
Þau bíða þess að vera lesin
sum verða lesin...önnur bíða lengur en 
sum verða aldrei lesin
ég er skilaboð sem verður ekki lesið. ]



[ Hann hefur hlegið
Hann hefur grátið
Hann hefur fengið
Hann hefur misst
Hann hefur öskrað
Hann hefur þagað
Hann hefur elskast
Hann hefur kysst
Hann hefur sofið
Hann hefur vakað
Hann hefur fundið
Hann hefur girnst

Hann hefur fangað
Hann hefur ást
Hann hefur fangað ást

Hann er ástfanginn ]



[ Skorinn marinn blóðugt hár
móður más og æstur
falla munu engin tár
fyrr en ég fer næstur

Sólin sokkin fyrir land
hann stendur upp í myrkur
kona og krakkar fyrir strand
sorgin mesti styrkur

Armar hafs og aldan köld
annar staður bíður
þráin vaknar þúsundföld
á hafsin botn hann sígur. ]



[ Nótt
hafðu hægt um þig nótt
og láttu ekki börnin þín
vænta of mikils 
af þér.

Víst hefurðu huggað
svæft og sefað 
og táldregið marga 
meyju og sveina.

Víst hefurðu huggað
svæft og sefað.

En dagurinn kemur
og væntir svo mikils
af börnum sínum.

Hann sviptir þig líka
þeim dulúðarklæðum
sem þú hefur
sveipað þig nótt
í nótt. ]



[ legó-grá víðáttan breidd yfir gólfið
og hugurinn hleður hana höllum
sem brotna við bank á glugga
   í brjáluðu rokinu
andrúmsloftið er fast fyrir 
einsog augun full af möllum
ískrandi freðinn sársaukinn
   hjartað í kokinu
og önd mín öll hún emjar
fjötruð hér á þessum stað
bandar frá sér í kófinu
   rétt svo tórir
en pína þessi týnist skjótt
því minni mitt er sviði blað 
draumarnir í hausnum
   alltof stórir

plast trén einsog hráviði
rauða lestin liggur
   var aldrei á sporinu
og fuglarnir hættir að tísta
það er legó-nótt í vændum
   aftur í vorinu ]



[ Geymdu það sem göfugt er
gakktu á drottins vegi
það mun farsæld fylgja þér
fram að hinsta degi. ]



[ Allt þetta líf
snýst um veraldarvafstur.

Ég horfi á trén
þau hrista greinar sínar
eru ekki sammála.

Og ég sem yrki þetta 
á bakhlið upplýsingabæklings
um húsbréf
segir þér að ég er skáld
með veraldarvafstrið
á herðunum. ]



[ Við erum tvær
týndar og litlar sálir.
Villtar í skógi hjartans.
Rötum ekki réttu leiðina.
Týndar,villtar
.......gleymdar.


Syndum í hafi 
fullu af tilfinningum.
Gleði,sorg,
hlátur,grátur.


Erum hálf einmana.
Því enginn virðist skilja okkur.
Fiskarnir vilja ekki 
taka eftir okkur
frekar en mannfólkið.


Við erum hræddar 
við okkar eigin hugsanir.
hugsanir sem eru oft svo
ótakmarkaðar og endalausar.


Við erum pláneta
föst í miðri loftsteinahríð.
Allavega líður okkur 
stundum þannig.


Mun einhverntímann
einhver skilja okkur?
Eða verðum við alltaf
týndar,villtar
........gleymdar! ]



[ Við vorum ung, svo ósnortar fiðlur að feta hamingjunarveg
Hljómur okkar sameinaðist í hjörtunum, ástin var okkar mein.

Við vorum tvö,  húsið, fjaran og við tvö
Lífið spratt í kring, loforðin voru svo mörg, svo full af von.

Mánuðir liðu án vitneskju um þær breytingar er á eftir stigu
Hann kom inn í líf okkar, tónninn sem sameinaði okkur að eilífu. ]



[ Hún stendur úti, 
ein.
Í heitri rigningunni,
rétt eftir storminn sem geisaði,
okkar á milli í nótt.

Andar yfirvegað að sér nýju betra lífi,
sem grær í garðinum hennar.

Hún reytir illgresið,
og fleygir því í dallinn sinn,
þar sem við liggjum
með berar ræturnar. ]



[ Litla minnisbókin mín hefur 
að geyma eitt ljóð um Lúnu 
Lúnu mánagyðju

hún hefur einn gylltan lokk í hárinu
og varir rauðar og lokkandi

hef ekkert annað að gera í kvöld
en að horfa á Lúnu, Lúnu mánagyðju
þegar ég staldra við á brúnni í Litla-skógi
og hlusta á lækjarniðinn í logninu

brátt næ ég kannski augnasambandi ]



[ Í barnæsku minni
man ekkert ljóð
nema kannski sofðu unga

og augun voru lokuð fyrir öllu þessu ljóta
þessum óhugnaði í minninu
sem seinna meir birtist mér
og greip sig og gróf í minni gleymskunnar
gleymskunnar sem að fæ ekki breytt ]



[ Hve oft 
ætli mörgæsir
hafi séð þig
sveitta ofan á mér
er við nutum ásta
á suðurpólnum
í engu nema vettlingum ]



[ Morgundöggin er tár
sársauka og eymdar.
Sólin lækkar sig 
og lokar augunum fyrir heiminum.
Trén sveiflast í takt 
við dansandi vindinn, og syngja með.
Djúpt í skógi jarðarinnar
liggur sálin,
grátandi af örvæntingu.
Reiðin frá náttúrunni
lifir í andrúmsloftinu
og öskrar á jörðina og íbúa hennar.
Árnar renna rauðar 
af blóði 
frá fórnalömbum
dagsins.
Einmanna tár rennur 
niður andlit 
lítillar stúlku, 
sem liggur við hlið 
líkama látinnar 
móður sinnar. ]



[ Dúkka sem grætur 
og segir mamma,
situr á hillu 
upp á vegg
í tómu herbergi
þar sem einu sinni,
lék sér barn. 

Nú er barnið horfið
og allt sem 
eftir situr
er tár og blóð
frá drukkinni reiði 
föður hennar. ]



[ Maginn á mér 
er á ferð og flugi,
og það heyrist hljóð...
Merki þess að 
ég hafi drukkið
í gær...
Þetta er bara
ömurlegur dagur 
til að vera til. ]



[ As we awaited your arrival
something went terribly wrong.
Somewhere along the line
your heart missed a beat,
never to start again.

You lived within me 
for only 7 weeks,
but it was long enough 
for me to love you,
to long for you 
and miss you, 
now that you are gone.

I know I never met you
but I know that I can never forget you. ]



[ Tvær hlussur skurði mynda 
kinnar mínar á, 
í kappi niður synda 
frá hvörmum ofan í tá. 

Hver saknar þeirra tára, 
mennsku minnar mynd? 
lýsing veikra sára 
á auma stúlkukind. 

Ljótan glæp að játa 
er léttir á sinn hátt 
eins er það að gráta 
Þegar leikin var ég grátt. ]



[ Lífið er dýrmætt
Lífið er gott
Lífið er sorgmætt
Lífið er vont
Lífið er sætt
Lífið er skrítið
Lífið er tætt
Lífið er lítið
Lífið er ágætt
Lífið er ýtið
Lífið er skondið
Lífið er findið
Lífið er sárt
Lífið er mjög erfitt, skemmtilegt og skrítið.
Þetta er nú lífið svona laust á litið. ]



[ það er blóð á gólfinu

í dag er dagurinn 
á undan öllu

í dag er dagurinn 
sem ég veit allt

í dag er dagurinn
sem  þetta allt endar

tækifærin sem gærdagurinn 
hrifsaði af mér

liggja á jörðinni.

ertu týndur í orðunum?

það er blóð á gólfinu ]



[ Himintunglin og lífið.
Skrítin blanda af þráhyggju örlaganna til
að sanna sig
og
grátbroslegri tilraun lífsins til
að lifa.
Vér hljæum að örlögum örlaganna. 
Þau villast í hjátrú mannsins
sem er veldi þeirra
og virki,
sem oftast falla undan ofankomu
blekkinga mannsins sjálfs
sem neitar að trúa að á sjálfan sig. ]



[ Ljósið við sjóinn
ljósið sem skín
mikið er fallegur flóinn
og þessi bjarmi sem ég finn. ]



[ Vildi að það væri svona 
en það er hinseiginn,
en samt ég vona
en áfram er það svona.

Ég vona
ég græt
ég er að vona 
ég er ágæt
ég er kona.

Ég dreymi
ég gleymi
ég reyni
ég er á sveimi
í öðrum heimi. ]



[ Hér sit ég og hugsa
en hugsa þó ekki neitt 
þunga er með þanka
það rennur allt í eitt.

Mér líður ekki sem allra best 
en vona að það lagist
það er eins og er með flest
sem með tíð og tíma lagist.

Mátt farinn ég er
og þrótturinn búinn
ég veit ekki hvert ég fér
og glötuð er mér trúin.

Komdu og vertu mér hjá
en samt vil ég að þú farir
en veit ég að það líður hjá 
fyrr en tíminn varir. ]



[ Líf
Hvað er það 
Eitthvað stríð
hver bauð þessum lýð
inn í mitt líf
bauð einhver þeim
eða átti þetta að verða
svona líf
eilíft stríð. ]



[ Unga snót ég áðan sá
ósköp var hún feimin.
Og mér vakti ástarþrá 
unaðsleg og dreymin. ]



[ Give me a reason not to die,
give me a reason to fly.

Sing me a song,
dont treat me wrong.

Learn what my soal is,
that you dont wanna miss.

Feel me like i feel you. 
My friend my soal mate my life! ]



[ Það eru til menn,
þau flokkast í,
Kvenkyn og karlkyn,
í kvenmann og karlmann.

Þau eru svo ólík
í hegðun og hugsun.

Hún...
er stór og sterk,
lítil og veik,
en hún getur allt 
bara ef hún vill.

Hann...
ég held að 
það sé engin spurning
hvers vegna orðið
HEIGULL er 
karlkynsorð í eintölu. ]



[ Þú tekur þér góðan tíma
í að mála þig.
Vanda þig,
við hverja línu í andliti þínu.
Meðan þú sminkar þig 
ertu rólega að breiða yfir þig.
Þú hverfur á bak við máluðu grímuna.

Þú klæðir þig í fötin 
og klæðir þig í 
þá týpu sem þú vilt vera.

Hver dropi af ilmvatninu
færir þig fjær þér
og þú hverfur fyrir nýrri mynd.

Þegar þú gengur út 
um dyrnar á heimili þínu,
ertu ei lengur stúlkan 
sem vaknaði í morgun,
heldur konan sem mætir í vinnuna. ]



[ Skýin hópa sig saman
og sólin tekur sér hlé
frá amstri dagsins.

Himinninn sendir 
kossa sína 
á vatnsflötin,
sem vaknar til lífsins,
og hlær, 
við hvern kitlandi koss.

Meðan Grasið og blómin,
teygja sig þyrst 
til himinsins og keppast
um ástúð þess. ]



[ regnboginn, 
sólin og tárin
það sem gerir hana af því sem hún er,
sérstök og óendanleg,
alltaf í okkar huga.
hún er hverful eins og lífið, 
hún er hverful eins og við hin.
hún á allt gott skilið 
því hún, 
er ástin. ]



[ Gráttu mig eigi, 
þó ég bíði þess að þú komir frá sólinni 
og kyssir mig,
faðmar mig og gefir mér heiminn.

Gráttu mig eigi,
þó ég standi hinum megin 
við glerið og græt þig, 
horfi á þig í fjarska 
og kalla þögulli röddu 
á þig sem ég þrái.

Gráttu mig eigi,
þó þú heyrir óm af minni rödd,
sjáir mína hönd leita þinnar
og tár mín falla vegna þín.

Gráttu mig eigi,
þó þú getir ekki stigið skrefin til mín 
eða rétt mér þína hönd. 
þó þú sveipir þig skikkju 
og gangir burt.

Gráttu mig eigi 
því ég elska þig. ]



[ Algerlega fullkomin 
spegil-mynd af mér,
sem er ekki ég.

Með vanþóknun á henni,
því hún grætur sig í svefn,
lít ég undan.

Rauð um augun með 
bauga sem undirstrika 
ljótleika hennar. ]



[ Með andlitið klesst upp við rúðuna,
blóðið lekur úr stórum skurði
þvert yfir andlitið,
sem starir á þig 
með stjörfum augum.

Röddin er dauð,
hjartað grætur dauða þinn.
Eina stúlkan sem þú elskaðir, systir þín
hún bíður þín hinumegin...

Í huga þínum er öskrað,
þú hefðir kannski átt að keyra hægar!!!! ]



[ Er tárin tindra svo skært 
mig blíðlega hann huggar,
einhver hefur hjarta mitt sært 
í örmum sínum, hann mér ruggar

Hann yfir mér heldur verndar hendi 
sem dregur úr mínu falli, 
hann ávalt við hlið mér lendir 
um leið og heyrist í mínu kalli

Hann alltaf situr mér hjá 
hann er stytta mín og stoð
sem ég legg traust mitt á 
einskonar átrúnargoð.

Hann brosir svo blítt
breiðir út faðminn sinn,
í fangi hans er svo hlýtt
hann er elsku pabbi minn. ]



[ Ég og þú 
í ástríðufullum dansi
ég, sem dansfélagi þinn.
Við snúumst í hringi um hvort annað
í brjálaðri sveiflu
haldandi takti 
með fyrir fram ákveðnum sporum,
svo er dansi lýkur
ferð þú heim 
í faðm fjölskyldunnar
sem ég tilheyri ekki. ]



[ Hún segir að ég sé sæt 
og svo ofsa klár 
ef ég græt
þurrkar hún í burtu mín tár

ef eitthvað fyrir mig kemur
utan um mig hún tekur
sál mína og hjarta hemur
og lætur mér líða betur

hún hefur gert svo mikið
fyrir mig
vænt um það mér þykir 
mamma ég elska þig. ]



[ Birtan svarta 
í dökka ljósinu,
heila rifna peysan 
lögð á dökka ljósið, 
kviknar smá bál
þar sem kaldir logarnir 
læsast um allt, 
brenna óbrennanlega 
hlutir, sem hafa enga sál. ]



[ Í svarta skugganum maðurinn bíður
sterkari en hún og á honum síður.
Ólgandi ofbeldi á hana dynur
óundirbúin á hjálp hún stynur.

Í neikvæðu húmi næturs 
neðar í götunni grætur, 
saklaus ung stúlku undur
utan og innan rifin í sundur. ]



[ Skilin eftir 
í rósargarði, 
himinháar rósir 
þéttar saman. 
Þyrnarnir stinga 
og særa. 
Lítið pláss ,
ekki hreyfa sig 
engin áhætta, 
enginn sársauki, 
lifðu, líkt og allir hinir. ]



[ Ljúktu við orðin þín 
þó þau særi mig 
ekki treysta því 
að ég berji þig ekki. 
Þú veist að ég hata þig, 
rjóð í kinnum 
af reiði 
rota þig með kúpunni. 
Þú átt það skilið, 
fyrir að blekkja mig 
ég líð það ekki 
að svona sé komið fram við mig, 
því ég er yfir þig hafin 
nú ert þú dauður og grafinn. ]



[ Fögur augun ljóma 
fullkomið traust,
saklaus og góð sál 
er horfir af aðdáin á mig, 
það tók sinn tíma 
að fæða þig. ]



[ Bjallan hringir
þú vannst þessa lotu
en ég þá fyrstu,
þú í öðru horninu
og ég í hinu
og á milli okkar
endalaus slagsmál ]



[ loforð rifin 
reiðin rís 
bíttu mig 
berðu mig með kylfum 
svo ég ligg dauð 
dauðadæmd af sárum 
hoppaðu , traðkaðu á mér 
þurrkaðu líf mitt upp 
með handklæði 
snýttu þér svo í það 
leyfðu mér að deyja ein 
ekki gera mér meira mein 
ég vil ekki vera sein 
á fundinn 
sem þú stjórnar ekki 
þar er ég ein. ]



[ frosin tjörn 
þykkur klaki 
kaldur og harður 
líkt og hjarta þitt 

hvassur vindur og snjór 
sem skellur í andlit mitt 
og inn að hjartanu 
líkt og orð þín 

stormurinn sem fylgir þér 
rífur mig upp 
og þeytir mér burt 
líkt og lítið blóm 
sem á engan stað í þessum heimi ]



[ Í kvöldmyrkrinu jökul kalda
kyrrlátt og hljótt,
þurfti þess viljandi að valda
vonin hvarf svo fljótt.

Stefnulaus stendur og grætur
sækist eftir öllum svörum,
líkt og allar aðrar nætur
aðeins hjartað allsett örum.

Hverful hugsun fyllti skálina 
hungrið villta saddi, 
þegar rifið var í rótlausa sálina
reis hún upp og kvaddi. ]



[ Þegar ég var lítill drengur 
í vorgolu og lóusöngli þá 
sór ég þess eið
að byrja aldrei að 
reykja
síðan þegar ég var unglingur
sem þráði ástina undir 
músíkinni
þá sór ég þess eið
að vera ástinni aldrei 
ótrúr
síðan þegar að ég 
var maður sem átti 
afborganir og alls kyns
afsláttarmiða
þá velti ég mér á bakið
eftir drátt sem ég fékk mér
með viðhaldinu og fékk mér
sígarettu
og velti fyrir mér
alls kyns
prinsippum ]



[ Úti í horni
kúrir hrædd vera
með tárvot augu
skjálfandi líkama
óbærilega sorg
brostið hjarta
og fær aldrei frið.

Máninn skín
í augu hennar
og úr augunum skín
\"hvers vegna\"?
En enginn svarar
og stóru augun lokast
en þó glóir tár á kinn. ]



[ Þú ert mér eitt
og ert mér svo mikið
því getur eingin breitt
því vinir erum við miklir. ]



[ Ég er svo þreytt
ég er svo sár
get ég þessu breytt
og orðið loksins sátt. ]



[ Leyfðu mér að synda
í hafsjó ástar þinnar.
Láttu mig aldrei finna sker,
leyf mér að drukkna.

Fylltu hjarta mitt
af marglitum fiðrildum sumarsins.
Láttu mig vita að ást okkar sé svo sterk
að ekkert geti brotið hana niður.

Því ég þarf að vita
að ást okkar sé 
einhvers virði
í einskismannslandi. ]



[ Ég er ekki til
Ég er skuggi gærdagsins
sem þú eitt sinn
gast ekki litið augun af

Ég er ekki til
Ég er skuggi gærdagsins
sem þú eitt sinn
hélst utan um á kvöldin

Ég var þér eitt sinn allt
en núna er ég þér ekkert
Ég er ekki til
Ég er skuggi gærdagsins ]



[ Ég ástfangin er
eða er mjög hrifin
mig langar að hafa hann hér
en ég er hrædd um að verða svikinn. ]



[ Við erum hin þöglu orð 
sem sjaldan eru sögð.
Við erum hin þöglu orð 
sem rista svo djúpt.
Við erum hin þöglu orð 
sem færa fram ótta.
Við erum hin þöglu orð 
sem færa fram gleði.
Við erum hin þöglu orð 
sem lifa í andrúmsloftinu
milli elskenda. ]



[ Hugsa og hugsa
en dettur ekkert í hug
sem er nógu gott
nógu flott
til að skrifa niður á blað.

Hugsa og hugsa 
Afhverju ekki þetta
Allt svo ómögulegt
þegar allt sem ég get skrifað
er um það sem ég get ekki skrifað? ]



[ Húsin í garðinum hafa leka kjallara.
uppá von og óvon,
opna ég hurð,
og vatnið mætir mér.

Þegar ég vakna uppgvöta ég,
að ég er að synda í blóði. ]



[ Í þokunni 
getur þú heyrt
grátur,
grátur ungbarna
sem hafa dáið.
Þau eru hrædd
við nóttina,
myrkrið sem þau 
voru skilin eftir í
og þeirra þegar
töpuðu baráttu. ]



[ Þú hefur elt mig uppi
og hrint mér til jarðar.
Þú rífur mig í sundur 
og nærist á holdi mínu.

Það er ekki svo sárt 
því sál mín situr 
ekki svo langt frá 
og skýlir hjarta mínu. ]



[ Stundum þá held 
að ég sé eitthvað
sem ég er ekki
og þá eyði
ég kannski heilu
mánuðunum
í það 
að ranka
reglulega 
við mér 
sem 
nýr
maður! ]



[ Þögnin er það eina 
sem ég heyri.
Ég heyri ekki í þér,
ég heyri ekki orð þín,
ég heyri ekki reiði þína,
ég heyri ekki sorg þína,
ég heyri ekki sársuka þinn,
ég heyri ekki grát þinn,
ég sé aðeins tár þín 
og mér er alveg sama. ]



[ Út úr skugganum kemur myrkrið,
og ég líka.
Ég kem úr skugganum,
fylgi myrkrinu.
ásamt áleitnum með geislum tunglsis. 
Vara mig á ljósinu, 
Hrekki montna mennina.
Þeir eiga það skilið
hvaðan kemur þú? ]



[ Ég fann fyrir þyt
eitt ljúft kvöld við lygnan eld.

á meðan sporin fuku burtu
og ný mynduðust,
hofðist ég í augu við eldin.

valið stóð á milli valds og auðs,
ég valdi völd.

Völd til að breyta skít í peninga. ]



[ Hefur þú einhverntímann 
setið við gluggann þinn,
og velt því fyrir þér
hvað fólkið sem gengur fram hjá er að hugsa???

Hefur þú einhverntíman setið í strætisvagni
og ímyndað þér að þú sitjir í eðalvagni
-með James Bond???

Hefur þú einhverntíman skrifað ljóð
-sem hefur mistekist?? ]



[ Í náttmyrkrinu
flýgur dúfa
eins og hvítur sendiboði
yfir gömlum húsum
í miðborginni.

Hjá sumum
táknar þessi dúfa
frið.
En hjá öðrum
sem uppteknir eru af raunveruleikanum
er hún bara venjulegur fugl 
með vængi.

Lítil börn heillast af hæfi þessa fugls 
þau vilja fljúga
eins og súpermann, 
eða flugvél.

Er dúfan bara þarna út af engu
eða er hún að flýja einhvern??
Er hún sjálfsagður hlutur,
eða undraverð sköpun? ]



[ Tómas hefur brotna sjálfsmynd.
Hann gefur sig vonleysinu,
og sér ekki sorgina,

ég er hanns villta martröð,
ég villi honum sýn.
ég er hanns brotnu loforð,
mitt líf er ég mitt mín.

ég er hanns rotnandi gleði
mím gjöf er brennivín.
ég er hanns undirferli,
jafn fölur á lit og lín.

Tómas hefur brotna sjálfsmynd.
en honum vegnar vel. ]



[ Þú komst inn í líf mitt 
                       sem ljúfur leiði,
laugst að mér, lamdir og reittir 
                              til reiði,
að endingu hjarta mitt lagðir í eyði,
því of seint mér skildist hvað hér var
                                á seyði,

- ást okkar óx ei af sama meiði



Í  upphafi vildi  alla veröld  þér gefa,
þú varst  ástin mín eina og ég var
                                þín Eva,
uns  kvöld  eitt  þú  kvaddir með 
                         krepptum hnefa,
ég sorgina og sársaukann reyndi að sefa,

- en verund mín fylltist af ótta og efa



Hvað var það sem gerði okkar sambúð að                                   víti ?
Kannski hún hófst í of miklum flýti,
já furðuleg voru'okkar síðustu býti,
full heiftar og reiði og óþverratríti,

- þú hlýtur að skilja'að mig frá þér nú slíti



Of lengi ég bjó við háð orðanna þinna,
og senn varð mín lund hrafnsvört sem                                      tinna,
uns upp hófst mín raust "þessu verður að                                  linna",
og ég lagði af stað til að leita og                                        finna,

- kjarkinn og trúna'í höll draumanna     minna ]



[ Hringrás.

Í sæluvímu
náðin yfir mig færist.

Kyrrðin

Það eina sem ég heyri er ölduniður,
ljúft blakið í vindinum

Fegurðin

Minnir mig á augu hennar
lífsorkuna
og mína björtu framtíð með henni.

Skýin
fela sólina fyrir mér
minna mig á óvissu mína um lífið framundan
ástgrátur þeirra til jarðarinnar
og lífið sem þau færa mér.

Framtíðin
en líkt og ég veit að vatnið fjarar út
og heldur í hringrásina
veit ég að einn daginn held ég aftur á braut
inn í mína hinstu ferð héðan
en held inn í nýja.

Nálægð þín við mig
í hinum efnislausa heimi
fyllir mig tárum
en um leið gleði

Hringrásin
tekur mig inn í vatnið aftur
og ég held aftur á braut
inn í óvissuna

ég mun falla inn í þig
ég mun sameinast þér
og ég verð eitt með þér
í hringrásinni okkar. ]



[ Það er erfitt líf að vera lúinn,
liggja einn og ekkert um að vera,
ekki vera að höndla heimsins læti.
Um heiminn myndi ferðast ef ég gæti
og marga hluti merkilega gera,
en minn er tíminn nú að verða búinn. ]



[ Dræverinn og mærin djörf voru og grimm,
drukku mikið samann áttatíuogfimm.
Er líða tók að hausti, leiða urðu skil
og lá svona í orðunum að meira stæði til.

Pínulitlu síðar mærin hitti mann,
og mínútunni seinna varð´ún ólétt eftir hann.
Dræverinn flakkaði um og flutti hér og hvar,
í flöskuna hann lagðist og dvaldi lengi þar.

Mærin löngu seinna manninn skildi við
og á markaðinum sýndi á sér blauta gleðihlið.
Maðurinn í sjokki margra kvenna bað,
molaðist á geði og skaut sig eftir það.

Dræver frétti að mærin döpur sæti við,
og drakk með henni sprittið að gömlum vina sið.
Dræver vildi að mærin með sér kæmi heim,
en mærin trúði ekki á framtíð handa þeim.

Því mærin vildi pening prívathús og bíl,
og pressaði á alla sem hún fann með þannig stíl.
En dræverinn hann breyttist í dapran fylliraft.
sem drattaðist í útlegð og hætti að rífa kjaft.

Mærin tókst að eignast fullar hendir fjár,
fékk allt heila draslið, leið samt ekkert skár.
Dræver gerðist bölsýnn, að brölti fólksins hlær
brýtur heilan stöðugt en verður engu nær.

Bæði gleyma engu og oft þeim virðist bál
áður hafa brunnið í þeirra köldu sál.
Svo hitnar gjarnan loftið er hittast þau og sjást,
en hrökklast hvort frá öðru og trúa ekki á ást. ]



[ Frostið er bölvun sem veturinn sem veldur
en veðrið er fagurt, snjólaust og bjart.
Ég brosi ekki í dag og bölva ekki heldur
bind engar vonir, hugsa svo margt.

Kirkjan er grá og kjaftfull af sálum
konurnar snökta við prestvalin orð
það er raunalegt hjóm í ranglætis málum 
hvað er réttlæti guðs, slys eða morð ?

Ekkjan er föl allt að því brostinn
af eilífum vökum, gráti og sorg
svo laumast ég burt, tek langversta kostinn
leita að skjóli í volaðri borg.

Ég reiti í mig steik og renni í staupið
rauðvínið þamba, minningarskál.
Á barina skrölti og brenni upp kaupið
bít frá mér gleði og hamra í stál.

Eftir lítra af whisky ég laumast í klámið
ligg bara og seðlarnir hverfa í brjóst
gellan frá rússlandi með gagnslausa námið
grætur á öxl mér með hárið svo ljóst.

Svo er nötrandi þynnkan í nístandi frosti
nýtekin gröfin mjög stingur í stúf.
Þetta er hundaskíts líf með hörmungar kosti
ég hrylli mig dapur og myndin er hrjúf. ]



[ Ég ákvað að hitta dauðann.

Ég ákvað að hitta dauðann og
sigra hann og verða þannig
mestur allra sem lifað hafa.

En ég var seinn eins og alltaf.

Dauðinn sagði: 
það er áliðið dags,
kuflinn minn er blautur,
ljárinn minn er bitlaus.
Og það kemur ekki til greina að vinna yfirvinnu vegna svona skítseyðis sem þú ert !

Og mér fannst ég hafa tapað.

Samt lifi ég. ]



[ Ég spurði veginn: hvert liggur þú ?

Vegurinn svaraði mér engu.

Þá varð ég algerlega brjálaður,
stóð á veginum miðjum og
sagði honum að fara til helvítis.

Samstundis ók á mig trukkur
og ég fór beint til helvítis
vegna síðustu orða minna. ]



[ Mig langaði að finna ástina

Ég leitaði í
húsum,
bílum,
skipum,
bæjum,
sveitum 
og borgum.

En ég fann ekki neitt.

Sjónvarpið segir að ástin sé blind.

Og finnur mig trúlega ekki þess vegna. ]



[ Þetta yfirgnæfir þessar 
tilfinningar til þín 
sem ég skil ekki 
ósköp er sárt 
að þurfa hafa 
þetta hangandi í loftinu
án þess að það 
trufli þig eitthvað ]



[ Uppsnúinn hænsni og 
kvikindslegir mávar og
allt oní drullupoll 
svo verður bara flogið 
með fjöllinn á herðunum 
svo kemur Nato 
og skýtur pakkið bara niður 
eins og þeir væru bara ekki þarna, andvana máttvana , spúandi, sjúgandi og með öllu fram ljúgandi 
svo eitthvað sem ég skil ekki því ég vil ekki heiminn fatta, 
hann lætur mig gráta, 
get ekki haldið andanum öllu lengur inni , minnið þurrkast út 
og ég má ekki við því. Ég sem var bara alltaf leitandi 
að höndinni á þér 
á meðan þú stóðst þarna við hliðina á mér. sökkvandi skipulega 
eins og kafbátur 
og það rauk úr þér
eins og þú værir að senda mér skilaboð að hætti indjána. 
Ég vildi að ég hefði skilið þig en fáfræði mín kom mér þarna um koll, hrinti mér beint á stafinn A sem sýndist fagur og svo fór ég bara heim og reyndi að hugsa 
en af einum þessum morgnum 
vaknaði ég bara ekki neitt og tilfinningin hvarf 
sem ég hafði fundið svo lengi... 
1000 árum seinna leitaðir 
þú loksins af mér 
en þá mun ég vera farin ]



[ Við erum svo viðkvæm
líkt og lauf í vindi
sem hendast um
förum þangað sem 
vindurinn ber okkur.

Ég vissi það ekki
fyrr en ég leit upp
og sá að lífið
er að þjóta framhjá mér

Á meðan ég sit
inni í mínu eigin
Fangelsi
Kvöl
Myrkri

En það er alltaf
Frelsi úr prísund
Lausn úr þjáningum
Ljós við endann

Von í vonleysinu ]



[ agnarlítill dropi - sem veldur heilu flóði
ein örlítil setning - í ádeiluríku ljóði
einn neisti getur endað í ógnarmiklu báli!
ein örlítil stjarna sem á jörðu vora fellur
vala sem á höfðum okkar úr ógnarhæðum skellur
hvað er svo smátt í okkar heimi að það skiptir ekki máli?

ein fluga sem úr fögrum blómum færir hópnum mat
í Hollands stíflum hættulegt - reynist lítið gat
einn maður getur með hnappa einum - heim í hættu látið!
ein líðan getur á örskotsstundu - lífi manna breytt
myrkur getur úr hugum skotist - þó þar leynist ekki neitt
hvað er svo smátt í okkar heimi að það getur ekki grátið?

...

litlu tárin sem að féllu frá þér
skildu eftir - svo stór sár á mér
orð eru smá í öllum heimsins orðaflaumi
breyta þó öllu í lífs míns stutta straumi.

...

ein agnarlítil vera sem að hugsar bara um ást
leitar hennar lengi - þó mun hún aldrei sjást
bara þriggja stafa orð sem í hugum okkar dvelur.
ástin hefur dregið margan góðan mann til leiða
en gert hefur enn fleirum manneskjunum greiða
hvað er svo smátt í okkar heimi að það enga huga kvelur?

...

allt er á lífi ef þú horfir bara betur
fer eftir því hversu smátt þú hluti metur
en munið það einnig að hin örlitla fluga
hefur augu eyru sál og ríkan tilfinningahuga. ]



[ trén varpa skugga á sálarlausa maura
en nýtast svo bara í veggi og staura
eldivið til að hita upp ískalda menn.
andlit svo sorgmædd, máð og grá
eiturský hylja nú himinhvolf blá
sýndu mér náttúru sem lifir enn.

hendurnar blóðugar af endalausum syndum
brosin skekkjast á gömlum myndum
eitraður arfinn á samviskunni grær.
forfeðranna sök - yfir heiminn lekur
smákrakkinn ákærður - dæmdur - sekur
sýndu mér manneskju sem ennþá hlær.

í sjálfum mér blóðið blandast við sýru
meðan útlit mitt hylst af silkinu dýru
fátækar þjóðirnar deyja úr hungri.
áfengispeningur minn gæti fætt heila þjóð
en heldur bara áfram að menga mitt blóð
drekkir allri samvisku minni svo þungri...
sýndu mér gleðirík og hamingjuljóð.

yfirborð jarðar er brunnið vítislogum
samviskan nú - skiptir engum togum
að snúa hringrás nú - er orðið of seint
á mengun við höfum - börnin okkar matað
svo við höfum á enda öllu sakleysi glatað
sýndu mér mann með hjartað enn hreint.

sýndu mér...
hlýjaðu mér...
sýndu mér það fagra
ef það finnst enn...

sýndu mér það fagra
áður en ég brenn...

ljótleikinn hér hleypir tárum í mín augu
eykur og dekkir mín gríðarstóru baugu
ég veit að hér finnast enn góðlyndir menn.
augu mín lokuð - orðin of veik
opnaðu þau aftur á nýjan leik
sýndu mér fegurð áður en ég brenn. ]



[ Á grasinu hindir með hófaskellum þjóta
Fjöllin í kring með drunum þau hrjóta
Og ekkert getur raskað þeirra ró.
En maðurinn með sinn gáfaða heila
Kann ekki heimi með dýrum að deila
Miskunnarleysið heggur hvern skóg.

Virkjanir rísa sem holdið á gröðum
Á fögrum og friðlýstum skóglendisstöðum
Forstjórar orkunnar með leyfi upp á arminn.
Um lúkurnar sveittir þeir höndla seðla stóra
Og óhræddir með vaselín þeir fara á fætur fjóra
Láta græðgispúka - taka sig fast í þarminn.

Stjórnast af hvötum sem enginn maður fattar
Þessir gemlingar á hæðinni &#8211; eiginhagsmunapattar
Byggja sér höll þar sem syndirnar fæðast.
Ef samviskan fer að narta í þeirra gríðarmiklu fitu
Friðþægjast með skógrækt á stærð við hænsnaskitu
Flissandi og brosandi þeir undir lögin læðast.

Gemlingarnir á hæðinni &#8211; prakkarar með völd
Þeir skrifa upp á skemmdir hvert einasta kvöld
Þegar náttúran er dauð og þeir sjá eftir því
Er heimurinn hvort eð er löngu fyrir bí.

...

Á brekku einni nærri okkar fegurstu jökulám
Læðast gamlingjar með völd &#8211; djöflapúkar
Drepa alla náttúru &#8211; en banna svo sjálfir klám
Og sjáið þið til &#8211; það verða aðrir Kárahnjúkar.

...

Látum ekki stjórnast af fíflunum á hæðinni
Gerum okkar uppreisn &#8211; látum stýrast af bræðinni
Þegar karlar með okkar peninga - náttúruna myrða
Er komið að okkur til að standa upp og yrða
Mótmælum nauðgun á náttúrunnar yndi
Drekkjum allri mengun &#8211; í djúpu kviksyndi
Stöndum upp og öskrum í nafni náttúru og friðar
Sjáum þá hversu vel náttúrumorði miðar...

...uppreisnarþráin í hjarta mínu iðar. ]



[ Úti í heimi geisar stríð &#8211; svo hart og ljótt
Og konungar reyna að leysa það fljótt
En græðgin verður mönnum að falli.
Náttúran brýst um í dauðans reipum
Sálirnar syndugar í Satans greipum
Á jörðu fellur kvikasilfurssalli.

Áhyggjur margar sem verður að leysa
Lífið er orðið ein allsherjar hneisa
Veröldin bráðnar í syndunum hér.
Þegar hvergi er skjól fyrir öflugu áreiti
Og sálina vantar sárt enn meira eldsneyti
Finn ég strax frið í hlýjum örmum þér.

Streitan í vinnunni bugar mig að lokum
Yfir eldgamlar syndir við hulunni mokum
Hinu slæma og gamla er strax orðið gleymt.
Rifrildi þjóða um landrými og aura
Allir vilja ráða ríki heimskingja og maura
En í fanginu á þér &#8211; þar getur mig dreymt.

...

Í faðmi þér með ljóshraða hlýjan hún þýtur
Í sálu mér brynjurnar kaldar hún brýtur
Því glaður ég hleypi þér þar inn.
Í faðmi þér meinin öll læknast svo skjótt
Í faðmi þér er ekkert lengur svo ljótt
Óhamingjupúkinn í sjálfum mér farinn.

Í faðmi þér önnur veröld þar dafnar
Meðan umhverfið ástlaust í syndum það kafnar. ]



[ Barnið lúrir þarna einmana og á sér ekki samastað
Úr himnum heyrist dynkur svo náðarlaus og sterkur
Rigningin fellur harðar á brúna pollana og andlit þeirra
Sem sitja og stara út í eilífðarinnar myrkur...

Barnið stendur upp og hreyfir sig nær skuggunum
Snertir dauðar flugurnar sem liggja kyrrar í gluggunum
Kjallaraíbúð í Sólvallagötu &#8211; þar sem sólin skein áður
Nú heimilisfaðirinn drykkfelldur &#8211; óhamingjufjáður.

Barnið leikur sér að rauðum rispuðum leikfangabíl
Lætur dekkin renna hratt yfir vatnið og moldarhæð
Mamma kallar það brátt inn í súpu og kartöflur
Mamman sem áður var glöð &#8211; ánægð &#8211; vel stæð.

...

Barnið er faðmað kært af glottandi föður
Fallið er stoltið niður í gleymskunnar löður
Úr vitum hans annarleg lyktin hún svífur
Hryllileg skerandi og beitt sem kaldur hnífur.

Barnið kann ekki að skilgreina áfengisangan
Í raun vill það núna fæða litla magann svangan
En mamma virðist skilja betur pabba skrítnu rödd
Skilur að þaðan var hamingja þeirra bráðkvödd.

Barnið sefur vært eftir máltíðina góðu
En foreldrar þess aldrei upp frá borðum stóðu
Þar rifust þau endalaust um skuldir og vín
Þá daga sem tilvera þeirra var fín.

...

Mamman handleikur götóttan mölétinn kjólinn
Sem áður var skínandi fagur nýr og gljáandi
Minningarnar um hamingju kalla fram sáran ekka
Og hún hugsar um daginn sem að hann fór að drekka. ]



[ Þegar veröldin leikur okkur illa og hlær
Og dansinn er hægari í dag en í gær
Fuglarnir flögra um daprir og þaga
Flaggið er fallið og erfitt að laga
Depurðin ríkir sem einvaldur strangur.

Skýin þau grá um grámöskvann fljúga
Goðin svo náðarlaus að okkur ljúga
Segja okkur ósatt um Himnaríki og gleði
Ánægjan liggur veik á köldu dánarbeði
Ég get fullyrt að veturinn verði mér langur.

...

Kannski lausnirnar finnist í lyfjum og víni
Líðanin ógeðfelld í sjálfum mér dvíni
Brosin breikki og hláturinn lengist
Bullandi þráin í sjálfum mér engist
Til að finna lausnir á mínum vanda.

Þegar vindurinn gnauðar úti við kaldur
Vil ég þegja og hlusta á örlagaskvaldur
Reyna að komast að endinum &#8211; finna leið
En lausnin er erfið og engum manni greið
Mun ég deyja og missa minn anda?

...

En í rauninni veit ég að þetta mun líða
Eina sem ég geri er að setjast og bíða
Veturinn fer brátt og vorið mitt byrjar.
Þegar leiðinn í sjálfum mér verður of sterkur
Sé ég brátt að hann er aðeins tímabundinn verkur
Fuglinn brátt í góðu veðri enn á ný kyrjar.

...þegar veröldin kólnar og ég finn enga hlýju
veit ég að gleði mín kemur að nýju... ]



[ Báturinn vaggar við mannlausan sandinn
Veturinn kaldur er kominn til að vera
Kuldinn sest niður og brýnir beittan brandinn
Báran frýs og vindarnir kinnarnar skera.

Húsin hvít af hrími standa auð í gráu hlíðinni
Horfir gamli maðurinn á einmana fjallið
Kvótinn kom og kvótinn fór í peningahríðinni
Konungdæmið á fjörðunum &#8211; er núna löngu fallið.

Borgin heillar með hillingum um meira frelsi
Horfin úr þorpum þangað streyma sveitabörn
Draumurinn um fé &#8211; hús og hlýju undir pelsi
Hefur tekið yfir hugsunina um útgerðartörn.

...

En hvað er í borg sem að býður upp á hlýju?
Bilun og stress sem að hryggir fólk að nýju
Brátt hugurinn leiður að nýrri hlýju leitar
En horfinn er vegurinn langi til sveitar.

...

Báturinn tómur við bryggjuna vaggar
Brjálaður púki sigurfánanum flaggar
Fjallið er fallið og snjórinn frystir bæinn
Frostbitinn maðurinn horfir út sæinn
Á miðunum bárurnar bærast nú einar
Brimbitin húsin hrunin &#8211; nú steinar.

...

Draugarnir ráfa stórstígir um strætin
Stundir hamingju og ríkidæmis liðnar
Bryggjan - þar áður glumdu gleðilætin
Gengur í sundur &#8211; undan sorginni gliðnar. ]



[ Hvaða rétt hafa ráðherrar til að gramsa í þessum málum?
Þeir reyna að leika guði til að ráða yfir sálum
Og drekkja í blindni öllum ósnortnum stöðum.
Heimsins náttúra á sér ekki yfirmann eða stjóra
Hún mun aldrei gefast upp og leggjast á fjóra
Hún hefnir sín ef við menn í græðgi hana sköðum.

Jarðskjálftar &#8211; eldgos &#8211; harmakvein og dauði
Munu ríða yfir okkur eftir sárafá ár.
Sólin &#8211; lífsgjafi alls og eldhnötturinn rauði
Mun falla og þá verður heimsendisfár!

Eins og litlir maurar á feisi snoppufríðs manns
Sem strax enda í mauki á húðinni hans
Munum við klessast á yfirborði jarðar.
Við gerum okkur ekki grein fyrir eigin smæð
Gráðug, ljót og aðeins millimetri á hæð
Sem örlítill skítur á haug heillar hjarðar.

Þegar ég hugsa til mannsins koma í huga mér krakkar
Hver og einn á milli stórra í leit að athygli flakkar
Maðurinn er eins í meginatriðum aumur.
Hoppum og skoppum og þykjumst svo stór
Drepum og sköðum og syndgum í kór
Fólk er aðeins klístraður ljótur flugnaflaumur.

Í fjarskanum heyri ég mjög djúpan hlátur
Sem berst í gegnum mengun læti og grátur
Þar er náttúran stödd í bið &#8211; megnug og sterk.
Reiddur til höggs þarna stendur hennar hnefi
Í augum hennar vissa og alls enginn efi
Í huga hennar vilji til að skapa okkur verk.

Hefnd hennar kemur eftir sárafá ár
Þá verður það við sem munum sleikja okkar sár
Eins og hún hefur horft upp á mengun og stríð
Er ég viss um að hefnd hennar verður ei blíð
Hún mun drekkja okkur í olíu, salti og ösku
Troða okkur niður í þrönga og litla flösku
Og selja okkur dýrunum sem pulsur og hakk
... þey! Ég heyri náttúruna fara á flakk. ]



[ Laufgað tré stendur æ í fullum skrúða
sterkt það í vindinum aldrei brotnar
en kyrrlátt og þagmælt sem látin brúða
á endanum deyr og á sama stað grotnar.

Grasið grær á sama stað &#8211; friðsælt en troðið
gráturinn hleypur fram í ljósblárri dögg
vatn er þess líf - það eina sem því er boðið
það mun aldrei ferðast &#8211; né reisa sín flögg.

Hólpinn er maður sem dvelur á sama stað
skelfilegar hættur úti í heimi aldrei sjást
en með persónu flata sem mjallarhvítt blað
mun í lífi hans aldrei sönn hamingja nást.

...

Til að sjá og fá sanna gleði í líf
skal renna sér hratt eftir blaði á hníf
þó fallið sé hátt hvoru megin sem þú lítur
þá er lífið þitt ei tómur ljótur hænsnaskítur.

...

Áhætta í lífi er nauðsyn til að lifa
lítið er annars að lokum til að skrifa
ég vil geta horft úr himnunum látinn
á hamingjuminningar sem og grátinn
og vitað það með vissu að ég var til
viljandi hoppað og hrapað niður gil
til þess eins að upplifa allt í kring
í stað þess að sitja og stara í hring...

...lífið er upplifun sem vel skal njóta
svolgra í sig gleðina &#8211; leggina brjóta
þó ekki sé lífið alltaf rósarinnar dans
er gleðin aldrei langt undan...

...í lífi sérhvers manns. ]



[ Utan við sig, snökktandi
dúkkulísan.
Í klipptum sjöunda áratugar
samfestingi.
-
Upp stigann, hökktandi,
svo hrædd,
svo afskaplega hrædd.
-
Það vill enginn leika meira. ]



[ Ég hef staðið við glerið og horft
á tilveru speglast hinumegin gljáans
hreyfing fylgir minni í afleiddu ferli
með tíma og hægð get ég andað og horft í augu spegilsins
og inn í sjálfa mig

og í sekúndubrot hætti ég að anda
ég hreyfi mig ekki
því þá líður það hjá
og splundrast í holdinu ]



[ Í hásölum skýjanna englarnir þagna
á hvítfleymið stór skugginn fellur
nú komin er stundin, endalok ragna
inn ríða morðingar, mellur.

Himnaríki breytist í Sódómu svarta
siðurinn breytist úr lofgjörð í fryggð
englarnir sáran í angist þeir kvarta
eldskýin ríða um Drottins byggð.

Skaparinn vaknar frá værasta blundi
vondur í skapinu stígur hann út
sem dillandi skottið á stressuðum hundi
sýpur hann kveljur og hrekkur í kút.

...

Brunnin er höllin sem áður var stærst
sót birtu í loftinu hylur
í illan hóp púkanna Satan senn fæst
svartur og kaldur sem bylur.

Blóðrauð nú litast strax himinn og haf
horfin er sól bak við skuggann
sokkið er Ríkið í gleymskunnar kaf
og hægt siglir svört næturduggan.

Að morgni til Himinn á endanum rís
englarnir Drottinn sinn hylla
prúðbúin sól heitum geislunum gýs
geislar sem jörð fagra gylla.

...

Þegar sól sekkur djúpt að kveldi
stríð rísa kraftmikil, óð
himinninn hylst rauðum feldi
hafið er dökkrautt sem blóð.

Hringrás hvern einasta dag
himnarnir breytast og hafið
sem fögur orð fullkomna brag
fast í lög er þetta grafið. ]



[ Andvarp mitt er heimsmet,
það er svo langt
og ég á svo bágt

Tár mín eru hrein
ég á allt svo rétt
og með tárum mínum
þvæ ég af mér 
ranglætið

Blankur undir götunni
ég er of blankur
til þess að 
ganga um í dagsljósinu
enda dagsljósið
varla mikið 
mér til dýrðar

Sjálfsvorkun mín er heilög
hún er litla systir mín
og hvaða drullusokkur
sem er
reynir nú alla veganna
að vera góður við
litlu systur sína

Já og svona er
að vera ég  með mínar hugmyndir
fáar
en
rómantískar ]



[ Aflituð tútta
varla blússa
varla maður
varla kona
samt
svoldið
ég ]



[ Þegar að ég syndgaði
þá brast ég í grát
og bar gamlan klút upp að vitum
mínum
og hugsaði til Meryl Streep

Og viti menn 
þau keyptu það
og 
ég fór
bakvið hús og fékk mér rettu
og blés samviskubitið 
í burtu. ]



[ Hann er einn af þessum mönnum 
sem lætur í fyrstu ekki mikið yfir sér
með feimnislegt bros innan og utan

svo þú sviptir upp dyrunum 
býður honum að eendilega gang\'í bæinn
og láta eins og heima hjá sér

Og þegar þú vilt ekki að hann fari strax
áttarðu þig á hver hann raunverulega er:

Hættulegasti Maður Í Heimi ]



[ Geng um strætið yfirfullt af fólki sem kann sér ekki hóf
Það ekur um á glæsikerrum, þó aldrei ánægt með líf sitt
Það vantar eitthvað upp á &#8211; eitthvað til að kóróna gleðina
Útlit ekki gott &#8211; kynlíf ekki gott &#8211; óánægja í starfi
Þetta fólk er sori &#8211; óreittur arfi

&#8220;Þegar líf manns er uppfullt af sorgum
minnkar meining í annarra orgum.&#8221;

Geng um strætið uppfullur af óhamingju stríðshrjáðra landa
Hef samúð með þeim litlu börnum sem deyja að óþörfu
Geng framhjá búðarglugga þar sem ég sé spegilmynd mína
Hár mitt er orðið of sítt &#8211; gleymi stríðinu &#8211; ég er ljótur
Veð inn á rakarastofuna skjótur.

&#8220;Úr fylgsninu stúlkan lágt stundi
er steininn fast á hana hrundi
hún barðist um lífvana brotin
brosti - hún heyrði á ný skotin.&#8221;

Heyri fréttirnar fljúga inn um annað eyrað og út um hitt
Sé fátæktina á strætunum &#8211; inn um annað augað &#8211; út um hitt
Einblíni í staðinn á spegilinn &#8211; er rakarinn að gera mistök?
Því hárið mitt verður að vera fínt &#8211; ég verð að vera sætur
Hætti að hugsa um styrjaldardætur.

&#8220;Stúlkan komst út en fljótt fönguð
fast við vegg nauðug sárþröngvuð
bak brjósta hennar stundi stór dátinn
bráðgraður heyrði ekki grátinn.&#8221;

Orð þessi hljóma í höfði mér sterk sem stálstaur
Og fylla mig ýmsum óvanalegum kenndum
Lít út yfir bólstraða stólana &#8211; Séð og Heyrt rit &#8211; út um gluggann
Sé ég þar standa fagra stelpu með gítar &#8211; tóman peningahatt
Mynd þessi kemur upp á mig flatt.

&#8220;Kefluð hún reyndi að æpa
í andliti náföl sem næpa
fljótt í mold niður fast barin
fagur líkaminn orðinn svo marinn.&#8221;

Stúlkan heldur áfram að syngja &#8211; greinilega blind
Ég veit ekki fyrr en ég stend þarna með henni
Ímynda mér hvernig tilfinningin er &#8211; að sjá ekki neitt
En sjá í raun svo margt...

&#8220;Í fjarskanum fast glumdu skotin 
faðir hans týndi upp brotin
myndir af minningum &#8211; gleðiár
með brotunum komu fram tár.&#8221;

Eitt andartak gleymi ég hárinu &#8211; sköttunum &#8211; bílnum
tölvukaupaláninu &#8211; yfirdrættinum &#8211; símreikningnum
erfiðleikunum í hjónabandinu &#8211; eigin útlitsóhamingju
...öllu sem skipti mig svo miklu áður...

&#8220;Blóðrauður litaðist hvítur kraginn
í keng engdist matvana maginn...&#8221;

Hún stoppar og lítur á mig &#8211; sér mig ekki &#8211; sér mig samt
Hún sér innar í mig &#8211; vandamálin &#8211; mínu eigin langanir
Hvernig mér var sama um hana &#8211; hvernig mér var sama um allt
nema útlitið &#8211; eigið líf &#8211; peninga &#8211; að komast hátt í stigann...
...mála nafn mitt á velgengnisstrigann...

&#8220;Mér sjálfri var einu sinni sama um allt
sál mín og sinni var djöflinum falt
en daginn sem augu mín brugðust mér
um skoðun ég skipti &#8211; og syng nú hér&#8221;

Þessi lína hitti hjarta mitt &#8211; hvað ég lenti í því sama?
Yrði blindur og allslaus &#8211; fátækur sem þessi dama?
Ég fór brott og kökkurinn stakk sem beittir pennar
En ég breyttist smá &#8211; skildi eftir aur í hatti hennar.
Og úr fjarskanum heyrði ég sönginn svo óma:

&#8220;Ein lítil blind manneskja &#8211; getur öllu breytt
komið sýnum í fólk &#8211; sem sér aldrei neitt
því þó líf þess sé uppfullt af sorgum
má það aldrei gleyma &#8211; annarra orgum...&#8221; ]



[ Ég sit hérna ein útí horni
með lítið rakvélablað í hendinni.
Mér líður svo óendanlega illa,
mig langar ekki að lifa.
Ég hugsa um alla þá sem þykja vænt um mig.
En fatta þá að þeir eru engir.
Ég er lítil stelpa, gleymd og yfirgefin.
Enginn vill með mig hafa,
því ég er ógeð.
Ég sker mig á púls og horfi á blóðið leka.
Ég finn að ég er að líða útaf og mér líður svo vel.
Því að núna fæ ég loksins það sem ég hef þráð svo lengi.
Dauðann ]



[ I wanna fly 
up to the sky,
so high,
look into your eye
and say goodbye
and then fall down and die,
becouse i feel so bad and thats why. ]



[ ...stiginn sem liggur upp skýjanna bláma
orðin sem fjúka úr munninum ráma
krabbinn klípur fast í holdsveikt skinn
djöfullinn brosir og bíður þér inn
brjóstin hér blasa við fögur og stinn...

...myndirnar brenglast svo skrambi hratt
andlit þitt birtist mér litríkt og flatt
fiðringur firrist um maga minn sterkur
í höfði mér þægilegur seiðandi verkur
og augu mín rápa um kaldar eyðimerkur...

...tónlistin dýpkar og doðinn fljótt dafnar
draumur í vætunni myndríkur kafnar
allt hérna brosir við orðunum mínum
og setningar koma í aðskildum línum
er illska í glottum og aðfinnslum þínum?

...er illska í bitum og barsmíðum þínum?
...er illska í stungum og líflátum þínum?

...kaldur ég finn hvar ég hleyp um nakinn
ég vona að blóðslóð mín verði ei rakin
veggirnir hlæja og setja fyrir mig fætur
marinn ég dett niður í ræsisdrullurætur
svona líður mér flestallar föstudagsnætur...

...másandi ringlaður ég kemst í lítið skjól
langar samt meira heim í eigið litla ból
úr sálu minni víman er byrjuð að flýja
tekið við vont bragð og ælunnar klígja
milli vara minna lyktandi lekur þar spýja...

...staulast heim kaldur og blóðinu drifinn
veit að um tólf að ég verði á fætur rifinn
alkóhól í mixtúru með sýru og heróín
blandast ekki vel við aumt amfetamín
yfir sjálfum mér verkurinn hærra hann gýn...

...ég lofa guð: &#8220;aldrei aftur mun ég drekka&#8221;
segi það sannast með djúpsárum ekka
en veit það svo sjálfur að það er stór lygi
því til himnanna liggur hinn endalausi stigi...

...þangað verð ég að fara fyrr eða síðar
því ekki að stytta sér leiðina upp hlíðar...? ]



[ Lengst úti í horni, 
út af fyrir sig.

Hún krossleggur fætur sínar þeigjandi
og fjarlægir sjálfa sig varlega
úr mannþrönginni. ]



[ Hæg umbrot
í krafti kyrrðar

ég er ekki söm ]



[ Stundum 
finnst mér eins og 
ég sé ein í þessum heimi.

Það er eins og allir
hafi látið niður í ferðatösku
og yfirgefið mig.

Á nokkrum augnarblikum
hurfu allir.
Og hér stend ég 
ein og köld,
köld eftir sannleikan
sem sló mig svo fast
að það blæddi
blóði illskunnar og einmannaleikans.

Nú hef ég áttað mig á
Að ég er ein á báti um sinn. ]



[ Getur einhver sagt mér
hvers vegna lífið
er svo ósanngjarnt?

Ef þið hafið ekki svar á vörum ykkar
þá er það allt í lagi.

Þið getið skrifað mér bréf,
sent mér hugboð,
jafnvel skrifað það í snjóinn
eða hvíslað það að vindinum.

Ef ég fæ ekki svar strax
er ég ráðalaus. ]



[ Í lítilli veröld með litlum manneskjum 
fæðast minni manneskjur.
Þær fæðast eins og lítil blóm, 
en deyja líka eins og öll blóm.

Þegar maður lítur yfir blómahafið
þá sér maður hið sanna.
Á endanum deyja öll blóm veraldar. ]



[ Ég geng um lífið
og velti því fyrir mér,
hvort að allt þetta fólk
sem ég ber augum og velti fyrir mér
sé að velta mér fyrir sér.

Stend ég uppúr??
Eða er ég bara enn ein persónan í mannhafinu? ]



[ Fljóta og glampa
hundruð kertaljósa
á vatnsspegli.

Þögul biðja
hundruð hjartaljósa
í kvöldhúmi.

Friður umfaðmar
mannfjöldann
huggar og róar.

Hugur minn er staddur        
á heilagri stund
hjá Galíleuvatni. ]



[ Tvo engla þekki ég.
Annar er á Íslandi,
hinn er farinn til Afríku.
Þeir vaka yfir öllum heimi.

Tvenns konar fólk erum við:
sem sjáum englana,
og tökum ekki eftir þeim,
hugsum aðeins um okkur.

Tvenns konar gleði er til:
að þiggja þakklæti,
og að gera öðrum gott.
Þetta tvennt mætist sjaldan. 

Tvo engla elska ég.
Líf þeirra er ekki létt,
samt býr hamingjan með þeim,
því þeir elska allan heiminn. ]



[ Lítill fugl, flýtur í lofteindunum,
sem við lifum á.
Fljótandi stefnir á geisla sólarinnar,
sem við lifum á.
Oh, hvað litli fuglinn er heppinn,
að geta svifið í gegnum lífið sjálft. ]



[ 25 ár 
upp
og 
niður
eftir götunni
alltaf sama gatan
mismunandi veður
25 er ungt
ég er ungur
samt 
ef 
að ég tæki typpið á mér
og setti það í 
krukku
og myndi síðan hafa 
hana til sýnis
á bensínstöð
eða 
bókasafni
þá liti áletrunin
einhvern veginn
svona út
15.09.1977-15.09.2002
íslenskt reður
25 ára.

Ég meina tökum eitthvað jafn stórt
25ára japanskur snákur
eða nýsjálensk eðla
kommon 25ár
eru hellings
tími ]



[ Blekking óttans
He is sitting in a sofa, trying to 
keep his eyes open, the pipe is 
right in front of him, and the mirror 
is screaming to him, common pussy!!! 

Try to catch the snow, remember 
when we where friends, i was good to you. 
I gave you new friends, excuse me, I GAVE YOU FRIENDS 
I didin have any before me. 

The sweat startid to run, he crap his chest 
the heart where exploding 
he kneeld down and asked God for help, 
he cryed out to Him, take this pain if your there. 

He fealt like a breeze coming down his neck, 
and something crap his hear, and pulled his head. 
The pain was unbearable, 
he was passing out. 

That something let go of his hear, 
and gave him a stroke down his spine 
Suddenly he could stand up, the pain was gone. 

A white big light was in front of him, 
and he perceived great love and integrity, 
You are my savior, he said. Then suddenly 
the light chanced into a big shaddow. 

I fooled you there, use what i gave you 
I gave you power and money, girls, drug, 
what more do you whant, and i´ll give you that. 

I want real love, from my savior 
Jesus Christ, and i´ll tell you that, 
that i dont want your money, drugs or the girls. 

Go away, satan, you can have your drugs 
but you will never ever have forever life. 

Þetta ljóð er samið í einhverji fílingu sem Guð veitti mér. 
Það eru villur og allt það, en ég vil ekki heyra um villur mínar heldur endilega kommentiði á ljóðið sjálft. Gagnrýni ef hún er góð á alltaf rétt á sér ]



[ neonbleikur texti
hljóð í vatni
bleykt plastparket
og minibar sem nær til
mín á persónulegum 
nótum
hún er eins og Herðubreið
sefur tignarlega
hrein eins og lindin
og ég finn hvað
ég er skítugur
í návist hennar

Ég stugga við henni
og rétti henni 
tíu dollara seðil
hún reisir sig við og segir
\"Thanks honey, had a good time big boy?\" ]



[ Í gær dreymdi mig svefn í vöku

Trén á leið í háttinn.
Sum lík ærslafullum börnum í flónelnáttfötum.
Rósaruninn þokkafull og fáguð í svífandi silki.
Hlynurinn, gamall og hlýlegur 
í flókainniskóm, setur gómana í glas.
Öll þreytt en ánægð að loknum annasömum degi.

Í gær sá ég þau hátta 
meðan litrík sæng haustsins
kúrði sig hægt og blíðlega yfir garðinn

Í gær dreymdi mig ástina

Seinna mun vetur syngja þeim 
hvínandi vögguljóð stormanna
um hetjur og hugrekki.

Og um leið heyrist óma 
fegurð svefns og drauma
dásemd hvíldarinnar
ótakmörkuð von ókominna morgna

Í gær átti ég frelsi
og elskaði. ]



[ Í brekkunni hér fyrir neðan
situr Guð og sonur hans
Jesús að sötra bjór

þeir þora ekki til himna strax
María Mey er að þrífa íbúðina ]



[ Góðlátlegt bros, viðkvæm augu,
kærileysislegt glott.

svo stormur.

Ræturnar rifna, Jörðin sklefur,
og dalirnir fyllast af tárum.

minnið verður sýnilegt.

Ekkert bros, blóðsokkin augu,
sviplaust fölt andlit.

og tærð æska. ]



[ Þetta er allt saman að sjatna
hættur að sakna
farinn að safna hári
syndi
hleyp
stæla mig upp
hún er hins vegar í rusli
með barnið
og neyðaraðstoðina
ég er með helgarpabbaglott annan hvorn
föstudag
því borgin er full af dagmömmum um helgar
síðan þegar jólin nálgast
þá kaupi ég hörðustu jólapakka í náttúrunni og skola þakklæti til mín
niður með bjór
I see a red door and I want it paint in black
síðan hengi ég mig eftir að hafa 
klárað afsakanirnar
og þegar ég flýg á englavængjum mínum
í átt að einhverju sem ég hélt að væri
ekki neitt
þá sitja fáklæddir Indverjar uppi í tré 
og hlæja
(þarna fer einn af þessum heimsku helgarpöbbum frá Íslandi aftur á byrjunarreit) ]



[ Baða mig í himni augna þinna,
aðeins of snemma á áfengum morgni,
gestir næturinnar hafa tygjað sig heim.
Þú ert við hliðina á mér hlýrri en sólin.
Ást okkar hefur kollvarpað heiminum.

(ég horfi út um gluggann og sé snjóinn falla)

Þú leggst mjúklega aftur,
hvílir höfuðið vel á koddanum og sofnar í hundrað ár.

Vaknar upp við lúðraþyt samviskunnar,
hellir upp á kaffi, 
skolar af þér lyktina af mér.

Gleymir. ]



[ Á öðrum stað
er nýtt líf að myndast,
bjart líf að fæðast og 
lítill hugur að þroskast.

Á öðrum stað 
eru tár að streyma,
reiði að magnast
og sár að gróa.

Á öðrum stað 
er ást í loftinu,
þörf fyrir tjáningu
og ljóð líkt og þetta. ]



[ Ég veit þú munt tortíma mér,
líkt og svartholið 
mun tortíma jörðinni.

Þú vökvar hjarta mitt,
færir því síðan þurrk.
Rífur mig upp frá rótum
og setur mig á stall,

fyrir alla til að sjá...

en enginn skilur. ]



[ Þú finnur aldrei
tón, þeirri tíð við hæfi.

Allt kom nær,
varð meira en mynd og grunur:

líf, á göngu;
þú manst hverja spurn, hvern spöl ...

Hann dylst í því sjálfu
sem fram fór:

orð
tók orði!

Og síðan mörg
systurleg, trygg spor. ]



[ Fullt af leiðinlegum börnum í röðum.
Planta á borði kennarans,
fölnar og deyr.

Þunglyndur kennari,
gengur í átt að skólastofunni.
"Þessi dagur verður búinn bráðum".

Hljóðlega sest í óþægilega sætið,
við borðið með fölnandi blóminu,
í stofu, með fullt af leiðinlegum börnum. ]



[ Að leggja í ofvæni
orð á streng:

þráðinn sjálfan
sem þaninn skelfur svo mjög!

Hve torvelt reyndist
að finna þeim örvum festu

og miða
úr málstað ... ]



[ Líttu á þessi kvæði
blað fyrir blað.

Á meðan vildi ég
helzt fá að halla mér aðeins.

Það verður komið rökkur
þegar ég rumska

og drífan þéttari.
Gatan mér ókunn úti.

Við þokumst, færumst
með húsinu hægt úr stað. ]



[ Viðkvæm sál 
í augum þér,
það sem innra býr
enginn sér.

Dag og nótt
hún minningarnar flýr,
en veit að á morgun
kemur dagur nýr. ]



[ Aðeins eitt atvik,
ekkert verður eins
og það var.
Smán og ótti,
hún finnur hvergi svar.
Jafnvel sálin er skítug
og hún veit ekki hvort 
hún sé óhult...
né hvar. ]



[ Hugsa auðveldlega rangar hugsanir og
þek hugann með myndum 
af óæskilegum aðstæðum og ímynduðum sannleika.

Smeygi mér svo óvart inn í eina mynd og út í heiminn

þannig lýg ég ekki að sjálfri mér.

Og bara vegna þess að ég er löt. ]



[ Hugmyndinni slær niður 
líkt og eldingu
og ég skrifa....
skrifa....skrifa....
skrifa í nótt.

Á morgun kemur út ljóðabók. ]



[ Tíminn er að kominn,
böndin hægt að rofna.
Ég sit hérna dofin,
og mig langar bara að sofna.

En ég má ekki sofna,
ég verð að reyna að vaka,
ég horfi á heim minn klofna.

En mig er ekki að saka,
þó svo heimur minn klofni, 
og allir bendi í átt að þér.

Af því ég er lífið,
lífið inní sjálfri mér. ]



[ Það að vakna of seint
getur haft 
dúpstæð áhrif á
allan framgang lífs
míns.
Það að vakna of snemma
getur líka haft áhrif.
Það eru til svo margar kenningar um þetta.
Sumir vakna snemma,
sumir vakna seint,
sumir eru hreinlega alltaf vakandi
og sumir
vakna
aldrei ]



[ Þegar ég var lítill
bjó ég á Eskifirði,

áður en ég fór út í eyðimörkina
og gresjan hvíslaði að mér
að ég skyldi aldrei framar
svara nafninu Þóroddur Ríkharðsson
heldur heita
Todd, 
Todd Richardsson,

stóð ég oft á bryggjusporðinum
og horfði ofan í dýpið fyrir neðan.

Á þessum tíma hélt ég að eilífðin væri til 
og hugmyndaflugið ætti sér engin takmörk.

Skopskyn mitt hefur breyst mikið síðan þá. ]



[ I want to find
all those pieces 
of my mind,
that have floated away
when I was blind.

I hear crack
inside of my head,
I guess I\'m still
not seeing,
and I just can\'t 
get out of bed.

Splash, 
I hear splash
when I dive 
into the cold water.
Naked, 
here I feel safe. ]



[ Hugur minn er ávallt hjá þér 
Nærvera þín hún styrkir mig 
Elsku Elín vertu alltaf hjá mér 
Því ástin mín ég elska þig ]



[ Angist, líðan, hugsun, óró
Orðin dynja i huga mér
dökkur, bjartur, kaldur, heitur
skynjavitin sánka´ð sér
víður, síður, langur, strangur
til helvítisins þett´allt fer. ]



[ Í draumum mínum dansa ég eins og glitrandi ljós sem litar heiminn með loforðum. En ég stend aldrei við neitt nema helgarferðir, fyllerí og svefn. ]



[ ?ritningin fullmótuð, en samt ókláruð !?

 

mér finnst alveg rosalega rómó að fara út við stjörnubjart kvöld
horfa upp og sjá jafnvel norðurljósin líða áfram
allt er heiðskýrt
það er logn
stjörnuhrap af og til
alger kyrrð
hrein rósemd
allt er frosið en enginn snjór
það er þykk hula yfir öllu
hulan eru hrímaðir ískrystallar
sem glitra við hverja andrá
ekkert er eins
náttúran liggur í dvala

svo þegar maður andar að sér hressandi lofti
sem sumpart stingur mann
þannig að maður veit að maður er lifandi
þegar maður andar frá sér gufar maður upp í tindrandi lofti
sem brotnar út í eilífðina

 
alger ró færist yfir mig
mér finnst ég vera eilífur
þá loka ég augunum
hvílist eitt andartak meir en ég geri með 8 tíma svefn

 
það sem magnar þetta upp
er þegar ég er vel klæddur
í þykkri lopapeysu eða dúnúlpu
mér er mjög hlýtt en það er samt ákveðinn hrollur í mér
ég leggst þá niður á hrímaða jörð
horfi upp
anda rólega
loka augunum, en sé samt áfram störnurnar
skyldi ég geta talið þær allar?
eru þær endalausar?
hver veit?

ég held samt áfram og sef........ ]



[ Morgunn. 
Ég sit með sígarettuna.
Blæs þykkum, drepandi reyknum
og horfi á hann liðast út í loftið.
Lítill dordingull
unir sæll við sitt á handriðinu.
Kem auga á hann 
og blæs hugsunarlaust á hann.
Spennandi.
Hann stirðnar í eiturgufunum
í dauðateygjunum forðar hann sér
bak við handriðsbrúnina.
Ég glotti
og verð ekki vör við 
risavaxna mannhæðarháa
köngulónna sem stendur yfir mér. ]



[ Þú ert fallegur 
   þegar ég þarf á því að halda.
Þú heillar mig 
   þegar ég þarf á því að halda.
Við elskumst innilega 
   þegar ég þarf á því að halda.
Við leiðumst um bæinn
   þegar ég þarf á því að halda.
Þú huggar mig
   þegar ég þarf á því að halda.
Ég veit hvað þú hugsar
   þegar ég kæri mig um það.

Þú þarft ekki á mér að halda. ]



[ -Landið var fagurt og frítt-

Ég horfi á fyrstu geislana
kyssa sofandi landið
og finn það vakna í mér.
Náttúran sem hristir af sér slenið
fuglarnir sem skipta um nótnastatív
                    við sterkari geisla
bæinn sem sefur enn
því vísarnir á klukkunni segja að
það sé nótt
og gamlingjanna sem vakna fyrstir allra.

Landið er sannarlega fagurt og frítt ]



[ Allir horfa á mig
en sjá ekki það sem bara ég veit.
Enginn fær að vita hver
það er sem hjarta mitt þráir.
Ekki einu sinni ég sjálf.
Sá leyndardómur er of stór
fyrir heiminn
sem er svo lítill hérna.
Hjörtun eru svo lítil
þau rúma aðeins eina ást.
Mitt hjarta hefur mörg hólf
eitt fyrir hverja ást.
Svo dreg ég þríblöðkulokuna 
frá og leyfi mér að elska
                         og dreyma ]



[ Tær nú fylla augun tár
töpuð lífsins vinna.
Hjartað er eitt opið sár
ást er ei að finna. ]



[ Hann er ávallt heims míns ljós
hjartað er hjá honum.
Elskan mín góða, hin eilífa rós
efstur af Adamssonum. ]



[ Þekki ég þig?
Í alvörunni, undir orðunum,
undir húðinni, inni í beinunum
 -þekki ég þig þar?

Þekki ég þig?
Utan hversdagsins, uppi í rúmi
í andardrættinum, á morgnana
 -þekki ég þig þar?

Þekkirðu mig?
Innsta hugsun mín, þrár og draumar,
Skopskynið, gleðin, hégómagirndin
 -þú þekkir mig... ]



[ Hvernig geturðu fengið það af þér að vera þú?
Hvernig er það mögulegt að 
vera þú?

              -Veistu ekki að við erum
               jafnskítugar?? ]



[ Þeir hafa allir skrifað. Það sem
þeir skrifa eru hugrenningar 
og áróður.
En þegar hnefi ritstíflunnar
rekst niður í kok á þeim
er ekkert að gera nema að
deyja.
 Það er líka hægt að 
skrifa um það.
 Væmna klisju. ]



[ Þú, ert mér allt, ég get fengið
þig til að loga af ást til mín
með einu handtaki
-Og þú logar, þráir mig.
Án allrar vitleysu,
misskilnings og rifrildis.
Ég hef fullkomið vald
yfir þér, þú ert peð
í höndum mér en ég
misnota ekki vald mitt.
Því ekkert í heiminum kemur í þinn stað.
-Og þú logar, þráir mig.
Þrá þín brennir þig upp þar til þú
verður að engu, fuðrar upp sem
reykský.
-Og þú logar, þráir mig allt þar til 
ég ákveð að slökkva í þér.
 Þegar þú ert farinn sakna ég þín. ]



[ Litli heimurinn þinn er rofinn
friðhelgi sinni.
Jafnvel þó að þú hafir búið þér 
öruggt skjól í hæstu toppum trjánna og telur hreiðrið og hina ungu úr allri hættu, 
verður tjónið hrottalegt.
Hinir þrestirnir fljúga um og syngja,
grunlausir.
Gruna ekki að ógnin er komin til að vera. ]



[ Ég lít í kringum mig...
einhvern tímann á þessi
 síjórtrandi og sljóa,
 svitastorkna og sjálfdauða,
 síríðandi og skvaldrandi,
 tískueltandi og tækifærissinnaða,
 taugaveiklaða og tilkippilega,
 innantóma og eyðilagða,
 heiladauða kynslóð eftir að verða 
  foreldrar. ]



[ Það er ekkert sárara í heiminum
en konan sem grætur í skýlinu.
Bíður eftir vagninum, vel dúðuð 
með Hagkaupspoka.
Og grætur.
Ég þekki ekki sorg hennar,
kannski ber hún allar sorgir heimsins
kannski ekki.
En sína sorg ber hún í hljóði.
Sígur þegar lítið ber á uppí nefið 
og lítur hrædd í kringum sig.
Hrædd um að einhver hafi heyrt eða séð.
Full mótþróa streyma tárin niður kinnarnar 
um hábjartan dag. ]



[ Tilfinningunum leyfðu að streyma
því tilfinningunum þú ert að gleyma
haltu þeim opnum og hættu að reyna
því veruleikanum ert þú að gleyma. ]



[ Ég sigli í höfn hjá þér
undir fölsku flaggi.
Landa persónuleika mínum
á bryggju hugar þíns.
Fæ að skýla mér hjá þér
þegar það er bræla í
lífi mínu.
Hrædd um að þú takir af
mér kvótann ef þú kæmist 
að því hver ég er í raun ]



[ Ef ég ætti eina ósk
þá myndi ég óska þess 
að allir í heiminum myndu loka augunum.
Bara eitt augnablik. 
Þú líka.
Þá myndi ég ganga til þín 
og kyssa þig kveðjukoss
og fara síðan.
Þig myndi ekkert gruna
og héldir bara áfram að lifa.
Án mín. ]



[ Hvílík tilfinning að ræna
sakleysi og hreinleika
einhvers sem má sín lítils
og er auðsæranlegur
vegna lítillar reynslu

 -Og vilja gera það allt aftur. ]



[ Glóð frá öðrum,
læðast inn á hjartað mitt.
Neistar í smástund.
Svo brennur það í gegn. ]



[ Það sem aldrei hefur verið svikið áður
        hefur nú svikið mig

þú sem öllu góðu lofaðir
  stóðst ekki við neitt

á meðan ringulreiðin í höfðinu
skapaði nýjan heim
  fullan af þér
   sveikstu mig ]



[ Þá,í skammdeginu, 
brendu brúnu augun þín sig 
inn í vitund mína. 
Og torgenginn þyrniskógurinn 
og myrkur sálar minnar, véku, 
fyrir brennandi brúnu augunum þínum, 
sem lýstu mér veginn. ]



[ Augun opnast
um leið og klukkan hringir
Augun lokast
um leið og þreytan nær völdum
Hugsanir fljúga um heilann
fara í hringi og sumar villast
hugsanirnar breytast í drauma
og svo vaknar maður með höfuðverk ]



[ Hver einasta stund sem ég lifi án þín
Hvert einasta skref er niður á við
Hver einasta hugsun er tileinkuð þér
Hverja einustu stund langar mig að vera í faðmi þínum
Hvert einasta tár sem ég felli, fellur til þín
Hver einasta gleðistund mín er vegna þín
Hver einasta minning um þig fyllir mig þrá
Hvert einasta bros mitt er brosað fyrir þig
Hver einasta snerting mín ætti að snerta þig

Hver einasti partur í líkama mínum
       er tileinkaður þér
sem ég þrái
sem ég elska
Hver einasti söknuður minn fer til þín ]



[ Svarta náttmyrkvið bítur
Kuldalegur iður nætur
Kliður vænir um sítur
Hafðið á´ykkur gætur

Dauðaþyrstur um þýtur 
Djákninn á þeim svarta
Geysist á ferð um grýtur
Drepur án þess að kvarta ]



[ Lítill strákur sterkur er
sem berst við líf og ótta
úti í garði að leika sér
hann stundum leggst á flótta

Í hamingju og gleði hann unir sér
þær stuttu stundir líða 
svo kemur rökkrið og sólin fer
í næstu er langt að bíða

Guð minn gefi þér æru og trú 
vertu sterkur og þraukaðu nú 
það verður ei aftur snú 
í blóma lífsins ferð þú ]



[ Farinn ertu jörðu frá 
og sárt ég þín sakna
stundum þig ég þykist sjá
á morgnanna þegar ég vakna

Ég veit þér líður vel, afi minn
vertu nú hress og kátur
innra með mér nú ég finn
þinn yndislega hlátur

Fyrir sál þinni ég bið
og signa líkama þinn
í von um að þú finnir frið
og verðir engillinn minn

Hvert sem ég fer
ég mynd af þér
í hjarta mér ber ]



[ virkir dagar?

allir dagar eru óvirkir.

mánu-, þriðju-, miðviku-, fimmtu-, flösku-, laugar-, og sunnudagar.


óvirkar nætur?

allar nætur eru virkar.

mánu-, þriðju-, miðviku-, fimmtu-, flösku-, laugar-, og sunnunætur.


(trúleysingjar kalla þetta ekki helgar)


ég fékk pungstuð áðan, eða,
betra
að
kalla
þetta
hausverk

ég hugsa með tippinu.

(kerlingar hugsa með tánum) ]



[ Rokin út í vindinn,
tilbúin að sleppa af takinu,
er ég með allt?
Er ég með hugmyndaflugið,
blað og penna?
Syngjandi allt sem heilinn býður upp á,
skrifandi allt sem mér dettur í hug,
en er það nógu sniðugt? ]



[ Hann er þreytandi.
Hann er illur.
Hann er kúgandi.
Hann er dimmur.
Hann er pirrandi
og minnkar sjálfstraustið.
Hann er særandi
og kallast ótti. ]



[ Hann er dauður,
hann er gleymdur.
Ég veit ekki hvar hann er geymdur.
Honum er sama,
um allan þann ama,
sem hann gerði okkur, bæði mér og þér.
Hann er villtur,
hann er stilltur,
og hann heldur að hann sé gylltur.
En það sem hann veit ekki,
er að ég mun koma,
til hans og allra hinna,
sem ekki eru ég. ]



[ Hve ljúft væri að vera útsprungin rós
- full af lífi og angan
blómstra - án þess að fá hrós
og lifa fyrir sig, en ekki náungann. ]



[ Að sjá þig í dag
kom hjarta mínu til að slá hraðar.
Dökk húðin, mýkri en minnið sagði mér.
Augun bjartari.
Þú ljómaðir allur.
Eins og sólin væri komin
í sína efstu stöðu. ]



[ Þú birtist mér eins og uppljómun.
Ég vissi af þér
en hafði þó aldrei séð þig,
ekki þannig.
Augu þín glóðu,
skoðuðu mig,
skoðuðu brjóstin mín.
Þú varst karlmennskan uppmáluð.
En þó varstu tregur.

Augu þín glóa,
skoða mig,
skoða brjóstin mín.
Þú ert karlmennskan uppmáluð. ]



[ Marga siði kenndi mér
búum rúm og ganga frá
hér með vil ég þakka þér
hingað vil þig aftur fá

Fórst burtu í fússi, væna
depraðir niður mitt hjarta
komdu hingað aftur hæna
Þú veröldina gerðir bjarta ]



[ Um bjartann dag ég á þig breiði
Allskyns glitrandi stjörnum
Með von í hjarta þær´í þig leiði
Líf í sex litlum börnum

Þessar stjörnur sem úr augum þínum
Komu hér og vitjuðu mín
Ég blandaði saman með óskum mínum
Og sendi þær aftur til þín ]



[ bjartur er minn blýantskraftur
    bjartur sem fiðlustrengur

ég  fyrir þessu fallega finn

því ég hef kynnst ástinni aftur

    svartur innri sálhagur minn
er  sosum ekki lengur ]



[ Finnst eins og heimurinn brotni
finnst eins og allt hverfi frá mér

líkt og óbrotinn blómavasi 
bjuggum við föst við hvort annað
en svo feykti vindhviðan okkur á gólfið
og braut okkur í tvo aðskilda parta..

Þú varst límd inn í listaverk
mér var hent í hálfklárað verk

En það vantar eitthvað í samhengið í verkinu sem ég er í

Það vantar þig. ]



[ Ég er ennþá aðeins saklaus.
þú ert eitthvað meira.
Ekki reyna að eiðileggja
mitt þá skal ég ekki eiðileggja þitt. ]



[ Það gerist frekar hægt
Ég er einhvers staðar
Undir yfirborðinu
Líklega neðansjávar
Læt mig fljóta um djúpin
Mig þarf ekki að dreyma þar
Stundum þegar nóttin siglir yfir hafið
þá mælum við okkur mót
Það eru slædsmyndir
Norðurljós
frost
og froðukenndar öldur
hríðarbylur
og mér verður kalt
(á sama tíma í bandaríkjunum birtist frétt í tímariti eftir þekktan franskan vísindamann)

Nú þykir sannað með genarannsóknum að ljóðskáld séu ekki einungis haldin ranghugmyndum, heldur séu þau sú tegund manna sem einni mestri leikni hefur náð í því að vorkenna sjálfum sér og sér til halds og trausts styðja þau sig við hina fallegu ranghverfu sannleikans, myndlíkinguna.  Engin veit í raun hvað fyrir þeim vakir en rannsóknir hafa sýnt að enginn veit minna um skáldið sjálft heldur en ljóðið. ]



[ Komdu vina, leiktu við mig
Liggjum saman, föðmumst hér
Ég skal gera hluti við þig
Svo vinan ei þú gleymir mér

Þú mátt mér halda eins og raftur
Er ég kyssi þig um kroppinn sæta
Nuddumst við svo fram og aftur
Með hamingjunni ég skal þig græta ]



[ Hallar sumri hausta tekur
húmið tekur völd.
Hljóðar nætur huga vekur
hamingjunnar kvöld.

Kvöldsins roði kveikir bál
kyrrðin landið vefur.
Lífgar andann litar sál
lífsins neista gefur. ]



[ Menn og konur vísast sváfu vært
varla sáu það sem fyrir bar.
Ótal hnettir, skinu margir skært
skrautleg himinhvelfing var.

Norðurljósin sýndu listir sínar
liðu hratt í bylgjum hátt.
Tendruðu líka tilfinningar mínar
og töldu í mig hulinn mátt. ]



[ Nóttin er komin
það er dimmt.
Ég vakna við lágan
einmannalegan grát.

Ég kveiki á kerti
og mér til undrunar
situr þarna lítill
einmanna drengur.

Hann horfir á mig
með saklausum
en tómum augum
og tárin renna.

Ég tárast
fæ kökk í hálsinn.
Mig langar að gráta
faðma hann fast að mér.

En ég geri það ekki
heldur sit hljóð
í myrkrinu
þar til ég er ein. ]



[ Það snjóar.
Það er kalt.
Hún hleypur
eftir köldum götunum.

Hún er hrædd
og hræðslan skín
úr fölu andliti hennar.

En við hvað?
Hvað hræddi hana?
Hvað var hún að flýja?

Hún lagði mig niður
í dimmt þröngt sund.
Hún hvíslaði að mér
að henni þætti þetta leitt.

Svo hvarf hún
út í myrkrið
og kom aldrei aftur.

Allt varð hljótt.
Ég var ein. ]



[ Hatur er sterkt
og öflugt orð.
Sem ég hélt
ég myndi aldrei nota.

En þú sveikst mig.
Þú særðir mig.
Ég veit ekki hvort
ég á að öskra eða gráta. ]



[ Andlit hans er eins og sumarnóttin.
Hlý, björt og fögur.
Augu hans eru eins og glitrandi stjörnurnar
sem vísa mér leið.
Bros hans kemur fuglunum til að syngja
og bíða ei lengur eftir sólinni. ]



[ Þið gáfuð mér líf
og færðuð mig í þennan heim.
Þið óluð mig upp
og gáfuð mér ást.

Þið kennduð mér allt
sem ég veit í dag.
Og hjálpuðuð mér upp
þegar ég datt.

Eins og tveir klettar
þið stóðuð mér hjá.
Og veittuð mér stuðning
þegar illa stóð á.

Ef ég átti í vanda
við saman fundum lausn.
Þið eruð bestu vinir
sem völ eru á. ]



[ Mér er kalt
og ég er hrædd.
En ég verð að halda áfram.

En hvað hræddi mig?
Hvað var ég að flýja?
Einmannaleikann.

Ég er að flýja burt
frá hinum kalda
og tóma einmannaleika.

Ég hleyp hraðar og hraðar.
En hann eltir
eins og skugginn.

Ég þreytist kemst ekki lengra.
Fæturnir gefa sig
hætta að virka.

Ég lít við en hann nálgast.
Ég píni mig áfram
reyni að flýja.

En það er of seint.
Hann náði mér
og ég næ ekki að hlaupa.

Allt verður tómt
og ég sekk lengra og lengra
inn í heim einmannaleikann ]



[ Hvíldin er engin,
hamingjan lág, 
svitinn mikill.
Fer taugum á.

Veit ekki,
kann ekki,
skil ekki.
Hvað viltu fá?

\"Fór yfir prófið,
fékkst bara tvo\".
Fallinn, aftur,
fór taugum á.

Veit ekki,
kann ekki,
skil ekki.
Hvað viltu fá?

Þriðja skiptið,
lærði nú allt.
Strita og puða,
iðinn ég var.

Veit þetta,
kann þetta,
skil þetta.
Hvað vil ég fá?

Ha! Féll ég aftur?
En ég kunni þetta allt.
\"Skiptir engu máli
þú færð samt fall\".

Veit þetta,
kann þetta,
skil þetta.
En get það enn.

Skipti um skóla,
dúxaði þar.
Kellingarbeyglan,
ekki elti mig. ]



[ Hvað myndirðu segja
ef ég segist vera skotin í þér,
að ég muni elska þig 
svo undurheitt, 
ef þú myndir vilja 
leyfa mér það?

Sömuleiðis vona ég. ]



[ Ég er teknóvera innst inni
ég bið læknana gjarnan um að skreyta röntgenmyndirnar af hjartastoppunum mínum með nýjum þýskum yfirstrikunarpenna

Ég fer stundum í göngutúra með vasadiskó
og hugleiði hversu hratt sé hægt að þrífa rauðan bíl í myrkri
og ímynda mér að ég eigi fyrir
snotru bassaboxi

Já ég er teknóbolti sem vinn hörðum höndum að vísinda og þróunarkenningum

Ég er lifandi sönnun þess að maðurinn er kominn úr vöggu siðmenningarinnar og út fyrir hliðarlínur formsins

Ég kannast við eitt og eitt lið í ensku deildinni
en ég er teknóbolti. ]



[ The beauty of your face,
so precious to me,
the sound of your laughter,
the best sound I ever hear,
lying here with you,
it\'s where I wanna be,
I want to have you here with me,
forever to hold you near. ]



[ Let me lift your name on high, 
oh Lord, give me strenght to stop asking, why?
Because I long to walk down your path
and throw away all my wrath,
though the path is narrow, your love stays strong, 
if I only stay close to you, I know I can\'t go wrong.
So please dear Lord let me follow in your steps,
so there can be no more regrets. ]



[ Ég elska þig.....
þessi 3 orð eru svo lítil,
en samt svo stór, 

Ég elska þig...
þessi 3 orð eru það sem allir vilja heyra,
enn öllum verður ekki af ósk sinni.

Ég elska þig...
þessi orð lýsa þeirri tilfiningu,
sem ég ber til þín. ]



[ Ekki veit ég vitrann mann
vinalegan og góðan.
Því ei ég við þig kann,
því ég vil haf\'an fróðan. ]



[ Ég þekkti eitt sinn stelpu
sem var eitt sinn kát og glöð.
En núna er hún leið og sár.

Hún fékk allt sem hún vildi
en ekkert var nóg
Það eina sem hún þráði...

...var að vera frjáls ]



[ Eitt sinn varstu lítið barn
með bleiu stóra
og fingur smáa.

Þú óxt úr grasi
og fórst í skóla.
Af stelpum fórstu
að skoða.

Kynntist stelpu
félst fyrir flatur.
Fluttist burt
með henni glaður.

Árin líða
æskan líka.
Því miður gammlingi
þú ert orðin fimmtugur. ]



[ Hvar er ég?
Hver er ég?
Hvernig komst ég hinga?

Bjart ljós
Fólk í hvítu
Og bragð af blóði.

Ég get ekki hreyft mig
Ég næ ekki andanum
Endlausverkur.

Allt er svar
En ég veit að þú ert hér
Að halda í höndina á mér.

Ég reyni að opna augun
Ég reyni að tala
En endlausverkur.

Ég heyri raddir
önnur titrar
Ert þetta þú mamma? ]



[ notagildi mitt er mælt í 
samþykki mínu
jákvæðu viðhorfi
og hlýðni
síðan get
ég fengið að stöðumæla líka ef ég vil
eða það held ég ]



[ Satan
liggðu kjurr

Satan 
hoppaðu tíu sinnum upp í loftið
já
húrra, gerðu þetta 12sinnum

Satan 
svona keyrir maður bíl
Passaðu þig!

Satan sestu við borðið
svona já

Og farðu nú í þessi föt

ekki skíta allt út Satan

Já svona flott

Hringdu nú nokkur símtöl

(þú ert maður nokkuð sjarmerandi hugsa ég)

Ok flott þá sjáumst við.



Og Satan lærði heima, vann á kvöldin og lærði að nota jakkaföt og sushi.  
Satan finnst gott að ríða
og hann borgar fyrir það
og þú veist ekki að þú ert að fá 
pening um leið og hann kitlar þig djöfullega í endaþarminn.

Hann knúsar okkur, hann hringir í okkur, hann rekur okkur, hann hrósar okkur.

Satan er oft á tíðum vinur okkar og við sitjum í kjöltunni á honum og horfum á saklaus börn svelta og hlægjum við

Mikið eru negrarnir skrýtnir þeir virðast kunna voða illa að bjarga sér.

Satan segir líka að rauðhærðir séu ekkert ljótir, en hann myndi nú borga slatta fyrir að fá að sleppa við þess konar slikju.

Já Satan er gjöf frá okkur og við geymum hann í rassinum og brosum. ]



[ Að sakna einhvers...
er sárara en allt.
þá er ekkert hægt að gera nema að hugsa,
ég sakna þín...
saknar þú mín??

Ég sit hér og hugsa,
um liðnar stundir.
Ég horfi út um gluggann og brosi,
brosi eins og bjáni er ég hugsa um þig...
Hugsar þú um mig??

Mig langar svo að sjá þig aftur, 
að heyra hlátur þinn,
að horfa í augu þín,
mig langar að faðma þig...
langar þig að faðma mig?? ]



[ Ég er einn, aleinn.
Skoða allt sem ég sé,
sætar stelpur allt í kring,
ég brosi til þeirra.
Þær setja á sig ljótan svip,
líta fljótt undan.

Ein þeirra lítur beint á mig.
Hún horfir á mig, á mig!
Brosir, byrjar að hlæja,
bendir á mig, allir hlæja.
Ég er nakinn, kviknakinn.
Ég er einn, aleinn. ]



[ Sviðnandi lík liggja fótum troðin á heitu malbikinu.
Einstaka hjarta er kramið í holræsunum.
Og það rýkur úr höfðum látinna systkina þinna.
Þú gengur hratt um.
Örvænting grípur þig.
Meðan þú leitar að foreldrum þínum,
passar þú þig að stíga ekki á tætta ættingja annarra,
Það er erfitt, 
og þú hrasar um blóðugan fótlegg,
lendir á grúfu ofaná einhverju mjúku
Og þegar þú opnar augun og stendur upp,
sérðu látinn föður þinn
Augu hans eru stirð og opin. 
Áður en þú heldur áfram í leit að móður þinni,
lokar þú augum föður þíns með annarri hendinni
og biður guð að gæta hans.
Þú finnur fyrir máttleysi í fótunum, 
og sárum sting í bakinu.
En þú heldur áfram
Sérð konu á grúfu og stjakar við henni,
hún veltur yfir á hina hliðina. 
En andlitið vantar, það hefur verið sprengt af
Máttleysið í fótunum verður sífellt meira og brátt ertu farinn að skríða
Þú reynir að halda áfram 
Skimar í kringum þig
Brunarústir falla og lyktin er óbærileg.
Þér finnst þú skyndilega heyra móður þína kalla á þig í myrkrinu
?Hún er á lífi? hugsar þú
og styrkur þinn eykst. 
Þú heldur áfram og nálgast hana óðum.
nú sérðu hana loks.
Ykkur er báðum létt.
Aðeins nokkur skref eftir.
En þá heyrir þú drunur,
lítur upp,
og sérð að húsveggur, beint fyrir ofan þig hrynur
Sársaukinn í bakinu er farinn
þú ert komin eitthvert annað
þú sérð systkini þín og föður
en þú skildir hana eftir.
Móðir þín lifði sprengjuna af.
En ekki sakna hennar.
Það verða fleiri sprengjur,
og hún kemur brátt. ]



[ Tveir fuglar fljúga,
í flauelsmyrkri.
Örlaganorn á syllu situr.
Veit hún gjörla,
hvaða leiðir,
fuglar fljúga.
Flýgur fugl,
mót firru.
Heimska honum,
hylur sýn.
Annar flýgur,
í faðm opinn.
Brosa örlög,
og æska við.
Hvað rökum ræður,
veit enginn.
Að rata til róta,
enginn kann.
Örlaganorn á syllu situr,
sindra í augum sannleiksneistar.
Aðspurð víkur,
vanga undan.
Orð hennar búa,
englum hjá. ]



[ blóð...allsstaðar,
stór pollur á gólfinu...
og hann í miðjunni.

Ég verð hrædd, 
veit ekki hvað ég á að gera,
brest í grát.

Þá kemur þú.
þú faðmar mig og segir að allt verði í lagi,
en það verður ekki allt í lagi,

þvi hann er dáinn,
liggur í sínu eigin blóði,
kaldur, 

ég ýti þér í burtu,
og sýg niður á gólf hjálparvana,
get ekki hætt að gráta.

Hann er dáinn... ]



[ Ég sit í tíma, 
og skil ekki neitt.
Osmósa og hvatberi,
í mínum huga bull!

Ég horfi út um gluggan,
á fólk sem gengur framhjá.
Ég byrja að hugsa,
og enda hjá þér.

Ég byrja að brosa,
jafnvel að hlæja.
Tek saman dótið mitt
og labba út...brosandi :)

kennarinn talar
spyr hvort ég komi aftur,
ég svara nei...
og skelli á eftir mér.

Geng brosandi í burtu... ]



[ ...dúnmjúkir faðmarnir með sakleysisblæ
freista mín meir en Drottins mikla ríki
heldur vil ég dvelja þar dögunum saman
en daga upp sem engill í ástarinnar sorg... ]



[ ...sjálfar geta sálir sent skugga á braut
sýking í huga er ímyndun ein
ég ráðlegg þér: sestu í framtíðar skaut
sorgirnar hverfa og hljóðna öll vein...

...ef fiðringur leynist í hjarta þér sterkur
á ljóshraða boðin til heila þá fara
þar skaltu þau greina sem sekúndu verkur
því lengi þau aldrei í rauninni vara...

...ef veltir þú einmana grátbitnum vöngum
yfir vælinu veiku sem heyrist í þér
þá skaltu ekki staldra á sjálfsvorkunn löngum
styrktu þig maður &#8211; sorgin hún fer...

...þó kannski þú sjáir ei leið út úr vanda
þýðan mun koma að lokum að vori
engin ástæða er til að hætta að anda
æ leynast mun demantur í tilveruslori...

...gleðin er þarna ef þú nennir að bíða
í raun er löng biðin ei svo löng í raun
þó angist virðist vond og lengi að líða
venstu fljótt sjálfur lífs eilífðar daun...

...allir finna fyrir sorg á sinni stuttu ævi
sinnið er þó ekki slæmt fyrir því
sjáðu! þú finnur brátt líf við þitt hæfi
þá verður sveitt biðin &#8211; ei fyrir bí...

...

...haustið það kemur og þá fjölgar þeim mikið
þurfandi mönnum sem finna fyrir sorg
þó peningaveski mitt þyngist fyrir vikið
þá gleðst ég ei yfir að heyra þeirra org...

...ég er sálfræðigutti &#8211; í einmana borg... ]



[ Kaldir og blautir í djúpum fenjum
úr vosbúð við örmagna grenjum
í fjarskanum heyrast há skotin.
Trjágreinar skera vor andlit svo djúpt
öskur enn heyrast í kjarri óljúft
þar liggur ein hnátan fótbrotin.

Byssurnar þyngjast með þrepi hverju
þunnklæddir göngum án verju
óvinir leynast í sérhverju kjarri.
Við læddumst um votir og hljóðlátir mjög
en greinarnar brotnuðu og sungu sín lög
úr þykkninu flýgur upp starri.

Senn komu þar óvinir þungvopnaðir tólum
við gátum ei varist þessum Satans fólum
því loppnir við gátum ekki fingurna hreyft.
Byssuskot glumdu þar og dóum við sárir
óvinir reyndust okkur einum of klárir
í berginu blóð okkar stendur enn greypt.

Stríð þetta var ekki mikilvægt neinum
sendir við vorum af forseta einum
sem vildi ná olíu úr annars lands fenjum.
Látnir við erum en ráfum þar enn
einmana dauðir og illvondir menn
úr vosbúð við örmagna grenjum. ]



[ Áhyggjur, hræðsla..
hún bíður,
síminn hringir, hún svarar.

Örvænting...
hún reynir
reynir að sannfæra manneskjuna
um að gera það ekki.

hún segir að lífið megi ekki taka,
endurtekur það þrisvar
Öskra það í þriðja skiptið!
ekkert svar...

Sambandið slitnar,
hún hrinur niður á kalt gólfið
byrjar að gráta,
hvað nú?

Hugsanir streyma,
skildi hann hafa gert það?
skildi hann hafa farið frá mér?
án þess að kveðja...

Hvað nú? ]



[ Góða nótt, ó ljósið mitt fagra
sem lýsir mér leið mína
í gegnum dimma og kalda
vetrarnóttina líkt og
norðurljós á stjörnufylltum
flauelshimninum. ]



[ Mig langar...
...til að njóta þín
...til að snerta þig
...til að elska þig
...til að horfa á þig
...til að kyssa þig
...til að eiga þig

Ég hef...
...vináttu þína
...virðingu þína
...stuðning þinn
...kærleik þinn
...fegurð þína
...traust þitt

En ég ætla...
...ekki að tapa þér ]



[ dagur 0:
ligg ég hér brotinn í blóði og tætlum
brennandi sviðinn og get ekki andað
lögreglubíllinn við líkamann stendur
og líta þar mennirnir niður á mig...

furðunni lostinn ég get ekki hreyft mig
á götunni horfi ég á sól skína sterkt
blindast en get ekki lukt mínum brúnum
bilaður uns þeir loks færa mig brott...

í bílnum þeir reyna að senda mér stuð
sorgmæddir gefast þeir upp og hætta
brátt heyri ég rennilásinn renna hratt upp
ringlaður sé ég brátt alls staðar svart...

dagur 1
djöfulsins kuldi er nú kominn í mig
kall mitt á hjálp á vörunum hljóðnar
kyrrðin er kósí en fyrr má nú vera
kolruglaður veit ég ei hvað skal gera...

dagur 8
loksins kom einhver og leysti mig út
lúkkið hans reyndist mér furðulegt mjög
í sloppnum hann skellti mér hart á borð
sletti þá meikklessum hratt í feis mitt...

dagur 9
nú hefur mér hætt að lítast á blikuna
hefur mér verið fljótt komið í kistu
ég er ekki dauður þó hjarta mitt vanti
í huganum enn eru taugar sem hugsa...

dagur 10
förin til jarðar var mjög sæt og falleg
faðir minn felldi tár og ræddi um mig
það sem ég heyrði voru ýkjur og lygi
en það er í lagi því ég kem ekki aftur...

dagur 14
nú hef ég tíð eytt í líkkistu mjög lengi
ljúf er löng þögnin en einhæf í raun
ef þetta er tilveran sem tekur við af hinni
treginn mun magnast innan nokkurra daga...

dagur 59
augu mín sjá ei í þessu dökka svartamyrkri
svona djúpt undir niðri er heyrnin mín dræm
en samt get ég fundið fyrir krílunum koma
köngulóm, möðkum og lirfum gegnum mig...

dagur 246
nú hef ég ráðið í kenningar Einsteins
á svipstundu gæti ég þrautir allar leyst
hvað skal nú bralla að eilífu bundinn?
bilaður finn ég fyrir geðveikinni koma...

dagur 897
hef ég nú fundið fyrir mjög aukinni heimsku
finn ég hvernig taugarnar smám saman fara
stærðfræðiþrautirnar sem áður ég leysti
styrkjast svo nú get ég þær ekki ráðið...

dagur 2.376
nú hef ég fengið það fullkomlega staðfest
funinn í helvíti og Drottinn eru ekki til
hér hef ég dvalið á eilífðarinnar biðstofu
en hugsa nú dapur að biðin mun lengjast...

dagur 9.567
vita vinirnir að afmæli mitt er í dag?
villtur á sinninu syng ég minn söng
þeir gætu nú komið og grafið mig upp
gera það ekki því þeir hafa gleymt...

dagur 63.982
nú hlæ ég sem geðsjúki maðurinn glaður
gaurarnir uppi hafa ábyggilega drepist
því eru það mín örlög að hýsast hér lengur
hugsa um það sem ég hef hugsað áður...

dagur 492.631
krummiiiii svaf í klettagjááááá!!!
kaldriiiii vetrarnóttu ááááá!!!
það eina sem ég man úr þessu kvæði
pirrandi að vita ekki meira en það...

dagur 5.362.974.122
nú hefur dregið til tíðinda hérna 
heyri ég skvaldur í fyrsta sinni
kannski eru menn að grafa mig upp
með tárin í tóttum gleðst ég happí...

dagur 5.362.974.123
guð hvað ég hlakka til að sjá heiminn aftur
hefur gæfan mín snúist mér viljug í vil?
bara að ég gæti við þá mennina spjallað
en tal þeirra dugar til að hugga mín eyru...

dagur 5.362.974.124
kannski ég hafi eitthvað misskilið mjög
mennirnir voru ekki að grafa eftir mér
því í raun væri það frekar ólíklegt núna
þessi hiti gæti brætt alla muni í vökva...

sólin hafði stækkað og brætt af mér mold
með trega ég sætti mig við orðið hlutskipti
nú finn ég mig fuðra upp í hitanum allur
fyndið hvað kaldhæðnin gerir mér grátt...

fimm milljarðir ára sem ég dvaldi hér niðri
á þessum tíma hef ég hugsað og pælt
hvernig það væri að sjá þjóð mína aftur
því gæti ég grátið &#8211; ef ætti mín tár...

af moldu var ég kominn og í moldu fór á ný
úr moldu kom ég aftur en bráðnaði svo hlýr... ]



[ Hausverkur,
nístandi inn að beini.
Stanslaust suð,
ekkert virkar...
hvorki parkodín né asperín, 
ekki neitt...

Finnst sem hausinn er að springa
allt verður svart... ]



[ Ég var að fara
en sakna þín strax.
Hver mínúta
verður að sári,
án þín hjá mér.
Hvert ár
yrði að tári,
það óhugsandi er.

Mitt blóð er þitt,
þú mótast af mér.

Í byrjun varst þú, ég. ]



[ Heavenly creature,                                    you´re dying beneath my feet.
I pray for your inner strength
and follow it up
the mountain steep.
You look me in the eyes
as you leave your warmth
for the earth to keep.
Your eyes captured my heart,
the soul beneath
I will again 
...meet. ]



[ Kaldur, þreyttur
hún styttist bráðum leiðin heim
vona að það bíði mín vatnið volgt
kinn við kinn
skinn við skinn
sofum við saman
kaldur, þreyttur
læt mig dreyma um betra líf
og hún styttist bráðum leiðin heim.
              ÞP 2001 ]



[ Ég tel stjörnurnar í gegnum skýin
bjartari en í gær 
nálægar, nær og nær
get ekki náð þeirri réttu

Ég finn hjörtun slá allt í kring
eitt, eitt og eitt
heyri ekki neitt
get ekki fundið það rétta

Ég loka augunum og horfi á mig hugsa
þarna inni svo skýr
málrómurinn hlýr
get ekki myndað það rétta
            ÞP 2001 ]



[ Engil ég sá með svartan hjálm
bláar og hvítar rendur
hann kom
hann fór
Á hverju kvöldi fellur eitt tár
ég safna þeim saman
vona að eftir þúsund ár 
ég geti þvegið mig burtu
og þú komir aftur
syngir fyrir mig einu sinni enn
áður en ég sofna.
            ÞP 2000 ]



[ Ég spyr þig hver þú ert
hver þú heldur að þú sért.
Ekkert svar..
Enginn þar..
Utan - eigið andlit bert
(brotin liggja alsstaðar)

Ég spyr þig hve mörg tár
hafa saltað öll þín sár.
Þung er brá..
Svarar þá..
\"Engin fallið þetta ár\"
(veröldin var svört og grá)

Fyrnd að baki fortíð sú
sem felldi barnsins von og trú.
En ég er til..
Og nú ég skil -
Að framtíðin er ég og þú.
(Eða helmingurinn um það bil) ]



[ Öll skiptin sem ég gat,
kysst þig,
missti ég af.
Öll skiptin sem ég hafði,
til að elska þig,
sá ég ekki.
Öll skiptin sem ég var,
hjá þér,
klúðraði ég þeim.
Öll skiptin sem ég talaði, 
við þig,
vissi ég ekki hvað ég gat sagt.




          Almar ]



[ Neyddu mig til að sjá 
sjá fegurðina í sjálfum mér.

Neyddu mig til að brosa
brosa svo ég brosi með mér.

Neyddu mig til að gleyma
gleyma óþarfa áhyggjum.

Neyddu mig til að þora
þora að lifa lífinu til fullnustu.

Neyddu mig til að elska
elska sjálfan mig meira en þig.

Neyddu mig til að finna
finna fyrir þörfum mínum.

Neyddu mig til að gera
gera sem ég þarf að gera.

Neyddu mig til að vera 
vera betri maður en ég er. ]



[ Hvernig er það eiginlega
             með tímann
              og mig
        Erum við ekki eitt
Eða erum við að vaxa frá hvort öðru

      Ég sem var svo ástfangin 
    og vildi allt fyrir okkur gera 
        En svo sveikst þú mig 
          Djöfuls aumingi!
          Ég vil fá skilnað ]



[ Vaknaði í morgun 
Og fann hvernig rifrildi 
Gærkvöldsins 
Hafði gert mig varnarlausan
Gagnvart sjálfum mér

Það er eins og tíminn geti ekki
Gert mig heilbrigðan á ný
Aðeins rammgerðir veggir 
Byggðir úr þúsund hauskúpum
Gærdagsins

Varlega skrifa ég þessi orð 
Til þess að koma einhverju 
Frá mér 
En frýs í augnabliki
eilífðarinnar ]



[ Dagur er ekkert annað en það sem við mennirnir höfum skapað og drögum á eftir okkur, 
alltaf nema á nóttunni því hún er notuð til annars t.d. að sofa eða læðast með hinu kyninu upp í rúm, 
nú eða sama kyninu, fer eftir smekk. Svo ég drekk og hvað með það? Er eitthvað athugavert við það, ekki finnst mér það. Alla vega ekki í dag. En á morgunn þegar þynkan bankar bomm bomm og vekur upp
blóðuga fugla sem berja á hurðina mína og öskra á mig að koma út, og þú veist að bak við læstar dyrnar bíður ískaldur raunveruleiki sem nístir eins og frost í tennur, eins og eitthvað sem festist bara á manni og vill ekki fara. Mig langar mest að enda þetta líf en ég hef ekki hugsað út í það enn. En......það kemur að því, 
það kemur með tímanum og blóðinu. sængin er minn flótti ég kúri undir henni og gref í sundur á mér hjartað til að blóðga sjálfan mig, því ég er hatrið í sjálfum mér, ég er bankið á hurðinni, ég er klórið á bakinu, ég er blóðið í augunum. Sálirnar sem ég hef skotið öskra í kringum mig, svartir baugarnir hanga undir augunum. Þær eru að gefast upp og vilja ekki lengur fylgja þessari nótt inn í myrkriðm, vilja hlaupa til baka og faðma daginn eins og barn faðmar móður sína í leit af ást. 
	Margir dagar , vikur mánuðir. Ég hef fengið nóg af sorgum og trega til að fylla mína ævi. Ég er að spá í því að fara burt og sökkva mér í hyldípi fensins, hverfa inn í myrkrið. ]



[ Leyndarmálið sem kom í gær
hugmyndin var fjærri öllum þeim
hugsunum sem áttu sér stað.
Líkamar snertust og byrjuðu að svitna,
lostinn var orðinn óbærilegur,
blóðstreymið olli ekki vonbrigðum,
vökvar streymdu um allt.

Nágrannar roðnuðu.
Fuglarnir sungu,
sungu um ástina og fegurðina, 
fegurðina bakvið ástina.
Og ástina bakvið fegurðina. ]



[ Þegar ég er settur í bláan jakka
og á mig er hnýtt svart bindi
þá leiðir það óneitanlega af sér
þá atburðarrás
að ég klæðist í snatri
hvítri skyrtu
svörtum buxum
og svörtum skóm.

Ef það eru herðapúðar á jakkanum
þá kinka ég kolli um leið og ég brosi,
sama hvað verið er að segja við mig.
Ég á í frekar litlum erfiðleikum með
að sýna almenna kurteisi og næ jafnvel
að sjarmera taugaveiklaða milljónamæringa með snaggarlegum, útpældum, svörum um notkun á landakortum, tækjabúnaði, menningarlegum mannvistarleyfum og sjónvarpsleiðbeiningum.
Stundum öðlast ég vinalegheit sem bestum er lýst í heilögum ritningum helgigosanna.

Ég er ekki í vasabillíard í þessum borginmannlegu klæðum.

Ég lít afar sjaldan út fyrir það að vera blankur.

Það sést ekki á mér að ég rúnki mér í tíma og ótíma.

Það veit enginn að stundum stari ég út í loftið í marga klukkutíma, bara til þess að reyna að drepa tímann.

Það heldur enginn að ég tali stundum upphátt við sjálfan mig og dansi nakinn og kreysti á mér magann þannig að uppsöfnuð fita liggi milli fingra mér.

Nei ég er stundum staðsettur í annarri veröld

Þar sem ég er í BLÁUM JAKKA,SVÖRTU BINDI,HVITRI SKYRTU,SVÖRTUM BUXUM OG SVÖRTUM SKÓM þá sér enginn í gegn
því herðapúðarnir eru í raun svo háir
að 
enginn kemst yfir þá
nema fuglinn 
fljúgandi. ]



[ Ahverju afi?

Nú drengur minn af þvi að við sungum bara twist í gamla daga og ekki voru kellingarnar minna graðar þá!

Afhverju afi?

Af því að þetta er fullkomlega óeðlilegt
að karlar séu eitthvað að dedúera í skítagatinu á hvor öðrum, hugsaðu þér að vera með slíkum manni til sjós!


Afhverju afi?

Nú vegna þess að við áttum bara ekki kost á öðru( smá downsveifla í kallinum, andlitið einsog Monalisumálverkið eða eins og stillimynd af meðaltalsvip þjóðverja við lok síðari heimsstyrjaldarinnar) ]



[ Naglakall
skutlubani
beygludroppari

Allt þetta ætla ég að verða þegar ég er orðinn stór pabbi minn

(framtíðarstjarna á tali við föður sinn sem liggur á banabeðinu) ]



[ Draumar koma,
hlutir fara að sjást,
ímyndin skýrist í óreglunni.
Lífið flækist,
stelpan fær sjokk,
hún er næstum nakinn.
fuglarnir skelfast.

Sú ímynd er svo köld
svo köld að mér er heitt.
hörundið breyttist,
í litla teiknimynd.
Hún fjallar um mig og þig. ]



[ Háværar raddir heyrast.
Mig svimar af öllu þessu rugli.
hvað er það sem er svona erfitt?
Skilningur á réttu og röngu.

Getur brjálæðin farið með menn svona
svo að fólk hlaupi upp húsveggi
á köldum sumardegi.

Raddirnar ætla aldrei að hætta,
hætta öskra, pískra og hlæja.
Hlæja að mér.
Fyrir það eina að vita,
vita um hugsanir.
Hugsanir sem áttu að deyja,
deyja út úr sér. ]



[ Þær dönsuðu að vori.

Og blómi vorsins blundinn vann
blærinn vangana sló
svo taumlaus ástin taktfast brann
titrandi vorið hló.



  Þær blómstruðu að sumri.

Í sálum okkar sólin var
sendi geisla sína
og fegurðin gaf fólkinu svar
fellt í ásjón þína.


  Þær elskuðu að hausti.

Við saklausar öllu sungum ljóð
sindrandi voru þau hjörtu
sem gáfu úr sínum gullna sjóð
geymdu draumana björtu.


  Þær dreymdi að vetri.

Við léðum öllu lífinu til
langar voru þær nætur
sem brosin tæru brúuðu bil
bræddu lífsins dætur. ]



[ Augun þín svo björt svo hlý
fegurð þín gagntekur mig,
ég skelf jafnt inní mér og utan,
ég sekk inní ógleymalega fegurð.
Fegurðina inní hjarta þínu.
Ég vil halda um þig
gleyma öllum syndum lífsins,
elska þig í gegnum hjarta mitt. ]



[ Allt í einu
upp úr þurru
verður ljóða flóð.
Upp og niður,
út og suður,
en aldrei eru þau góð. ]



[ Ó mitt barnið besta
berstu árfam í nótt.
Það er víst þrautin versta, 
að vaka og missa þrótt.

Ó mitt barnið besta
bankaðu ljúft á dyr.
Það er víst þrautin versta 
að vera hér sem fyr.

Ó mitt barnið besta
bíddu eftir mér.
Það er víst þrautin versta
að vera ei með þér. ]



[ Mér finnst gott að lesa ljóð
og lygni aftur augun góð.
Þetta gerði öll mín þjóð,
þegar hún hímd\'inn um vetur.

Og svo fór að síg\'á hina verri hlið,
og sumir réru á ókunn mið.
Ljóðin fengu lengra snið, 
en ljóðskáldin gerðu ei betur.

Það gerist æ sjaldnar segja menn,
sumir halda að það sé nú enn
að ljóð líkast þeim sem ort voru í denn
lifi og deyi allt í senn. ]



[ Sólin jafnt á alla skín,
svona er það yndin mín.
Hún skín ætíð inn til þín 
elsku besta sólin mín. ]



[ Ó lífsins birta
lýstu á mig,
svo ég geti
sagt við þig:
       Ég á þér allt
       að þakka,
       gjafirnar allar
       í góðum pakka. ]



[ Ef ást mín
til þín
væri metin
til fjár,
væri ég
ríkasti maður 
í heimi. ]



[ Er Loki Angurboðu sá, 
Varð ásum ekki um sel. 
Hann gat með henni miðgarðsorm, 
Fenrisúlf og Hel. 
Þeir hentu ormi hafið í, 
Í Niflheima fór Hel 
En sáu aum á úlfinum 
Og ólu hann upp hjá sér. 
Er úlfur óx þá æsirnir, 
Óttast fóru hann, 
Því úlfur vill nú hljóta frægð 
Og sýna hvað hann kann. 
Fjötur bjuggu æsir til, 
Til að binda úlfinn þann. 
Tók úlfur sig til og spyrnti við 
Og úr Læðingi losnaði hann. 
Annan fjötur gerðu þeir 
Til að binda úlfsins gap, 
Dróma æsir kölluðu hann 
En úr Dróma hann sig drap. 
Urðu þá æsir hræddir mjög, 
En prófuðu enn á ný, 
Fengu hjálp frá dvergunum 
Og Gleypnir varð úr því. 
En Gleypnir var bara langur og mjór 
Og úlfurinn grunsemdir fékk, 
Að galdrar væru í spilinu, 
Það eitthvað á snærinu hékk 
Úlfur treysti ei æsum þótt 
Þeir hétu að losa hann, 
Hann vildi sína tryggingu 
En hræðsla í ásum brann. 
Úlfurinn vildi hendi fá, 
En enginn þorði því, 
Að hætta á að missa hönd 
Svo það kom niður á Tý. 
Þeir bundu úlfinn fast og vel, 
Og úlfurinn spyrnti fast, 
En hann losnaði ekki úr böndunum 
Og það heltók hann reiðikast. 
Hann skellti saman skoltunum, 
En æsirnir hlógu að því. 
Það sást að hjá þeim gleði ríkti, 
Hjá öllum nema Tý. 
En úlfurinn reyndi að glefsa meir, 
Og brugðu æsir á það ráð, 
Að skjóta í munn hans sverði nokkru 
Og láta það duga í bráð. 
En sverðið festist í gini úlfs, 
Með hjölt við neðri góm, 
En oddinn upp og enn í dag 
Má heyra hans skelfingar óm. 
Æsir bundu endann vel 
Sem festi hella stök, 
Og þar má úlfur liggja þar til 
Koma ragnarök. ]



[ ...dúnmjúkir faðmarnir með sakleysisblæ
freista mín meir en Drottins mikla ríki
heldur vil ég dvelja þar dögunum saman
en daga upp sem engill í ástarinnar sorg...

...brennheitt fang mitt er tilbúið þér
búin er biðin en ég bíð þín enn hérna
hvar ertu ég spyr út í loftið sem asni
á svipstundu rennur upp fyrir mér ljós...

...ef bíð ég þín svona sem einmana dáti
sé ég þig aldrei því þú munt ei koma
heimska mín stórefld í huganum dafnar
hef ég ei kveikt á hinni einu réttu peru...

...við sitjum æ hissa og bíðum og væntum
en hlessa við sjáum ei upp í hendur koma
allt sem við viljum og bíðum leið eftir
við ættum að akta og ná í það sjálf...

...bið er aðeins framkvæmd af fáfróðum mönnum
ferðu að leita kanntu að finna allt sjálfur
ef lúrir ei kona í þínum mjúku heitu föðmum
á flakk skaltu fara og finna hana sjálfur...

...hamingja kann ekki að stökkva né ganga
leitaðu því sjálfur og reyndu hana að fanga... ]



[ Sirrý góða Sirrý
sofðu vært og rótt
ekkert skal í elífðinni
ergja þig í nótt.

Englarnir góðu vaka
og líta eftir þér
ég sendi þá alla til þín
með litla kveðju frá mér.

Heyrt hef ég sagt af mönnum
þeim er trúi ég best,
að fegurstu laufblöð trjánna
þurfi að líða mest.

Ekki taka því ill
þó enginn sjái þig nú
einhver mun yfir þér vaka
og elsk\'upp á ær og trú.

Sirrý góða Sirrý
sofðu vel og rótt
ekkert skal í elífðinni
ergja þig í nótt. ]



[ Hugurinn reikar burt frá þér
í eina mínútu.
Og ég reyni að gleyma þér.
Enn alltaf kemur þú aftur,
skríður um allan líkama,
stingur svo hnífi í hjarta mér.
Ó hve sárt er að vera með þér.
Ó hve sárt er að vita að þú ert að fara,
fara frá mér að eílífu.

Kanski átti þetta að vera svona.
Kanski vorum við bæði of feiminn,
feiminn til að vera saman.
Mér líður samt eins og
þetta átti að vera.

Saman á morgun,
saman að eilífu. ]



[ Hér er ég, er kominn
kominn til að segja þér,
að þú ert, til kominn.
Aldrei muntu liggja hér.

Að þóknast, bara ljúga
það sem enginn íllur sér.
Hvernig get ég, ég séð
bara ef ég gæti meir.

Ekki segja, mér að fara 
mér þótti vænt um þig.

Ég hræddur, að finna 
finna fyrir lífinu.
Þó ég væri orðinn hundrað,
myndirðu þá elska mig. ]



[ Með bumbuna út í loftið,
geltir mig á.
SMS í hrönnum,
fæla mig frá.

\"Hann er að dissa mig núna\"
heyrist í þér hljóma.
Ef hún telur hönd hennar snúna
er ekkert að tvínóna.

Kleópatra nútímans,
baða skal hana í mjólk.
En þó töffari sé hún,
sálin brothætt er.

Verndari ljóssins,
boðberi lífsins.
Vini líkt og þig,
vil ég sko eiga. ]



[ Hann spjallar við fólkið
eignast nýja vini
kyssir stúlkuna
sem hann ann mest

Hann er bara lánsamur strákur
sem talar við fólk
kynnist því á kortéri
vingast á einum degi.

Ef þetta væri ég....
Myndumst við ekki þekkjast
ég hefði ekki setið
aleinn og lesið.

Kannski ég sé eftir allt
lánsamastur manna
því að eftir allt
þá kynntist ég 
Þér. ]



[ Rónarnirnir hlógu að mér
fannst eitthvað skrítið við að vera svona feiminn
hlustuðu á mig syngja
horfðu á mig hlægja
um nóttina buðu þeir mér sæti 
drukkum blóma lífsins af stút
og mér fanns ég vera orðin gamall

um morguninn þegar ég vaknaði
var kominn nýr dagur
ÞP ]



[ Hvað er vinátta...
Ást?
Væntumþykkja?
Virðing?
Traust?

Eða er hún...
Allt þetta?

Svarið liggur ekki á lausu
Sama hver er spurður
margar formúlur til

Svarið er kannski svona
Sönn vinátta er það sem við
viljum að hún sé. ]



[ Ég vil þér kynnast
sjá þig að innan
sem og utan
vita það sem jafnvel þú
ekki veist um þig ]



[ Þú kvaddir snemma
stoppaðir stutt
litla Óskin bjarta
en ávallt lifir minning þín
í fjölskyldunnar hjarta ]



[ eitt kvöld var ég fullur af hugsanafjöld
um fall mitt á æskunnar tilveruprófi
ég sá eftir mörgu sem gert hef ég áður
og fátt var þar verkið sem fór fram í hófi...

ég hef drukkið og reykt og líkamann skaðað
en heili minn virkur hann byrjaði að muna
hvernig líf mitt var áður en ruglið mitt hóf sig
endinn mig dreymdi en tókst ei að gruna...

sem barn eitt í byrjunarskóla míns lífs
bókin var vinur sem dugði mér æ
en nú veit ég meira um lífið og mig
með bók verður reynsla mín lítil sem ég næ...

því settist ég niður þetta breytingakvöld
þreyttur en glaður ég ritaði ljóð
hvernig líf mitt skildi verða mér betra og meira
um manninn sem reynsluveg ánægður tróð...

...

ef vildi ég vita um samband tveggja vina
væru sálfræðikenningar eflaust mér nægar
en bókin myndi aldrei kenna mér kærleika
hvernig tiltal frá vini gerir kvalirnar þægar...

ef vildi ég vita um mjúka snertingu ástar
væru bækur um rafboð mér líklega nægar
en með þeim finn ég ekki fiðringinn koma
né friðinn í mér þegar hjartað slær hægar...

ef vildi ég vita um mér ókunnug lönd
væru landabréf nægileg uppsláttarrit
en landslagið lyktin og líðan þar úti
liggja ekki í bréfum né kortanna lit...

ef vildi ég finna hve náttúran er falleg
faldar í bókum eru ótalmargar myndir
en þrívíða sýn mín á fjallanna fegurð
finnast ekki í ritum um ferskleikalindir...

ef vildi ég kynnast fleira fólki í heimi
finn ég rit mörg um fjölbreyttar þjóðir
öll fögru ritin færa mig ekki til þeirra
frekar vil ég dvelja við hirðingjahlóðir...

...

margt er hægt að lesa út úr bókanna bleki
en brúin milli bókar og reynslu er breið
viljir þú upplifa heiminn og hans speki
hafðu þig á loft og gakktu lífsins leið... ]



[ minnsta fegurð
séð frá orðsins skapara
upphefst
miklast
og fullkomnast

minnsta:

gras
hljóð
lykt
mannvera
snerting

minnsta fegurð
sem fánýt er almennum augum
fegrast og stækkar
í orðsins skapara ]



[ stjörnublik óðar en stjörnurnar rísa
stjarfar þær sökkva í gleymskunnar mar
norðurljós norðar en lands milli ísa
niður þau ferðast er sól vaknar þar...

blá milli brúna dvelja einmana augu
blásin af veðri þau þurfandi leita
sjómannsins sýn skapar grámöskvabaugu
hann sendist sem rakki til hafsins óheita...

dvelur þá gjarnan við girndarinnar þrá
gömul er minning um hlýfaðma frú
tárin í augum þau stingast sem strá
stúrinn en má ekki hugsa um hjú...

...

konan beið lengi og þráði sinn þröst
þrúgandi biðin varð fljótt eitt of löng
þrösturinn sigldi sína eilífu röst
seint varð svo kerlingin manninum ströng...

hún rak hann á dyr er duggan kom aftur
dulítið rifrildið heyrðist um bæinn
dögunum saman hann varð drukkinn raftur
dró sig svo upp er hann sá á ný sæinn...

...

sem fyrr nú sækir hann harðlynda hafið
horfin er löngun um hlýtt frúarfang
á endanum lík hans í hafi finnst grafið
harðlega bundið í kalt sjávarþang... ]



[ Ég sit ein og niðurbrotin,
spái í hvað þú viljir.
Öskra, kalla og æpi en ekkert gerist.
Þrái að finna fyrir nálægð þinni.
Finna fingur þína snerta nakinn líkama minn.
Finna augu þín afklæða mig,
láta bros þitt bræða mig.

Ég vil hafa þig hjá mér alltaf.
Svo við getum kúrað,hlegið,verið saman.
Láta ást þína umvefja mig alsælu og gleði.
Heyra andardrátt þinn er ég sef.
Ég þrái þig svo heitt.

En sumt verður aldrei og kaldur veruleikinn kemur aftur.
ÞÚ ERT Í BLÓMA LÍFS ÞÍNS FÍFLIÐ ÞITT,
kallar hugur minn til mín.

Ég fatta að þú sért ekki þess virði að eyða dýrmætum tíma mínum í. ]



[ Er ég hugsa til þín fer maginn í hnút og bros byrtist.
Stundirnar sem við áttum saman munu aldrei gleymast.
Þótt þú sért óralangt í burtu finnst mér þú alltaf vera nærri.

Þegar þú fórst myndaðist tómarúm en ég fyllti uppí það með minningum um þig.
Bros þitt og hlátur kemur mér í gott skap.
Rödd þín kemur mér til að skjálfa.
Knús þitt bætir fyrir allann þann sársauka sem ég finn.

Aðeins örfáir mánuðir í viðbót þangað til ég fæ að hitta þig og halda í örmum mér aftur.

Ég get varla beðið. ]



[ Milli svefns og vöku ég hugsa um þig.
Læt mig dreyma um okkur.
Hvernig það væri að liggja í örmum þér.
Koma þreytt heim og hafa þig þar.
Hvernig það væri að vera elskuð af þér. að vera þín.
Þetta er allt sultusætur draumur sem ég vil ekki vakna upp af.

Semt tekur daglegt líf við og ég held áfram að dá þig og elska úr fjarlægð.
Hræðslan við höfnun er svo sterk að hún yfirbugar alla löngun um að vera þín. ]



[ Örlögin voru okkar og allt gekk vel.
Ást okkar var sterk.
Tíminn sem við áttum saman var indislegur.
En fólk breytist, við breyttumst.
Við uxum frá hvort öðru, loks skildu leiðir.

Vegna þín og ást þinnar á mér kann ég að elska og vera elskuð.
Þú gafst mér svo mikið,
meir en þig grunar.

Það er erfitt að kveðja fortíðina,
en minningarnar um okkur er ekki hægt að taka frá mér.
Ég mun aldrei gleyma, vonandi þú ekki heldur.

Takk ástin mín, takk fyrir allt. ]



[ Mér líður vel og illa.
Hrædd við tilfinningar mínar.
Hvað mun gerast næst,
mun ég fara yfir um?
Ein stór tilfinnga flækja er í hausnum á mér.

Veit þó að ég elska hann.
Ekkert annað veit ég.
Því tilfinnga flækjan er svo flækt,
ég skil ekki meir í þeim.

Ég veit þó að ég elska hann. ]



[ Sit hér ein,
skrifa.
Um allt,
og ekkert.
Aðalega um ekkert,
en þó um eithvaðþ
Veit ekki hvað ég á að skrifa.
Bull og vitleysa,
skrifa ég.
Fer fram,
horfi á sjónvarpið. ]



[ Labbaði hún inn,
settist niður.
Sofnar.
Dreymir draum,
fallegan draum.
Er skyndilega vakin,
kennarinn reiður.
Bjargað af bjöllunni,
skríður út um dyrnar.
Inn um næstu dyr. ]



[ Hljótt svo hljótt það er engin á ferli.
Göturnar eru auðar og kaffihúsin tóm.
Hvar er ég?
Allt svo hljótt.
Er þetta veruleikinn eða er þetta draumur?
Ég fæ ekkert svar.
Ég sé engan.
Er einhver hér, kalla ég.
Ekkert svar.
Ég verð hrædd og brest í grát.
Ókunnugur maður kemur að mér,
spyr mig hvað sé að.
Ég á engan að ég er ein, svara ég.

Hann tekur utanum mig og alltí einu hverfum við.
Við komum aftur og þá er allt eins og það á að vera.
Nema ókunnugi maðurinn er horfinn.
Hver er hann?
Hvar er hann?
Hvert fór hann?
Það veit enginn,
engin nema þögnin. ]



[ Þú ert að rústa mér.
Ég er ung og fjörug,
ekki gömul og vel alin tík.
Ég er manneskja.
Þú traðkar ofaná mér.
Þú kremur hjarta mitt.
Ég grátbið þig um að hætta.
En þú traðkar bara meira.
Þú leikur þér að mér,
eins og ég sé tuskubrúða.
Ég er brothætt.
Ég vil fara frá þér.
En kemst ekki,
hvernig sem ég reyni.
Þú ert búinn að fjötra mig niður.
Ég vil fljúga fráls um himininn,
en er bundin inní búri.
Búri sem á að kallast samband.
Þú ert að rústa mér! ]



[ Þú getur keflað mig niður,
skorið úr mér tunguna.
Tekið burt af mér allt frelsi,
skorið af mér fingurna.
Sprengt í mér heyrnina,
og læst mig inni.

En þú getur ekki tekið af mér frelsið til að tjá mig.
Tjáning er neflilega svo miklu meira en orð, stafir eða tónar.
Þú finnur hana inní þér,
ef þú sérð, finnur eða heyrir það inní þér geturu alltaf fundið leið til að tjá þig. ]



[ þú ert morgunsól
sem rís. 
þú ert blóm sem 
springur út.
þú ert sími sem 
hringir ekki.
ég hata þig! ]



[ súpan mín er köld
og ég er búin að 
bíða í allt kvöld eftir 
þjónustu.
Vill einhver gjöra svo vel 
að drullast til að kúka framan í mig. ]



[ laugardagur, klukkan er sjö 
að morgni
ég er á leiðinni heim
og það er enginn að bíða 
eftir mér, nema kannski
einmanaleikinn ]



[ ljóð, þú ert 
ljós lífs míns.
án þín dey ég og visna 
eins og krumpað gamalmenni.
Þú fyllir sál mína af gleði,
hamingju og von um að það sé
eitthvað stærra, meira, betra og
fallegra en brjóstin á mömmu ]



[ Vaknaði og sá tómið. 
Það huldi mig það tók mig.
Ég hvarf í þögnina 
og hugur minn leitaði...
leitaði í Endurvinnsluna. ]



[ Einkamál er fulgl á flugi
Kemur, fer. 
Stundum sest ann.
Og situr og situr,
uns hann flýgur síðasta flug
þá er hann horfinn?
Ég get engum sagt frá!
Málið situr í mér. ]



[ Mér líður svo vel í dag
lífið bjart og framtíðin fögur.
Á morgun ég get spilað lag
og eldri um fortíðina get sagt sögur

En í dag er ég samt einmanna
sit og skrifa, einn heima.
Á morgun ég innilega vona
að mér við hlið liggi fögur kona ]



[ Fyrst var ég og þú.
Og fuglar yfir og sól. 
Áður en þetta gerðist.

Eldur og brennisteinn holuðu mig að innan og eftir stend ég og er ekkert nema hylkið utan af sjálfri mér.

Viltu ekki gefa mér lífið aftur, viltu skila sálinni úr mér, 
viltu fyrirgefa mér? ]



[ Innst inni í mér 
ég helst vil og vona
Þú komir hér til mín 
og gerist mín kona

En til þess það geti 
svo mögulega orðið
Þarf ég minn manndóm 
að leggja á borðið

Mér sárt þótti mjög 
að við þig skilja
En lifi í von 
þú munir mig vilja

Er ást þína traust 
og hjarta þitt unnið
Og margt sem á leið 
okkar frá okkur runnið

Með hnút í maga 
ég skrifa þér ljóð
Með hjartans von 
þær kveik\'í ástarglóð

Í gegnum daginn 
þú lifir með mér
Í hjarta mínu sem 
ég eitt sinn gaf þér

Í huga mínum 
þú situr sem fastast
Í veröld stórri 
sem brosir sem bjartast ]



[ Var úti í kuldanum og hugsaði:
Hvers vegna bölvaði ég rigninunni?
Hvers vegna er allt betra
sem var? ]



[ Á bláan sandinn, við sæbarinn stein
hann særður og máttvana hneig,
með velktan og brotinn hinn bjarta væng,
í brjóstinu dauðans geig.
Og augu hans brunnu af ótta og kvöl
og aflvana frelsisþrá,
er báran teygði sinn blikandi fald
að brjósti hans sænum frá.

Hans bræður og systur þau svífa brott
á svanhvítum, léttum væng
og vagga á brjóstum hins bládjúpa hafs
í bylgjunnar hvikulu sæng.
Hann aleinn þreyir á unnarströnd
við ógnir og dauðastríð,
og kennir sér enga í kvölum fró,
þó kvöldsólin vermi blíð.

Þar breiddi nú hafið sinn bjarta faðm,
og bláloftin hvelfdust heið.
Ó, aldrei framar á örskreiðum væng,
að eiga? um þau djúpin leið!
- Eg krýp á sandinn, ó, sævarbarn,
mín sorg og mín aumkvun er heit.
Að líkna þér engin, engin ráð
önnur en dauðann eg veit.

Þú hraðfleygi sonur hins ljósa lofts,
svo léttur og hreinn og frár,
yfir þinn brotna og blóðuga væng
brennandi falla mín tár.
Hvern mátti það gleðja, að grýta þig?
Yfir góðu þú eflaust bjóst,
- að fella þig kvalinn á svartan sand
og saurga þitt hvíta brjóst?

Þú leiðst svo fannhvítur, frjáls og hreinn,
og fegraðir haf og strönd
og barst okkar útþrá til himins hátt
yfir höfin í ókunn lönd.
Hver átti svo grimman og gálausan hug?
Hvern gladdi þín dauðakvöl?
Hver fann ei, að léttan og frjálsan væng
að fella er synd og böl? ]



[ Svanurinn minn syngur.
Sólu ofar hljóma
ljóðin hans og heilla
helgar englasveitir.
Blómin löngu liðin
líf sitt aftur kalla.
Fram úr freðnum gljúfrum
fossar braut sér ryðja.

Svanurinn minn syngur
sól í undirheima.
Kyrrast kaldir vindar.
Kætist allt, sem lifir.
Björgin þungu bifast,
bergin undir taka.
Alein aldan stynur,
afl sitt finnur þverra.

Svanurinn minn syngur
sumarlangan daginn.
Svífur sælli en áður
sól um himinboga.
Ein er þó, sem unni
of heitt til að kætast;
svansins löngu leiðir
laugar hún í tárum. ]



[ Eg sé þig, Guð, í sólargeisla ljóma,
eg sé þig, Guð, er stjörnubirtan skín,
eg sé þig, Guð, í bikar vorsins blóma,
í bládögg hverri lýsir dýrðin þín.
Eg sé þig, Guð, í silfurskærum bárum,
eg sé þig, Guð, í kristalstærri lind,
eg sé þig, Guð, í sorgardjúpum tárum,
og sál mín geymir ljós frá þinni mynd.

Og rödd þín, Guð, sem bergmálsómur blíður
mér berst að eyrum, friðarmild og skær,
er himinblærinn hlýtt um vanga líður
og hafsins bylgja létt við ströndu hlær,
er ómar fuglinn út um geiminn bjarta,
og ungbarn hjalar vögguljóðin sín.
En innst og dýpst í helgri kyrrð míns hjarta
eg heyri ljúfust kærleiksorðin þín. ]



[ Sléttur víðir gljár sem gler.
Gull á hlíðar sólin ber.
Sama blíðan enn þá sér.
Ekki tíðin breytir sér. ]



[ Oftast svellin örlaga
illum skellum valda.
Fyrir brellum freistinga
fáir velli halda.

Við skulum láta lán og þraut
lífsins glímu herða.
Ýmsir mát á ævibraut
alla tíma verða. ]



[ Bjart er yfir láði? og legi,
léttum skýjum Esjan faldar.
Töfrablæjum yls og ástar
allan bæinn vorið tjaldar.
Kæra vornótt, vertu hjá mér,
vef þú mig í faðmi þínum,
hverf þú síðan aldrei, aldrei,
aftur burt úr huga mínum. ]



[ Jónsmessunótt, þú mátt ei flýja frá oss,
fjöldinn þótt hylli þig með ys og gný.
Undranótt slík, þú átt að dvelja hjá oss,
eins og þú lifir fornum sögnum í.
Lækninganótt, með lyf í daggartárum,
ljósálfanótt, með dularbros á kinn,
minninganótt frá björtum æskuárum,
albjarta nótt, þig tignar hugur minn. ]



[ Burt er dáin bernskuþrá,
bliknuð gleðin hjarir
eins og strá, sem fellur frá
fyr en nokkurn varir.

Kvíðinn þjáir þreytta lund,
þungt mig beygir stritið,
eg hef fáa yndisstund
á ævidegi litið. ]



[ Friður dáinn, menning mær
mænir hljóð í sárum.
Niður sáir öldin ær
eitri, blóði, tárum. ]



[ mig klæjar svo í píkunni
en ég er ekki með neina putta. 
þeir hurfu um árið í trésmíðinni. ]



[ Ísland, farsældafrón 
      og hagsælda, hrímhvíta móðir! 
Hvar er þín fornaldarfrægð, 
      frelsið og manndáðin bezt? 

Allt er í heiminum hverfult, 
      og stund þíns fegursta frama 
lýsir sem leiftur um nótt 
      langt fram á horfinni öld. 

Landið var fagurt og frítt 
      og fannhvítir jöklanna tindar, 
himinninn heiður og blár, 
      hafið var skínandi bjart. 

Þá komu feðurnir frægu 
      og frjálsræðishetjurnar góðu 
austan um hyldýpishaf, 
      hingað í sælunnar reit. 

Reistu sér byggðir og bú 
      í blómguðu dalanna skauti, 
ukust að íþrótt og frægð, 
      undu svo glaðir við sitt. 

Hátt á eldhrauni upp, 
      þar sem ennþá Öxará rennur 
ofan í Almannagjá, 
      alþingið feðranna stóð. 

Þar stóð hann Þorgeir á þingi, 
      er við trúnni var tekið af lýði. 
Þar komu Gissur og Geir, 
      Gunnar og Héðinn og Njáll. 

Þá riðu hetjur um héruð, 
      og skrautbúin skip fyrir landi 
flutu með fríðasta lið, 
      færandi varninginn heim. 

Það er svo bágt að standa í stað, 
      og mönnunum munar 
annaðhvort aftur á bak 
      ellegar nokkuð á leið. 

Hvað er þá orðið okkar starf 
      í sex hundruð sumur? 
Höfum við gengið til góðs 
      götuna fram eftir veg? 

Landið er fagurt og frítt 
      og fannhvítir jöklanna tindar, 
himinninn heiður og blár, 
      hafið er skínandi bjart. 

En á eldhrauni upp, 
      þar sem ennþá Öxará rennur 
ofan í Almannagjá, 
      alþing er horfið á braut. 

Nú er hún Snorrabúð stekkur, 
      og lyngið á Lögbergi helga 
blánar af berjum hvert ár, 
      börnum og hröfnum að leik. 

Ó, þér unglinga fjöld 
      og Íslands fullorðnu synir! 
Svona er feðranna frægð 
      fallin í gleymsku og dá! ]



[ Fanna skautar faldi háum 
fjallið, allra hæða val, 
hrauna veitir bárum bláum 
breiðan fram um heiðardal. 
Löngu hefur Logi reiður 
lokið steypu þessa við. 
Ógnaskjöldur bungubreiður 
ber með sóma réttnefnið. 

Ríð ég háan Skjaldbreið skoða, 
skín á tinda morgunsól, 
glöðum fágar röðulroða 
reiðarslóðir, dal og hól. 
Beint er í norður fjallið fríða. 
Fákur eykur hófaskell. 
Sér á leiti Lambahlíða 
og litlu sunnar Hlöðufell. 

Vel á götu ber mig Baldur. 
Breikkar stirnað eldasund. 
Hvenær hefur heims um aldur 
hraun það brunað fram um grund? 
Engin þá um Ísafoldu 
unað hafa lífi dýr. 
Enginn leit þá maður moldu, 
móðu steins er undir býr. 

Titraði jökull, æstust eldar. 
Öskraði djúpt í rótum lands, 
eins og væru ofan felldar 
allar stjörnur himnaranns, 
eins og ryki mý eða mugga, 
margur gneisti um loftið fló. 
Dagur huldist dimmum skugga, 
dunaði gjá og loga spjó. 

Belja rauðar blossa móður, 
blágrár reykur yfir sveif, 
undir hverfur runni, rjóður, 
reynistóð í hárri kleif. 
Blómin ei þá blöskrun þoldu, 
blikna hvert í sínum reit, 
höfði drepa hrygg við moldu. 
Himna drottinn einn það leit. 

Vötnin öll, er áður féllu 
undan hárri fjallaþröng, 
skelfast, dimmri hulin hellu, 
hrekjast fram um undirgöng. 
Öll þau hverfa að einu lóni, 
elda þar sem flóði sleit. 
Djúpið mæta, mest á Fróni, 
myndast á í breiðri sveit. 

Kyrrt er hrauns á breiðum boga, 
blundar land í þráðri ró. 
Glaðir næturglampar loga, 
geislum sá um hæð og mó. 
Brestur þá og yzt með öllu 
í undirhvelfing hraunið sökk. 
Dunar langt um himinhöllu. 
Hylur djúpið móða dökk. 

Svo er treyst með ógn og afli 
alþjóð minni helgað bjarg. 
Breiður, þakinn bláum skafli, 
bundinn treður foldarvarg. 
Grasið þróast grænt í næði, 
glóðir þar sem runnu fyrr. 
Styður völlinn bjarta bæði 
berg og djúp. Hann stendur kyrr. 

Hver vann hér svo að með orku? 
Aldrei neinn svo vígi hlóð. 
Búinn er úr bálastorku 
bergkastali frjálsri þjóð. 
Drottins hönd þeim vörnum veldur. 
Vittu, barn, sú hönd er sterk. - 
Gat ei nema guð og eldur 
gjört svo dýrðlegt furðuverk. 

Hamragirðing há við austur 
Hrafna- rís úr breiðri -gjá. 
Varnameiri veggur traustur 
vestrið slítur bergi frá. 
Glöggt ég skil, hví Geitskór vildi 
geyma svo hið dýra þing. 
Enn þá stendur góð í gildi 
gjáin, kennd við almenning. 

Heiðarbúar! glöðum gesti 
greiðið för um eyðifjöll! 
Einn ég treð með hundi og hesti 
hraun - og týnd er lestin öll. 
Mjög þarf nú að mörgu að hyggja, 
mikið er um dýrðir hér! 
Enda skal ég úti liggja, 
engin vættur grandar mér. ]



[ Þá var ég ungur, 
er unnir luku 
föðuraugum 
fyrir mér saman. 
Man ég þó missi 
mínn í heimi 
fyrstan og sárstan, 
er mér faðir hvarf. 

Man ég afl andans 
í yfirbragði, 
og ástina björtu, 
er úr augum skein. 
Var hún mér æ, 
sem á vorum ali 
grös in grænu 
guðfögur sól. 

Man ég og minnar 
móður tár, 
er hún aldrei sá 
aftur heim snúa 
leiðtoga ljúfan, 
ljós á jörðu 
sitt og sinna. 
Það var sorgin þyngst. 

Mjög hef ég síðan 
til moldar ganga 
ættmenni bezt 
og ástvini séð. 
Þá vill hugur 
harma telja, 
þegar böl búið 
er brjósti nýtt. 

Sá ég hinn góða, 
er guði treysti, 
ungan og öflgan, 
ættjarðar von, 
Lárus á bana- 
bólstur hniginn, 
líki líkan, 
er ég land kvaddi. 

Sá ég með Dönum 
í dauðra reit 
Baldvin úr bruna 
borinn vera, 
fríða, fullstyrka 
frelsishetju. 
Söknuður sár 
sveif mér þá að hjarta. 

Sá ég Torfa, 
tryggðreyndan vin, 
hraustan, hreinskilinn 
og hjartaprúðan, 
lífi ljúka 
og lagðan vera 
ættjörðu fjær, 
er hann unni mest. 

Átti eg eftir 
enn í heimi 
ungan og fagran 
ættarblóma. 
Vel mundi kæta, 
vel mundi bæta, 
laufgrænn kvistur 
lágan runna. 

Það man ég yndi 
öðru meira, 
er við Skafta 
skilning þreyttum, 
eður á vænum 
vinafundi 
góða, geðspakur, 
á gleði jók. 

Sá ég þig, frændi, 
fræði stunda 
og að sælum 
sanni leita, 
þegar röðull 
á rósir skein, 
og bládögg beið 
á blámi sofanda. 

Er þú á hæsta 
hugðir speki 
og hátt og djúpt 
huga sendir. 
Of eru myrk 
manna sonum, 
þeim, er hátt hyggja, 
in helgu rök. 

Brann þér í brjósti, 
bjó þér í anda, 
ást á ættjörðu, 
ást á sannleika. 
Svo varstu búinn 
til bardaga 
áþján við 
og illa lygi. 

Nú ertu lagður 
lágt í moldu 
og hið brennheita 
brjóstið kalt. 
Vonarstjarna 
vandamanna 
hvarf í dauðadjúp, 
en drottinn ræður. ]



[ Skjótt hefur sól brugðið sumri, 
því séð hef ég fljúga 
fannhvíta svaninn úr sveitum 
til sóllanda fegri. 
Sofinn er nú söngurinn ljúfi 
í svölum fjalldölum, 
grátþögull harmafugl hnípir 
á húsgafli hverjum. 

Skjótt hefur guð brugðið gleði 
góðvina þinna, 
ástmögur Íslands hinn trausti 
og ættjarðar blóminn! 
Áður sat ítur með glöðum 
og orðum vel skipti. 
Nú reikar harmur í húsum 
og hryggð á þjóðbrautum. 

Hlægir mig eitt, það, að áttu 
því uglur ei fagna, 
ellisár örninn að sæti 
og á skyldi horfa 
hrafnaþing kolsvart í holti 
fyrir haukþing á bergi. 
Floginn ertu sæll til sóla, 
er sortnar hið neðra. 

Glaðir skulum allir að öllu 
til átthaga vorra 
horfa, er héðan sá hverfur, 
oss hjarta stóð nærri. 
Veit ég, er heimtir sér hetju 
úr harki veraldar 
foringinn tignar, því fagna 
fylkingar himna. 

Kættir þú margan að mörgu, 
svo minnzt verður lengi, 
þýðmennið, þrekmennið glaða 
og þjóðskáldið góða. 
Gleðji nú guð þig á hæðum 
að góðfundum anda. 
Friði þig frelsarinn lýða. 
Far nú vel, Bjarni! ]



[ Ástarstjörnu 
yfir Hraundranga 
skýla næturský. 
Hló hún á himni, 
hryggur þráir 
sveinn í djúpum dali. 

Veit ég, hvar von öll 
og veröld mín 
glædd er guðs loga. 
Hlekki brýt ég hugar 
og heilum mér 
fleygi faðm þinn í. 

Sökkvi eg mér og sé ég 
í sálu þér 
og lífi þínu lifi. 
Andartak sérhvert, 
sem ann þér guð, 
finn ég í heitu hjarta. 

Tíndum við á fjalli, 
tvö vorum saman, 
blóm í hárri hlíð. 
Knýtti ég kerfi 
og í kjöltu þér 
lagði ljúfar gjafir. 

Hlóðstu mér að höfði 
hringum ilmandi 
bjartra blágrasa, 
einn af öðrum, 
og að öllu dáðist, 
og greipst þá aftur af. 

Hlógum við á heiði, 
himinn glaðnaði 
fagur á fjalla brún. 
Alls yndi 
þótti mér ekki vera 
utan voru lífi lifa. 

Grétu þá í lautu 
góðir blómálfar, 
skilnað okkarn skildu. 
Dögg það við hugðum, 
og dropa kalda 
kysstum úr krossgrasi. 

Hélt eg þér á hesti 
í hörðum straumi, 
og fann til fullnustu, 
blómknapp þann gæti 
eg borið og varið 
öll yfir æviskeið. 

Greiddi eg þér lokka 
við Galtará 
vel og vandlega. 
Brosa blómvarir, 
blika sjónstjörnur, 
roðnar heitur hlýr. 

Fjær er nú fagurri 
fylgd þinni 
sveinn í djúpum dali. 
Ástarstjarna 
yfir Hraundranga 
skín á bak við ský. 

Háa skilur hnetti 
himingeimur, 
blað skilur bakka og egg. 
En anda, sem unnast, 
fær aldregi 
eilífð að skilið. ]



[ Man ég þig, mey, 
er hin mæra sól 
hátt í heiði blikar. 
Man ég þig, er máni 
að mararskauti 
sígur silfurblár. 

Heyri ég himinblæ 
heiti þitt 
anda ástarrómi. 
Fjallbuna þylur 
hið fagra nafn 
glöð í grænum rinda. 

Lít ég það margt, 
er þér líkjast vill 
guðs í góðum heimi: 
brosi dagroða, 
blástjörnur augum, 
liljur ljósri hendi. 

Hví hafa örlög 
okkar beggja 
skeiði þannig skipt? 
Hví var mér ei leyft 
lífi mínu 
öllu með þér una? 

Löngum mun ég, 
fyrr hin ljósa mynd 
mér úr minni líði, 
á þá götu, 
er þú ganga hlýtur, 
sorgaraugum sjá. 

Sólbjartar meyjar, 
er ég síðan leit, 
allar á þig minna. 
Því geng ég einn 
og óstuddur 
að þeim dimmu dyrum. 

Styð ég mig að steini, 
stirðnar tunga, 
blaktir önd í brjósti. 
Hnigið er heimsljós, 
himinstjörnur tindra. - 
Eina þreyi ég þig. ]



[ Nú andar suðrið sæla vindum þýðum. 
Á sjónum allar bárur smáar rísa 
og flykkjast heim að fögru landi ísa, 
að fósturjarðar minnar strönd og hlíðum. 

Ó, heilsið öllum heima rómi blíðum 
um hæð og sund í drottins ást og friði. 
Kyssið þið, bárur, bát á fiskimiði. 
Blásið þið, vindar, hlýtt á kinnum fríðum. 

Vorboðinn ljúfi, fuglinn trúr, sem fer 
með fjaðrabliki háa vegaleysu 
í sumardal að kveða kvæðin þín! 
Heilsaðu einkum, ef að fyrir ber 
engil með húfu og rauðan skúf, í peysu. 
Þröstur minn góður, það er stúlkan mín. ]



[ Enginn grætur Íslending 
einan sér og dáinn. 
Þegar allt er komið í kring, 
kyssir torfa náinn. 

Mér er þetta mátulegt, 
mátti vel til haga, 
hefði ég betur hana þekkt, 
sem harma ég alla daga. 

Lifðu sæl við glaum og glys, 
gangi þér allt í haginn. 
í öngum mínum erlendis 
yrki ég skemmsta daginn. 

Sólin heim úr suðri snýr, 
sumri lofar hlýju. 
Ó, að ég væri orðinn nýr 
og ynni þér að nýju! ]



[ Hvað er svo glatt sem góðra vina fundur, 
er gleðin skín á vonarhýrri brá? 
Eins og á vori laufi skrýðist lundur, 
lifnar og glæðist hugarkætin þá. 
Og meðan þrúgna gullnu tárin glóa 
og guðaveigar lífga sálaryl, 
þá er það víst, að beztu blómin gróa 
í brjóstum, sem að geta fundið til. 

Látum því, vinir, vínið andann hressa, 
og vonarstundu köllum þennan dag, 
og gesti vora biðjum guð að blessa 
og bezt að snúa öllum þeirra hag. 
Látum ei sorg né söknuð vínið blanda, 
þó senn í vinahópinn komi skörð, 
en óskum heilla og heiðurs hverjum landa, 
sem heilsar aftur vorri fósturjörð. 

Já, heill og heiður, Halldór okkar góður! 
Þú hjartans beztu óskum kvaddur sért, 
því þú ert vinur vorrar gömlu móður 
og vilt ei sjá, að henni neitt sé gert. 
Gakktu með karlmannshug að ströngu starfi, 
studdur við dug og lagasverðið bjart, 
og miðla þrátt af þinnar móður arfi 
þeim, sem að glata sínum bróðurpart. 

Og heill ag heiður, hinir landar góðu, 
sem hólmann gamla farið nú að sjá, 
þar sem að vorar vöggur áður stóðu 
og vinarorðið fyrst á tungu lá. 
Hamingjan veiti voru fósturláði, 
svo verði mörgum deyfðarvana breytt, 
allan þann styrk af ykkar beggja ráði, 
sem alúð, fjör og kraftar geta veitt. 

Það er svo tæpt að trúa heimsins glaumi, 
því táradöggvar falla stundum skjótt, 
og vinir berast burt á tímans straumi, 
og blómin fölna á einni hélunótt. - 
Því er oss bezt að forðast raup og reiði 
og rjúfa hvergi tryggð né vinarkoss, 
en ef við sjáum sólskinsblett í heiði 
að setjast allir þar og gleðja oss. 

Látum því, vinir, vínið andann hressa 
og vonarstundu köllum þennan dag, 
og gesti vora biðjum guð að blessa 
og bezt að snúa öllum þeirra hag. 
Því meðan þrúgna gullnu tárin glóa 
og guðaveigar lífga sálaryl, 
þá er það víst, að beztu blómin gróa 
í brjóstum, sem að geta fundið til. ]



[ ég sit á borðinu á móti þér
og horfi.
mig langar til þess að snerta þig
strjúka þér og finna fyrir þér, 
en ég get ekkert fundið;
Trésmíðin þú manst. ]



[ Það eru til englar með sár á nefinu
og svo fljúga þeir útum glugga
vængbrotnum vængjum

stundum geta þeir varla stoppað 
blóðstreymið 
ef það fer að blæða úr sárunum

þegar það gerist 
halda þeir um nefið 
með öðrum vængnum 
missa jafnvægið
og hrapa niður

þess vegna eru þeir oft vængbrotnir ]



[ undir bláum bjarma
birtist þú um nótt.
Hugurinn fer að harma
allt sem sagt var ljótt

Ótamin orðin streyma
yfir þig óvarða.
innihald illt geyma
skilja þig eftir barða.

þögnin þrúgir yfir
eftir orðarimmu.
ekkert eftir lifir
nema glóðin í augunum grimmu. ]



[ Ausa hvítum
auri, baðmi
Ásgarðs, yfir
grænum Urðarbrunni. ]



[ Vann í dag, ég vann!
Hvort ég hafi unnið nokkuð
ekki gott að segja,
en ég vann en vann þó ekki.

Því vinnan er ekki, 
ekki alltaf sú vinna 
sem leiðir til vinnings. ]



[ Ég öfunda þá alla
sem þig hafa fengið
ég öfunda alla
sem einhvern eiga

Ég vildi að ég gæti
átt einhvern annan
og það sem meira er
að einhver myndi eiga
       
       Mig... ]



[ Sumt sem ég hugsa
held ég að aðrir viti
tel mig ekki þurfa
að útskýra.

En svo þegar allt
til fjandans er farið
þá sé ég það
að enginn vissi neitt.

Enginn gat mér hjálpað
því ég sagði ekki neitt
og enginn spurði mig
Því engin hélt að ég
gæti útskýrt.

Endilega mig spyrjið
um allt eða ekkert
Bara ekki leyfa mér 
að loka að mér.

Því ég vil ekki vera einn. ]



[ Dauðinn hrinur yfir mig ég er ekki að meika þetta líf
Ég verð að fara að hleypa af þessara byssu, því að ég verða að gera heiminum greiða
Ég er ekki að gera neitt hér.
Ég er á kafi í dópi, ég er að sprauta mig á hverjum degi, ég lem hvern sem ég kem nálægt
Ég er smitaður af ollum veirum sem til eru 
Ég er útskúfaður úr þjóðfélaginu, ég verð að láta þessu linna.
Ég verð að hafa kjark í að taka í gikkinn, ég er að gera heiminum gott.
Ég er að gera það svona nú þú getur þett............................
Nú er ég farin, ég er á milli himins og heljar
Ég veit ekki hvert ég á að fara ég get ekki valið hvort ég vill.
Ég á kost á því að fara til guðs eða djöfulsins en ég veit ekki hvert ég á að fara
Ég á ekki skilið að fara til guðs.
Ég er ekki búinn að vera það vondur að ég þurfi að fara til heljar
Ég verð hér endalaust því að ég er útskúfaður í dauða líka
Ég sé ykkur ganga um jörðina og ég sé allt það fólk sem er á himnum og það sem er niður í heljum 

En kemst ekki neitt.
Ég er lokaður inní glerkúlu, sem er á stanslausu flugi í kringum allt og ekkert
Ég hefði átta að þurrka mig upp á taka lífmitt saman þá hefði ég ekki lent í þessari kúlu á 

leiðinni allt og ekkert til eilífðar......... ]



[ Saman við göngum
tvö ein
úr smiðju hjartans
í gegn um drauminn,
eitt örstutt
augnablik.


Áin flæðir 
yfir bakka sína
líkt og hendur
að faðma heiminn,
eitt örstutt
augnablik.


Lukt augun
byrgja mér sýn.
Eins mun nóttin
svæfa drauminn,
eftir örstutt
augnablik. ]



[ Ég er bara lítil snót með litla fætur
lítill engill stendur mér við hæl
þegar ég er sár hann grætur 
en brosir þegar ég er sæl

Þessi engill minn er bara lítill drengur
lítill drengur með svo litlar hendur 
í gegnum heiminn með mér gengur
og guðs míns engill með mér stendur

Saman tvö þá göngum yfir allan heiminn
yfir fjöll og vötn og ár og sjó
og þó ég ætti allan geiminn
ég gæti ekki elskað hann nóg ]



[ Legg ég lófa minn i þinn lófa,
minn vilja í þinn vilja.
Verði þér í beinum
sem þú brennir öll,
nema þú unnir mér 
sem sjálfri þér.
Svo heit verði 
þér þessi orð,
so megn og sterk sem 
eilífðin er. ]



[ Verndi þig englar, elskan mín,
þá augun fögru lykjast þín,
líði þeir kringum hvílu hljótt
á hvítum vængjum um miðja nótt.

Nei, nei það varla óhætt er 
englum að trúa fyrir þér,
engill ert þú og englum þá
of vel kann þig að lítast á. ]



[ Láttu brenna logann minn,
lof mér enn að skoðann,
horfa í ennis eldinn þinn,
inn í kvenna voðann. ]



[ Tilfinningar mínar
líkt og vatn sjóða
ég reyni að halda
lokinu á.
En þær þrýsta svo fast
og mér finnst sem
ég sé að springa 
viltu slökkva undir mér?

Verð að finna
annan farveg
til þess að hella
mínum tilfinningum í.
Leit mín er erfið
og ég er bara pottur
sem ljótur og illa er farinn
en einhver þarf mér
úr að hella.

Bara má ekki vera þú. ]



[ Hvert ertu farin?
ef þú yfirgefa mig ætlar
segðu mér þó frá því.
Ekki fara án skýringa
ekki skilja mig eftir
án ljóss, í myrkrinu.

Kannski ertu bara lítil
ljóstýra, við endann.
Komst þér útúr myrkrinu
til þess að birta þín nyti sín
á meðan ég reyni að rata út.

Beindu þó að minnsta kosti
geislum þínum að mér af og til
líkt og viti mér til hjálpar
sem sýnir mér alltaf,
leiðina heim. ]



[ Hugsanir þjóta um
hugsanir sem ekki má nefna
hugsanir sem ég...
afneita en þrái
vil en ekki munu verða
geta ekki orðið
mega ekki verða
hugsanir sem stjórna verður,
hugsanir sem eyðileggja allt.

Hugsanir um mig og þig. ]



[ Láttu þér batna
mitt ljúfa ljós
því ég þín sakna
mín eilífa rós. ]



[ Mökin góð um miðja nótt
meðan telpan sefur.
Syphilis og sárasótt
snátan litla gefur. ]



[ Ég sit hér, ásamt þremur öðrum
einhverjum sem ég þekki ekki.
það er það góða við strætó.

Ergilegur bílstjórinn,
tekur við við drukknum manni
sem stóð ekki í fæturna.

TVÖ HUNDRUÐ KRÓNUR!
ha? saggdiru tvöhudrkronur? Rrrrán
öskrar hin drukkni, mér til skemmtunar

Loks sest hann
fyrir miðjan vagnin
Óþefurinn ætlar allt að drepa.

Tvær ungar stúlkur koma inn næst,
klæddar eins og hórur á góðum degi,
eru 16 en líta út eins og 12

Flissandi, kafnandi úr gelgju,
talandi um helgina og Erp
og nýja kærastan sem er 22 og er ekkert eins og Bent.

Smá tími líður, 
kafnandi úr óþef og fáfræði
stend ég upp, fer.

Frekar vil ég ganga 
í rigninguni
með sköfuna á lofti
og bensínbrúsa í hinni. ]



[ vakandi sveima ég yfir 
borginni, upplýstur af 
götuljósum sem hlífa engum.
það er eins og þau elti mann,
Þegar dimmir og maður
vill bara fá að vera í friði og
Þá, já einmitt þá 
lýsa þau eins skært og þau meiga þannig 
að allir sjá 
hvernig manni er innanbrjósts; berskjaldaður.
flótti er ómögulegur þó það sé það 
fyrsta sem að kemur upp í hugann.
Það er engin leið út nema í gegnum 
rörið sem liggur í gegnum nóttina
og inn í daginn. ]



[ Á blárri blaðsíðunni
blakaði vængjum
á blárri blaðsíðunni

vængirnir slógust við síðurnar
og orðin tóku byltingu uppí loftið
og svo niður aftur

en þegar háflugið var sem hæst
lét ég mig hrapa

í fallinu hugsaði ég um smáfugla

lenti með gogginn í gegnum bókina ]



[ Rífandi hugsprenging
algleymi
tímaleysi
örþrotinn af veiklu keyrir í gegn
hugsanir fullar af angist

sestur niður í vagninn
vissan er tekin við
rólyndið
angurværðin

ég er loks á réttri leið ]



[ Áskrifandi, 
hagar sér sem slíkur,
alltaf flissandi,
telur okkur trú um 
að viðmælendur hafi 
gleðina að leiðarljósi.

Eins og að það væri
endir og upphaf alls.

Telur sig vera
áskrifanda að gleðinni.
Allir halda að hann 
eigi að vera það.

Ef við bara vissum
hversu ömurlegt er
að vera álitinn gleðigjafi
en vera það ekki,
nema stundum. ]



[ Einstök, ótrúleg og frábær
Veist hvað þú þarft að segja
til þess að ég vilji ei deyja
þó fólkið sem ekki þig þekkir hlær
þá er mér ekki hlátur í huga
mig langar til að þér launa
nú þegar þú fórnina hefur fært
en líf mitt verður þér að duga
þannig að ég þér lofa, 
því svo lengi sem Ásgeir ég heiti
þá mun þig aldrei neitt skorta. ]



[ Frá náttúrunnar hendi hef ég náðargjöf, svo sterka
nefnist þessi gjöf að elska, ást
gaf hann Drottinn Guð mér kosti slíka að geta elskað, en af völdum þess, að þjást.

Til hvers yrði tilfinning, svo sterkleg
til að valda sársauka og kvöl ?
Nei, til að þjást, þá verður þú að elska
þó með því kallir yfir þig þá böl. 

Vertu ein, og aldrei vertu ánægð
verið tvö, og finnið samkennd þá
þó þetta endi, allt mun taka enda
er það þess virði, trúðu mér, ójá. ]



[ Stundum langar mig til þess 
að vera eins og fuglinn, 
frjáls óháður 
og geta farið hvert sem 
er þegar mig langar til þess.
Það eru forréttindi að geta flogið. 
Í hrifningu hugans yfir þessum mætti sem ég hef ekki, 
gleymast staðfastir þættir veruleikans 
og heimurinn verður aftur í lit, hjartað mitt sveipað 
regnbogaslæðu 
og andardráttur 
án takmarkanna.
Tilvistarkenning, 
ég er hér tvífætt 
og horfi á aðra 
njóta sín í listflugi 
lífsins. ]



[ Nú hætti ég að innbyrgja næringuna.
Hef ekkert heyrt svo lengi, 
ef það kæmi ein lína, myndi andardrátturinn
færast yfir á æðra stig.
Himinhvolfinn geisla af grænum ljósgeislum.
Ljósin í norðri.
Ég vona að þú sért að fylgjast með þeim.
Hjartað í mér nefnilega dansa með þeim
fara oft útaf sporinu. ]



[ Þú ert svo sætur,
Sætari en sólin.
Og betri en vindurinn sem þýtur hér.
Þú vilt kannski ekki mig.
En ég vil þig ]



[ Haustið fýkur í húmið með vindunum.
Stillt er tunglið, hvítt og mjúkt,
brosir við hjörtum manna í hófi.


... svo hugsa ég til þín. ]



[ Ár,
mánuðir
dagur
klukkustund
mínútur
sekónta

þetta líður allt 
hratt, hægt 
dagur morgun
dagur og aftur morgun,
allt lífið heldur áfram 
stundum hægt rosa hægt að maður getur ekki beði,
stundum hratt að allt flýgur í burt.

Allt heldur áfram hratt sem hægt
allt heldur áfram. ]



[ ég kom ég kom inn
en kemst ekki út 
kvartað og kveinað hér 
hver er ég hvernig komst ég hér?
fólk útum allt 

allt á fullu ekkert rugl
hvar hvar er ég kemst ekki burt
það var mjög fúlt að komast ekki burt
allt verður hljótt,
hvert hvert skal fara ekkert til að rata
vælið og skælið er hér nú hvert sal fara út. ]



[ vinir vinátta
hvað er ekki hægt að hafa betra en það
að vera með góðan vin,
vinur er alltaf hér já mér og þar hjá þér,
hver er hér með mér sem er vinur í raun
vinur sem ég á en ekki þú sem er hjá mér en ekki þér,
ég læt mig dreyma um fullkomin vin en er hann hér hjá mér eða þér.

hver veit um það hver er hér hjá þér
ef ekki hjá mér
slæmt og ekki að eiga vin
en í raun er það ég sem er vinur þinn. ]



[ Þú er sætur 
hver veit ekki um það 
en hvað um það 
hver vill þig meira en ég
kannski hún eða sú 
eða ert það bara þú
ég er hér ástfangin af þér
ég elsa þig
en elskar þú mig,
ég vil þig en vilt þú mig? ]



[ Ruða rósin hér er skorin úr hjarta mér.
lifandi hjarta mitt fylgir með 
ástin mín til þín er í þessari rós
ó hver hver vil fá rós frá mér hér?
ég vildi að þú kæmir hér og fengi hana frá mér en ekki þér.

Því ástin til þín frá mér 
lifir í þessari rauðu rós
ef rósi deyr þá dey ég 
en ef ég dey á undan þér 
haltu þá rósinn fast hjá þér. ]



[ Ég sendi þér ástar ljóð
ljóð um ást frá mér til þín 
ég sendi líka eitt lítið blóm 
sem springur út og verður að rauðri ást. ]



[ Stjarnan mín ó stjarnan mín
blikar stór og skær
hver sér hver sér ég á mér eina stjörnu hér,
bikar og blikar hér og þar
óhver fögur stjarna skæra vertu hér
allt sem ég ætla þér er að vera hér hjá mér. ]



[ Ef ég særði þig
þykir mér það leitt.
Hafði það ekki í huga.

Ég reyndi að segja
að mig liði ekki vel.
En birjaði að ljúga.

Lýgi er vefur
föst í honum er.
Og traustið í þúsund molum.

Ég ætlaði ekki að særa
og þykir það leitt.
Ég hafði það ekki í huga.

Ef þú finnur stað
í hjarta þér.
Geturu þá fyrirgefið mér? ]



[ Ég elska augun.
Ég elska brosið.
Ég elska hláturinn.
Ég elska þig.

Ég sé þig horfa á mig.
Hvað ertu að pæla?
Sérð þú mig eins og ég þig?
Það fæ ég aldrei að vita. ]



[ Ef þér líður illa.
Þá líður mér verr.
Ef þú tárast.
Þá græt ég með þér.

Viltu segja mér
hvað er að?
Svo ég get hjálpað
þér á réttan stað. ]



[ Ég er kvalin af sársauka.
Þú keyrðir yfir sál mína,
á gömlum Trabant. ]



[ Sál mín er brotin,
sjö ár af ógæfu bíða mín.
Bros þitt er sem svartur köttur,
sem læðist við fætur mína.
Gleði þin er stigi,
sem ég get ekki forðast.
Þú ert mín eilífa ógæfa,
en þú ert mín. ]



[ Kynlíf þótti karla sök,
konan erfða-syndin.
Ekkert var um ástarmök,
ætíð valin kindin. ]



[ Spor í snjónum 
eitt og einmanna 
Hvert það leiðir 
veit nú enginn 
Ég elti 
en ekkert fann 
Það hvarf 
og fannst ei aftur 
Hvert fórst þú 
á lífsins göngu ]



[ Einmannaleikinn og myrkrið

því allt er svo tómlegt
þegar birtan er farin 
eitthvað annað

og rúmið er kalt
og ég líka
og ekki laust við að þig vanti

svo ég kveiki ljósið
fylli upp í myrkrið
sný mér á hina ]



[ Orða vant þegar þú loksins komst
búin að bíða á klukkunni með munninn fullan
vissi um leið og ég sá þig 
að það var ekki til neins...

Ætli maður geti elskað einhvern alltaf? ]



[ lífið er ekki alltaf létt
það ætti ég best að vita
ég var í neyslu sem var frekar þétt
og foreldrar mínir vildu ekki af mér vita

að bæta lífið er ekki auðvelt
þó margir haldi það
þeir bara vita ekki neitt
hversu slæmt lífið getur verið

núna er mér loks að takast það
að breyta mínu lífi
núna fer ég daglega í bað
og engann mann ég kýli

ég lifði sem dóphaus og díler
og fannst það bara frekar töff
að berja menn sem kölluðust \"skvíler\"
en var ekki að fatta að lífið er röff

núna er ég búinn að fatta það
að lífið getur verið betra
ég fór í meðferð 
og fattaði það ]



[ ég hélt að ég væri að deyja úr ást
af stelpu sem ég var með
en ég var bara að rugla eins og þú sást
fattaði síðan að hún var með bilað geð

en allt snerist um kynlíf
en ekki alvöru ást
ég hélt að það væri alvöru líf
en auðvitað það brást

ástin er það sem maður þarf
inní lífið sitt
láttu mig þekkja það
því núna er ég með ást ]



[ Örsmár geimur í blómvendi.
Fegurð fullkomnast í andartaki
og birtir svip eilífðar 
í höndum mínum  ...fyrir þig. ]



[ Jú mannkynið ráfar aleitt um kalt eyðilandið.  
     Guð farinn og tra la la.  
En mér líður samt alveg fine.
     Halla mér aftur, lygni aftur augum,
nýt bara lífsins, drekk meira wein
     glugg glugg glugg jörðin á ruslahaugum! 
     glugg glugg glugg jörðin á ruslahaugum!
     syng ég lágt og lygni aftur augum. ]



[ ég brosi ekki á daginn, heldur í svefni vegna þess að í draumunum á ég heima. ]



[ Hún er skolhærð, með slétt hár, sítt og slétt eins og kaldur sjórinn sem skellur á landið fyrir utan húsið þeirra. Hún gengur oft um í fjörunni vegna þess að henni finnst þægilegt þegar sjórinn kyssir tærnar hennar í köldum sandinum, hvenær fær ég að kyssa þær. ]



[ stundum fæ ég hugdettu sem kviknar en dettur síðan aftur út úr huganum. ]



[ ég er bókaormur og skríð í gegnum bækurnar á litlum tíma. ]



[ Einmanaleikinn flögraði um 
í óvissunni
Ég var dapur þá
Ég var lokaður inni
Í dag er ég hinsvegar hamingjusamur
Með von í hjarta og öllu vanur
Framtíð er björt og lofar góðu
Ég vona að´etta far´ekki allt í móðu
Ef blessuð börnin birtast senn
þá verð ég glaður og viti menn
Óvissan mín,
hún er nú svo pent
flögrandi áður
en er nú lent ]



[ ömurleg þögn þrúgir
yfir herberginu, rykug húsgögnin
þunglynd og mædd yfir 
örlögum sínum. það er engin
tuska til þess að þurrka þennan
viðbjóð burt og okkur er að 
blæða út. Mamma! viltu lána mér þúsundkall ]



[ Lambakjöt á diskinn minn
lambakjöt á diskinn þinn
og líka framann á heimilisbílinn
ég var að aka
þú veist til baka,
þegar allt í einu klessist á bílinn eins og kaka
rolludrusla veginum á 
hafði ekki vit til að hlaupa frá.
Ég varð að beygja, 
bílnum frá að sveigja,
ég vildi ekki að rollugreyið
myndi deyja. 
hún gæti alið af sér lömb
sem gætu kýlt út heila vömb
svo bílnum á veginum velti 
svo landinn ekki svelti.
já bóndadurgur djöfull 
nennir ekki að girða
um rollur sínar að hirða, 
nei fjandanum 
var nær, 
eftir veltuna 
konan mín dó í gær
já dýrt er lambaketið, 
þegar það er etið, 
já dýr er bitinn góði 
velt uppúr mannablóði ]



[ Why wasn´t it meant to be,
just tell me and I´ll change,
Why wasn´t it meant to be,
just tell me and I´ll change.

What do you wan´t me to do,
just tell me and it will be,
you have been so nice to me,
always showed me what to see.

Maybe there is hope for us,
I´ll try my very best,
I know if we just try enough,
we´ll get there in the rest,

I´m sorry love I know it´s true,
I just don´t want to believe,
In my heart your the one,
and will always be.

I know there is no hope for us,
I tried my very best,
We never tried enough,
and didn´t make it in the rest. ]



[ Ég vil komast á tindinn
Sjá yfir allan heiminn
Láta mér líða vel
Og þú lofar mér því
Það mun allt gerast
En þá man ég allt í einu
Af toppnum er fallið ávallt mest
Og ég vil ekki meiða mig
Þess vegna sit ég hér
Einn. ]



[ Myrkrrið
augun hafa vanist því
ljósið orðið of skært
dreg fyrir gluggann 
vef mig inn í vonleysið
til að hlífa augunum.
Hef enga von til að gefa
ekkert nema vonleysið 
sem ég baða mig í
verst öllum björgunartilraunum
líkt og sá sem upplifar
síðustu sælutilfinningar drukknunar. ]



[ Ég þori ekki að trúa
því að ég geti orðið normal
átt vini, kynnst stelpum
jafnvel eignast....kærustu?
hjalparhönd að mér er rétt
á ég að grípa í og halda þéttingsfast?
Nei, ég þori ekki, ég er of hræddur
hef reynt að klifra upp áður
og það er svo vont að detta. ]



[ Vil stundum bara kúra
í myrkrinu einn.
Þar sem enginn finnur mig
og ég finn engann. ]



[ Dimmt, kalt, einn
Björt, heitt, vinir
Hvað kom okkur saman?
Hvernig kynntumst við?

Var þér ætlað að hjálpa mér
mig úr myrkrinu draga
og öll mín vandræði laga

Eða var þetta tilviljun
tvær sálir sem um lífsins götur
líkt og ókunnir vegfarendur
rekast saman í örskotsstund.

Kannski er lífið bara sekúndubrot
í hringiðu alheims sem líður hjá
í skipulögðum glundroða
að eilífu. ]



[ Tvær verur
saman komnar
enginn gærdagur
enginn morgundagur
bara nú
Tvær verur
verða eitt
að eilífu
Samt bara núna ]



[ Aldrei einn aftur
alltaf bjart ljós
glaðar raddir í kring
ást, von og umhyggja
mjúkt og hlýtt umhverfi
Ég og Hún
Ég og Allir
Ég sáttur... ]



[ Skuggarnir eru skrýtnir
og skemmtilegir í kvöld,
því nú ráða þeir ríkjum 
og rammleg hafa völd,
svona hafa þeir látið
í meira en heila öld. ]



[ Ekkert vildi ég frekar,
en vera einn með þér
og vita að heimurinn
stendur með mér.
Stinga saman nefjum,
eiga góða stund
sem lyftir okkar geði
og gleddi okkar lund.
Ómæld yrði hamingjan
að eiga slíkan fund.

En tíminn virðist horfinn 
hann týndist í gær,
og enginn var í holti,
heyrandi nær,
nema lítil stjarna,
blikandi, skær,
sem stundum virðist nærri
en oftast er hún fjær
því engum virðist líka
hennar stóru klær.

Ég bíð nú enn og vona 
að byrti yfir þér,
svo vítiskvalirnar allar
fari burt frá mér. ]



[ Stendur í hafsauganu
og vitnar um faðmlög okkar
þar sem við laugum okkur
í sinni hvorri einsemdinni
á bláu blómsturengi

hann brosir, því hann sér
hvernig við skýlum okkur
bak við alla nektina ]



[ Mjúkar gælur 
og feimið hörund svarar treglega
spyrjandi snertingu
líkaminn eins og yfirfullt lón
bíður þess að verða dynjandi flóð
sem þrumandi hrífur burt 
allt sem á vegi þess verður
í ljósaskiptum lostans ]



[ Langar til þess að fara út
til þess að skemmta mér
eignast vini og kynnast fólki
tala við stelpur og fleira
gera það sem ykkur finnst venjulegt
langar bara að vera venjulegur

En í staðinn
sit ég einn
inni í stóru húsi
frá morgni til kvölds
og geri ekkert
nema að langa ]



[ Flekar tveir færast í sundur
dag frá degi, viku til viku
víkkar bilið á milli
hafið stækkar og tíminn líður
meira vatn rennur til sjávar
uns bilið verður svo stórt
að ekki er hægt það að brúa
uns við sjónar missum
hvort af öðru. ]



[ Í gær dó dagurinn
og var jarðaður með viðhöfn
sungur fuglar sorgarmars
blésu vindar í veðursins lúðra
á meðan kistan var lögð
í nývígða næturmoldina
milli deyjandi geisla sólar. ]



[ Eitt lítið tóm
og myrkrið svo mjúkt 
áður en nótt dagar uppi
og skýin hátt og snjallt
tilkynna komu sólar.

Eftir rauðum dregli
er lagður er snjóföl
gengur svo sólin með hirð sinni
niður heiðina
og heilsar hneigjandi húsunum. ]



[ Þegar stjörnur falla af himninum
og stíga dans á svellinu,
við stöndum frosin og horfum hugfangin á

Þá er þægilegt að vera til ]



[ Ég horfi út um gluggan
ég sé lítinn fugl
heimili hans er tréð
fuglinn horfir á mig og syngur
hann er sáttur 
þó heimilið mitt sé stærra en hans

Hann syngur

ég dáist að honum
ég á 100x stærra hús
(með milljón skrilljón húsgögnum)
en ég syng ekki
en hann syngur
og hann á heima í tré

Það byrjar að kólna
mig vantar eldivið
ég hegg niður tréð
og set það í arininn
og mér er heitt

og ég lít út um gluggan
og þar er fuglinn dauður..

..það er víst kjúklingur í matinn í kvöld ]



[ I keep telling myself, it´ll be alright
So I can go to sleep, at night
But deep inside, I can feel
that for real, I have no idea
and all that I´ve got for certain
is fear. ]



[ I´m a soldier, fightin\' a war
The enemy, is my fear
My weapon is jammed
and I\'m out of ammo
My enemy closes in
and all I have is my knife
and a choice, 
torture or death? ]



[ Hrúðurkarl ljótur, festir sig við hvalinn.
Harður og kaldur, næst ekki af.
Heldur fast og lifir af hvalnum.
Lifir með öðrum en lifir samt einn.
Þráir kannski frelsi en ekki fyrir það gerður.
Mun ávallt vera háður öðrum,
háður þér. ]



[ My fear is always near
tear that are fighting through
even with you here
I do not know, how to be true
Because I fear you too. ]



[ I long to be free
to soar through the sky
like the eagle flying high
to free the chicken inside of me ]



[ Fegurðin flýgur um loftið,
sýnir sig og sér aðra,
hugsar mikið um útlit sitt.
Hún bara skilur ekki.
Sönn fegurð kemur að innan. ]



[ Um daginn mætti ég tunglinu hálfu
með pípuhatt og bjór, haltrandi með staf
og tunglið sagði mér
að undan sér gengu stjörnur
og ein þeirra væri svo stór
að tunglið væri eins og götóttur margsniðinn ostur miðað við hana
enda var tunglið aðeins hálft
með pípuhatt, haltrandi með staf
og þarað auki timbrað
þannig að ég bara gekk í gegnum það

ljósastaurarnir brostu við blik ]



[ Himnaríki heillar enn,
 helvíti er verra.
 \"Hið efra\" fyrir helga menn,
 \"hið neðra\" fyrir perra. ]



[ Af fjöllum óma gólin,
 nú koma \"jóla-fólin\".
   Yfir snæ,
   í byggð og bæ. 
 og hafa með sér jólin.

 Sögur eru til af þessum sveinum,
 frá eldri tíð að þeir ullu meinum. 
    Hlupu um grund,
    hrekktu hal og sprund.
 Skyldir \"Leppa-lúða\" karllegg beinum.
 
 Nú á seinni tímum eru frægir,
 fyrir bara að vera nokkuð þægir.
     Ekki lengur hrekkja,
     eða nokkurn klekkja.
 En gefa \"gott\" sem öllum börnum nægir.

 Í dag þeir sveinar arka yfir snjó
 að gefa gjafir í þægra barna skó. 
   Inn og út um opnanleg fög,
   raula á meðan jóla-lög.
 Meðan börnin dvelja í draumalandsins ró.
 
 Við ættum öll að þakka stemminguna
 er njótum við um jóla-hátíðina.
    Þakka þrettán strákum 
    og prakkara þeirra látum.
 Og dveljumst meðal fjölskyldu og vina. ]



[ Ei grátum við neinu tárinu
 þó við vöxum upp úr hárinu.
 Því mikið vit í kollinum
 er það sem veldur skallanum. ]



[ Ég geng um bjartan dal,
í gleðikasti dansa við úlfinn
syng hástöfum með hrafninum.
Þá sé ég konu í hvítu,
sem hvíslar að mér blíðlega
\"Palli svakalega ertu sætur\"

Skógurinn fellur yfir mig.
Úlfurinn bítur af mér fæturna,
hrafninn plokkar úr mér augun.
Konan í svörtu tekur röddina
og öskrar með henni
\"Palli drullaðu þér á fætur\" ]



[ Syndsamlegt líferni mitt nær hámarki
ég brosi í fermingarstellingu
svara kurteislega líkt og sonur embættismannsin.
Ég segi henni hvað klukkan sé.
Skilningur minn á breytingarskeiðinu er 
ágætur.
 Ég er nátengdur móður minni
svo að ég veit hvað hún meinar þegar hún útskýrir tilfinningar sínar fyrir mér.
Mér finnst fyrrverandi maðurinn hennar
skemmtileg týpa
en hann hefði mátt koma betur fram við hana.
Ég er stoltur af syni hennar, sem er útskrifaður úr KB bankanum  og innskrifaður á Wall Street.
Ég skoða myndina af honum og segi henni að hann sé næstum jafn myndarlegur og hún.
Ég kyssi hana nautnafullt bless,
þó svo að ég kunni illa við 
að taka 
í
rass
á fyrsta deiti. ]



[ ég þoli ekki þessa helvítis druslu,
hún hafði hann einu sinni, en ég á 
hann núna! og ég á hann alein. 
Eða kanski ekki? ég er ekki viss,
það er einhver efi í mér og óvissa 
um að hann vilji kanski hana frekar 
en mig.
aaaaarrrg ég er að verða brjáluð á 
þessu. Andskotinn ég segi honum bara upp.
Hann getur allt eins farið að ríða þessari rauðhærðu druslu. 
það er hvort sem er það sem honum langar mest
og hann skal bara fá það. ]



[ vinnan mín er leiðinleg, það eru menn að stríða mér þar alla daga. 
þeir gera grín að hárinu mínu, nefinu og því hvað ég er feitur.
en ég er ekkert feitur, ég er bara venjulegur maður, með fallegann stóran mallakút og djúpan nafla. ]



[ Það kurrar í brjósti mér bergmál
biturð liðinna daga.
Sögur sem seint fá að gleymast
og leggjast á samviskuna.

Sá er einn sem getur 
læknað og lagað öll sár.
Sagt er að það sé tíminn
ég hef ekki séð\'ann í mörg ár.

Ég vona að\'ann villist hingað
velkominn hann er.
Bara að\'ann muni að koma
með lækningu handa mér. ]



[ Dimmir dagar svartur himinn
sálinni troðið í kaf.
Skuggar gluggans reyna að teygja
anga sína út á haf.

Spegillinn hann lýgur lýgur
og logarnir teygja sig út.
Inn í hann samt þú stígur
glöð en samt niðurlút.

Spegillinn hann lýgur lýgur
Talar ei sannleikann.
Inn í hann samt þú stígur
eltir lygarann taktfastann.

En tíminn hann tapar takti 
fjarar stundum út.
Sál þína hann burtu hrakti
svo hjartað hrökk í kút.

Þú vaknar ein á víðavangi
og vofur sveima um. 
Með blóðugt hjarta í þínu fangi
og stírur í augunum.

Heim þú gengur ósofin, dofin
í draugfínu dressinu.
Kjóllinn hann er sundurrifinn
og þig verkjar í klofinu.

Láttu þér nú líða betur
og legstu upp í rúm.
ég finn að það verður kaldur vetur
og mikið um blásvart húm. ]



[ Vindurinn hvín, hvítt brúðarlín
rósfagra dís, eitt sinn var mín.
Örlagaöfl tóku öll völd
sit ég hér einn kvöld eftir kvöld.

Blóðið það rann, kuldann ég fann
fjaraðir út fanginu í.
Ekkert ég gat sagt neitt við því
nema að ég elska þig.

Í augnabliks tíð vitið það vék
ég fyrir það líð það sem eftir er.
Æ gefðu mér grið, ég grátbið þig
Ég þrái ró og dauðans frið.

Ekkert nú er eftir hér 
og sektin hún er orðin óbærileg.
Ég lifað ey get hverja einustu stund
án þess að dreyma okkar seinasta fund.

Blóðbragðið finn, kinn við kinn
gerðu það vina, hleyptu mér inn.
Ég deyfi mig vel, svo verkurinn fer
fyrir vikið ekkert eftir af mér.

Allt sem ég man, man ég svo vel
hverja einustu nóttu ég græt mig í svefn
tárin ég vel og vandlega fel
sorgin hún er undir grímunni hér. ]



[ Kannski, sagði ég aldrei satt.
kannski, þá leið tíminn allt of hratt.
Og ef til vill var ég engum til góðs
sem á endanum leiddi til táraflóðs.

Hjörtun þau brenna innst í sálinni.

En ég ætlaði engan að særa
ég vildi aðeins fá að synda í vatninu tæra.
En ég endaði allur á bólakafi
fastur á botni, í lífsins djúpa hafi.

Hjörtun þau brenna innst í sálinni.

Dökkir skuggar læddust yfir allt bjart
dregið fyrir og hjartað í mér varð svart
Og í höfðinu ógnarverk ég finn
raddir sem reyna stanslaust að komast hér inn.

Hjörtun þau brenna innst í sálinni.

Það er svo vont að finna svona til
fannst bara, mér hafa verið gefin röng spil.
og vildi aðeins fá endurgjöf
en endurgjöfin endaði í eigin gröf.

Hjörtun þau brenna innst í sálinni. ]



[ Við viljum efla vort land
við viljum mala gull
við viljum drekka sull
við viljum sökkva skipum
við viljum ljótum söndum
við viljum skinku á brauðið
við viljum afslátt
við viljum fara á námskeið í fjöltækni
við viljum vita hvað guð heitir
við viljum ríða konu náungans
við viljum syngja erlendis
við viljum fá frið
við viljum vera borginmannleg
við viljum að eftir okkur sé tekið
við viljum fleiri störf
við viljum harða jólapakka
við viljum íbúðir,bíla,börn,banka,tussur,homma, skólabyggingar, sementspoka, samsæriskenningar, vesturbæjarlaugina, lynghálsheiðina, öskubakka, skyndilausnir, sérábátifólk

En við viljum ekki
hætta
að 
vilja ]



[ það fór aldrei.

Ég gekk svo langt
ég gekk svo lengi
skildi eftir mig svo mörg spor

leit aldrei til baka
hrasaði
datt
það blæddi og ég hélt ég gæti ekki haldið áfram

skildi svo margt eftir
ætlaði ekki að líta til baka

hvern langar svosem að sjá þennan fjandans banatind eina ferðina enn?

ég gerði allt nema að hlaupa

en helvítis fjallið fór aldrei. ]



[ Ég heyrði óhljóð
eins og endalaust óp
úr víti
haturs öskur og volæði.

Ég komst að því seint um síðir
að þetta var bara hljóðið
frá skósólunum þínum
þegar þú gekkst á braut.

Ég legg við hlustir
en bergmálið virðist koma 
frá mínu eigin hjarta. ]



[ Allt er svo hljótt, allir sofna nú,
ekki ég, bara þú.
Allir sofnuðu þegar ég taldi þrjú,
það er satt ég segi jú.
Allt er svo rótt,
og ofsa hljótt.
Um þessa dimmu nótt,
þar sem engin dreymir ljótt.

Þú dreymir eigin vinaheim,
líka jörð uppí geim.
Og sýndir öllum þeim,
þinn fagra óskastein.
Þú áttir hann ein,
þú óskaðir að engin gerir mein.
Í þessum blíða heimi,
og guð þér aldrei gleymi.

Nú er dagurinn,
stirður á þér leggurinn.
Sefurðu eins og steinn,
enginn dreyndi ljótt, ekki einu sinni einn.
Þú ert ekki vöknuð enn,
samt ég vek þig seinna senn.
Nú þú ert úr rúminu að renna,
og allir ljótir draumar brenna. ]



[ Englar uppí himnum,
eru fallegir og dást.
Eins og guð verndar,
jörðina af ást. ]



[ Ef ég væri þú, þá myndi það verða ég,
í loftinu þá varst það þú, eða ég.
Um skýjin blá, fuglar hjá, með mér eða þér.
Í vindunum ég flaug, um háan geim. ]



[ Það sprakk ekki í loft upp ein og í bíómyndum
En það sprakk
Það var sárt 
að missa svona mikla ást
Mín stóra ást sprakk
ó á hverju tókstu hann frá mér Guð?
Hvað hvað gerði að mér 
Æ ó Guð á hverju hann?
hann sem var mín stóra ást

Ég elskaði hann svo mikið 
á hverju tókstu ekki mig?
En hann átti ekki að fara 
Ég dey ég dey það er ekki hægt að lifa
með enga ást. ]



[ Ég á fjölskyldu 
sú er stór
við erum 10 en ekki 9
viltu vita það sem gerist ein dag?
við vorum 8 að leita af 9
9 og 10 voru í hlýju 
Minna og Linna  voru að tína 
Stína var lítil og voða stritil
Er voða mikið að vera 10 en ekki 9
Ég vil hlýju en ekki Mínu. ]



[ Ár er síðan ég sá þig fyrst,
sveipaður gylltum bjarma.
Fékk ég þínar varir kysst,
og mína vota hvarma. ]



[ Man ég síðan sá ég hann,
Í útlandinu forðum.
Fiðring um mig alla fann,
er á hvort annað horfðum. ]



[ fer daglega í vinnu
oftast er það ágætt
stundum fer ég í klemmu 
út af sjálfum mér
ég lýg oft að sjálfum mér
ekki tek ég eftir því
á meðan aðrir gera það
til hvers að lifa spyr ég
og þá segir fólkið
þú verður að lifa einn og sér 
en ekki með áhyggjur af öðrum
er eina svarið sem ég fæ
kannski seinna þessu ég næ
staðreyndin er sú að ég er ég
ég er ég ]



[ það er um svo marga vegi að velja
svo margir vilja þér hamingju selja
vegir til hægri og vinstri handa
en gættu þín þú skalt valið vanda

vegur ástarinnar sætur er
en þar er svo margt sem miður fer
því þegar ástarinnar sælu þrýtur
hún læðist burt og hjarta þitt brýtur

menntavegurinn er virtur mjög
hann býður upp á fjölmörg fög
á honum liggur mikil viska
nú er ei lengur neitt á að giska

framabrautina margir vilja
ganga þar um og ekki margt skilja
búa um sig á háum stalli
enda þó flestir á miklu falli

bakkus býður góða leið
fram hann magnar undraseið
margan manninn til sín lokkar
alla orku svo úr þeim plokkar

einn er vegur þyrnum stráður
en er hinn rétti samt sem áður
ef þú hann velur verður þú hólpinn 
því þar er Jesús Kristur stólpinn ]



[ mér finnst bara svindl að ég lendi í BUM-inu standandi á gólfinu á kaffibarnum, hallandi um 10° áfram með munnvatnsbununa alla leið niður meðan hún situr og veit ekki neitt reykir sígarettu

(\"ég er líka með sígarettu\") ]



[ eftir að þessi ég hafði ákveðið að þetta væri málið, algjörlega málið og ekkert nema málið

ég kynnist öllum hinum keppendunum sama daginn

gaf meiraðsegja í skyn að það *hefði verið keppni* sumstaðar þegar mér fannst ég geta treyst því að mæta skilningi

og forðaði mér frá því að fá yfir mig ógæfu með því að spyrja um hana í heilan dag ]



[ Veistu mín vina hvað gerðist i nótt ?
Á vængjunum rótt
til okkar i bæinn
yfir úrsvalan sæinn,
kom vorið svo indælt, svo hljótt.

Órofin kyrrð og vorsins angan vitin fyllir
og vetur rétt tyllir
tánum á fjöll,
þar ennþá er mjöll
og sólin öldur á sundunum gyllir. ]



[ Eitt gamalt tungl
dvelur í silfruðum skýjabakka.
Þurrmjólkaðar eru allar nætur og rökkurvísurnar
kveðnar.  Það hrímar undir bleiku morgunsárinu.
Sólbreyskin dagsláttan bylgjast í túninu.
Blágrænar vindstrokur hörpunnar
boða dagvist í Nýdölum. ]



[ Dag einn kom fuglahjörð
á litla pollinn framanvið Glugghús.
Ég hafði verið að saga hjólbarða
niður í ræmur í sólskinsskúlptúrinn
þegar vængjasláttur
<dd><dd>barst mér til eyrna.
Ég kvikaði söginni í geislanum
og lét í vestisvasann.  Skýjaglamur
heyrðist frá Glugghúsum
og fölbleikum bjarma sló á mæninn.
			
			</dd></dd> ]



[ Letilega hvílir mjöllin
á þaki hússins
eftir stormbeljanda
og stórhríðar
eftir drungalega viku.

Heit og svört kemur nóttin
til hússins
eftir þungar andvökustundir
og óttunnar blik
og dægrin þreytt. ]



[ Þar sást til hans síðast
í urðinni vestanverðri
slaga áveðurs á tindinn.

Nú sitja dömur við
með stramma handa á milli
og krosssauma í dúkinn
mynd af dýrlingi.

Þar sést hann.
Ungur maður með ljóst
liðað hár
krýpur við sýrualtarið
og tendrar cillumi. ]



[ Sætt er vínið
vina á milli.
Tár í glasi
glaumur í kring
stíga dansinn
hindurvættir. ]



[ Neyðaróp úr sálardjúpinu
náði eyrum hinna stríðandi fylkinga.
Rimlarnir hvítna.
Það skröltir tómlega í skráargötum
þegar lyklum er snúið.
Andlit varðanna sem upplituð dula.
Það barst neyðaróp úr sálardjúpinu
í nótt. ]



[ Fólkið
hylur spor sín
og vængi
í dufti sannleikans
í andartaks birtu.

Hvít lygin
skín innum glugga
og bræðir hjörtun. ]



[ Form og litir,
hugans litir.

Engir stafir 
geta myndað orð
sem lýsa mínum 
tilfinningum 
og hugsunum.

Svartholið gleypir allt
innra með mér...
og ég er frosinn.
Það gleypir, gleypir
og gleypir...

þar til það springur
og tilfinningar
og hugsanir mínar
slettast á striga.

Verða að formi og litum,
mínum lífsins litum. ]



[ Til hvers?
Hvert er mitt hlutverk?
Hví þessi vanlíðan?
Hvað hef ég í fyrri lífum gert?
Til þess að hljóta þessi örlög?
Endalausar þjáningar, sóun súrefnis.
Eilífur ósigur... ]



[ Feiminn lítill strákur er
en vill bara við einhvern tala
en það sem meira er
einmanna og tilbúinn að láta sig fara,
engan tilgang með lífi hér sér,
vill loks fram af bjarginu vaða. ]



[ Hví hef ég hlotið þessi örlög?
að hýrast í þessari skel?
óbrjótanleg, ógegnsæ og hljóðeinangruð hún er
En aðeins á minn veg
Kannski, einhver fyrir mig gæti
hana brotið og upp á arma sína mig tekið
við mig talað og eftir mér horft
En því miður heppni mín ekki svo mikil er
að einhver í þessum heimi hér
að sér þetta verk geti tekið. ]



[ Langar bara að tala við hana
allan daginn út og inn
jafnvel alla nótt
en veit bara ekki um hvað
vil í raun bara
af henni vita
mér við hlið
ávallt og að eilífu. ]



[ Id, ego, superego
Hver er hin rétta blanda?
Hvert er mitt frumeðli?
Sjálf eða yfirsjálf?
Hver er ég? ]



[ 1 year
12 months
52 weeks
365 days
Alone in every way
for far too long
ever since that faithful day. ]



[ Taktu mig
lagaðu mig
gerðu mig að manni
gerðu mig eðlilegan
ljáðu mér þann hæfileika
til að kynnast fólki
og eignast vini. ]



[ Single white male
seeks someone to
spend his lonely 
nights with.
Please be gentle
For he is a very
fragile little boy
who has been alone
for a long time. ]



[ Tilveran er undarlegt fyrirbæri
Sykursæt á tímum
En stundum er hún bitur
og mjög oft bara súr
Vildi samt óska að
nammidagarnir væru fleiri ]



[ Margir í sögunni
skilja eftir sig spor
og hafa áhrif á hana
Ég kom og mun fara
án þess að nokkur taki eftir
án þess að snerta nokkurn
án þess að skilja neitt eftir
nema kannski legstein og jafnvel kistu. ]



[ Horfi út í biksvart tómið,
hvergi er glætu að sjá.
Hugurinn reikar um minningar barnæsku;
-Getur þó ekki gleymt
hinum nýjustu vandræðum,
er þungt liggja hjarta á. ]



[ What kind of love is it,
if you have to pay for it in tears?
What kind of hate is it,
if you embrace it with your heart?
What kind of respect is it,
if you get hated in return?
What kind of fear is it,
if it makes you laugh?
-What kind of life is it,
if you don´t get to live it? ]



[ Fullkomið andartak.
Ég
þú,
og ævarandi trú,
á
kerti og olíur.

Fullkominn koss.
Varir
losti,
þrá og þorsti.

Fullkomin útreið.
Stunur 
sviti
heitt,
tvö rennum saman í eitt.
 
Áköf.
Andköf.
...
Brosum týnd 
í 
Fullkomnu andartaki. ]



[ Ég sitt hér og skrifa þér
Við kerta ljós 
hugsa ég um þig
ég þrái þig
elska þig
Hví  fórstu frá mér

Hér er bréf til þín 
frá mér minni
söknuð og ást
komdu aftur til mín ég þrái þig
Ég mun bíða hér eftir þér
Æ komdu nú aftur hér
því ég sandi þér ástarbréf. ]



[ Ég var ástfangin 
af þér í 6 löng ströng ár
ástfangin af þér hér 
en aldrei tókstu eftir mér 
Ég reyndi og ég reyndi 
en ekki tókstu eftir mér
Á hverju gat ég verið svona lengi ástfangin af þér

Þú þagðir svo lengi að segja mér 
að þú vast ástfangin af mér 
En þá var ég ástfangin af þér og þú mér 
en eig er hægt að segja orð nú því þú ert úr. ]



[ Hvert er þitt takmark trúlausi maður
og telur þú málstað þinn réttan?
Himnaríki, helvíti, hvar er þinn staður?
Hefur þú ekkert að seigja?

Trú mín er tál, því hugur og sál
Eru takmörkun manna á valdi.
Því hugurinn breytir valdi í bál
sem brennur trúna með galdri.

Minn staður er hér á helvíti á jörð.
Hér sem kapítalistar um reika
þeir klekja á lýðnum, nota klæki og brögð
- kaldir segjast hjúkra þeim veika.

Í umvörpum koma og eigna sér alsnægðaforða.
Engin dýrð né miskunn, öll þeirra hugsun er tál.
Hér er ekkert nema ískalt auðvald með bláan borða
og baráttan um auðinn sem fyrnir þeirra sál.

Sálin verður sjúk, sjúk í bæði völd og auð
og í sigurvilja hans býr þrotlaus kraftur.
Að endingu mun hún ekki vera lifandi né dauð
og aldrei mun hún þangað snúa aftur.

Eldur læðist út um allt
endalausir logar. 
Hörundið er hrjóstrugt þvalt 
er helvíti í þá togar. ]



[ <div style="width:350" align="justify">Þegar ég var lítil átti ég dúkku. Þetta var falleg dúkka í bláum kjól með ljóst liðað hár. Í hárinu voru tvær himinbláar spennur. Ég söng fyrir dúkkuna: Dansi, dansi dúkka mín, dæmalaust er kjóllinn fínn... Núna heyri ég öðru hverju þetta lag og hugsa til þess tíma þegar heimurinn snérist aðeins um þessa dúkku, í litla bleika herberginu mínu uppi á lofti. Þá var ég áhyggjulaus yfir að nokkuð slæmt gæti hent mér og sannfærð um að það væri gott í öllum. Smám saman rann svo upp fyrir mér hvert eðli mannsins er, það er vont vont vont.
          Dag einn var bláu spennunum stolið. Það var eftir heimsókn eldri leikskólasystra sem vildu sjá fallegu dúkkuna, sem hafði gimsteina spennur! Ég fattaði ekki að spennurnar væru horfnar fyrr en vinkonurnar voru farnar. Mér varð þungt fyrir brjósti og fór að svíða í maganum þegar ég áttaði mig á því að stelpurnar hefðu komið undir fölskum forsendum. Dúkkan var ekki söm eftir þetta. Í hvert sinn sem ég horfði á hana mundi ég eftir því, að eitt sinn hafði hún fallegar spennur í hárinu. Síðan hef ég oft hitt þessar stelpur. Þær heita bara öðrum nöfnum og líta öðruvísi út en við fyrstu kynni. En alltaf bera þær sömu kveðjuna.</div> ]



[ Það kom mynd á skjáinn
   en tárin fylltu hvarma fljótt,
     hendur titra og skjálfa.
 Því á undan var maðurinn með ljáinn
   og sónarinn sagði allt er hljótt

     Ég fæddi þig í þennan heim 
      vikuna eftir að mamma dó,
        hríðarbylur úti var.
       Tárin huldu alla sýn 
    ég vissi samt að þú varst mín.

      Svo falleg og húðin slétt 
      með aðra hönd undir kinn,
       ég kyssti þig og signdi.
   Friðsæl í framan sem sofandi barn
        það nægði mér um sinn.

       Í fangi ömmu hvílir vært
       það mikla huggun veitir, 
     líf þitt stutt eins og kertaljós
     en hjá mér þú alltaf verður  
      Auðbjörg litla mömmu Rós ]



[ Ef þú veist ekki hót
og það er þér fjötur um fót,
opnaðu þá augu þín
og upplifðu nýja heimssýn. ]



[ Það er hægt að hafa yfir heilar bögur án þess
rímið þekkist, þegar þær eru nógu alþýðlegar. ]



[ Á sætastri blómrós er sárust þyrniflís
og snákurinn sér leynir í fríðleiks paradís.
Hið gullnasta ský verður skúraflóki grár,
og skemmtun vorra drauma snýst upp í vökutár.

Það vissi ég áður, en nú ég fyrst það finn,
þú fríði, falski svanni, með tálarbros á kinn.
Ég kveð þig og fer með hug sem hryggðin knýr,
en hyggnari' af skaða þótt fræðslan væri dýr.

Sá himinn sem er hruninn ei byggist brátt á ný,
nú búi hvort að sínu sem ræður viljinn frí.
Þín leið er til fjöldans, en mín er fyrir mig,
við mætumst aldrei framar, því sundur liggja stig.

Ég hælist ei um það, með hryggð ég finn og veit
þíns hégóma forlög í glaumsins trylltu sveit:
þitt gull verður aska, þín gæfa moldarryk,
í grát snýst þín léttúð, í slys þín eiðasvik.

Ég get þig ei hatað sem áður unni' eg mest,
en oft hef eg óskað: við hefðum aldrei sést,
ég get þig ei elskað, fyrst ást þín reyndist tál,
en ævilangt þinn skuggi mun hvíla' á minni sál. ]



[ Niðar foss í djúpum dal
dimmum fram úr hamrasal
þar sem bláu blómin dreyma -
heyrðu, daggardropi skær,
dvöl hjá blómi var þér kær
þegar gullnir geislar streyma -
svo er ástar yndisró,
öll þar gleðiveröld hló,
hvítir svanir syngja,
leikur bæði líf og sál,
leikur tunga, hjarta, rödd og mál,
allt er fagurt eins og stál,
álfaskarar ástarklukkum hringja. ]



[ Sjambalei
syngdu mey
Sjambalei

Djabbírisúmm
vertu svo búmm
Djabbírisúmm

Blabbídíbleim
farðu svo heim
Blabbídíbleim

Pjansktalaplaftur
komdu ekki aftur
Pjansktalaplaftur

Mambadamorga
hættu að orga
Mambadamorga

ég vil ekki borga
slímroddatorga ]



[ Eitthvað á mér hvílir þungt,
veit ég ei hvað veldur.
Inn í mér brennur ástarljóð,
er enginn mér endurgeldur. ]



[ Ást ég á í hjarta mikla,
álög eru það á mér.
Því enganveginn fæ ég lykla,
er opna hurð að hjarta þér. ]



[ Gígaraðir gnæfa yfir sanda
grátt er hraun um öræfanna svið.
Ógnartungur eldsumbrota valda
eyðilegging, um þúsund ára bil.

Gróinn var hann grasi dalurinn handan
gulli sleginn sóleyjum og trjám.
Loftið þrungið ljúfum birki angan
lyngið bærðist, fiska vöktu í ám.

Sem hendi snöggt um vanga þér sé strokið
svo brátt varð myndin fagra að svörtum reyk.
Grasið brunnið, allt í gjósku sokkið
grafnir dalir, lækir og brennd hver eik.

Árin líða áfram, hraunin kólna
öskulögin gróa smátt og smátt.
Ljótir gígar af litlum grösum bólgna
lifnar allt er fyrr laut dauðans mátt.

Meðan sól og máni á jörðu glóa
mun landsins saga endurtaka sig.
Hæðir, dalir, hlíðar aftur gróa
(og)hæst þá ber, mun hraunið streyma um svið. ]



[ Mér þykja þeir kaldir,
þessi stjórnmálasvín.
Þeir eru illa upp aldir,
og snúa öllu upp í grín. ]



[ Himinhvelfing, himin sýn
halastjarnan bjarta.
Fyrst svo skær, en svo hún dvín
sem mitt brostna hjarta. ]



[ Lóan hefur lipra hönd,
leysir marga hnúta,
selur vefur sokkabönd,
svínið vefur klúta.

Eg sá hest með orf og ljá
úti á túni vera að slá.
Hátt í lofti heyrði eg þá
hund og tófu kveðast á. ]



[ Í eld er best að ausa snjó,
eykst hans log við þetta,
gott er að hafa gler í skó
þá gengið er í kletta. ]



[ Mér er orðið stirt um stef
og stílvopn laust í höndum,
í langnættinu lítið sef,
ljós í myrkri ekkert hef,
kaldur titra, krepptur gigtar böndum.

Húmar að mér hinsta kvöld,
horfi eg fram á veginn,
gröfin móti gapir köld,
gref ég á minn vonarskjöld
rúnir þær er ráðast hinumegin. ]



[ Ísland ögrum skorið,
eg vil nefna þig
sem á brjóstum borið
og blessað hefur yfir mig
fyrir skikkun skaparans.
Vertu blessað, blessi þig
blessað nafnið hans. ]



[ fyrirgefðu að ég sjái ekki sólina eins og þú.
fyrirgefðu að ég sé öðruvísi.
fyrirgefðu að ég taki ekki þátt í neinu.
ég er að reyna.
ég er föst í myrkrinu, kemst ekki burt.
fyrirgefðu að ég dregst saman þegar þú snertir mig.
fyrirgefðu að ég sé ekki eins og þú.
fyrirgefðu að mér líður alltaf illa.
ég er að reyna.
fyrirgefðu að ég sef ekki bara græt.
fyrirgefðu að ég afsaki mig, ég vil bara ekki
að þú vitir sannleikann.
fyrirgefðu að ég láti þig hlusta á mig
þegar það kemur ekkert nema rusl út.
fyrirgefðu að ég ljúgi, ég kann bara ekki að fela mig öðruvísi.
svo lengi sem ég er einhver önnur,
þá þarf ég ekki að vera ég sjálf.
fólk vill ekki þekkja það sem það ekki skilur...
það skilur mig enginn.
enn ég reyni að hanga í leiknum.

þks ]



[ Friður ríki í augum þínum.
er nóttin kemur inn.
Umvafinn ertu ást minni
Sem dvín inn um gluggann þinn.
Skinn þitt kalt, blóð þitt heitt,
dauðinn þig ei getur meitt.

ef þú týnist, leitaðu mín.
Og ég mun sjá um þig.
Sofðu nú, hvíldu styrkinn.
óttinn mun leiða þig burt.

þks ]



[ Horfi í augun þín, sé mig.
horfi i gegnum þig, finn frið.
Sé inn í þig, held á þér.
Sé huga þinn, finn hitann.
Veit þú elskar mig, finn þig.
Ekki segja neitt, ég veit.

þks ]



[ falskar vonir streyma...
gegnum mig.
hugurinn í molum og svartur.
vindurinn inn í mér reynir að komast út.
veggirnir blina á mig og kæfa mig.
reiðin, sorgin, sakleysið rífa mig í sundur.
vindurinn verður að stormi og æðir um allt.
særir allt, bullar og hverfur síðan.
síðan stend ég upp alein og man ekkert. ]



[ geng niður götuna.
gráu götuna...
sé fyrir mér daginn,
þennan ódauðlega dag.

þegar allt var í lagi,
þegar þú varst hér,
þegar tárin komu ekki niður.

Nú streyma þau eins og foss,
niður vanga mína týnast.
ofan í hyldípið ég læðist og sofna.

geng niður götuna og man eftir þér,
alla daga,
hverja stund,
get ekki gleymt þér.

Eitthvað sem er bannað að fá.
eitthvað sem ég fæ ekki að njóta,
eitthvað ekki ætlað mér...
þú. ]



[ hausinn á mér er að springa,
alveg galtómt,
get kallað endalaust.
fæ ekkert svar.

allir farnir,
var alveg að ná þeim...en datt.
missti stelpuna,
brotnaði í þúsund mola.

reyni að púsla henni saman,
það bara vantar suma bútana.
of lítil birta, sé illa.
get ekki einbeitt mér.

vantar lungun, nær ekki að anda.
vantar tjáninguna,
ein súpa.
ein. ]



[ mér var hvíslað,
fann hlýjuna,
fann ástina.

leit í augun og sá sorgina,
sá reiðina.

opnaði mig,sá tár.
er blaut á öxlinni.

ég finn. ]



[ Lifðu lífinu.
Láttu þig dreyma.
Láttu þig dreyma um hvernig þú ætlar að láta drauma þína rætast.
Lifðu lífinu fyrir sjálfan þig, engan annann.
Lifðu lífinu í hamingju og sælu .
Láttu þér líða vel.
Hafðu markmið að stefna að.
Findu þinn tilgang.
Uppgötvaðu hæfileika þína, nýttu þér þá.
Vertu ánægður með sjálfan þig.

Ef þú hefu ekkert af ofantöldu, þá ertu í djúpum skít. ]



[ Skuggar
sveima fyrir augum þínum,
hringsnúast.
Dökkir, óskýrir,
renna saman.
Hvaðan koma þeir?

Léleg eftirmynd upprunans.
Vantar skýrleika, 
birtu, liti.
Þú felur þig
í skuggunum. 
Forðast sannleikann. ]



[ Ósvaraðar spurningar
hugurinn er fullur af þeim.
Engin svör fáanleg
þú leitar
finnur ekkert
bara fleiri spurningar.
Eru það svörin sem eru svo mikilvæg?
Eða er það leitin að þeim sem skiptir máli? ]



[ Dauðinn er of góður 
fyrir þig.
Ekki rétt gagnvart öðrum.
Lífið er fyrir þig, það er rétt
en hvað með þá 
sem gáfu þér lífið.
Þau sem elska þig, 
bera umhyggju fyrir þér.
Því þurfa þau að þjást 
fyrir þig? ]



[ Er arfur okkar
ekki nema
bergmál úr fortíðinni.
Hljómur sem við heyrum 
aftur og aftur
án þess að að taka eftir.
Hljómur sem skiptir okkur
ekki máli
hann er bara þarna. ]



[ Litir sólarinnar
dansa
fyrir framan augu mín.
Svífa yfir skýin
varpa fögrum 
sjónum sínum á þau.
Eldroði sólarinnar
slær bjarma sínum
yfir heiminn. ]



[ Rigning 
dropar falla
pollar myndast
lækir vaxa
vöxtur eykst
lífið kviknar
skiptir litum
ferskur andblær
raki í lofti 
lífið er ]



[ When your mind starts to cloud
and fog settles in
When the voices you hear 
stop making sense
When the ache in your head
starts to scream through your ears
When the strength that you have 
is replaced by fatigue
When the burden you bear 
starts to bear you down

It\'s time to stop and go home
to a warm comfy bed
I\'ll even throw in a cuddle or two ]



[ The way
you know me
I stair
at loss for words
not knowing
what to think
or feel

Exhilarating and comforting
to know
that maybe
there is someone
who knows me
like
I do

And yet 
I\'m afraid 
I do not 
understand
how can this be?
is this 
perhaps love? ]



[ Nútíminn leyfir ekki mikinn tíma til að stoppa og velta fyrir sér undrum veraldar. Að setjast niður og fylgjast með lífinu í kringum sig. Fugl tístandi á trjágrein, sólargeislum sem snerta heiminn allt í kring, snjókorni sem svífur til jarðar, skýjum sem ferðast yfir himinhvolfið, börnum að leik, hrafni sem flýgur yfir höfuð manns, listinn er óendanlegur. Lífið er ekki bara að komast frá einum stað til annars, þeytast um í hraða nútímans. Að slappa af og leyfa andanum að lifa. Fara út í náttúruna og njóta undraverka hennar eða bara hlusta á hæfileikaríkan tónlistarmann tjá sig í gegnum tónlistina, lesa gott ritverk, sem maður hefur ánægju af. Eitthvað sem gefur andanum tækifæri til að slappa af. Hvort sem það sé í rólegheitum heima, úti með móður náttúru eða þar sem manni líður best, að gera það sem maður hefur ánægju af.

Mín skoðun er sú að ef maður ræktar ekki sjálfan sig tapar maður hluta af sjálfum sér til hraða umhverfisins. Það er nauðsynlegt að leggja jafn mikinn metnað í andlegu hliðina og veraldlegu hliðina. Að halda sjálfum sér við til að geta tekist á við umheimnn. Ef ekki, visnar maður upp og endar sem tómt hulstur í lífsins ólgu sjó.

Viltu það? ]



[ Ég sit hér og horfi á rigninguna út um gluggann. Myrkrið umlykur mig eins og teppi. Myrkrið er vinur minn, sá eini sem ég á eftir. Það er bara ég myrkrið og rigningin. Það er eins og hún sé að gráta fyrir mig, því ekki hef ég felt eitt einasta tár. Svo ég fylgist með myrkrinu gráta og græt með því þó engin tár sjáist. Þau renna inn á við, í stríðum straumum í hjarta mitt. Það þyngist og þyngist. Ætli ég sökkvi ekki til botns ef ég stykki í sjóinn. Ég veit um frábæran stað, hár klettur og brimið beljandi hvítt fyrir neðan. En ég geri það ekki. Því lífið er þjáning sem við verðum að þola því ef við gerum það ekki hvað erum við þá? Svo ég sit hér í myrkrinu og horfi á rigninguna, umvafin myrku teppi. ]



[ Svarta ljósið gerir augun mín græn kannski hjálpar það að fela hver ég virkilega er, því án ljósins er ég öll blá. 

Ég er orðin leið á því að ?næstum falla í sundur? mig langar miklu meira að búa inní þér og drekkja mér oní heillandi himinbláa skýkljúfa. ]



[ Hann eltir mig alltaf,
hversu hratt sem ég hleyp.
Þessi skuggalegi, svarti maður.

Í húsasundi sá ég hann fyrst,
fyrir þrjátíu mínútum síðan og
hann eltir mig enn.

Ég sný mér snöggt við 
en hann er horfinn.
Núna er hann fyrir aftan mig
og alveg sama hvernig ég sný mér
alltaf er hann þar þessi svarti maður.

Þegar ég kem svo í birtuna hverfur hann.
Þetta var þá bara skugginn. ]



[ ást mín til þín hefur engin takmörk.
engan endi. en hún hefur upphaf.
hún byrjaði daginn sem ég sá þig fyrst.
það er ekkert sem hægt er að segja,
það er ekkert sem hægt er að gera
til að ég hætti að elska þig.
ég hélt ég hefði allt sem ég gæti óskað mér. en það sem vantar er þig.
þú ert hlekkurinn sem getur fullkomnað
keðjuna. ]



[ Einmannaleikinn er hræðilegur.
Eyrun heyra ekkert,
augun sjá ekkert,
hausinn verður tómur,
veggirnir þrengja að manni líkt og þeir
ætli að kremja mann.

Þögnin er ærandi. Ekkert hljóð. Allt er tómt. Ekkert heyrist nema rödd mín - sem kallar á hjálp út úr einmannaleikanum.

Augun eru sem blind. Sjá ekkert - skynja ekkert.

Hausinn er tómur. Engin hugsun, enginn draumur sem flýgur í gegn. Ekkert.

Veggirnir koma alltaf nær og nær - þar til ég krems á milli þeirra og einmannaleikans. ]



[ Þegar fluga flýgur inn í heiminn
er hún óhrædd og flýgur
suðandi frjáls um allt,
þar til hún kemur að glugga
og flýgur þar inn.
Þar er hún drepin og svo rygsuguð. ]



[ Væri ég frjáls eins og fuglinn.
Þá myndi ég fljúga til þín
því þá gætum við verið saman.

Við myndum hlaupa um allt 
eins og lítil börn,
við myndum hjóla út í sveit
í lautarferð eins og unglingarnir,
við myndum faðmast og kyssast eins og
fullorðið fólk.

Væri ég frjáls. ]



[ Bara þú vissir hve mikið ég sakna þín.
Bara þú vissir hve mikið mér þykir vænt um þig.
Bara þú vissir hve mikils virði þú ert mér. 
Bara þú vissir hve heitt ég vildi að þú værir hér hjá mér, svo ég gæti sagt þér
- hvað ég var að gera í skólanum
- hvernig mér gekk að keyra
- hvað það var vandræðalegt þegar ég 
  datt fyrir framan skólann
- þegar sætur strákur sagði hæ við mig
og allt hitt sem á daga mína ber.

Ó hvað ég vildi að þú værir hér hjá mér og héldir utan um mig þegar mér líður illa, gæfir mér góð ráð í sambandi við
- stráka
- föt
- skólann
bara þú værir hér, þá myndi ég senda þér uppáhalds lagið þitt í útvarpinu með systrakveðju.

Ó bara þú kæmir fljótt til mín, og þegar þú kemur ætla ég að faðma þig og kyssa þig og ætla aldrei, aldrei að sleppa þér aftur, svo ég þurfi ekki að upplifa þennan sára söknuð aftur. ]



[ Fyrst elskaði ég hann ekki en
svo byrjaði ég að elska hann en
þá byrjaði hann að hafna mér.

Ég elskaði hann meira og meira,
dýpra og dýpra
og hann hafnaði mér.

Ég elska hann enn og hann hafnar mér enn.

Afhverju ?

Elskar hann mig ekki ? ]



[ Horfist í augu við ástina,
ætli hún sé mín?
Hún hlær og segir:
Æi,Palli láttu ekki svona,
við erum bara vinir. ]



[ Nú er mál að linni
- að sinni

Klukkan enn þögul
Ég  á milli svefns og vöku
ekkert rýfur þögnina 
annað en borhljóð að ofan

sný mér á hina
dreg sængina upp fyrir haus
fyrirfram tapað spil

Skyndilega!
Borhljóðið ekki lengur eitt
 - nú færist fjör í leikinn

hamar - bor
bor -hamar

með hárið úfið
og krumpuð í framan
skrifa ég bréf
og lauma því undir hurðina á næstu

\"Elska skaltu nágranna þinn\"

Dettur allt í dúnalogn
í hvítum náttkjól svíf ég á vit ævintýranna...

Klukkan tíu
- byrjaðir að nýju ]



[ Táp og fjör og frískir menn
finnast hér á landi enn,
þéttir á velli og þéttir í lund,
þrautgóðir á raunastund.
Djúp og blá
blíðum hjá
brosa drósum hvarmaljós.
Norðurstranda stuðlaberg
stendur enn á gömlum merg. ]



[ Heyrið vella á heiðum hveri,
heyrið álftir syngja í veri:
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Íslands er það lag.
Heyrið fljót á flúðum duna,
foss í klettaskorum bruna:
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Íslands er það lag.

Eða fugl í eyjum kvaka,
undir klöpp og skútar taka:
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Íslands er það lag.
Heyrið brim á björgum svarra,
bylja þjóta svipi snarra:
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Íslands er það lag.

Og í sjálfs þín brjósti bundnar
blunda raddir náttúrunnar:
&nbsp;&nbsp;&nbsp;Íslands eigið lag.
Innst í þínum eigin barmi,
eins í gleði og eins í harmi
&nbsp;&nbsp;&nbsp;ymur Íslands lag. ]



[ Eigi er ein báran stök.
Yfir Landeyjasand
dynja brimgarða blök,
búa sjómönnum grand,
búa sjómönnum grand,
magnast ólaga afl -
einn fer kuggur í land.
Rís úr gráðinu gafl
þegar gegnir gafl
þegar gegnir sem verst,
níu, skafl eftir skafl,
skálma boðar í lest.
Eigi er ein báran stök,
ein er síðust og mest,
búka flytur og flök,
búka flytur og flök. ]



[ Þeir eltu hann á átta hófahreinum
og aðra tvenna höfðu þeir til reiðar
en Skúli gamli sat á Sörla einum
svo að heldur þótti gott til veiðar.

Meðan allar voru götur greiðar
gekk ei sundur með þeim og ei saman,
en er tóku holtin við og heiðar
heldur fór að kárna reiðargaman.

Henti Sörli sig á harða stökki,
hvergi sinnti hann gjótum, hvergi grjóti,
óð svo fram í þykkum moldarmekki,
mylsnu hrauns og dökku sandaróti.

Þynnast bráðum gerði fjandaflokkur,
fimm á Tröllahálsi klárar sprungu,
og í Víðikerum var ei nokkur
vel fær nema Jarpar Sveins í Tungu.

Ei var áð og ekkert strá þeir fengu,
orðnir svangir jóar voru og mjóir,
en - þótt miðlað væri mörum engu,
móðurinn þó og kraftar voru nógir.

Leiddist Skúla, leikinn vildi hann skakka,
ljóð við Ok úr söðli fastar gyrti.
Strauk hann Sörla um brjóst og stinnan makka,
sté á bak og svo á klárinn yrti:

?Sörli minn! Þig hef ég ungan alið
og aldrei valið nema besta fóður.
Nú er líf mitt þínum fótum falið,
forðaðu mér nú undan, klárinn góður.?

Það var eins og blessuð skepnan skildi
Skúla bæn því háls og eyru hann reisti,
frýsaði hart - og þar með gammurinn gildi
glennti sig og fram á hraunið þeysti.

Á kostum Sörli fór í fyrsta sinni,
furðar dverga hve í klungrum syngur.
Aldrei hefur enn í manna minni
meira riðið nokkur Íslendingur.

Tíðara Sörli en sendlingur á leiru
sinastælta bar í gljúfrum leggi,
glumruðu Skúla skeifurnar um eyrum,
skóf af klettunum í hófahreggi.

Rann hann yfir urðir eins og örin
eða skjótur hvirfilbylur þjóti.
Ennþá sjást í hellum hófaförin,
harðir fætur ruddu braut í grjóti.

Örðug fór að verða eftirreiðin,
allir hinir brátt úr sögu detta.
En ekki urðu fleiri Skúla skeiðin,
skeið hans fyrsta og síðasta var þetta.

Hann forðaði Skúla undan fári þungu,
fjöri sjálfs sín hlífði klárinn miður -
og svo með blóðga leggi, brostin lungu
á bökkum Hvítár féll hann dauður niður.

Sörli er heygður Húsafells í túni,
hneggjar þar við stall með öllum tygjum,
krafsar hrauna salla blakkurinn brúni,
bíður eftir vegum fjalla nýjum. ]



[ Þögnin hangir á bláþræði á milli okkar, raunveruleikinn gerir okkur öll svo svartsýn en með þér finnst mér nóvember líta út eins og maí. ]



[ Okkur samdi illa mér og Magga
Hann kýldi mig í andlitið
Ég reið konunni hans í morgunskímunni í kjallaratröppum í Súðavoginum.
Hún hatar mig líka.
Ég er í góðri vinnu.
Mamma segir að hún myndi ekki vilja skipta á mér og einhverjum öðrum.
Hrein skyrta og hreinar buxur eru minn stíll.
Ég keyri ekki fullur.
En ég er með vonda samvisku því að ég man að ég bað hana um að gleypa,
en ég bara man ekki hvort hún vildi það. ]



[ Óværu

sígur í brjóst. ]



[ Fáa vini á ég á jörðu hér
og gæta þarf ég þeirra vel sem ég finn.
En þó sérstaklega að þér
því að þú er fallegi engillinn minn. ]



[ Ritskoðun getur verið ágæt.
Fegurðarsamkeppni getur líka verið
ágæt,
en vissulega
má 
deila
um 
það. ]



[ Tásur
tennur
tagl
og tjásur
Terry
vinur
okkar.


Terry leiðinlegt að hafa droppað út áður en við kynntumst, en þú ert alveg svakalega sætur. ]



[ Já. 
Ég er.
Hér.

Eftir mig ]



[ Furnishing the insides of my mind
carresing the idea 

Touching the matter lightly
I find it fitting

Hinted, that my head is subjected 
to clemency

I beg for mercy

But my brain is bashed and beaten
I fight ...
but I will not be the victor

Lost
Lone

Insane ]



[ Í þessi litríka ástandi, 
sit ég hér.
Einblín á sjónvarpið 

Sekk ofaní sófan 
og ferðast um stafræna drauma.
Þvílík martröð. ]



[ Trying to refrain myself from spouting vile poisouns bile
against the TV-shows, nowadays.
Is this REALLY what the public wants to see?
Is this REALLY like the public wants to be?
This may seem a bit repeated - 
the questions I ask...that is...
But what the public wants today... 
I mean, you know, It´s, you know ...
it´s REALLY disturbing.
I mean, REALLY REALLY disgusting
Repeated this may seem a bit -
But still I wonder - you know
The infuriating urine-soaked piece of old ... erm ...
EXCREMENT that they fill the brains of the innocent...
This horrible piece of multi-million dollar 
(pound, yen or euro
depends on where you are, you know) 
that they thrust into your ears and eyes!
(Fornicating with your senses)
May this seem a bit repeated?
It´s a bit too much - it´s true
Ooooh, I forgot 
but do I not tell the truth?
I don´t know...
hand me the remote
(off)
<and you="" can´t="" resist="" in="" turning="" it="" back(on)="">
afraid to miss some fantastic show
or an excellent music video
listening to it in stereo
on a digital 56\" television screen
A bit repeated - this may seem
(just in time
for a new rhyme)
But..
I must contain myself
But I can´t resist...
WHY NOT SPENT THIS MONEY 
TO MAKE US FREE!
JUST STOP THIS MADNESS,
AT LEAST FOR ONE DAY!
please?			
			</and> ]



[ Having trouble to communicate
some problem with my linguistic expertise
Words try to form 
Sentences erupt from the front of my lobe
But what my mouth tries to ejaculate
Is gibberish;
But I try... 
to say... to shout... 
and cry.
But I smile.

Extremely satisfied with this change
of mine. ]



[ það sem sem ég sjái
lík
mörghundruð manna
brennd
sviðin
sundurtætt

sem voru eitt sinn manneskjur
lifðu
önduðu
glöddust
og hefðu öll orðið eitthvað

hefði ekki verið fyrir tilstilli
fámenns hóps
fávita
sem kalla sig ríkisstjórn
og studdu drápsstjórnina og morðsambandið

þau voru gerð að skotmörkum
svo að við gætum flutt hergögn
í nafni friðar ]



[ mitt ljós það lýsir þér 
leið þín hún liggur rétt 
því þú finnur það á þér 
guð hefur verið hjá þér 
leiðin er löng og erfitt er 
að segja þér hvernig fer 
eitt þú veist þó allaf hér 
þú ert eins og gull fyrir mér 
svo kær þú ert sko fyrir mér 
þó sjáum við þetta ekki hér 
en við vitum hvort af öðru hér 
ó guð blessi þig barnið mitt 
ég finn þú sofnar í fanginu á mér 
ég finn ástríki og kærleika frá þér ]



[ Ekki skæla sóldogg mín 
það er ég sem finn til 
enda gerir það ekkert til 
því þú ert vinkona mín 
mér hlakkar svo mikið til 
þegar þú vaknar á ný 
segir góðan daginn kona mín 
þá byrjar dagurinn á ný ]



[ Það situr í mér svo sárt 
að finna ekki þessa ást 
þó kalt tali milli tára 
og móðir verður sár 
þá finn ég í minni sál 
hamingjan er rétt að byrja hér 
við fylgjumst með hvernig fer 
lukkudýr þið verðið með 
því ástin getur ekki setið á sér 
við óskum ykkur framtíðar hér 
munið að hamingjan er til og hana nú 
og guð blessi ykkur þrjú ]



[ Titrandi ást og ástfangin 
hausinn er orðinn geðklofinn 
horfi út um gluggann minn 
veit ekki fyrr en þú ert komin 
þá loka ég augunum mínum 
og ei ég gleymi þér 
sé þig allaf fyrir mér 
eins og ég skildi við þig 
seinna mun ég segja þér 
hvar þú leitar að mér 
við höfum allt til þess 
mikla gleði að vinna ]



[ Kuldi úti haustið ber 
næst eru það jólin 
þá er vetur kominn hér 
þá lætur hann heyra í sér 
hvirfilbyl og vitlaust er 
eftir það kemur vorið 
og þá heyrist í þér 
enda sumarið komið ]



[ Nú er nýtt ár komið á ný 
hvað þarf að gera til að gefa því líf 
gæfan fylgir ykkur upp frá því 
sumir þurfa að byrja upp á nýtt 
en hvert sem farið er 
og hvar sem þú ert 
þá er þetta ár allaf hjá þér 
gefðu þér tíma því landið er ekki stórt 
því hamingjan er nær en þú heldur 
annars fjandi getur verið laus ]



[ enginn veit hvernig mér líður 
ást og umhyggju ég bíð eftir 
hana vil ég fá að þiggja 
samt hennar verð að bíða ]



[ Vinarþel, allir brjótast út úr skel 
ef þú bara hingað mætir, þér mun líða vel. 
umhverfið þér veitir loks innri frið 
inni á vistinni, blasir loks ástin við ]



[ hamingja er fyrir öllu 
Lusie ætlar að borða eins og hestur 
enda ætlar hún að vera gestur 
vil ég bara óska þér nú 
til hamingju með daginn, borðaðu eins og gestur ]



[ þið eruð dauð og leiðinleg, 
ekkert gaman að hözzla 
horfið bara á skjáinn 
enginn má af neinu missa 
til að eitthvað skeði, fer ég að bulla 
þetta irk er til þess gert 
að hafa gaman af því að kynnast. ]



[ Síðan þín verður síðan mín 
svo er þér að þakka 
þar er alltaf eitthvað nýtt 
svona til að fylgjast með 
þú setur þetta í einn pakka ]



[ Æ mér leiðist svo mikið 
en ef ég fletti af mér klæði.. 
hvað mun þér þá finnast 
fengi það þig til að fara úr 
allt vil ég til þess vinna ]



[ við hér viljum óska þér, 
til hamingju með síðuna þína. 
það er ofsa fjör sem ríkir hér, 
þú einhvern veginn umturnast, 
og æðislegt vertu hér meira ]



[ hver á ekki einn daginn eftir að eldast 
enda er það heppni að sjá þenna dag 
okkar líf er allaf best, það ber að passa 
enda eldumst við MagnumPI, óli skans 
góða anda í glasi er að finna hér, góður aldur hér 
ég mun allaf þín minnast, eða þarf ég að leita af þér 
enda ertu ekki eldri en þú heldur mundu það ég ung er 
við viljum óska þér hins besta enda er ekki slæmt að eldast hér 
elsku hjartans framtíð bjarta, mundu við elskum M.p. ]



[ Hver hefur sitt að bera 
ekki láta það vera 
hvernig lífið er skrítið 
er það okkur að kenna 
fordómar og margt fleira 
tökumst á við lífið hérna 
er nokkuð hægt að gera 
því stutt er milli dauðans 
guð þinn nú gaf ég þér 
þessa góðu hjartans sál 
notað þú það rétt hér 
þá finnur þú hvað það er 
lífið hefur okkur að bjóða 
elskum friðinn það gefur ylinn ]



[ þegar ég fann þig út á götu 
var eins og maður væri stjarfur 
horfðir beint en ekkert sást 
hvar er Dísa og mér brá 
þarna var hún hress og kát 
hvernig átti ég að vita það þá 
geislaði af henni svo maður sá 
hvar hennar hjarta var þá 
út og suður höfin hún er 
líklega að leita að mér 
hennar ósk var sú 
að hún mundi mig finna ]



[ mér þykir það verst 
þegar dóttir mín er 
ástfangin, hún ung er 
hvað getur móðir gert 
horfin leka tár 
hjartað er sárt 
því ung hún er 
er ástfangin af þér 
æ gefðu tíma í það ]



[ Mína þakkir ég sendi þér 
þær færð þú oft að finna 
þú hefur oft hjálpað mér 
með skriftina mína 
ég vona ég hafi gefið þér 
ljós í þínu hjarta 
lampinn er til þess gerður 
finna lífið hið bjarta 
:) 
hamingju mun senda þér 
lífsins förunaut 
en mundu það hún ber 
mikið í sér þraut 
:) 
njóttu hennar eins vel 
þú hefur hana í hendi 
gættu þess nú vel 
missa ekkert úr bandi 
:))))))) 
ástin og kærlegur er sko til 
líka hægt að finna 
ef það hjálpar þér 
þá allt til þess að vinna 
:)))))))))) 
lífið er leikur einn 
það er bara á að reyna 
þú heldur rétta leið 
vertu bara heima ]



[ 9/10 2001 
því er ég hér 
er maður hættur að nenna þessu 
irckja er mikið rugl og bull 
einkamál og einelti 
fólk barðist við að ná því 
tár lekur niður kinn 
fólk finnur mikið til 
sárt er að horfa á það 
þetta skuli vera til ]



[ 10/10 2001 
Sárt er að sjá þau völd, 
sem við þurfum að hafa. 
Níðumst á öðru fólki, 
okkur finnst það gaman. 
En eftir situr þessi sál, 
ísköld og blá 
níðumst á næstu sál, 
gerum alveg það sama 
Við höfum týnt okkar sál, 
stendur orðið alveg á sama 
Tökum okkur vel á, 
finnum þeirra góðu sál. ]



[ 21/11 2001 

er farin undir sængina 
ef þú vilt mig til að strjúka 
hættu þá að ircka vinurinn 
því þig er að fara að nudda 
hann harður er orðinn eins og steinn 
ég óð er, ekki vera seinn 
þetta sagði kona svo heit og mjúk 
allt er það henni að þakka 
hún tekur af honum rykið 
:)))))))))))))))))))) ]



[ ást 20/11 2001 
Glaður hann fer til baka 
því konan hans er nú vöknuð 
hvaða ást mun hann finna 
hana vil hún fá að vinna 
hjörtu mætast á miðri leið 
svo hamingju þau finni ]



[ 20/11 2001 
:)))))))))))))))))))) 
Ílla mér nú brá 
mús var ofan á 
hjartað mitt tók kipp 
svo brjóstið hoppaði 
við það æsti músin sig 
horfði sæt á mig 
undir rúm hún fór samt 
við það fann ég til 
kisa mín undir var 
beið eftir að ná henni þar 
vitið þið hvað gerðist þá 
mús var mannvera:)))) ]



[ Lau. 1. des. 
Blessuð sé minning \"elinaj\" Elínu Önnu 
sem lést í hörmulegu bílslysi við Kúagerði 
kveðja til elinaj 
einn morgun við áttum spjall 
sterk varstu mín kona 
gæfan og hamingjan var að koma 
nú kveð ég þig, það er mjög sárt 
því guð þinn er kominn 
tárin renna og renna 
guð, því þurfti þetta að fara svona ]



[ hér er partý, hér er stuð 
jólarós jólaköttur, 
voru þið að bjóða góða nótt 
höfum við jólaljós ]



[ mín bæn var sú 
að ég mundi vera þér hjá 
sú ósk rættist ei 
því gef ég þér frið 
en í huga mér 
verðurðu allaf til, 
vona að þú hafir 
fundið þann yl 
því hjartað mitt 
var allaf til 
og helgað þér 
oft fann ég til 
nú sárt ég kveð 
mína bestu bæn 
guð minn verður 
alltaf hjá þér. ]



[ leiðin er löng 
hjartað er sætt 
brosin eru mild 
hugurinn er eins 
það segir eitt, 
við erum eins 
höfum ekkert 
þurft að segja neitt ]



[ þó tár falli vel í á 
það segir eitt 
þú átt að kalla á hjálp 
guð þinn ávalt er hér 
verður hér til að hjálpa þér ]



[ Gefðu mér gull í skó 
gefðu mér það sem ég ekki á 
gefðu mér þrá og traust 
gefðu mér allt þetta 
þá kem ég til að vera 
því ég er jólasveinn 
góði guð, minn góði 
vertu bara ekki seinn ]



[ þú mig aldrei finnur 
sama hvar þú vinnur 
ég er þar sem engin er 
það hefur hjálpað mér 
að vera ekki hjá þér 
enda kemur það af sjálfu sér ]



[ Árin liðu og gott var það, 
getum ekki farið til baka. 
Hjörtun sakna þess, við finnum það, 
gaman að við skulum hérna vaka. 
Munið þið eitt, það sem við höfum reynt, 
kemur aldrei til baka. 
Svo gleðjumst þá og gleðileg nýtt ár, 
ég þakka ykkur til baka ]



[ þar sem er gott að vera 
þar hef ég allt að bera 
yndi, ást og huggun 
þarna vil ég fá að vera ]



[ Flutt ertu á þinn stað 
líkar það nokkuð vel 
gætir þú beðið um eitthvað betra 
en þetta handa þér 
nú ertu komin á staðinn 
lítur út um gluggann þinn 
sérð að úti er ylur og friður 
hvar er nú vinur þinn 
guð mun þetta passa 
hér ríkir ást og friður 
honum þarft þú, og allir á að halda 
þú bíður alla velkomna ]



[ Gæfan þér fylgi 
hana þú átt skilið 
gefðu líf í þitt hjarta 
hamingju í nýja húsið 
þetta eru bara vísur 
sem ég sendi hér og nú 
ég gæti boði betur 
þú gætir klætt mig úr :)))).... ]



[ #iceland40+ var oft gaman á 
tala við perra eins þig 
þegar hittust við öll saman 
fór ég að hlægja perri minn ]



[ ég vil ekki rífast 
börnin mín góð 
ég vil freka yrkja 
lesa fyrir ykkur ljóð ]



[ sofðu aftur, sofðu rótt 
AB allaf bjóða góða nótt 
hinir verða að hafa sig 
því Ab er sofandi ]



[ blá og marin, illa barin 
hvað hefurðu gert af þér 
fullur ertu, illa farinn 
endar svona þetta ár hjá þér:)))))))) ]



[ þó fjarlægðin væri svolítið löng 
þá var ástin og hugurinn allaf hér 
á irck, þú þó segðir mér 
Ísland væri nú þitt ríki 
hugðist ekki fara að koma þér 
því Ísland mun allaf vera hér 
hverfur ekki í burtu frá þér 
en þú elskar samt föðurlandið ]



[ Nú renna tár mín niður á kinn 
mér finnst það svo sárt 
missti þig í þetta sinn 
elsku vinur minn 
hvernig verður án þín 
ég þurrka mér um kinn 
einhvern tímann hittumst við 
þótt ekki sé það í þetta sinn 
guð minn geymir þig 
og besta engilin þinn 
ég allaf mun minnast þín 
elsku kæri vinur minn ]



[ minning til Thor0102 
mitt hjarta er brotið vinur minn 
það streyma upp miklar sorgir 
það streyma líka mínar góðu minningar 
þú gafst mér oft þitt góða hjarta 
og gafst þér tíma til að kjafta 
um þitt líf, góða bjarta framtíð 
með barn þitt í fanginu þú varst þakklátur 
með bros á vör þú sagði mér þetta 
?ég á svo mikið henni að þakka? ]



[ lesnukvöld og lessubi 
er eitthvað handa mér 
langþreytt tussan mín er 
renniandi blaut og allt í steik 
svo verð ég að leita að þér 
hvar ertu, viltu koma í sleik 

:)))))):))))))))))))))))))))))))) 
ekki handa börnum ]



[ það hvílir friður, ennþá svo mikil ró 
en helvítið hefur betur 
þurfum þó að gæta þess betur 
því þetta boðar ekki gott 
lífið hefur margt að bjóða 
við höfum allt í höndum hér 
en kunnum ekki að njóta 
hvernig væri að gæta sín 
víni og djammi er oft gaman á 
eftir sitjum við rauð í framan 
tár full af sorg, ekkert verður gaman 
hvernig væri að lifa því, fara að hafa gaman ]



[ Sóldogg þú veitir mér frið 
og eitthvað innra með mér 
segir mér hvað mér þykir 
eða hvað sem það er, 
oft finnst mér ég hitt hafa þig átt 
einhvers staðar varðstu fyrir mér 
þótt það bæri ekki á því, þá varstu allaf hjá mér 
og hamingja þín er mér allt 
þú ættir að fara að leggja af stað ]



[ Aldey þú ert lokuð mér 
eins og hulinn dalur 
eitt þó finn á mér 
við höfum lent á réttum stað ]



[ typa mín hún sér vel 
finn að hún gefur af sér 
eitthvað er að brjótast út 
henni er ekki um og ó ]



[ Fantagott trúir því 
það sé til annað líf 
sama hvað maður reynir 
þú allaf munt heyra 
þú veist hvað ég meina ]



[ Heiðmörk er staðurinn 
hittumst við með sólina 
falleg tré og fugla söngur 
fantagott er að grilla þar 
komum okkur í sólskinsskap 
setjum upp góðan bar 
skáldið mikla hér útum allt 
og njótum okkar ásta þar ]



[ geggjaðaaðan kall svala á 
óvart hann kemur þá 
eitthvað gott hann á 
enda sértu á svölu ó já ]



[ Sb Hössl hér og þar 
vekur ykkur vonina 
fer alveg upp í sex 
enda fer það henni vel:) 
svo er bara að við höldum það 
Sb sé kannski orðin kona 
man Sb ekki við erum bara hress 
förum aldrei neitt sem byrjar á sex ]



[ Tunglið mitt segðu mér eitt 
ertu örugglega kona 
eitt er svo leitt 
ég skuli vera við þig svona 
eitt er ég alveg viss um 
eitthvað var á milli 
vinátta og góðmennska 
var næstum að koma 
en horfið er allt hér 
sem ég var að vona 
en vináttan heldur sér 
en þú ert góð kona:) ]



[ þreytt er ég og barin 
illa er ég farin 
eitthvað er þó eftir 
illa hef ég það fengið ]



[ Úti í húsi við dönsum 
gaman væri dísa mín 
að dansa við þig PARÍSARDANS 
heldurðu ekki að þú verðir þar 
þegar þú reynir, þá veistu það 
ég met hann mikils þennan dans ]



[ ég rugla öllum ættum þá 
finnst allir vera vestan frá 
enginn má segja frá 
hvert afi fór á grána sínum þá 
austur, norður,suður yfir á 
er hann fór vestan frá ]



[ Nú er komið 17. júní kaffi 
þegar 17. júní er nú farinn 
við frjáls hönnum þetta land 
huga okkar langar til að labba 
þökkum Jóni Sigurðssyni fyrir allt 
en fá brú yfir Atlandshafið 
þá getum við heimsótt allan heiminn 
heimsk, óþolinmóð en þroskumst þó 
Ísland, okkar góða og hreinláta land 
augljóst við mun allaf þar vera 
árstíðir hefur margar að bera, ekkert stríð 
þetta land hefur augljóst stolt að bera 
enda mun landið allaf verða friðarland ]



[ ég bið drottinn að blessa þig 
þar sem engin tár eru til 
þar er gott að hefja líf á ný 
þar verður allt til 
ekkert verður sárt, þú finnur ekkert til 
friðurinn er kominn til að veita þér yl 
það sem þú gafst það pössum við 
það sem þú gerði þess minnumst við 
góður guð minn, hún er komin til þín ]



[ ég fór á þetta ball 
börnin voru þar 
lítið gaman að sjá 
þau e-pillu voru á 
öll svo út úr þessum heimi 
eins og þau væru ekki til 
augun starandi og stjörf 
þau allaf tilbúin að slást 
hvað er að ske hjá þeim 
mér varð sko um og ó 
ég sat sorgmædd og horfði á 
hugur minn var hjá börnunum mínum þá 
er þetta þá þeirra framtíð 
guð minn góður hjálpaðu þeim ]



[ Mér er illt og mikið í muna 
að tjá það sem mér grunar 
að þú gafst mér undir fótinn 
það gerðist um áramótin 
illa brá og illa gengur 
ég fatta þetta ekki lengur 
þessa tilfinningu nú illa ég ber 
hugsa um þig, ástfanginn af mér 
svo aftur til baka ég nú fer 
hugsa mér þig á eftir mér 
þá vaknaði von ég fann það vel 
hjartað hoppaði og stoppaði í mér 
ég hrópaði \"ég er ástfangin að þér? ]



[ Heyri andadráttinn þinn falla september fær okkur alltaf til að gleyma sumrinu. Pakkaðu mér inn í rassvasann þinn þegar það fer að dimma, farðu varlega þegar þú sest niður því líf mitt er trukkur fullur af bortum af þér og þú ert [bjargvætturinn//andadrátturinn] ]



[ Þegar typpið mitt hóf upp raust sína í fyrsta sinn fór konan frá mér ásamt börnunum - en gagnrýnendur vöknuðu af værum blundi: 

Aldrei hef ég heyrt jafn fagurlega ort um lífið og fjöllin í þessu hrjóstuga landi, sagði einn þeirra. 

Nú gráta guðirnir ábyggilega, sagði annar og lyfti höndum til himins. Fortíðin er komin aftur, hélt hann áfram, en nú með nýja rödd. 

Sjálfur sagði ég ekkert. 

Þetta kom að neðan. Þú veist&#8230; 

Hvötin úr klofinu píndi mig áfram og&#8230; 

Þögull leysti ég beltisólina og sleppti buxunum. 

Það ómaði í salnum þegar sylgjan small í gólfið.

Og þettaþarna tjáði sig um fjöllin og guð. 

Ég líð upp í skýin af nautn, hrópaði einn til og stóð á fætur. Ég svíf&#8230;ég svíf! Hvílík ánægja! 

Hann blakaði höndunum og hljóp út úr salnum. 

Ég sagði ekkert, en lokaði augunum og ímyndaði mér að ég stæði á grasbala milli grárra hraundranga fjarri mannabyggðum ásamt konu minni og börnum... ]



[ lítið blóm
fýkur yfir hæðina 
þar sem sævaldur stendur einn
sævaldurinn hinn smái

blómið fýkur
það fýkur fljótt

ég er foli
foli ástarinnar
ástarinnar foli
ég er foli

en samt fýkur blómið
langt í burt

og lífið endar með tárum ]



[ Á ég að 
Segja þeir hvað allt er
Tormelt hér á fróni
Aðallega samt
Rónarnir sem
Liggja í strætinu
Og berjast um
Gullið.
Innst inni
nei
nei
.... ]



[ Leiðin 

hver veit leiðina hina bestu 
hver veit hve lengi það er 
hvernig við munum þá heilsast 
hvernig verður það hjá mér og þér 
vona að vinátta þar muni ríkja 
tilfinngar við finnum að líf er hér 
því besta gjöfin er vinátta okkar 
hennar leitum við hjá þér 
þótt leiðin sé svolítið löng 
stríð um alla heim 
hægt leysir þennan vanda 
með einu orði segja þeir 
hér erum við, viljum lifa 
halda frið á þessari jörð 
þakka guði fyrir að fá að lifa 
njóta þess að vera til 
þá skaltu þess minnast 
vináttu þú átt hjá mér 
hana varðveiti ég allaf 
sama hvernig þetta fer ]



[ Hjartað slær ég missi völdin 
dýpra hugurinn færist nú, 
varir þínar finn ég við mínar 
finn það læðast um mig, það nálgast 
um lærin þín ég færist nú nær 
ó hvað hvað væri gott að hafa þig á milli fóta 
finna þig svo með ástarþrá og njóta 
mín góða hvað ég hugsa mikið til þín ]



[ það er eins og ástin hafi fokið 
hvað sem vindurinn reynir að segja 
þá verður það mitt að berjast vel á móti 
því ástin mín, ég aldrei sleppi þér, 
kreista brjóst á stórþrýstinni snót 
sem gefur mér svo hjartað sitt, 
því hefur vindurinn ekkert að segja 
elsku vinan, ég elska bara þig ]



[ núna við undir sæng förum að sofa 
hvað það er sem veldur því 
finna þig, ó ástin láttu ekki svona 
því hendur þínar lykjast um mig 
aftur þú byrjar upp á nýtt 
þá finn ég við verðum að njótast 
fullnægja drauminum sem þú ert í 
þá var heimurinn og vindurinn 
stormur, allt var bara ekki til ]



[ Hver er það sem er bitur. 
hver var að vekja manndjöfullinn! 
hann er illur eða dauður hlutur. 
stendur hann ekki nær þér, 
illt af honum getur þú fengið. 
ef þú skammar hann nú hér, 
!!!!!!!ég fer !!!!!!!!!! ]



[ Allvel Aldey aldurinn ber 
ungleg sýnist mér 
til norðurlanda hún fer. 
öldruð viljum við hún verði hér 
en árin líða ekki eins fljótt 
því situr hún bara hér ]



[ Féll á bakið bölvaður 
byltist um og vældi, 
virtist vera ölvaður 
veikur flestu ældi ]



[ Í messu blessun margir fá 
morguninn orgar prestur frá 
hressir í athöfn þeir eru 
þó ekki þiggja boðið hérna 
þá hafa þeir vín drukkið með mér 
prestur skál! fyrir góða rauðvíninu ... ]



[ Hjá þér ásýnd skrattans skín 
skilningslausi minn vinur. 
Þú ert bölvað svikasvín. 
vona að þú svífir ekki niður 
en ef þú svífur vinur minn 
til heljar eða þar um bil 
skaltu muna orðin mín 
skrattinn sendi rásina niður.... ]



[ Lítið vit og léleg sjón 
latur ertu drengur 
elsku vinur þú fæddist flón 
og flýrð það ekki lengur 
en auðséð er að þú ert nú flón hér 
ég vil ekki tala við þig lengur 
hafðu þetta hann séra gull Jón 
biður ekki fyrir þér lengur ]



[ Eikur leik og alúð ég fann 
eða gleði sanna 
hreykin steikja kleinur kann 
kallar þetta á eitthvað annað ]



[ Féllst á bakið og bölvaðir vinurinn 
byltist um og vældir, skældir 
virtist vera ölvaður maðurinn 
veikur vinurinn þú bara ældir ]



[ Hnútur 

þetta er eins og hnútur, 
það er inni í mér 
engir læknar sáu, 
að hnúturinn gerði 
svona ljótt af sér, 
þetta fallega litla sæta ber. 
Veik alla daga, sár sit hér 
sátt við allt og alla 
það er eins og þetta 
litla ber hafi allt um 
líf mitt að segja, 
hvað viltu mér elsku ber 
er ég nú að fara að deyja 
eða fæ ég að vera hér ]



[ hvert líf hefur sitt að bera, 
hver sorg sem við komum okkur í 
þótt eitt og annað standi uppúr, 
þá er allaf hamingja í því. 
svo nú er bara að gera gott úr öllu, 
lifa lifandi, glöð með þetta líf. 
því hamingju okkar ber okkur að finna, 
því þetta er bara okkar líf. ]



[ Hver er ég 
hver ert þú
hverjir erum við
hverjir vita hverjir við erum 
hvernig komust við að því

ég veit 
lesum Biblíuna
komumst að því hverjir við erum
hann veit allt 
er allt

hver er hann
hverjir vita hver hann er
veit ég hver hann er

hann er Jesús
hann er Guð 
hann er drottinn alls sem er hér
Jesús er drottinn ]



[ Mér er kalt í mínu hjarta, 
úti er frost, ískur hljóð. 
hver er þá inni í sínu hjarta, 
berst þaðan þetta góða hljóð. 
Væntum mér þykir þá um alla, 
hvirfilbylur má koma mér nær. 
því í mínu góðu hjarta, 
er þetta alltaf gamla góða hljóðið. ]



[ þeir sem eiga þig sem vin, elsku Manni minn. 
ríkari verða þeir, að hafa þig alltaf hjá sér. 
þú gefur ekki öllum, þitt góða hjarta. 
þegar þú gefur, þá gerir þú okkur að þínum vin. 
enginn er þér líkur, þú ert alltaf tilbúinn. 
geymdu þitt góða hjarta, ég er vinur þinn 
þú ert einn af þessum mönnum,sem finnur til. 
hjálpar að finna brosið bjarta,leyfa þeim að vera til 
þetta er ekki öllu mönnum gefið,að finna þennan frið. 
svo vill ég þér þakka, að hafa þig sem vin. ]



[ hvernig helduru að þetta sé 
þú hefur ekkert gefið mér 
annað en hræðslu, lítið þrek 
mundi ég vilja nú fara frá þér 
ég hata þitt ljóta nef 
svo ekki sé talað um allt þetta hér 
sem hefur ekki sést á þér 
leitin bar ekkert með sér 
svo góði farðu vertu ekki hér 
mikil hamingja tók við þá 
fann hana þó rétt áður en ég dó ]



[ Hún labbaði inn í ein dimmanskóg
Ég vatr bara lítil stelpa 
kunni ekkert og skildi ekkert
nema mamma og pabbi
Ég sá hana labba
það varð dimmra og dimmra
Hún labbaði lengra og lengra 
inn í dimmuna
í burtu frá mér og þér 

Ó pabbi hvernig leit hún út?
og hvernig var hún?
Hún var með dökkt hár eins og mirkrið
mað blá augu eins og hafið
var alltaf blíð og góð
En áhverju fór hún frá mér

Hver veit
ástin hvarf
í björtu báli eða eða bara brast
en hún mun áfalt elska þig hvar sem hún er.

En munt þú áfalt elska hana?
Já hún kveikti fyrir mig ljós 
Gaf mér þig og 
ég mun alltaf fera þakklátur fyrir 
það að ég fékk þig að gjöf. ]



[ Ég er mánin 
sem er hér á nætur 
gerir allt bjart og sléttan sjó
stjörnur filgja mér á næturnar
kvöldin eru alltf skíra gull hjá mér 
en þá er ég hér yfir þér 

Systir mín er sólin 
hún skín en er ekki eins björt og ég
hún er hér á dagin 
þegar ég sef 
þá vakar hún yfir þér 
skýjin filgja henni en ekki mér

Þegar ég og hún hittumst hér
þá verður allt gult 
og skín hjá þér 
en stjörnurt elta mig
skýjin elta hana
við föðmust þá er allt skjært
allt friðsælt og hljót
því við gerum það
því við erum systur ]



[ Ef ég ætti ekki 
Ef ég ætti ekki sóldogg að hvernig væri það 
fyndist allt tómlegt hér og væri ekki þar 
hennar geta, hennar gáfur, hafa hjálpað mér 
hún hefur farið með þetta betur 
enda er hún með vísurnar alltaf að hjálpa mér 
:) ]



[ Við erum staðföst,
Rétt eins og náttúrunnar blóm.

Þetta er fyrsti dagur lífs míns,
Í fyrsta sinn er ég viss,
Að þú ert sú leið sem mér langar til,
Engin þörf á vitneskju um annað en þig,
Engin þörf á yfirgefningu,
Því ég þarf ekki meira en þig.
Okkar framtíð er svo skír.
Vegna þess að allt er hér.
Inn í mér,
Svo djúpt inn í mér...

Við getum séð heiminn eins og við viljum sjá hann... ]



[ Bjargaðu mér,
Eins og regnið bjargar regnboganum,
Særðu mig eins og stormur.

Ég sný mér til þín,
Því margt er svo ósagt,
Síðan lítur þú svona út,
Ég gleymdi að gefa þér annað tækifæri... ]



[ Ég er rödd hinnar vatnskenndu plánetu skýjanna,
Til að færa þér skilaboð:

Komdu nær,
Svo ég sjái ljósið í augum þér.

Ég er hér til að bjóða þér í ferðalag,
Til heims ástar og frelsis.

Slakaðu á,
Opnaðu huga þinn í átt melódískrar innlifunar.

Melódían er eina leiðin að hinni vatnskenndu plánetu skýjanna.

Komdu nær,
Svo ljósið í augum þér nái að skína.

Dansaðu með mér og finndu melódíuna taka yfir þig.

Fylgdu mér til hinnar vatnskenndu plánetu skýjanna. ]



[ og þegar ég er týndur, þá mælir þú af vorkun,
og þegar ég er þreyttur, færir þú mér líf,
og þegar ég er særður, þá tekur þú utan um mig,
og þegar ég er kaldur, þá finnur þú hitann inn í mér. ]



[ Ást í rökkri,
Eins og náttúrunnar víma,
Engu betra.

Hugsandi um þig ástin,
Eins og náttúrunnar vímu,
Engu betra.
Og þessi sól skín.

Er ég ástfanginn, er ég enn í söknuði? ]



[ Mannstu mig, uppgötvaðu og sjáðu,
Um heim allann er hún þekkt sem stúlka.
Til þeirra frjálsu, skal huginn vera lykill,
Gleymdur sem fortíð, því sagan skal endast.

Guð er stúlka, hvar sem þú ert.
Trúir þú, tekur þú?

Guð er stúlka, hvað sem þú segir.
Trúir þú, tekur þú?

Guð er stúlka, hvernig sem þú lifir.
Trúir þú, tekur þú?

Guð er stúlka, hún er aðeins stúlka.
Trúir þú, tekur þú?

Hún vill sig signa, í algleymingi tímans.
Hún er svo þreytt, hún er ávalt mín.
Hrein og frjáls, hluti af okkar framtíð.
Eins og stúlka fyrir mér.
Himinninn gerir út um okkur, einhver þarna úti,
Sem við trúnni treystum.
Þarna er regnbogi fyrir mig og þig,
Sólarupprisan eilífa. ]



[ Hve lengi þarf að bíða 
fólk farið að skilja 
fólki sem líður illa 
að taka þátt í að elta 
gerir það ekki svona 
leyfir sér ekki að vona 
bið því hugsum betur 
stöndum okkur nú betur 
getum ekki staðið í þessu 
því eftir situr þessi sál 
með stórt sár ör og tár 
líklega bara eftir okkur 
guð minn hjálpi okkur ]



[ Ég man hvernig þú komst mér að brosa.
Jafnvel þegar ég var leið.
Hvernig þú ljómaðir fullur vonar
Að allt gangi vel.
En nú ertu farin.
Og vonin flaug með.
Engin ástæða að lifa.
Engin ástæða að brosa.
En upp fyrir skýin
Og upp í stjörnu heim.
Vakir þú yfir mér. ]



[ Glugg
Glugg
Rop
 
Glugg
Glugg
Rop

Glugga
glugga
rop 
rop ]



[ Góður guð, hér í mikilfengleik þínum
Allir heimarnir, eru nafni þínu til minja
Á Stjörnurnar ég horfi, ég heyri þrumurnar í huga mínum
Kraftinn yðar gegnum heiminn ég skynja

Þá syngur sál mín, frelsari guð til þín
Hve mikill þú ert, hve mikill þú ert!
Þá syngur sál mín, frelsari guð til þín
Hve mikill þú ert, ó hve mikill þú ert!

Þegar gegnum skóginn, já gegnum skóginn ég labba
Og ég heyri fuglasönginn ljúfan meðal trjánna hér
Þegar ég lít niður frá háum hæðum fjalla
Og sé öll undrin, fersk golan á andliti mér

Þá syngur sál mín, frelsari guð til þín
Hve mikill þú ert, hve mikill þú ert!
Þá syngur sál mín, frelsari guð til þín
Hve mikill þú ert, ó hve mikill þú ert!

að hugsa sér guð, sinn son fórnaði til mín
einkason sinn fórnaði, nú þekki þetta allt
á krossinum, mínar syndir tók til sín
blæddi og dó, fyrir syndir mínar hann galt

Þá syngur sál mín, frelsari guð til þín
Hve mikill þú ert, hve mikill þú ert!
Þá syngur sál mín, frelsari guð til þín
Hve mikill þú ert, ó hve mikill þú ert!

Þegar frá kristi mun koma, þá kallinu mikla ég sinni
Mig heim tekur til sín, ó með hamingju í hjarta
af aðdáun, ég mun hneygja mig í auðmýkt minni
og þá ég lýsi: minn guð, hve mikill þú ert!

og þá syngur sál mín, frelsari guð til þín
Hve mikill þú ert, hve mikill þú ert!
Þá syngur sál mín, frelsari guð til þín
Hve mikill þú ert, ó hve mikill þú ert! ]



[ Aðeins horfa á lífið eins og það er 
það hefur allt farið fram hjá þér 
þú talar mikið en ég nota ljóð 
svo alltaf verður eitthvað til 
enda ertu hulinn mér hver sem þú ert 
eftir að ég kynntist þér hef ég þurft að þola það 
vera á milli ótta og friðar, geta ekkert að gert 
einkamál og bullið þitt ertu að draga okkur á 
skiluru ekki við viljum friðinn fá ]



[ kisa mín er irckju góð 
henni á ég mikið að þakka 
enda hefur hún gefið mér 
bros í sínu hjarta 
austan hún sagðist vera frá 
held hún sé að norðan 
en eitt veit þó 
hún er fyrir sunnan ]



[ Ísland er kalt að vera 
en Ísland hefur margt að bera 
landið er handa okkur 
á fallegum stað það er á 
margt er hægt að skoða 
eins og ESJU, HEKLU, gullfossinn 
þó það hafi allt þetta 
mannskapurinn fallegur 
en ást og tryggð þeirra 
var Ísland þess vegna til 
hverju er að þakka 
það okkar drottin vinur minn ]



[ ef ást mín er alltaf hjá þér 
þá veistu um, hvernig mér leið með þér 
að horfa í augun þín svo blá 
er eins og að finna til í minni sál 
hjarta mitt það hoppaði þá 
ég fann gat ekki stoppað mig 
þá tók ég þig, í fangið mitt 
ó bara vill elska þig 
þá fórstu frá og skildir mig 
ég sat þá, þar með hulið tár 
reyndir segja að þú elskaðir mig 
ég heyrði ekki þitt kall þá 
svo lifa þarf ég nú ein á báti 
hvað sem hverjum nú langar að segja 
eitt þá fá þau öll að vita 
ég elska þig á hverjum degi 
mun allaf vera hér vera til 
og mun lifa annast þig ]



[ Hnífur fer illa í hendi 
leggja hann til að drepa mann 
óttast er dauði illu andi 
því er gott að forðast hann 
þarft að geta beitt honum betur 
gott væri að nota við brauð 
engin skal þá hnífinn óttast 
því alltaf er hægt að nota hann ]



[ Ég læt mig dreyma
að hendur þínar strjúki mig
að varir þínar kyssi mig
að þú þráir mig

Ég læt mig dreyma
að þú sofnir með mér að kvöldi
að þú vaknir með mér að morgni
að þú elskir mig

Ég læt mig dreyma
því ég þrái þig
því ég elska þig ]



[ Í ljósi þess að líf er hér 
þá set ég þetta saman 
alltaf gott að vera hress 
geta talað um allt saman 
en gleymum við ekki því 
að tilfinngar okkar berum 
sama hvernig þetta líf 
þú þarft að taka þig saman ]



[ Hún situr og starir
starir á þessi dauðu hús, 
sem samt eru svo full af lífi.

Grá og gömul reyna að lifna við
og taka hana, troða henni 
inn í tilgangslaust líf 
þar sem ekkert gerist.

Líf sem aldrei var hennar. ]



[ Brimi berjumst með,
birtir framtíð yfir.
Glæðum hag og geð,
góða þjóðin lifir. ]



[ lítil dúfa
er eins og húfa
en samt ekki...

því dúfan á líf
en húfan á ekki víf
við elskum öll
en aðeins Jón Ólafs á höll

hlustaðu á þögnina
og þú færð hávaðan beint í æð

málið er að hlusta

bara að hlusta ]



[ á suðurhimni
undir fullu tungli.
sími hringir,
í svefni,
hún svarar.
og ég vakna.
hvar eru 
börnin? ]



[ Johnny Cash
Snillingur ]



[ the serpent speaks
to me
i fell armageddon coming near
the serpent yells.

i will fuck the virgin mary
i will be fucked by the virgin mary ]



[ Þótt það taki tíu árin
tíminn læknar ætíð sárin
þerra skaltu þungu tárin
þjáning burtu fer.
Á þér hef ég miklar mætur
mun ég á þér hafa gætur
alla daga og allar nætur
áttu vin í mér. ]



[ spor í snjónum
þúsundir talsins
öll liggja 
í sömu átt
en hvert?

spor í snjónum
í einni þvögu
á leiðinni
beint til 
glötunar

spor í snjónum
stór sem smá
djúp eru skrefin
beinustu leið
í Ríkið. ]



[ Óreglusamur, vaknar þunnur
Órakaður, fer á fætur
Ólaglegur, ekki sætur
Ósofinn, fer á rúntinn.

Óökufær, startar bílnum
Óábyrgur, leggur af stað
Ólöglegur, yfir á rauðu
Ótillitssamur, nema hvað?

Óheppinn, bremsan bilar
Óttasleginn, orðinn rauður
Óspenntur, keyrir á
Óviðbúinn, vaknar dauður. ]



[ tómaturinn sem beið
beið aðeins lengur
en enginn keypti hann

tómaturinn sem beið
beið aðeins lengur
var orðinn einn í rekkanum

tómaturinn sem beið
beið aðeins lengur
farinn að efast um tilvistarstig sitt

tómaturinn sem beið
bíður ekki lengur
hann myglaði og dó ]



[ í rúminu liggur hún látin
lætur ei á sér bæra
í myrkrinu dapur er dátinn
drunginn er´ann að æra

blóði drifinn drengurinn
dregur hníf úr maga
illa farinn fengurinn
fljótt nú þarf að saga

fjötraður í forna hlekki
fallni dátinn grætur
vonar að vofurnar ekki
vekji sig um nætur ]



[ Himnarnir brenna
yfir
vannærðum
sálum
þegar lífvana
laufblöð
bjóða sumrinu
góða nótt

senn er
dagur
hniginn
og frostið
tekur myrkrið
í fangið ]



[ það eru fótspor
eftir þig
á heilanum mínum

ekki svona slóð
sem hægt er að 
fylgja eftir
heldur svona
óregluleg spor
út um allt

það eru fingraför
eftir þig
á sálinni minni
eins og barnslegt kám
á spegli

ekki eftir
einn og einn
fingur
hér og þar
heldur
þétt fingraför
allsstaðar. ]



[ Í mosagróinni laut
lygni ég aftur augunum
hugleiði dagana
sem ég átti
með þér
dagana sem þú sveikst mig
og dagana þegar
gleðin faðmaði okkur
baðaði okkur
bleikum bjarma

í loftinu
svífa ósögð
orðin yfir
og við slítum
þau niður
eitt og eitt
eins og
safarík epli
og neytum þeirra
saman. ]



[ Hví græturðu, tungl?

Döggin
geislum þínum
varpar um grundina

fuglar
baða sig
í birtu þinni

ástfangin pör
dást að
fegurð þinni

rökkrið
víkur fyrir
ljóma þínum

hví græturðu,tungl ? ]



[ ég klauf
hafið
í kringum þig
gáraði vatnið
til að ná
til þín
synti í
straumnum
til að
snerta þig

og þegar þú
snertir mig
vissi ég
að það
var allt
þess 
virði ]



[ Ef þú eigi satt segir 
þú sál annars beygir
þá trúnaður er rofinn 
dyggðin þín horfin.

Sannleikurinn getur þess krafist
að fyrir honum sé barist
að þér fylgi sannleikans styrkur
ei veggur lyginnar þykkur.

Við höfum skyldur við aðra
allir sýna á sér hlið harða
þótt á kærleika og trausti þurfi að halda
við höfum því miklu að valda.

Lygin af sér illt leiðir
einhver sig á þig  reiðir
ekki svíkja
og undan þinni skyldu víkja.

Sé traust brotið
getur vinsapur þrotið
án vinar ertu einn
þér hjálpar ei neinn.

Að veita öðrum gleði
hjálp gegn heimsins streði
og koma í gegn 
því sem öðrum er um megn
veitir meiri hamingju
en nokkuð annað.
Veðlaun veitt úr gleðinnar pyngju
þetta hefur reynslan fyrir mér sannað. ]



[ Hefurðu prófað að líta heiminn á 
með augum annars manns
allt í öðru ljósi muntu sjá
hulan svipt af lífsins glans.

Það sem okkur virðist létt
erfitt öðrum reynist
bugðótt líf virðist slétt
að baki grímu maður leynist.

Það sem gleði okkur veitir
annan hryggir
þú finnur ei sál annars, þótt leitir
margt er það sem á lífið skyggir.

Sýnum skilning, þótt skiljum ekki
búumst við því að aðrir blekki.
Ég get ei vitað hvern í raun ég þekki
við sjáum ei annara hlekki.

Aðeins sannra vina ást 
virkar sem græðsla í sár
linar þjáningar þess sem er að þjást
og hindrar mörg tár.

Ekki aðra dæma
það er ekki á okkar valdi
ekki brott flæma 
þá sem hafa lent í klandri.

Lítum í eigin barm
fullkomin ei við erum.
Hugleiðum annara harm
hvort við á hlut þeirra gerum.

Verum ei sjálfselsk
líkt og þér skaltu öðrum gjalda
við erum öll mennsk
og þurfum á því sama að halda. ]



[ Við erum undir öðrum háð
en þurfum þó að vanda okkar ráð
ef við þessa lífsbaráttu ætlum að heyja
við þurfum nei að kunna að segja.

Nei getur verið jákvætt
fólk við að það að segja er þó hrætt.
Það skiptir máli að hafa þetta þor
því mikilvægt er hvert lífsspor.

Oft viljum við segja nei
en þorum ei
af ótta við álit hinna
sem í mistökin okkur ginna.

Ef þú í einhverju slæmu ert liður
er erfitt að fá aftur allt á hreint
því miður 
er það oft of seint.
Því minningar aftan að þér læðast
þær gleðja og græta
stundum að þér hæðast
við þær er ei hægt að þræta. ]



[ Jesús ég þakka fyrir þína náð 
þótt ég syndug og hrjáð 
hafi frá þér villst og mig burtu hrakið
þá er leiðin til þín alltaf stysst og þú yfir mér hefur vakið.

Jesús ég get aldrei skilið kærleik þann
að deyja fyrir sérhvern mann. 
Ég þakka þá von sem þú gefur
og allt sem þú gert fyrir mig hefur.

Jesús ég bið þig að sýna mér 
hver þinn vilji fyrir líf mitt er.
Hjálpa mér að hlusta eftir orði þínu
og láta af öllu stolti mínu.

Jesús gef mér djörfung til að segja frá
og gef mér eftir orði þínu þrá
fylltu mig af þínum anda 
og hjálpa mér stöðug að standa.

Jesús lát mig eigi villast veginn víða
hjálpa mér heldur vilja þínum að hlýða.
Að ég megi skína fyrir þig sem stjarna skær,
haldast hrein og tær og dragast til þín nær.

Jesús hjálpa mér að lifa fyrir þig hvern dag
og gleyma heimsins striti mér í hag.
Hjálpa mér með lífi mínu að syngja þér lofsöng
og leið mig gegnum eilífðarinnar þröngu göng. ]



[ Myrku skammdegi í, á jólum 
minnumst við frelsarans
sem steig niður úr konungsstólnum
sitt líf lét fyrir syndir hvers manns.

Hann lifir enn 
það ég með vissu veit
jafnt elskar alla menn
það sanna hans fyrirheit.

Hann sanna gleði gefur,
von um eilíft líf
vissu ég hef, sannað hann hefur 
verið minn skjöldur og hlíf.

Hann kom hér á jörð 
með birtu sem aldrei dvín
verndar sína hjörð
vill vera þér ljós sem í myrkri skín.

Hann gefur mikla von
hverju hefurðu að tapa
treystu á Guðs son
það mun gleði með þér skapa.

Við sjáum ei vindinn sem um okkur fer
vitum þó að þetta afl er til
eins er um Jesú hann við hlið þér er
ekki er allt sem við kunnum á skil.

Tilgangur jóla er ei að skreyta
borða góðan mat og gjafir gefa.
Heldur að Jesú þér vill veita
eilífa gleði, taka burt allan efa. ]



[ Örfáar brúnar og bláar
bragðgóðar, sumar hráar
stökur stórar og smáar
streyma sem vatn til sjávar.
Ómurinn ljúfur lætur
léttur í eyrum og sætur
ástfangnar Evudætur
enn hafa á piltum mætur.
Myndin minningu geymir
marga um fegurð dreymir,
úr glóðinni ennþá eimir
ef til vill enginn gleymir.
Bárurnar földum falda
freyða við stinningskalda
því skal til heiðar halda
á harðferðinni jökuls tjalda.
Þar ríkir fullkominn friður
fegurð sem gagntekur yður
og íslenskur sveitasiður
að setjast þar snöggvast niður. ]



[ Að kveða til þín kíminn brag
í kærleiks ríkum anda.
En labba eftir liðinn dag
leið til draumalanda.
<blockquote>Eiga síðan óskastund
efst á fjallatindum.
Þar sem golan léttir lund
laugaður hlýjum vindum.</blockquote>Satt er best að segja þér
sem og öðrum konum.
Ísland verður undir mér
þó annað bregðist vonum. ]



[ Taugarnar brosnar,
hendur og líkami skjálfa,
kuldinn smígur inn,
skelin brotnar,
tárinn renna,
­- búinn! ]



[ Hjartað skreppur saman 
við afneitun sjálfs míns
tilfinning sem ég þrái að finna
þú verður brátt farinn
ég lýg að ég held 
uppí opið geðið á fólki
um tilvist áhugans á þér
Segi ekki sannleikann 
Ristir of djúpt
Lífið er að leita 
lystisemdum eftir 
leikur ekki lengur
lítið hjarta við
spyr ég sjálfan hugann
hvað að honum harmi 
finnur ekki svar
vona að allir draumar þínir rætist ]



[ í sófanum ligg ég enn
nenni ekki að standa upp

skipti
eitt
tvö 
þrjú

og það var ekki ég

mig syfjar
nenni ekki að sofna
langar
en nenni ekki að reyna

ég horfi
eitt
tvö
þrjú

og það var ekki ég ]



[ Ástros þig ég fæ
upp rúm að njóta
það kalla bara á eitt
þarf þina að blauta
Kannski annað á hún þá
uppá til að bjóða
öldung gott sem alltaf 
er hætt fara nota,njóta ]



[ burger dúlla vinurinn
greddan tekur völdin
þjáist og komið að kvöldi 
klár í klípa konu í rassinn
þráir konu svo heitt holdið stinnt
hjúfra þér í fangi set blautan koss 
svo limur á þér stinnt standi
hann verður svo sár konu þú ekki fengir
segðir síst við vitum allt sæðið verður konu sprauta
leggstu bara ljúfur minn og láttu konu taka völdin ]



[ I haven´t felt alive in years.
My head is empty,
as well as my heart.
I see my life go by,
without feeling it...
-I just know!

Feeling all dead inside,
makes me wonder...
-Wonder if Death is coming
to claim my life,
with a grin on it´s face.

Will I die soon???
-May I PLEASE!

Lurking around in my mind,
I still feel it,
-I still smell it.

My brain will soon stop functioning
My heart will soon stop beating,
My last breath will soon
be taken,
maybe not today,
-But soooooon! ]



[ Norður mín leið lá
til að horfa þar á lífið og sál
við stoppuðum nokkrum stöðum á
með vin minn mér við hlið
góð var þessi stundin
við töluðum sögðum frá
Á Akureyri fórum við
húsi stoppuðum við
þar vinur okkar bjó
og kaffi fengum þó
klukkan orðin meira en 12
þá ræddumst við þarna við
dúllu tókum okkur líka með
austur fórum við
bjó elskuleg kona
bauð okkur upp á glös
föðmuðumst við öll svo heitt
mikinn kraft konan gaf
ég gleymi ekki þessari ferð
allt þetta hafði jú gerst
þakka ykkur sem gáfu mér kost
þakka þessa æðislegu nótt ]



[ Ég titraði af ást til þín
hjarta mitt það mætti þínu
endurgalt þú þá, svo mér illa brá
heitt mér var fann ekkert til
að missa svona mikla ást
sem var mín stóra stundina þá
ég gleymi ekki vinur minn
varst mér fullkominn sem vinur
þarna sátum eins og lík
svo köld við vorum þessa nótt
þú kvaddir mig með þessum orðum
engin er eins fullkomin
ekkert loforð sem er til
haltu þér við þitt strik
ástfangin verð allaf af þér
en dauðinn náði sínum tökum
því þarf ég að kveðja nú
aftur hittumst ástfangin
svo mundu þú ert alltaf mín ]



[ Lífið er sem langur vegur,
sorgir og sigrar skiptast á.
Tár falla, hlátur kveður,
geymd í hjarta leyndarmál.

Lífsins hnífar oft rista sár,
harmatíðir oft dynja á.
Stundum lífið við þig leikur,
og þig kitla hamingjunnar strá. ]



[ Cruewl is cruewl,
Blue is Blue.
How come we always have,
To have the same rule.
Believeing in god,
Is like believeing in you.
Do you know what´s true ]



[ I ask many questons
And never get an awnser.
Is it not there any more,
Or is it hiding,
behinde that trapp doore.
How come peopel hide,
And run away.
How come we never,
deal with our pain
Is it becous we are affraid,
Or just a little mad,
Over the way things go today. ]



[ If love is so strong,
Why does it fade away.
If hate is so long,
Why does it leve me in pain.
If i could choose between love & hate.
Of cours I would chose love,
And let it fade. ]



[ Days go slow,
Sometimes they just don´t go at all.
Even if we try,
They just stay and make you pay. ]



[ I don´t own the world,
Not even a tiny tree.
Even the world doesn´t own me,
That´s why it ha NO controle over me. ]



[ Wondering if this is all true,
Not a dream to be,
for every one but me.
Yes, It´s true,
This is not a dream,
Or a lie so crewl.
You really mean that lot to me

Never thougth we,
We could be friends.
Now look at us,
Forever i hope,
This vill never end my friend ]



[ Darkness takes over all,
By the way it´s christmasday.
Have you wondered why it´s this way,
Not by the way we act today.

What if santa is true,
Is he really as good as they say.
So really tell me,
Why is it so dark on Chrismasday? ]



[ Did you know love fades away,
No really it doesn´t stay.
Why is it that way.
Are there true love,
Or only true pain.
This is what i wonder,
Every god damn day. ]



[ If we had no feelings,
Would we fade away.
And never wonder,
Why he died today.
Yes if we had no feelings,
Would we fade away? ]



[ I never get your attencion,
And never got your love.
Why is it I alway whant,
Things that i can´t afford.
This is how i feel,
This i how i try,
To get the afection,
from you my dear lad. ]



[ Why do we stop living ,
Why do we live at all.
Can´t God just spair us,
The agony of it all.

Why is there pain,
And why is the joy,
Where can we,
Comeplete it all.

If we would be angels.
Would er have to go,
Through it all.
If we would be Devils,
Would ther be pain,
Waiting for us all. ]



[ Wondering is life is a lie,
Or should i just die.
Maby people thing i´m suiside,
But really trying to find,
A purpos to life.

Is life about love & affection,
Or is it abour Hate & betrail,
All i know is death is a coinsidens,
But life is meant to be.

But life is a thriller,
You never know,
What will happen to the, ]



[ Running through the woods,
Never knowing why.
Am i dreaming,
Or is this real life.

How come there is madness all around,
& fire every where.
Where is the coolness,
& the water so clear.
Is there such a dream,
Is there such life, ]



[ Spennan magnast,
blóðið streymir.
Stressið verður mér að gagnast!
Skíthrædd,sting mér út í breimið.

Með viljan að vopni,
fram ég æði.
Vona\'ð þrjóskan ekki þrotni,
og ég ekki saman brotni.

Síðasta ferðin,
-er að springa af mæði.
Reiðin núna tekur völd,
áfram skal ég, þótt laugin sé köld.

Nálgast bakkann
-gnísti tönnum.
Allir hrópa,
hvetja krakkann!

Þú skalt, þú  skalt,
hugurinn hvetur.
Áfram, áfram,
þú getur betur.

Örmagna í bakkann ber,
sigurinn unninn!
Brosandi uppúr lauginni fer,
Nú er mál að skemmta sér! ]



[ Hafið það var himinblátt
og hlýir austan vindar,
léku létt um græna jörð
og hvíta fjallatinda.

Dýrin bæði stór og smá
öll þau voru saman,
manninn ekki þekktu þá
og lífið það var gaman.

En ávallt vildu aparnir
reyna nýtt að kanna,
og eftir nokkur milljón ár
þeir fylgdu siðum manna.

Var þar kominn maðurinn
sem strax á fyrstu dögum
braut öll heimsins boð og bönn
og hlýddi ekki lögum.

Hann hneppti allt í þrældóm sinn
og vildi ríkjum ráða
og hugsaði ei um annað en að
borða, sofa og fáða.

Með heila yfir önnur dýr
og viljann til að eyða
það tók hann ekki langa tíð
dýrin öll að deyða.

Hann ruddist yfir skóg og tún
og flatti landið niður
dag og nótt hann hafðist við
svo ei var stundarfriður.

Hann byggði þar upp borgirnar
þær himinháu strýtur
sem dýrum jarðar flestum fannst
allra versti lýtur.

Næst skal líta í eigin barm
því nútíminn er gleymskur
og efast ekki um staðreynd þá
hve maðurinn er heimskur.


Því mest er heimskan nú í dag
er ófriður angana teygir
og ekki má sjá hér friðsælt land
svo langt sem að augað eygir.

Allir eltast við annan mann
sama hvað um er að ræða
þó eitt er þar skilyrði sett með því
að öðrum verður að blæða.

Því fávís er sérhver fylking hér
sem fetar í kanans sporin
og sér ei hið illa á eftir er
spillingin og sorinn.

Allt hefur staðla og númer í dag
ekki er um annað að ræða.
farsímar, tölvur og nýjasta glans
en sú ógnar mæða.

Þrátt fyrir allt sem að hér er nefnt
má ætíð í það vísa
að ekki er alslæm mannana dvöl
á plánetu elda og ísa.

Menn eru máské flestir eins
en sumir úr hópnum skera,
Gandhi og Lama svo eitthvað sé nefnt
vildu allt fyrir alla gera.

Ef minnst er á marga merkismenn
er þó eitt sem að einkennir alla
að eftir allan þann frægðarfans
niðrávið tekur að halla. 

Ég gæti eflaust grátið það
og greypt í sorgardalinn
hve feikilega fræknir menn
fallið hafa´í valinn.

En engu´að síður er mér tamt
að minnast þeirra manna
sem eyddu sínum æviveg
vísindin að kanna.

Gleymum ekki mönnum þeim
er dyggðir sínar tömdu
og gáfust ekki upp á þeim
sem voðaverkin frömdu.

Því er ekki allt svo slæmt
sem einkennir mannanna setu
því flestir hafa sér til halds
framsækni ,dugnað og getu.

Þrátt fyrir nýskeðar hörmungar
mun helförin eigi þverra
í komandi tækni framtíðar
munu æ fylgja vopn til hins verra.

Því fátt er það góða í heimi hér
sem vegur minna en skildi,
en kærleikur, gleði, ást og sorg 
eru sannlega lífsins gildi. ]



[ Eitt sinn var ég eins og þú
eðlilegur sveinn.
Lék við knött og kindalegg
aldrei var ég einn

Það var gömul gleðitíð
að mér flykktust víf
en fast í greipum nornanna
var framtíð mín og líf

Mig óraði aldrei fyrir því
að örlög myndu senn
gera mig að grænmeti
sem núna er ég enn

Það þótti kúl það þótti töff
að testa bara smá
en eigin heimska sendi mig
samstundis í dá

Nú ligg ég hér og kvelst og kvelst
og öskra inn í mér
ég vona bara að djöfulinn 
sigrist ekki´á þér ! ]



[ Stopp skal nú tíminn og árinu breytt
aftengdur síminn og jörðinni eytt.
Hljóðfærin skulu ei strengina slá
líkkistan máluð og prestinn skal fá.

Flugvélar alheimsins fljúgið um geim
og skrifið í skýin: ,,Hann farinn er heim?
sleppið til himins þar skjannhvítri dúfu
og látið sveinka fá kolsvarta húfu.

Norður og suður, austur og vestur
allt sem ég á hann manna var bestur
hvað sem að gerist og hvernig sem fer
innst inní hjarta mér ætíð hann er.

Stjörnur og tungl, sólin svo skær
hverfðu á braut svo fögur og tær.
Þurkkað´upp hafið og því sem þú sást
mundu svo orð mín: ,,að eilífu ást ]



[ Vissirðu ekki að leiðin, hún er lengri en í gær
og langt í næsta gangnamannakofa?
Og hver veit nema þú sért núna orðin álfamær
og ef til vill er ég þá bara vofa.

Ullarlagð á gaddavír þú fannst og færðir mér
í fyrsta sinn er þú komst upp á heiði.
Tófurnar þær gögguðu, við tíndum hrútaber
við tjörnina hjá bæ sem var í eyði.

Og aldrei færðu að vita hvað ég hef lengi leitað þín
og lagt að baki marga kindaslóða
en þokan hefur vængi sem hún vefur sporin mín
og vex á milli þín og minna ljóða. ]



[ Lengi hefur ljóðið
lónað á naglfari,
legið suður á sundum,
borið af vestanvindum,
hrakið af austanöldum,
norður að náköldum
storðar ströndum. ]



[ Í fjólubláu þurramistri þess sem er löngu horfið,
þar situr hún móðir mín. Hún er að rista torfið.
Kom ég þar að kveldi. Kelling sagði: ?Gestur!
Þeim varstu löngum bestur er þótti þú manna verstur!?
Hæglátlega svaraði, í horninu sestur:
?Ég heiti ekki Pegasus. Því ég er sko sebrahestur.
Löngum hef ég lykilinn...
Löngum hef ég lykilinn...
Löngum hef ég lykilinn við langeldinn sorfið.
Ljárinn, hann er týndur. Ég er maðurinn...
með orfið.? ]



[ Einusinni átti ég bók,
hún taldi: Einn, tveir og þrisvar.

Ég svaraði henni ekki og sagði henni að hoppa, en hún spurði hve hátt.

Ég sagði henni að hoppa þrisvar. ]



[ Ég veit vel þú ert ekki til,
í alvörunni bara plastvinur.
Tilvera þín ómarktæk,
rétt eins og mín.

Þú ert bara plastvinur,
tjáning þín er ekki sönn
og engin merking liggur
að baki orðum þínum.

Túlkun svipt tilveru
okkar sem hýrumst
í draumkenndri ótilveru
í rafgeimum. ]



[ ÖRVÆNTING

Það er öll örvæntingin
sem er örvaxinn. 
Eins og hún geti hertekið mig
miklu heljartaki.
Mikil er ógnin.
Óttinn tekur mig
færir mig til annars lands
lands hugaróra minna 

Hræðslan hendir mér til og frá
hátt í loftið, langt niður aftur
Mun óttinn vera hér, alltaf?
Mun ég aldrei öðlast frið?
Sogast inni í storminn 
snýst með hringiðunni. 
Lendi ég einhversstaðar
Það veit enginn. 

Loks er ég lendi
leitast mér ekkert.
Tárin tindra,
allur tíminn sem farinn er.
Nú, þegar  friðs ætti að njóta
nýtur enginn þess
Friðsins mun aldrei vera notið, 
örvæntingarinnar verður fagnað. ]



[ Á NÝ, GLEÐI


Er ég hélt að allt væri hrofið
að þú myndir aldrei sjást hér
aldrei aftur.
Vaknar þú aftur til lífsins
engillinn minn

Allt sem þú færðir mér
en tókst aftur með hvarfi þínu
þarfnaðist ég.
Nú finnst það aftur 
þvú þú mér yfir vakir 
og mín gætir ]



[ Burger dúlla vinurinn 
greddan tekur völdin 
þjáist og komið að kvöldi 
klárt að klípa konu í rassin 
þráir konu svo heitt holdið stinnt 
hjúfra þér í fangið set blautan koss 
svo limur á þér stinnt standi 
hann verður svo sár ef konu þú ekki fengir 
sagðir síst við vitum allt sæðið verður sprautað 
leggstu bara ljúfur minn og láttu konu taka völdin ]



[ Ástros þig ég fæ 
upp í rúm að njóta 
það kallar bara á eitt 
þarf þín að blotna 
Kannski annað á hún þá 
uppá til að bjóða 
öldungis gott sem alltaf 
er hætt farin að nota,njóta ]



[ ég mun alltaf soldogg mín 
líta á þig sem barn mitt 
þú ert mér svo kær 
og koss á þinn nebba 
engin eins finnur það 
nema þú sem átt nú það 
svo passa ég þig svo vel 
enda ertu irc elsku dúlla mín ]



[ telpa mín þig vill ég fá 
ekki til að njóta 
heldur ætla ég 
biðja þig bara að sópa 
vertu fljót telpa mín 
margar götu þarftu að sópa 
allt þarf að vera fínt 
svo ekki komi á mig ryk ]



[ Koma jólin bráðum, okkur ber að þakka 
öll þessi jólaljós, krakkar fá pakka 
eitt er oft sem gleymist þó 
þetta er JESÚ okkar, á himnum að þakka 
hann ávalt gefur okkur allt þetta 
Gleði,Tár,Kærleika,Framtíð bjarta 
sorg getur komið við, þá falla okkar tár 
en okkur er ekki ætlað að gefa upp á bát 
þó lífið sé stundum sárt og mikil reiði 
vitum öll um jólin verðum við að vera eitt 
á himni guð okkar bíður með bros á vör sitt hjarta 
svo brosum öll á þessum degi hann JESÚ á afmæli 
þá óska ég landi mínu og þjóð gleðilegra jóla 
og bið ég guð að gefa, ykkur góð og dýrðleg jól ]



[ Stríð er blóð um allt 
skotið er fólk niður 
bölva ræfilskapnum þá 
mætti pakka niður 
hörmung er að sjá það fólk 
hendur, fætur,vantar 
eftir situr engin sál 
bara djöfull og aftur hatur 
sárt ég finn til 
erfitt á þetta að horfa 
en hvað get ég gert 
ein af þúsund mönnum 
fallin er í þessu stríði 
af þessum hræðilega mönnum ]



[ í djúpu laugina einhverjar fara 
förum ekki að missa vonina 
en ég held að ég sitji hjá 
svo þið getið gert betur 
þið eru ekki með grá hár 
ekki feitar og gömlu sál 
þig eruð dýrlega sætar ó já 
þetta væri gott fyrir ykkur ]



[ Fullt tungl ég finn það á mér 
brjóstin upp hjá mér blása 
finn hvað orðin rök er 
verður einhver mín að njóta 
mjúkan sleik,ljúfan leik 
Ég vildi ég gæti gefið 
einhverjum alla þessa ást 
það er ekki öllum gefið 
að halda í höndina á þér 
mér mundi líða illa 
hjarta mitt um leið fer 
ég vil bara nota og njóta ]



[ Þegar
ég finn andardrátt þinn læðast um hálsakotið mitt,
sterkar hendur þínar snerta mig
og þrýsta mér upp að þér,
þá þori ég loksins að loka augunum ]



[ Herjólfur:
Stundum þrái ég að sjá stjörnurnar. 
Þrái kitlandi sindur þeirra óþrjótandi í augunum. 

Við sjáum aldrei stjörnurnar.

Rannveig:
Nei.

Herjólfur:
Ekki lengur.

???

Ekki lengur. Einu sinni. 
Désirer.
Ég þráði þig.
Einu sinni. 
Einu sinni sáum við stjörnurnar. 
Einu sinni. 

Ég man. 
Fyrir löngu
þegar við gengum heim eftir götunni okkar í upplýstu myrkri borgarinnar. 
Hjörtun staðföst í ást sinni
augun ístöðulaus
leitandi. 
Ég man
fyrir löngu 
sagðirðu: það er stjörnubjart.
Og það var stjörnubjart. 
Fyrir löngu. 
Skærustu stjörnurnar brutu sér leið gegnum ljósmengunarhjúpinn sem lá yfir borginni
gróf okkur í birtu. 
Og við stönsuðum og þú horfðir upp í himinn. Hálsinn þinn fagri sveigður og augun. 
Augun.
Fyrir löngu
horfðir þú á sindrandi stjörnurnar á næturhimninum. Þekkirðu stjörnurnar, spurðirðu. 
Nei, svaraði ég, bara Karlsvagninn, kannski Óríon. 
Já, sagðirðu og horfðir.
Fyrir löngu.

Ég sá aldrei stjörnurnar á himninum þetta kvöld.
Ég sá aðeins hvernig þær spegluðust í augum þínum.
Þessi skæra, sagðirðu, þessi skæra, hvað ætli hún heiti.
Venus
sagði ég
fyrir löngu. 
Nei, sagðir þú, Pólstjarnan. Þetta er Pólstjarnan. Skær. Í norðrinu. 
Ég horfði bara áfram í augun þín
Venus
sagði ég
Venus.
Fyrir löngu.

Í myrkri þungu mætast kannski varir
og magna lífsins slátt í þöglu brjósti
og eins og sækir aldan heim að landi
er öldugjálfrið ríslandi við hjartað.
Og nóttin breiðir næfurþunna slæðu
af nærfærni yfir höfuð okkar beggja
og stjörnur himins öfunda mig allar
því augu þín í mínu hjarta sindra.
Í myrkri þungu mætast varir okkar
og magna lífsins slátt í þöglu brjósti;
þá verður kyrrðin klökk af fegurð þinni

og kossar okkar stjörnublik á himni. ]



[ Rófulaus köttur ráfar í rigningunni.
Þú spyrð:
\"hvers vegna\"
Hann svarar:
\"Ég er að leita að rófunni minni\"
En líklega hefur hann ekkert betra að gera. ]



[ Heimurinn okkar er eins og risastór öskubakki.
Fullur af ösku og öðru rusli.
Stöku sinnum birtist glóð á stöku stað.
Eins og ögn af guðdómlegum neista.
En hún er samstundis slökkt.
Því öfund heimsins leifir engum að bera af.

Heimurinn okkar er eins og flaska.
Sem var opnuð í gær
og jafnvel þótt nóg sé eftir 
Þá verður sífellt minna til.
Því eins og þorstinn leifir ekki þyrstum manni.
að horfa á fulla flösku,
leifir græðgin okkur ekki,
að horfa á heiminnn 
án þess að vilja meira af honum.

Heimurinn okkar er eins og snákur.
Sem  bítur í halann á sér
án þess að vita af því. 
Og án þess að stoppa, 
étur hann sig upp til agna, 
og skilur ekkert eftir.
Því þetta er miskunarlaus heimur. ]



[ Lítil börn leika sér úti.
Þá kemur lítill maður og lemur þau.
Vegna þess að honum var sagt að gera það.
Ekki með orðum.
Heldur var hann alltaf laminn þegar hann var lítill.
Vegna þess að hann var minni en allir hinir. ]



[ Í tómu húsi býr tómt fólk.
Sem líður illa.
Það reynir að fylla húsið af hlutum.
En uppgötvar sér til skelfingar
að húsið var fullt af engu. ]



[ Þú veist án þess að hugsa,
og þú veist allt.
þú hatar án þess að þekkja,
og þú gerir það samt.
Þú talar án orða 
sem enginn vill heyra.
Þú framkvæmir án afleiðinga,
því þú sérð þær ekki.
Og ég er ekkert betri því mér er alveg sama. ]



[ lítið blóm,
vex lítið,
vill lítið,
fær lítið.
Skiptir ekki máli 
það er nóg til af blómum. ]



[ Þar sem hún sat við gluggann,
beið eftir komu hans.
Fann hjartað hamast
er bíllinn rann í hlað.
Þóttist ekki vera að horfa
er hann leit í átt að glugganum.

Hún hélt hún yrði\'ekki eldri,
hjartað tók aukakipp
við hljóm dyrabjöllunnar.

Vitund hennar af hröðum skrefum sínum
hurfu við eftirvæntingu kvöldsins.

Augu þeirra mættust,
milli þeirra var skítug, sjóþvegin rúðan.

Útidyrahurðin opnuð.

Hné kikknuðu
er hormónar
skullu á vitund þeirra.
Nóttin er ung,
við skulum koma.
Karlmannleg röddin átti við hana.

Hún steig inn í kaggann.
Þau brunuðu af stað.
Leiðin lá inn í fallegasta sólarlag ævi þeirra.

Þar sem hún er ég
og hann ert þú
og þau verða við áfram. ]



[ Fuglinn flýgur frjáls um allan heiminn
hann dreymir
jörðin eins og ég þekki hana er bara draumur fuglsins
ég er bara draumur fuglsins
tilhugsunin er ógnvænleg
að vera draumur einhvers annars
og geta allt í einu hafa aldrei verið til ]



[ Hversu einmanna getur sál orðið,
jafnvel þótt hún sé ekki ein.
Hugsanir mínar reika til þín,
hvar sem þú ert staddur.
Hvernig getur ástin valdið svona nístandi sársauka,
sársauka sem kallast söknuður.
Líður þér eins ástin mín?

Hjarta mitt þráir þig,
sál mín orgar eftir þér.
Tár mín renna niður kinnarnar,
það er flóð í augunum á mér.
Líkami minn er máttlaus,
vill varla úr rúminu.
Líður þér eins engillinn minn?

Himinninn er bjartur hér,
er nokkuð þoka hjá þér?
Tunglið brosir til mín,
sefur það hjá þér?
Það er komin nýr dagur,
er gærdagurinn enn hjá þér?

Söknuður er skrítinn,
vekur upp margar spurningar.
Hann heltekur mann allan,
líkt og þráhyggja.
Það er samt góð tilfinning,
að sakna þín.
Líður þér eins krúttið mitt? ]



[ Svartur 
sjónvarpsskermur
starir inn í 
tregafullt herbergi.
Herbergi dubbað upp
með skuggum
frá líflausum
íbúum þess. ]



[ Mörgum mánuðum 
og ári seinna
lít ég til baka, 
á hrædda, litla mig.

Mörgum mánuðum 
og ári seinna
horfi ég á gamla
glerbúrið mitt.

Mörgum mánuðum 
og ári seinna
stend ég hér án 
þungra hlekkja

Mörgum mánuðum 
og ári seinna
sé ég hve ótti minn 
hefur þig sært.

Mörgum mánuðum 
og ári seinna
finn ég, það var rangt 
að hræðast ást þína.

Mörgum mánuðum 
og ári seinna
get ég sagt, 
að ég sakna þín.

Mörgum mánuðum 
og ári seinna
vil ég gjarnan 
segja fyrirgefðu. ]



[ Tendruð tár 
brenna á vörum mínum
á meðan svefndrukkin sálin
situr í felustað sínum...


Gagnlaus grátur
vill frelsa sálina
sökkva sorginni 
sem safnast hefur...
en...
Hér eru bönd til að binda
hlekki um hjartað
...ef í spottann er togað
þrengist að og
verður hnúturinn 
óleysanlegur...


svartur skuggi 
situr rólega og bíður
meðan huglaust lífið 
brosir við mér. ]



[ hann sá hana 
og hún sá hann 
gekk nær henni 
þar sem hún stóð 
við barinn 

lostinn lá í loftinu 
hún glotti grunsamlega 
hann var dáleiddur 
kannski það hafi 
verið bjórinn 

hann hallaði sér nær 
augun mættust 
varirnar nálguðust 
og að lokum 
barkakýlin. ]



[ Öll erum við að leyta svara,
ég hef fundið frelsara
sem svör og gleði gefur
mig gegn myrkri heimsins umvefur.

Flestir telja hann skáldskap einn
að þeim hjálpa muni ei neinn
Líklega ert þú líka í þeim sporum
engu hefur að tapa ef teystir honum.

Þótt flestir segi hann látinn
hann gefur þig ei upp á bátinn
hann jafnt elskar alla menn, 
vill þú vitir að hann lifir enn.

Ef þú bara leyfir þér að trúa
hann mun að þér hlúa
þótt myrkur sé yfir lífi þínu
hann bíður þér af ljósi sínu.

Hví þurfa menn að gera allt svo flókið
hann er til og heyrir hjartans hrópið.
Við lifum í myrkum heimi
en þótt margir honum gleymi
hann lifir og tilgang gefur
veit að við spyrjum, svarið hann hefur. ]



[ Ég vildi
að regnið 
myndi breytast
í blóm

sem féllu
hljóðlaust
á 
einmana 
axlir mínar. ]



[ stjórnin okkar 

öll þessi ár erum við að lifa 
þetta er orðið svo sárt 
við höfum ekkert að gefa 
stjórnin okkar tekur allt 
og eyðir bara þessu 
nú finnst mér orðið hart 
við getum ekki gefið gestum ]



[ Minn sonur útlöndum er 
þar liggur hans leið 
ég óska svo heitt 
að drengurinn komi heim 
þrá mín er svo heit 
finnst hann vera einn 
ó elsku drengur minn 
Æ komdu núna heim 
hinn sonurinn líka farinn er 
til unnustu elskar heitt 
Æ komið báðir nú heim 
svona nú líður mér ]



[ typa nú þarna stóð 
og einhver af henni tók 
öll völd varð um og ó 
þá brást þessi von 
brast í þúsund mola að sjá 
og grátur heyrðist 
voða hátt, skýrt 
þessi ekki velkomin 
andinn gafst þá upp 
þá opnaði hún augun sín 
þetta er vinkona mín ]



[ <table><tr><td width="11%"> </td><td width="*"><center>Nú er sólin affjalla
en þarna kemur tunglið
niður.</center></td></tr></table> ]



[ Á svarta fiðlu
seiði ég dimmuna fram
svarbláa nótt
hamraþil og straumvatn -
sveifla þar daufri
ljósrák

...ég held maður rölti
aftur niður að sjó
og leggi sig á bakkanum
Líklega verður gott að sofa lengi -
sjá til, hvað mann dreymir
og hver maður vaknar ]



[ Ástin er eins og rós,
sem dafnar á ást.
Ef ástin kólnar,
visnar rósin,
verður grá eins og skýin
sem vindurinn feykir burt
eins og ryki. ]



[ það er eins og hafið hafi tekið mig
langt í burtu frá yður vinur minn
eftir situr þú sár með tárin þín
grátandi kallarðu á sálarhjálp
þú setur stein í hjarta þitt
enginn kemst nú þarna inn
allt er orðið lokað eins og stál
enginn til að opna þetta sár
þá birtist þessi fallegi söngur
ég var að hvísla þessi orð
þá stóðstu upp og kallaðir
já ég vissi að þú elskaðir mig
hamingjan fór öll af stað
ætla ég að þakka þér
þetta var okkar fyrsta ást
hana færðu aftur að sjá. ]



[ Gæti ég bara dansað við þig
dúfan mín á torginu
dansað við þig daginn langan
dansað úr þér sorgina
draumabarnið smáa
gæti ég bara huggað þig
og hrakið kvíðann burt
gefið þér lífið
sem lifnaði forðum
með lýsandi orðum
gæti ég bara snert þig
snaróðum orðum
og ljóðum sem lækna
gæti ég bara gefið þér
ljóðin sem lækna ... ]



[ Var hún lögst til svefns
meðal blómanna hvítu?

Var hún hvíslandi lind
var hún smáfugl á grein?

Var hún týnd í skógi
af skáletruðum orðum?

Var hún ef til vill orðin
að ljóði úti í skógi? ]



[ Með húminu
kemur mýktin

raddirnar fá flauelsáferð
sjáöldrin verða fjólublá

í húminu
er enginn sannleikur
engin trú
ekkert stríð

aðeins þessi mjúki dökki friður
augnanna
aðeins þessi kyrra mjúka dýpt
andartaksins

áður en myrkrið skellur á ]



[ Í fimbulmyrkur
fleytir okkur
fallvölt stund
óumflýjanleg
óræð:
Urðar galdur. ]



[ Óræðan er fugl
fjaðralaus
og flýgur einatt
óséður jafnt
um innri heim
sem ytri. ]



[ Tár 
einn dagin grét ég  því ég var svo Hamingjusöm
annan dagin runu bara öll tárin niður kinarnar mína
en þriðja dagin grét ég því ég var sorgmæt útí ástina mína 
hún hvarf frá mér í alheiminn
en ég grét og grét en hún kom ekki aftur
ég sat við gluggan minn og beið og beið en ekkert skeði 

En ég fékk bréf frá þér sem er hér
ég las og las en gat ekki séð
á hverju þú fóst frá mér 
hví hví fóstu frá mér ég var hér alltaf hjá þér 
en þú sendir mér rós sem þýdi ást en ekki ást til mín frá mér

Ég grét því ég fékk þig ekki 
ég sá þið með annari í draumum 
ég grét og grét 
þú vast mín stóra ást 
en þú gast bara ekki sé 
að ég elska þig 
en ég mun vera hér að bíða eftir þér ]



[ Óræðan nýtur
í náttstað hverjum
nafnlauss unaðar.
Gestur í senn
og gjöfull veitandi
gistir hún hverja sæng. ]



[ Návist þín góð hún er,
Hjá Ömmu minni gaman er,
Gamla frúin í Hásölum er fín,
því afmælið  þitt í dag það er.

Húsmóðirinn þú ávallt er,
Tíma frá Aðbrekku að Hásölum
alaðir þú fjögur börn og líka mig,
svo lengi sem þú lifir ertu ávallt duglegasta húsmóðirinn. ]



[ <div align="right">Konan á næsta borði situr nær mér en nokkur veit. Ég
horfi útí veðrið sem er ekki meir en logn og hún einsog
hugsi yfir glasi af rólegum kír. Tvö ein í borg sem veit
ekki af okkur. Tvö ein og tungl og haf og lönd á milli
þess sem finnst. Tvö. Þegar klukkuna vantar ekkert nema
orð biður hún mig um eld. Og þegar ég kveiki finn ég
kjarkinn.</div> ]



[ Í fyrra haust
hafði hún
verið hér

staulast
gangstíginn
í leit að framtíð

þráð
að sjá
aðeins enn
eitt blóm

Nú
hafði
blómstrað á ný

Og í dag
ætlaði hún
að byrja á....

Einnig
rifja upp

herbalife
eitthvað... ]



[ Hún var sátt
eftir hressandi
göngu
í hálkunni

Gengið
snurðulaust

Ekki dottið
hvergi hrasað

kom heil
heim

samt

Konan sem hún mætti
gat ekki brosað

þá rifjaðist allt upp.... ]



[ Kossar hans og snerting
 áfram í huga

á líkama

og bleikur tvinni
vefst
mjúklega

júlínótt

nótt kossa
og blíðu

þögul þrá

mjúkt hörund

vafið bleikum tvinna ]



[ Við horfðum bæði á skjáinn
í gærkvöldi, tvö ein saman
Hún sjálfa sig þar mátti sjá
var feimin - en fannst samt gaman

Þátturinn var um Íslands börn
veikleika þeirra og styrki
í sínum vanda þau eiga stoð
- um stoðina þá ég yrki

Foreldrar, kennarar, hjúkkur
allir vilja að hjálpast
rauður kross og sálfræðingar
þeim sem út af leið álpast

Sálfræðing einn ég þekki 
sem nær til barnanna vel
hjálpar þeim að finna sig
og komast út úr sinni skel

Vonir mínar við æsku Íslands
ég sterklega og innilega  bind
að þeir sjá sama og ég gerði -
þeir geta fengið hjálp við sína sjálfsmynd

Hjálpin er til staðar í lærðu fagfólki
yndislegu og léttu á brá og brún
af þessu fólki þykir mér vænst um
stúlkuna sem ég kalla Sólrún ]



[ Hver fær lýst furðu manna ...

Vatnið er til þess að ganga á!
Þurrum fótum,
öruggum skrefum ...

Eins og ljós yfir höfnina,
andblær um trjálaufið,
stjarna yfir himininn

barn heim í kvöldmatinn
með mömmu og Mána,
Sunnu og systu ...

Sólin gengur á vatninu
í gulum sandölum,
þurrum, öruggum skrefum,
tiplar rjóð yfir tjörnina,
smellir kossi
á gamlan forarpoll
efst í Norðurgötu.

Hann sér hana ekki;
augu hans brostin,
löngu læst
af blýi og grómi,
rusli og hrákum.

Hún kyssir hann
hlýlega á hroðann:
?Komdu nú með!?
En hann sér ekki, blindur,
en skynjar samt sindur:

?Æ, hlýja vina,
gefðu mér vatn,
mig þyrstir,
þyrstir í hafið
og hreinsandi saltið.
Enginn, alls enginn grætur
í mig svo ég geti séð.?

Sólin rjóð eftir leiki dagsins,
rauður bolti
í ljómandi höndum himinsins,
sólrauður bolti
í fumlausum bláhöndum himinsins.

Hún kyssir hann aftur:
?Æ, vesalings gamli pollur,
senn muntu gufa upp,
hverfa upp í skýin,
veltast og kitlast
og hreinsast og hreinsast
og svífa yfir jörðu 
á tærbláum himni

og rigna svo aftur
á tárbláa jörð,
tær, nýr og ferskur
í augu barnanna,
kúnna og blómanna,
í augu vatnanna.?

Hver fær lýst furðu vísindamanna?

Vatnið er til þess að ganga á!
Þurrum fótum,
öruggum skrefum.

Rafvolgt sjónvarpið trúir því ekki
en maðurinn þráir Guð.
Tölvurnar glotta
en manninn þyrstir í ást.

Afskræmt af elsku
reikar fíflið um borgina,
dreifir samúð í allar áttir
en fólkið hæðist að:

?Bjargaðu sjálfum þér, bjáni!
Til hvers að ganga á vatni
þegar nóg er um gangstéttir??

Uns fíflið gengur í sjóinn
til að hverfa til fulls köldum heimi
- en þú réttir mér höndina
og dregur mig upp úr vatninu
og dregur mig upp á vatnið,
segir: ?Komdu upp á vatnið"
og við stöndum á vatninu.
Ég stama forviða: "Við stö-stöndum á vatninu!?

Hver fær lýst furðu manna?

Í dropatali leka bílarnir
úr Mjóstrætinu
út í lækinn sem murrar við Geirsbúð
og rennur í marglitum bílum
hraðar og hraðar
út í umferðarflauminn
hraðar og hraðar
í Sæbrautarána
út í Kringlumýrarelfuna,
hraðar og hraðar og hraðar
í Reykjanesbeljandann;
komast að ósnum
hverfa í hafið
og þögnina ...

Hver bíll dropi
gulur, rauður, grænn eða blár
dropi, hjúpur, himna
um lítinn dropastjóra,
æstan, sveittan, rennblautan
af æsingi
yfir umferðarflaumnum
og dropanum á undan:

?Blauti bjáninn,
kemst hann ekki örlítið
hraðar,
hraðar og hraðar,
hraðar, hraðar, hraðar?
Fer hann ekki að gufa upp
og líka ég, og rigna
rigna
r
i
g
n
a
heim
í Mjóstræti??

Hver fær lýst furðu manna,
ómældri og ómælanlegri furðu
vísindamanna, töframanna?

Ný halastjarna á leið til jarðar
úr djúpgeimnum dimma ...
Þeir sáu hana nálgast í kíkjunum,
glerstóru augunum.

?Nýtt ljós á himni
og þó ekki alveg: kom fyrir 2000 árum
ef marka má útreikninga
- skrítið: það eru engar heimildir ...?

Þeir sáu hana stækka í kíkjunum
og fólkið leit hana birtast um síðir
milli LJóns og Tvíbura,
beint úr Jötu Krabbans -
Sjá, hún nálgaðist, stækkaði,
ljómaði skærar og skærar ...

Hver fær lýst furðunni:
Stjarnan var MAÐUR
á geislandi reiðhjóli!
- tunglsljós á luktinni
og sindraði stjörnum af teinunum.

Hann lenti á Times Square
á ljómandi reiðstjörnuhjóli,
íklæddur bragandi Norðurljósum
og hjálmur hans geislandi sól.

Hann lenti á torginu
innan um þúsundir manna
sem biðu, og mannkyni horfði á
í sjónvarpinu í stofunni heima
og hélt niðri í sér andanum,

sá hann taka af sér sólina
líta kringum sig haukmildum augum
og mannkynið steinþagði
en hann sagði
himneskum rómi:

?Ó, Jarðarbörn, synir og dætur Himinsins,
ég færi ykkur hvatningu og kærleika
frá Lifandi Föðurnum Eina
- verið góðu börnin nokkur ár enn,
aðeins nokkur ár enn,
og þá verðið þið alltaf góð ...?

Þeir settu hann í búr
gláptu á hann daga og nætur,
mældu og reiknuðu,
tóku sýni og sáu ekki neitt,
spurðu aftur og aftur
alls sem þeim datt í hug
en hann svaraði alltaf því sama:

?Vatnið er til þess að ganga á,
himinninn til að hjóla á,
hoppsá og skoppsá,
velta sér kollhnís á,
syngjá og dansá,
fara í höfrungaleik á.

Og jörðin, jörðin
er til þess að elska á

jörðin er til þess
að elska á

jörðin er til þess að elska

maðurinn
manninn.

Hann þyrstir.?

HANN ÞYRSTIR! ]



[ Í miðjum dauðans
hönd þín
mýkri en vatn

og armur þinn
sem ljóstaug
upp á þurrt.

Lokuð sund
- en opinn
lófi þinn

ber Ísafold
úr greipum dauðans
burt. ]



[ Tunglið veður í skýjum
upp að hnjám
til að verma á sér tærnar

og þorpið sefur
í faðmi einhvers
sem það þekkir ekki.

Hátt yfir lágum þökum og símastaurum
blikandi ljós
í rofum skýjanna.

Stjörnur yfir Stokkseyri:
augu englanna,
náð yfir mönnunum.

Allt er ákveðið
allt löngu ákveðið
- einnig þessi nótt.

Og þorpið sefur vært
í hlýjum faðmi hans
sem það þekkir ekki. ]



[ nú eruð þið horfnar
einsog lýsispillurnar sem þið gleyptuð
í upphafi annarrar kennslustundar
horfnar einsog krítin af töflunni
enginn til að hlýð'ykkur yfir
eldhúsverkin innkaupin og kílóin
<dd><dd>á vigtinni

en þó hefur borið svo við
að ég hef séð ykkur á innsíðum blaðanna
þar sem veruleikinn árnar heilla
í hvítu skarti með rótlaus blóm &
hringa sem eitt sinn glitruðu í gullnámu

<dd><dd>og þegar þið hittist
eftir margra ára fjarveru yfir götóttum
minningunum í ullarkápunum vinsælu getiði
séð að þó vegir lægju til allrar átta
lentuð þið allar á sama stað
<dd><dd>í einsemd eyðublaðanna
í friðsamlegri sambúð raðhúsanna
þar sem hugur ykkar í sófasettinu
framkallar myndir sem aldrei voru teknar			
			</dd></dd></dd></dd></dd></dd> ]



[ Þú sem býrð með eyju í hjartanu
og víðáttur geimsins
stétt undir iljunum:

Réttu mér norðurljósin!
Ég ætla að dansa við unglinginn
sem heldur á stjörnunum.

Við roðflettum myrkrið
og afhausum eymdina. ]



[ Eitt regnþungt síðdegi,
á skipi úr víðförlum draumi,
kom sagnaþulurinn Hómer til Reykjavíkur.
Hann gekk frá hafnarbakkanum
og tók leigubíl sem ók með hann
eftir regngráum götum
þar sem dapurleg hús liðu hjá.

Við gatnamót sneri sagnaþulurinn Hómer
sér að bílstjóranum og sagði:
?Hvernig er hægt ímynda sér
að hér í þessu regngráa
tilbreytingarleysi búi söguþjóð??
?Það er einmitt ástæðan,? svaraði bílstjórinn,
?aldrei langar mann jafn mikið
að heyra góða sögu og þegar droparnir
lemja rúðurnar.?

þegar droparnir lemja rúðurnar
og þokan sem liðast inn flóann
hylur jafnt fjöllin og hafið,
ekkert í frásögur færandi
nema krapið á götunum,

enginn seiðandi söngur,
engin syngjandi sól,
aðeins fótspor sem hverfa
einsog regnið í hafið,
í tómið og vindinn
sem syngur og blæs . . .

Sveipaður gráma
líður tíminn um stræti,
einstaka fugl svífur
draumlaust um bæinn,
regnslæður skýja
herpast um hálsinn
og náttmyrkrið hellist
sem net yfir heiminn.

Maður siglir í bát út á hafið,
það er syngjandi alda,
það er sofandi hús,
segl sem er undið í draumi,
heimurinn bylgjast
um svartan sæ
og ljósin líða
sem logar um stræti. ]



[ hver ert þú,
ert það þú sem skyggnist inn í sál mína.
hún er brotinn, hver braut hana?

þú kemur og lemur á hjarta mitt
ég heyri ekki neitt.
er ég búinn að glata þér.

sakir þessa mun ég alltaf muna þig
muna að þú sást mig fyrst
sást mig en alltaf til staðar.

er það ég sem fell um mig,
er ekkert til lengur
sem eru sár mín.

er ég blindur
er ég frjáls
er ég einn

hver ert þú ]



[ Öll þið eflaust þekkið Unnar
hann var trésmiður í den
síðan þingmaður að austan
og hann dreymir um það enn.
En þingið gerð\'ann oft svo æstan
að honum engin héldu bönd
og í einum af sínum ræðuhöldum 
sleit hann axlabönd.

Hann var þekktur fyrir sín ræðuhöld
og þegar hann sá ræðupúlt
hann stóð þar fram á kvöld.

Svo var það um eitt árið
hann fór að skrifa í blað
já, kratamannaflokkurinn
hann hafð\'ann út í það.
En þar gerði hann allt vitlaust
og æddi um ritvöll
og eftir eina æsigrein
þá heyrðust hróp og köll.

Hann var þekktur fyrir sín greinarskrif
en eftir eina helgina
þá sneri hann sér við.

Árið fimmtíu og níu
þá fann hann sambandið
og fór að skrifa fundargerðir
fyrir stjórnarlið.
Og vinnan gerði hann oft svo æstan
já, fram á kvöldin dimm
og núna eru vinnuárin
orðin þrjátíu og fimm.

Já, hann er þekktur fyrir heilbrigða sál
og sex sinnum á ári kom\'út
Sveitarstjórnarmál. ]



[ Þvílíkar breytingar verða á þér
söngurinn sigrar þig - fótboltinn fer
framabraut bíður þín
gatan liggur greið
röddin mun leiða þig - á framtíðarleið.

Sönginn þinn ? sönginn minn
saman syngjum við
sama hvernig lagið er 
við hlustum á þig.

Syngdu því sönginn þinn - syngdu þitt lag
hérna er hljóðneminn - hafðu hann í dag
syngdu með, Siffa mín
saman hlustum við
yndisleg röddin þín
er allt sem ég vil

Sönginn þinn ? sönginn minn
saman syngjum við
sama hvernig lagið er 
við hlustum öll á þig.

Að sjálfsögðu treð ég upp - með talent svo flott
að syngja í míkrafón - mér finnst það gott
En af hverju svona seint - hvers vegna ekki fyrr?
fyrst ég er komin hér - þá verð ég hér kyrr.

Sönginn þinn ? sönginn minn
saman syngjum við
sama hvernig lagið er 
við hlustum öll á þig.

Að sjálfsögðu treð ég upp - með talent svo flott
að syngja í míkrafón - mér finnst það gott
En af hverju svona seint - hvers vegna ekki fyrr?
fyrst ég er komin hér - þá verð ég hér kyrr.
fyrst ég er komin hér - þá verð ég hér kyrr. ]



[ Ég kafa djúpt inní minn hugarheim, snerti geðveikina með köldum fingurgómum. Ég er hlýnandi hraunsteinn er ég nálgast höfuðstöðvar undirmeðvitunarinnar.  Yfirvofandi dágeðhverfsýukinar birtast mér í æðagöngunu. Það er ekkert sem ég get gert. 



Ég bræði málma til yfirbyggingar, það fer nú ekkert hingað inn. Ég tengi víra frá undirmeðvituninni inní glöggt auga hýbíli míns. Brenni æðarnar saman. Skapa mitt eigið kerfi.
Það er ekkert sem ég get ekki gert. ]



[ ég fann að tilfinningarnar voru að gefa sig.
og úr þreyttum augum kreistust fram tár sem fundu hvergi jarðveg.

þú býrð í húmaskoti hugsanna minna og ræður gangi ljósins.

eitthvað sem ég mun ekki gleyma var þegar þú kveiktir þau í fyrsta sinn.

ég fann hvernig þú lýstir upp heimkynni mín og ég varð sátt.

Hvernig get ég fundið réttu leiðina án þín?

þar sem það er enginn til að spyrja til vegar. ]



[ Mús lítil inná geðdeild fer
depurð mikil skín augum úr
hugsanir um kattanna gin
hafa sótt á huga hennar
Mýsla ekki á heima hér
segir læknirinn súr
Er hún uppá 2. hæð dregin
áfengisráðgjafinn bíður víst þar.

en mýslan drekkur ekki......
og er áfram þung á brún..... ]



[ Tilfinningar berjast um þær
Hrinda, ýta, klóra...
Mér langar að 
öskra, hlæja, gráta

Get ekki ákveðið neitt
sorg, hatur, ást 
Uppgefin ég loka augunum
og allt verður svart... ]



[ Óskahallir aldrei mun ég byggja
um ævi framar þreyttum ferðalang.
Okkar leiðir aldrei saman liggja,
önnur kona gista mun þitt fang.

Ef gæfan ætíð brosir við þér bjarta
og bestu óskir færir þér í skaut,
af þinni gleði hlæja vill mitt hjarta
þótt hryggðin um það leggi sína braut.

En vilji sorgin veg þína troða,
ég vildi megna að bægja henni frá
og hvert þitt fótmál ástarrósum roða
svo reynist braut þín ei jafn hörð og grá.

Þótt fallvalt reynist flest í vorum heimi
og fölni að lokum bæði vangi og rós,
innst í hjarta alla tíð ég geymi
þá ást til þín sem varð mitt gæfuljós. ]



[ Kysstu mig, ljúfa ljósið mitt
og leyf mér að sofna við brjóstið þitt.
Þig elska ég einan manna.
Því veistu að einungis friðland ég finn
í faðminum þínum, ó vinur minn,
við dulbjarma draumsýnanna. ]



[ Vínið fossar, veitast kossar ljúfir.
Glaður blossar hjartans hyr,
hlýjar oss sem löngum fyrr. ]



[ Þú sagðist elska mig
í gær

Ég hata þig 
í dag

Alltaf er maður deginum vitrari
í dag
en í gær ]



[ Fallegur lagstúfur 
sem minnir á þig
snjóhvítar bréfdúfur 
hertaka mig
Svo sakleysislega 
þær fljúga afstað
enginn þér sagði 
að ég vissi það
hvert dúfurnar færu
endastöðin sú
þar sem alls enginn væri
og þarmeð enginn þú

Á leiðinni söng ég 
lagið á enda
og kveið þess svo sárt
þarna að lenda ]



[ Ég stari
í tóm þitt
þar sem 
augu þín 
birta 
eldhaf
syngjandi máva
og 
einmana söng
ískaldrar 
haföldu 

þú starir
í veruleikafyrrt
augu mín 
og sérð 
ekkert

þó 
hafaldan 
skipti
litum

með náttúruna
emjandi 
í bakgrunninum ]



[ Ef ég
tíndi þig upp
eins og blóm
í skógi
og setti 
þig í vatn
í eldhúsinu mínu
til að
dást að 
fegurð þinni,
myndirðu 
fyrirgefa mér? ]



[ gamli maður
-þegar þú
átt leið
fram hjá
bænum mínum
á
gulli hjúpuðum
vagni þínum
taktu 
mig með
inn í daginn

skreyttu
íbúð mína
ilmandi blómum. ]



[ þú
virðir mig
fyrir þér
eins og
hillu
fulla af
vörum
velur hluta
af mér
eins og
barn að
velja bland
í poka 
japlar á
hjarta mínu
svolgrar
í þig
sálinni
borgar ekki
og ferð. ]



[ þú
kristallaðir
tímann
saltaðir
það sem 
öllu
máli skipti
sveipaðir
um þig hjúp
sem ég
gat ekki
nálgast

og ég
í grátandi
vindinum
horfði
á þig
án þess
að snerta
þig. ]



[ Tjaldið fellur
Áhorfendurnir
Eru farnir 
Heim
Ennþá með 
Leikskrárnar
Samanvöðlaðar
Milli handanna
Ljóskastararnir
Standa heitir
Í myrkrinu
Og varpa skugga
Á veggina
loksins er þögn
Og augu þín
Skipta litum ]



[ Þér blæðir
Móðir

brjóstin þín
Blóðmjólkuð
Fætur þínir
Lúnir

og við

Uppkomin
Vel fægð
Eins og 
Erfðagóss

Með gæfuna
Í rassvasanum ]



[ Heyr vorar bænir, öræfaandi
óspilltra fjalla.
Gef þú oss mátt til að geyma þinn fjársjóð
um grundir og hjalla.
Laufgaðir bakkar, lágvaxinn gróður,
lindir sem kliða,
burkni í skoru og blóm í lautu,
biðja sér griða. ]



[ Forboði sumarsins birtist við brún
bráðnandi fannir við lækina hjala.
Laufblöðin vakna, lit slær á tún
lífsandinn strýkur um grundir og bala.
Bíður í ofvæni brosandi landi,
bárurnar leika við klappir og sand.

Víkur úr huganum vetrarins grámi
vaknar í hjörtunum frelsisins þrá.
Léttur er fóturinn, lokið er námi
langþráðu takmarki hægt var að ná.
Bjartur er dagurinn, brjóstið er rótt
björt er hin vökula heimskautanótt.

Tíminn í áföngum lokkandi líður
læðist um vonanna stræti og torg.
Framandi ósnortin framtíðin bíður
færandi hamingju, gleði og sorg.
Lífið er brothætt, lánið er gjöf
leiktu þér aldrei á tæpustu nöf.

Hér hef ég dvalið um daga og nætur
drukkið minn fróðleik af nægtanna skál.
Hér hef ég svefndrukkinn farið á fætur
fagnað og kviðið mín leitandi sál.
Hér hef ég setið, lesið og lært
líf mitt að ákveðnu takmarki fært.

Ég flyt ykkur þakkir með fögnuð í hjarta
framtíðin blasir svo jákvæð við mér.
Ég man ykkur ætíð sem minningu bjarta
og mannlífið allt sem ég upplifði hér.
Því margt hef ég lært hér og lifað og reynt
og Laugum í Reykjadal gleymi ég seint. ]



[ Blikar á lóni, bjart er nú til fjalla,
bræðir nú sólin kaldan jökulskalla.
Þýtur í lofti þíður sunnanvindur,
þverhníptur gnæfir brattur fjallatindur.

Framundan hlykkjast götuslóði gróinn,
grámosinn lágvaxinn breiðir sig um móinn.
Niður með kletti lækjarspræna líður,
leiðin er ströng sem göngumannsins bíður.

Göngumannsins  freista fjöllin há
er frelsisins í náttúrunni leitar.
Hann vill ætíð hæsta tindi ná
hugdjarfur klífur þverhnípt björgin blá,
blik í augum, afl er í taugum.

Viðlag:
Sæl eru þau hjörtu er sigri ná
og svala í náttúrunni innri þrá.

Blikar á lóni, bjart er nú til fjalla,
bræðir nú sólin kaldan jökulskalla.
Þýtur í lofti þíður sunnanvindur,
þverhníptur gnæfir brattur fjallatindur. ]



[ Ég tileinka þér 
þetta ljóð
þú sem ert ekki til
þú sem ég sé ekki
heyri ekki
finn ekki

Fyrirgefðu mér fyrir
hvernig ég var í gær
hvernig ég er í dag
og hvernig ég verð 
á morgun

Því ég veltist um af sársauka 
og grátbið þig um að hætta
að vera til ]



[ In the darkest night
I feel you pain.
In the deepest jungels
I feel it to.

We are the same
we have more hate
than love inside os.
Nothing goes our way,
nothing as we
want it to go.

But I´m so sorry
I have to leave you,
we aren´t the same
anymore.
I have found the love
and the happyness
and that´s somthing
that won´t go away.

Even thoug i have left you
I´m somewhere around,
just for you and nobody else
I´m here to help you finde 
the same feeling that i
have found the peace. ]



[ Clouded mind of sorrow
no reason for happy thoughts.
But try to pull you self together
Leave the sorrow let it go,
hear our call your not alone.
Join the army of broken trust
and fight the battel
we where used to lose.
Now we are stronger, now we win
this battel is forever
so lets stay strong. ]



[ Ef <font color="red">POTTASKEFILL</font> pottum nær
af potthlóðum, í gleði' hann rær
- best af öllu viðbrennt var -
og vel þá skefur, ægisnar! ]



[ Um sveinana þú muna mátt
sem mættir voru' um hverja nátt
fyrir jól úr fjöllum lands:
þeir fara eftir lítinn stans

og heima bíða annað ár
uns aftur gerir jólafár.
Á jóladag fer <font color="red">STEKKJARSTAUR</font>
og strax á annan <font color="red">GILJAGAUR</font>,

á þriðja stingur <font color="red">STÚFUR</font> af,
þeim stutta enginn frestinn gaf.
Já, það er á þeim ógnar span
- allir farnir sjötta jan. ]



[ <font color="red">KERTASNÍKIR</font> karlinn sá,
kann ei lengur í sig fá,
því tólgarkerti tíðkast ei.
Tárast má því, veslings grey.

Um þrettán sveina' eg þulið hef,
og því skal botna lítil stef.
En gæt þín vel, er sígur sól,
ef seggir glettast nú um jól! ]



[ Mig langar lofsöng að yrkja
til lífsins sem mig ól
því nú á ég heiðríkju hugans
og hjarta sem aldrei kól

Því lífið er eilífur leikur
og lífið er eilíft og sterkt.
Ég lifi í lífinu miðju
og lífið er kraftaverk. ]



[ gabbaði

þig ]



[ Gerum eitthvað róttækt!
lifi byltingin!
ekkert hálfkák!
breytum sjálfum okkur!
breytum heiminum!

gerum eitthvað róttækt,

FÖRUM ÖLL AÐ SOFA.

(góða nótt, rauðra drauma) ]



[ Vilt þú mig?
ef ég væri ekki svona
Vilt þú mig?

Nei.
Nei.

Ég er of djúpur fyrir þig.
Tussa. ]



[ láttu vindubrúna falla
vatnið er engum vörn
hvítklædd kem ég yfir
með fangið fullt af mosa
gullinmuru og mjúkum steinum
hvísla að þér ljóði
svo máttugu
að virkisveggirnir molna

í mosasænginni
er allt sem þú syrgir
augu, gróandi
saga sem lifir
handan við hafið
alls staðar
þar sem augnablikin brenna

láttu vindubrúna falla
og sárinu blæðir
án þess að brandi sé brugðið
í varnarleysi vatnsins
vefjum við nýja strengi
og dimmrauðar myndir
djúpt, djúpt þar sem ljóðið
fellur til botns
af brúnni ]



[ Hún logar yfir hálfan fjörðinn  
hamingja þess sem hverfur
haustrauð
laufglóð í auga
angan sem deyr 
einn dag þegar
stillunum lýkur ]



[ hvað hún hefur verið fótsterk
formóðir þeirra úr víkinni 
hamhleypa 
með ómegð í pilsum 
stökkvandi yfir skörð og heiðar 
vor og haust 
að afla fanga 
og þraukaði svo langan vetur í myrkri og snjó

hvað hún hefur verið fótsterk

fann það þegar ég stóð lafmóð í Uxaskarði í sumar
og horfði yfir víkina 
umkringda háum fjöllum 
fann hvað hún hlaut að hafa verið glöð
daginn sem hún kom heim úr kaupstað
og sá úr skarðinu hvíta fláka í túni 
lúðuflök úr sjó
og flaug heim í bæ
án þess að finna fyrir strengjum
vissi að hvergi annars staðar átti hún heima  

allt var þetta fyrir tíma þolfimi og teygjuæfinga ]



[ It doesn\'t matter what you do,
I will always remember you.
I love you, but you hate me,
and that\'s the way it\'s going to be.

You dissapeared, where did you go?
I tried do call, but you thought \"so.\"
Tell me now what I can do
So I can be there next to you. ]



[ Hvílir á mér sem þoka.
Heltekur mig.

Sólin sér mig ei.
Fuglarnir syngja ekki.

Ég er lokuð.
Lokuð í hugsunum.

Hvenær sér birtan mig?
Hvenær fæ ég að blómstra? ]



[ það sem er ofar 
er líka undir
og hringurinn verður alltaf ófullkominn   
það er kyrrðin innan formanna 
og hægar hreyfingar skugganna 
sem setja okkur mörk.  
snertu ekki löndin
gráfiðraður
ekki heldur þessi löngu og mjóu
sem eru eins og eyðisker undan austurlandi
hvíldu þig á ókleyfum logatindum
ofar hvítri festingunni 
og drekktu úr bláu himinauga 
þar sem tíminn markar engin spor 
og kannski,
fangar þú vindfolann
og frænkur hans allar
kannski stökkva þær allsberar út úr þokunni 
hrópandi; taktu okkur ef þú þorir
þarna
efst í hvelfingunni
verða skýin alltaf á hvolfi
og gersemin 
grafin í salt ]



[ Tvístrandi heimur 
heyrnarlaust orð 
staurblint auga 
hjartalaus sál. 

Heimurinn blindar mig 
orðin þau særa mig 
augað horfið 
og sálin fer 

Mig langar að hverfa 
gufa upp frá þér 
losna undan sárum 
og kvala þel 

Þú getur stoppað 
alla mína sál 
lokaðu augunum 
á meðan ég stekk ]



[ Ég sá þig um daginn 
með sól broslegt glott 
þú horfðir beint á mig 
það var nú gott 

Ég dáleiðist alltaf 
við sólskinsbrosið þitt 
notar það oftast 
ef þú vilt fá þitt 

Ég ætla þér að hafna 
meira en í gær 
Ég vil ekki sjá þig 
vil ekki fá þig ]



[ Þú skín hvernig sem viðrar 
bros þitt alltaf svo blítt 
hvort sem þú ert falin 
eða sést ofur lítt 

þú sínir þig á sumrin 
ekki skúra veður má 
um miðjan vetur 
ég vil þig fá. ]



[ Snýst í hringi 
fágað hljóð 
sýndarmennska 
lítur upp 

hvorki líf 
líf né friður 
misnotkun inní mér 
hver það er 

myglað halló 
sýnir mér 
hver þú ert 
og hvað þú villt 

Hunsar mig 
þykist vita 
allt sem er 
getur hvað sem er 

ekki talað 
við mig nú 
nýjan vin 
hefur þú ]



[ Ég get ekki hugsað 
hjarta mitt fyllist af þrá 
píningin leitar 
að stoltri bráð 

Hvert sem ég fer 
ég leita að þér 
þráin hún fer 
á eftir þér 

orð eru öll 
lífið er eitt 
hver ertu nú 
hvar ertu þá? 


Þráin mín leitar 
beint uppá við 
leitar og leitar 
að eilífðar frið ]



[ Hlutum við mankynið 
hrærir í mér 
stend ein sálin 
við innangin 

Ég læt mig falla 
Tröppunum hjá 
tárin þau falla 
dansgólfið á 

Ég veit þú ert farinn 
og kemur ei aftur 
sásaukin kremur 
trú mína á þér 

Stend hér á gólfinu 
þú liggur kyrr 
með tárin í augum 
horfi á kistuna. ]



[ Stjarna blikar í tómarúm 
sólin brosir til einskis veru 
vonin hlýtur haturs ráð 

Ég vildi bíða 
og kvölin mun mig nú svíða 
leitin að þér 
í augum hverra manna 

Dauðinn ásækir mig 
eins og hann ásótti þig 
hann mun ekki ná mér 
þótt hann náði þér 

Ég er svo sterk 
get þetta vel 
horfi á þig 
undirlagðri kvel 

Ég kom og sá, brast í grát 
kistu sá með hvítri ljá 
lítil var augnastað 
lástu þar einsamall ]



[ Með tár í hjarta fer ég
hugsa um þig
sárara gæti ei verið
að hafa ei þig

get ég andað
get ég lifað
hvernig þá
mitt hjarta berst
og sleppur ei

Þrá er sár
Sárari en allt
ég get ei fengið
mína stærstu þrá

Gæti verið að þú viljir mig
líkt og ég vildi þig

Sárið dofnar
þú sofnar
líkt með það
þarf ég ekkert
ekki þig
ekki neitt

Hjartað hverfur
hjartað fer
slær ekki til þín ! ]



[ Fyrir hugi
Ljóma lind
í lífsins krafti öskrar hátt

Enginn heyrir
hljóðið hér
hversu hátt
hversu oft
enginn veit

Einn maður deyr
annar lifnar við
svona er hringrás lífsins ]



[ Fyrir heitin hljóð í huga mér
fær heimin til að gráta
sorgin grípur umfram mér
og gefa heimild til að láta

Blæs í allar áttir
horfi hvert sem er
lýt til allra manna
svo fyrir ber

Sorgin bugar stóra menn
hvað þá aumt hjarta
fellur niður gjótu í
grefur gleði þar ]



[ Fyrir hvað er það?
fyrir hvern er það

Afhverju gerum við þa?
afhverju viljum við það?

Tilhvers þolum við það
tilhvers höldum við í það

Þennan hlut kallað ást!! ]



[ Hugsunin kæfir
og tilhugsun bælir
tónlist glimur í huga mér
og spilar hátt hljóð úr myndum
ástar myndum með þér

þú varst eitt hjá mér
en gufaðir upp
brátt fer ég sömu leið
i væntingu sé þig þar

á himnum búa væntingar
væntingar sem aukast
sársauki liggur við hliðina á mér
því þú ert ei hér ]



[ Hér er fótur og fit
jólin nálgast óðum
fólkið fer í flóðum
og pakka blóðum

Græðgi eignast glænýtt nafn
og ljómar í allra augum
enginn tekur eftir því
en hér er djöfla sauður

hvítur líkami liggur kjur
fótur hans er dofin
ískiggileg ráð tilkoma hans
hann mun vera látin

jólaandin drap hann snökt ]



[ Hún pípir á mig
dag frá degi
raus er hennar fag
mig langar að sparka duglega
í rafsnúruna

hún hleður sig með minni
og úrhellir vírusum
kóngurin horfir agndofa
eins og í ævintýrum

ég ræsti hana dag einn
hún svaraði ei
ég þorði ekki að sparka
hún látin var

í dag hennar er saknað
hún farin er burt
ástin mín og indi
Fúdidsjú var þitt NEIM! ]



[ I don\'t know why
but when you stept in side my life
you changed all things i used to live for
now my goals all reach for good
but never used to would

Now i sit and write about you
cause you mean alot 
i have no idea how to show 
just how much i feel for you

if i would loose i just would die
i\'d lye in bed all day long
and wonder how you feel
i don\'t think that i\'d be strong

whit this poem i say to you
my love i don\'t show or due
not as much i\'m supose to
for the way i feel for you! ]



[ Opnast Dyr Að mínu hjarta
er það fer að bjarta
að lokum kemur þú
og brýtur niður
allt það sem ég
byggði upp ]



[ Ég er þrotin
Líka brotin
Inst Í minni sál
Ekkert sést
Samt ef ég brest
Þetta er illa brotið
og fast og fest
inst í minni sál
Ég en lifi
Þótt þú villt mig ekki sjá ]



[ Söknuður er hjartans sár
Þar eru tilfinningar að finna
Oft eru þar mörg tár
Uns því fer að linna ]



[ Hugmyndina er að lifa
Fólk mun sjá
Hugmyndin er að vera til
Fólk  mun finna
Hugmyndina er að láta sjá sig
Fólk mun þurfa
Hugmyndin er að sjá aðra
Fólk mun vilja ]



[ Am         C 
Gangandi maður um götuna fer
         G                      amoll
gnístandi tönnunum þrjóskur og þver
      Am             C
Vont er að vita það hvort að hann er
    G                       Am
villtur og ráfandi innan í sér.

   

        C                        G
Hann notar ey augun því nóttin er blind
     Am                         F
nærist á því sem að við köllum synd
     C                            G
finnur sig fjarlægjast skaparans mynd
   F                             C
færir sig neðar af tind niðr´af tind 
   G
niðr´af tind.

 


 Am                          C
Hann kannast við hrukkótta harðgerða menn
      G                          Am
heilsar þeim oft sem að eru hér enn
   Am               C
þegar ég sé hann í sálinni brenn
  G                                 Am
við sátum oft hlæjandi í sólinni í denn

 

  C                           G
Ég leyni því ekki að lygin er góð
  Am                            F
leið fyrir þá sem að fá aldrei lóð
   C                      G
nema í helvíti heiftugri glóð
      F                           C- G
glóð sem að heimtar manns ævi og óð.

  

Am                    C
En viskan hún velur ei mennina rétt
  G                           Am
né vísar á einhverja ákveðna stétt
  Am             C        
þýtur um loftin freyðandi og létt
  G
og lýgur því hlæjandi að jörðin sé slétt


   C                        G
Hann notar ey augun því nóttin er blind
     Am                         F
nærist á því sem að við köllum synd
     C                            G
finnur sig fjarlægjast skaparans mynd
   F                             C
færir sig neðar af tind niðr´af tind 
   G
niðr´af tind. ]



[ Sýndarveruleikinn er svart hvítur
hvatir
á móti
skynseminni
hvatirnar dobbla skynsemina síðan í smók
og plata inná hana smá aukavinnu.
Skynseminn framleiðir langanir fyrir hvatirnar
og hvatirnar borga henni, í næstu reykpásu, 
með fölsuðum seðlum.
Skynsemina grunar ekkert og framleiðir í kæti sínu nokkra bunka af vellíðan

Þetta gengur síðan svona í nokkurn tíma

Hvatirnar eru farnar að reykja stóra Havanavindla og bjóða skynseminni upp á einn og einn smók á meðan þeir klappa henni á bakið fyrir vel unnin störf og framleiðsluhæfileika.

Síðan sofna hvatirnar einn daginn eftir árshátíð hvatavinafélagsins.

Þegar þær síðan vakna á ný
þá kemur lítill skynsamur gleraugnapúkalegur skynsemisstarfsmaður í heimsókn til hvatanna 
með yfirlit og segir.

\"Þetta lítur hálf illa út.\"

Hvatirnar segja

\"Nei nei okkur sýnist þetta bara vera flott hjá þér
fáðu þér bara vindil og slappaðu af.\"

Næstu fimm árin
þá framleiðir skynsemin ekkert nema
vantanir
endalausar vantanir af ýmsu tagi

Hvatirnar koma einn daginn inn í fyrirtækið með látum íklæddar bleikum fallegum pelsum úr sjalgæfri dýrategund.

\"Hva hvað er málið
Við erum hér með pantanir,
ég endurtek, pantanir,
alls kyns pantanir,
síðan fær maður ekkert nema einhverjar helvítis
vantanir
þetta getur nú ekki talist
mjög skynsamlegt er það
og það frá skynseminni sjálfri komið ]



[ standa aðeins utar rétt á mörkunum í snertingu en
hlusta og verða saddur í huganum af endalausum
sögum sem kumruðu á eldavélinni að sjóða sögur
með hálfvelgju eða fullum straumi instantflóru ]



[ Hvað boðar nýárs blessuð sól?
Hún boðar náttúrunnar jól,
hún flytur líf og líknarráð,
hún ljómar heit af Drottins náð.

Sem Guðs son forðum gekk um kring,
hún gengur ársins fagra hring
og leggur smyrsl á lífsins sár
og læknar mein og þerrar tár.

Ó, sjá þú Drottins björtu braut,
þú barn, sem kvíðir vetrarþraut,
í sannleik hvar sem sólin skín
er sjálfur Guð að leita þín.

Því hræðst þú ei, þótt hér sé kalt
og heimsins yndi stutt og valt,
og allt þitt ráð sem hverfult hjól,
í hendi Guðs er jörð og sól.

Hann heyrir stormsins hörpuslátt,
hann heyrir barnsins andardrátt,
hann heyrir sínum himni frá
hvert hjartaslag þitt jörðu á.

Í hendi Guðs er hver ein tíð,
í hendi Guðs er allt vort stríð,
hið minnsta happ, hið mesta fár,
hið mikla djúp, hið litla tár.

Í almáttugri hendi hans
er hagur þessa kalda lands,
vor vagga, braut, vor byggð og gröf,
þótt búum við hin ystu höf.

??? ]



[ Fullvel man ég fimmtíu ára sól,
fullvel meir en hálfrar aldar jól,
man það fyrst, er sviptur allri sút
sat ég barn með rauðan vasaklút.

Kertin brunnu bjart í lágum snúð,
bræður fjórir áttu ljósin prúð,
mamma settist sjálf við okkar borð;
sjáið, enn þá man ég hennar orð:

?Þessa hátíð gefur okkur Guð,
Guð, hann skapar allan lífsfögnuð,
án hans gæsku aldrei sprytti rós,
án hans náðar dæi sérhvert ljóð.

Þessi ljós, sem gleðja ykkar geð,
Guð hefir kveikt, svo dýrð hans gætuð séð;
jólagleðin ljúfa lausnarans
leiðir okkur nú að jötu hans.?

Síðan hóf hún heilög sagnamál,
himnesk birta skein í okkar sál;
aldrei skyn né skilningskraftur minn
skildi betur jólaboðskapinn.

Margan boðskap hef ég hálfa öld
heyrt og numið fram á þetta kvöld,
sem mér kveikti ljós við ljós í sál, -
ljós, sem oftast hurfu þó sem tál.

Hvað er jafnvel höndum tekið hnoss?
Hismi, bóla, ský sem gabbar oss,
þóttú vinnir gjörvallt heimsins glys,
grípur þú þó aldrei nema fis!

Ársól hver, sem öllu fögru hét,
ætíð hvarf á meðan rósin grét,
vorið hvert, sem bauð mér betri hag,
brást mér löngu fyrir vetrardag.

Lukkan sagði: ?Vind upp mína voð:
veröld alla gyllir sólarroð,
fyrir stafni leiftra sérðu ljós,
lukku þinnar frægð og sigurhrós.?

Hvað varð úr því öllu? Last og hrós,
óró, blekking, grufl og villuljós!
Hafi nokkur hreinan sálarfrið
hjartafeginn skipti ég hann við.

Þessi fáu, fölu lukkublóm
fælast lífsins kalda skapadóm,
allt vort hrós í hreggi veraldar
hrekst á milli drambs og öfundar.

Loks er eitt það ?evangelíum?,
er oss býðst hjá tímans vitringum:
?Trú er hjátrú, heimur töfraspil,
himinn, Guð og sál er ekki til!? -

Ljá mér, fá mér litlafingur þinn,
ljúfa smábarn; hvar er frelsarinn?
Fyrir hálmstrá herrans jötu frá
hendi ég öllu: lofti, jörðu, sjá!

Lát mig horfa á litlu kertin þín:
Ljósin gömlu sé ég þarna mín!
Ég er aftur jólaborðin við,
ég á enn minn gamla sálarfrið! ]



[ Jól,
kertaljós í bláum fjarska,
bak við ár,
æskuminning um fegurð.

Stíg ég hreinn upp úr bala
á eldhúsgólfinu,
signdur af þreyttri móður,
færður í nýja skyrtu.

Jól,
fagnaðartár
fátæks barns - ]



[ Ég lítið barn svo langt í burtu fór,
- og ljótt er margt, sem fyrir augu ber.
Ég rata ekki heim til hjarta míns,
að halda jólin, móðir, enn hjá þér.

Og hvar er rótt í heimi stríðs og blóðs?
Er hægt að lesa vers í slíkum gný?
- Á litlu kerti er ljós, sem aldrei deyr,
mín ljúfa móðir vakir yfir því. ]



[ Ég reikaði' um efans ólguhöf
   og áttir ei sá né daginn,
því kertinu', er var mín vöggugjöf,
   ég varpaði út í sæinn.

Ég vissi', að ég gat ekki fundið frið,
   uns fyndi ég kertið aftur,
því titrandi hjarta hrærði við
   í húminu Drottins kraftur.

Í sogandi iðu út á kaf
   á eftir því mér ég henti,
en sá ekki', að Guð með geislastaf
   á glataða kertið benti.

Því ginningaljósin mér glöptu sýn
   frá glórunum heimsins barna,
uns bjarmann í djúpið bar til mín
   hin blikandi jólastjarna.

Þá sá ég mín gömlu sólskinsbönd,
   og sál minni þreyttri létti,
og frelsarans blessuð bróðurhönd
   að barninu kertið rétti.

Og Guði sé lof, nú er ljósið kveikt
   og ljómar við helgar tíðir;
þótt skarið sé lítið, lágt og veikt, -
   það lýsir mér heim um síðir! ]



[ Sé þig brosa
Læðist straumur um mig
Saklaus

Leitt að líða illa
Hvað gerðist?
Fæddist reiði?

Verð að segja þér
Fylgdist með þér
Loforðin sáust í brosi þínu

Nú ertu ný aftur
Sárt að sjá blóm fölna
En við erum hér,fyrir þig

Man er ég kom aftur
Ofan af landi í bæinn
Bros þitt minnti mig á að Englar eru til

Sé það í þér
Sál þín vill komast út
Svo komin til að vera

Dagar eru komnir
Töfrar í loftinu
Svífðu með ]



[ Lít inn
Sé glugga þinn,spegilinn
Góð þoka á fjarlægum degi
Huglæg hamingja með von
Þín ást,mín ást
Meikar fyrsta sinn sens
Er eins,við erum eins
Gleðin læsist hér
Færumst áfram inní daginn
Hátindur meðalmennskunar
Jafnvel ógæfumaðurinn skín
Tréið í Fichersundi lifnar við
Breiðir út vængi sína með sjarma
Búllan skítug minning
Það er gott að tala
Það er fólk sem býr þarna
Skil að við viljum öll það sama
Sjá meira,upplifa meira
Misjafn árangur,misjafnar leiðir
En það er til leið
Margir hafa farið hana
Hættu þessum spesisma
Finndu ljósið,hoppaðu með
Eins og Hafið,nóg til
Eina sem þarf er að líta inn,hlusta
Elska þig
Vil þig
Þrái þig
Er hér fyrir þig
Samt efitt að horfa á fólk svala blekkingu um helgar
Sunnudagar tómir Hlöllar fylla götuna
Kál,sinnep og jafnvel tómatsósan lýsir örvæntingunni
Undarlegt fólk með grímur tínir upp 7 krónurnar
En hinn daginn er allt orðið gott aftur
Skil þig
Skynja þig
Dái þig ]



[ Að lita á laufblöð,morgunblöð
gefur sálinni séns á að ferðast á þá staði
sem aðeins blaðlís,ríkt fólk kemst á.
Þarna inni,kemst það út?
Molnar í geisla?
Þá fyrst,aðeins þá hverfur sársaukinn.
En það var vonin áður,nú ábyrgðin
en samt fokkin örvænting,Tjörnin.
Sé mig skera,bíta kinn af helvítis
smáborgurunum því ég veit að handan 
útrás er alsæla,drotnun.
Fann glasið brotna á kinninni
samt þagnaði hann ekki,tvö högg á ská
Ahhh,ekki nóg,tók upp stólinn og
reif hársvörðinn.
Þeir reyna að ljúga að það sé nóg að gera það sem stendur
en hvað ef það sem stendur var aldrei skrifað?
Það er til séns!
Hvernig það virkar!
Vinna með öðrum!
AAAAAAAAAAAAAAA. Hata það.
Leita af striki til að skjótast í gegn um hausinn
en alltof löglegt.
Verð að breytast,verð að rífa!
Sá þá segja við hana á ensku:
\'\'You icelandic girls are so fuckable\'\'
Hún brosti og leyfði öðrum þeirra að káa á rassinum.
Hefði átt að rífa barkann af,skalla hinn
Hefði átt að gera svo margt,svo oft.
þetta myrkur er í kviðarholinu,aðrir segja tóm
enn aðrir mein en what the fuck, eitthvað verður að gerast. ]



[ Heims um ból helg eru jól,
signuð mær son Guðs ól,
frelsun mannanna, frelsisins lind,
frumglæði ljóssins, en gjörvöll mannkind
meinvill í myrkrunum lá.

Heimi í hátíð er ný,
himneskt ljós lýsir ský,
liggur í jötunni lávarður heims,
lifandi brunnur hins andlega seims,
konungur lífs vors og ljóss.

Heyra má himnum í frá
englasöng: ?Allelújá.?
Friður á jörðu, því faðirinn er
fús þeim að líkna, sem tilreiðir sér
samastað syninum hjá. ]



[ Nóttin var sú ágæt ein,
í allri veröldu ljósið skein,
það er nú heimsins þrautar mein
að þekkja hann ei sem bæri.
Með vísnasöng ég vögguna þína hræri.

Í Betlehem var það barnið fætt
sem best hefur andar sárin grætt;
svo hafa englar um það rætt
sem endurlausnarinn væri.
Með vísnasöng ég vögguna þína hræri.

???

Lofið og dýrð á himnum hátt
honum með englum syngjum þrátt;
friður á jörðu og fengin sátt,
fagni því menn sem bæri.
Með vísnasöng ég vögguna þína hræri. ]



[ Í dag er glatt í döprum hjörtum,
því Drottins ljóma jól.
Í niðamyrkrum nætur svörtum
upp náðar rennur sól.
Er vetrar geisar stormur stríður,
þá stendur hjá oss friðarengill blíður,
og þegar ljósið dagsins dvín,
oss Drottins birta kringum skín.

Oss öllum mikinn fögnuð flytur
sá friðar engill skær:
Sá Guð, er hæst á himni situr,
er hér á jörð oss nær.
Sá Guð, er ræður himni háum,
hann hvílir nú í dýrastalli lágum,
sá Guð, er öll á himins hnoss,
varð hold á jörð og býr með oss.

Guðs lýður, vertu? ei lengur hræddur
og lát af harmi og sorg.
Í dag er Kristur Drottinn fæddur
í Davíðs helgu borg.
Hann fjötrum reifa fast er vafinn,
í frelsi barna Guðs svo þú sért hafinn.
Hann þína tötra tók á sig,
að tign Guðs dýrðar skrýði þig.

???

Ó, dýrð sé þér í hæstum hæðum,
er hingað komst á jörð.
Á meðan lifir líf í æðum,
þig lofar öll þín hjörð.
Á meðan tungan má sig hræra,
á meðan hjartað nokkuð kann sig bæra,
hvert andartak, hvert æðarslag
Guðs englar syngi dýrðarlag. ]



[ Gleð þig, særða sál,
lífsins þrautum þyngd.
Flutt er munamál,
inn er helgi hringd.
Minnstu komu Krists,
hér er skuggaskil.
Fagna komu Krists,
flýt þér tíða til.

Kirkjan ómar öll,
býður hjálp og hlíf,
þessi klukknaköll
boða ljós og líf.
Heyrið málmsins mál.
Lofið Guð, sem gaf.
Og mín sjúka sál
verður hljómahaf.

???

Kveikt er ljós við ljós,
burt er sortans svið.
Angar rós við rós,
opnast himins hlið.
Niður stjörnum stráð,
engill fram hjá fer.
Drottins nægð og náð
boðin alþjóð er.

Guð er eilíf ást,
engu hjarta er hætt.
Ríkir eilíf ást,
sérhvert böl skal bætt.
Lofið Guð, sem gaf,
þakkið hjálp og hlíf.
Tæmt er húmsins haf,
allt er ljós og líf

??? ]



[ Stafa frá stjörnu
storðar börnum
enn þá blessaðir
barnafingur;
sjáið ljós loga
um lága jötu ?
Jesú jólaljós
jarðarstráum!

Bjartara, bjartara
yfir barni ljúfu
hvelfast Guðs hallir
á helgri nóttu;
og herskarar
himinbúa
flytja Guðs föður
frið á jörðu.

Hlutar húm,
hlusta þjóðir,
hlustar alheimur,
hlusta uppsalir;
hlustar hvert hjarta,
því að heimi brennur
ein óþrotleg
ódauðleg þrá ...

??? ]



[ Yfir lífsins svörtu sanda
sendu náðarbrosið þitt.
Eftir villu, brot og blekking
blessa, Drottinn, hjarta mitt.
Drottinn, vægðu, dæm þú eigi,
Drottinn Guð, ég trúi á þig.
Jesús, þínum jólum fagna,
Jesús Kristur, heyr þú mig. ]



[ Nú árið er liðið í aldanna skaut
og aldrei það kemur til baka,
nú gengin er sérhver þess gleði og þraut,
það gjörvallt er runnið á eilífðar braut,
en minning þess víst skal þó vaka.

En hvers er að minnast? Og hvað er það þá,
sem helst skal í minningu geyma?
Nú allt er á fljúgandi ferð liðið hjá,
það flestallt er horfið í gleymskunnar sjá.
En miskunnsemd Guðs má ei gleyma.

Hún birtist á vori sem vermandi sól,
sem vöxtur í sumarsins blíðum,
í næðingum haustsins sem skjöldur og skjól,
sem skínandi himinn og gleðirík jól
í vetrarins helkuldahríðum.

Hún birtist og reynist sem blessunarlind
á blíðunnar sólfagra degi,
hún birtist sem lækning við böli og synd,
hún birtist þó skærast sem frelsarans mynd,
er lýsir oss lífsins á vegi.

Nú Guði sé lof fyrir gleðilegt ár
og góðar og frjósamar tíðir,
og Guði sé lof, því að grædd urðu sár,
og Guði sé lof, því að dögg urðu tár.
Allt breyttist í blessun um síðir.

Ó, gef þú oss, Drottinn, enn gleðilegt ár
og góðar og blessaðar tíðir.
Gef himneska dögg gegnum harmanna tár,
gef himneskan frið fyrir lausnarans sár
og eilífan unað um síðir. ]



[ Komdu hérna, krílið mitt,
komdu, litla morið;
enn er liðið ekki þitt 
æsku blíða vorið. ]



[ Bí, bí og blaka
álftirnar kvaka,
ég læt sem ég sofi,
en samt mun ég vaka. ]



[ Erla, góða Erla!
Ég á að vagga þér.
Svíf þú inn í svefninn
í söng frá vörum mér.
Kvæðið mitt er kveldljóð,
því kveldsett löngu er. 

Úti þeysa álfar
um ísi lagða slóð.
Bjarma slær á bæinn
hið bleika tunglskinsflóð.
Erla, hjartans Erla,
nú ertu þæg og góð. ]



[ Ég fel í forsjá þína,
Guð faðir sálu mína,
því nú er komin nótt.
Um ljósið lát mig dreyma
og ljúfa engla geyma
öll börnin þín, svo blundi rótt. ]



[ Kristín litla komdu hér 
með kalda fingur þína;
ég skal bráðum bjóða þér 
báða lófa mína.

Eitthvað tvennt á hné ég hef,
heitir annað Stína.
Hún er að láta lítið bréf
í litlu nösina sína.

Fuglinn segir bí, bí, bí,
bí, bí segir Stína.
Kveldúlfur er kominn í
kerlinguna mína. ]



[ Ungum er það allra best
að óttast Guð, sinn herra,
þeim mun viskan veitast mest
og virðing aldrei þverra. 

Hafðu hvorki háð né spott,
hugsa um ræðu mína,
elska Guð og gerðu gott,
geym vel æru þína. 

Foreldrum þínum þéna af dyggð,
það má gæfu veita,
varast þeim að veita styggð,
viljirðu gott barn heita. 

Hugsa um það helst og fremst,
sem heiðurinn má næra;
aldrei sá til æru kemst.
sem ekkert gott vill læra. 

Lærður er í lyndi glaður,
lof ber hann hjá þjóðum,
hinn er ei nema hálfur maður,
sem hafnar siðum góðum. 

Oft er sá í orðum nýtur,
sem iðkar menntun kæra,
en þursinn heimskur þegja hlýtur,
sem þrjóskast við að læra. 

Vertu dyggur, trúr og tryggur,
tungu geymdu þína,
við engan styggur né í orðum hryggur,
athuga ræðu mína. 

Lítillátur, ljúfur og kátur ,
leik þér ei úr máta;
varast spjátur, hæðni, hlátur,
heimskir menn sig státa. 

Víst ávallt þeim vana halt:
Vinna, lesa, iðja;
umfram allt þó ætíð skalt
elska Guð og biðja. ]



[ Fjúga hvítu friðildin
fyrir utan glugga;
þarna siglir einhver inn
ofurlítil dugga. ]



[ Ó, faðir, gjör mig lítið ljós
um lífs míns stutta skeið,
til hjálpar hverjum hal og drós,
sem hefur villst af leið. 

Ó, faðir, gjör mig blómstur blítt,
sem brosir öllum mót
og kvíðalaust við kalt og hlýtt
er kyrrt á sinni rót. 

Ó, faðir, gjör mig ljúflingslag,
sem lífgar hug og sál
og vekur sól og sumardag,
en svæfir storm og bál. 

Ó, faðir, gjör mig styrkan staf
að styðja hvern sem þarf,
uns allt það pund sem Guð mér gaf,
ég gef sem bróðurarf. 

Ó, faðir, gjör mig sigursálm,
eitt signað trúarlag,
sem afli blæs í brotinn hálm
og breytir nótt í dag ]



[ Bráðum koma blessuð jólin,
- börnin fara að hlakka til. 
Allir fá þá eitthvað fallegt,
- í það minnsta kerti og spil. 

Hvað það verður veit nú enginn, 
- vandi er um slíkt að spá.
Eitt er víst, að alltaf verður
ákaflega gaman þá. 

Máske þú fáir menn úr tini, 
- máske líka þetta kver. 
Við skulum bíða og sjá hvað setur
- seinna vitnast hvernig fer. 

En ef þú skyldir eignast kverið,
ætlar það að biðja þig
að fletta hægt - og fara alltaf
fjarskalega vel með sig. 

Hér má lesa um hitt og þetta,
heima og í skólunum, 
sem þau heyrðu, afi og amma,
- ekki síst á jólunum. ]



[ Babbi segir, babbi segir: 
„Bráðum koma dýrðleg jól.“ 
Mamma segir, mamma segir: 
„Magga fær þá nýjan kjól.“ 
Hæ, hæ, ég hlakka til, 
hann að fá og gjafirnar. 
Bjart ljós og barnaspil, 
borða sætar lummurnar.

Babbi segir, babbi segir:
„Blessuð Magga ef starfar vel,
henni gef ég, henni gef ég
hörpudisk og gimburskel.“
Hæ, hæ, ég hlakka til
hugljúf eignast gullin mín.
Nú mig ég vanda vil,
verða góða telpan þín.

Mamma segir, mamma segir:
„Magga litla ef verður góð,
henni gef ég, henni gef ég
haus á snoturt brúðufljóð.“
Hæ, hæ, ég hlakka til,
hugnæm verður brúðan fín.
Hæ, hæ, ég hlakka til,
himnesk verða jólin mín.

Litli bróðir, litli bróðir
lúrir vært í ruggunni,
allir góðir, allir góðir
englar vaki hjá henni.
Hæ, hæ, ég hlakka til
honum sína gullin fín:
Bjart ljós og barnaspil
brúðuna og fötin mín.

Alltaf kúrir, alltaf kúrir
einhvers staðar fram við þil
kisa lúrir, kisa lúrir.
Kann hún ekki að hlakka til?
Hún fær, það held ég þó,
harðfiskbita og mjólkurspón,
henni er það harla nóg,
hún er svoddan erkiflón.

Nú ég hátta, nú ég hátta
niður í, babbi, rúmið þitt,
ekkert þrátta, ekkert þrátta,
allt les „Faðirvorið“ mitt.
Bíaðu, mamma, mér,
mild og góð er höndin þín.
Góða nótt gefi þér
Guð, sem býr til jólin mín. ]



[ Grýla hét tröllkerling
leið og ljót 
með ferlega hönd 
og haltan fót.

Í hömrunum bjó hún
og horfði yfir sveit, 
var stundum mögur 
og stundum feit.

Á börnunum valt það,
hvað Grýla átti gott,
og hvort hún fékk mat
í sinn poka og sinn pott.

Ef góð voru börnin
var Grýla svöng,
og raulaði ófagran
sultarsöng.

Ef slæm voru börnin
varð Grýla glöð,
og fálmaði í pokann sinn
fingrahröð.

Og skálmaði úr hamrinum
heldur gleið,
og óð inn í bæina
- beina leið.

Þar tók hún hin óþekku
angaskinn,
og potaði þeim
nið'r í pokann sinn.

Og heim til sín aftur
svo hélt hún fljótt,
- undir pottinum fuðraði
fram á nótt.

Um annað, sem gerðist þar,
enginn veit,
- en Grýla varð samstundis
södd og feit.

Hún hló, svo að nötraði
hamarinn, 
og kyssti hann
Leppalúða sinn.

Svo var það eitt sinn
um einhver jól,
að börnin fengu
buxur og kjól.

Og þau voru öll
svo undurgóð,
að Grýla varð hrædd
og hissa stóð.

En við þetta lengi
lengi sat.
Í fjórtán daga
hún fékk ei mat.

Þá varð hún svo mikið
veslings hró,
að loksins í bólið
hún lagðist - og dó.

En Leppalúði
við bólið beið,
- og síðan fór hann
þá sömu leið.

Nú íslensku börnin
þess eins ég bið,
að þau láti ekki hjúin
lifna við. ]



[ Segja vil ég sögu
af sveinunum þeim,
sem brugðu sér hér forðum
á bæina heim. 

Þeir uppi á fjöllum sáust,
- eins og margur veit, -
í langri halarófu
á leið niður í sveit. 

Grýla var þeirra móðir
og gaf þeim tröllamjólk,
en pabbinn Leppalúði,
- það var leiðindafólk. 

Þeir jólasveinar nefndust,
- um jólin birtust þeir.
Og einn og einn þeir komu,
en aldrei tveir og tveir. 

Þeir voru þrettán
þessir heiðursmenn,
sem ekki vildu ónáða
allir í senn. 

Að dyrunum þeir læddust
og drógu lokuna úr.
Og einna helzt þeir leituðu
í eldhús og búr. 

Lævísir á svipinn
þeir leyndust hér og þar,
til óknyttanna vísir,
ef enginn nærri var. 

Og eins, þó einhver sæi,
var ekki hikað við
að hrekkja fólk og - trufla
þess heimilisfrið. 

Stekkjarstaur kom fyrstur,
stinnur eins og tré.
Hann laumaðist í fjárhúsin
og lék á bóndans fé.

Hann vildi sjúga ærnar,
- þá var þeim ekki um sel,
því greyið hafði staurfætur,
- það gekk nú ekki vel. 

Giljagaur var annar,
með gráa hausinn sinn.
- Hann skreið ofan úr gili
og skauzt í fjósið inn.

Hann faldi sig í básunum
og froðunni stal,
meðan fjósakonan átti
við fjósamanninn tal.  

Stúfur hét sá þriðji
stubburinn sá.
Hann krækti sér í pönnu,
þegar kostur var á.

Hann hljóp með hana í burtu
og hirti agnirnar,
sem brunnu stundum fastar
við barminn hér og þar. 

Sá fjórði, Þvörusleikir,
var fjarskalega mjór.
Og ósköp varð hann glaður,
þegar eldabuskan fór.

Þá þaut hann eins og elding
og þvöruna greip,
og hélt með báðum höndum,
því hún var stundum sleip.  

Sá fimmti, Pottaskefill,
var skrítið kuldastrá.
- Þegar börnin fengu skófir
hann barði dyrnar á.

Þau ruku' upp, til að gá að
hvort gestur væri á ferð.
Þá flýtti 'ann sér að pottinum
og fékk sér góðan verð. 

Sá sjötti, Askasleikir,
var alveg dæmalaus. -
Hann fram undan rúmunum
rak sinn ljóta haus.

Þegar fólkið setti askana
fyrir kött og hund,
hann slunginn var að ná þeim
og sleikja á ýmsa lund.  

Sjöundi var Hurðaskellir,
- sá var nokkuð klúr,
ef fólkið vildi í rökkrinu
fá sér vænan dúr.

Hann var ekki sérlega
hnugginn yfir því,
þó harkalega marraði
hjörunum í. 

Skyrjarmur, sá áttundi,
var skelfilegt naut.
Hann hlemminn o´n af sánum
með hnefanum braut.

Svo hámaði hann í sig
og yfir matnum gein,
unz stóð hann á blístri
og stundi og hrein.  

Níundi var Bjúgnakrækir,
brögðóttur og snar.
Hann hentist upp í rjáfrin
og hnuplaði þar.

Á eldhúsbita sat hann
í sóti og reyk
og át þar hangið bjúga,
sem engan sveik. 

Tíundi var Gluggagægir,
grályndur mann,
sem laumaðist á skjáinn
og leit inn um hann.

Ef eitthvað var þar inni
álitlegt að sjá,
hann oftast nær seinna
í það reyndi að ná.  

Ellefti var Gáttaþefur,
- aldrei fékk sá kvef,
og hafði þó svo hlálegt
og heljarstórt nef.

Hann ilm af laufabrauði
upp á heiðar fann,
og léttur, eins og reykur,
á lyktina rann. 

Ketkrókur, sá tólfti,
kunni á ýmsu lag. -
Hann þrammaði í sveitina
á Þorláksmessudag.

Hann krækti sér í tutlu,
þegar kostur var á.
En stundum reyndist stuttur
stauturinn hans þá.  

Þrettándi var Kertasníkir,
- þá var tíðin köld,
ef ekki kom hann síðastur
á aðfangadagskvöld.

Hann elti litlu börnin
sem brostu, glöð og fín,
og trítluðu um bæinn
með tólgarkertin sín. 

Á sjálfa jólanóttina,
- sagan hermir frá, -
á strák sínum þeir sátu
og störðu ljósin á.

Svo tíndust þeir í burtu,
- það tók þá frost og snjór.
Á þrettándanum síðasti
sveinstaulinn fór.

Fyrir löngu á fjöllunum
er fennt í þeirra slóð.
- En minningarnar breytast
í myndir og ljóð. ]



[ Í Betlehem er barn oss fætt, barn oss fætt.
Því fagni gjörvöll Adamsætt.
Hallelúja, hallelúja.

Það barn oss fæddi fátæk mær, fátæk mær.
Hann er þó dýrðar Drottinn skær.
Hallelúja, hallelúja. 

Hann var í jötu lagður lágt, lagður lágt,
en ríkir þó á himnum hátt.
Hallelúja, hallelúja. 

Hann vegsömuðu vitringar, vitringar,
hann tigna himins herskarar.
Hallelúja, hallelúja. 

Þeir boða frelsi og frið á jörð, frið á jörð,
og blessun Drottins barnahjörð.
Hallelúja, hallelúja.

Vér undir tökum englasöng, englasöng,
og nú finnst oss ei nóttin löng.
Hallelúja, hallelúja.

Vér fögnum komu frelsarans, frelsarans,
vér erum systkin orðin hans.
Hallelúja, hallelúja.

Hvert fátækt hreysi höll nú er, höll nú er,
því Guð er sjálfur gestur hér.
Hallelúja, hallelúja.

Í myrkrum ljómar lífsins sól, lífsins sól,
þér, Guð, sé lof fyrir gleðileg jól.
Hallelúja, hallelúja. ]



[ saklausu lömbin í biblíunni
eru lærisneiðar á jólunum ]



[ Að einu ég þig þarf að spyrja
og það er hvar ég mína leit skal byrja
Til að finna kassann þann
sem konfektmolar líkt
og þú, koma úr.
Því mig langar mjög 
á þeim að smakka. ]



[ Klukkan sex að morgni
var ég hæfileikaríkur,
kærleiksríkur,
þolinmóður,
alsjáandi,
auðmjúkur,
iðrandi,
allsgáður,
andríkur,
andlegur,
ósjálfráður,
yndislegur,
áframhaldandi,
göngumaður,
innihaldsins.

Klukkan 06:15 langaði mig rosalega til þess að keyra fjarstýrðan kappakstursbíl
og að hafa samfarir við konu sem að er framan á einu blaði. ]



[ Viljinn sáttur
Sjúk skuld
Falskt bros
Vongleði morguns ]



[ Stendur á gátt 
Drunur hrynja
Himinneldur
Dauðann elur

Sá æðri drengur
Trompet og Hörpur
Armageddon syngur
Englar dansa

Dýfa skuggans
Ljósaglæta lýsir
Vættir hörfa
Hrópin slokkna

Fyrir Miðju
Ofan frá Guði
Andans Heilagleiki
Drottnar lýðnum ]



[ þú komst, kemur aftur til mín 
sagan alltaf endurtekur sig 
þetta kallast vinátta okkar þá 
miklir dimmir dagar eru þá 
svo sestu niður hér vinan mín 
ég ætla reyna tala þig til 
enda er þetta hamingja þín 
sem um er að ræða saman 
ég finn hve fljót þú ert á þér 
heldur að lífið fari burt frá þér 
þá er mér ekki orðið sama 
stattu við hlið hjá þér 
í myrkri sérð þú þitt ljós 
andaðu djúpt segðu ekki orð 
þá finnuru að hamingjan er til ]



[ Við engann fáum snjóinn 
þessi jól og áramót.
 Því nú sést á vorri fold
bara urð og grjót. ]



[ Núna er víst komin blessuð jóla-hátíðin.
 Margir orðnir þreyttir eftir allan atganginn.
 Nú er valið jóla-fæði,
 rennur senn af kaupa æði.
 Og síðan eftir eina viku áramóta-sprengingin.

 Margir sjá nú fram á enn eitt þrotið gjalda. 
 Það eru yngstu JÓLARNIR sem að þessu valda.
 Okkur Seðla-Snýkir strýkir 
 svo Korta-Klippir skríkir.
 Svona stundum er það víst eyðslu-jól að halda. 
  

 N.B. JÓLAR = Jólasveinar. ]



[ veggir mínir eru mjúkir og gólfið er heitt. þar lá eitt sinn einhver og bað mig, að ekki væri við sér hreyft. ég bað hann fallega um að fara þar sem ég var orðin þreytt.... á að vera óbreytt. ]



[ endilega lokaðu öllum gluggum áður en ég geng útum hurðina, slökktu ljósin svo þú sjáir ekki mig ekki, áður áttavillta, finna mína leið út. ]



[ Karlmenn óskast

-helst einn á dag

(já og snjóbretti
-má vera notað)

hjarta

-þarfnast viðgerða
þó enn barmafullt
af trú, von og kærleika

fæst gefins á sama stað
gegn því að verða sótt ]



[ Hvernig er hægt að vita hvar maður hefur fólk?

Allir ana áfram endalaust
Enginn sem stöðvar og hugsar,
sem opnar sig,
sem talar um tilfinningar sínar

Það þorir enginn að ganga fyrstur á plankann

Og þess vegna, erum við ringluð ]



[ tveir englar sita hér
filgast með mér og þér
ein er lítil annar stór 
þessi er minn 
hinn er þinn
minn filgist með mér
og þinn filgist með þér
þeir eru góðir og blíðir við mig en þig ]



[ Er við hugsum gjafir um
í huga kemur glingur og glys
tengist gjarnan jólunum
þá í búðum er ys og þys.

Góðar gjafir 
verða ei metnar til fjár
að kærleik´þú hafir
en látir ei leka tár.

Að rétta hjálpar hönd,
fá hungraðan satt
styrkja vinabönd
geta annan glatt
ljá eldra fólki eyra
og brosið breitt
mun metið meira 
en gjöfin gulli skreytt.

Þú hefur eftil vill eytt
slíku að fjárhag það mun skerða
en hafirðu sanna gjöf greitt
gjafmildur þá fyrst muntu verða.

Guð blessar glaðan gjafara
þú munt allt fá margfallt til baka
það er margt í lífi þarfara
en það sem með fé er hægt að taka. ]



[ Hafirðu fúlgur fjár
en sitjirðu á þeim
þá mundu að er slær þig lífsins ljár
og þú hverfur í annan heim
að eftir féð mun sitja
seðlar munu mölna
enginn mun þín vitja
en minning þín mun fölna.

Þú getur þessu breitt
áður en það um seinan verður
að fá öðrum hjálp veitt
sýna úr hverju þú ert gerður.

Þá í staðinn þú færð
gleði, hlátur, hamingju
hjörtu munu hrærð
er þú sýnir umhyggju.

Margt mun á lífið skyggja
þú gætir veitt björg
sælla er að gefa en þiggja
á þig vona hjörtun mörg.

Að veita hjálp sálum, 
fá hungraðan satt
betra er en auðæfi ausið úr skálum
þig í raun það gæti glatt.

Frá himnum séð 
við maurar erum
í stærðar hrúgu, lítil peð
hefur áhrif hvað við gerum.

Viljirðu væntumþykju fá sýnda
þá er ei um að gera að sitja og bíða
heldur að fá með vinum gæsku sýna krýnda 
en ei láta tímann brott líða.

Inn um dauðans dyr, ei auður kemst með 
en eitt er það sem gleður meir en fúlgur fjár
gæska, góðvild og gott geð 
lifir í hjörtum um ókomin ár. ]



[ Venjulegur dagur sem líður hjá
          eins og allir hinir.
         Fæðist,deyr og hverfur
           eins og mennirnir
          sem nutu birtu hans.

            Smá ljósgeisli
       sem smaug í gegnum myrkrið,
       og yfirbugaði það að lokum.
             Lýsti allt upp
         gæddi allt litum,lífi,
       dó svo hægt út og slökknaði.

    Bak við hann liggja margir dagar,
          framundan enn fleiri.
       En hver þeirra breytir öllu
             hjá einhverjum

                kaktus ]



[ Fortíðin er fyrir mér,
framtíðin því bíður.
Mestu völ í heimi hér,
hamslaus gleymska býður. ]



[ Í geislandi birtu þessara nátta;
gríp ég tunglið með augunum,
melti það með hjartanu,
og í huga mér fæðist sú hugsun,
að hér eigi ég heima. ]



[ Afhverju?

er himininn blár?
og grasið grænt?

og styttstu ljóðin alltaf best?
Af því orðin fæst segja mest

og enginn getur lífi þínu rænt
en alltaf hægt er að skilja eftir sár.

Þessvegna. ]



[ Skrái mig inn
tjái mig mikið
um þennan daginn
og fæ fyrir vikið
netskammmtinn minn
og í kladdann enn eitt prikið ]



[ hvernig gat ég haldið 
að ég gæti plantað mér 
á einn stað 
rifið mig svo upp 
með rótum
og haldið að ég gæti 
blómstrað aftur
á nýjum stað
í nýrri mold? ]



[ Hvernig er lífinu púslað saman
Er eitt stykki lagt fyrirfram niður 
í þeim tilgangi að verða seinna að mynd

Birtist myndin eftir að hún verður til 
eða jafnóðum

Getum við endurskapað liðinn atburð þannig
að hann hafi ekki átt sér stað

Eða að atburður hafi átt sér stað sem gerðist aldrei

Hversu mikilvægur er sannleikurinn
eða lygin? ]



[ Everytime I think of you,
I just can?t help it feeling blue.
You?re hurting me so much that I,
just can?t find the reason why. ]



[ Hann sat með sígarettu á rúmstokknum,
hugsandi með buxurnar á hælunum,
nýbúinn að ljúka munngælunum,
við stúlkuna sem stundi enn af fryggð.
Í hjarta hans var hryggð og djúpur ótti,
nóttin svört og grimm var skollin á.
Hann vantaði bara einhvern til að sofa hjá,
en nú var eins og samviskan vildi hann lifandi flá.
Hann hafði fundið þessa litlu lipurtá á dimmum bar,
hann starði á hana, vildi fá hana, og vissi um leið að hún vildi hann.
Hún fann að eitthvað brast og sast við hlið hans; pantaði sér í glas.
Hann drakk bjór og þjóraði hann í sig,
greddan var að ríða honum á slig.
Þau fengu bíl og fóru heim til hans;
rauðvínsglas og rólegur dans.

Hún var full af þokka, með ljósa slöngulokka og vangarjóð.
Hann vissi að hún yrði góð þegar blóðið byrjaði að streyma í hans vin.
Þau afklæddust og læddust inn í rúm og nutu ásta; stutta stund, getan brást honum.
Hún var ólík flestum öðrum konum, framar öllum vonum en það var ekki nóg.
Honum langaði að endurfæðast með nesti og nýja skó, 
drekka sig til dauða og stökkva út í sjó.
Hann gat bara ekki meira, var það kannski eitthvað fleira sem í honum bjó ?
Klukkan sló eitt, honum var skyndilega óstjórnlega heitt þó nakinn væri.
Hvað myndi hún gera ef hann stæði upp og færi ?
Hann leit á hana og sá ekkert nema kvenmannslíkið gleitt.
Hún spurði hvort að eitthvað væri að, hann vildi ekki tala um það,
hataði þessa stund og þennan stað,
vildi stroka út þetta blað í sinni sögu.
Hann vissi vel að slíkt var ómögulegt, hann gat engan blekkt.
Það vissu þær allar sem hann höfðu þekkt.
Hún leit á hann hvekkt; þetta spendýr með sinn rana, 
hana langaði að ráða honum bana, eða elska hann allt sitt líf.
?Njóttu mín í nótt eða ég hjartað úr mér ríf?; hrópaði hún skyndilega upp úr tómu hljóði,
þreytt og einhvern veginn full af viðbjóði.
?Heldur þú að ég nenni að liggja hér og bíða ? Viltu hugsa eða ríða ?
 Mínúturnar líða og það er laugardagskvöld?.
Hann þagði og starði út í loftið, hún sagðist vera farinn; 
rauk í diskófötin og aftur beint á barinn. 
Enn var nóttin ung.






Hann sat eftir einn í fjólubláu myrkri,
teygði sig eftir flöskunni með hendinni styrkri og drakk af stút,
glaður yfir því að hún væri farinn út, samt fullur af trega.
Það var eiginlega ekki hún, heldur hann sem gat ekki uppfyllt kröfur kvöldsins.
Kröfur um ást og algleymi, í þessum vonlausa og öskrandi skyndikynnaheimi.
Honum fannst hann ekki samkeppnisfær,
í keppninni um þessar kýr og ær, sem fylla alla staði,
í falskri von um stundarást með hraði með dularfullum fola sem golan skolaði inn.
Nei.
Hann gat þetta ekki lengur,
Hann sem hafði alltaf verið sætur mömmudrengur, var orðinn þessi gosi sem enginn vildi sjá.
Veröldin virtist ömurleg, kuldaleg og grá.
Allt er fullt af sjúkdómum og einskisnýtri þrá.
Hann þurrkaði af sér leifarnar af henni og henti handklæðinu frá.

Hann gekk inn í bílskúr vonsvikinn og súr og náði í reipi.
Klukkan sló þrjú.
Hann hafði ungur lesið sögu um eldgleypi frá Tæwan sem hengdi sig útaf ótrúrri frú.
Hann hafði aldrei skilið það en skildi það nú.
Þetta líf er ódýr hóra,
aðeins snaran er trú. ]



[ Sjaldan séð, það sem klukkan gefur.
Drifið af fýsnum feigðar.
Ferðast um sjóndeildarhringinn á skipum skýjanna.
Er nóttin dregur fyrir sjónarspil himanna. ]



[ Um ganga hljóður gengur, í grafhýsi hugans.
Hvísl kveina undan fótsporum hans, 
Langanir sem standa við mörkin, hugleiða hvaðan þær komu.
Sitja á greinum í garði vetrar, þar sem snjóar minningum. ]



[ Og augun lokast og árin líða burt.
Enn á ný í gömlu rúmi, gömul saga er sögð á ný.

Andlit skrýtt kertaljósi býr til orð sem ég faðma.
Síðan ástúðleg kveðja sem bíður góða nótt.

Hönd er snertir höfuð, blíð augu horfða á mig enn um sinn.
Í draumum mínum, til þín ég brosi.

Mig dreymir að þegar ég vakni þá mun ég sjá þig aftur. ]



[ Á ísuðum sléttum fjarlægðarinnar, seitlar ljós í myrkri.
Og þótt naprir vindar um það reika, logar það ennþá.
Gætt í þínum glugga, glóðir kærleikans.
Löngun til lífsins, lifir í þessum loga.
En í fjarlægð leynist sál mín.
Og slóð mín seilast hægt áfram og mín spor eru slíðruð í snjóinn
er tíminn teigir veg minn áfram. ]



[ Hjarsláttur er býr til orð, grátur er græðir.
Tungumál kærleikans sem aðeins ástin skilur.
Það ómar frá þínum hæðum.
Þar sem draumar byrja sem tár, 
Stjörnumerkjum stráð í snjóinn.
Andartak, er breytir augnabliki í ár.
Því sérhver hugsun býr til spor.
Og ein von getur breytt vetri í vor.
Því nú er bundin, sál við sál.
Og hlýr vindur, blæs yfir lífsins glóðir.
Því dauðleg vera, er orðin móðir. ]



[ Og sólin sleikir sár sín, og slíðrar sína birtu.
Kveikir lítið ljós við hliðina á orðum mínum.
Les stafi sem blöðin eru orðin þreytt á að bera.
Og ber mína ósk, að dyrum þínum. ]



[ Legðu leið þína um ókomin ár.
Staldraðu við af og til.
Því hver stund er sár í síðu tímans.
Svo greftraðu andartökin í hugann
Og meitlaðu minningar í augnlokin.
Því að jafnvel sólskynið hverfur að lokum. ]



[ Máttur minn er mikill
og óskiljanlegur

ég óttast ofar öllu
mig ]



[ Hvar hafa dagar lífs þíns lit sínum glatað,
og ljóðin, er þutu um þitt blóð frá draumi til draums,
hvar urðu þau veðrinu að bráð, ó barn, er þig hugðir
borið með undursamleikans
eigin þrotlausan brunn þér í brjósti,
vinur?

Við svofelld annarleg orð,
sem einhver rödd lætur falla
á vorn veg ? eða að því er virðist
vindurinn blæs gegnum strætin,
dettur oss, svefngöngum vanans, oft drykklanga stund
dofinn úr stirðnuðum linum.
Og spunahljóð tómleikans lætur í eyrum vor lægra.
Og leiðindin virðast í úrvinda hug vorum sefast.
Og eitthvað, er svefnrofum líkist, á augnlok vor andar,
vér áttum oss snöggvast til hálfs, og skilningi lostin
hrópar í allsgáðri vitund
vor sál:
Hvar!

Ó hvar? Er glatað ei glatað?
Gildir ei einu um hið liðna, hvort grófu það ár eða eilífð?
Unn þú mér heldur um stund, að megi ég muna,
minning, hrópandi rödd,
ó dvel!

En æ, hver má þér með höndum halda,
heilaga blekking!

Sem vængjablik svífandi engla
í augum vaknandi barna
ert þú hverful oss, hversdagsins þrælum,
og óðar en sé oss það ljóst, er undur þitt drukknað
í æði múgsins og glaumsins.

Svo höldum vér leið vorri áfram, hver sína villigötu,
hver í sínu eigin lífi vegvilltur, framandi maður;
og augu vor eru haldin og hjörtu vor trufluð
af hefð og löggrónum vana, að ljúga sjálfan sig dauðan. . .

En þei, þei, þei, - svo djúpt er vor samvizka sefur,
oss sönglar þó allan þann dag
við eirðarlaus eyrun
eitthvað þvílíkt sem komið sé hausthljóð í vindinn,
eitthvað þvílíkt sem syngi vor sálaða móðir
úr sjávarhljóðinu í fjarska.
Og eyðileik þrungið
hvíslar vort hjarta
hljótt út í bláinn:
Hvar? . . . Ó hvar? ]



[ Allt fram streymir endalaust,
ár og dagar líða.
Nú er komið hrímkalt haust,
horfin sumars blíða. ]



[ Yfir kaldan eyðisand
einn um nótt ég sveima.
Nú er horfið Norðurland,
nú á ég hvergi heima. ]



[ Við skulum ekki víla hót,
það varla léttir trega.
Og það er þó ávallt búningsbót
að bera sig karlmannlega. ]



[ Þegar illa á mér lá
og ornuðu tárin hvarmi,
til mín komstu, kisa grá,
og kúrðir mér að barmi.

Margir segja að söngur þinn
sé af verra tagi.
En þú heldur samt í sál mér inn
sungið dýra bragi.

Ekki eru að vísu öll þín hljóð
eftir réttum nótum,
en þau koma kær og góð
frá kattarins hjartarótum.

Mér finnst enginn efi á því,
þótt aðrir vilji ei trúa,
að kattarþeli þínu í 
þöglar ástir búa.

Best þú skilur börnin smá
sem bera þig sér á örmum,
við þau mjúkt þú malar þá
og mænir á þau í hörmum.

Mig hafa glatt þín ljóðin löng
og látið tárin þorna,
er þú kvaðst þinn kattarsöng
kát um bjarta morgna.

Þegar loksins líkaminn
leggst að föllnum baðmi,
kýs ég að verða, kisi minn,
köttur í meyjarfaðmi! ]



[ Kvöldblíðan lognværa kyssir hvern reit,
komið er sumar og fögur er sveit.
Sól er að kveðja við bláfjalla brún,
brosa við aftanskin fagurgræn tún.
Seg mér hvað indælla auga þitt leit
íslenska kvöldinu í fallegri sveit! ]



[ Ég berst á fáki fráum<dd>fram um veg.
Mót fjallahlíðum háum<dd>hleypi ég.
Og golan kyssir kinn.
Og á harða, harða spretti
hendist áfram klárinn minn.

Það er sem fjöllin fljúgi<dd>móti mér,
sem kólfur loftið kljúfi<dd>klárinn fer.
Og lund mín er svo létt,
eins og gæti ég gjörvallt lífið
geisað fram í einum sprett.

Hve fjör í æðar færist<dd>fáknum með!
Hve hjartað léttar hrærist!<dd>Hlær við geð
að finna fjörtök stinn!
Þú ert mesti gæðagammur,
góði Léttir, klárinn minn!

Hve hátt'ann lyftir hnakka,<dd>hvessir brá
og hringar hreykinn makka.<dd>Horfið á!
Sko, faxið flaksast til!
Grundin undir syngur söngva
slétt við Léttis hófaspil.

En læg nú sprettinn, Léttir,<dd>líttu á,
við eigum brekkur eftir,<dd>hún er há.
Nú æjum við fyrst ögn,
áður söng og hófa hljóði
förum rjúfa fjallaþögn.			
			</dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd> ]



[ Þú 
kveiktir í mér

og ég hlýt að vera vera galin
því logandi öll 
stíg ég út á ísinn ]



[ Þrútið var loft og þungur sjór,<dd>þokudrungað vor.
Það var hann Eggert Ólafsson,<dd>hann ýtti frá kaldri Skor.

Gamall þulur hjá græði sat,<dd>geigur var svip hans í,
hann mælti við Eggert Ólafsson:<dd>?Mér ógna þau vindaský?.

?Ég sigli' ei skýin, ég sigli sjá!?<dd>svaraði kappinn og hló.
?Ég trúi á Guð, en grýlur ei,<dd>og gleð mig við reiðan sjó?.

Gamall þulur frá græði hvarf,<dd>gegndi með þungri lund:
?Þú siglir ei þennan sjó í dag,<dd>þú siglir á Guðs þíns fund?.

Það var hann Eggert Ólafsson,<dd>hann ýtti frá kaldri Skor,
vindur upp segl og sjálfur við stjórn<dd>settist með formanns þor.

Knúðu rastir knerrir tveir,<dd>komið var rok um svið.
Síðasti fugl úr fjarri Skor<dd>flögraði' á vinstri hlið.

Á búlkanum situr brúður ung,<dd>bleik var hin göfga kinn:
?Ó, Guð! sú báran er brött og há,<dd>hún brotnar í himininn inn!?

?Hækkið þið seglin!? hetjan kvað,<dd>en Helja skjótari varð.
Boðinn skall yfir bárumar -<dd>í búlkann var komið skarð.

Það var hann Eggert Ólafsson,<dd>frá unnarjónum hann stökk,
og niður í bráðan Breiðafjörð<dd>í brúðarörmun sökk.

?Það var hann Eggert Ólafsson?<dd>- Íslands vættur kvað -
?aldregi græt ég annan meir<dd>en afreksmennið það?.

Ef þrútið er loftið, þungur sjór<dd>og þokudrungað vor,
þú heyrir enn þá harmaljóð,<dd>sem hljóma frá kaldri Skor.			
			</dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd> ]



[ Láttu hug þinn aldrei eldast eða hjartað.
Vinur aftansólar sértu,
sonur morgunroðans vertu. ]



[ List er það líka og vinna
lítið að tæta upp í minna,
alltaf í þynnra þynna
þynnkuna allra hinna. ]



[ Ástríða sem gæti fyllt höfin.
Ljósið sem lifir í augum ólík öðrum.
En myrkrið og djúpið eru í fórum mínum
og enn enn eys nóttin stundum af þínum degi.
Og af skýjum drjúpa syndir sætari en hungang
og vonin litar þau silfurblá.
En kannski mun þögnin veita mér skjól
eða fjarlægðin feykja mér í burtu.
Þegar skáldið setur upp dimma sól 
og hengir upp myrkvað tungl
þá uppljóstrar lýgin því er syndin veit.
Þegar regnið sprettur upp úr viðjum jarðar og 
skolar skuggum burt.
Eins og þegar minn engill býr til bros í iðrum minnar sálar. ]



[ Jólin eru að búinn 
á þessu erum orðinn lúinn
henda þessu jóla tré 
og draga allt skrautið í hlé.
þegar sveinki kmr á kreik
lítill var ég þagar hann mig sveik.
munu krakkar fá í skóinn 
svo þau fari ekki i klóinn
á jóla kettinum ljóta
en jólin hjóta.
að koma aftur    en ekki fyrr en að ári. ]



[ Ljóðstafir lýsa mér veginn
glampa í skini kvöldsólar
glitrandi.
Bergmála sögur
sem ég hef heyrt
einhversstaðar
og sögur
sem ég hef aldrei heyrt
og kannski sögur
sem ég mun aldrei heyra.

Ó, þeir eru svo fallegir í fjarska. ]



[ éG
þÚ
viÐ ]



[ ljúfa er eins og ljón
Samt svo ljót innræð
Hún er eins og flón
Hefur ekki neinu gaman
Einelti fólk bulla bara svo
Segði sér sér orðin sama
Hennar orð hún man ei
Hún heldur sé annar að tala
Ég held bara hún elska mig
Við skulum bara vera saman
Ég gætin koss á þina hönd
Breytt þér í voða sæta ljúfu
Komdu mín kæra og ,vertu fljótt
Enda sérðu við gætum dúllast saman
Á rásin þú kalla á konan43Rvk
Þá sérðu hvað þú ert ástin getur breytt þér
Ó ljúfa min mér ei ekki farin vera saman
Svo heldur þú ná sóldogg ,hér
Sem geislar hér vináttu ,kærleika,frið
þú  skalt fara halda,kjafti þinum sko saman ]



[ Man ég okkar fyrri fund 
forn þó ástin réni.
Nú er eins og hundur hund 
hitti á tófugreni. ]



[ Ég var álfaprinsessa
kjóllinn minn var hvítur
og saumuð á hann pappírsblóm
álfaprinsinn kyssti mig
og bauð mér sæti
við hlið sér
áhorfendur klöppuðu
og við hneigðum okkur
áðuren tjaldið féll

seinna vildi álfaprinsinn
kyssa mig í húsasundi
og fékk að launum kinnhest
sem allur bekkurinn hló að. ]



[ Einsog mara
liggur á borginni
blautri
blýgrár þrúgandi
himinn
hvers
mega sín þá
marglit þökin
æpandi á sól
á ljós
á örlitla
miskunn? ]



[ Eftir sumarlanga dvöl
meðal blómanna
er ég komin heim
bústin og borginmannleg
í rauðum gallabuxum
sem oftar en einusinni
fengu að vökna í bæjarlæknum

þá ber svo við að snorrabrautin
hefur þanist út og harðnað
í gráu ryki gnæfa húsin
uppúr steinmörkinni
og hvergi sér í gras

allt hefur stækkað nema kytran okkar
í kjallaranum. En einnig þar
hafa stórmerki gerst:
undrandi horfi ég
á kringlótt slefandi andlit
lítils bróður sem himnarnir hafa sent okkur
og mamma hefur búið um
í kommóðuskúffu. ]



[ Hélstu, veslings vinur minn,
að vorið kæmi í annað sinn
þó að sólin kyssti í kvöld
kollinn litla þinn?

Unga, fagra fíflið mitt,
frostið myrðir blómið þitt,
vetur prýða með þér mun
mjallhvítt hárið sitt. ]



[ Báran kyssir sandinn
sandurinn kyssir goluna
golan kyssir sveininn
sveinninn kyssir meyna
og nú ætlar sólin að fara að hátta
og kyssir okkur öll.

Svo dettur allt í dúnalogn
- hvítt segl úti á vognum roðnar
og segir niðurlútt við árarnar:
ég er alveg að sofna.

Síðan er róið í land. ]



[ Snjótittlingur sníkir,
? snjórinn er svo mikill, ?
út um allt hann skoppar
eins og lítill hnykill.

Þögull þraukar móti
þykkum hríðarmekki;
svona sár af kulda
syngur maður ekki.

Bara að trítla um túnið,
tína korn úr moði, ?
- ekkert athvarf bíður,
allt er tómur voði.

Undarlega Íslands
ævifugl er gerður:
seinna, þegar sumrar,
sólskríkja hann verður. ]



[ . . . Svo lifna blómin einn ljósan dag
og lóan kvakar í mónum.
Og fjallið roðnar af feginleik
og fikar sig upp úr snjónum.

Og börnin hlæja og hoppa út
með hörpudiskana sína.
- Og einn á skel yfir fjörð ég fer,
að finna vinstúlku mína. . . ]



[ Óskiljanlegt er grasið:
maður treður það undir fótum sér
en það reisir sig jafnharðan við aftur.

Óskiljanlegt er grasið:
skepnurnar bíta það og renna því niður
og skila aftur hinu ómeltanlega
- en viti menn:
á því nærist svo nýtt gras.

Já óskiljanlegt er það
hið græna gras jarðarinnar:
auðmýktin og uppreisnin í senn. ]



[ María Jesú móðir góð, mild og rjóð á vanga,
hún á litlu erluna með hefðarstélið langa.

Máríuerlan mín, mín, mikið hef ég saknað þín,
varstu úti í Danmörku að drekka mjöð og vín?

Erla góða Erla, englabarnið mitt,
lof mér nú að skoða betur langa stélið þitt. ]



[ Hlustaðu nú á kveðju, köldum kistubotni frá.
Rofinn róm sem bergmálar og svífur hjá.

Ofar, hvíla geislar, grafarbakka á.
Umlukktir englum sem aðeins hinir dánu sjá.
Englar sem krjúpa og biðja, biðja um fleiri andartök að fá.
Biðja um fleirri stundir, festingunni á.

Þessi ljósblá, ljúfu augu skáru svartnættið.
Földu mínar sorgir og færðu mér frið.
Voru sem speglar, er sönnuðu að ég var til.
En þarna drukknuðu draumarnir, í hamingjunnar hil.

Nú kemur þú og kveður, og kissir kistur tvær.
En í þeim hvíla trú og von, á meðan kærleikurinn færist fjær.
Þreyttur á að bíða, að bíða eftir þér.
Nú er hann loks farinn, í leit að sjálfum sér.

Svo hverfum við í húmið og ekkert fær því breytt.
Við verðum alveg agnarsmá og síðan ekki neitt. ]



[ Ég hlustaði
ég reyndi
skilningur varð að engu.

Ég horfði
þóttist sjá
veit þó ekki hvar er hvar.

Ég tjáði mig
einlæg orð mín
svo feimin við viðbrögð þín

þú þagðir... ]



[ Æ ögrar feigðin
oss farandsveinum.
Oft segja forlögin
fátt af einum.
- Mín hræðsla er komin
á hæsta stig,
að tröllin komi
og taki mig.

Ég geng hjá óðali
illra vætta.
Hver veit, hvað andar þar
innan gætta.
- Ég veit ei hót um það,
hvert ég fer.
Ó, hamingjan góða
hjálpi mér!

Nú opnast helsvartur
hamraveggur,
og móti mér illan
ódaun leggur.
- Mitt hjarta er lamað,
mín hönd er köld.
Ó, drottinn minn!
Það er dimmt í kvöld!

Nú heyrist gaulað,
- ég geng á hljóðið
og stefni í voðann,
með staðnað blóðið
og viljann brotinn.
- - Þau vaða að mér!
Í greipar þeirra
ég genginn er!

Þau búast mögnuð
til myrkraiðju,
með blóðrautt auga
í enni miðju.
Með sterkum krumlum
þau krækja í mig,
og opna kjaftinn
og yggla sig.

En fyrir dagsbrún
í fjarska roðar; 
sá fagri ljómi
mér lífið boðar.
- Þau fælast bjarmann
og forða sér,
og frá sér hamstola
henda mér.

Ég þakka guði
hvern geisla, er brennur,
og blóð mitt aftur
um æðar rennur.
Ég þakka mildinnar
morgunsár,
og greini sólina
í gegnum tár. ]



[ Í djúpum friði hnígur sól að sænum,
sko, svona loga gluggarnir á bænum,
úr lágum strompi stígur hvítur reykur,
um stafn og burst hinn góði andi leikur.

Og vinnukonan, veslingurinn bogni,
hún vappar sæl í þessu blæjalogni
- það anga blóm við hennar grýttu götu
og geislinn skín á stóra mjaltafötu.

Og ærnar hiklaust inn í kvíar renna
og allra snöggvast móðurtregans kenna
en lygna síðan augum angurblíðum,
þær eiga draum um lömb í grænum hlíðum.

Og smali að dyrum æskurjóður eltir
og ungur seppi af tómri kæti geltir,
því grun um líf sem aldrei enda tekur,
það aftanskinið glatt í brjósti vekur.

Á vegginn leggst hinn litli, góði hirðir
og ljósblá augun hvarfla um órafirðir
og sálin spyr: Hve stór er himnahöllin?
Og hvað er annars þarna á bak við fjöllin? ]



[ Kolsvört læða, lipur veiðikló,
labbar með mér út um grund og mó:
elsku litli anginn hennar dó
- oft er torvelt börnin sín að geyma.
Hún er friðlaus, finnur hvergi ró,
flýr nú skelkuð tóma bólið heima.

Ó, hve loppan hans var fim og fín,
fallega hann sperrti eyrun sín,
allt hans líf var leikur, saklaust grín,
létt og mjúkt og fullt af skrýtnum vonum.
Vertu róleg, veslings kisa mín
- við skulum bæði reyna að gleyma honum.

Kisa-kis mig horfir hissa á,
- hennar sára, eymdarlega mjá
stígur upp í himinhvolfin blá:
hvað má vorum dýpsta trega eyða?
- Kannski er barn þitt góðum guði hjá
gullfugl eða silfurmús að veiða. ]



[ Stelkurinn með rauða fótinn stráin ber í sæng,
hann er eins og vant er með hvítt undir væng.

Voða þykir þér gaman að vaða út í sefið
- gefðu mér nú góði vin grænt korn í nefið.

Stelkurinn með stinna nefið stjáklar lengra út í sefið.
Það er karl sem óttast ekki ólukku kvefið. ]



[ Horfumst í augu
fögnum morgunhvítri sólinni
laugum iljar okkar í dögginni
biðjum um frið
leggjum grasið undir vanga okkar
vermum frækornið í lófa okkar
stígum varlega á moldina
biðjum um frið
borum fingrinum í sandinn
sendum vísuna út í vindinn
speglum okkur í hylnum
biðjum um frið
reikum um fjárgöturnar
teljum stjörnurnar
hlustum á silfurbjöllurnar
biðjum um frið
göngum að leiði móður okkar
göngum að leiði föður okkar
minnumst hins liðna
biðjum um frið
tökum í hönd systur okkar
tökum hönd bróður okkar
lyftum því sem er
biðjum frið
lítum í vöggu dóttur okkar
lítum í vöggu sonar okkar
elskum hið ókomna
biðjum um frið
horfumst í augu
horfumst í augu gegnum fjarlægðirnar
horfumst í augu gegnum aldirnar
biðjum um frið. ]



[ Lítill drengur lófa strýkur
létt um vota móðurkinn,
- augun spyrja eins og myrkvuð
ótta og grun í fyrsta sinn:
Hvar er amma, hvar er amma,
hún sem gaf mér brosið sitt
yndislega og alltaf skildi
ófullkomna hjalið mitt?

Lítill sveinn á leyndardómum
lífs og dauða kann ei skil:
hann vill bara eins og áður
ömmu sinnar komast til,
hann vill fá að hjúfra sig að
hennar brjósti sætt og rótt.
Amma er dáin - amma finnur
augasteininn sinn í nótt.

Lítill drengur leggst á koddann
- lokar sinni þreyttu brá,
uns í draumi er hann staddur
ömmu sinni góðu hjá.
Amma brosir - amma kyssir
undurblítt á kollinn hans.
Breiðist ást af öðrum heimi
yfir beð hins litla manns. ]



[ og enn skín hún yfir eggjunum
þótt kulið sé byrjað að næða

bíllinn sem þyrlar rykinu
utar í firðinum
mun brátt renna í hlað
með tíðindin í farteskinu

svartur síminn
á veggnum í holinu
enn í lagi

þó fáir hringi í hjónin nú til dags
og tréhesturinn standi óhreyfður
í skápnum undir stiganum

- - -

enn nálgast hann óðfluga

fréttirnar munu senn gnæfa
yfir rökkvuðu hlaðinu
og bera við gráan himin
upp af fjórum svörtum
sólum ]



[ Ég elska og þess vegna er ég
Ég hugsa og þess vegna verð ég
Ég kann og þess vegna veit ég
Ég vill og þess vegna fer ég

Ég fell og þess vegna rís ég
Ég reyni og þess vegna kemst ég
Ég hata og þess vegna þjáist ég
Ég lifi og þess vegna dey ég ]



[ Undir fötunum 
ertu nakin
Bakvið brosið
hikar þú
Undir meikinu
felurðu þig
bakvið augun
grætur þú

því undir fótum þínum
er líka bara jörð
og bakvið tjöldin 

ertu þú ]



[ Það rignir & rignir,
rignir alveg rosalega.
Ég er að hugsa,
um að hlaupa út
-með sjampóbrúsa-
og þvo á mér hárið ]



[ Veturinn er eins og nótt,
og bráðum kemur frelsarinn skjótt.

Vorið er eins og morguninn,
og Jesú er löngu upprisinn.

Sumarið er eins og dagur,
já dagurinn er mjög fagur.

Haustið er eins og kveld,
og skátar sitja uppi við eld. ]



[ ljúfa er eins og ljón
Samt svo illa innrætt
Hún er eins og flón
Hefur ekki af neinu gaman
Eineltir fólk bullar bara svo
Segir sér sé orðið sama
Hennar orð hún man ei
Hún heldur það sé annar að tala
Ég held bara hún elski mig
Við skulum bara vera saman
Ég gæti kysst á þína hönd
Breytt þér í voða sæta ljúfu
Komdu mín kæra og vertu fljót
Enda sérðu við gætum dúllast saman
Á rásinni þú kallar á konu43Rvk
Þá sérðu hvað þú ert, ástin getur breytt þér
Ó ljúfa mín, mér er ekki farið að standa á sama
Svo helduru að þú náir Soldogg hér
Sem geislar hér af vináttu, kærleika og frið
þú skalt fara að halda, kjafti þínum sko saman. ]



[ Ég veit um telpu sem kann að hekla 
hún á klukku í merkingunni nærkjóll 
og svefnstæðið hennar 
er þjóðfáninn en

hún liggur þó ekki langsum 
á rauða krossinum
nema á sunnudögum 
& hvítu rákirnar óspjallaðar 

sjá 
alla jafna hniprar hún sig 
á bláhorninu til vinstri 
þar sefur hún best 
og hreyfir sig ekki og hún hrýtur en

á morgnana telja sumir 
að hún drekki flot 
úr ausu 
sjálf hefur hún aldrei neitað því 
en hið rétta mun vera 
að litla telpan 
stillir kransaköku á stofuborðið og starir ]



[ Grikkland er svarthvítt
ég sá það
í myndinni um Zorba
þar rignir líka 
með slíkum ofsa
að ferjunum seinkar
til klukkan tíu

hins vegar er ekki rétt
sem margir halda
að þar deyi
fallegt fólk
við ærandi fögnuð
hinna ljótu

slíkt gerist reyndar oft
en aldrei hér ]



[ Haustið er eins og bið,
bið eftir einhverju sérstöku
en samt kemur það ekki.
Ef þú bara gæfir mér smá meiri tíma til að finna þig, 
þá myndi ég, með bros á vör, 
leita að þér, 
sérstaka haustið mitt. ]



[ Sjónlaus ég sé ekki neitt,
svart og myrkur út um allt.
Blindur ég er og ekkert fær því breitt,
bara að mér væri ekki svona kallt.

Ef ég aftur sjónina ég fæ,
einhvern tímann þá seinna.
Þá sé ég að lífi mínu ég kastaði á glæ,
en samt verður allt örugglega hreinna. ]



[ Allt er ekkert,
ekkert er allt.
Ef allt er ekkert,
hvernig er þá ekkert allt?

MUNA: Einu sinni er ekki alltaf alltaf... ]



[ Sólin, hún skein yfir fjöllin,
sæt, hún kom og teygði sig eftir mér.
Heyrnarlaus, ég heyrði ekki köllin,
hreyfingalaus, ég beið eftir þér.

En af hverju komstu ekki? ]



[ Hugsandi stefni ég haltrandi burt,
hóandi hleypur karl og fylgir.
Á ég líf? hef ég mig spurt,
ég veit að á endanum enginn mig syrgir.
Hvað varð um lífshamingjuna,
sem fylgdi mér hvert sem ég kom?
Var hún kannski ekki til?
Ég veit samt að eitt sinn hún veitti mér von,
en þá var lífið eitt gleði spil. ]



[ have you ever seen the rain?
poorin down my window
lookin\' like a star
glansing upon where you are

It is cold and blue
fallin\' on my head
while i walk in dispair
it is in my hair

people don\'t notice
it runs through the drains
comes through the pipes
and into our vains

canser is so close now
it\'s getting upon me
i drank the whater
that once was rain ]



[ Að ganga um í myrkri
að hugsa um líf og tilveruna
að geta bara gengið
gengið lengi

áin birtist til hér
ég get ekkert sagt
vona að hún fljóti ei
yfir bakka sína

hún fer brátt að ná mér
köldu flóðar kvöldi á
að labba framhjá henni var mín náðar öll ]



[ Allt er svart, ég er hvergi
enginn kemur, hér er enginn
mig langar heim, mig langar aftur
koma til þín, vera partur ]



[ The world is in my hands
i wish i handn\'t seen
your hans upon my own
feelings gooing deep

i see this all around me
i feel inside of me
growing for the fortnight
it comes out of me

unhappy and i\'m lonely
whit a child upon my arm
my husband has his own grave
i\'m shearching for mine to be ]



[ Heimurin stendur með mér
mig langar samt heim
engin stendur gegn því
að ég komist ein

Mig langar að sjá þig
snerta þig smá
svo kemr heimurinn
og tekur þig mér frá ]



[ Ef ég mundi telja fjöldan
ef ég gæti það
vildi hann kannski sjá
 velfarna leiðina

Við gegnum langt, svo durtin dó
að engum datt í hug
kannski hugsa, hugsa smátt
vil ég þig fá ]



[ Heimurin ferst með drungalegu lofti
engionn sér hvað gerist hér
ég tók hann fast, fast og þétt
og kramdi í greipum mér

Fólkið grét, sárbændi mig
bað mig um að sleppa
en reiðin kvödd til lífs og steins
þeir skulu nú deyja

síðasti dagurin örsnemma kvölds
pökkuðu í töskurnar í gervallri veröld
ég tók hann niður og hennti við
veröldin tók og trampaði til

Heil veröl var mér í greipum
tók hana og sökkti í fenjum
engisprettur tóku á rás
gróðurinn til árans fór þá

mannkynið nú vonlaust er
komin tími að töksuna litlu tæki ég með
fyrir smá von og tendrandi baugu
stráði vonar ryki í þeirra augu

innan 10 daga ég var komin aftur
til að eiða öllu lífi hér
tek mig til og strái um
svörtum dauða um algeimum

sit hérna og horfi á heimin
hann í molum og fullt af holum
skríður þá lítil vera út
en á lífi en með fulls

tek hana upp og hristi vel
spyr hann vel hvaða lífsins þel
hann velur mér 
til betrunar

hann horfir hátt og hreikin er
glottir og segir einn er þó staður
á lífi hér, tak hann og krem er 
menntaskóla vel á torfnesi lifir og ei lengur hér ]



[ Spurningarnar banka 
í hausnum á
mér
á meðan rauðu augun 
mín
hanga opin
fyrir framan
stigaganginn
minn.

Ekki örvænta,
er þriðji í röðinni
inn í mig. ]



[ Tosa mig
eftir línunni;
dag frá
degi.

En missi
stundum áhugann,
-brot úr 
degi.


Brotið hamrar
á sálinni.

Sá þig í dag. ]



[ Til þess að
sjá mig
þá verður 
þú 
að ganga fram hjá mér.

til hvers að fara?
Gekkst aldrei nálægt mér.

-skil það samt alveg
ég gekk fram úr þér. ]



[ Jafnvel þótt hjarta mitt söng af ánægju inní sögu 203 
um tilhugsunina um frí allar helgar, 
þá leið mér illa seinn um kvöldið sitjandi við borðið 
með appelsínugula dúkknum 
borðandi prins póló 
vitandi að ég myndi aldrei 
sjá þessi sorglegu andlit 
[sem virtust vera ánægð]
aftur.

En lífið hefur meira upp á að bjóða
en svart appelsínugult og hvítt 
og jafnvel þótt ég muni verða aðgerðalaus í smá tíma 
finn ég mér alltaf eitthvað. ]



[ Þegar varirnar renna til veður skrítinn svipur á verðgildi fjárins. Fjárinn verður ósýnilegur ef við kreppum lófann og hugsum okkur vel fram hjá flestum bátunum sem vagga og vagga og nú fer mig að sundla  ef pottarnir eru of heitir fara gamlar konur að dæsa, kýr dæsa, konur dæsa, hryssur dæsa og súkkulaði er dísætt. 
Hvar koma tennurnar inn þegar frumsýningargestirnir gapa út ganginn gangandi og verða svo til við endann. Ef við komum nógu mörg á sýninguna þá hverfum við öll að lokum og þá er þetta búið. ]



[ ég kaupi poka af grjónum...
ég horfi milli grjóna
prjóna
ó þessi tamning ljóna
ég ætla að pússa skóna
súkkulaðigerðin móna
er þarsem ég bý
ég á hvergi heima
ég stal þessari tölvu frá heim****i
ég er gamalt kvikindi ]



[ Þú munt aldrei vera hamingjusöm...

Þér er fyrirgefið líka... ]



[ ég reyni að hætta að brosa
ég hætti að ganga í bleiku
ég lita ekki lengur í litabækur
ég er á móti pleimó
en það er sama hvað þú segir
ég mun alltaf svara með málshætti
eða orðatiltæki

ég er girt og með belti
ég er vatnsgreidd
ég svara spurningum kennarans rétt
og allir hata mig

ég hef svo oft reynt 
að verða svona
en málshættirnir eru misheppnaðir
og orðatiltækin aulaleg
og alltaf á vitlausum stöðum

ég get ekki hætt að ganga í bleiku
ég elska að lita í litabækur
pleimó er lífið
punktur ]



[ þið haldið að ég sé skolhærð
hvít ung stúlka í mr
en það er bara gervið

ég er vitfirrt
pleimópleimópleimó

spank me jóhannes
við sáumst eitt sinn og ástin var real
en við sáumst aldrei framar
þó þú værir lama-
dýr
kamarkamarkamar

ó endalausa æska
og ótakmarkaða ást
djassdjassdjass
pleimópleimórass

sáuði hvernig ég braut upp mynstrið öllum að óvörum
þið haldið að þið þekkið mig
en það er ekki rétt
því ég er vörðurinn í vitanum
ég er myndhöggvarinn í mílanó
og pleimópleimópleimó
að eilífu! ]



[ Jónína kemur sér fyrir þegar hún kemur fram, verða áhorfendur alveg stjarfir af kulda sem er einsog byggt hafi verið utan um hvern annan til að komast hjá því að lesa upp allan kaflann aftur. 

Birtan verður örugglega of skær ef við klippum för í pappírinn og konurnar raða sér óskipulega framan við stórt tjaldið þar sem við héldum aftur og aftur og svo fram af okkur.

Fyrirlesturinn hefst ekki fyrr en búið er að hugsa málið og flytja kindurnar ef þær eiga ekki að vera blautar í lappirnar. Nú hópast þær inn hver af annarri og kliðurinn eykst," það er einhver með krakka"..!.?#* "hvað er hún að hugsa?" koma engir menn eða er ekkert pláss fyrir kindunum, ég held að þetta hafi sloppi með þær þegar þær hlæja.

Hvar á að kveikja á þessu með samstarfskonu. Heilög þrenning og svo sefur hann og ég get bara ekki haldið mér vakandi ef hún heldur áfram að tala en glaðvakna svo þegar hún þagnar. ]



[ Mig langar smá
að vera ofurhetja
bjarga öllum
og vera stælt 
og flott
með skikkju

Ég vil samt ekki vera í svona nærbuxum utanyfir sokkabuxur
mér finnst það eiginlega frekar hallærislegt

Þið getið öll verið róleg
ég kem og bjarga
ykkur
og sjálfri mér
og öllu heimsins súkkulaði

...ég verð feitasta ofurhetjan
og samt verð ég best... ]



[ Liggjandi gólfinu á:
þrjú horn.
Á hliðinni:
þrjú horn.
Uppá endanum:
Ennþá þrjú horn.

HÆTTU AÐ HUGSA DRENGUR!!!!
Þetta er alltaf þríhyrningur. ]



[ Fallegasta útsýnið er úr flugvélum
eins og ég hef margsagt
en árétta
að þá á ég ekki við
stórbrotna fjallgarða
og ljómandi borgir
heldur vængina
(eins og þennan)
silfurgrá börðin
sem skellast við eyrun
blikkandi ratljósin í nóttinni
og sólgulan krókinn
þar sem ég festi nú
línuna úr björgunarbátnum
og finnst leitt
að vera ekki 
með vatnshelda 
myndavél ]



[ Vorið er komið og grundirnar gróa,
gilin og lækirnir fossa af brún,
syngur í runni og senn kemur lóa,
svanur á tjarnir og þröstur á tún.
Nú tekur hýrna um hólma og sker,
hreiðra sig blikinn og æðurin fer.
Hæðirnar brosa og hlíðarnar dala,
hóar þar smali og rekur á ból,
lömbin sér una um blómgaða bala,
börnin sér leika að skeljum á hól. ]



[ Vetrarjómfrú
með langar fléttur,
rólur
handa englum,

stráir örsmáum
rúsínum á
hlaðsteinana:

Kandíshjarta,
gullterta,
silfurkleina,
stjörnubjart
jólabrauð.

Uppi í
norðurljósaskýjunum
kindur á fjörubeit. ]



[ Lífið er hvergi nema hér kvíslaði hann að morgni sunnudags þegar hann parkaði fyrir utan bæjarbúðina og tók stóran sopa af orku.
Og ég ímyndaði mér okkur tvö saman og eina sem ég fékk út var sársauki, vísindarlegt ofbeldi og tilgangsleysi. Og í hvert skipti sem hann setti Breakbeat Era á leið mér eins og illa farinn plastpoki sem átti þann heiður að fjúka útí buskann. ]



[ Milt í morgunsári
mætast nótt og dagur.
Hlær í vorsins heiði
himinbláminn fagur.

Einn er ég á erli,
uni niður við sjóinn.
Blæjalogn - og bátur
burtu sérhver róinn.

Litlar bláar bárur
brotna upp við steina.
Æður fleytir ungum
inn á milli hleina.

Ennþá man ég eftir
æskubjörtum stundum,
á kolaveiðakænum
krakkarnir við undum.

Bárum við í búið 
býsna margan dráttinn,
fórum árla á fætur,
fengumst seint í háttinn.

Fólkið bregður blundi
og byrjar starfa nýja.
Senn mun þögnin þoka,
þarna flýgur kría. ]



[ Börnin fæðast litlum systkinum sínum
eins og ljós sé kveikt,
eins og fyrstu blóm vorsins
vakni einn nmorgun.<dd>Ef þau deyja<dd>hverfa þau til guðs,<dd>eins og draumur<dd>sem aldrei gleymist.

Í sorginni mætast foreldrar og börn
og verða ekki síðan viðskila.

Lítill drengur liggur í vöggu sinni
og hlær þegar við grúfum okkur niður
í ullarflókann á brjósti hans.

Þegar mamma situr með hann í fanginu<dd>og gefur honum brjóst,
horfum við hugfangin á<dd>hve hann er öruggur og sæll.

Svo einn morgun er hann dáinn.

Það er um vor.
Hann er lagður í hvíta kistu<dd>með Passíusálmana hennar ömmu<dd>á brjóstinu.

Pabbi gengur á undan og ber kistuna í fanginu.
Seytl lækjanna, sem renna til götubakkans<dd>í leysingu vorsins,<dd>verður að gráti,
lágværum harmþrungnum gráti.

Nokkrar konur koma itl þess að votta okkur samúð,
presturinn til þess að kasta þrem rekum,
tvær stúlkur og forsöngvarinn<dd>til að syngja: Allt eins og blómstrið eina.

Síðan er allt hljótt
og við stöndum ein eftir hjá litla leiðinu okkar.
Móðir og börn fara að gráta, þungt og sárt.

Pabbi horfir þögull á flakandi sár jarðar,
klæddur lánaðri treyju og hvítri skyrtu<dd>sem er of þröng í hálsmálið.

Á rauða moldina leggjum við þau blóm
sem læknisfrúin hefur sent okkur.
Snúum svo aftur heim í hús tómleikans
þar sem hlátur og gleði eiga ekki lengur samastað.

Mamma geymir barnafötin sín í litlum kistli<dd>undir höfðagafli hjónarúmsins.<dd>Þar eru skórnir hans,<dd>hans sem aldrei sleit sólum þeirra.
Ég fæ stundum að láta þá standa í lófa mínum.

Kannski fæðist bráðum nýtt barn
til að fara í þau föt sem þarna liggja.
Feiminn horfi ég á móður mína
festa nýja vindinga í gömul kot.
			
			</dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd> ]



[ Nú er barnið sofnað
og brosir í draumi,
kreppir litla fingur
um leikfangið sitt.
Fullorðinn vaki
hjá vöggu um óttu,
hljóður og spurull
hugsa ég mitt.

Það glepur ekki svefninn
er gull sitt barnið missir
úr hendinni smáu
og heyrir það ei.
Þannig verður hinsta
þögnin einhverntíma.
Ég losa kreppta fingur
um lífið mitt og dey. ]



[ Stillt vakir ljósið
í stjakans hvítu hönd,
milt og hljótt fer sól
yfir myrkvuð lönd.

Ei með orðaflaumi
mun eyðast heimsins nauð.
Kyrrt og rótt í jörðu
vex korn í brauð. ]



[ Hve undur hægt vaggast bátur þinn
við landsteina eigin bernsku.
Í mjúkum silkispegli,
bak við langa ævi,
horfist þú í augu við litla telpu,
slegið hár hverfist í leik smárra fiska,
í sólskini fljúga þeir á gullnum vængjum
inn í laufgrænan skóg. ]



[ ?Sjá, ferðamaður,
sigurmerki vort,
og sjá hve fagurt
það við himin ber.
- Til heiðurs föllnum
hetjum reist það er.?

Og hækjumaður
horfði í augu mér.
?Vill herann láta
bursta sína skó??
Og upp úr poka
öskju og bursta dró.
Úr hægra auga
hljóðu bliki sló,
en hitt var gler.

?Ég barðist líka
í lýðveldisins her,
en lítil hetja
samt ég talinn er.
- Ég féll - en hjarði þó
- og því er ver.?

Og hækjumaður
horfði í augu mér.
?Vill herrann láta
bursta sína skó?? ]



[ Þegar ég skúra í Gucci
Og það verða hestar á tunglinu
Það er framtíðin
Pleimó
Pleimópleimópleimópleimó
En það er Fortíðin
Nútíðin
Framtíðin
Pleimómenn í hvítum sokkabuxum
Alvöru karlmenn í sokkum
Brjótum jólakúlur og fylkjum liði
Pleimómenn!!! ]



[ Gulir sokkar
Djöfullegar tölvur með vígtennur
Gulir sokkar hlaupa undan tölvunum
Frelsum heiminn!
Frelsum heiminn!
Tölum dönsku á sunnudögum
Og lifum í því sem er en ekki í því sem var
Við öðlumst frelsi að lokum

Pleimó
Pleimó
Pleimó ]



[ G eðsleg
E lskuleg
L júf
D reymin
O rðvör
F ögur ]



[ Litlir ullarsokkar sitja í berjamó
Litli ullarsokkur, það er verið að skemma landið!
Mótmælum Kárahnjúkavirkjun!
Stöndum saman, Ullarsokkar og Menn
Göngum fylktu liði til sigurs ]



[ Ég veit ekki hvort við hittumst aftur
Því þú ert svo feiminn og ég svo pirruð
Því þú ert eitthvað svo latur og ég er eitthvað svo æst
Og við fílum hvorugt dans
Undarlegt að við skyldum byrja að dansa ]



[ Kallið er komið,
komin er nú stundin,
vinaskilnaðar viðkvæm stund.
Vinirnir kveðja
vininn sinn látna,
er sefur hér hinn síðsta blund.

Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.

Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.

Grátnir til grafar
göngum vér nú héðan,
fylgjum þér, vinur. Far vel á braut.
Guð oss það gefi,
glaðir vér megum
þér síðar fylgja' í friðarskaut. ]



[ Þó missi ég heyrn og mál og róm
og máttinn ég þverra finni,
þá sofna ég hinzt við dauðadóm,
ó, Drottinn, gef sálu minni
að vakna við söngsins helga hljóm
í himneskri kirkju þinni. ]



[ Allt eins og blómstrið eina
upp vex á sléttri grund
fagurt með frjóvgun hreina
fyrst um dags morgunstund,
á snöggu augabragði
af skorið verður fljótt,
lit og blöð niður lagði, -
líf mannlegt endar skjótt. 

Ég lifi' í Jesú nafni,
í Jesú nafni' eg dey,
þó heilsa' og líf mér hafni,
hræðist ég dauðann ei.
Dauði, ég óttast eigi
afl þitt né valdið gilt,
í Kristí krafti' eg segi:
Kom þú sæll, þá þú vilt. ]



[ Í huga mér,
þeir eru silkilagðir stígarnir,
þar sem hún gengur. ]



[ Myndin þín á baksíðunni
Forvitnileg
Þú brosandi

Myndin þín á baksíðunni
Svarthvít
Sé ekki lit augnanna

Myndin þín á baksíðunni
Ópersónuleg
Uppstill

Mér líkar betur við þig 
þar sem ég get ekki séð þig
Í tóminu er engin baksíða
því tómið hefur aðeins eina vídd

Þar ertu hlýr
heillandi
einlægur

En þegar ég fletti blaðsíðunum
finn ég þig þar inni
Og þegar ég kíki aftur á baksíðuna
ertu kominn í lit ]



[ Eitt var það er þú kenndir mér
og það var þessi gullna regla.

,,Það er svo gott gjafir að gefa
miklu betra en þær að þiggja\"

Hún var þín gjöf til mín.
Er við kynntumst hér um árið.

Vilt þú vina mín þó ekki 
í þetta eina skipti breyta?

og nú þiggja frá mér
mínar gjafir til þín? ]



[ Hann er hávaxinn
hnokkinn sem ég hugsa til
herðabreiður og hugulsamur

Dálítið dulur
drengurinn sem mig dreymir um
djarfur samt og drífandi

Passar hann mér vel
pilturinn sem ég pæli í
pottþéttur og pínu á taugum

Ég er snót
stelpa, stúlka
Stjörnur í stórum augum ]



[ Hér  er sögu að segja 
en hvar ætti ég nú að byrja?
En ætti ég að spyrja?
því ég veit ekki alla söguna.

Um undravert dýr er að ræða,
já, þannig má nú orða það.
Það mjámar eins og læða,
en það fer oft í bað.

Það klæðist eins og maður,
en hundaskott er með.
Og heyrist stundum blaður,
enn heyrist það sem séð.

Einu sinni fór það í skóla,
en allir hræddust það og sögðu úff,
því á andlitinu var ljót bóla,
en það sagði, ég er MARAKÚFF !!! ]



[ Þótt form þín hjúpi graflín, granna mynd,
og geymi þögul moldin augun blá
hvar skáldið forðum fegurð himins sá,
? ó fjarra stjörnublik, ó tæra lind ?

og eins þótt fölni úngar varir þær
sem eitt sinn þíddu kalinn hlekkjamann,
þær hendur stirðni er ljúfar leystu hann
og lyki dauðans greip um báðar tvær,

það sakar ei minn saung, því minning þín
í sálu minni eilíft líf sér bjó
af yndisþokka, ást og mildri ró,
einsog þú komst í fyrsta sinn til mín;

einsog þú hvarfst í tign sem mál ei tér,
með tár á hvarmi í hinsta sinn frá mér. ]



[ í litlu þorpi
hanga lánsföt af Elvis
í stofuglugga

parið
sem ber inn úr bílnum
hlær í nóttinni

í litlu þorpi
skína stjörnur
og norðurljós

í portinu
bak við frystihúsið
læðist minkur

neðan gilsins
er einskismannsland
fleinn í hjarta bæjarins

þar standa auð hús

bifreiðastöður bannaðar á bryggjunni
svo jeppar mala í lausagangi
meðan skroppið er í heimsókn um borð

í litlu þorpi
lokar barinn klukkan níu
eða hvenær sem hentar

börnin rata ein heim
í myrkrinu sem glóir
af sjónvörpum

í fjörukambinum
hímir rislágt hús
með saltbarða veggi

hér búa draugar ]



[ Í rjúkandi ráði
rak ég mig
úr einu orði í annað
og strauk mér á kinn

á engjum uppsprettunnar 
átti drauma sem dreymdu
hugsanir sem geymdu
hugmyndir af ósögðum orðum
tilfinningu fyrir frelsi

í laufguðum trjáskógum
trítlaði á tám
tætlur af sálarbrotum ljóðanna
og niður árnar
runnu orðin
full af þrá
um að einhver 
gripi þau
að einhver kæmi þeim á land
að einhver þurrkaði þeim,
ljúft í yli trjáhúsanna

það voru blaut orð sem báðu mig um líf,
blaðsíður um frelsi ]



[ <dd>Atlantshafið ég einatt fór<dd>einsog að drekka vatn.<dd>Einn ég sat bakvið aðra menn<dd>in the smoking room.<dd>Og einginn tók eftir mér.<dd>Það tala allir um eitthvað stórt,<dd>- allir nema ég.<dd>Hér reykir í hljóði saklaus sál<dd>sígarettuna smáu.

<dd>Mjóg er ég hrifinn meyjunum af.<dd>Manikjúr, pedikjúr.<dd>Börnin smáu blikka mig,<dd>blessuð verið þið kjur.<dd>Ósköp leiðist mér ykkar grenj<dd>ýmist í moll eða dúr.

<dd>Vanur er ég að vagga á sjó,<dd>vanur er ég á sjó.<dd>Í útlandshöfum uni eg mér<dd>við annarra þjóða fólk.<dd>Laungum tignaði eg mannsins mynd 
<div align="justify" style="width:293">meira en guð föður almáttugan skapara himins og jarðar og hans einkason jesúkrist vorn drottin ásamt heilögum anda.</div>
<dd>I'm the happiest Charleston man on board.

<dd>Mannabörn eru merkileg,<dd>mikið fæðast þau smá.<dd>Þau verða leið á lestri í bók,<dd>en lángar að sofa hjá,<dd>og vaxa óðum og fara í ferð<dd>full af söknuði og þrá.<dd>Við fótatak þeirra fagna ég,<dd>þá finn ég hjarta mitt slá.			
			</dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd></dd> ]



[ Lífið er andartak
fullt af óandukt sem markar komandi kynslóðir
en er mótað af fyrri kynslóðum.
Lífið er aukaatriði
en ég er aðalpersónan. ]



[ Ein ákvörðun
margir möguleikar
óteljandi afleiðingar
endalaus vandræði

Bíða með að ákveða? ]



[ Nú köldið kveður, veifar og gengur burt frá mér.
Svikul skýin hopa, og sólargeislar snúa sér að þér.
Engill regnsins vekur upp liðnar aldir
á meðann svefninn reifar fleirri drauma inn í myrkrið.
Rödd úr tóminu spyr mig og svarar.
Viltu koma með mér, og opna vonarinnar hlið.
Viltu sitja mér hjá, er óskir okkar lifna við. ]



[ Þú varst alltaf
eins og
garnagaulið
í rafmagnslínunum.

Fæ ég ennþá
þetta hálfa volt
eða er 
strengurinn
búinn að slitna
einhvers staðar 
á leiðinni? ]



[ Ligg eins og falsaður aðgöngumiði
sem var ekki hægt að nota.
Notaði ostskera til að flétta 
af mér sektina
-sem var aldrei mín.

Lofaði mér góðum degi
sem varð að litlum svörtum punkti.

Vitkaðist og sá 
að ég var aldrei neitt annað
nema óhreint handklæði
í þínum augum. ]



[ Í sál minni geysti stríð
nú er þar friður og elska hans fríð.
Ég stefndi í uppgjöf
hann er mín lífgjöf.
Í sál minni var hart hatur
í stað þess kom hans kærleikur.
Þar var reiði bál
nú er fyrirgefning í minni sál.
Ég var af sorg að bugast
nú mér hefur gleði auðnast.
Hann mig úr fjötrum leysti
ég honum að fullu treysti.
Ég var full af vonleysi
hann gaf sál minni frelsi.
Ég lifði í stöðugum ótta
hann hefur stöðvað minn flótta.
Nú á ég vörn gegn áhyggjum og streði
ég á frið og sanna gleði.
Þá er áhyggjur mig buga 
hann hreinsar til í mínum huga
hjálpina hann alltaf hefur
hvíld frá heimsins stressi hann gefur.
Nú ég óttast ei neitt
því fær ekkert breytt.
Þú spyrð hver hann sé
þetta sama hann vill þér láta í té.
Nafn hans eilífðarfaðir, undraráðgjafi og friðarhöfðingi er
það sama og mér hann einnig býður þér.
Hann ríkir á himnum og í heimi hér
hann einn, sannur vinur er. ]



[ Nóttin er skollin á
og hendur vindsins
dynjar á rúðunni.

Ég er hrædd
og mér er kalt
en þú ert hjá mér.

Það logar lítið ljós
og hræðslan flýr
frá björtum loga þess.

Vindurinn þreytist
og hverfur smátt og smátt.
Allt er hjlótt.

En mér líður vel
því þú ert hér með mér. ]



[ Stóðum í sturtunni,
-þangað til
ég fór niður á þig.
Það sást
í tennurnar á þér
á meðan
ég spilaði á dauðann
á litla hljóðfærið þitt. ]



[ Litla stelpan leikur sér,
lipur á fæti sínum.
Barnið var að bera þér,
Boð í fjórum línum. ]



[ Flýgur lóan hátt og lágt,
um lund í skógi grænum.
Flögrar stundum frekar hátt,
Föst í himin blænum. ]



[ Hún opnast
Þú kemur
Hún lokast

Hún spyr
Þú svarar
Hún brosir

Hún svarar
Þú spyrð
Hún hlær

Hún brosir
Þú hlærð
Hún neitar

Hún opnast 
Þú ferð
Hún lokast ]



[ Hér ég sit ein,
enda allt svo hljótt.
Engin mér gerir mein,
megi ég sofna skjótt ]



[ Kerfisbundin niðurröskun 
og trúin á betri heima
gerði mig að sorglegri lús. ]



[ Á bak við mig er voðaveröld
vargar margir og illur þefur. 
Farir þú þangað 
þú ei aftur kemur. 
Æ, er ekki skaðinn 
hvort sem er skeður? ]



[ Hve mannlega tómt
tómlega mannlegt
Uppfylling lífs
fylling í jaxl
sársauki í rót
rótarsár
Tómlega sárt
sárlega tómt
Að vakna
fylla uppí
hreinsa rykug horn
viðra sængurföt
á köldu vori
Vorið komið
Að ganga frá
tíminn líði

Hve mannlega tómt
tómlega mannlegt
Að líða...
tíminn að líða
degi nær
nær þeim degi
Degi sem fyllir upp í
bera rót
Rót sásaukans
Hið kalda vor
Að viðra sæng sína
kodda
Leggjast í myrkrið
Lyktin minnir á
ferskan vind
Draumurinn
tekur við
af vöku
Uppfylling ]



[ Vil skapa
til að geta afborið

Kaktusar stinga
forlagablóm fagurt
jasmínan ilmar
mímósan hörfar

Vil mála mig
frá spurningu
þar sem ei fæst svar

skrifa mig frá tilgangsleysi
&nbsp;- eigin tilgangsleysi -
skúra burt
stífni hugans

hlusta eftir músahljóði
tísti í fugli
kul við opinn glugga
Í huga
komandi jarðskjálfti
hvort hann er liðinn
eða ókominn

Að skapa
afbera
vera

Er það ekki bara
í lagi? ]



[ Að finna ekki tilgang
finna ei farveg
Duga eigi

Að vilja finna tilgang
farveg
duga

Um það snýst málið
mál kraftsins
orka sálarinnar
gleði ástarinnar

Finna straum renna
farveginn

lækjarspræna
straumþung á

samræmið
Samræmið

Mjakast fram
og

duga ]



[ Herra guð í himnasal,
haltu mér við trúna.
Kvíði eg fyrir Kaldadal,
kvölda tekur núna. ]



[ <div align="right">Litla lausholda mellan á langa kaktusbarnum í New Orleans
tók mig varlega tali við þreytulegt barborðið. Yfir sveif
uppblásin flaska af léttum Bud. Þegar nokkuð var liðið
á slitrukennt samtalið kom í ljós að hún var íslensk, ofanúr
Kjós. Býst við að brúnir haf lyfst en fór að tala um
ættir. Einsog það hæfði stundu og stað. Ekki kvaðst hún
vera af Knudsætt og varla af Bergsætt og því síður ættuð
af Ströndum í norðri eins og ég en pabbi sinn ynni hjá
Bræðrunum Ormsson. Hún var undarlega stuttklippt með
hárið gult og flugsflúr á þéttum hálsi. Sagðist hafa farið
utan í kvikmyndanám en söðlað um. Ég kvaddi hana með
þeim orðum að alltaf væri gaman að hitta Íslendinga
erlendis. Hún hélt það. Og blikkaði auga. Yfir sveif flaska
af léttum Bud.</div> ]



[ Tíminn er afstæður.

Og það er hugsanlegt að sá sem
horfir tilbaka sé að horfa fram á við.  
Og sá sem horfir fram á við 
sé að líta tilbaka.

Það eina sem segir til um 
það sem var 
og það sem mun verða
er núið.

Það sem gerist hér og nú
skiptir öllu máli.

Lifðu því vel 
hér og nú
og þær fortíð og framtíð
munu vera þér góðar. ]



[ hjartað slær
langt inn\'í mér
ekki grær
sárið frá þér

líkt og
tómur dalur
fullur af sorg
gustur svalur

feykir mér burt frá þér ]



[ Mér líður svo
óskup vel
vera nálægt þér
heimurinn
snýst kringum
okkur tvö ein

Sérðu hve
við erum
sköpuð fyrir eitt
armarnir
halda okkur svo fast að sér

Ef þú vilt
opna ég
leyndarmál geymsins
skrifa nafn
í stjörnurnar

Náttúran skapaði
svo fallegan heim
okkar verk
er að boða ást ]



[ Dúnmjúkur skýjahnoðri
efst uppi í himingeimnum
svífur um á vængjum breiðum
Þvílíkur glæsileiki og dýrð
ósigrandi mætir örlögum sínum.
Of nærri hlýjum lífgjafa sínum fer
hrapar til veruleika síns fósturjarðar
hörð lendingin úr slíkri sæluvímu er
og of oft niður lengra hann fer
sígur niður í djúpið dimma.
En að lokum hann til hinna skolast
að taka þátt í lífinum þeim með
þangað til að hin næsta 
upp með hann fer. ]



[ Kanski var það hann,
sem var að leita og fann.
Þetta sem hann kann,
gerir hann með sann. ]



[ Ég er unginn í egginu
óútsprungið blóm
Það tímabil sem brátt mun hefjast
og breyta mér

slær mig óttanum í augun..

Kvalir
Spenna

Hræðsla

Þær tilfinningar sem ég finn
veit ég innst inni að til eru komnar af ótta
við breytingar.

Þó ég viti

að breytingarnar geri mig sterkari
og færari seinna meir til að takas á við:
vandamál
gleði
sorg

ástina..

Ég bíð eftir að klekjast út
Ég bíð eftir að springa út

Ég er loksins að verða að manni. ]



[ Þegar ég þarfnast mest
að láta halda um mig

að fá 
þegar ég hef ekkert að gefa

þá kemurðu til mín
lætur mig halda um þig

tekur
og lætur mig ekkert hafa ]



[ Þriðjudagsmorgun og í skólanum er, en hugur minn allur hann er hjá þér. Þú skildir mig eftir, nú er ég alein, þvílíkt pein, sorgarvein, eitt risastórt mein. Af hverju að fara hví viltu mig ei? Lítið grey? Sey sey nei. Ég er stór ég mun kópa, ég mun meika það feitt, seinna meir. Samt mér þykir það leitt að sjá brosið þitt breitt. Er þú brosir til mín... Þá hleyp ég til þín ? Þá hleyp ég til þín
	
En svona er lífið, ég get ekkert gert. Skil ekki hvernig ég hjarta þitt fæ snert. Ég veina og veina en ?what?s done is done? Til einskis ar reyna er það sem ég meina. Augun þín skæru ég man eftir þeim. Það var sem þau væru úr allt öðrum heim.Ó, hve andlit þitt skín er þú horfir til mín... þá hleyp ég til þín ? Þá hleyp ég til þín.

	Ég vil ekki þurfa að sakna þín, en allt minnir mig á þig. Ég hreint verð bara að fá þig. Ég vökna um augun og tárin streyma. Ég vil? mig væri enn að dreyma. Þá indælu drauma er við áttum saman. Mannstu ekki? Þá var svo gaman. Göngulag þitt svo fokkin? nett. Er þú gengur frá mér... Ég hleyp eftir þér ? Ég hleyp eftir þér.

	En nú mun það breytast, ég er farin að þreytast á að hlaupa á eftir þér. Ég eltist við draum sem aldrei mun rætast, yfir engu að kætast. Þetter ömurlegt líf, en þó þú færir mér hníf ég fer ekki að enda það! Ég er sterk enginn aumingi! Nú er komið að þér. Er þú hleypur að mér... Ég geng burt frá þér ? Ég geng burt frá þér. ]



[ Í kyrrð nætur
skríð ég upp á fætur

í leit að þér
þar sem ég týndi mér

öllu er gleymt
og þó - samt er allt geymt

mér í hjarta
tómi mínu svarta ]



[ Get ekki
gleymt þessu.

Því miður;
það er eins og
að
klippa á 
tvö segulstál.
Það er bara. 
-Er.

Því miður. ]



[ Lofa mér góðrar setu,
lygni aftur augunum.
-Líð undir lok,
ferðast neðanjarðar.

Opna augun.
Fæturnir orðnir að rótum,
hausinn blómstrar.

Opna hausinn og það rignir út úr mér óskynsemi. ]



[ Upplit í himininn
leitast eftir bjarmanum

sem fellur á húð mína
þegar flygildið

sem flytur þig yfir hafið
flýgur yfir mig
og gerir söknuð minn að veruleika ]



[ Lokaðu augunum og sjáðu heiminn.
Því hann er horfinn en ennþá til
líttu tilbaka og sjáðu framtíð
þess heims sem er lygi 
og var aldrei til.
Lífið og dauðinn eru hvorugt þar
því enginn getur dáið án þess að nokkurn tíma lifað
og lifað einn og sér án dauðans
og gráta hjörtu því þau eru ekki til 
og biðja til guðsins sem er ekki sjálfur
en hlustar því hann veit það ekki ]



[ Út með þennan kall 
hann hefur ekkert til að bera 

hann lætur eins og lítið barn 

hvað hefur þú með það að gera 

þér sko vantar einmann 

svo stattu upp, segðu hátt 
út skaltu hér með fara 

losnar þú þá við hann 

komdu með þann nýja 

bjóddu honum á ball ]



[ Leiðin er löng líf þitt er stutt 
Hjarta er sárt þú ert köld 
Tár rennur eins og á 
Þér langar að segja farðu frá 
En orð geta ekki komið þér frá 
Þú fellur í fang svo sár 
Og gefur þér ekki þá kosti 
Að finna, sem þú þráir heitt 
Lokar allt bitur þú ert orðin, reið 
Gleymdu ei að biðja um innri frið 
Enginn getur bjargað þínum tárum 
Nema þú segir þeim þitt hjartans mál 
Að treysta þeim er kærleiksvert 
biðja Guð að blessa leið þína um leið 
hann einn veit þá bestu leið 
svo gefðu þér tíma finndu  á ný 
því hamingja er sem við leitum í 
svo góður kostur að gera það ein 
vertu viss þú ert ekki og aldrei of sein 
ástin er rétt hjá á réttum stað nær þér 
svo haltu þig á jörðinni þú finnur leið 

fljótfærni þá vinnst ekki neitt 

ég veit þú finnur þessa einu réttu leið ]



[ Ljóð lífsins var eins og mitt hjarta 
Hvernig er best að get tjáð sig 
Orðin þau koma bara og fara 
Eftir situr þetta fallega góða ljóð 
Og oftast er ljóð um ást, framtíð bjarta 
Sem felur sig bakvið leyndó orð ljóssins 
Engin skilur þau eins vel og við 
sá sem setur þetta hugur  fór á þetta blað 
Þá hugsar maður um það gæti betur 
Hvað lífið er einskis virði ef ekki er hægt gera ljóð 
Svo hjarta mitt segði mér ljóð er hið besta mannsmál 

Því þakka ég fyrir þetta set það bara á blað ]



[ Kellur allar koma samman,
kaupa allt sitt og hvað.
Körfur fylla kátar gaman,
kæla VISA og fara í bað. ]



[ Skýin : rekaviður. Á endalausu flakki um fimmtíu metra 
laugina:   

Dagdreymi eins og tuttugu og sjö 
blaðsíðna tímarit. Hrekk 
upp 
eins og gamlingi. Horfi á mig eins og 
blóðnasir.

Skrítnar blóðnasir. ]



[ I

enn að auka hraðann þetta kvöld
bjarmi appelsínuleitra ljósa rétt að baki
- alltaf jafn fjarlæg hugsunin
um einbreiða brúna á blindhæðinni -

tíminn hunang
er mórauð skella
birtist í öndverðum enda
lágrar keilunnar

heyri varla öskrið við eyra mér
meðan barðarnir svörtu bráðna
ofan í bikið
(-hvað í veginum alltaf eitthvað í veginum allt-)
dynkirnir undir mér staðfesta
síðustu brúarferð skepnunnar

- - -

kjökrið við hlið mér
ámátlegt vælið í gilinu
mun þagna um síðir
- haustlyktin hverfa með hnúkaþeynum -

en rákirnar svörtu við brúna
verða þar enn í dögun ]



[ Þegar lokin tvö niður falla
ljósið hverfur á braut
ein veran í heimi sínum er
í eitt andartak.
Þar til birtast salir nýrrar hallar
sem létta af henni hverri þraut
og gleði sem og ótti til verður hér
í eitt andartak.
Þar til allt þetta hverfur
samt bara í eitt andartak. ]



[ Langar svo til
að finna það aftur
með vörunum
og hvísla því að þér
með andardrætti mínum. ]



[ Er sofandi.

Vakandi.
En langar að sofna aftur.

Er það kannski að ég hef
gengið á orðin sem
brjóta á mér? ]



[ Kvöldið var eins og
lifandi gröf.
Stundum náði ég ánægjustigum tilverunnar
en inn á milli skrapaði ég botninn. ]



[ Venjulega er ég ekki hér.
Ég vil ekki syngja en geri það samt.
Ég geri ekkert annað.
Spinna, sauma, vefa...
Ég vildi aldrei læra að prjóna.
Vaknar veröldin af værum svefni,
vaknar hún til að sofna aftur?
Lifum við lífinu til að sofa í gegnum það?
Stundum erum við svo blind.
Eru martraðir til að vekja okkur,
eða er lífið sjálft kannski martröð? ]



[ Sleep isn\'t what we think.
It\'s not rest into which we sink.
Instead it\'s reality in a way
where the small people have a say,
where that baby didn\'t die,
where that small girl didn\'t cry,
where his son didn\'t fail,
where her husband didn\'t go to jail,
where Jesus was black,
where he actually did get her in the sack.
Sleep is reality where dreams come true,
everyone can make it through.

Yes, even you. ]



[ bæði haf og heimsálfa okkur skilja að. 
ég horfi samt í austurátt, dreymi um þinn stað.  

þar stendur þú við glugga ein, böðuð bjartri sól 
berast hlýjar vindkveðjur, þér færa frá mér hól. 

rjóða kinn og varirnar, kyssir gegnum gler       
kára önd og fýkur burt -en ekki langt hún fer. 

dökkbrúnt hárið hrærist til, augu opnast blá     
og horfa lengst í vesturátt, kannski mig þau sjá? 

þá veistu að borinn á andarbaki
flaug hugur minn til þín.

 til að dansa ósýnilegur á andlitinu, 
 leika flissandi við hárið, og blíðlega 
 -opna augun. ]



[ mér sýndist vera sátt, 
samt lékstu mig svo grátt.    
mér hentir frá í haust        
og hjartað í mér braust.        
    
skein þá sól í gegnum ský     
er skyndilega komstu á ný     
hamlaust kysstumst við svo heitt 
að hurfum bæði tvö í eitt.      
en eftir það...               
ég heyrði frá þér ekki neitt. ]



[ Tregasálma     
tölvur syngja.    
Skjárinn áhöfn   
skarpur huggar. 

Sex menn stýra, 
sorgir bera,      
kistu úr stáli.   
króm og hvítt. 

Hrapar máttlaus  
himni ofan.      
Björgun fjarri   
er bálför hafin. ]



[ Enn reyna langeygir           
	vitgrannir ljósastaurar      
	að sigrast á sortanum.       
	Neonskiltin blikka           
	litla varnarsigra.           
	
	En samt drukkna húsveggir     
	í hyldjúpum skuggum.          
	Einmana gul risaeðla          
	skríður sjóndöpur             
	milli stoppistöðva            
	í leit að mannfórnum.       
	
	Næturhiminninn grætur myrkri    
	og tárin flæða gegnum hávaðann    
	ofan í glös borgarbarna      
	sem teyga með bestu lyst     
	til að halda upp á           
	góðu tíðindin:               

	,,Það er enginn dagur á morgun!'' ]



[ Gangi mér vel að ganga sem minnst,          
	svo gangi ég hreint ekki af göflum.         
	Á puttanum hef ég oft skít-kaldur kynnst     
	kappsömum náttúruöflum.                   
	
	Og auðvitað alltaf helst vildi það          
	vera annarra skylda að stöðva.              
	Og áfram mér aka á áfangastað               
	í ylnum þá hvíli ég vöðva.               
	
	En raunin er önnur, og reyndar sú           
	að rætist seint minn draumur.                  
	þá hugsa ég upphátt, alveg eins og nú:     
	,,Helvíti er náunginn aumur\".              
	
	En fer alltaf ferðin á sama veg             
	og fingurinn heim skilar sínum.             
	Á endanum örþreyttur loksins er ég          
	hjá áfangastaðnum mínum. ]



[ Gránar úti veröld grimm             
	grjót og mold trékistu hylja.        
	Veinar nóttin, dökk og dimm.          
	Dauðann er þungt að skilja.         
	
	Fjarlæg er minning í móðu           
	ég missi nær alla von.           
	En vill einhver væluskjóðu             
	uppvaxna fyrir son?                 
	
	Ég huldi hryggðartárin              
	svo hugrakkur ég sýndist.           
	Innst inni grét öll árin            
	eftir að pabbi týndist. ]



[ Hann setti upp sjóndeildarhring
	-á miðbaugsfingur.
	Hún setti upp sólarhring
	-á vísifingur.
	
	Allir stóðu á öndinni 
	meðan dimmblár Himinn kyssti 
	hvítklædda Jörð
	svo djúpum kossi
	að hún bráðnaði næstum því.
	
	Í veislunni varð Tunglið fullt
	og Sólin grét.
	Stjörnum prýdd 
	dönsuðu Himinn og Jörð 
	langt fram á Nótt. 
	Þau voru sköpuð fyrir hvort annað. ]



[ Leik mér létt að endarími.     
Línur nokkrar saman lími         
Stöku sinnum höfuðstaf set        
og stuðla kvæðið ef ég það get. 

Verða úr því vonlaus kvæði.     
Væri betra að gleyma bæði         
bragarhátt og boðorðunum         
og                                

sleppa málinu lausu               
leyfa orðunum að              
eignast saman
setningar. ]



[ Mitt á milli aftur upp
ég dett niður, þú ferð burt.
	Að sjá alla hræðsluna!
Meiddir þú þig?
Langar þig í það sama og mig? ]



[ Líkt og blikið við bjarmann ég bundinn þér er,
straumarnir stingast í storð.
En að lokum ég veit að burt héðan ég fer,
breyti hugsunum mínum í orð ]



[ Sólargeisli þýtur hratt um loftið
reynir sálum sem flestum að hlýja
en fer ljósinum stundum fram úr
og ylinum ei kemur til skila
birtan þó alltaf til staðar er
í örskotsstund.
Á eftir geislanum sál ein kemur
hefur gott eitt í hyggju
þeytist geislanum á eftir
með poka í hendi.
En það má ekki lífgjafann fanga.
En það má reyna. ]



[ Inn í hringiðu heimsins starir
þorir ei að stökkva
finnst hann samt vera að falla

Eftir harðri lendingu bíður
starir botninn á, líkt og fyrr
og í sárin gömul svíður

Úr ímyndun sinni hrifinn
og draumi hans slökkt á
af annarri rödd er í svefni sínum segir:
,,...ekki taka allt svona alvarlega, þetta verður allt í lagi...\"

Ímyndaða ógn sína þarf að byggja upp á nýtt, enn einu sinni. ]



[ Úti -
með goluna í hárinu

gróft faxið 
strýkur hendur mínar
og hófadynur
glymur mér í eyrum

áhyggjulaus

finn ég frið ]



[ Góður strákur
Gull af manni
Bráðgáfaður maður
Hefur alla þá burði sem þarf
Falleg orð og hughreystandi
Frá dísunum mínum þremur

En samt er ég ennþá einn
þori ekki að reyna
sit því alltaf einn
Í myrkri einsemdarinnar
Samt svo einfalt að reyna

En á leiðinni er klettur sem þarf að klífa
Og það sem meira er
það þarf líka að stökkva fram af hinumegin við hann

Of oft hef ég klifið þann klett
Tekist á við það ógnarbjarg
til þess eins að horfa fram af hinumegin
og uppgötva það að ég er lofthræddur

Núna sit ég því einn á toppi tindsins
og sé yfir allt og alla
leika sér og gera allt
saman. ]



[ Augun hverfa undan
augum þínum,
vegna þess að heimurinn minn kramdist
og 
hann átti erfitt með að 
vakna á ný.

Á ég að opna augun,
bara 
fyrir þig? ]



[ Vasaljósin í hausnum glóa út á við.

Geng hægt upp
-skil allt eftir í kjallaranum.

(15 mín seinna).
Ég, 
sem horfi á litrófið
þyrlast um á veggnum
og vin minn 
naga 
símann sinn,
hlýt að vanta eitthvað?

Annars væri ég ekki hérna. ]



[ Það eru ekki til fyrirmyndaforeldrar,
þó þeir hugsi um okkar tennur og bein
þó þeir klæði okkur vel hér og þar
og þó þeir hugsi um okkur hrein.

Þau eru alldrei fullkominn,
líka af  því þeir troða okkur út af mat.
Mamman þeitist um en svefnpúki er pabbinn
og borðar á sig gat !

Við förum í skólann,
og sitjum í tíma og gleymum þeim
við skrópum, tökum gsm og líum á kóðann
þau hugsa blítt til okkar en við: þau eru leim ! ]



[ ég sé gamlan mann
í hrörlegu koti 
í afskekktum dal,
einmana og gleymdur
ásóttur af draugum fortíðar

það voru grá fiðrildi 
sem flögruðu um í höfði hans
og þau tóku hann á loft með sér
og þá flaug hann um 
í alsælu sinnar eigin sjálfselsku

en ávallt féll hann til jarðar aftur
og í hvert sinn varð fallið harðara
og loks þau skildu hann eftir í dal einum
þar sem hann hrörnaði og dó 
aftur og aftur og aftur ]



[ Staðreynd:
bóka mér far með framtíðinni.
Staðreynd:
sofna á verðinum. 

Staðreynd:
allt búið. ]



[ EnglarNir fljúga uM
á skærrauðri stjörNuNNi
þeir brosa.
AlheiMuriNN þýtur fraMhjá,
eN gullið hárið
sveiflast aftur.
Í hiMiNgeiMiNN.

StjörNuþokaN Nálgast
húN keMur
æðir fraMhjá
líkt og vatNsdropiNN.
StjörNuryki er slegið
í augu Mér
ég bliNdast.
dey

Verð loksiNs eiN af þeiM.

BrosaNdi Með gullið hár ]



[ Hann í gullroðnri birtunni
telur stjörnurnar
alheimsvandamálið er
ég
og hann.

Allar hans vonir og þrár
verða að raunveruleika
en um leið
mínar vonir og þrár
að sýndarveruleika. ]



[ Svo óendanlega
stórt, 
ógnandi.
Það tekur á móti mér
blátt, grænt, grátt.
Með opna arma sína.
Vill fá mig
ég neita.
Vil ekki.
Mun aldrei ganga til liðs við þig
en æðri máttarvöld
hafa áhrif.
Hann segir mér að
fara.
Fara með Honum
inn í eilífðina.
Lofar bót og betrun.
Get ei sagt nei.
Læt undan þrýstingi.

Hafið ]



[ Veldu hamingja
til að verða hamingjusaur
veldu breyta 
til að breyta þér
veldu reiði
til að reiðast mér
Veldu eyða
EF ÞÚ ERT LEIÐUR Á ÞESSU
TILGANGSLAUSA LÍFI ! ]



[ Mig dreymir oft
allt of oft
Mig dreymir
gott líka vont
Mig dreymir
ást stundum hatur
Mig dreymir
gróða líka glötun
Mig dreymir
hann stundum hana
Mig dreymir
þig og mig ]



[ Sólin lítur dagsins ljós,
horfir upp á sig sjálfa.
Svo undurfögur, hún fær mitt hrós,
svo falleg að hún fær mig til að skjálfa.

En seinna um tíma, hún sér sig ei meir,
svífa um himinsins völl.
Því einhvern tímann allt lifandi deyr,
en gerum við það ekki öll? ]



[ Hittumst,
kyssumst,
afklæðumst
og sjáum svo. ]



[ kolsvart fljót af malbiki 
endurspeglar djúpan næturhimininn.
skreytt með ótal leiftrandi ljósum
sem æða á móti mér 
í stanslausu stjörnuhrapi
klukkutímum saman.
ég sigli í þögn.
tómur maður í tómum bíl. ]



[ ég ei hugsað get,
um land mitt og þjóð.
Mjög lítið set,
minni enn ljóð.

Landið mun drukkna,
hví gerir enginn neitt.
Mörgum muna vökkna,
því það elskaði það heitt.

Allt mun þá breytast,
fólk mun flytja.
Þó landið muni skreytast,
en fólk mun bara sitja,
og bíða þessa dags. ]



[ Þú varst
sól lífs minns,
hjarta líkama minns,
ástæða hamingju minnar.

Samheitið við ást
en andstæðan við hatur.

En svo breytist allt,
hvítt varð svart
og svart varð enn þá svartara.
Allt varð dimmt.

Þú ert 
martröð drauma minna,
tár sorgar minnar,
verkir sálar minnar.

Andstæðan við ást
en samheitið við hatur. ]



[ Vakna og reyni 
að ganga í röðina
því brotna púslið bankar aftur.

Allt væri betra,
ef við værum ekki svona
bensínlaus.


Sofna og neita
að ganga í röðina. ]



[ Egóistar  
bestir,flestir,
brosa breytt í spegilinn.
En spegilmyndir flökta
og ef við horfum dýpra inn,
brak og brestir.
Sundurskornar sálir hökta. ]



[ þarna er það
þetta æðislega

þarna er það
þetta hræðilega

þarna er það
þetta sem ég einn sé

þarna er það
þetta óskiljanlega ]



[ Ég er rétt vaknaður
fer að klæða mig
á meðan hugsa ég
um þig !
ég geri það alla daga
eins þetta væri saga,
og dagurinn heldur áfram
á meðan ég hugsa um þig  !
geng í skólann
með úthangandi drjólan
klóra mér þar
og reyndar allstaðar
heng yfir borðinu
held ekki orðinu
uppí kjaftinum á mér
\"fokk hvað mig klæjar í punginn
það mætti halda að hann væri sprunginn\"
fer heim að gera ekki neitt
já það var nú leitt,
seinna á kvöldin
tekur hann völdin
og segir mér að fara að sofa
meðan ég reyni að leggjast flatur
þá brýst út þessi mikli hatur,
ég róa mig niður og þá kemst á mig friður á meðan ég
hugsa um þig ! ]



[ er þú hélst mér í fangi þínu
fannst mér í fáránleika hugans 
allir heimsins vegir 
alltaf hafa legið til þín

en ég átti eftir að uppgötva að
örlögin stíga ekki dans 
í takt við lífsins dans, 
og um skeið flæktist ég
um í rósarþyrnum 
þessa eina kvölds okkar

þögn þín var óbærileg
þangað til ég skyndilega sá 
að þú varst bara
klofvega öngstræti sem ég 
villtist um í stutta stund 

takk samt fyrir þægilegheitin ]



[ Víst hef ég gengið veginn
um vonlausa nótt,
hlustað á þögnina þjást
og iðjagrænt engið
kvíða kolbláum ljánum.
Með hjartað fullt af falinni ást
þegar andvarinnbar með séróttann
frá gömlu trjánum.

Nú skil ég fyrst hve skammt er til sólarlags
þó skíni morgonroði á hæðstu tinda
og ást sem brann svo óraóraheit 
var aðeins mánablinda.

Ásjón. ]



[ Vegi marga geta flestir tekið
og mismunandi slóðir farið
en fyrir suma aðeins ein leið til er
og oft gegn vilja þeirra hún ákveðin er

Mín slóð er líkt og fáfarinn fjallvegur. ]



[ taldi orðin ekki
	áhættunnar virði
        þröngva þeim í hlekki       
	þung er mér sú byrði
	þung eru ósögð yrði ]



[ syndir iðrast sál
sem hún fær aldrei bætt.
bak við hjartað logar bál    
brunarúst sem fær ei blætt. 
 
fyrr en fæ ég þína sátt     
mér fyrirgefðu þessa nátt. ]



[ eitt sinn stóð hér stjarna  
streymdi þá héðan ást.           
því mátti því miður ei varna    
er mátturinn hennar brást.       

eigin féll undan þunga                
orðin er niðdimmt hol.         
stálköld var sú stunga      
sem stakkstu í minn glóandi bol.

ber ég nú svarthol í brjósti 
með byrði dreg andann inn.  
þrátt fyrir það, með þjósti    
þrái ég fjanda minn. ]



[ Til þín er þessi jólakveðja   
	til þess ort að ylja og gleðja.   
	Í míns hugar smiðju samin,       
	hituð í hjarta, með penna lamin   
	fast á flatan pappírssteðja        

	Loks er liðið enn eitt árið      
	og líka hafið jólafárið.           
	Í glys og glaum og jólaæði     
	glæðist lítil von um næði.       
	En öll við þurfum stundum smá frið.

	Því megið þið alls ekki gleyma
	því að jóla andann geyma.         
	þó virðist sumra viðmót frosið     
	hvergi á ykkur bifist brosið.
	leyfið heldur hlýju að streyma.   

	Ég sendi ykkur öllum frið           
	hverjum og einum að eigin sið     
	ættingjum og öðrum vinum          
	(án þess þó að gleyma hinum).    
	Góðar gefi oss vættir grið. ]



[ II

verður ekki um sel
þarna í farþegasætinu

sé brynjaðan vígamann
með brugðið sverð
bera við rokkinn himin
efst á hæðinni

léttir er við nálgumst
og hann ummyndast
í hokinn ferðalang
sem kvöldþreyttur leiðir
drekkhlaðinn fák sinn
upp brattasta hjallann

skapi næst að bölva pollaleysinu
er hann birtist slefandi
í baksýnisspeglinum ]



[ Þá er hann kominn 
með grýlukerti í skeggi
og hríðarbagga á herðum.

Þungstígur gengur hann
um garð, hvassyrtur.

Glaðbeittir stika 
Frosti og Snær
í fótspor.

Draga helslóða                                                                                                                                                                                                                                                                                           yfir auðnutefta menn
á ögurstundum.

Þolgóð bjóðum við hann 
velkominn
með átveislum
til árs og friðar.
Ásjón. ]



[ Í hringiðu tímans
með hráslaga dauðans 
við hnakka
og andvaraleysi æsku
í fölnuðu grasi,
berst hann á bleikum fák
með brjóst  við makka,
bros á vör 
og heldur á óminnis glasi.

Stormfölar bylgjur
steypast að ystu skerjum,
straumlúnar elfur hníga
að  fremstu ósum.
Hvetur hann fák
því kulið leitar á hnakka.
Kleyfar andvaraleysi
úr óminnis glasi.
        Ásjón. ]



[ Ef ég gæti horft í spegil þinn svo
mynd mín sæti eftir og
birtist alltaf þegar
þú speglar þig 
þá værum við eilíf ]



[ Drýgðu aldrei smokklaus hór, 
drekktu ekki of mikinn bjór.   
Láttu vera að ljúga að hinum, 
lífsins njót með góðum vinum.  
Gráttu ekki glötuð færi
girnast skaltu sérhvert læri. 

Takist þetta, ertu stór. ]



[ Ég oft njósna um borgara,
en ekki vita þeir um mig.
Ef  þeir  sjá mig þeir bara fara, 
en sumir hugsa ekkert um sjálfa sig,
og ekki gera annað enn öskra bara. 
þeir segja mig vera að hnísa, 
ekki kveikti ég í neinu,
 þó þetta land sé milli els og ísa. ]



[ moldu drifinn faðirinn
horfir á rauðan himininn
bitur þurrkar tár á kinn
...skyldi hann koma aftur?
ég vona að hann komi aftur...

blóði drifinn sonurinn
hæglát öndun - náhvít kinn
grætur sárt í hinsta sinn
...skyldi hann hugsa til mín?
ég vona að hann hugsi til mín...

...

stríðið ávallt sorglegt er
hetjusonur harður fer
með sálu sinni land sitt ver
...þeir hittast að nýju á himnum
þeir faðmast að nýju á himnum... ]



[ Orð er eitthvað
og ekkert er orð.
Því er ekkert orðið eitthvað
og ef ekkert er eitthvað,
hlýtur eitthvað að vera ekkert. ]



[ gráðugir bensarnir
slást um eldvatnið
sem verkamennirnir sjúga upp með rörum

hú is búss? ]



[ Í litlum lundi tveir álfar sér leika
ljósið skín þeirra augum úr.
En engu má hjá þeim skeika
ella annar þeirra verður súr. ]



[ Sjáið hvað ég sjálfur orti        
og sendi ykkur með jólakorti     
átta línu ágætt kvæði             
og erindin þykja stórgóð bæði.     
	
Ég vildi aðeins góðra jóla
ykkur óska og á það stóla
að gæfa og gleði ykkur blessi     
getur þá endað vísa þessi. ]



[ Er verður öll mín veröld köld 
	því veldur ársins ævikvöld.     
	Með höfuðverki vonleysið          
	vinnur af mér allan frið.         
	
	Mál er þá að minnast jóla
	og mega í smástund gleyma skóla,  
	Hreinsa úr huga liðnar tíðir      
	sig herða undir næstu hríðir.      
	
	Saman munum safnast þá           
	sæl í jólaveislum.              
	Kuldinn víkur, kveikt er á        
	kærleikshitageislum. ]



[ Undir hjúp af hvítu hjarni   
hátíð ríkir við Esjugrund.    
Litli bróðir, mamma og Bjarni 
bíða ársins tvö þúsund.       

Andartökin klukkan telur   
tíminn læðist með djúpri ró. 
Eilífð gömlu árin felur,
öll þau hverfa undir snjó.  

Hugsa oft til ykkar heima
horfi í norður yfir haf  
fjarri því að fari að gleyma 
fjölskyldu sem allt mér gaf.

Hugsa enn til ykkar heima  
héðan stendur vindur hlýr.    
Gæti þess að aldrei gleyma:  
gamalt ár ei aftur snýr.

Nýjum degi geng að djarfur
duglega stunda hvert mitt fag.
Gamla ársins gjöf og arfur    
er glænýtt ár sem hefst í dag. ]



[ Spámenn spakir vita betur, 
spurðar voru völvurnar:      
Í klessu keyrast nú í vetur   
kjarnatólin, tölvurnar.         

Með hrikalegum heljarasa     
hrynur allt í heiminum.         
Slægur var ég, slapp til NASA
og slaka á í geiminum. ]



[ Finn ekki fyrir regninu    
  slá andlitið                 
  og fossa niður.             
  Ég finn ekki fyrir kuldanum  
  bíta húðina
  og gefa mér skjálfta.	  
  Ég finn ekki fyrir rokinu   
  lemja búkinn                 
  mér hrinda til og frá.      

  Ég finn bara fyrir          
  litlu tári                   
  --bruna niður,           
  svölu augnliti             
  --frysta beinin              
  og einum andardrætti
  --sem bar orðin. ]



[ Í frumskógi undir sænginni    
liggur mannæta á veiðum.      
Hungruð augun skína           
í stíl víð glaðbeittar tennur  
sem brjótast út                
gegnum blóðblautar varir.   

Hún sleikir kaldan svitann     
af heitri jörðinni           
meðan blóðið spýtist         
upp titrandi trén.             
	
Hún er aldrei södd,           
mannætan mín undir sænginni,   
--fangið fullt af kjöti. ]



[ er einhver hérna inni?
nei nú er ég bara ekki viss

gái inn í skáp
kalla:
,,er einhver hér sem vill koma út úr skápnum?\"
enginn þar

kíki með kertaljós á öskuna í arninum
kalla:
,,er einhver hér sem vill koma úr öskunni í eldinn?\"
enginn þar

leita bakvið hurðina
kalla:
,,er hér einhver frá mínum bæjardyrum séð?\"
enginn þar

leita í hársverði mínum
kalla:
,,ef þið eruð þarna detti mér þá allar dauðar lýs úr höfði\"
enginn þar

gjugg í borg
sagði brauðristin
og ristaði horfnar sálir ]



[ það var þessi saga sem ég heyrði
þetta hljóðláta kvöld í japan
sagan um japani
og öll brostnu hjörtu drottningar
dauðinn hafði brotið þau með hamri
og þessi samvinnuþýði ísskápur
vissi ekki að hann var japanskur
hann hélt hann væri rússi
sem litaði með tússi
æskuminningar sínar
í vitund mína ]



[ Hrjúft nefhljóð

Siggi böðlast áfram
á traktornum
með lúpulega ferðamenn
í kerrunni

Gargandi kokhljóð

Siggi heldur áleiðis
upp höfðann
með göngustaf í hendi

og ferðamennirnir
fylgja eftir

þungum sporum upp sandinn

með tíbrá í huganum

Skáskýtur sér
eftir árangursríkt
einelti við svartfugl

skýtur skotum
og dritar niður
alla
nema Sigga

orðinn hluti
af sandinum ]



[ Frá unga aldri
var hann í læri
hjá föður sínum

eða þeim sem gegst við honum
ef rétt skal mæla

Og hann mundaði spýturnar
flísföstum fingrum
og barði í þær
hefilþungum hnefa

en virtist ekki geta neglt
nagla
án þess að negla
í lófann

lét föðurinn reka smiðshöggin
því hann var of dofinn
í lófunum

alls óviss
um framtíðina ]



[ Spegill spegill herm þú mér
hver á landi fegurst er?
Hver á landi megrust er?

Spegill, kæri spegill, herm þú mér
hver á landi barmastærst er?
Vit og viska rennur út í sandinn
Ó kæri spegill sýndu mér sannindin.

Megrunarkúrar og tæknibrellur
fyrirsætur á blöðum blaða
krem, klæði og vísdómsmellur
Ó kæri spegill, spegill hver er bestur?

Spegill spegill herm þú mér
hver á landi fegurst er?
Spegill spegill herm þú mér
hver á landi megrust er?

Ó spegill, spegill herm þú mér
af hverju nægi ég ekki eins og ég er? ]



[ Sól
þú sem gerir allt svo fagurt
leyf mér að ganga í geislum þínum.

Sól
þú sem töfrar regnbogann fram 
úr tárum mínum.

Sól
sjáðu mig
eitt lítið laufblað
á lífsins tré.

Sól
þú sem lýsir inn í líf mitt
leyf mér að hvíla í faðmi þínum. ]



[ Amanda stendur á brúnni og starir ofan í svartan strauminn. 
Að baki bylting, blóð og eldur. 
Horfið allt sem hún elskar, hún sjálf dæmd til dauða. 
Ákveður að endurfæðast undir öðrum stjörnum.

Amanda stendur á brúnni og straumurinn kallar hana til sín. 
Að baki líf, tár og sorgir. 
Horfin er æska hennar, hún sjálf að drukkna. 
Ákveður að lifna við löngu seinna.

Amanda ferðast með fljótsins dökka straumi, gegnum tímann. 
Út á haf og aftur að landi. 
Með sér ber hún myrkrið. 
Myrkrið í sálu minni. ]



[ Minningar um minningar
löngu týndar tilfinningar
skuggi af skugga 
mynd af mynd
orð um orð
sem aldrei voru sögð ]



[ Í ringlandi Kringlu
ég æði um svæðið
kaupandi á hlaupum
gortandi með korti
ég ruglandi þrugla
um heima og geima
fæ bullandi drullu 
af þreytandi streitu ]



[ Ljóð, ljóð
lifnaðu við
þú liggur í dvala 
í fylgsni þínu

Ljóð, ljóð 
læðst þú fram
þú liggur í leyni
í hjarta mínu ]



[ Haustið er komið í hundrað þúsund litum
með heiðbláa daga, jarðneska dýrð.
Laufin þau dansa svo léttstíg með vindum
og landið er fagurt, hvar sem þú býrð.
Aldrei getur hinn grimmi grái vetur,
bætt um betur. ]



[ Draumur, einmana  við hafið...
- atlantis 

líkt og sólin, sem skín í öllum regnbogans litum. 
Líkt og máninn, sem rís yfir þúsund blikandi stjörnum.

Rís úr sæ
ríki drauma minna,
- atlantis. 

Einmana, draumur við hafið... ]



[ Allt sem ekki fengið hef,
ég gjarnan vildi öðlast.
Fyrir það ég allt mitt gef,
svo áfram geti böðlast. ]



[ Það berst mér úr bláhorni hugans,
bjagað og skortir allt rím.
Samt ég læt ekki bugast,
og úr verður ambaga fín.

Svo leiða á leirinn á blað,
en leiðin er bugðótt og ströng.
Þegar penninn sem sjá á um það,
hefur sungið sinn svana söng.

Svo þegar á blaðinu birtist,
bláritað lítið vers.
Þá finnst mér sem að ég firtist,
og flegi því út undir vegg.

Já skelfing er skáldsins braut,
skelfilegt alsherjar flóð.
Ekki er auðveld sú þraut,
að yrkja eitt lítið ljóð. ]



[ Margir yrkja atómljóð,
og einstaka sig telja.
Þeir í opin sækja sjóð,
sig alltof ódýrt selja.

Ferskeytlan hún formföst er,
fellur að mér dálaglega.
Við limrur einnig líkar mér,
en læðist að þeim varlega.

Persónulegt mat mitt er,
að misjaflega fólki gengur.
Bundið málið binda sér,
bara æfa sig því lengur. ]



[ Veröldin hún virðist mér,
voða orðin úr sér gengin.
Níðst hefur á sjálfri sér,
sloppið burt með illan fenginn.

Upp úr iðrum sínum dælt,
eitrinu sem hausinn kvelur.
Hún aldrei hefur í því pælt,
hversu ódýrt sig hún selur.

Ef gaumgæf lega að er gáð,
glöggt er hægt að finna.
Hverjir þeim fræjum hafa sáð,
sem hörðust meinin vinna. ]



[ Ímynd næturinnar, 
ljómaði í augum mínum
þegar ég leit í spegilinn í dag.
Með úfið hárið og klórför á bakinu
horfði ég undrandi á sjálfa mig 
beit í vörina og brosti útí annað.
Og loksins fann ég það,
ég er kona. ]



[ Hendur mínar aumar
handjárning köld
ég er nakin og háð
ólin um hálsinn
keðjan er föst.

Hendurnar aumar
í keðjuna kippt
á endanum dynur
höggin þau særa
stunurnar æra.

Hendurnar leita
augun þau þrá
hárið fellur strítt
axlirnar berar
svipan dynur.

Andlitið lútið
barmurinn liftist
svo lítur hún upp
augun svo dofin
köld og rofin.

En þetta andlit...
þetta angurværa andlit
bros hennar og blíða
kvalalostans glott
þetta andlit...
hún er ég. ]



[ Vonin er í fjarska,
þar sem grátur grípur orð.
Allt sem geymt er í þínu hjarta
er nú sett hér á borð.

Sumt bragðast eins og óttinn.
Sumt sem nýfallin mjöll.
Sumt svíður eins og nóttin
sem gleypir þín hróp og köll.

En ljósið leynist víða.
og ljúfir tónar heyrast einnig hér.
Í sál þar sem tíminn fær ekki að líða.
Í minningum um andartak með þér. ]



[ Dag einn tók líf mitt skjótan endi.
Það var daginn sem ég heyrði flautað fyrir horn.
Ég dó úr hlátri. ]



[ Ljósir lokkar
Blá augu
grannt mitti
Tvírætt augnráð

Dökkt hár
Græn augu
breitt mitti
Fjarrænt augnráð

á túr
skapvond

brosandi

elskar

mig ]



[ Ég stóð í logninu
og horfði
allt um kring.
Það var kjurrt,
það var hljótt.
Það var.

Nú stend ég í storminum
og varla sé
úr augum. 
Allt á ferð,
allt um kring
Það er.

Á morgun.
Hvar stend ég á morgun ? ]



[ Tuttugu og sjö
og 
tuttugu og níu
sátu við borðið 
og einbeittu sér að hvor annarri.

Tuttugu og níu 
leit stundum undan.
Tuttugu og sjö
leit þá stundum á mig.

Fann lífsmark
en skeytti ekki um það.

Áður en ég vissi af sat ég þarna við borðið. 
Ég var drukkinn.

Þær voru drukknar.
Þær voru saman;
þetta kvöld og öll önnur.


Við hlógum, reyktum og drukkum.

Þær gerðu mér tilboð.
Þetta var gott tilboð. ]



[ 1. 
a. hæ
a. bæ

2. 
a. hæ
a. bæ

3.
a. hæ
b. veistu...
a. bæ


4. 
b. bæ ]



[ Í hvert skipti sem samtal okkar er lengra en 2 línur
Bondum við
Og í hverti skipti sem við tölum saman á næturnar
Söknu við hvors annars
En við munum aldrei eftir hvort öðru næsta dag.... ]



[ Ég bjó þig til í huga mínum
55,555 sek síðan þú fórst
Og það eina sem ég spurði var....
 
Númer hvað er ég á lista þínum?

              27 ]



[ Hann sofnar til að fá draumanna sína aftur.
Draumarnirrugla hann í ríminu.
Þegar hann vaknar sér hann ekkert.
Hann fer á fæturen sofnar aftur.
Hann fer sjálkrafa í draumanna sína 
En hann vaknar svo aldrei aftur. ]



[ Það er svo undarlegt en ég er alveg rosalega hrifin af einum strák. 

Hann er með gullfalleg grá-blá augu og skollitað hár. 

Það er rosalega gaman að vera nálægt honum, að vísu verð ég alltaf voða nervös þegar hann er nálægt - sérstaklega ef við erum bara tvö ein. Ég verð eins og blind - finn ekki það sem mig vantar, ég get ekki einu sinni keyrt bíl ef hann er inní honum - fer beint úr 1.gír í þann 3ja :o) 

Ég er pínu feimin við hann.

Það er dásamlegt að njóta ásta með honum, við spjöllum um allt á milli himins og jarðar. Við tökum okkur allan þann tíma sem við viljum - erum ekkert að stressa okkur, njótum bara þess að vera saman - tvö ein !

En það er eitt sem mér finnst sárt - það er þegar hann er ekki hjá mér; það er of oft. Ég vil vera í örmum hans - alltaf. 

Ég vil vera hans og ég vil að hann sé minn.

Við verðum að vinna saman í sumar. Það verður æðislegt. Hitti hann á hverjum morgni - og kannski, einhvern daginn, verðum við bara tvö ein.
Ég vona að það verði sem oftast, því þó svo ég geti ekki sagt honum það þá ...

... elska ég hann ... ]



[ Himininn er heiðskýr og blár,
áin rennur hljóðlega í logninu og
sjórinn liggur dauður.
Klettasnösin er böðuð í sól og
snjórinn í fjöllunum er eins og 
rjómasletta.
Börnin hlaupa um hamingjusöm og 
glöð.
Allt er svo fínt og með bjarta framtíð
þrátt fyrir aldur heimsins
og fyrri störf. ]



[ Þú rosalega vondur ert
átt skilið spark í rassin
skýjin vilja rigna á þig
og henda þér í hornin.

þú skammir fær og ekkert meir
því ritstíflu þú veldur
í heila mínum tókstu burt
mína bestu gerð

Að semja ljóð er mitt indi
ég veit ekki um þitt
en þín vegna get ei gert
ljóð um fæðingar dag þinn

Heimurin er orðin reiður
ég róa hann niður
knúsa þig og kissi á kinn
og óska góðra hljóða

Á góðum degi, sé þig ljóma
geng til þín, bið góðan dag,
ég veit þú átt afmæli
en segi ekki neitt um það! ]



[ Ég get ekki hugsað
hjarta mitt fyllist af þrá
píningin leitar
að soltnri bráð

hvert sem ég fer
ég leita að þér
þráin hún fre
á eftir þér

orð eru öll
lífið er eitt
hver ertu nú?
hvar ertu þá?

þráin mín leitar
beint upp á við
leitar og leitar 
að eilífðar frið. ]



[ Hjartað þér ég gag
og vildi bara gott
þú hentir því á brott
en og ekkert væri

Ég stóð í rigningu,
var rosa sa´r
rogningin flæddi um mitt hár
líka nokkur tár

þú hafnaði mér
á versta veg
hvernig ég þar fyrirgef
aldrei get. ]



[ Pabbi minn var góður
hann var líka flott
tók mig á fína staði
og gerði allt svo gott

Aldrei var ég sátt við
að hann bítti mig
alltaf seint á kvöldin
sársaukin yfirgnæfði mig

mér var snar sama
þegar ísin kom
hann var alltaf góður, 
nema þegar nóttin kom

Ég á nýjan pabba nú
hann er ekki flott
samt fæ ég nó af ís
og hann kemur ekki í tunglskinið ]



[ People used to tell me
how lofe comes and goes
never would think
i\'d love you so

You lie here beside me
i listen to you breathe
i can no longer sleep
for the thing that is bothering thea

You woke up this morning
put up an emty smile
the pain goes right through me
like hunded stabbing knifes

Your home has no meaning
you know you\'r leaving soon
the docktor wants to see you 
about that thing that bothered thea

where walking on the shore
we finally know the truth
your final day is
comming soon

i wake up in the night
your having trouble to breathe
we know that the thing bothering you
has come to an end

You lie in my arms
having trouble whit air
i know it you last night
you wisper in my ear

i\'m lookin at your cofin
trying to haim my tears
they flow whitput willing
i miss thea

I sit alone in the living room
think about the last thing you said
you said to me, whit sadnes of tears
i love you my little thing

now he is not alive
canser took his lif away
he smoked 3 times a day
his life was never a good thing. ]



[ love is a time
love comes whit pain
love comes whit pleasure
love comes whit happyness
love comes whit guilt
love does many things
but the worst of all
that comes whit love
is betrayal of the one and all. ]



[ Þú glitar, tindrar
skýn og skær
greinar grænar
útum allt

Jólin koma
aldrei án þín
pakkar stóri
hvíla við hlið þín

Jólatré, jólatré
komdu með jólin til mín
sýndu mér kærleik
sýndu mér frið. ]



[ Þokan er þétt, læðist
læðist inn í huga minn
mig langar ekki að hugsa
hugsa um þig

Ég gekk um í kvöldsólinni
hágrátandi
vonaði að þú kæmir
og huggaðir mig

þú kemur víst aldrei
aldrei til mín
ég er svo einmanna 
án þín

Hann hoppaði í sjóinn
með blóð bundin lóð
um þig ég skrifa
min allra bestu ljóð. ]



[ Just as a tear
I feel the fear
Of falling away and losing you
And not obay

How can I stop
Stop myself from fallin 
Falling away from you
And losing you.. forever ]



[ Ég vild? ég gæti sagt einhvað
Til að fá þig til að hætta við
Ég vildi að þú vissir
Hve mikið ég elska þig
Ég vild? ég gæti bætt þér upp
Það sem ég gerði ekki fyrr

Hvernig get ég sagt þér það
Að ég veit hvað er að ske
Ég vona?ð það sé ekki satt
Að allt verði sem fyrr
Þurfi ekki að vera endalok
.. fyrir mig og þig

höldum beint áfram,
lifum ei í fortíð
verum björt sem bál
látumst ekki bugast,
yfir hlut sem kallast yfir ást. ]



[ Ég ræktaði eyðimörk þína

sáði 
vökvaði
bar á 
og læknaði sár
 

en á meðan gleymdi ég 
að mín eyðimörk 
var enn sú sama 

uppþornuð og óræktuð ]



[ Fífilbrekka, gróin grund,
grösug hlíð með berjalautum,
flóatetur, fífusund,
fífilbrekka, smáragrund,
yður hjá ég alla stund
uni best í sæld og þrautum,
fífilbrekka, gróin grund,
grösug hlíð með berjalautum.

Gljúfrabúi, gamli foss,
gilið mitt í klettaþröngum,
góða skarð með grasahnoss,
gljúfrabúi, hvítur foss,
verið hefur vel með oss,
verða mun það ennþá löngum,
gljúfrabúi, gamli foss,
gilið mitt í klettaþröngum.

Bunulækur blár og tær,
bakkafögur á í hvammi,
sólarylur, blíður blær,
bunulækur fagurtær,
yndið vekja ykkur nær
allra best í dalnum frammi,
bunulækur blár og tær,
bakkafögur á í hvammi.

Hnjúkafjöllin himinblá,
hamragarðar, hvítir tindar,
heyjavöllinn horfið á,
hnjúkafjöllin hvít og blá,
skýlið öllu, helg og há,
hlífið dal er geisa vindar,
hnjúkafjöllin himinblá,
hamragarðar, hvítir tindar.

Sæludalur, sveitin best,
sólin á þig geislum helli,
snemma risin seint þú sest,
sæludalur, prýðin best.
Þín er grundin gæðaflest,
gleðin æsku, hvíldin elli.
Sæludalur, sveitin best,
sólin á þig geislum helli. ]



[ Prúðir sækja
lón og læki
laxar þá.
Sumir krækja silungsá.
Veiðitækir,
sporðasprækir
spretti hörðum á
fjalli fýsast ná. ]



[ Ein er upp til fjalla,
yli húsa fjær,
út um hamrahjalla,
hvít með loðnar tær.
Brýst í bjargarleysi,
ber því hyggju gljúpa,
á sér ekkert hreysi
útibarin rjúpa.

Valur er á veiðum,
vargur í fugla hjörð,
veifar vængjum breiðum,
vofir yfir jörð.
Otar augum skjótum
yfir hlíð og lítur
kind sem köldum fótum
krafsar snjó og bítur.

Rjúpa ræður að lyngi
- raun er létt um sinn ?
skýst í skafrenningi
skjót í krafsturinn,
tínir, mjöllu mærri,
mola sem af borði
hrjóta kind hjá kærri,
kvakar þakkarorði.

Valur í vígahuga
varpar sér á teig,
eins og fiskifluga
fyrst úr löngum sveig
hnitar hringa marga.
Hnífill er að bíta.
Nú er bágt til bjarga,
blessuð rjúpan hvíta.

Elting ill er hafin,
yfir skyggir él,
rjúpan vanda vafin
veit sér búið hel.
Eins og álmur gjalli,
örskot veginn mæli,
fleygist hún úr fjalli
að fá sér eitthvert hæli.

Mædd á manna besta
miskunn loks hún flaug,
inn um gluggan gesta
guðs í nafni smaug.
Úti garmar geltu,
gólið hrein í valnum -
kastar hún sér í keltu
konunnar í dalnum.

Gæðakonan góða
grípur fegin við
dýri dauðamóða,
dregur háls úr lið.
Plokkar, pils upp brýtur,
pott á hlóðir setur,
segir: happ þeim hlýtur ?
og horaða rjúpu étur. ]



[ Efst á Arnarvatnshæðum
oft hef eg fáki beitt;
þar er allt þakið í vötnum,
þar heitir Réttarvatn eitt.
 
Og undir norðurásnum
er ofurlítil tó,
og lækur líður þar niður
um lágan Hvannamó.
 
Á engum stað eg uni
eins vel og þessum mér;
ískaldur Eiríksjökull
veit allt, sem talað er hér. ]



[ Ó, blessuð vertu, sumarsól,
er sveipar gulli dal og hól
og gyllir fjöllin himinhá
og heiðarvötnin blá.
Nú fossar, lækir, unnir, ár
sér una við þitt gyllta hár,
nú fellur heitur haddur þinn
á hvíta jökulkinn.

Þú klæðir allt í gull og glans,
þú glæðir allar vonir manns,
og hvar sem tárin kvika á kinn
þau kyssir geislinn þinn.
Þú fyllir dalinn fuglasöng,
nú finnast ekki dægrin löng,
og heim í sveitir sendirðu æ
úr suðri hlýjan blæ.

Þú frjóvgar, gleður, fæðir allt
um fjöll og dali og klæðir allt
og gangirðu undir gerist kalt,
þá grætur þig líka allt.
Ó, blessuð vertu, sumarsól,
er sveipar gulli dal og hól
og gyllir fjöllin himinhá
og heiðarvötnin blá. ]



[ Listir fækka, letin eykst,
land er fátækt, rúið,
agann vantar, illskan leikst,
er við háska búið. ]



[ Forlög koma ofan að,
örlög kringum sveima,
álögin úr ýmsum stað
en ólög fæðast heima. ]



[ Yfir heimi er hjarn.
Húmnótt á vegi.
Ég er birtunnar barn ?
býst enn við degi. ]



[ Fúl og hveimleið þykir þér
þokan okkar fósturlands ?
veistu ei, maður, að hún er
efasemdir skaparans?
Hann er þá sem þú að leita
þess hvað veðrið eigi að heita,
báða reiti ragur við:
rigninguna og sólskinið. ]



[ Fjórir ganga,
fjórir hanga,
tveir veg vísa,
tveir fyrir hundum verja.
Einn eftir drallar,
sá er oftast saurugur. ]



[ Sá ég sitja sytur tvær á sandi,
nógar eiga nöfnur þær á landi.
Kúra þær fram við kaldan sjá
með bökin blá,
hvorug þungt þenkjandi. ]



[ Systkin erum tvö,
samt ólík næsta,
hún systir er dökk
en sólbjartur ég.
Hún þykir helköld,
ég heitur næsta,
bæði þjáum við
brautfarendur.
Hvort okkar flýr
fyrir hinu,
henni ég fylgi
hún mig eltir.
Erum þess vegna
aldrei bæði
undir sama
seggja þaki. ]



[ Sofi, sofi sonur minn.
Sefur selur í sjó,
svanur á báru,
már í hólmi,
manngi þig svæfir,
þorskur í djúpi.
Sofðu, ég unni þér.

Kýr á bási,
kálfur í garða,
hjörtur á heiði
en í hafi fiskar,
mús undir steini,
maðkur í jörðu,
ormur í urðu.
Sofðu, ég unni þér.

Bjór hjá vötnum
í björgum skarfur,
refur í hreysi,
reyr í tjörnum,
álft á ísi,
önd í bökkum,
otur í gljúfrum.
Sofðu, ég unni þér.

Seiði á flúðum
en í sundi murtur,
björn í híði
með breiða hramma,
vargur í viði
en í vatni gedda,
áll í veisu.
Sofðu, ég unni þér. ]



[ Fagrar heyrði eg raddirnar
við Niflunga heim.
Eg get ekki sofið fyrir söngvunum þeim. ]



[ Fagurt syngur svanurinn
um sumarlanga tíð.
Þá mun lyst að leika sér,
mín liljan fríð!
Fagurt syngur svanurinn. ]



[ Senn kemur sumarið,
sólin blessuð skín,
víst batnar veðrið
þá veturinn dvín. ]



[ Sunnudagur til sigurs,
mánudagur til mæðu,
þriðjudagur til þrifa,
miðvikudagur til moldar,
fimmtudagur til frægðar,
föstudagur til fjár,
laugardagur til lukku. ]



[ Bandaríkin og Írak
       50% -vs- 50%
       líf eða dauði

Írakar þora að deyja 
fyrir góðan málstað
       munu þeir vinna?

Eina þjóðin sem hefur notað
kjarnorkusprengju á aðra þjóð 
vill fara í stríð
       sigur?

    Arabar og múslimar 
          -vs- 
    Frakkar og Bretar
 Heimskur -vs- Heimskari

og íslendingar eru Heimskastir ]



[ það snjóar, kuldi, það snjóar, oj
ansvítans vindurinn öskrar á sjóinn
sem ærslast til baka og maldar í móinn
ó boj, ó boj

myglaður himininn málaður svartur
skýtur eldingum, hagli og vatni
mannfólkið vonar að hamstríðið batni
sveitin á að lifa aftur

dagar líða, meiri snjór
frostið birtist, frekt og frosið
fáviðrið geysir en þá kemur gosið
hver mun sigra, syngur fólkið í kór

rauðleit molla rigsar um allt
bræðir hverfandi snjóinn
ræðst á hvítfrussandi sjóinn
og tapar, hjaðnar og allt verður kalt

vorið kemur og reiðist við vetur
þau ráðast saman með sól og snjó
angandi ilminn og ískaldann sjó
vorið hefur auðvitað betur ]



[ læðist eftir götunni
glápir á fólkið
sem hrópar á hana:
hundskastu í burtu!
ein og yfirgefin
gefst upp og felur sig
...
dag eftir dag
hún situr útí horni
hungruð og köld
einhver kemur
hendir hálfétinni pylsu
hún gleypir hana
...
hálfdauð úr hungri
hún skríður að næstu veru
stamar hásri röddu:
hjálp!
maðurinn slær hana
gengur í burtu
...
hún kallar það hærra
svo allir heyri
en enginn stoppar
nema ein kona
sem stansar aðeins
til að þagga niður í henni
...
blóðug stelpan
heyrir ysinn í kringum sig
en hann er ekki
út af henni
það var maður
sem missti hattinn
og hann fauk út í vindinn ]



[ svínslegt?

sv.í.n.s.l.e.g.t.?

skammstöfun fyrir hvað?







svar: í næsta skrítna ljóði eftir guðmar teitsson ]



[ Vitinn í lífinu, gefur honum von
en um leið eitraður þyrnir í síðu hans fastur.

Sólin sem færir trjánum líf
en um leið hárbeitt öxin, sem þau fellir.

Hluturinn sem þráin snýst um
en örlögin aldrei munu honum færa.

Lyfið eina sem getur hann læknað
en um leið líkamann drepur.

Syndin sú er hann vill brjóta
en refsingin er dauði.

Stúlkan sem strákurinn vill njóta
en ást hennar mun aldrei hljóta. ]



[ Andargiftin enginn er,
í höfði mínu loka.
Taka þyrfti til hjá mér,
og taðinu út moka. ]



[ III

deginum langa lokið

ekki lengur aginn
heldur einskær vani hins úrvinda
sem heldur augunum opnum

einn þessa nótt

bregður ögn er straumur punktanna gulu
utan úr myrkrinu rofnar
og hraðar en augað fær numið

ekkert
-ekkert ]



[ Ég vil fara á sjó
keyra rallý
verða forstjóri 
verða frægur hestamaður
pissa standandi

sýna þér
að ég er kona ]



[ Það var gaman að kynnast þér í fyrra
þetta hefði farið öðruvísi hefði ég bara verið ég sjálf
ég er aldrei ég sjálf

Og ég sendi pakkann í pósti
því ég vil ekki deyja á afmælisdeginum þínum... ]



[ Eyjafjalls grætur ásinn þar
ísa frá toppi hám
og hrynja lætur hvarmskúrar
haglið úr mekki blám,
af því að fætur Fljótshlíðar
fljótið sker uppað knjám ?
Yggdrasils rætur við svo var
vættur með hvofti grám. ]



[ Ríkismanns mig rak að setri,
ráðin engin þekkti betri,
af sulti kominn mjög í mát.
Sá ég vera soðið slátur,
sál mín rak upp skellihlátur,
og gufuna með græðgi át.
Einmitt var það allur greiði
ég sem hlaut af krásar seyði.
Dró ég mig á beisla bát.
Sál mín vön við sultarhaginn
samt af slórði þennan daginn
og vonir sínar allar át. ]



[ Leggðu þig á láðið, hvar
lækjarbunur hvína.
Farðu svo að þenkja þar
um þig og sköpunina.

Horfðu á jörð og himinsfar,
hafsins firna díki.
Gættu að rétt, hver þú ert þar
í þessu stóra ríki.

Við þá skoðun, vinur minn,
verður lyndið hægra,
og daginn þann mun drambsemin
duftinu hreykja lægra. ]



[ Myrkt er af kvíða.
Meybarnið fríða
menn frá mér taka.
Faðumur er snauður,
alheimur auður,
oft mænt til baka.
Samt má ei gleyma
að sonurinn heima
semur mér yndi.
Augað hægt grætur,
til alls liggja bætur,
ef hver það fyndi. ]



[ Lítil stúlka stendur á götunni
   og grætur.
Lítil stúlka grætur stórum tárum.
Lítil stúlka sem grætur stórum tárum
   yfir líki móður sinnar.

Lítil sorgmædd stúlka.
Lítil stúlka sem misst hefur
   móður sína.

Lítil stúlka sem ekkert veit.
Lítil stúlka sem ekki veit hvað gerst hefur.

   -hvers vegna-

Hvers vegna var móðir tekin
   frá lítilli stúlku?

Faðir tekur í hönd lítillar stúlku.
Faðir leiðir litla stúlku í burt,
   í burt frá líki móður.

Lítil stúlka fær aldrei að vita
   sannleikann.
Lítil stúlka fær aldrei að heyra
   sannleikann um dauða móður.

   -hvers vegna-

Lítil stúlka má ekki heyra um
   hatur föður er
   tók í burtu
   líf móður. ]



[ Ég þakka fyrir köttinn
sem elskar allan hnöttinn
hann er svo ofsa sætur
hann aldrei illa lætur
hrýtur þegar hann sefur
mörg aukakíló hefur
fer endalaust úr hárum
mörg tonn á fáum árum
sleikir á mér nefið
mér fullt af músum gefið
er hræddari við snjóinn
en jökulkaldann sjóinn
étur eins og hestur
er allra katta bestur
smjattar uppúr svefni
hans ég alltaf hefni
hann er með flösu og flær
en er mér samt svo ógeðslega kær ]



[ Hvar eru ljósin
logaskæru
er ég lít um ljóra?
munu það blikandi,
blíðmálugar,
heimasætur himins?

Eigi er það, ?
en annað fegra
svífur mér að sjónum:
það eru augu
unnustu minnar,
þau í svartnætti sjást. ]



[ Ríðum, ríðum og rekum yfir sandinn,
rennur sól á bak við Arnarfell,
hér á reiki er margur óhreinn andinn,
úr því fer að skyggja á jökulsvell.
Drottinn leiði drösulinn minn,
drjúgur verður síðasti áfanginn.

Þey þey! þey þey! þaut í holti tóa,
þurran vill hún blóði væta góm,
eða líka einhver var að hóa
undarlega digrum karlaróm.
Útilegumenn í Ódáðahraun
eru kannske að smala fé á laun.

Ríðum, ríðum, rekum yfir sandinn,
rökkrið er að síga á Herðubreið,
álfadrottning er að beisla gandinn,
ekki er gott að verða á hennar leið.
Vænsta klárinn vildi eg gefa til
að vera kominn ofan í Kiðagil. ]



[ Hjartað slær örar
kaldur sviti um hörund rennur
sjónin úr fókus fer
fæturnir ekki skipunum hlýða
í einum hnút er maginn.

gefst loks upp
kvíðinn sigrar 
óttinn eilífur lifir
sár mjög er eymdin
skömmin sárust þó er

því að ég var bara að hugsa,
bara að hugsa um að reyna. ]



[ Þungbær situr
vetrarkvíðinn
á herðum,
eftirhreyta nætur
sligar sálina 
í morgunsárið.

Lýsisflaskan starir
sljóum tappa 
 á hollustkornið.

Náttfölir menn
ígrunda morgunblað
á eldhúsborðiðinu.

Köldum hjólum 
norpar
fjölskylduvinurinn
við rennusteininn,
hóstar veikburða
þegar lykillinn
snertir ertingafærið.

Af gömlum vana
stígum við upp í hringekju
komandi dags
með hráslagan
milli skinns og hörunds.
   Ásjón. ]



[ Ef hann þú frá mér tekur
fyrir dómi ertu sekur
í fangelsi þú ferð
fyrir þína gerð
þinn ofsafengni kraftur
kemur aldrei aftur
nema þú skilir mér ketti
hann til jarðar detti
kúri hjá mér heitur
sællegur og feitur
hann á að lifa lengi
vappa um öll engi
við færum svo saman
kötturinn og daman
skoðuðum allan heiminn
veröldina og geiminn
lífið yrði leikur
gleðivíma og reykur ]



[ Þú gleðja myndir krakka
þér myndu allir þakka
hlusta þú á þetta kvæði
þú veist nú að það væri æði
þú létir okkur alveg vera
og ekkert myndir okkur gera
við færum snemma að sofa
við viljum þessu lofa
ef þú ekki neitar
við bökum lummur heitar
bjóðum þér í kaffi og kökur
bragðgóð brauð og ljúfar bökur
við viljum fá að lifa
þó hjartað hætti að tifa
vertu sæll minn kæri guð
nú hættir þetta eilífa suð

Amen ]



[ Þau koma 
eins og votir stormsveipir,
rjúfa hljóðmúrinn
og þrengja sér inní sviðsljósið.

Lítil umbúðalaus börn
með örlög heimsins
í farteskinu.

Snæða af skilningstré
góðs og ills,
vaxa yfir höfuð
og verða að foreldrum. ]



[ Um undrageim í himinveldi háu
nú hverfur sól og kveður jarðar glaum.
Á fegra landi gróa blómin bláu
í bjartri dögg við lífsins helgan straum.
Þar dvelur mey hjá dimmu fossa tali
og drauma vekur purpurans í blæ
og norðurljósið hylur helga sali,
þar hnígur máninn aldrei niður í sæ.

Þar rísa bjartar hallir sem ei hrynja
og hreimur sætur fyllir bogagöng
en langt í fjarska foldar þrumur drynja
með fimbulbassa undir helgum söng.
Og gullinn strengur gígju veldur hljóði
og glitrar títt um eilíft sumarkvöld,
þar roðnar aldrei sverð af banablóði,
þar byggir gyðjan mín sín himintjöld.

Og harpan skelfur, hátt í andans geimi,
af höndum veikum snert um dimma tíð,
hún truflast fyrir undarlegum eimi
því andinn vekur sífellt furðustríð.
Og upp af sjónum feiknastjörnur stíga
og ströngum augum fram af himni gá
og eldi roðnar niður í hafið hníga
en hljómar dauði fjarrum vængjum á.

Ég kný þig ennþá, gígjan mín, til gleði.
Hvað gagnar sífellt kvein og táraflóð?
Hvað gagnar mér að gráta það sem skeði?
Hvað gagnar mér að vekja sorgarljóð?
Hvað gagnar mér að mana liðna daga
úr myrku djúpi fram í tímans hyl?
Ég veit að eilíf alltaf lifir Saga
og allar stundir nefnir dómsins til.

<dd><dd>???

Því lyftist ég á léttum himinvæng
um ljósan geim á silfurtærum bárum
og bý mér mjúka, háa, helga sæng
sem haggast ei af neinum sorgartárum.
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Slengdu þér duglega, sál mín, um geiminn,
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;sjóðandi kampavíns lífguð af yl!
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Kærðu þig ekkert um helvítis heiminn,
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;hoppaðu blindfull guðanna til!			
			</dd></dd> ]



[ Án vinar get ég ei brosað.
Án vinar get ég ei grátið.
Án vinar þekki ég ei
tilfinningar mínar.

Án vinar þekki ég ei
annarra sorg,
annarra gleði,
annarra ást.
Án vinar þekki ég ekkert.

Án vinar hefði ég ei þig,
þína ást, þinn skilning,
þína gleði, þína sorg.

Án þín ætti ég ekkert. ]



[ Stjörnurnar upplituðust þetta kvöld,
þegar við lofuðum hvor annarri 
að vera eins og prúðar styttur.
En í staðinn
féllu við niðrí marga búta
fyrir framan matsöluna
illa farnar og týndar. ]



[ stundum er ég svo ógeðslega einn,
sortanum ég þá er í
og lífinu aldrei ég sinni,
aldrei venjulegur alltaf óhreinn,
því
ég banaði móður minni...

En áður en það gerðist hljóp ég hratt,
allsber á líkama mínum.
Þú ræður hvort þú trúir en þetta er dagsatt,
ég svaf hjá systrum þínum...

Öllum þremur ]



[ Úr fylgsnum 
laumast hrægammarnir
með hatur í hjarta
og beina flugvélum
að World Trade Center.
Himinninn logar
er hinir voldugu risar
falla og þúsunda
manna er saknað.
Óendanleg sorg
er í hjörtum okkar
sem eftir lifum.
Og við syrgjum einnig
örlög hins frjálsa heims. ]



[ Þú söngst daga langa
svo fögur ástarljóð,
að hugur minn til skýjanna
mörgum sinnum fór.

Ég þreyttist aldrei að hlusta
á þinn fagra söng,
tilbað allar stundir,
þar til hinsti tónninn dó.

Uppi í tréi dvaldi
alla daga jafnt.
Þú hafðir byggt þér hreiður
úr grasi og fjöðurstaf.

Allt í einu þagnaði 
þinn fagri ástaróður.
Því köttur sönginn kæfði
með kjafti og hvössum klóm.  

Nú sárt ég hef þín saknað
söngfuglinn minn góði.
Og tréð laufið fellir
til minningar um þig. ]



[ Ætti ég eina krónu,
ég ávaxta myndi hana
í verðbréfum og húsakaupum,
það er alveg satt.
Þá yrði ég fjarska ríkur,
örugglega milli.
Því milljónirnar streymdu
inn á bankareikninginn.
Út á lífið færi 
og lúxusvillur keypti,
en fengi allt að láni, 
við segjum upp á krít.
Svo er ballið búið, 
því krónan upp var étin.
Er nú illa staddur, 
í verulegum skít. ]



[ Í votlendinu vætukjóinn verpti,
og spóinn vall í mýrinni sinni glaður
og mófuglarnir um móana hlupu.

Nú þagnað hefur mófuglanna kliður
og lóan syngur sitt dirrin dí 
ekki lengur.

Því votlendu móarnir þornað hafa upp,
því langir gröfuskurðir um mýrina voru lagðir
og kýlræsisplógurinn þurrkaði hana upp.

Þar dvelja nú kýr í haga og sauðkindur á beit,
því bóndinn færði út kvíarnar
og bætti jörð í sveit. ]



[ Jón Arnar Magnússon
tugþrautina æfir,
stekkur og hleypur,
kúluna þæfir,
hungrar og þyrstir
í að vera svo frægur,
að heimurinn standi og gapi.
Gísli Sig biður: Vertu nú þægur!
Teymi þig fetið,
eitt skref í einu.
Þú kemst á pallinn,
það er á hreinu.
Hann æfir og æfir
hlaup, stökk og köstin,
var eins og gæðingur,
hafði engan löstinn.

Sidney er að rísa,
Olympíuárið.
Þá fer Jón Arnar
að mála á sér hárið.

Gullið er mér glatað,
lauk ekki þraut.
Gat ekki meira,
gekk því á braut. ]



[ Hann kollhúfu lagði,
meðan línuna dró,
og upp kom fiskur
með slóg.

Hann pípuna reykti,
í munnstykkið beit,
og múkkinn gargaði
og skeit.

Heimurinn var hafið
og lífið fiskiríið.
Þar dvaldi alla ævi.
En fríið?

Hann datt dauður niður,
geymdur var í ís
á milli fiskikara.
Hans Paradís. ]



[ Sólin fetar sig 
upp á himininn, 
líkt og lítið barn,
sem tekur sín fyrstu spor
út í lífið.

Guðbjörg Efemía
er afabarnið,
sem gefur birtu og yl,
og augun hennar segja
að það sé gaman að vera til. ]



[ Klukkan á veggnum
tifar svo létt.
Svo gengur hún
á réttum tíma.
Í vinnuna fer,
en vandinn er
að klukkan sem tifar
í höfðinu á mér
er stillt á rangan tíma. ]



[ Öryrkinn hinn allslausi
á engan griðastað.
Annan lífsstíl eflaust kysi,
oft hann bað um það.

Öryrkjans ævi líður,
öllum ami að.
Dánardægur bíður,
dauður fyrir það. ]



[ ,,Mamma, gyðingarnir segja
að þeir séu hin útvalda þjóð.\"
,,Það er svo margt sagt,
barnið mitt.\"
,,Af hverju skutu þeir pabba 
og litla bróður minn?\"
,,Þeir síðustu verða oft fyrstir,\"
sagði móðirin.
Hún brosti móti byssuhlaupinu
sem var beint að þeim.
,,Hittum við pabba 
og litla bróður núna?\"

Um leið gelti byssan! ]



[ Ó systir 

Man ég þegar klettarnir voru stórir 
fjaran svo löng
og trítlandi tásur litlar,
systir

Ó frænka 

man ég þegar 
við rifumst, hlógum
sættumst, slógum,
frænka

ó vinkona 

ég sé í þér
traust 
kærleik 
og fegurð 

og mundu vinkona;
Að fátt er fallegra 
en fegurðin sjálf ]



[ Öll viljum við vita svarið
Fyrst skal þó vita hver spurningin er

en munum við þá skilja svarið? ]



[ Eitt kalt november kvöld. Skjálfa skal allt frá himnum til heljar. Skjálfa skal allt af mannana völdum, svo aldrei skal jörðin vera söm.. ]



[ Ég elska þig,
en nú gefst ég upp.
Hvort þú elskaðir mig
kemst ég líklega\'aldrei að.
En það breytir engu,
því ég veit að þú hélst það.

Aftur og aftur
hefuru hjarta mitt brætt,
kramið það svo 
og skilið eftir sundurtætt.

Ég mun alltaf elska þig,
þann hluta af þér
sem fæstir fá að kynnast.
En eins og er, 
er sársaukinn sem ég ber,
orðinn ástinni yfirsterkari ]



[ Skera himin skuggar
skorinna steinblómsstilka.
Helhandarfingur
finna dólg og benda.
Bæklaður bláhrafn
nú bíður
banahöggs.

Skuggarnir skýla;
skálm nýrrar aldar,
haukum gæddum
guðlegri skynjun, 
eitruðum runnum
hvar millum smjúga
velklæddir vampírar
sem vilja sjúga
svart blóð jarðar
bland rauðu
barna og bjarglausra.

Í fjarskanum bíður
ungur björn og grætur,
sverð úr gömlum skugga
særir öðru sinni,
sker á lygarætur.

Hvar ertu Fróði? ]



[ Hvað meinaru, 
helvítis
beljan þín! Ég veit ekki hvað þú ert að tala um. Mannstu þegar við fórum að 
veiða? 
Það var svo gaman. 
Komdu með mér og skoðaðu kofan þar sem ég bý. 
Það er svo fallegt. 
Yfirnáttúranar hendi er
veifað: ?Komið öll og gangið í lið mitt sem mun berjast á móti sólinni og hinum reikistjörnunum?, 
sagði röddin úr runnanum. 
?Já hver 
vill það?
Pant ég! 
Við fáum skildi 
og leysibyssur.
? ?Skjótt´ann!? öskrar maðurinn 
sem stendur bak við manninn sem stendur 30° suðvestan megin við hliðina á mér. Sólin springur 
og vetrar brautin 
fellur öll saman 
og eyðist, en við björgumst... 
\"Eruð þið ánægð 
núna??!!\" 
Þið vitið það í sjálfra ykkar hugarheimi... 
En stríðið er 
ekki búið, 
við flýjum öll í 
annað sólkerfi. 
Þar eru bara tvær plánetur o- 
g ein sól. ?Jibbí okkur er bjarg- 
að.? Ég held ekki. Þarna 
eru 
geimverur! ?BANG!? Kúlur- 
nar hristast og allt farið í 
skít.
?Þarna er heilagi þríhyrn- 
ingurinn sem mun bjarga 
okkur!? 
?Við vinnum pláneturnar á vald 
okkar!!!!? 
Ég er orðinn konung- 
ur hugsana ykkar... ]



[ Þá mun ég þrá,
þetta.
Að
Drumban dágóða muni, 
detta ]



[ Dvergurinn dansaði rosalega vel,
Dolfallinn horfði ég á hann.
Mikið mér brá og varð ekki um sel,
meðan dansgólfið eftir hann brann. ]



[ Maðurinn mokar upp í mót,
malandi kötturinn tárast.
Drífðu þig Drífa og vertu nú skjót,
dalurinn annars þá klárast. ]



[ Það kom andlát í fjölskylduna mína.
Andlát varð í fjölskyldunni.
Við fjölskyldan sáum andlát þjóta framhjá okkur.
Andlátið fór um fjölskylduna.
Með látum andaðist einn úr fjölskyldunni
og með látum andaði fjölskyldan án andláts eftir að lát varð á öndun þess fyrrnefnda.

Já það gerðist margt þennan dag og það er margt hægt að segja um það.  Þó veit enginn hvað gerðist í raun og veru því að sá vinkill, sem bar með sér sönnurgagn eða gagnleysu, hvarf einhvern veginn á svipstundu, án þess að láta eitthvað spes og andlegt frá sér áður.

Dauðinn birtist okkur í jafn mörgum formum og grjónagrauturinn birtist í mismundandi pottum í mismundandi húsum.
Hann er kannski líka eins og bragðið.
Stundum er hann beiskur, stundum er hann súr, stundum er hann tilvalinn og smekklegur en stundum þá er hann bara alls ekki við hæfi.
Hver sem hann er, hvort sem hann er eða hvert sem hann kemur eða fer þá er hann hér hjá mér og hjá þér, en hann bara heldur sig svolítið sér. ]



[ Ég hef aldrei haft unun af neinu nema tilbúnum rósum og regnbogum sem að afskræma hugan líkt og sólarlagið gerir stundum innum gluggan á kristalvöruversluninni.
Ég elska ekki en hef þó ekki taugar í það að hata,ég tala nú ekki um tíma.
Það væri hugsanlega hægt að kalla mig letingja eða aumingja en ég kýs að hlusta ekki eftir þvílíkum köllum því ég kom ekki hingað til þess að svara einhverju því að ég er hið raunverulega svar.
Á þessu stigi málsins kann sumum að finnast það depremerandi sjón að sjá \"Svarið\"fara út í vídeóleigu og leigja nýju myndina með Van Damme, en jú vissulega vekja öll svör stundum upp spurningar, sumar þeirra eru stórar en aðrar litlar.

Sumir eru bara svör en aðrir finna sig sem spurningar.  Síðan eru til upphrópunarmerki og spurningarmerki sem eru í raun mjög merkileg án þess þó að marka nokkurs staðar djúp spor.

Ósýnileg spor eru hins vegar oft vandfundin og því örugglega þaulerfitt að feta þau og má kannski líkja því við samfarir við huldufólk og drauga. ]



[ Elskaðu engan
og treystu engum
það mikið 
að hann geti sært þig

þegar hann fer ]



[ Féll á einmannalegu júróvison kvöldi
með sárin hangandi útúr mér
og hjartað kramið í ruzlatununni ]



[ Besta óskin er
að vinna sjálfur vel,
en láta óskir annarra
rætast með hjálp frá þér. ]



[ Ræktaðu sjálfan þig
sem litla jurt,
hristu kílóin
þau auka í burt.
Skokkaðu um,
það styrkir 
lungu, æðavef,
þá færðu síður
hósta og kvef.

Þú heldur línunum
betur í lagi,
andinn er léttari
í meira lagi.
Þótt þú eldist,
létt er lund,
ef þú áfram ræktar 
þitt eðalpund ]



[ Sigurður Kópavogi stjórnar
af miklum skörungsskap.
Frúin í Reykjavík ræður,
það er sko ekkert frat.
Í Garðabæ kvenkynið hrífur
og við stjórnvölinn er.
Á Seltjarnarnesi Sigurgeir ríkir
hartnær í hálfa öld.
Í Hafnarfirði stjórna bláir og grænir,
og hunang drýpur af hverju strái.

Á Álftanesi Forsetinn situr,
svona er Ísland í dag! ]



[ Veður blítt, en býsna kalt
og biturt frost má finna.
Bæjarstarfsmenn bera salt
og bræða slóðir hinna. ]



[ Hengiplantan heldur ei
haus né blöðum.
Þrotin kröftum þetta grey,
þreytt af stöðum. ]



[ Grönn í mitti, há til hnés,
heiðurskonu þekki,
næstum sagði ?ókey, yes,?
en hún sagði ?ekki.? ]



[ Áttu vin sem styður þig
í gegnum þykkt og þunnt.

Hann er gulls ígildi,
en það gull er ekki til. ]



[ Ég horfi á þig dag eftir dag
og dagarnir verða að árum.
Þú stöðugt stendur
og bíður mín þar,
sumar sem vetur.
Þú af öllum bar.

Árin líða svo ógnar hratt.
Stofn þinn feyskur og fúnar.
Minningin um þig,
ó mitt indæla tré,
er geymd 
í hjartanu mínu. ]



[ Þegar óveðrið geisar vex hér vandinn,
venjulega æðir brimið upp sandinn.
Siglt í var,
beðið þar,
meðan brotsjórinn berst eins og fjandinn. ]



[ Ég settist í stólinn
og sat þar svo fast
að rassinn festist þar niður.
Síðan er stóllinn
mitt athvarf og traust.
Þar sit ég nú 
öllum stundum.

Ég skil ekki lengur
hvernig menn fara að, 
að setjast alls ekki niður.
Samt virðist líf þeirra
leikandi létt,
en letilífið eftir þeim bíður. ]



[ Á skýjabólstrum sátum,
sáum hvað amaði að.
Guð risti dular rúnir
um drengskap og hann ákaft bað.

Hann vildi að við leystum málin,
bægðum hatrinu frá,
veittum öldruðum stuðning,
öryrkjum jafnrétti að ná.

Hann vildi minnka bilið
milli ríkra og snauðra hér,
því munurinn á himnum uppi
er enginn eins og vera ber.

Þeir ríku verða að venjast
að verða snauðir senn,
því allir eru hér jafnir,
það vita Guð og menn.

Brátt ríkir hér alheimsfriður,
því auðurinn er ykkar sál,
þá verðum við í góðum málum,
laus við allt fals og tál. ]



[ Svínið í stíunni hrein svo hátt,
hélt að það gæti lifað í sátt.
Það var alið,
ekki kvalið.
Lífið er fallvalt, það sannaðist brátt. ]



[ Áður fyrr giftust 
karlar konum.

Nú er þetta breytt.

Konur velja sitt 
eigið kyn.

Og eignast börn sín eingetin,
líkt og María mey. ]



[ Friðardúfan flýgur hátt,
frelsið lifir, verum sátt.
Hana lít,
hún er hvít.
Trúum á hennar töframátt. ]



[ Kveðju mína sendi þér
á englavængjum mínum.
Þeir svifið geta yfir
lönd og hæstu fjöll,
og  einnig munu þeir fara 
með ljóssins eldingshraða.

Nú berð þú harm í hljóði,
sem brátt úr minni líður.
Líkt og dögg af blómi
móti suðri og sumaryl. 

Þegar englavængir mínir
vefja þig sterkum örmum, 
þá mun þér í brjósti vakna 
innri ró og friður,
og að lokum muntu skilja
að þú ert lífið sjálft. ]



[ Togari togar á karfamiðum
og bobbingarnir bryðja hraunið
og valta yfir allt sem lifir.
Karlinn í brúnni fær skipun.
Engan undirmálsfisk í land!
Þegar smákarfinn fyllir trollið 
er honum sturtað í hafið.
Þar flýtur hann uppblásinn 
eins langt og augað eygir.
Nái þorskurinn ekki milli skorana
á aðgerðarborðinu, er hann undirmálsfiskur 
sem fer í svelginn og skilar engum arði.
Rányrkja, túr eftir túr, ár eftir ár
rýrir spá fræðimannsins. 
Múkkinn, hafið og sjómennirnir 
þegja og njóta hins skammvinna gróða.
Það er sagt: ,,Sjómenn bera lífrænan áburð í hafið,
líkt og bóndinn sem ber húsdýraáburð á túnin.\" 
Í landi híma trillukarlarnir. 
Að sögn Sægreifanna
hafa þeir eyðilagt fiskimiðin
innan landhelginnar með rányrkju.
Greifarnir eiga nú kvótann og fiskinn í sjónum.
Þess vegna geta þeir selt kvótann til þeirra sem róa 
og byggt fyrir gróðann fleiri Kringlur fyrir landann. ]



[ Hann lifði fyrir að éta,
því hann var aligrís.
Hann fitnaði mikið 
og hljóp í ofsa spik.
Hann svitnaði og mæddist
við minnstu hreyfingu.
Svo hrein hann alla daga
og bað um meiri mat.
Bóndinn sá í honum mikla gróðavon.
Hann stöðugt var að þyngjast,
því hann át lon og don.
Svo fékk hann magakveisu
og lagði mikið af.
Hann hafði étið yfir sig,
þetta mikla matargat.
Þá táraðist bóndinn, 
líf hans var lagt í rúst,
því grísinn féll í verði,
varð alveg verðlaus eign.
Brátt róaðist bóndinn
er grísinn fór að éta.
Hann át meira og meira 
og varð aftur að fjárfestingu.
Nú er grísinn allur, 
á veisluborð hann fór.
Margir átu yfir sig 
og fengu magakveisu,
líkt og grísinn forðum 
sem át lon og don. ]



[ Halldór er lítill strákur,
sem heimsækir afa sinn.
Hann vappar um stofu og ganga
og eltir köttinn minn.

Við byggjum brýr og vegi
og sandkastala á strönd.
Við treystum hvor öðrum
og styrkjum vinabönd.

Dagarnir verða að árum,
nú hleypur hann um allt.
Afinn er orðinn hrumur,
og líf hans vegur salt.

Sagan er um þig, Halldór, 
og gamla afa þinn.
Mundu meðan þú lifir
að hann var og er vinur þinn. ]



[ Mamma, af hverju 
er Guð ekki giftur.
Hún leit undrandi 
á son sinn:
,,Ekki giftist ég 
pabba þínum.\"
Barnið leit upp 
til móður sinnar 
og sagði:
,,Og samt varð ég til!\" ]



[ Andspænis
landvættum þjóðarinnar
og kjörinni ríkisstjórn
spyr ég:
Eru fiskimiðin þjóðareign?
Landvættirnir þögðu.
En hinir réttsýnu sögðu:
,,Þjóðarauðurinn 
er ekki til skiptanna!\"
Þá varð mér hugsað
til bóndans sem sagði:
,,Hvað munar oss bændur
um eitt karað lamb!\" ]



[ Skáldafákurinn hefur runnið
sitt skeið á enda.
Það er dimmrauð nótt,
vindurinn gnauðar
og kveður við krossinn:
,,Hvíl þú í friði.
Þú verður brátt að moldu!? ]



[ Akurhænan gargandi
um skóginn flaug,
en ungarnir í grasinu kúrðu.
Þá kom Lordinn 
með byssu og hundinn sinn
og skotið í hjartastað hæfði.

Lordinn, hann upp ungana ól,
og ungarnir ást hans unnu.
Gargið er orðið að fögrum söng,
og byssan vegginn skreytir.
Akurhænan stendur á skáp, 
hana Lordinn í hjartastað hæfði. ]



[ Fimmtán ár af ævi þinni
er ekkert mál.
Þinn þroski hefur margfaldast
í þinni sál.

Þú lærir vel í skólanum,
og æfir stíft.
Þú lóðum lyftir og hleypur grimmt
og engu hlíft.

Þú Ain færð en ekkert B,
það er flott.
Til sóma ertu landi og þjóð,
það er gott.

Þín ævi verður björt og góð,
það segi ég satt.
Sólargeisla sendir þú,
sem hafa glatt.

Atburðir margir um liðin ár 
eru í minni mér.
Óskir góðar sendi þér,
sem vera ber. ]



[ Hilmar ætlar að hjara,
hér með farinn að spara.
Gengur hægt,
andar vægt,
fékk sér hjarta til vara. ]



[ Móðir þú verður brátt,
og hamingjan mun ríkja.
Skrítin sú tilhugsun,
þú að verða mamma.

Það er eins og það hafi verið í gær,
þegar við lékum okkur saman.
Okkar skerf af lífinu,
fengum við oft saman.
Þó það hafi ekki alltaf verið sniðugt,
gerðum við hlutina samt.

Ég óska þér heilbrigðs krílis,
og nógan nætur svefn.
Af allri minni sál óska ég þér,
aðveldari unglings en við vorum.

Hjarta mitt vonar að það verði hún,
samt er því eiginlega alveg sama.
Ég mun spilla því hvort sem það verður,
hey til þess er ég nú.

Þá er bara eitt eftir að segja,
svona í bili allavegana.
Loksins,loksins,
haha ég er með minni bumbu en þú ;o) ]



[ Ég kem úr ykkur,
blóð ykkar rennur í mér.
Andlit mitt speglar ykkar.

Ég er litla barnið ykkar,
sem er orðið stórt.
Þessi bönd sem binda okkur,
fær enginn rofið.

Ég á ykkur svo margt að þakka,
kannski líka eithvað til að álasa.
Þið leidduð mig í gegnum lífið,
ef til vill leiðið þið mig enn.
Það er sárt að sleppa,
en stundum er það nauðsynlegt.

Ég óðum vex úr grasi,
ég er að verða stór.
Takk fyrir allt,
sér í lagi mitt líf.

Ég er enn litla barnið ykkar,
en pabbi og mamma ég er orðin stór. ]



[ Hús þitt ávalt opið er,
fyrir minn maga.
Hann allavega segir mér,
að mat þú kunnir að laga. ]



[ Með hlátri sínum,
færir hlýju í lítið hjarta.
Með skrítlum,knúsum og krumpum í framan,
hann gerir lífið betra.
Stundum hélt ég að hann væri Sveinki,
kominn af fjöllum.
En hann er víst ekki til.

Með stóra hjartað sitt bauð hann mig ávalt velkomna í hús sitt.
Björt blikandi augu hans færðu ró á sál mína,
og skrípalætin bros á varir mínar.
Með nokkrum línum hvetur mig áfram,
í annríki minns lífs.

Það er bara eitt sem brennur á mínu hjarta.

Ertu viss um að þú sért ekki Sveinki?? ]



[ Bíll, myndavél, rúðuþurrkur, selfoss, kaffi, 
rok, myrkraherbergi,  
rautt hús, stúdíó, hraðbanki 
en þó aðallega þú. ]



[ ég sá þig aftur í gær
það þyrmdi yfir mig eins og hægvirk
mænurótardeyfing
ég stóð fyrir framan þig
dofin
hjartað mitt sló hægar en nokkrum 
sinnum áður
við vorum allt í einu saman bara tvö
föst í blárri sápukúlu
augun þín sögðu allt sem segja þurfti
deyfingin smám saman hvarf
sápukúlan sprakk
ég stóð ein eftir og brosti bjánalega
allt innan í mér hrundi með ryki og sandi
hóst.....hóst.... ]



[ Vináttan er væn og ljúf 
vini ég ávallt treysti 
án hans væri veröldin hrjúf 
sem vesæll blautur leisti ]



[ Dagsbrún við dimma nótt
leikur sér.
rekur dökka slikju
næturinnar
hægt, svo undurhægt
undan sér.

Ljósgeislar teygja sig
fyrst í roða 
við brún himins
lengst í austri
eflast svo undurhægt,
vaxa.

Nýr dagur mótast
birtan vex 
fuglar himins
fljúga úr náttstað.
Sólin rís svo undurhægt,
vermir. ]



[ Með ljúfum koss á kinn,
mjúkri snertingu,
blíðum orðum í eyra,
með hlýju faðmlagi.

Augu mín leggjast aftur,
líkami minn titrar,
blóðið þýtur um æðarnar,
varirnar opnast smá.
Hjartað býður þig velkominn. ]



[ Einu sinni var arfakóngur sem rak bakteríu.Aðalviðskiptavinirnir voru afturvirkir. Þegar þeir notuðust ekki við handrið ríkti ætíð ringulreið á bakteríunni. 

Einn af þeim var náungi. Hann var afhentur. Meinlokurnar dugðu ekki og þegar hann lést var farið með hann á nábýlið.Vinur hans, öryrkinn, var ekki lengi að yrkja ljóð náunganum til heiðurs og að launum fékk hann dráttarvél og veiðivatn.

Dag einn kom kvenmaður inn á bakteríuna. Kúnnarnir voru allir skautahlauparar svo að úr varð glasabarn (kvenmaðurinn var sko ekki að hafa fyrir því að ganga með riðvörn!!). Konan var gift og var því eftir þennan samdrátt orðin að kópíu. Enginn vissi hver faðirinn var og því neyddust þeir allir til að greiða dráttarvexti.

Eitt skiptið á leið sinni heim af bakteríunni kom arfakóngurinn við í sambúðinni. Eftir að hafa spjallað eilítið við búðingin fór hann heim að elda pottorma. Hann fékk matareitrun og hleypti brúnum og iðraðist á víxl það sem eftir var vikunnar. ]



[ Nornirnar spinna 
sem mest þær 
mega,
örlagavefi
vesælla mannvera.

Er líf þitt uppspuni?



´87 ]



[ L eyndardómur lífshamingju
á star og unaðar,
r æðst í djúpi sálar þinnar,
a ðeins þar bíður lausnin, lausnar.


1991 ]



[ p b j m f l 
h ö í orð d k 
g e ú ó a æ t u 
þ á
n v s é i. ]



[ Karakter:
frá sér numinn,
gerist sjaldan að hann
reki upp stór augu.

En í dag,
einhverra hluta vegna,
er hann orðlaus. ]



[ Þú að vilja 
sleit þetta upp á yfirborðið
og það væri svo líkt mér
að tárast í heilt ár
sagði hann og ýtti á send ]



[ Eins og dýrið
hennar Fríðu
kemur þú
og ég er Fríða.
Þarf ég 
að líta aftur 
á þig 
til að skilja 
að þú 
ert líka vera? 
Að þú ert 
kanski 
lítil sál? 
Eða þarf ég 
að líta aftur 
á sjálfa mig,
skilja að ég
er ekkert frábrugðin
þér? ]



[ Þrátt fyrir fólkið sem segir mér að þegja
held ég áfram að tala
ég þarf að skapa minningar
því minningarnar eru eldurinn
og mér er alltaf svo kalt.

Hver skildi gluggan eftir opinn?
Hver gleymdi að setja rúðu í rammann?
Rangt fólk verður fyrir rangri sök
Þú getur ekki bara falið þig undir teppi.
Eldurinn er heitari.

Þú verður samt að varast
að brenna burt heildina,
heildin er það sem heldur í okkur í lífinu.
Hvað með hálfa fólkið? 
Er eldurinn þeirra ekki jafn heitur? ]



[ Lýsnar skrýða og skordýr.
Skondnar myndir í blöðum.
Við ökum um í bílum sem skipta ekki um gír,
siglum á óþekktum stöðum.

Taktu upp úr töskunum,
tappana úr flöskunum,
bækurnar eru brenglaðar,
bókahillurnar seinlegar.

Hringeggjurnar hætta að snúast
börn hamingjunnar við öðru búast.
Sólin skýn um nætur-
skugginn grætur.

Fiskur í fötu, ormur í sjó
farinn að heimaní áttina að ró.
Flækist um á föstudögum
gleymir sér í flestum fögum

Endirinn er í dögun. ]



[ Brot úr sálinni

Því að gamla fólkið á ekki dauðann skilinn
og unga fólkið átti aldrei að fæðast
fólkið átti aldrei að hittast.
Við erum ekki hér.

Af því að við erum frjáls
því við vorum aldrei fangar
nema við setjumst ekki niður
við stöndum bara endalaust.

Þá þvældist ég til þín í heimsókn
Þú sagðir að ég væri heimsk
En ég veit meira en margir aðrir...
Blómin blómstra ekki þegar þau eru dauð. ]



[ Ég horfi 
með vatnsbláum augum,
en skynja 
hvorki fegurð náttúrunnar
né lífið sjálft.
Sé aðeins himin og haf
og grasið 
með sína vaxtarbrodda.
Skildi hvorki 
fegurðina, né lífið sjálft.
Því spyr ég:
Til hvers varstu að skapa 
fagra veröld
fyrir þá sem skynja ekki 
tilveru sína.
Hann svaraði og sagði: 
Það lærist. ]



[ Ætla út að ganga,
ævintýrin seiddu,
leið um götu langa,
leðurskórnir meiddu.

Haltra nú á hækjum tveim,
hælsár, blóð mun vætla
upp úr skónum, ég kem heim,
örugglega ætla. ]



[ Vor í lofti, vinur nýr,
vindar blása hlýju.
Grösin vaxa, vetur flýr,
vonin vex að nýju.

Ýlustráið örmjótt hér,
ótal rósir anga.
Lífið úti leikur sér,
létt er hér að ganga.

Rósin fölnar, féll í mold,
flögra blöð til skýja.
Ólgar lífið, elur fold
aftur rós upp nýja.

Skýjabólstrar bregða á leik,
blása vindar þíðir.
Smalinn aftur kominn á kreik,
krækilyngið og víðir.

Sólin hækkar  sífellt meir,
senn við fögnum vori.
Vindar blása, vona að þeir
vetri blása þori. ]



[ Í búri hvalurinn kallaður Keikó
kvaldist af leiða og hafður að leikó.
Hornið bogið,
engu logið,
að hann væri svolítið veikó. ]



[ Þokan læddist 
niður dalinn
og sveipaði hann 
gráum feldi,
sem var gatslitinn,
hélt hvorki 
vatni né vindi.
Sólin þokaði sig
upp yfir fjallsbrúnina
og hellti geislum sínum
yfir þokubakkann
sem flosnaði upp
í miðjum hlíðum. ]



[ Ég minnist litla trésins,
sem stóð við Austurstrætið.
Stofninn var svo grannur
og krónan ekki stór.
Ár og dagar liðu,
krónan og stofn þess gildnar.
Úr jörðu rætur vaxa
líkt og þreyttar hendur
í skauti móður sinnar.
Nú er tréð fallið,
féll af mannavöldum.
Þar stöðumælar standa
og borðaklæddir menn. ]



[ Laus er ég við glaum og glys,
og greið mun leiðin vera.
Leiðin upp er létt sem fis,
því enga synd mun bera. ]



[ Hann ferðast vildi
og sigra allan heiminn.
Hann vissi afar lítið, 
hvað heimurinn var stór.
Hann hafði aldrei ferðast
né farið frá heimahögum.
Heimurinn hans 
voru þúfnabörðin
og litla kotið hans.
Árin urðu að tugum
og ellihrumur varð.
Að lokum kom sá dagur,
er kistan fór í jörð.
Þá varð andi hans svo léttur,
því sálin hans gat flogið, 
og óðara var hún þotin
inn í annan heim. ]



[ Rugguhesturinn ákaft stökk
á stofugólfinu.
Eftir mikið rugg og veltur
að lokum hægði ferð,
en uppgötvaði sár og leiður
að hann var á sama stað.
Á hestinum barnið ljómar,
er það af baki fer,
því í heimsreisu það hafði farið,
en var þó á sama stað. ]



[ Fossinn fellur og stynur,
því fallið er feykilegt,
það afl sem úr læðingi leysist
er ljósið sem hann gefur þér.
Þú kveikir og slekkur á rofa,
skynjar ekkert meir,
en fossinn stanslaust stynur
og orkuna gefur þér. ]



[ Að elska
og vilja njóta
alla daga jafnt.
Þá breytist
þinn innri maður,
þá breytist lífið sjálft.
Þú ferð að meta aðra
og aðrir að meta þig. ]



[ Við elskuðumst í hlýju sólskininu.
Við elskuðumst í svölu tunglskininu.
Við elskuðumst í mjúku skini kertaljóssins,
og loks þegar við skynjuðum tilveruna aftur,
sáum við að jafnvel skuggar okkar
höfðu sameinast í einn!



1997 ]



[ Ég flaug yfir haf,
til að sjá þig þar,
ég hjóp þinn veg,
til að þá þér,
hafið var blát eins og augun í þér,
ég sit hér og bíð eftir þér,
en ei komst þú.

En af hverju ég,
að bíða eftir þér,
ei komstu þú að bjarga mér,
en hver er hér þegar ég fer,
lítil ást hvarf frá mér og þér. ]



[ það er ekkert sem ég hef að segja.
Allt stopp............
Engin hreyfing á vitund minni.
Ef til vill er ég dauður núna
Ekki hef ég hugmynd um það.
fastur við skákborð tómleikans
og ég er skák og mát. ]



[ Lá við að heimurinn hrundi 
Í milljón þúsund búta 
Þegar slitnaði á línunni 
Og
Það eina sem þú skildir eftir 
Var 
Du du du du ]



[ Þegar fingri er bent er með hendi slegið.
Reiði, neitun, æsingur...Sársauki..
Ég er þreyttur... ]



[ Ég negli í púðan..
Finn sjokkið læðast upp handlegginn,
móðganir, svik, lifi í þunglyndi...

Ég negli í púðan..
Finn sjokkið læðast upp handlegginn,
reiðina, ásakanir, lifi í þunglyndi...

Ég negli í púðan..
Finn sjokkið læðast upp handlegginn, sársaukan, heimskuna, lifi í þunglyndi...

Ég negli í púðan..
Finn sjokkið læðast upp handlegginn,
tárin, skjálftin, lifi í þunglyndi...

Ég negli í púðan..
Finn sjokkið læðast upp handlegginn,
kýli vitlaust, heyri brotið, lifi í þunglyndi...

Ég sest niður..
Finn sjokkið læðast gegnum líkaman,
brotin hendi, brotið hjarta, dey úr þunglyndi... ]



[ ég geng í eldlínu
augna þinna

sé þig
sjá mig ekki

og brotna saman í laumi ]



[ Þú minnir mig á skugga,
skugga sem ég losna ekki við.
Þú ert alltaf þar, hvert sem ég sný,
þú ert alltaf þar.

Á nóttinni er ég loka augunum,
finn ég til léttis.
Þar er enginn skuggi
bara draumar og friður. ]



[ Fyllist hjarta, fljótt af gleði.
Friður ríkir, það er von!
Lífið sjálft er sett að veði,
sjá; With the wind, I am gone. ]



[ F relsaðu mig,
Í gegnum þig,
K omdu til mín,
N áðaðu mig. ]



[ I´m sitting here by the window 
and thinking of you.
I´m watching the raindrops
fall from the sky.
I wish you were here
for my eyes are so blue.
Sometimes I think
that life is a lie.

I light up a candle
and pray for you.
For God was selfish
when he took you away.
Now you are asleep
and you´ll never wake up.
But the love that we had
is alive today.

Tomorrow will come
and the sun will shine.
The candle has faded 
but the memorie is mine.
My love for you
is kept in my heart.
And while it is there
we will never be apart. ]



[ Hjarta mitt fyllist 
                   af gleði.
Sál mín fyllist 
               af von.
Ég geng eftir 
             erfiðri braut,

en ég mun komast 
                þangað,
þangað sem 
          ljósið er,
þangað sem 
          lífið er,
þangað að
         lokum. ]



[ I said a lot of things to you,
they were bad and of corse not true,
and now I am fealing really sad,
for all the stupid thing I earlier said.
In these words I am telling you why,
why I hate my self and I want to die...

So when I finally drop down dead,
with a 22.caliber bullet in my head,
and beside me there\'s lieing a note,
a note I crying to you wrote,
and when you read it you will know why,
why I hated my self and I wanted to die...

Becouse of us... ]



[ Ekkert felst í hafi hugans, þar sem
frelsið flögrar milli ryðgaðra greina.
Og ekkert dylst í ljósi skuggans, 
nema ástin sem hefur meiri þrá að geyma.

En þinn stígur seilast undir vitund mína
og þinn vegur yfir stundir mínar.

Því þessi andardráttur klæðir tómið litum, 
rauðar varir skrýddar perlum vetrar.
Þar eru orð sem fanga hug minn
og festa sálina við bergmálið sem lifir hér. ]



[ Féll ofan í rúmið
týndist
viðurkenndi mistökin
og 
fór heim ]



[ Dreymi mig um fagurt fljóð,
svíf um draumaheima.
Kona falleg ljúf og góð,
í minningunni vil geyma. ]



[ Hafið úfið ýfir sig,
lemur kletta og steina.
Kona fögur geymir mig,
hún er ástin mín eina. ]



[ Hamast hjartað inní mér,
af unaðs ástar hita.
Alltaf mun ég standa með þér,
í gegn um blóð,tár og svita. ]



[ Aðfluttur anskoti kallinn er,
situr við tölvufjandann.
Hlær,röflar og skemmtir sér,
við að spjalla við landann.

Konan við imbann skemmtir sér,
bíður eftir kalli.
Og huxar er hann búinn að gleima mér,
á þessu tölvu bralli. ]



[ Lífs er orðinn lekur knör,
líka ræðin fúin,
hásetanna farið fjör
og formaðurinn lúinn.

Því er best að vinda' upp voð,
venda undan landi
og láta byrinn bera gnoð
beint að heljar sandi.

Þar mun brim við bláan sand
brjóta' um háa stokka.
En þegar ég kem á lífsins land,
ljær mér einhver sokka. ]



[ Ei vitkast sá er verður aldrei hryggur,
hvert visku barn á sorgar brjóstum liggur.
<dd><dd>?
Á sorgarhafs botni sannleiksperlan skín,
þann sjóinn máttu kafa, ef hún skal verða þín.			
			</dd></dd> ]



[ Lítil mær heilsar
löndum sínum,
ung og ófróð,
en ekki feimin.
Leitar gestrisni
góðra manna
föðurlaust barn
frá fátækri móður. ]



[ Mér var undarlega innanbrjósts og fór á grænu krána.
Flaug í hug hending og skrifaði 
á servéttu. Þá stóð hún yfir mér stúlkan
með þrýstinn barm í þunnum flauelskjól
og stríðni í augum. Það var á vörum mér
að biðja um skinku og brauð með smjöri
án þess þó vita hvað ég vildi.
En hún spurði hvort ég væri skáld. Ég
hikaði, og hún sagði: Það kom hér eitt sinn skáld,
hann var mjög ungur, veistu hvað um hann varð?
Ég svaraði: Hann hætti að yrkja og fór til Afríku.
Hann dó á besta aldri. Enn trist,
sagði hún, hann hafði svo djúp augu.
Ég bað um glas af freyðandi öli.
Klukkan var liðlega fimm. ]



[ Hann kisi minn 
var vinur minn
merkur köttur var sá
en engan vildi hann flá ]



[ þú tekur sjálfan þig of alvarlega sagði hún, af hverju losarðu ekki aðeins um hömlurnar, slakar á skrúfunum? komdu, fáðu þér bjór og slappaðu af

seinna - þegar hún hafði riðið honum sitjandi í sófanum - grét hún við öxl hans, nei grét kannski ekki en táraðist

- - -

hún sagði honum frá stúlku sem eitt sinn deildi með henni götu, óbyggðri að slepptum þremur húsum, tveimur að rísa og einu skrifli sem hafði staðið um aldur og ævi og fylgst með borginni mjakast nær

varasamar þessar nýbyggingar sagði hún, faðir minn gekk fram á hana í myrkrinu neðan við stigaopið síðar þetta sama kvöld,

blóðið á steypunni-

- - -

og hann áttaði sig á að þótt hann hlustaði með báðum eyrum var hann enn með hugann við brjóst hennar:

hvernig þau bifuðust ]



[ Þá saknaði ég mömmu
hendi hennar á enni mínu
hvernig hún hjúfraði að mér
sat hjá mér
var hjá mér 

Það var fyrst þá
sem ég fann 
hvað ég saknaði mömmu ]



[ Ég er guð, dýrkið mig.
Ég er mátturinn, ég er dýrðin.
Ég er skapari alls, ég á þig.
Ég skapaði þig, ég get eytt þér.

Ef þú óhlýðnast, þá muntu brenna.
Ef þú syndgar, þá skaltu iðrast.
Ef þú breytir rangt, þá mun ég þér eyða.
Ef þú trúir ekki, þá mun Satan þig eiga.

óklárað ]



[ Bergmálaðu
rödd mína, fjall
og berðu 
öllum heima
kveðju mína. ]



[ Ég eitt sinn átti engils rós
en sorgin nú mig kvelur
argur af reiði amor jós
angist sem í hjarta mínu dvelur ]



[ Vera-fara valið er mitt
vansældin mig pýnir
enda ég í fúlum forarpytt
fagnandi strákar mínir?

Barist við að lesa boðorðin,
bölvanlegt er að muna
allir þessir glæpir og raðmorðin
trúirðu virkilega á biblíuna??


vansældin-vorkunnin-eilífðin ]



[ Til hvers er lífið svo erfitt
það að lifa er erfitt
maður veit aldrei hvenær maður deyr
maður lifir í efasemdum
hvenær deyr maður  ??? ]



[ Bækur
opnar
sem
lokaðar
lifandi 
eða 
dauðar
skemmtilegar 
eða 
leiðinlegar
það 
er 
spurning ]



[ Hreppti hnossið
hneppti frá
hrekkti hrossið
heyktist á

ungfrú Afríka
ei-lítið ríka
snót slíka
sá líka.

Þeir sem vilja 
allt skilja,
ekkert dylja,
lygi sig hylja.

í lögum öllum ferða
menn verða
sig herða
ábyrgð bera sinna gerða ]



[ ....

Var það ég
sem sat með þér 
á barnum 
og reykti 13 sígarettur;
drakk flöskubjór,         
sem var borgaður með öllum mínum peningum?

Nei.
Það var í gær.


Gefst upp.
Man þetta ekki. ]



[ (friður)
         barn á hjóli
         blóm í glugga
         bros á vör
         glampi í augum
         hlátur

          (stríð)
         lík barns
         brotin rúða
         tár móður
         sorg í augum

         byssur - dauði saklausra
         sprengjur - eyðilegging

          (friður)
móðir stendur út í glugga, finnur ilminn af nýútsprungnum blómum, heyrir hlátur barns síns sem er á hjóli í garðinum. hún fær glampa í augun, hjarta yfirfullt af ást á saklausu lífi.

          (stríð)
skyndilega þagnar hláturinn, rúðan springur, blómin hverfa, augu móður fyllast skelfingu er hún sér að saklaust barn sitt fær skot í hnakkann, hjartað yfirfullt af sorg eftir saklausu lífi. ]



[ Þú sagðir að val þitt væri einfalt þú vildir algjörlega//fullkomlega aðskilja þig frá mér, með það í huga að eftir 10 ár munt þú þekkja mig alveg jafn vel. Núna er ég virkilega að reyna að forðast einmannaleikann með því að standa í símaklefanum í leit að nýrri addressu. Vælandi ástarjátningar á óskýru tungumáli rifjandi upp að við hefðum átt að hlaupa burt þegar við sögðumst ætla að gera það.

Þú sagðir, \"ég held við séum alltaf tvö föst saman á endanum\"
Ég sagði, \"mjög líklega\"
Þú sagðir, \"ég veit ekki hvað ég á að gera, ég gæti skrifað nóbelsverðlaunabók um þig\"
Ég sagði, \"hmmm\"

Ég hringdi í þig til að heyra andadráttinn komast að því að þú þarfnaðist mín ekki, ég misskildi orðin. Væri til í að segja þér að þú fékkst mig til að segja ekkert í svo mörgum orðum og þú fékkst mig til að trúa að trúa yrði ótrúlegt.

Vild við hefðum farið burt þegar við sögðumst ætla að gera það... ]



[ 12:51
Horfi á þau 
með forskrúfuð 
augu.


12:52
Dreymi um sterka raflostinn.

15:09
Missi hjartsláttinn. ]



[ Glamrr...
Það glamrar
í tönnum mínum.
Veturinn er kominn.

Ahhh...
Komin inn í hlýjuna
frá kuldanum.
Fæ mér heitt kakó

Veiiii...
Bruna niður brekkuna
sólin glampar á heiðskýrum himninum.
Þetta er æðislegt

Æææææ...
Fór of hratt.
Mér skikaði fótur,
fer á kollhnísum niður brekkuna.
Skíðin eru brotin.

Breeeest...
Svellið brestur undir fótum mér.
Ég kemst ekki upp -sekk dýpra.
Vatnið er kalt.

HJÁLP!!!
HJÁLP
hjálp
... ]



[ Ég er hnefi hermannsins
reiði hans og vilji 
og þú;
þú ert öruggt skotvopn andstæðings ]



[ Þessi tilfinning,
djúp og dökk
hún togar
sleppir ekki.
Hjartað hverfur
í hyldýpi myrkurs.
Ég finn fyrir dimmunni.
Ljótar myndir
í höfðinu á mér.
Ég vil ekki vera svona.
Ég neita að vera svona.
Er svona samt.
Af hverju hættir
þetta ekki?
Draugar fortíðarinnar
þeir ásækja mig.
Reyna að segja mér fyrir verkum.
Sólin skín ekki í hjartanu.
Hún þykist skína í brosinu.
En glampinn af gervi ljósi
glæðir ei varma í sál. ]



[ Öskraðu. Fólk heyrir.
Það er löngu hætt 
að gera nokkuð í því.

Á vit einmanaleikans
á vit þagnarinnar.
Hver á að koma
færandi hendi
þegar fingurnir
eru hættir að grípa.
Þegar fingurnir 
eru hættir að vera. ]



[ Þegar ég læsti dyrunum
var ég viss um
að það væri ástæða fyrir því.

En þegar ég sá að lykillinn var úti
mundi ég
að það var engin ástæða

Og nú þegar ég er læst inni
næ ég ekki samhenginu ]



[ Fyrir löngu var maður krossfestur,
hengdur upp á spítu og negldur þar við.
Á jörðunni var hann álitinn einhver gestur,
sem fór ekki saman við margra manna sið.

Þessi einhver var ekki sá er við sáum,
sí betlandi um pening og sleikjandi ryð.
Heldur var hann maðurinn sem á himninum bláum,
situr við Hans hægri hlið.

En eftir að hyggja var hann góður maður,
fórnaði sér fyrir sína.
Þótt margir hafi trúað að orð hans væru þvaður,
þá hitar hann upp sálu mína.

Guð blessi son sinn... ]



[ Er við siglum saman yfir blóðrauðan sjó,
sofandi og blinduð af ást.
Vid vitum ekki að í nótt einhver dó
& við sorg við brátt munum kljást. ]



[ Missti kjarkinn,
táraðist á götunni.
Andadrátturinn lyktaði eins og dauðinn,
augun öskruðu morð. ]



[ nei ]



[ Búin
Útafhverju?
Hætta þau?

Hvað græða þau á því?
Út úr kú marr! ]



[ þrútin augu stara inn í sál mína
þau stinga mig,
og brenna göt á mig
það flæðir út ljós
og þú drukknar í tilfinningaflóði ]



[ Þú dróst upp myndir og sagðir:
Þetta er ég.
Lítil og góð.
Ég leit ekki einu sinni á þær.
Ég veit að þú ert ekki lítil og góð.
Þú otaðir myndunum að mér og sagðir:
Sjáðu mig.
Litla og góða.
Ég lokaði augunum.
Mundi þegar þú hafðir komið heim 
með blóðugar hendur sakamanns
og nauðgaðir mér með orðunum
sem flóðu úr kjafti þínum
eins og hugtök tíð í helvíti.

Þú ert ekki lítil og góð! ]



[ Og þó svo skýin falli?

Ég sá hvað himininn var blár
þegar ég kynntist þér.
Ég fann lyktina af grasinu
þegar ég kynntist þér.
Ég heyrði fegurðina í regninu
þegar ég kynntist þér.
Ég fann titrandi snertingu vindsins
þegar ég kynntist þér.

Þú gafst mér þetta
og hljópst svo í burtu.

Þú sagðir að þó svo skýin falli,
þá finnum við samt.
Ég finn.

Og þó svo skýin falli,
þá kynntumst við samt. ]



[ Ekki lækna mig með þessu.
Þá verð ég meira veikur.
Veikur asni á stultum 
sem heldur að hann sé herra almáttugur
og dettur svo niður og deyr.
Úr veikindunum. ]



[ EF
   orð
       væru
            bara
                 til
                     á morgnanna

ÞÁ
   myndi
         ég 
            ekki 
                 skrifa

LIFA ]



[ Stundum er jörðin hvergi nálæg,
það er eins og himininn sé ekki til.

Mýktin er algjör,
blanda af bómul og hlýjum sjó.

Góðlegur hlátur, einlægur grátur,
hlýleg og dúandi ró.

Þú kemur í kvöld, og ert fram á morgunn,
síminn hringdi og draumurinn dó. ]



[ þú stalst mér
þú stalst hjarta mínu
ég stal vinu þínum
en fyrigefðu mér! ]



[ Snjókornin falla niður úr skýjunum
þau eru firverandi regndropar
þegar það fer að snjóa þá er himinninn fullur af skýjum.
Þegar sumarið kemur þá hverfur 
snjórinn og verður aftur af regndrodum. ]



[ Afhverju að vera að rembast við að semja ljóð? 


Af því það er búið að semja öll bestu ljóðin. ]



[ Við sátum stíf hvort öðru hjá,
sæt eins og nýgift hjón.
En eins og dögg fyrir sólu þú fórst mér frá,
& sagðir: "Ég vil þig ekki Jón"...

Hjarta mitt brást og sálin ónýt,
er þú sagðir þetta við mig svo köld.
Og svo þegar til baka ég lít,
þá verð ég að segja að ég dó þetta kvöld. ]



[ að drýgja déskoti flott
dánumanna verk
nokkuð gaman var og gott
gerðist fræg og merk

frúin er þyggja þurfti
þjónustu þá
er henni lá á
Gaf sig á tal með durti. ]



[ Hér sést ei sjór
Hér syndir ormur stór
Hér í tíð og tíma
Hér töluðu í síma
Hér er mikil mennt
Hér mikið getur fennt
Hér synda á sundi
Hér sitja marga fundi
Hér gættu menn fjár
Hér lækna menn sár
Hér búa fögur fljóð
Hér fræg voru ort ljóð
Hér eru hin helgu vé
Hér ei langt frá KHB
Hér eru góðir læknar
Hér og betri meinatæknar
Hér senda sumir póst
Hér líta sáralausir á hóst'
Hér eru líka leysi hjóna
Hér var lítil stofa prjóna
Hér er líka laglegt skass
Hér lék Ísleifs Árni djass
Hér fara margir menn ferða
Hér minna sig passa verða
Hér hýrast á hótelum gestir
Hér hreppa menn engar pestir
Hér grær landsins stærsti skógur
Hér situr mannsöfnuður nógur
Hér virkja menn vatnið
Hér vona allir að þið batnið
Hér um skóga geta menn skokkað
Hér hafa menn rjómann strokkað
Hér skín oftast sól og sæla
Hér sjást engir væla ]



[ Nú má sjá, þá er þyggja en ekki byggja,
hvað þá bæta land. 
Treysta má það tryggða band. 
Reisa rönd, rétta upp hönd, fá á bossann vönd að launum, 
hlúa að gömlum kaunum.
Allir vilja eitthvað skilja, milli gilja, 
vísur þylja, hestar hryssur fylja.
Éta mat, á sig gat, æla í fat eftir hrossaat,
þar við sat.
vefja verðlausa bleðla sem peninga seðla,
sífelt sig eðla.
ekki lamast, heldur hamast 
það er tamast.
Hættu að væla, farðu að pæla, 
engum sem skæla, má hæla.
flík af fleginni tík fæst ei slík á hverri brík,
sért ei rík. ]



[ Að langa í og láta eftir sér,
leyfislaust hafa á brott
leika þá á minni mátt
Hafa svo um það hátt
hrekkja þannig, er ekki gott
En hvað þykir þér.

Að láta lítið fyrir mikið
létt má teljast svikið. ]



[ Að vilja vel,
vinarþel,
ágætt ég tel,
aldrei sel.

Umhuguð ýmsum er
afdrif vina sinna ]



[ Viltu fara að koma,
eigum við að fara að jæja?

Bíddu aðeins, eitt augnablik,
bara uns ég er til.
Dokaðu við, dveljum eilítið lengur.
Hérna er gaman, að sitja saman,
förum ekki fet.
Okkur liggur ekkert á!
Vil ég vera, hér fyrir víst
og ekkert gera.

Jamm og jæja,
jæja já.
Leggðu af stað, leggðu af stað
láttu ekki bíða eftir þér.
Flýttu þér, strax, flótt, fljótt,
farðu nú að koma.
Drífðu þig, ekki drolla við þetta,
déskotans tafir endalaust.
Ekkert hangs, endilega komdu nú,
einskis til slórið er.
Hana nú, Haskaðu þér af stað,
Hræðilega ertu lengi. ]



[ Öll þau orð 
sem ég vil hafa sagt
ekki einnungis við þig,
heldur allan heimin,
komast ekki að.

Því ekki einnungis þú
heldur allur heimurinn 
grípur frammí fyrir mér.
og ýtir orðum mínum burt
svo ég komist ekki að

Það er svo margt 
sem gengur á 
ekki einnungis þú
og allur heimurinn,
einnig ég ]



[ Blóðrissa hendur þíg bár\'u inní heiminn,
burtséð frá foreldra pínu og kvöl.
Frá barnæsku hefur þú kannast við keiminn
af hversdagsins armæðu, veraldar böl. ]



[ Tek L-ið
og læt það aftast.

Þá standa þeir þrír
saman
en þó óskiljanlegir.

Aftasti kyssir 
miðjuna og fær á sig nýja mynd.

Nýja myndin er talin 
átta sinnum 
á eftir hinni gömlu,

þ.e. í hinu alíslenska. ]



[ Veggjakrot og gaddavír 
máluðu götur Vancouver 
með gylltum og stórum stöfum.
Reið æska hafði skrifað 
\"born dead, i dont care\",
eina sem ég tók eftir 
var ég sjálf sitjandi í bílnum. ]



[ Við fyrstu sýn 
þú freistaðir mín
ég vil fá þig
en villt þú mig? ]



[ Ég flaug yfir haf
til að sjá þig þar
ég hljóp þinn veg
til að ná þér
hafið var blát eins og augun í þér
ég sit hér og bíð eftir þér
en ei kemur þú 

En af hverju ég
að bíða eftir þér
ei komst þú að bjarga mér
en hver er hér þegar ég fer
lítil ást hvarf frá mér og þér. ]



[ Hér er rós til þín @->->--
frá mér hún er fyrir ástina mína til þín
ég vil að þú eygir þessa rós @->->-- um miningu um mig
en ég mun deygja þá veistu að ég er hjá þér og gæti þín
ef það ringnir er ég að gráta til þín
ef þú ert dapur sendi ég vind til þín
ef hamingjan er með þér sendi ég brosandi sól til þín.

Þegar þú ert orðin eldri þá gleymuru mér þá verð ég döpur
en þegar þú er að fara degja rifst þetta upp fyrir þér að ég er engill
sem vendaði þig í lífinu
þegar þú dóst varð fólk dapurt en ég bíð eftir þér 
Þú verður engill, engillin minn
þegar þú komst varð ég glöð en þú varst dapur að deyja hér ]



[ Með nætursaltaðar varir þá gengur hún upp að andliti mínu.
Hún er með reykmettaðar tennur og flúorlituð brjóst.
Tónlistin sem hljómar er eftir erlendan höfund, sem að lifir víst hressandi lífi við bága heilsu.
Þegar ég spyr hana hvort hún vilji koss,
þá hlær hún og segir ha, síðan fer hún að pissa.
Ég borga leigubílinn með herkjum og kem henni undir sæng en sofna þó ekki því við og við þá þarf hún að æla.

Tuttugu og tveimur árum seinna þá þá skýst ég með sama áhuga út í apótek fyrir hana og sæki beinþynningarlyf sem hún tekur reglulega. ]



[ Þegar ég syndi þá skiptist ég á 
að telja ferðirnar
og að telja þær ekki.
Þegar ég tel þær þá líður mér líkt og ég sé að fara í próf í þýskum háskóla.
Eftir slíka sundferð þá fæ ég mér yfirleitt hrökkbrauð með osti og hálft mjólkurglas og sofna síðan klukkan þrjár og hálfa mínútu yfir níu.

Stundum þá gleymi ég að telja ferðirnar.  Þá finnst mér eins og lífið sé til í alvörunni og  finn þá að tíminn er það ekki, því þegar maður ruglar tímanum saman við lífið þá tapar maður yfirleitt sjónum á hvoru tveggja, hins vegar þegar maður telur ekki mínútur eða ferðir þá eru oft teljandi líkur á því að maður verði hamingjusamur uppúr þurru. ]



[ Kinnar mínar verða rjóðar
þegar þú segir - ég elska þig.

Fiðrildi fljúga um í maga mínum
þegar þú kyssir mig.

Hjarta mitt slær ofurhratt
þegar þú heldur utan um mig.

Er ástin ekki dásamleg.

Svíf um á rósrauðu skýi og held í hönd
þína, hjúfra mig að þér.

Þú ert svo mjúkur - samt svo harður,
verndar mig.

Stjörnur himinsins skína í augum 
mínum þegar ég lít á þig.

Það þarf engin orð - augnráð og snerting
segja það sem þarf.

Það þarf enga sól í okkar heimi - 
þú ert sólin í hjarta mínu.

Kinnar mínar verða rjóðar
þegar ég segi - ég elska þig. ]



[ Ljáðu mér eyra,
sagði gamli maðurinn sem var í brúnu jakkafötunum og sat í ruggustólnum.
Hann saug fast upp í nefið
og ég sá þegar tóbakið þyrlaðist upp eftir nasagöngunum,
upp í höfuðkúpuna.

Ég skar af mér eyrað
og ljáði honum. ]



[ hrátt kjöt hrynur
fellur af himnum ofan
það rignir blóði
hellidemba

af hverju verða allir rauðir nema ég? ]



[ Hjá ögrun
stend ég á reiðiskjálfi.

Á ég eða ekki? ]



[ Grúfðu í greipum mínum,
gráttu söltum tárum.
Breiddu úr barmi þínum 
og bættu úr mínum sárum.

Fórnar fögrum dögum,
frama, valdi og ríki,
miðar mildum lögum
mædd frá barnsins líki. ]



[ Sætur ilmur hugans
læðist um vit mín
og grefur sig djúpt í fylgsnið.

Ég get ekki hætt 
að hugsa.

Ég get ekki hætt að hugsa um 
hugsunina um þig! ]



[ Stingdu, skjóttu, starð´á mig,
settu hatrið oná mig.
Hræddu, hrjáðu, hreytt´í mig,
hristu myrkrið yfir mig.

Ég-get-þolað-allt.

Máðu, meiddu, myrtu mig,
muldu eitrið uppí mig.
Kýldu, kreistu, kremdu mig,
kræktu augun úr mér.

Ég-vil-finna-allt.

Vertu ég og haltu svo áfram. ]



[ Mig dreymdi draum
sem var martröð.
Ég lifði draum,
sofandi, lifandi.

Hann var aleinn,
grýtti steinum í glugga
í dægrastyttingum.
Sat í stól á næturnar 
og las Biblíuna aftur á bak.
Hann býr í draumnum mínum.

Ég átti draum
sem var martröð.
Ég lifði draum,
vakandi, blindandi.

Ég hitti hann
eða hann hitti mig.
Hann brosti til mín
og hélt áfram að kasta steinum í glugga.
Hann býr í götunni minni. ]



[ áðan núna seinna
hlæ ég græt ég

norður niður langt
hleyp ég skríð ég

bláar litlar flugur
fljúga suða ]



[ Viltu koma með mér í ferðalag?
Ég fer í dag með poka
sem er bara lítill.
Ég geymi allt sem við þurfum,
í litlum poka.
Húfu, skó, hamingju,
brauð og von.
Viltu koma með?
Við skulum gifta okkur 
og eignast tvö lítil börn.
Eða er einhver önnur?

Börnin okkar eignast líka
húfu, skó, hamingju,
brauð og von.
Þau verða glöð,
eins og við.
Giftast og lifa góð
til æviloka.
Eða er það einhver önnur?

Sendu mér bréf með svari.
Viltu koma með?
Það verður ljós hjá okkur
alla daga og líka nætur.
Ljósið kemur úr litlum poka.
Það skín hjá okkur,
á öllu ferðalaginu.
Við förum í dag
og komum aldrei aftur,
nema bara næst.
Eða er það einhver önnur?

Ég fer núna.
Viltu koma með? ]



[ Gat ekki.
Þannig að sálin mín strauk; og ég tók hænuskref
út í myrkrið. ]



[ eins og teygja
draga þeir í mig
hvor í sína áttina
koma, fara, lifa, deyja
hlaupa, hoppa, dansa, stoppa

útteygð, kengbeygð
langþreytt, sísteytt

STOPP!
komið að mér
hvað ég vil
hvar ég vil
hvern ég vil

á meðan ég enn get ]



[ Dulítill hvolpur frá Skáni
varð fyrir óvæntu láni
er konu hann fann
brátt af honum rann
þá þeystu þau burtu á Fráni ]



[ rýni gegnum þokumistur
gráar mýs á götu
saltstólpar
standa vörð
um valinkunn stræti

þú
falin bak við bros gærdagsins
von morgunsins
tár dagsins

ég
hræddur
kvalinn
falinn

kanski við gætum farið,
verið,
gengið saman? ]



[ Ástin hún er blind.
Hún er eins og lítil mynd
Sem er málað á rauðar slettur
Og í miðjunni er klettur
Klettur sem að stendur í vegi fyrir mér
Stendur og heldur þér. ]



[ Þegar ég horfi á þig,
þá brosi ég,
þegar þú brosir,
þá brosi ég.

Ef þú hlærð,
þá hlæ ég,
ef þú segir brandara,
þá hlæ ég.

Þegar þú skammast þín,
þá sé ég það á þér,
þegar þú segir \"fyrirgefðu\",
þá finn ég það.

Þegar ég hitti þig,
þá brosi ég,
þegar þú heilsar,
þá fyllist ég gleði.

Þegar við tölum saman,
þá fyllist ég gleði,
þegar þú hlærð að mér,
þá finn ég að þér er alvara.

Þegar þú horfir á mig,
þá verð ég ánægð,
þegar þú ferð,
þá brosi ég, því ég veit að þú kemur aftur. ]



[ Boðskap drottins víst sér völdu,
virtu í öllu þjóðar hag,
vopnin bitur fljótt þeir földu,
friðinn héldu þennan dag.
Þorgeir goði kaus þar krossinn,
kynnti lögin snjöllum róm,
sínum goðum fleygði í fossinn,
fól í elfu heiðindóm.

Kirkja Drottins, þú sem þekkir
þúsund ára gönguferð,
þöglir muna þínir bekkir
þjóð sem deildi smáum verð.
Löngum þó að mistök manna
marki spor á hreinan skjöld,
blessun veitti sífellt sanna,
sárin græddi á hverri öld.

 Kirkja drottins, ár og aldir
örugg reis sem bjarg á jörð,
orðið heilagt ótrauð valdir
alltaf þinni breysku hjörð.
Friðarboðskap Krists þú kenndir,
kveiktir trú í hjarta manns,
ávallt fyrr og enn þú bendir
öllum leið til frelsarans.

 Kirkja drottins, hrelldum, hrjáðum,
huggun ert í hverri raun,
og af kærleik öllum smáðum 
ávalt boðar sigurlaun.
Vertu stöðugt ár og aldir,
athvarf þess sem veikur fer
svo þú sterk og staðföst haldir
stöðu guðs á jörðu hér. ]



[ Þegar lygna ber við báru
blóðrautt sólarlag,
ryðst hér framm úr rústum dagsins
rökkurbandalag.
Sveipar dalinn dularslæðum,
drýpur þögn af grein.
Sefur brim á svöluvogum,
sorg mín vakir ein. ]



[ inní hugarheim
sem ég 
ekki þekki

lít ég nú
sem aldrei
áður, þjáður

hrökklast frá
sem hræddur
maður, glaður

fer til baka
sem breyttur
piltur, villtur ]



[ snjórinn féll eins og frosið vatn
niður á hann
sem lét snjóinn falla á sig
eins og frosið vatn

hann horfði á tunglið
í sitt hinsta sinn
og tunglið skein á hann
líkt og það væri hans hinsta sinn

hann brosti við köldum örlögum sínum
er hann fann lífið fjara smám saman út
og lífið brosti við köldum örlögum hans
fjarandi smám saman út

eggvopnið lá blóðugt við hlið hans
og notandinn löngu farinn
skiljandi eggvopnið blóðugt við hlið hans
löngu farinn

snjórinn féll eins og frosið vatn
niður á hann
hann horfði á tunglið
í sitt hinsta sinn
og brosti við köldum örlögum sínum
er hann fann lífið fjara smám saman út
á meðan eggvopnið lá blóðugt við hlið hans
var notandinn löngu farinn ]



[ ég er viðkvæmur í dag
og ég veit að 
ef ég verð fyrir áfalli
mun það svarta og myrka 
sem hefur falið sig bakvið 
geðheilbrigði mitt
sleppa út 
og mun ég þá
kynnast matnum á kleppi

ég er viðkvæmur í dag
og vil ekki heyra svona 
kjaftæði frá þér
láttu mig bara fá alla peningana
úr bankanum
og þá getum við báðir 
haldið lífi okkar áfram 
eins og við lifðum því í gær
heilbrigðir ]



[ í gegnum tárin
sé ég glitta
í bros

fyrir ofan brosið
renna droparnir
og hverfa

niðri á borðinu
er skorinn
laukurinn ]



[ Ísland æviskeiðið;
Reykjavík,
upphaf og endir
á leiðinni kemur maður við
í stórum merkilegum bæjum;
stóru viðburðunum í lífinu

en samt bið ég þig
að gleyma ekki
litlu sjávarþorpunum ]



[ Við ætluðum alltaf að vera saman
En ég sé að það gekk ekki vel
Alltaf átti að vera svo gaman
Ég dagana tel

Ég bíð eftir að síminn hringji
Ó bara ef hjarta mitt syngji
En það gerir það ekki
Mér finnst hjarta mitt bundið við hlekki

Ég get þér alls ekki gleymt
Þú hjartað þitt hefur hjá þér geymt
Ég elska þig enn þá alltof heitt
mér þykjir það afskaplega leitt. ]



[ Hvort sem sólin rís
eða sígandi hnígur,
golan kyssir
eða vindurinn gnauðar.

Hvort sem droparnir falla
eða rigningin lemur,
fuglarnir syngja
eða þegjandi hvílast.

Þá vil ég hafa þig hér
við hliðina á mér,
því ég fann þig
og neita að sleppa. ]



[ í heimsins bál
hert eru stál
styr er háð,
bygging afmáð
skugga sprengju í  skipt er um stjórn
skuldin greidd upp með blóðugri fórn
munt þú sjá varandi frið?
vilt þú fá varandi frið?

rústunum í
rís upp á ný
með hatur rautt
líf gleðisnautt
öldur ofbeldis breiðast út enn
brimið skvettist á saklausa menn
bjóstu við varandi lausn?
býrðu við varandi lausn? ]



[ Hann sér mig ekki
Horfir í gegnum mig

Ég er ekki nógu 
Grönn
Sæt
Vinsæl
Nógu róleg
Skemmtileg
Og undirgefin

Hann heyrir ekki í mér

Ég er ekki nógu
Gáfuð
Skemmtileg
Fyndin
Nógu afslöppuð
Er of opin

Hann sér mig ekki
Horfir í gegnum mig

ÉG ER HÉR - SJÁÐU

Ég er kannski ekki
Sæt
Grönn
Vinsæl
Fyndin 
Og undirgefin

EN ég er 
Góð
Elskandi
Traustverð manneskja

Kannski er það ÉG sem er 
OF GÓÐ FYRIR ÞIG ! ]



[ Horfði útum gluggann í leit að spegilmynd af þér 
sá norðurljósin og þokuna 
fjúka fram og tilbaka með vindinum 
og mér var skít sama. 
Allt sem ég sagði fyllti uppí ófylltu eyðurnar
og þú blaðraðir og blaðraðir, 
bað til guðs að þú myndir bara þegja.
Á döpru sunnudagskvöldi 
keyrandi reykjanesbrautina 
í leit að ást ]



[ Sérðu ljósið þarna í glugganum?

Já; 
oftast er það samt slökkt. ]



[ Múlar gætu hentað ágætlega
á málverkin sem þið skapið svo 
ofboðslega
á hverjum morgni. ]



[ knobobobknobobobknobobobknobobobknobobobknobobobknobobobknobobobknobobobknobobobknobobobknobobobknobobobknobobobknobobobknobobobknobobobknobobobknobobobknobobobknobobobknobobobknobobobknobobobknobobobknobobobknobobobknobobobknobobobknobobob ]



[ Eins og reiður nashyrningur
göslast ég áfram
og horfi beint fram á veginn

Eins og reiður broddgöltur
bruna ég heitur áfram
og leiði umhverfið hjá mér

Eins og reið skjaldbaka
staulast ég áfram
síðustu metrana
án þess að taka eftir því

Fjörutíuogtvöþúsundeitthundraðníutíuogfimm metrar eru liðnir ]



[ ér að springa, það rótar inní mér taumlausar tilfinningar sem þeytast til allra átta, brátt ég fer því þessi tilvist hér er eins og ver að ber. Verð að yfirstíga óttan, þótt að það þýði flótta. Hverfvult brosi ég og í háana skima um þróttlausar sálir sem mig biðja um stoðir. Ég hef ekkert að bjóða nema endurspeglun á það sem engin þolir. Forvitni mig dregur áfram inni súrealísk frávik. Er ég látin bíða eftir öryggi og frelsi, til læra allt sem hugur minn girnist.

Ég man eftir krullóttum sporðdreka sem mig dáði en svo hæddi, án þess að fá mig til að kikna. Ég í brjálæði girndist að fá það sem ekki mig vildi. Ef örlögin hefðu aðeins fengið sínu fram þá hafði hjartað mitt lifað lengur en það brann. ég mundi aldrei elska annan mann. Sporðdrekar bíta en í vatnsbera mundi ég drukkna. Hvað var ég að hugsa! útí djúpa endan ég stökk, frökk um að verða ekki sökkt af mótbárum kúlistans þótt með visku sé rausn. 

Klókóttu hálfvitar, er ekkert þar, hvar er þetta kort sem er talað um svo oft. Er raunverulega ekki til neinn raunveruleiki, er það ekki óraunverulegt? Hvernig einveran hefur okkur blekkt, ekkert hefur verið fjallað um þjálfun hugans. Afhverju leyfum við þeim, að halda okkur heimskum. með þessum lúmsku prettum þeir halda okkur í skefjum, hefjum byltingu gegn takmarkaðri fjölmiðlun, hagstæðari tilvist er í seilingu, ef við stöndum saman í einingu, allt sem er tengir okkur. ekki einn flokkur,  allt sem er ekkert og ekkert sem er allt. ]



[ Samfarir í sólinni
skýin sáu það
samfarir í sólinni
og hvorugt fékk það ]



[ Hálfi guli máni ég sá þig fljóta á tjörninni
í skóginum. Ég lagði mig í frosið grasið og horfði.
Horfði á þig sigla fram hjá mér, fljóta eins og í draumi.

Ég henti mér útí og hélt í þig dauðahaldi 
eins og kona sem hefur verið kastað í drekkingarhyl
nornir þær fljóta og ég hafði jú þig 
ó tærguli máni, þú hálffulla tungl 
bjargvætturinn í hylnum
helblái máni ég þekkti þig svo vel
þessi guli vinur í nauðum.

Meyja, litla stúlka, syndug og svört
tunglið tunglið taktu mig
og þarna flaustu eins og í draumi
þú sýndir mér stjörnur og ókunnug lönd
þú sýndir mér annarra nauðir
þú sýndir mér syndir, þú sýndir mér þrá
og mannanna eilífu raunir.

Þú hálfguli máni ég sá þig fljóta í tjörninni
í skóginum forðum. Ég lagði mig í frosið grasið og hugsaði.
Ímyndaði mér ég væri þín að eilífu
ó tærguli máni 
ég sökk eins og steinn
syndir eru þungar
nornir þær fljóta
en ímynd þín var aðeins spegilmynd
stjörnurnar hurfu mér sýnum
á endanum bara þetta hálfdauða tungl
sem sökkti syndum mínum. ]



[ Eitt skref.
Myndavélar smella af
í gríð og erg.
Leikkonan er komin út um dyrnar, fjölmiðlarnir biðu eftir henni.
Hún brosir í gegnum tárin, en finnur innra með sér fyrir sársaukanum.
Órafjarlægð í burtu, degi seinna,
skoðar ung stelpa tímarit.
Sér mynd af konunni, segir:
Rosalega vildi ég vera fræg. ]



[ pisssa 
búið
bless! ]



[ Hvar er draumurinn. 
Hvar er glaumurinn.
Er þetta allt lygi.
Eða bara tóm lygi.

Ég veit ekki af hverju.
Ég veit ekki hvernig.
En það bara gerðist.
En hvernig..
Ég bara veit ekki.
Eða...
Eða var þetta bara draumur. ]



[ Ég skil ekki 
Ég bara veit ekki
Ég bara fatta ekki
hvernig gat það gerst
eða gerðist það 
kannski
en af hverju
hvernig 
hvers vega 
það gat gerst í gær 
eða bara hinn
eða gerðist það ekki
Jú
það gerðist. ]



[ Þú borin ert úr kirkju
eins og dánumanni ber
nú þjóðin grætur þögult
við minninguna af þér.

Og ég sé það gegnum tárin
að jörðin grætur með
stóðhestarnir stoppa
og borgin lútir þér.

Þeir þrautsegir nú munu
yrkja erfiljóð um þig
litlu börnin munu minnnast
og syngja um sína hryggð.

Mín kveðja og mitt loforð
til sjálfrar mín og þín
er minningin um skáldið
manninn og verkin þín. ]



[ Í Írak dvelur andskoti og liggur sem ormur á fé
í USA er bjáni einn sem lét honum vopnin í té
sýklavopn, tundurdufl og kjarnorkukraftur
...núna vill hann fá vopnin sín aftur...

Í norðurhluta Kóreu er rannsókn ein í fullum gangi
ríkisstjórnin þar bera gereyðingarvopn í sínu fangi
Bandaríkjastjórn er hjartanlega sama um það
...dreymir bara um olíu Íraks og peningabað...

Í Serbíu liggur einn ráðherra í líkkistunni kaldur
til Íslands ferðast hans illgjarni reiði dánarvaldur
hefndin sæt í lofti fyrrum Júgóslavíu liggur
...meðan herinn í USA alla peningana þiggur...

Í austurhluta Íslands mun allt fyllast upp af mold
þegar virkjun verður reist á okkar ?óspilltu? fold
eftir eina öld og fjárlagahrun mun hún svo hrynja
...en við höfum samt drulluna miklu til minja...

...

Ég er hættur að hugsa um þetta helvítis mál
læt ekki annarra manna klúður eitra mína sál
farinn að hugsa aftur um minn eigin hag
...Bagatello og Heineken voru á útsölu í dag...

...

Þó heimur vegna nokkurra fífla falli bráðum saman
reyni ég samt að hafa það helvíti gaman
fyrir framan imbann með kertaljós og teppi
...horfi á stríðsglaða vitlausa bandaríska
eiginhagsmunasekki og fitukeppi... ]



[ orð eru einum of fá
til að lýsa minni ástarþrá...

ég gæti skrifað um stjörnur í augunum
neistana í taugunum
um brosið þitt æpandi fagurt...
er ég sit hér við borðið
og reyni að finna orðið
er málfar mitt alltof magurt...

ekkert vit er að finna í mér
þegar ég lýsi ást minni á þér...

enga setningu mun ég sýna
sem fangað gæti fegurð þína... ]



[ ?bagdad? mínus ?gda? myndar orðið ?bad?
?usa? mínus ?u? plús ?d? myndar orðið ?sad?
ríkisstjórn bush er skipuð afturhaldsköllum
með putta og nef sín í rassgatinu á öllum...

þó írak hafi vopn eru það vopn frá bandaríkjum
þau er kannski falin í byrgjum eða djúpum síkjum
kanar leita reiðir að nálum í stórum heystakki
finna ekki neitt því vopnin sjálf eru á flakki!

evrópuþjóðir hlusta í blindni á bush og hans ræður
fáir mótmæla ? bara frakka- og þjóðverjahræður
innrás í írak er greinilega á döfinni ? gerist fljótt
ég ætla að loka mínum augum ? því þetta verður ljótt!

innrásir hér á landi tíðkast einnig í miklu magni
alcoa platar alla ráðamenn heimska með lagni
náttúran á ekkert val ? er kæfð í nokkrum skjölum
mótmælendum þagna en með miklum sálarkvölum...

vesturbæjarmæður ræða málin fram og aftur
en í setningum þeirra er mjög lítill kraftur
sumir vilja stríð og mengun ? aðrir vilja frið
aðrir segja að þetta komi okkur ekkert við!!!

kannski á maður bara að loka eyrum og þegja?
á morgun kemur allt í ljós ? hverjir munu deyja
náttúran í kárakúkum liggur á dánarbeði veik
málefnin í miðausturlöndum eru löngu farin í steik...

fyrir mitt leiti og fjölda annarra ljóðskálda hér
segi ég: ?djöfull er kominn mikill hiti í mér!!!?
mér gæti ekki verið sama um morð á saklausum
eða heimskuna í andvana ráðuneytishausum!!!

ég mótmæli virkjun ? ég mótmæli stríði
reiði mín getur ekki dvalið lengur í hýði
ég verð að segja mitt álit ? og segja það hátt
ég vil frið, ég vil náttúru og ég vil sátt!!!

innrásir hér, innrásir þar, innrásir allstaðar!
hvergi kemst maður í skjól og öruggt var
látum ekki heimsku nokkurra ráða öllum löndum
alheimsvald á ekki heima í svona fáum höndum!!! ]



[ hvert sem vindurinn blæs mér blítt
berst ég með honum í allar áttir
hvar sem ég enda ? kuldi eða hlýtt
eru opnaðar upp allar gáttir...

bóheimskur berst ég með straumum
byrja á stöðum sem ég fer aftur frá
fylgi minni líðan ? fylgi mínum draumum
feykist um og snýst sem lítið strá...

listirnar stunda ég stundunum saman
sterkt er listamannseðlið í mér
með breitt bros og málningu í framan
mun samt ei dvelja að eilífu hér...

...

hjarta mitt er létt sem lítill fugl
lyftist og feykist ljóshratt um allt
fer ekki aftur ? í vanafesturugl
þar sem persónufrelsi mitt er falt...

...

þó bóheimskur sé ég og feykist um allt
er ég aðeins mennskur sem aðrir menn
þó hjartað sé létt ? er hjarta mitt falt
hef ég æ elskað ? og elska þig enn...

bóhemskur fáviti væri ég að fara
fara burt frá þínum hlýju höndum
en hugur minn heldur áfram að stara
hvernig er lífið í fjarlægum löndum?

þó vindurinn feyki mér hingað og þangað
finn ég hvernig rætur mínar halda mér
þó burtu mig langar ? og hefur æ langað
liggur hjarta mitt glatt í návist þinni hér...

...

stórborgin Bóhem ? sem aldrei situr kyrr
sterk eru áhrif hennar á tilfinningaverum
býður mér blítt inngöngu inn um hennar dyr
og bólstruð rúm í hennar vistaverum...

en ég get ekki farið...
ekki frá þér...
tek því af skarið...
og dvel lengur hér...

bóheimski hugur minn gefst upp og þagnar
hefur myndin af þér í hjarta mér unnið
ég staldra enn hér og hjarta mitt fagnar
hugmynd um Bóhem hefur kviknað og brunnið... ]



[ Sárt er að sakna,
einhvers sem maður
hefur ekki fengið að kynast.
En ég var svo heppin. 
Ég fann þig sparka,
ég heyrði hjarta þitt slá
og ég sá andlit þitt bjarta.
Það fékk mig til að gráta.
ég hélt í hönd þína,
ég óskaði að þú héldir í mig.
Hún varð heit.
Mig langaði að taka þig í fangið
og ylja þér allri.
En það var ekki hægt
  Ég sakna þín svo sárt. ]



[ Í gegnum sár sálna okkar 
flæðir hatur 
inn í þennan heim 

Myndar ný sár 
í sálum annarra, 
nærist á sjálfu sér 

Magnast 

En inn um opin hjörtu okkar 
streymir ástin 
og græðir sárin 

Rýfur vítahringinn 

Ja, hver skrambinn! 
Lennon hafði rétt fyrir sér! ]



[ Vertu hér 
Nú! 
Þögult vitni 
Horfðu á heiminn skapast 
og endurskapast 
frá augnabliki til augnabliks 
Það sem var 
og það sem verður 
skiptir engu máli 
Þetta augnablik 
er líf þitt ]



[ Á dimmustu stund 
hinnar dimmustu nætur 
mun ég elska þig án enda 
og hverfa svo aftur 
inn í myrkviði hugar þíns 

En á björtustu stund 
hins bjartasta dags 
verð ég aðeins minning um draum 
hlátur í hjarta 
von í brjósti 

Ég bíð alltaf næturinnar, 
djúpt 
inni í myrkviðum hugar þíns ]



[ Smátt og smátt 
fyllast vasar okkar 
af grjóti 

Sundtökin verða þyngri 
og loks stöðvumst við - 
getum aðeins troðið marvaðann 

Við fyllumst ótta 
við að sökkva- 
böðum út öllum öngum, 
þrjóskumst við 

En komumst svo að því, 
er við sökkvum, 
að við getum andað í kafi, 

Ótti okkar 
við drukknun 
reyndist óþarfur ]



[ Vindur flýgur í austur, 
vindurinn fýgur í suður, 
hann fylgir mér hvert sem er, 
hann fylgir mér norður og í vestur, 
í allar áttir hann fer með mér.
Þar til allt í einu hann stoppar og hverfur mér frá. ]



[ Draumsýn
Ég bít í rautt, eitrað epli
og fell í dá.
Ég sé prins á hvítum hesti
hann kyssir mig blítt á heitar varirnar.
Ég vakna.
Tálsýn ]



[ Litlir englar ærslast um
á grænu skýi uppi 
í himninum.
Þeir pískra, pota og skríkja.
Í látunum dettur sá stærri,
þó ekki langt, 
bara einu ári neðar, á bleikt ský.
Hinn fylgir á eftir,
ári seinna.
1 dagur ]



[ Ég trúi
ég trúi á guð
en ekki hið góða.
Ég trúi á soninn
en ekki að hann hafi verið til.
Ég trúi á boðskapinn
en ekki að hann sé til nokkurs.
Ég trúi líka á hræsnina
ég er hræsnin. ]



[ Vindurinn rífur af mér fötin. Fólk sópar fötunum mínum saman og setur þau í endurvinnslukassa. Krakkar taka þau upp og föndar með þau. Margir dást að því hversu falleg þau eru. Aðrir trampa á þeim í hugsunarleysi.
En mér er kalt 
og ég er berskjölduð 
og vindurinn hlær að mér. ]



[ Ég finn hvernig tíminn
trampar á undan mér,
algjörlega laus við tillitssemi.
Flíttu þér! Já, flýttu þér!
Ég hleyp og hleyp
keppist við að halda í 
við árans tímann.
Hann er bara of fljótur fyrir mig
er ég bara svona lengi?
Ég bið hann að stotta
eða allaveg hægja á sér.
Nei!
Hann hefur ekki tíma. ]



[ Það hvarflaði að mér
að gera mér mein
en ræddi svo við þig
um kosti og NEI!
En það sem að ergir 
og reiðir mig mest
er að ég hefði allt eins
getað talað við stein. ]



[ Það hrörnar kona í húsi
og hún veit það.
Hún veit líka að
enginn annar veit það.
Það hrörnar sál í barni
og því blæðir að innan.
Það veit það en
enginn annar veit það.
Það hrörnar heimur í geimi
og ég veit það
og ég veit líka að þú veist það.
Það hrörnar líf í heimi
og við vitum það
en við vitum líka 
að enginn annar 
vill vita það. ]



[ Heimurinn er orðinn þróaður.
Við kunnum að meta það 
og Við leikum Okkur með líf Okkar.
Það er mun skemmtilegra
en að hugsa, Við látum Okkur
bara um það.
Stundum erum Við vond og 
eyðum og skemmum aðeins 
meira af heimilum Okkar.
Þá verðum Við líka öskureið
við Okkur, þó Okkur sé
nákvæmlega sama.
Við heitum Jóna Sólveig! ]



[ Ég nota dóp
og ég fæ þessa tilfinningu
Ég er hamingjusöm
ég nota dóp.

Ég eyði mér 
og ég fæ þessa tilfinningu
Ég er fullkomin
ég eyði mér.

Ég er ónýt
og ég fæ þessa tilfinningu
Ég er sigruð
ég er ónýt.

Ég er falleg
og ég hef enga tilfinningu
Ég er dáin
ég er falleg. ]



[ 1.Sjá mig mikli andi
sjá mig sitja hér.
Sjá mig til þín biðja
sjá! Ég trúi þér.

2.Hvernig kemst ég undan
hvernig kemst ég hjá.
Hvernig má mér líða
hvernig fell ég frá.

3.Leyf mér læra meira
leyf mér skilja allt.
Leyf mér sjá og heyra
leyf mér reyna heitt og kalt.

4.Kenndu mér að lifa
kenndu mér að deyja.
Kenndu mér að tapa
kenndu mér stríð að heyja.

5.Má ég vera frá þér
má ég vera hér.
Má ég vera heima
má ég víkja undan þér.

6.Ég þrái lífið
ég þrái ást.
Ég þrái visku
ég vil ekki þjást.


7.Í dag vil ég lifa
í dag vil ég sjá.
Í dag vil ég læra
í dag vil ég fá.

8.Seinna vil ég koma
seinna þreytt ég verð.
Seinna mun ég skilja
seinna verð ég hjá þér. ]



[ Sólin varpar hlýjum geislum sínum
á vanga lítillar stúlku.
Stúlkan er í gylltum kjól
og brosir.
Hún brosir framan í 
grett andlit samtímans.
Hún brosir framan í heiminn
og brosir framan í mig.
Það er hún sem hlýjar grettu andliti samtímans um þjóðarsálina. ]



[ Í sama mund og Kolla reytir sig
á Vigri
sigur Grágæsamóðir í makindum
við Tjörnina
og virðir aðvífandi skáldkonu
ekki viðlits.
Hún reytir sig alla
svo næðingurinn smígur
inn í holótt beinin
en Grágæsamóðirin setur verndarvæng
yfir ungana
og þykist ekki sjá flugþrána 
í göngulagi skáldkonunnar.

Á sama tíma stígur Skarfur upp á stein
við Stykkishólm,
breiðir út vængina
og messar yfir ógreinum sálum
svartfugla
Hann minnist Súlunnar
sem mistókst lending á Eldey
og Geirfuglabeinsins
undir fit Lundans
á skeri skammt frá.
Hann varar við ofbeldishneigðum Störrum
sem slást í þakskeggi
við Óðinsgötu
á meðan einmana Himbrimi
syndir um Kleifarvatn
í leit að slagsmálum.
Lofsamar varnarlist Fýlsins
sem spúði á ferðamenn
við Krísuvíkurberg
og dyggðir Ritunnar
sem veitti syndugri Álku sáluhjálp
á næstu syllu.

Að lokum minnir hann á
að Haftyrðillinn er farinn
fyrir fullt og allt,
flúinn undan skítugum hugsunum
fugla á útskerjum.

Og þegar Skarfurinn setur vængina niður
hvísla öldurnar amen
og ungi sleppur undan væng Grágæsarinnar.
Á Vigri brýtur goggur gat á heiminn og
skáldkonan gengur um
með hugann við sprungur
í himninum

og stígur
á einn lítinn. ]



[ Vakinn og sofinn,
daufur og dofinn.
Á ystu nöf, 
við eigin gröf,
gengur hann.
Skyggnist um,
með stjörfum augunum.
Hann ferðast einn,
hér er ei neinn.
Það veit hann vel,
en þandar taugar flytja huga boð,
um hættur og vonda hluti, illa menn.

Óræðir skuggar flökta inn á augnlokunum,
í hvert sinn sem hann blikkar augunum.
Útlínur martraða sem bíða færis.

Hann man ekki hvers vegna hann kom hingað eða hvaðan,
en það er eins og hann rámi í,
að hann sé á leiðinni eitthvað. ]



[ fyrir e-mail:

´Þú ert grimmur
þú ert úlfurinn í Rauðhettu 
þú ert vatnaskrímsli
slímugur og ljótur,

þú særir mig með þögn þinni´

eftir e-mail:

´Blóðið rýkur upp í haus
hjartað slær hraðar
mér verður mál að æla
hendin á mér skelfur
augun mín leita
lesa bréfið sem loksins kom...´ ]



[ Þú fékkst það inn í hjarta mitt
skildir sæðið eftir þar til þess að harðna, 
það festist við æðarnar mínar
huldi blóðkornin

þegar að hjarta mitt berst við að pumpa blóði mínu
fer hluti af þér með í hringferðina
aftur og aftur
hring eftir hring

Núna ertu hissa 
á að ég hugsi um þig

ég get ekki að því gert

þú ert orðinn hluti af mér.... ]



[ ég sit í gulum strætó
leið 15
Hlemmur - Grafarvogur
Blái himininn verður absúrd
og breytist í lítil monster
sem hoppa á gluggann minn
hlægjandi

Gamla konan fyrir framan mig
talar við sjálfa sig
ég lít niður,
snjórinn er að bráðna
ég er blaut í fæturnar

geng út
kalda loftið hoppar í rússíbanaferð
niður lungun mín ]



[ Rigningin kítlar mig létt
ég finn dropana leka niður hálsinn minn
fæ hroll
ég er ein fyrir utan gluggann þinn
horfi upp 
ekkert ljós
nema smá birta frá götuljósinu á horninu
hurðin er lokuð
ég dingla...
...ekkert svar
bíð samt aðeins

rigningin hlær að mér 
slær mig utan undir

ég fer ein í burtu
niðurlút ]



[ Þetta byrjaði eins og að kveikt væri á eldspýtu
Fyrst var hún heillengi í eldspýtustokknum
margar voru á undan henni
þær enduðu allar eins

Síðan var hún valin

Hann renndi henni kröftulega eftir hliðinni á stokknum
Það blossaði, neistarnir skutust í allar áttir
Síðan kviknaði loks á henni
Loginn var svo fallegur
svo kröftugur og heitur

það smám minnkaði - brann út

meiddi hann í hendinni
hún var útbrunnin

Hann fleygði henni án þess að hugsa um það 
í öskubakkann
fleygði henni tilfinningasnauður á svip
Hún lá þar í hnipri í nokkra daga og lét sig dreyma um ´glory times´
á næsta tiltektardegi var henni hent út í tunnu
þar lá hún á milli bananahýðis og myglaðs brauðs
Ruslabíllinn kom og tók hana, keyrði hana upp á hauga og þar bjó hún það sem eftir var..... ]



[ Hann situr einn
skjárinn kastar á hann ljósi í myrkrinu
hann lítur út um gluggann
sér að það er farið að birta
sólin er farin að kíkja
rauð og glaðleg
augu hans eru rauð og döpur
sorgmædd
stóri líkami hans þreyttur
hann felur andlit sitt í stóru höndunum sínum
grætur táralausum gráti 
stendur upp
í hjarta hans hringla þúsund litlir steinar
hann drattast áfram
leggst í rúmið sitt
klukkan er orðin korter yfir þrjú

hver getur lagað brotið hjarta? ]



[ Ég elska 3 menn
ég veit - það er bannað 
ætti að vera brennd á báli eins og norn á miðöldum
Ég reyni að rökræða við hjarta mitt
En það snýr upp á sig og ullar á mig
Hleypur í burtu án þess að ég fái nokkru ráðið
Skýin sigla tignarleg í beinum röðum fyrir ofan mig
Ég horfi upp, kalla á guð en fæ ekkert svar

Ég vildi geta klónað mig í 3 persónur
Lifa 3 lífum með mönnunum mínum 3
Hittast síðan árið 2047 á Hrafnistu
og bera saman bækurnar
Hver var sá rétti ? ]



[ ég sé hvernig þú horfir á mig
sé hvernig þú þráir
sé hvernig þú vonar
finn heita andardráttinn
þegar að þú hvíslar í eyra mitt
finn fyrir hjartslættinum í hendi minni

´þú ert með þokka´ sagðirðu 
ég veit hugsaði ég og glotti

get gert menn brjálaða 
sendi þeim skilaboð 
með efnafræðilegri blöndu 
sem engin kann, engin skilur 
en allir vilja

held utan um þig
þú ert sofnaður
finn lyktina af þér 
finn bragðið af þér 
kyssi varir þínar
kyssi enni þitt
(þú ert svo fallegur)
strýk þér öllum

breiði sænginni yfir þig
horfi á þig

læðist síðan út

tómleikatilfinningin tekur völdin
étur sig í gegnum hjarta mitt 
skilur eftir holu ]



[ Dökki skugginn í lífi mínu
eltir mig hvert sem ég fer
ert í draumum mínum
ert í vöku minni
fyrir framan mig
dökkur yfirlitum eins og Lúsífer
brosandi
með úfið hár
minnir á villidýr sem mig langar að temja
í röndóttri peysu
hendur í vösum
málingarslettur á buxunum þínum

Setur þig í stellingar 
sýnir í þér tennurnar
hoppar á  mig
fellir mig
ég reyni að flýja
get það ekki 
hverf inn í heim þinn ]



[ Þú beist í vörina mína
hvíslaðir í eyra mitt
klæddir mig úr
straukst hendinni niður eftir líkama mínum
ég skalf eins og hrísla
fann fyrir unaðstilifinningum sem 
streymdu upp og niður æðarnar

Þú horfðir í augun mín
sagðir´pældu í þessu - ég er inní þér!
fann fyrir þér 

þegar að limur þinn fer inn í mig
fæ ég fullnægingu við hverja hreyfingu
líkami minn grátbiður um sæði þitt

vill fjölga sér

læt næstum því verða að því 
ranka síðan við mér og bið þig um að kippa honum út fyrir sáðlát

rómó ha? ]



[ Loka mér algjörlega
upp á gátt og hendi mér fram af og upp 
í skýin. ]



[ Ímynda ykkur eiginlega 
hvergi, nema í blessuðum rólunum.
Eigum við að leika? ]



[ Guð minn 
greinilega ekki nógu-máttugur;

þær eru allt í kring. ]



[ Það kom eins og elding,
og það myrkvaði snögglega.
Ljósið beindist að mér,
en ég vissi að þú værir nálægt.
Svo rankaði ég við mér,
og þú varst farinn.

Morguninn eftir varstu fundinn,
aleinn,
í fjörunni.
Allir söknuðu þín.
Allir gera það enn.

Einn sólbjartan dag,
er möguleiki,
á að sjá þig aftur.

En þangað til,
bíðum við,
full sorg og reiði,
bíðum eftir að sjá þig,
því sólin skín ekki alltaf. ]



[ Ef þú hefur ekkert betra að gera 
einn góðan veðurdag
leiktu þér þá með líf mitt

Ef þú hefur ekkert betra að gera 
þegar þokan leggst
taktu þá líf mitt og púslaðu því

Ef þú hefur ekkert betra að gera 
þegar rignir úti 
taktu þér þá smá tíma 
til að leita af púslinu sem þig vantaði

þarna um daginn ]



[ Það var nótt, úti var rigning
Ilmur sumarsins í loftinu
Senn myndi haustið skella á
En mér var alveg sama
Þú varst mér við hlið ]



[ Ég sit hér einmana og sár
Þú ert farinn, ekkert eftir
Ekkert nema tár

Minningar af þér og mér
Sækja að, særa mig
Ég vildi að þú værir hér

Síminn hringir, er þetta þú?
Ég drífi mig í að svara; Hæ
Fyrirgefðu... Þetta ert þú.

Þú kemur heim til mín
Tekur utan um mig og kyssir
Allt er í lagi núna, ég er þín. ]



[ Niður kinnar mínar renna tár
Tár sársaukans
Tár eymdarinnar
Tár einmanaleikans
Tár sem kvelja
Tár sem enginn strýkur burt ]



[ Þú komst inn í líf mitt eitt sumarkvöld
Breyttir öllu, gerðir lífið einhvers virði
Lést þrána taka af mér öll völd
En skyndilega allt kyrrði
Þú varst farinn... ]



[ Brúnu fallegu augun þín heilluðu mig
Svo hlý og dreymandi, 
Fagurt brosið fékk hjartað til að slá hraðar
Svo stríðið og heillandi

Ég man dagana þegar þú hélst mér í örmum þér
Þá hélt ég að allt yrði í lagi, þú myndir mig bera
Yfir dagana þegar allt yrði svart hér
Án þín er ekkert eins og það á að vera ]



[ Ég vildi að ég hefði vitað það
Vitað allt um tilfinningar þínar
En þú faldir þær eins og fjársjóð
Lést mig ei vita að þér liði eins

Af hverju sagðirðu mér það ekki?
Af hverju faldirðu tilfinningar þínar?
Af hverju gast þú ekki sagt það?

Ég ennþá þig þrái og elska
En veit að ekkert verður
Þú verður aldrei minn
Nema í mínum bestu draumum ]



[ Ég hrópa til ykkar, en þið heyrið ekkert. Hrópa eins hátt og ég get, en hljóðið má ekki yfirgefa varirnar. Græt svo sárt, en ekkinn má ekki snerta eyru ykkar. Lítið í augu mín. Sjáið þið ekki þungu sorgina? Heyrið þið ekki óttann í andardrætti mínum?

Í guðanna bænum, opnið skilningavitin. Sjáið hvað ég er að berjast við. Ég veit ekki hvað ég á að gera. Ég get ekkert gert. Ég vil ekki lifa svona. Ég vil ekki lifa. Hjálpið mér, spyrjið mig, gerið eitthvað áður en það er of seint. Ég get ekki látið orðin heyrast, þá hefur hann sagt að eitthvað hræðilegt muni gerast. ]



[ Af hverju er allt svona
en ekki hinsvegin ?
Af hverju göngum við ekki 
í loftinu
og sofum undir rúmi ?
Hvers vegna syndum 
við ekki í loftinu
og af hverju frystir
eldurinn ekki ?

Hvað er ást, og hver veit það,
veit það einhver betur en annar ? ]



[ Ég stend inni í risastórum sal
með milljón dyrum
Ég valhoppa um og kíki
inn um sumar þeirra
Vel loks einar og geng í gegnum þær

Ég kem inn í stórt herbergi
með mörgum dyrum
Ég vel einar
Geng í gegnum þær
Loka á eftir mér

Ég er litlu herbergi
með einum dyrum
sem hafa skollið í lás
á eftir mér

En þegar ég finn óttann
byrja að læsast um mig
hringir síminn og ég tek upp tólið

\"Lykillinn er í hjarta þínu\"
segir kunnugleg rödd
\"Vertu samt viss um að þér líki ekki herbergið áður en þú notar hann\"

Þá sé ég að herbergið
er hið notalegasta,
enda hefði ég að öðrum kosti
ekki gengið inn í það

Kannski ég doki við
Ég veit að ég get fært mig
í annað herbergi þegar mér hentar ]



[ Mig dreymir oft um betra líf, líf sem aðeins ég hef séð, þar er ekkert að óttast, enginn kvíði engin sorg. 

Mig dreymir oft um þig í þessu lífi, þar situr þú við lækinn bláa, og horfir á mig með skærum augum.

Mig dreymir oft um okkur tvö, við tvö við lækinn bláa með skær augu starandi á hvort annað. ]



[ Sjá þig svona 
sjá mig svona
starandi af undrun báðar


Hvað gat ég sagt
með þig í fanginu
grátinn í hálsinum
og óvissu í huga? 


Sjá þig koma í heiminn
og ég hataði þá 
sem hlakkaði til

Þú; 
alsaklaus og gast ekkert sagt

Mikið vildi ég
að þú gætir skammað mig ]



[ With a sense of wonder and childlike awe
he?ll many questions ask
For he knows the process of growing up
is a never ending task

A ray of light in our dreary lives,
a fountain of wisdom and joy
This grey haired guy who reminds us all
of an energetic boy

He never really shuts his gob
He laughs like no one can
I hope I?ll do as good a job
of becoming an older man ]



[ Í hjarta mínu býr gleðin
og mér finnst ég heppnasta kona í heimi
- að hafa þig hjá mér.

Svo ég geng um með bros á vör.

Í hjarta mínu býr efinn
er lífið of gott til að vera satt?
- en þú ert enn hjá mér.

Svo ég geng um með bros á vör.

Í hjarta mínu býr sársaukinn
ég er týnd í alheiminum
- þú ert ei lengur hjá mér.

Og ég geng um af gömlum vana. ]



[ Áður fyrr hann verk sín vann,
varð á sjaldan skyssa.
En nú er hætt að nota hann,
nema til að pissa. ]



[ Segðu mér bróðir minn vindur ó vindur
sögu hennar er ég þekki ekki
segðu mér bróðir minn vindur ó vindur
ber hún á sálinni einhverja hlekki
segðu mér bróðir minn vindur ó vindur
dansar hún stundum í dögginni um nætur
ó segðu mér bróðir minn vindur
fær einhver að sjá þegar hún grætur


Má ég segja þér hvað ég held
Ó bróðir minn vindur ó vindur
Ég tel að þá eitthvað gleður það hjarta
Þá hlæi hún og dansi frá kvöldi út nóttina bjarta
En þegar allt er farið er hún auðsærð
Í hjartanu lítil
Hún getur brosað en samt ekki sorgina falið.
Svo held ég ó bróðir minn vindur ó vindur
Að hörð geti hún verið og grimm
Já köld líkt og vetrar nótt dimm

Ó bróðir minn vindur ó vindur
Þú sem fylgir henni hvert sem hún fer
Ó bróðir minn vindur
Verndaðu vel. ]



[ Sometime.
Me Will. 

Love. Fish. Fish 
& love.

Beat. (en) ]



[ Kannski bjargaðir þú mér

frá sorg 
yfir í gleði
frá áhyggjum 
yfir í ást
frá þreytu
yfir í bros

Kannski það óhugsanlega hafi gerst

kannski bjargaðir þú mér ]



[ Því gerir þú mér lífið svo leitt,
þar sem hver dagur er armæða augnabliksins
og hvergi get ég gleymt mínum hugsjónum
og fengið frið í hjarta mínu.

Því gerir þú mér lífið svo leitt
að aldrei fæ ég sálarfrið
og hugmyndir mínar renna um huga minn,
á örskömmum tíma 
og aldrei næ ég tökum á þeim
né skil neitt í neinu.

Því gerir þú mér lífið svo leitt,
þar sem ég botna í engu
og hvert brot púsluspilsins hleðst upp í stafla
sem ég get ekki ráðið úr.

Því gerir þú mér lífið svo leitt
og sársaukann svo yfirþyrmandi 
í brjósti mér og vitund minni, 
að ég hreinlega tapa glórunni
og missi sjónir á takmarki lífs míns.

Þú gerir mér lífið svo leitt
að andinn minn fjarlægist stöðugt
og fer á fjarlægar slóðir,
þar sem hendur mínar ná ekki til
og gæfan hættir að vera mér hliðholl.

Ó því leggur þú þetta á herðar mínar
og lætur mig ganga í þessar þolraunir lífsins,
þar sem ég missi sjónir á lífinu og tilverunni.

Er þetta allt leikur til að styrkja sál mína og vitund
eða hrekkur einn? ]



[ Mér var sagt að fyrir langa löngu hefði verið styrjöld sem binda ætti enda á allar styrjaldir.
	Í dag sit ég með systkini mín í fanginu og bið til einhvers yfirnáttúrulegs krafts að hlífa okkur í þessarri 5. heimsstyrjöld. Öll höfum við lesið frásagnir af forfeðrum okkar sem prísuðu sig sæla yfir að búa á Íslandi í þeirri þriðju. Ekki getum við verið jafn sæl nú. Það eitt ef eyjan okkar héti enn Ísland væri fagnaðarefni út af fyrir sig.
	Hvernig datt fólki hér áður fyrr í hug að hægt væri að leysa ófrið með því að stofna til slíks? Hvernig dettur fólki í hug að láta ágreining sinn í trúmálum, bitna á okkur trúleysingjunum í dag?
Fólk segi ég, nei, réttast væri að kalla þetta börn. Börn sem rífast um leikföng og hver eigi stærra herbergi eða fleiri vini.
Eina sem ég bið um er að fá að vakna á morgun á þessarri eyju í norðri sem ósonlagið hlífir enn, með systkini mín í örmum mínum. ]



[ Við tvö
í myrkrinu

Ein

alein
í myrkrinu

Þú 
svo lítil
liggur í fangi mínu

Við göngum 
fram og aftur

Ein

alein
í myrkrinu

uns
augun þín
litlu
leggjast aftur ]



[ Birtast
á himni
myrk andlit
guðanna

Glotta

til þín
sem stendur
á veginum

og
horfir
á skýin
hella 
úr sér ]



[ Rennir höndum
gegnum hárið
          grásprengt

og
brosir
    vingjarnlega
við spegilmynd

konunnar
fyrir aftan ]



[ U.S.A.
lussa
loðin
tussa ]



[ Ég þekkti eitt sinn sjómann með vilja
sem forðaðist konur að gilja
með að hugsa um Guð
og flatlúsug skuð
og dveljast öll kvöld neðan þilja ]



[ Kallinn er svipti þig sjálfræði
sekur í gröfinni liggur
ofsjónir, ofheyrnir og gríðarleg bræði
ofsækja þig, er hann hryggur?

Hvaða viðrini hugsar sér
harm sínu eigin barni
elsku amma segðu mér 
er skrítið að hjarta þitt harðni?

Afi hefur stutt þig í gegnum súrt og sætt
verið þín stoð og stytta
það er víst að þetta fær ekkert bætt
þessi kall var bara fyllibytta.

Hvernig hefði ævi þín atvikast
hefði henn látið þig vera,
við skulum slá því á fast
sektarkenndina hefðurðu ekki þurft að bera..!!

-Amma ég skil svo vel afhverju þú ert eins og þú ert. Vonandi er heitt í helvíti...!!! ]



[ Hafið ólgar klettum í,
fjörur manna lemur.
Ekki skulum gleima því,
hvaða öfl manninn temur. ]



[ Sólin heit á himni skín,
svo yndislega björt.
Lítil stúlka svo sæt og fín,
leikur sér við ungann hjört. ]



[ Ungann , fráann , fjörugann ,
 folann , smáann , hnellinn.
 Legg ég á þó hamist hann ,
 hlær þá gráa ellin. ]



[ En lognið leynir hvaðan orðin koma.
Þegar eitthvað kraumar í grasinu
þá seittla orð úr munni mánans.
Eitthvað sem aðeins döggin skilur.
Ekki orð og ekki söngur, 
Eitthvað sem lýtur öðrum lögum.
Eitthvað sem lýsir og býr til skugga.
Eitthvað sem lýsir upp hirslur hugans.
Eitthvað sem orð ná ekki að beisla.
Eins og þegar regnið blíðkar þína sólargeisla. ]



[ Andrá, 
sem stundum, eins og nú, 
virðist varla ætla sér að enda. 
Þá persónugeri ég tímann, 
kötturinn verður trúnaðarvinkonan mín 
og tunglið fjarlægur staður sem vert væri að heimsækja.  
Flóttinn kallar, hvert kemstu núna, 
lengra frá þessum minningum 
svo það verði enn lengur að bíða eftir næstu andrá.  
Hvaða minningum, 
sumar held ég séu bara minning um líðan 
sem tengist ekki stað né stund, 
allavega ekki í þessu lífi, 
líðan sem þá var of sterk til að ég gæti meðtekið hana 
og viðurkennt.  
Því kallar líðanin nú sem oftar aftur á mig 
og sárbiður um viðurkenningu sér til handa.  
Ég er hrædd, 
held samt fast í vonina um að ég standist þetta, 
bít á jaxlinn og bíð, 
leiði hugann að einhverju öðru, 
hvernig ætli veðrið sé á Flórída núna, 
hvernig ætli það væri að búa í Danmörk, 
hvers vegna á ég í svo miklum erfiðleikum 
með að hleypa morgninum inn í líf mitt.  
Þar kom það aftur,
 minningin, 
eða skyldi ég segja áminningin, 
um að eitthvað er ógert í kotinu, 
eitthvað sem ég hefi sópað of vel undir teppið 
því nú finn ég það ekki.  
Skyldi mér takast að lyfta mottunni nógu vel og lengi?  
Skyldi ég læra að þakka fyrir sólina frekar en að sakna tunglsins?  
Er þetta kannski afsökun hjá mér 
til að horfast ekki í augu við það sem er mér næst.  
Hvað er mér næst?

EBM ]



[ Hví svo þrúðgu þú
þokuhlassi
súldanorn
um sveitir ekur?
Þér man ég offra
til árbóta
kú og konu
og kristindómi. ]



[ Þegi þú, vindur!
þú kunnir aldregi
hófs á hvurs manns hag,
langar ro nætur
þars þú inn leiðsvali
þýtur í þakstráum. ]



[ Ég ætlaði mér að yrkja
einhvern fallegan brag
en þegar til á að taka
ég tími því ekki í dag.

Ég verð að bera á báru
það besta sem mér er veitt
og seinast sofna ég frá því,
og svo fær enginn neitt.

Og það er þér að kenna
sem þrái ég alla stund,
þú áttir ekki að eiga
þenna úlfgráa hund.

Þú áttir ekki að ginna mig
á því að segja
þú skulir muna mig aftur
þegar þú ferð að deyja.

Nú er þér bregst í brjósti
blóðið og slokknar fjör
þá er ég þreyttur að lifa,
á þína kem ég för.

En hvernig heimskir náir
með hjúp og moldarflet
"unnast best eftir dauðann"
ég aldrei skilið get. ]



[ Ó, þú jörð, sem er
yndi þúsunda,
blessuð jörð sem ber
blómstafi grunda,
sárt er að þú sekkur undir mér.

Hef eg mig frá þér hér
og hníg til þín aftur,
mold sem mannsins er
magngjafi skaptur;
sárt er að þú sekkur undir mér. ]



[ Segja ekki ennþá augun þín,
að við þráum bæði,
litla vísnavinan mín,
vor og bernskukvæði?

Mér finst aldrei myrkvist lund
meðan æskuþráin
getur svona stund og stund
stokkið út í bláinn.

Bæði vilja vita af því,
er vor og ástir kalla.
Við erum sjálfsögð saman í
sumarleikina alla.

Þó er alltaf yndið mest
okkar tveggja gaman.
Vorið það, sem verður best,
við eigum bæði saman.

Þegar svölu andar að
eða jeg leita að vinum,
fer jeg beint að finna það
fram hjá öllum hinum.

Eins og þú á sumu sjerð,
sem þig tæpast varði,
heilsa jeg þar í hverri ferð
heim að biskups garði.

Sætin urðu á sama stað,
sól þegar fór að ægi,
þótt að hjeldum heiman að
hvort í sínu lagi.

Bæði munu um ást og óð
eiga fegurst minni,
þar sem mjer var lítið ljóð
launað fyrsta sinni.

Þá er bjartast bros á kinn,
best að muna róminn,
þar sem litla lækinn þinn
lángaði að kyssa blómin.

Hjer er ljúft að gánga um grund,
gruna, þrá og dreyma
alt, sem fögur aftanstund
á að sjá og geyma.

Hún hefur lagt í vorsins völd
viljana okkar báða,
hvert það börnin ber í kvöld
blær og vængir ráða.

Brosir undir sól að sjá
sveitakvöldsins næði.
Það er að hvísla endann á
okkar sumarkvæði.

---

Brekkan þín með blómin öll,
bæinn litla fríða,
fuglasöng og sólskinsvöll -
svona á alt að bíða.

Sætið mitt í salnum þeim
sumrin glita mega,
meðan leik við líf og heim
lángar mig að eiga.

Hýrar sveitir horfa við
hlíðum sumarbúnum
vestr í aftans ysta hlið
austan af morgunbrúnum.

Það er fáum fylgt í höll
fegri en þá á kvöldin,
þegar hin háu fornu fjöll
fest eru í bláu tjöldin.

Þennan glæsta heiðahríng
hjer er kærst að skoða,
eldi læstan alt um kríng
út í fjærsta roða.

Svona bjart um sælu þá,
sem við fundum bæði,
þegar inst í augað sá
undir bros og kvæði.

Vorið þitt á þennan stað,
þegar önnur deyja.
Hjerna skal jeg hitta það,
hvað sem stormar segja.

---

Hingað stundum heim til þín
hafa legið sporin,
þegar ljettu ljóðin mín
leika sjer á vorin. ]



[ Ég leitaði' um fold og sveif yfir sæ,
því að sál mín var hungruð í brauð,´
en ég gat ekki neins staðar gulli því náð,
sem oss gefur þann lifandi auð.

Og svo varð ég uppgefinn, sál mín svo sjúk,
að hún sá ekki líkn eða fró,
því allt traust á mér sjálfum með trúnni var burt,
og af tapinu sorglega dró.

En þá var það eitt sinn á ólundarstund,
að ég eigraði dapur á sveim;
og ég reikaði hljóður um víðlendisvang,
því ég vildi' ekki í tómleikann heim.

Þá heyrðist mér rétt eins og hvíslaði rödd,
svo að hjarta mitt greiðara sló:
"Ef þú horfir með ólund á himin og jörð,
þá hlýtur þú aldregi ró!"

Þá leit ég í kringum mig, loftið var allt
ein logandi kveldroðaglóð,
meðan sólin mér heyrðist við sæflötinn yzt
vera' að syngja mér óminnisljóð.

Og fuglarnir, lyngið og lækir og grjót
og lömbin og fjöllin og hjarn
fékk aftur sinn heilaga samelskusvip,
og ég sjálfur? - Ég lék eins og barn! ]



[ Minn friður er á flótta,
mér finnst svo tómt og kalt;
ég geng með innri ótta,
og allt mitt ráð er valt.
Ég veit ei, hvað mig huggi,
og hvergi sé ég skjól;
mér ógnar einhver skuggi,
þótt eg sé beint við sól.

Ég spyr mig: hvert skal halda?
en hvergi flýja má;
ég hrópa: hvað skal gjalda?
því hvergi neitt ég á.
Því stenzt minn styrkur eigi,
sem stormi lostin björk
mitt höfuð þreytt ég hneigi
á hryggðar eyðimörk.

Þó lýsir líknarvonin,
ég lyfti trúar staf;
ég er í ætt við soninn,
sem eta girnist draf.
Ég sé mitt frelsi, faðir,
ég fylgi sveini þeim;
ég þekki ráðið, það er:
til þín að hverfa heim.

Þú breiðir arma bjarta
og barnið faðmar þitt,
ég finn þitt heita hjarta,
og hjartað fagnar mitt.
Ég vil ei við þig skilja,
ég vel þitt náðar-skjól;
mitt veika líf er lilja,
þín líkn er hennar sól. ]



[ Þú.
Þú bankaðir uppá,
komst færandi hendi
með nýtt líf í farteskinu.

Þú.
Þú ert svo bjartsýn
með þitt agnarsmáa hjarta
og ég,
einsog ég er
get ekki feisað þig
fyrr en eftir nokkur ár.

Þú.
Þú ert svarið
við spurningunni
sem ég þori ekki að spyrja. ]



[ Efst ofar flestu
blundar myndavélin
í fjórar millisekúndur
á milli síðustu 
og næstu töku

Skimandi í kringum sig
læðist hann
út úr skugganum
og tekur á rás milli hindrana

Vökult linsuauga
nemur hreyfingar hans
í tunglskininu ]



[ Hví,
ó bróðir sæll,
hví þreytist þú?

Er ekki lífið 
of stutt?

Hví ekki að sofa
í draumi dagsins? ]



[ Í kvöld, var tunglið ekki til
& tilgangur sólarinnar enginn.
Magn tilgangsleysunnar jóks til fulls
& tíminn stoppaði í andardrætti alheimsins.

Í kvöld, rigndi blóði yfir heilaga jörð
& sár hjörtu okkar dóu.
Því kaldur veturinn syrgir sína ást í kvöld
& lætur það bitna á okkur.

Í kvöld, fraus Jörðin og hætti að snúast
& sjúkleikinn náði hámarki.
Menn létust af völdum bræðra sinna í kvöld
& á meðan skapari okkar grét.

Í kvöld, vanvirtum við gjöfina frá föður okkar
& svívirtum vald hans með illu.
Það er svo skrítið að hann skuli ekki reiðast, í kvöld
& eyða þessari sköpun sinni. ]



[ Andans mál.
Ritað sem hugsanir,
gefnar út af vörum þínum
sem metsöluverk.

Þú manst,
þú hafðir heila,
ónotaðan, óeyddan,
hér áður.

Sumur koma,
tjáning þín blómstrar
og springur út 
undir regnboga.

Frosin mynd
steypt í kjallaratröppunum.
Varir þínar hafa þagnað
að eilífu. ]



[ Hvernig heilinn sér leikur
að hindra framgang hamingjunnar,
eitt tár,
eitt sár,
endalaus niðurrif,
engist líkaminn,
mölbrotinn maðurinn,
mætir skaparinn,
ein sál,
ein lítil falleg sál.
Sorglegar staðreyndir
sýnast svo erfiðar,
en í lautu leynist gleðin,
góðum manni gefin,
ein stund,
ein lund,
betur fer honum brosið,
bætir allt það sem er frosið,
sigurinn sæli er fenginn,
sársaukinn lengur er enginn. ]



[ Ég leitaði hans í æsku,
ég leitaði hans í uppvexti,
ég gat hann ekki fundið 
sama hvar ég leitaði,
en þá,
eitt kvöld er ég gekk út við sjóinn
í vonlausri leit að honum,
þá kom þar einn undurfagur
og sveimaði yfir.
Er ég skoðaði þann,
þá vissi ég það var hann,
hann sem yfirgefur hreiðrið
og leitar að þyrnitré og hvílist ei
uns hann finnur það.

Þegar hann svo finnur það
fer hann syngjandi milli
beittra blaðanna
og þrýstir fast,
þrýstir sér á lengsta
og hvassasta þyrninn...

Svo rís hann í sárum sínum
með söng,
söng sem er fagurri en 
söngur næturgalans.
Á meðan,
allur heimurinn hljóðnar og hlýðir á.
Guð brosir á himnum.
Brosir yfir fagurleik fórnarinnar.

Einn undurfallegur söngur,
sem hann geldur sjálfu lífinu fyrir. ]



[ What is this, what is that?
Sitting in the dark 
I ask my self this question 
over and over again... 
This is this, 
and that is that. 
I hear comming from the walls... 
But there isn´t 
anybody there. 
So I hold my breath down, 
hoping I can kill my self 
that way but every time I do it 
someone interups me... 
Little, 
purple, 
shining creature, 
who are you? 
Are you the one,
the one who gets me there in the end? Then why don´t you 
let me do it? 
Just let me die! 
Let me end it, 
like everyone else 
who are locked up 
in this white room! 
Ooohh! 
I can´t take it any more! 
I want it so badly, 
to die... 

The next morning the dark is darker then dark and death is deader than dead... ]



[ Þá þagna karlmenn
og vöknar konum,
þá fella hraustar
sálir tár.
Þá falla burt laufin
og grasið sín blygðast,
þá náttúran nýja mynd
sig tekur á.
Er hverfur burt brosið
úr augum þínum
sem ávallt var tileinkað
mér að sjá. ]



[ Lítil hönd í mína leggur
Líf sitt tryggur' á móðurást
Broshýrt andlit bræðir kulinn
Færir gleði, trú og þrá

     Í dag við skulum vera saman
     Mamma, bara þú og ég
     Leika, hlaupa, hafa gaman
     Já og njóta tímans vel

Hönd í hönd við göngum saman
Út í lífsins æfintýr
Gleði' og sorgum deilum saman
Og þú blómstrar ástin mín

     Já í dag er fátt sem áður
     Líf þitt snýst um fleira' en mig
     Vinir góðir, sætar stelpur
     Snúast nú í kringum þig

Áhyggjur þær vaxa með þér
Ertu tryggur vinur minn
Vannstu verkin fyrir skólann
Komdu' á réttum tíma inn

     Já það kemur stundum fyrir
     Að ég hugsi um þann dag
     Er þú sjálfur passar líf þitt
     Og ég kannski slappa af

En alltaf gott við eigum saman
Getum rætt um lífsins veg
Og ei mínútu ég minnist
Sem ég vildi missa af

     Þú brátt velur eigin lífstíl
     Og þá braut er hjartað sér
     Stolt ég fylgi þér í huga
     Og í hjarta hvert sem fer

Svo kemur kannski stóra ástin
Flýgur þú á skýji burt
Eignast fjölskyldu og framtíð
Ykkar trygg í faðmi hér

     Þá ég amma verð nú gjarnan
     Lítil hönd í mína fer
     Hjartað fær nú fleiri' að gæta
     Ei það líkar mér nú ver ]



[ Hver hefur meira af 
öllu á móti manninum
samkvæmt hverjum og við höfum meira af
öllu á móti svínum og ekki erum við lík svínum á þann háttinn, þó svo að sældin hjá hverjum og einum sé örlítið óhreinni? ]



[ Taktu mark á tilgangslausu málunum,
tjáðu þig aftur á bak.
Vertu ekki alltaf á nálunum,
ekki tala um þetta skak. ]



[ Er aftur kominn á ról,
viltu koma með mér?
Jesú kristur veri mitt skjól,
hann lýtur eftir þér. ]



[ Ég hitti tvo hrafna í nótt.
Þeir sögðu mér hluti
sem ég trúði fljótt.
\"Það var einu sinni kuti,\"
sögðu hrafnarnir tveir,
\"sem drap marga menn,
það er satt, líka ritað í leir,
og hann gerir það hiklaust enn.\"

Þeir töluðu líka um það,
að stundin hún rynni upp fljótt.
Það byrjar þá borða allir tað,
já, kannski byrjar það í nótt... ]



[ Ég man fyrsta augnaráðið
Ég man fyrsta kossin,
Ég man fyrstu nóttina
Ég man fyrstu mánuðina, fyrsta barnið
Ég man gleðina, hamingjuna og ástina.
         En ég man líka
Fyrstu móðgunina
Fyrsta ömurlega augnaráðið,
þegar þú kallaðir mig ónytjung

og

ég man fyrsta höggið,
fyrsta blóðið, fyrsta glóðuraugað.
ég man þegar ég fór í fyrsta skipti
og ég man líka þegar ég kom aftur

en mikilvægast af öllu 
man ég þegar þetta gerðist allt saman aftur! ]



[ Heilinn minn er ofvirkur
ég er með hann í beisli
búin að smíða girðingu
svo að hann sleppi ekki út
negldi fyrir gluggana
svo að hann hoppi ekki niður

gef honum jarðaber 
róa hann niður
nudda hann og segi ´rólegur núna´ ]



[ Trégluggatjöld, nei ég meina trérimlagardínur eru í tísku
allir sem eru ´eitthvað´ eiga svoleiðis
Jeppar eru í tísku,
allir sem eru ´eitthvað´ eiga einn 
dekkjastóran skriðdreka
Að fara í helgarferð til Prag er í tísku,

´Ertu ekki búin að fara til Praha?
guð þú ert lúser.... ]



[ ég undirbjó þetta mjög vel 
valdi besta hnífinn mánuðum áður
sótthreinsaði öll áhöldin
þreif herbergið
tók símann úr sambandi 
fór í nýja hvíta náttkjólinn minn
blúndurnar stungust í mig
geirvörturnar hörnuðu
settist við hvíta borðið með allt tilbúið
fyrir framan mig
leit upp í ljósið
tók hnífinn í hægri hendina
stakk honum hratt á milli brjóstanna
kippti hjartanu út
skellti því á hvíta diskinn
blóðið skvettist út úr líkama mínum
litaði allt í kringum mig
tók hnífinn upp aftur 
hreinsaði blóðið af honum
skar hjarta mitt í bita

einn fyrir þig.....
einn fyrir þig.... ]



[ Í heilanum mínum er partý
sumar frumurnar eru alltaf fullar
aðrar með móral 
sumar alvörugefnar
nokkrar þunglyndar 
flestar eru alltaf hlægjandi
renna sér niður æðaveggina með hraða

tilfinningar verða til ]



[ ég stóð í strætóskýlinu í morgun 
sá lurk á götunni fyrir framan mig
langaði að taka hann upp  
og berja honum í skýlið 

myndi ég lenda á geðdeild fyrir það spurði ég sjálfa mig og brosti

örugglega var svarið, þannig að ég stóð bara kjur eins og alvöru kona og brosti daðurslega ]



[ sit við skrifborðið
langar til að æla á það
illt í maganum
illt í hjartanu

´tipptipptipptippklapptipp tipptipp´
heyrist allsstaðar í kringum mig
litlausar verur að vélrita

einhver hringir

´vúmm vúmm´ heyrist í viftunni fyrir ofan mig

leiðinlegi læknirinn strunsar framhjá með geðvonskulátum

´tipptipptipp primm primm primm´
heyrist allsstaðar í kringum mig, 
verður hærra og hærra

hleyp inn á klósett
æli þessu litlausa lífi ]



[ allt fyrir framan mig breytist í form
gangstéttin breytist í abstrakt málverk
himininn sogar mig að sér
sýnir mér myndir af liðnum tímum
spýtir mér síðan út aftur

ég hlæ, langar að gráta
ég geng, langar að hlaupa

nostalgíutilfinningar ráða ferðinni ]



[ Augun mín eru svo þreytt
maginn minn er á mótþróaskeiði
hárið mitt í uppreisn
kynfæri mín í sorg
legið mitt í söknuði
hjartað mitt í útlegð.... ]



[ Ó þú kvalarfulla ást.
Þurfti ég endilega að verða ástfanginn.
Ég er farinn að þrá hana en vil ekki að hún taki eftir því.  
Ó þú kvalarfulla ást.
En þegar hún talar, þá brosi ég, ég brosi breiðar en nokkru sinni fyrr.  En þessi tilfinning brennir mig allan að innan, líkt og syna brennur hey.  Hví er ást mín svo fljót að blossa, sprenging sem kjarnorkuvopn. Hví er ást mín svo fljót að gossa, sem vatn úr foss. 
Ó þú kvalarfulla ást.
Ég vil ekki vera ástfnginn aftur, en ég er það svo ég brosi breiðar en nokkru sinni fyrr, á sama tíma og ég er að drepast úr áhyggjum.
Ó þú kvalarfulla ást! ]



[ Við komum heim klukkan 4:10. Við sofnuðum 
klukkan 7:16. Við 
vöknuðum klukkan 
11:44. Þú fórst klukkan 12:37. Ég 
sofnaði klukkan 12:39.

Ég vaknaði klukkan 18:22..

...eða eitthvað. ]



[ Ég horfi á hann,
hann er eins og 
engill með svo
blá augu og svo
fallegt hvítt hrokkið hár,
getur hann elskað?
geta englar elskað? ]



[ Sit á stól á móti mér 
og hlusta á suðið 
í kvöldinu 
fara fram hjá mér
á fjögurhundruð og ellefu kílómetra hraða. ]



[ Ég er skórinn sem passar
en ekki dísin sem hann klæðir

aðlagast við notkun
slitna
og er svo skipt út

hvorki meira
né minna ]



[ Ég verð að vera hluti af einhverju;
Fasta og borða ekki í sex daga 
það væri ekki erfitt.
Einungis myndu litlir smáhlutir valda truflunum,
gefa í skyn að ég væri á barmi sjálfsmorðs.
Ég þekki fólk sem þætti þetta glæpsamlegt ]



[ Sorglegt? Ó, ég veit ekki.
Þó að ég gæti rétt út höndina og gefið henni vitið aftur, 
þá mundi ég ekki gera það. 
Hún er miklu hamingjusamari eins og hún er. ]



[ Mig langar að sofna
sofa inn í eilífðina
þegar eilífðinni er lokið
vakna ég
í upphafi nýs lífs
þú við hliðina á mér
því ást mín á þér
er eilífanleg
og það erum við líka ]



[ Dóra Mjöll er sniðug snót 
snarar hún ungan drengin
Stulla húkkar heldur fjót
hann er betri en enginn. ]



[ Hann bað mig um að redda sér hassi.
Ég hringdi nokkur skuggaleg símtöl.

Nokkru seinna hringdi ég hneykslaður í lögguna og bað þá um að handtaka dópista sem væri alltaf að angra mig.
Þeir gerðu það.

Hann var ekki með efnið á sér og þeir spurðu hann hvar það væri.
Hann sagðist ekki vera með það á sér.
Þeir tóku hann og sett´ann inn
fyrirbyggjandi aðgerðir sögðu þeir.

Þegar hann kom út þá bönkuðu þeir og spurðu hann hvar hassið væri.
Hann varð dálítið pirraður og sagðist hafa gefið vinkonu sinni með sér og að þau hefðu fyrir löngu reykt það upp til agna.

Þeir tóku hann aftur.  Þeir tóku konuna hans og börnin hans, helvítis hassbörnin.
Sögðu að það væru fyrirbyggjandi aðgerðir.

Þau streittust á móti því þau voru frekar ósátt við þessa undarlegu atburðarrás, þó þau viðurkenndu fúslega að þeim líkaði alls ekki við það þegar að pabbi gamli væri að smóka.

Þeir hristu hausinn og skrifuðu bréf.
Kveiktu á blysum.
Vopnuðust og reyktu sig bóluskakka áður en þeir fóru og tóku þau.

Eftir að hafa útmáð hassfólki þá voru þeir sáttir
einir í 
sinni 
margumtöluðu
vímu. ]



[ Diplómatíska hugmyndin um stríð er kannski ekki aðgengileg, en hún er gáfuleg og lætur manni liða líkt og maður þurfi ekki að muna hvernig það er að fá blóðnös, enda oft lítið um blóð og jakkaföt á diplómatískum stöðum.

Diplómatíska hugmyndin um stríð er sú að maður verði að gera einsog stóri bróðir, af því að hann sé svo gáfaður og duglegur að vinna og borga reikninga, sérstakleg af því að hann býður manni stundum á barinn.

Diplómatíska hugmyndin um stríð er sú að það sé hollt, réttlátt, næringarríkt, uppbyggjandi, fyrirbyggjandi, upplífgandi og fullnægjandi og ég tala nú ekki um hvað það getur verið skemmtandi á leiðingjörnum síðkvöldum að sitja yfir sjónvarpinu með popp og stríð í gangi.

Diplómatíska humyndin um stríð er jafn fullkomin og ljósaperan en um leið verður ekki þrefað lengi um það að ekki er í nokkru falli hægt að skipta höfði mannsins og hjarta út fyrir fáeinar ljósaperur. ]



[ Í stundarbrjálæði
Og ég dreg þig 
Dreg þig frá mér

Á augnabliki 
Og ég missi takið
Er ég gríp það

Á studarbroti
Og ég græt 
Öfugum tárum 

Óljóst, án tíma
Vinn ég ykkur
Í keppninni 

Keppninni að tapa ]



[ Tunglið bliknar undan augnaráði þínu
og stjörnurnar forðast ásjónu þína

en á köldum febrúar morgni, ert þú það eina sem fólkið á klakanum þráir að sjá! ]



[ Ég sá þig gegnum glerið
gægjast hingað inn.
Afaverju kemur þú ekki
inn í bústað minn..

Ég hef beðið og beðið
bakvið þetta gler,
þú hefur skinið og skinið
skammt frá mér. ]



[ Þung eru skref um þessa ganga,
á þerrisnúrum margir hanga.
Vogun vinnur,  vogun tapar,
af vogaskálum margur hrapar.

Sveinn og mey í sálartogi,
saman lentu inná Vogi. ]



[ Við ljóðvana kyrrð     
í láreistu húsi
bjó andi minn
Og andi  minn flaug
uns hann lenti að lokum
við launstíg sinn.

Með brothættan reyr
hinna staðlausu stafa
studdist ég þá,
því andi minn átti sér
ókleif takmörk
en eilífa þrá. ]



[ Nú heggur mánasigð í skýjaskjöld
sem skugga ber á lönd og höf.
Sær við ystu boða ber upp tjöld,
hin björtu ránartröf.
Stormanótt þá strengi óttans slær
svo stynur allt sem lifir,veikt og smátt.
Í gegnum rofið starir stjarna skær
á sturluð jarðar börn sem skilja fátt..

En fyrir ofan sortans skýja skjöld
skín þrotlaus stjörnu merð.
Um óra víddir alheims, þúsund föld
orka þreytir ferð.
Enginn máttur ólma beislað kann
og enginn stjórnað fær.
á augnabliki upp þar hnöttur brann
og annar reis í gær. ]



[ Gaman er að gánga
í úðanum og rýna
niðurí göturæsið

Í leit að perlum
eða krónkalli
eða bara vindlíngsstúf

Í úðanum, laugaður
tárum guðs

Á vit ástar
sem vafasamar heimildir
telja sterkari en dauðann

Fárast ekki yfir
grátnum í honum guði

Dást að því, hve haglega
götusóparar hafa
sópað föllnum laufum
saman í hrúgur ]



[ Hví vantar mig þrótt
til að lifa og sýngja?
Hví geing ég sljór
um götur og torg?

Hví sparka ég til húsveggjanna?
Standa þeir í vegi
fyrir róttækum hugmyndum mínum?

Mig vantar félaga og förunaut.
Blóð mitt er geislavirkt.
Í lendum mínum
fara fram kjarnorkuspreingíngar. ]



[ Stór og feit og stolt
troðjúgra komst þú á stöðulinn
Hönd mín hvíldi á herðum þér
Júgur þitt logaði í kvöldsólinni

Þú mændir á húsfreyju
stórum bláum augum
mændir og beiðst

Ég strákpattinn
þakka þér skjöldótta fóstra mín
volduga móðurtákn ]



[ Ég og þú
við erum höfuðskepnurnar

Ég sat til fóta þér
Sígarettan
stinn milli fíngra mér
var viti, og ég
var sætröll

Sængin var jökull
Fellíngarnar
voru gjár og sprúngur
Þú
varst eldurinn eilífi
undir jökulbúngunni

Við vorum höfuðskepnurnar

Svolitla stund
sat ég hljóður
Glóðin í sígarettunni
huldist ösku. Það fennti
á glugga vitans

Skjótt skipast veður í lofti:
Særinn
ruddist á land

Ég og þú
Við erum höfuðskepnurnar ]



[ I
Iða af prúðbúnu fólki
litríkum blómum sem berast
með straumnum

Fögur er fjallkonan
níveabrún á hörund
með kolgeitarbros á vör
í blóðrauðu knésíðu pilsi

"I'm awfully sorry for ya
I know
ya haven't focked for months"

II
Ríkisstjórnin úthlutar
bjargránum einsog móðir
sem gefur barni sínu snuð
túttu í staðinn fyrir brjóst:

Ó elsku almúgamaður
Færðu fórn
vegna atvinnuveganna

(vegna braskarans á Snápahæð
Konu hans
lángar í nýjan pels)

Almúgamaður, framvegis
borðar þú færri
kleinur með kaffinu

Sættu þig vinsamlegast
við hlutskipti þitt vegna
atvinnuveganna og haltu
ó elsku almúgamaður
kjafti

III
Pabbi gefur litla
dreingnum sínum blöðru

bláa einsog Esjuna
eða rauða einsog pils
fjallkonunnar

Fögur er fjallkonan
með svarta bauga
undir lífsþreyttum augum
"I'm awfully sorry
Buy me roses won't ya"

Drengurinn gleðst
meðan blaðran er ósprúngin

Fjallkonan hefur reynt
öll fegurðarlyf
nema heilbrigt líf ]



[ Tortíming!


Sól, hiti, blár himinn, gleði.

Markaðstorgið iðar af lífi.

Öskur. Eins og þruma úr heiðskíru lofti.
Sprengjuþotur æða yfir himininhvolfið.

Hamingja markaðstorgsins er rifin upp af hræðilegri sprengingu.

Fólk á hlaupum!
Ógn!
Skelfing!

Fólk dettur. Er troðið undir af þrumandi hjörð óttaslegins múgs um leið og ?ÞEIR? koma upp götuna á jeppum, með vélbyssur.

Morðin eru hafin!

Öskur!
Byssuskot fylla loftið!
Vein!
Grátur!

Örvænting!
Saklaust fólk fellur um allt.

Göturnar,
Sem fyrir andartaki voru baðaðar sólskini. Gleði.
Eru nú þaktar blóði. Angist!

Grimmd.
Sakleysingjar falla í hrönnum.

Gamlir: Dánir!
Ungir: Dánir!
Menn og konur: Dáin!
Börn: Dáin!

Hræðileg blanda byssuhvella og hrópa fyllir loftið.

Morðin halda áfram.

Veinandi fólk. Skotið. Drepið.
Hundruðum slátrað.

Hlaupa!
Veit ekki hvert!
Bara hlaupa!

Skyndilega verður allt rautt, svo svart.

Ég æpi. Angist.
Ég heyri enn byssuskot, örvæntingu, skelfingu!

Svo þögn!!! ]



[ Ég ligg og horfi á þig
þú ert svo fríður
þú andar þungt
þú sefur

Í myrkrinu hugsa ég
\"elskar mig,elskar mig ekki\"
sama hversu oft ég spyr
þú elskar mig ekki

Hvers vegna?
Hvað gerði ég?
Ég klæði mig 
og fer út

Ég flýtti mér svo mikið
að ég gleymdi,
merkasta hlut lífsins 
hjartanu mínu 
það lá og svaf við hliðina á þínu ]



[ Ég geng eftir einmanna götu
eitt sinn gengu þar ég og þú
í saklausri æsku
við vorum saman 
en hvar ertu nú?

Ástin er kulnuð 
og gleðin er horfin 
ekkrt eftir
nema krot á vegg
sem engin skilur

Stundum hverf ég til baka
og hugsa um þig 
en aldrei get ég hugsað svo lengi 
til að elska þig. ]



[ Ég vildi ég væri tár í þínu auga 
ég vildi ég væri koss á þinni kinn

Ég vildi ég væri hár á þínu höfði
Ég vildi að þú værir bara minn


Ég vildi ég væri fluga í þínum glugga
ég vildi ég væri lukkusteinninn þinn

Ég vildi ég væri sýn í þínum huga ég vildi að þú værir bara minn. ]



[ Í sálu þinni er myrkur 
í hjarta þínu sorg 
þú ert einn og innantómur
líkt og hrunin spilaborg

Ástin mín eina
hugsaðu um mig 
því í lífinu er skepna
sem er að leika á þig

Ef þú passar þig ekki
endar bara á því 
að þú hrasir um sjálfan þig
og hverfur mé á ný

Það er ein leið til baka 
að hætta hér og nú 
svo við getum orðið 
að eilífu ég og þú. ]



[ Ég ráfa um gleymda geyma 
græt! en finn ei svar 
ég veit ég á hér ei heima
en spurningin er hvar?

Allt sem í kringum mig er 
minnir mig á 
Hvernig var að vera 
þér hjá

Sólin skein á mig
ég átti líf,ég átti þrá 
ég átti þig
en þú fórst mér frá

í gleymdum heimi 
reyni ég að sjá
minninguna sem ég geymi
þegar ég var þér hjá ]



[ Hjartað mitt 
er hjartað þitt 
erfitt er það að geyma
en ég veit
og þú veist
að það á hvergi heima

Eina nóttina 
vildi það fara 
það fór frá mér
ég næ því ekki aftur
það vill vera hjá þér

Ég hugsaði þá 
ef það vill ekki vera hjá mér
þá métt þú taka það
og hafa hjá þér

En ég sá stax eftir því sem ég sagði
vissi ekki hvaða bölvun á mig lagði
nú ég ekkrt kann 
nú ég ekkert man 
ég kann ekki einu sinni að elska mann ]



[ í miklum harmleik æsku 
þarfnast maður eins 
mikillar gæsku
annars ekki neins

Þegar engin gefur grið 
mann vantar ekki neinn 
sálin, hún fær aldrei frið
mann vantar að vera einn

Lífið leggur þessa braut
maður verður að takast á við það
það er til lausn á hverri þraut
en síðan hvað? ]



[ Brautin liggur bein og breið 
vísar þér á stað
en farðu ekki þessa leið
því þú veist minnst um það

Þessi leið er röng 
þeir reyna þig að taka
farðu ekki þessi göng
það er engin leið til baka

Brautin liggur ljót og stór
reynir þig að hylla
en síðan eftir að hún fór
hún reynir þig að trylla. ]



[ Einu sinni voru hjón sem hétu Ásta og Pétur.
Þau áttu heima við lítð sætt setur.
Þau áttu tvö börn og einn kött.
Enn Pétri fannst það gjörsamlega út í hött.
Enn Ásta elskaði Pétur samt sem áður,
og Pétur var Ástu líka háður. ]



[ Þega ég  lít í spegil,
hugsa ég með mér:
Er þetta blekking ?
En svarið er alltaf : 
ég veit það ekki . ]



[ skál reykjavík skál
harðsoðna hálfmelta brúðuborg skál

esjan skartar snjóhettunni
en veðurstofan spáir þíðu
á morgun koma krónur undan snjónum

verðlausar krónur undan snjónum skál
fyrir peníngalyktinni í austurstræti skál
mér slær fyrir brjóstið norðanmegin

skál í botn skál ]



[ Ég veit ekki hvort fer þér betur
skyrta gyðjunnar eða pils nornarinnar
en fallegust ertu ber

Ég elska þig af öllum kirtlum
og öllu rafmagni
í taugum mínum og heilaberki

Ef þú svíkur mig ferst ég
úr sjálfsástarsorg ]



[ Næturnar eru blásvört móða
með snöggum rauðum blossum

Ég snerti þig með augunum
káfa á þér með augunum
kreisti þig með augunum

Svo loka ég augunum
og horfi á þig með húðinni ]



[ Hvaða dóni smíðaði
hugtakið: köld skynsemi?

Skynsemin er ekki köld.
Hún kyndir upp hús okkar.

Hún fitar börnin okkar
og yljar okkur um hjartað.

Hver sagði að bókvitið
yrði ekki látið í askana?

Bókvitið reisir diskaverksmiðjur
og gerir askana úrelta. ]



[ I
Köttur.
Sól.
Hús.

Uppúr strompinum liðast reykur.
Pottblóm teygir sig útum gluggann.
Bóklestur.
Skurðgröftur.

Bláeyg kona
með slegið hár
og köflótta svuntu
heingir upp þvott.

Tré.
Faðmlag.
Fjall.

Lítil stelpa
með ljósgula tíkarspena
og faungulegan bángsa.

II
Yfir öllu þessu:
ofurhvítt ský.

Ofar skýinu:
þyrpíng af spreingjum. ]



[ Sól skín í heiði. Appelsínur ánga.
Elskan mín hefur falleg brjóst.

Svart sykurlaust kaffi
laukstertur
dageftirdag og vikeftirviku
einglabellir í hveitisósu
franskbrauð með.

Í gósenlandi aldingarða
spýtum við mórauðu
af vítamínskorti.

Sól skín í heiði. Svona fer
fyrir þeim sem vill ekki selja
brjóstin á elskunni sinni
fyrir kíló af appelsínum. ]



[ Spóka sig spikfeitir
spekúlantar
bissnessbossar
og byssufantar
við glósur, glys
og glasa val.
Lúsgræn ljósin
lýsa upp sal.

Striplast strípaðar
stelpur um svið
stæltar stúlkur
með stoltan kvið.
Speiglarnir speigla
spaugilegt líf:
impótintáta
og útglennt víf. ]



[ Ég elska þig, ég elska þig og drulluhjallinn, Dísa.
Að dúsa hér í ljósleysi er unaðslegt með þér
þótt hitinn af sé tekinn og tuggin öll vor ýsa.
Ég tileinka þér kvæðisstúf sem betri er en smér.

Sælt er að vera fátækur og fyllitúnglin borða
í fúkka og rottugángi, ó elsku Dísa mín
næra krakkasubburnar á sólarlagsins forða
og sýngja hátt í klæðleysi um ástir gull og vín. ]



[ I
ég
besta orðið mitt
égégégégégég
égégég

ég skrifa það í hlykkjótta runu
með krúsídúllum þvers og kruss á síðuna

bandorm miskynjaðra bókstafa
éið er kvenkyns géið er kallkyns

ég flétta úr því óreglulega mynstraðan púkakrans
sætljótan einsog sjálfan mig

ef ég hataði sjálfan mig
hvernig gæti ég elskað aðra


II
aðrir
þær þeir þau hann hún það
skikkanleg ópersónuleg orð
lítt æsandi og meinlaus á pappírnum


III
þú
þú þú þú ó þú

viðkvæmt brothætt eldfimt orð
sem ég kveinka mér við að rita

ég vil heldur hvísla því í eyra þér
öskra það uppí opið geðið á þér


IV
þið
þið þið sum þið þið þið þið öll

orð sem sveiflast yfir blaðið
gunnfáni knýttur á lensu

við ykkur vil ég rífast
með ykkur vil ég vinna

hjá ykkur vil ég vera
og leika við ykkur

þið
án ykkar væri ég ekki til


V
ég þú þið
við

heyrðannars
við er besta orðið mitt ]



[ I
Brjóst
handa mér

brjóst sem fylla lófann
brenna lófann og spreingja lófann
spreingibrjóst handa mér

eða lítil skjálfandi brjóst
sem kitla lófann þótt maður nái ekki taki
einsog á stelpunni þarna sem sötrar
kók gegnum strá og mænir á gluggann

brjóst handa mér og höndum mínum
mér í hendur í hendur mínar
brjóst að mínu flata brjósti
stinn ilmandi mjúk heit
brjóst handa mér og geirvörtur
blóðríkar viðkvæmar bleikar
ljósbrúnar dökkbrúnar gulbleikar
brúnbleikar geirvörtur handa mér
að erta og sefa.


II
Sonur minn fimmnáttagamall
yglir sig og glefsar útí loftið
í draumi um geirvörtu og brjóst.

Sjálfur er ég ekki kominn mikið leingra
eftir þrjátíu ára basl
við að skilja heiminn og lífið, og innst
innstinnstinnstinnstinnstinni er ég
sammála strákskömminni
um að alheimurinn sé í eðli sínu
ein aftakastór úngamamma
formóðir formæðra formóður
með alla kviði og kviðlínga
í sínum kviði og sjálfan mig
ýmist við brjóstið eða inni.

Kannski er geirvörtuplantekran mín
víðfeðmari og fjölskrúðugri
en garðholan stráksins er alger og yfirþyrmandi. ]



[ Svelgi ég harðan sjóinn.
Sætur braggðast flóinn.
Blóð er grænt og gall er rautt
glóbjart myrkrið funablautt.
Yfir volgan svartan snjó
sums og gums og korriró
þögnin öskrar þokutær
þúng sem fis og haturskær. ]



[ The untouched
the pure
is the faerest of all

the frozen
the still
does not speak

if you go there
and listen you will
hear the call

the whisper
of the frozen
is pale and weak

the frozen
will sound
if silence is broken

the silence
of the sound
is struggling to hold

the outburst
will leave
the frozen, awoken

and all
that is living
will turn to cold ]



[ Ég skil
mig eftir hjá 
öllum hinum furðu-sjálfunum 
og átta mig á því, að það er ekkert svo erfitt 
að opna þessar umbúðir. ]



[ Á grænni grundu stóð ég einn,
grúskandi í höfði mínu með nál.
Hugsandi um hvort það sé betra að vera steinn,
eða lifandi maður með sál.

Ég veit ekki hvort er betra, eða best,
enn þann dag í dag.
Þó maðurinn sjálfur deyi fyrir rest, 
þá vil ég frekar vera steinninn í dag. ]



[ Tími minn er dýrmætur,
hann er í útrýmingarhættu.
Ég hika samt ekki við að eyða honum
án eftirsjár. ]



[ Eftir að hugsanir mínar fóru að snúast um ljóð
þá fóru ljóðin að snúast í hausnum á mér.
Núna er ég ekki viss um hvað snýr upp
og hvað snýr niður
enda eru slíkar staðsetningar
illa marktækar
þegar maður er ekki viss um
hvort maður sé ljóðskáld
eða haus á hvolfi. ]



[ Afsláttarmiðarnir í póstkassanum mínum
eru einsog fólkið sem er að deyja í stríðinu.
Maður veit að þar fer mikið fyrir lítið
þó maður kæri sig kollóttan um 
bragðið. ]



[ Fullur af synd
legg ég mig í líma við að 
púsla þessu öllu saman
þannig að úr verði mynd.
Mynd sem ég skil og get úskýrt fyrir mömmu og ástinni.

Sneyddur synd
stend ég upp með óskilgetið bros á smettinu
og legg hugaður af stað
í enga átt
þar sem enginn endir
býður mér góðan dag
og ekki neitt . ]



[ Sjálfumglaði galgopinn
hringar sig utan um 
míkrafóninn og eys úr skálum sínum
sandblásnum minningum liðinna daga.

Fólkið í salnum horfir á hann og man eftir sjálfum sér í 
rútum,
tjöldum,
rúmum,
móum
og stórmörkuðum.

Síðan fer sjálfumglaði galgopinn heim og hengir sig á heimatilbúinn snaga laus við alla yfirborðsmennsku.

Fólkið mætir hins vegar í salinn reglulega
og minnist þess
að til eru ævintýr og óraunveruleiki á mánudögum og miðvikudögum
en hina dagana
eru til lífeyrissjóðir,
innvextir og útvextir,
barnalán og barnabætur,
bílalán og bankar.

Sjálfumglaði galgopinn kemur hins vegar bara í salinn á mánudögum
og miðvikudögum
og ef vel er að gáð
má glöggt sjá 
far eftir 
snaga
á jakkakraganum hans. ]



[ Himinn og rætur,
gufuðu upp,
vonin fór frá mér,
allt varð þurt.

Blíðu fékk ég forðum,
í blóma lífsins,
en vonin fór frá mér,
veröldin mér brást.

Ást þín mig gladdi,
mitt hjarta ómaði,
uns vonin fór frá mér,
þín ást þornaði.

Skýjin hafa farið
samt er engin sól
því vonin er horfin
framtíðin burt fór. ]



[ Þú ert líkn
Þú ert fíkn
Þú ert

Þú ert há
Þú ert vá
Þú ert

Þú ert þín
Þú ert fín
Þú ert

Þú ert vor
Þú ert þor
Þú ert

Þú ert æt
Þú ert sæt
Þú ert

Þú ert góð 
Þú ert fróð
Þú ert

Þú ert fyndin
Þú ert syndin
Þú ert

Þú ert fljót
Þú ert skjót
Þú ert

Þú ert draumur
Þú ert glaumur
Þú ert

þú ert líf
þú ert víf
þú ert

Þú ert Þú ]



[ Öll mín harmatár
megna ei að lífga við
dauða blómið mitt ]



[ Ég horfi á hana berjast við tárin,
hún er of stolt til að sýna það að hún muni sakna mín,
hún þykist vera orðin stór.
Allavega nógu stór til að gráta ekki, 
fyrr en útidyrahurðin skilur okkur að.

Er ég geng í burtu,
lít ég í augun sem eru svo undurlík mínum eigin.
Hún kreistir fram bros sem á að gefa til kynna
að allt muni vera í góðu lagi.
Ég kvíð þessarar stundar,
því við verðum alltaf að kveðjast,
og innst inni veit ég að það brýtur hana smám saman niður
að horfa á öryggisnetið fljúga af landi brott.
Hún er hrædd við að það fari fyrir henni eins og fuglunum sem fljúga á rúðurnar í sveitinni.
Þeir deyja einir.

Ég held henni fast að mér,
og kyssi hana á ennið,einsog þegar hún var lítil,
hvísla svo að henni einhverju fyndnu
til að reyna að lina sársaukann um stundarsakir,
eða eiginlega bara til þess að ég haldi sjálfur andlitinu er ég loka dyrunum,
því ég hef ekki það val að gráta,
ég er orðin stór. ]



[ Ég hélt ég elskaði þig, 
en það reyndist ekki gagnkvæmt.
Svo ást mín á þér gufaði upp,
reyndar ástin sem aldrei var til.
Ég gerði mér ei hugarlund,
hversu augljóst þetta var,
að sá sem ég hélt mína ást,
var í raun aldrei svo merkileg.

2.des. 2000 ]



[ Tuch my hand and let me feel,
the pain you suffer of.
I can see you are hurt,
because the pain belongs to me.

You are hurt because of me,
it is all my fucking fault.
I am always asking my self,
why i did this to you.

You know that i take,
the sponsebility of all this.
I am angry with my self,
because it's wrong
what i did.

I know that you are angry,
angry with me.
And i'm not gonna blame 
you for this, 
and you have right to be angry with me.

But life goes on,
and we can just forget this.
Even thoe it will be,
alife in our thoughts. ]



[ Allt í rústi líf mitt er,
öll mín hamingja úr hjartanu fer.
Ekkert eftir nema sorg og reyði,
og ekkert get nema ég mig særi.

Hnífur í hönd á slagæð legg,
sker af stað eða á hendina hegg,
blóðisð læðist útí gegn,
eða spítist út eins og heljar regn. ]



[ Ég fann að þú nálgaðist mig,
þú komst nær og nær.
Hvað vildirðu með mig,
ég vildi ekkert með þig hafa.
Þú kallaðir á mig,
komdu, komdu.
Ég kem, en vildi það ekki.
Þú dáleiddir mig,
svo ég kæmi.
Afhverju??

6. nóv. 1999 ]



[ Ég er umkringd reiði,
getur hún ekki farið,
farið burt frá mér.
Mér leiðist þessi reiði,
Öll þessi reiði,
þessi reiði sem umlyggur mig.
Umlyggur mig,
svo að ég verði reið.
Svo mér líði illa,
og sjái engann tilgang með neinu.
Er tilganguinn sá,
með lífi mínu,
að mér líði illa.
Eða á ég bara að deyja..?

6.nóv. 1999 ]



[ Lag. Finnskt þjóðlag.

Allar mínar sorgir sindra í snjá,
er sólblik frá himni fellur hann á.
Ekkert get ég fundið að fela þær í,
ég bið þig, drag fyrir dökklokkað ský. ]



[ Hádegi.
Mygluð sólin
berrassar sig. 


Svarta myrkur á miðnætti. Gref mig 
inn í innyflin. 
 


Hádegi. ]



[ Guð þinn gefur þó gætur,
og þér hlýnar um hjartarætur,
en Guð vildi fá hann núna,
og við skulum halda í trúnna.

Tárin þorna en minningin lifir,
þú sérð að þú kemst sorgina yfir,
en elskaður er hjá Guði nú,
og geymist svo minningin sú.

1996 ]



[ Brosir þú, brosi ég,
ef þú grætur, þá græt ég,
ef þú brekst mér, brekst ég þér.
Allt sem þú gerir, geri ég,
það er ég.
Sál þín.

28.feb. 1998 ]



[ Ég lifi inní þér,
þú finnur stundum fyrir mér.
Ég læt þig vita að þú,
ert til.
Stundum nem ég staðar, allt í einu.
En stundum held ég áfram, lengi lengi.
En á endanum hverf ég,
inní nýtt líf.

28.okt. 1999 ]



[ Lífið kemur,
og lífið fer.
Lífið berst um,
í hjarta mér.
Lífið vekur draum,
í hjarta og sál.
Lífið er ást,
og lífið er hatur.
Lífið er þraut sem þú getur ekki hafnað.

28.okt. 1999 ]



[ Ég heyri þungar drunur,
fyrir eyrum mér.
Ég heyri að þú hvíslar að mér,
vertu óhrædd, ég er hér.

Ég heyri í vindi dauðans,
hann glymur fyrir eyrum mér.
Ég heyri að þú hvíslar að mér,
vertu óhrædd, ég er hér.

Ég finn fyrir lofti,
lyfta mér upp.
Ég finn fyrir því,
að ég flýg.
Ég flýg inní djúpann dauðann,
sem flýgur með mig,
inní annann heim.
Og enn heyri ég rödd þína,
vertu óhrædd, því ég er hér.

28.okt. 1999 ]



[ ég sé það á annan hátt
fyrir mér er allt grátt
kanski horfi ég í aðra átt
mér finst allt svo hrátt

fyrir mér er bara kjarni
allt annað er um of
einsog hjá barni
guði sé þér lof

náttúrann er mér allt
hvar byrjar þessi heimur
er þetta bara einfalt
endalaus geimur

en þegar þú að mér gætir
seigir þú mér sögur 
þar eru draugar,vættir
og prinsessa fögur

þessvegna lít ég yfir rökhyggjunar múra
og hugsa málinn
er til yfirnáttúra
og hvað er sálinn

finst þér ekki skrítið
þú ert ekki frjáls
lífið er ekkért lítið
taktu til máls

heimurinn er okkar sameiginlega hjarta
við erum eitt
hættu að kvarta
til visku,þú getur okkur leitt ]



[ í stofu út í bæ brennur jólatré
brennur jólatré í stofu út í bæ
sviðnaðar grenigreinar
asbesteiturlyfjagufur
umlykja feita miðaldra frænku og svæfa hana værum svefni
	
í stofu út í bæ
bæítúufotsí brennur jólatré
kjarvalmálverk umbreytast
mahóní Picasso Erró
error 
rorre
	
brennur bumba á gömlum manni
gusast blóð niður granir
granir niður blóðgranir
varalitur flagnar af hita af vörum ungrar móður
blá augu gulna
springa gulna
agnirps anlug

jólatré miðaldra bumba
móðir augu springa
jesús kristur í rúst á gullkrossi Jens
rass á lambi verður eldtungum að bráð
óráð grátandi barn
barn grátandi óráð
faðir aska öskur ískur
snark í pilluætufrænku

grasgrænkubuxur við nýja þvottavél
leikur holdfnykur um háa hæla við útidyr
babúbúbabúababúb gobbedígobb
jólakort handrituð í hundruðum brenna í stofu út í bæ
stirðnuð bros á jólahamingjuóskandi andlitum
jólagjafanýútgefnum sundfitum
kjöt af nýslátruðum nautgripum
brennur í einhverri helvítis stofu út í bæ
	
	brennur helvíti í bæ
	brennur helvíti í bæ ]



[ Ég vildi að ég gæti hugsað,
um hvað ég er að meina,
en við það að vona, hef ég slugsað,
og því er ég ekkert að leyna.

Þó ég hafi aldrei hugsað skýrt,
þá hef ég á því gætur,
að hugsa alltaf eitthvað hýrt,
á meðan að sólin grætur.

Ekki er nema von að þér verði heitt,
við að reyna að skilja mitt mál,
því það sem ég segji er ekki neitt
í skilningi vorar íslensku þjóðarsál. ]



[ dimmir dagar, dökkar nætur
læðast hægt og hljótt
lífð lifir og á sér rætur
rís hægt upp um nótt

Dagur líður skjótt
dimman færist yfir
lífið verður hljótt
á meðan allt vonda lifir

Dagur rís úr bláu djúpi
dimman farinn er 
lífið er falið í huliðshjúpi
það býr ekki lengur hér ]



[ I look down on myself from a pink little cloud made of vodka. it sways rounds and rounds in the sky, circling the cities and soon enough dissolving into a rain of reality biting me in the morning after. ]



[ Vandfúsir guðir
neituðu mér
foreldrar gráta
yfir hvernig þar er

Hún hljóp yfir götu
hnátan sú
yfir kom bíllin
og hana nú

Allt var hvítt
allt var svart
hnátan liggur
allt er kalt

Guðs mans ótti
það er svo kalt
líf hennar styttist
fyrir fullt og allt

Kistan var lítil
förin var stór
allir muna sakna
þessa fljóðs

Hvað þá segja
okkur má
ökumaður bílsins
fullur var þá. ]



[ Réttur reiðskjótinn fljóti
ræðst fram 
heykist hvorki á urð né grjóti 
heldur fram

Ei sá vænsti séra Vídalín,
valinkunna forseta Blöndalssýn

Betra er að aka brúna
birta tekur núna.
Besta brautaval
beint um Kaldadal.

Þokkalega Jónas má Þóru sína kyssa
Þegar við brunum hjá, sakleysið missa

Tenging verður traust
taktföst, sumar, vetur, hraust
nokkuð nærri slysalaust
nú eða eitthvað í þá veru

býsna er hún breið
brautin alltaf greið.
lykkjur sem voru á leið
löngu horfnar allar eru. ]



[ Lokaðu augunum og leyfðu vindinum að feykja þér
þangað sem engir vindar blása ]



[ Veistu?
Nei. Þú veist það ekki.

Ekki ég heldur; samviskan 
léttist þó
um þrjú kg,

hugsunin: + fimm. ]



[ Nú ríkir bara eintóm eimd og vonleysi hjá mér, 
þar sem ég er í algerri niðurvinnslu...
Sakna þín geggjað mikið,
svo mikið að ég festi vart svefn.
Ásamt því að þjást af alvarlegu harðlífi,
vona að þú sért sáttur... ]



[ rósin lét undan
þungbærum skugga drekans
skýjin dökknuðu ]



[ þessar tvær hendur
vildu bjarga heiminum
þessar tvær hendur
reyndu að semja frið
þessar tvær hendur
tóku utan um þig

en gripu í tómt ]



[ Lokaðu dyrunum
hljóðlega

ég sef

skildu ekkert eftir

engin orð
engin loforð

ég mun vakna
af kærum draum

hella uppá

hafa gleymt
sárinu ]



[ Segðu ekki þú elskir mig
ef þér búa svik í huga

segðu ekki þú þarfnist mín
megi ég ekki annast þig

sýndu mér ekki tár þín
fái ég ekki huggað þig

segðu ekki þú elskir mig

eigi ég ekki hjarta þitt ]



[ Þú stóðst svo nærri
svo órafjærri

ég fann ekki slóðina
gula stíginn
mundi ekki töfraþuluna

er enn handan regnbogans
í eyðilandi

ráfandi, leytandi
að hjarta mínu

eitthvað þeytti mér burt
uppí hæðir fáránleikans
burt, burt frá þér
örygginu

þar sem hjartað fann frið
í faðmi þínum

þú stóðst svo nærri

en samt fann ég 
sem afhjúpað hafði lygina

ekki leiðina heim

til þín ]



[ Sástu mig hlaupa um
stíga dans

hlæja

vissirðu
það var blæja

sem huldi sárið
hjarta sem grét

sástu við mér? ]



[ Hverf aftur í hellinn
til þinna

mín veröld óttast konung 
eins og þig

hverf aftur
kom aldrei meir

ég mun sögur segja
ævintýr

um álfa og tröll
álög og höll

forboðna ást

og hlæja dátt ]



[ Ég hélt það dyggð
þagði

mætti ógninni ein

meðal nartandi hrægamma
sat ég hljóð

sigldi milli skers og báru

veðurbarið andlit mitt hert 
af söltum tárum

var hetja

þögnin
sú andstyggðar dyggð
bjó til hetju

skildi okkur að ]



[ Suðurlandið mitt
með sorgarböndin

hlíðar þínar
sandur
hólar
strönd

hjá þér vil ég dvelja
meðal minninganna

láta hugann reika
ef ég má

þar til bein mín verða mold

sameinuð þér
hlíð þinni
og á ]



[ Leiktu fyrir mig lagið
þræddu nóturnar hægt

lát hvert tregatár
berast til mín

þar til ég finn tóninn aftur
sálina, mig

líkt og forðum

áður en ég missti kjarkinn
samhljóminn

þig ]



[ Ég vil tala
en verð að þegja

orðin finna mig ekki

örmögnuðust á leiðinni

gegnum torfærur óttans
eldfjall reiðinnar
eyju sársaukans
dal sorgarinnar

við rökstól viskunnar
sit ég hljóð

og bíð ]



[ Sorgin heldur mér fanginni
vakir yfir hverju fótmáli

hverri hugsun
löngun
þrá

togar mig út úr samræðum
úr gleðskapnum

hrellir yfir sjónvarpsmynd
þröngvar sér inn í drauma

vakir yfir minningu þinni
fæ ekki að gleyma

lokar hjarta mínu
fæ ekki að elska

dregur úr mér þrótt
nenni ekki að lifa

vill ekki sleppa mér

því þá hverfur þú ]



[ Hvernig ætti ég að afneita mér?
innsta eðli mínu

hugsun án þess að týnast
hjartanu án þess að veslast upp?

Ég myndi ráfa um í svart hvítum heimi
án litbrigða

veslast upp í einmanna veröld
án ástar

án þess að finna til

vera til ]



[ Ég gekk inn í hús, búnu dýrum skrúða.
Mjúkar ábreiður silkis í fögrum litum, syntu um fætur mínar, gullslegnir órórar bærðust er ég gekk um meðal marmaraklæddra súlna.  Ylmur reykelsis færði mér fögur fyrirheit um hvílu úr hvítu líni.  Ég gekk upp stiga albúnum ísköldum demanti sem skar, við enda hans var laug ylmandi myrru, þar sem ég laugaði blóðstökktan líkama minn.  Á borði lá kyrtill úr bleiku líni sem ég íklæddist, kom auga á stálhurð merktri nafni mínu og gekk inn.  Fálmandi í dimmu, köldu herbergi fann ég loks fyrirheitið, gatslitna dýnu undir fúnu þakskeggi sem hló.  Þreytt, köld og særð lagðist ég út af og lét mig dreyma um önnur hús. ]



[ Ég lagði upp í ferð, tróð gamla illfæra slóð úr alfaraleið.  Kunnulegar vörður hlaðnar viskusteinum báru mér tíðindi af sannleika.  Heróp bak við dimm ský bergmálaði um völlinn, úr launsátrum í gráu virki flugu kristalsörvar úr öllum áttum sem skáru andlit mitt og augu.  Blóðtár flóðu um kristalsbrot á særðri jörð.  Í jötunheimum fallinna, útskúfaðra sálna, var þingað undir berum himni.  Titrandi rödd bað sér griða, sál sem vildi lifa, ég. ]



[ Hvað stoðar að eiga trú
sem flytur fjöll

styrkir

leysir
hugum breytir

en trúa ekki
á sjálfan sig? ]



[ Ég leggst til hvílu þar sem sorgin hefur búið sér hreiður.  Draumar æða áfram líkt og tryllt hjörð í þreyttu höfði.  Þráin berst um líkt og villt dýr í veiku hjarta.  Eftirsjáin hringar sig líkt og nöðrufangi í sálarbúri.  Sársaukinn skolar öllu burt og eyðir.  Eftir situr tómleikinn tignarlegur sem örn og bíður þess að sér vaxi vængir á ný. ]



[ Að finna blóðið ólga í lífæðinni
sem flytur sögu mína
sögu þína, samofna

finna áningarstað
undir fornri eik

vera kysst af sólinni
sem elskaði sérhvern reit

kítluð af mánanum
sem lék við hverja grein

lauguð í dögginni
tárum laufblaðanna

hvísla að moldinni
sem þekkir rótina

ég man hver ég er ]



[ Meðal fagurkeranna á safninu, sat einmana verk á hillu. Sprungið og máð, án forms og stefnu. Nafnlaust verk án höfundarréttar. Margþætt og löngu gleymd saga, bundin í leirbrotum og ryki. Saga listamannanna mörgu sem það mótuðu. ]



[ Sannleikurinn

bíður hljóður
undir orðum

óttinn

sefur í þögninni

svo lengi 
sem sár mitt hvílir

í ómerktri gröf ]



[ Þó prestinn hafi vantað

votta og undirskrift

stendur jáyrði mitt 
ritað 

gilt og innsiglað

í vígðu hjarta ]



[ Ég elskaði sál

ónæma gagnvart uppruna sínum
fortíð

ást án veldis
tilbúnum væntingum

laus frá þarflausum kynnum
sagnarhefð
íþyngjandi myndum
af æsku og draumum

ég elskaði sál
án kjarna

sjaldgæf gjöf

óflekkuð
lýtalaus
skuldlaus

óbæranleg ]



[ Dagar líða
mánuðir, ár
streyma hjá

vonlaus bið
engin sátt

nóttin er mín líkn

hvílir hjartað
deyfir sorgina

ögurstund áttum við
kvöddumst aldrei

elskumst

nóttin er mín ]



[ Ég syrgi svo margt

orðin sem umvöfðu
snertinguna sem róaði
röddina sem gladdi
brosið sem sefaði
augun sem fönguðu
faðminn sem huggaði
sálina sem elskaði

allt syrgi ég

nema að hafa elskað þig ]



[ Hann kyssir okkur
sama kossi

hvert kvöld
býður hann upp í dans

fylgir okkur heim

hvíslaðu að honum
hvar þú ert
með hjarta mitt ljúfur

svo ég megi finna mig ]



[ Hver reisti þennan múr
þennan ósýnilega hljóðmúr?

Við stöndum hlið við hlið
þú heyrir ekki hjartsláttinn
hjartað kalla

hver reisti þennan vegg
þennan kalda, brothætta vegg?

Við horfum í gegnum hann
þú sérð mig ekki
finnur ekki hitann
frá líkama mínum

skimum eftir glerinu
svo brothætt

finnum kulda þess
hörfum

göngum varlega framhjá

hver reisti þennan múr, þennan vegg?
hver gaf leyfi, hver fyrirskipaði það?

Ég er viss um að það var ekki ég ]



[ Þú náðir mér
afhjúpaðir

ég varð sú 
er ég fyrirleit

betlandi kona

ekki þín ]



[ Hjúpuð dulúð draumheima
ein

í návist hins yfirskilvitslega
heilaga

þar sem spekin
vill rökræða
fræða

sviðinn óbæranlegur

frá logandi runna
missis ]



[ Léttvæg fundin
meðal hirðarinnar

missanlegt peð
á röngu taflborði

léttbær fórn
fyrir konung

þungbær
fyrir peð

sem lætur lífið
til einskis ]



[ Drag sverð þitt úr slíðrum
á ný

legg til mín

sting á hol
einu sinni
tvisvar

ég mun ekki hörfa
ekki finna til

broddur þinn
mun hæfa draug

veginn af sama 
sverði ]



[ Helsára barst þú mig upp hólinn, að dyrum eyjunnar, grafhýsi mínu.  Óhuggandi himininn tók undir angistaróp hjarta míns, sem fékk ekki flúið banaspjót örlaganna.  Þú lagðir mig blíðlega á beðið og bjóst til greftrunar.  Laugaðir andlit mitt söltum tárum, líkama minn beiskri olíu, smurðir varir mínar sætu hunangi, vafðir mig hlýju skinni.  Þar sem hjarta mitt lifnaði, fékk það að slá í hinsta sinn og svífa á lausnarorðum inn í algleymið.  Þar mun kveðja mín og loforð bergmála um eilífð. ]



[ Slökk þennan eld
áður en ég fuðra upp
og hverf

segðu mér sögu
ljúgðu ef þarft

þar til hjartað kólnar

fyrir fullt og allt ]



[ Andspænis hvoru öðru

ráðþrota

mælum vegalengdina
sem skilur okkur að

náum í verkfærin

hefjum byggingu brúar

yfir pollinn ]



[ Myndirnar 
leyfar eftir storm gærdagsins
Lyktin af peysunni
ilmur þess liðna, rétt til að minna á
örstutt

Bréfin
söknuður á blaði
Rósin
akkeri fortíðar

Regndropar
ég bið ykkur 
strjúkið mér eitt skipti enn
líkt og þið gerðuð 
síðasta sumarið ]



[ Löngu seinna
þegar ég sá þig næst
þín var svo fínleg 
hún tók ekki eftir 
hvernig augu okkar mættust.

Við fundum bæði
minninguna
um saltsveittan
núninginn
og það sem aldrei varð.

Um leið og við gengum þegjandi
framhjá hvort öðru
var það aftur búið. 
Ég fann að þú leist við,
en við næsta horn
staldraði ég aðeins við 
og saknaði þín. ]



[ Nú baðar jörð í blóði,
og barist er af móði,
og þessu litla ljóði
mun lítil áheyrn veitt.
Og þótt ég eitthvað yrki
um Englendinga og Tyrki,
má telja víst það virki
sem verra en ekki neitt.

Ég ligg hér einn og lúinn,
úr lífsins harki flúinn,
og vilja og vopnum rúinn
á vinsamlegum stað.
Manns hug ei hátt skal flíka,
ég hefi barist líka
og átt við ofraun slíka.
En ekki meira um það.

Vort líf er mikil mæða
og margt vill sárið blæða,
og knappt til fæðu og klæða
er kannske nú sem þá.
En samt skal sorgum rýma,
þótt sækist hægt vor glíma,
því eflaust einhverntíma
mun einhver sigri ná.

Og berjist þeir og berjist
og brotni sundur og merjist,
og hasli völl og verjist
í vopnabraki og gný.
Þótt borgir standi í báli
og beitt sé eitri og stáli,
þá skiptir mestu máli
að maður græði á því. ]



[ 1

Tíminn er eins og vatnið,
og vatnið er kalt og djúpt
eins og vitund mín sjálfs.

Og tíminn er eins og mynd,
sem er máluð af vatninu
og mér til hálfs.

Og tíminn og vatnið
renna veglaust til þurrðar
inn í vitund mín sjálfs.

2

Sólin,
sólin var hjá mér,
eins og grannvaxin kona,
á gulum skóm.

Í tvítugu djúpi
svaf trú mín og ást
eins og tvílitt blóm.

Og sólin gekk
yfir grunlaust blómið
á gulum skóm.

...

9

Net til að veiða vindinn:

Flýjandi djúpfiski
hlaðið glæru ljósi
einskis.

Sólvængjuð hringvötn
búin holspeglum
fjórvíðra drauma.

Týnd spor
undir kvöldsnjó
efans.

Net til að veiða vindinn:

Eins og svefnhiminn
lagður blysmöskvum
veiðir guð.

10

Frá vitund minni
til vara þinna
er veglaust haf.

En draumur minn glóði
í dulkvikri báru,
meðan djúpið svaf.

Og falin sorg mín
nær fundi þínum
eins og firðblátt haf.

... ]



[ Hin mikla leiksýning
var loks á enda.
Eins og logandi blys
hafði leikur minn risið
í hamslausri gleði
og friðlausri kvöl,
uns hann féll á ný
í skoplegri auðmýkt
til upphafs síns.
Það var lífið sjálft,
það var leikur minn.
Og ég leit fram í salinn
og bjóst við stjórnlausum fögnuði
fólksins.
En þar var enginn.
Og annarleg kyrrð hvíldi yfir
auðum bekkjunum. ]



[ Vorblaut sunnangolan
tekur á mót mér einn morguninn
og gerir mig hlægilega
á þorraþykkum klæðunum.

Glaðlegur regnbogi tekur af mér trefilinn og húfuna,
vetrargráu hárin fagna og 
safna örsmáum dropunum. 

Hjáróma heyrist í álftunum kvaka
er þær fljúga þar undir regnbogann
hratt til heiða og allt, 
en er ekki eins og ég vakni
frekar en hitt? ]



[ Hvað er ást?

Hvað er hatur?

Hvað er kærleikur?

Hvað er vellíðan?

Hvað er lífið?

Hvað er ég að gera hér?

Hver er tilgangurinn? ]



[ Ljósið er svo skært,
ég því verð að fylgja.
Ég fer ei frá þér,
bara á annan stað.

Ekki verða sár,
því ég hjá þér verð
uns þú kemur 
til mín á ný.

Mun þá verða fjör,
knús,kossar og
eilífðar líf í faðmi
hvors annars. ]



[ Fólk segir að ástina 
finni maður aldrei.
En ég var svo heppin
að finna hana hjá þér.

Ég sleppi þér aldrei,
ástin má ekki dofna.
Þó fari ég í burtu,
mundu mig að eilífu.

Ef þú gleymir mér
mun rigna englatárum 
svo lengi 
sem þú lifir.

Já..ég mun gráta,
en bara þar til 
þú kemur til mín 
yfir móðuna miklu. ]



[ Vertu þú sjálfur.
Vertu góður.
Vertu hamingjusamur.
Vertu yndislegur.
Vertu sá sem ég elska.
Vertu það að eilífu. ]



[ Elsku ástin mín
ég er bara þín
Þú ert mér allt
en það er orðið kalt
hér án þín ]



[ Ég fylgist með þér,
þú sérð mig ekki.
Ég veit hvað þú gerir,
ég veit hvað þú hugsar.
Þú hefur gleymt mér...

Þetta er erfitt 
en engin má sjá
er vangar mínir blotna.
Ég er alein núna
að eilífu...

Sólin er hætt að skína,
vatnið er hætt að renna,
birtan er horfin,
nóttin tekur við
löng,dimm og erfið... ]



[ Þú særir mig,
þó ég elski þig.
Því ertu svo vondur?

Komdu aftur,
verum saman,
vertu hjá mér,
elskumst á ný.

Afhverju ekki?
Hvert hvarf ástin?
Ég hverf...
Ég er farin. ]



[ Það er svo skrítið,
hvernig það getur kviknað \"ást\",
útfrá litlu sem engu.

Það er svo skrítið,
hvernig það getur kviknað í sígarettu,
útfrá litlum sem engum eldi.

Svo þegar á heildina er litið,
er svo skrítið hvað þær eiga sameiginlegt...

Þær eru bara yndislegar í 5 mínútur... ]



[ Hæ afi engill.
veistu hvað ég hef saknað þín.
Sorgin er að buga mig,
ég veit af þér hjá mér,
en það er samt alltaf eins og einhvað vanti.
Þú varst alltaf svo hress og kátur
alltaf svo góður,
en samt svo stríðin
ég fékk ávalt að vera litla afa stelpan þín.


en svo kom krabbameinið og tók þig í burtu frá mér 
svo rosalega snögt
ég náði aldrei að seigja bless
þú varst farin áður en ég kom á spítalan til þín í heimsókn
þú varst farin

14ár, og ég sirgi þig enþá
þegar ég geri mistök veit ég að þú passar mig
þegar ég er að falla í eimdina, 
kemur þú og kippir mér upp.
þegar ég sakna þín kemuru til mín
ég finn fyrir þér á öxlum mínum eins og lítill púki
þú varst alltaf svo stríðin
þegar þú slekkur á sjónvarpinu mínu þegar ég horfi á fréttirnar, 
veit ég að þú ert að stríða mér.

Láttu þér líða vel hjá guði

Mundu mig ég man þig

Elsku afi þótt þú sért engill veit ég að ég er en þá litla afastelpan þín.


Kær kveðja Ellen Rós ]



[ Hvert eitt spor
í mjúkri fönninni
vísar þér leiðina til mín.

En ef þú ert 
of lengi á leiðinni,
verður fennt í sporin
og ég horfin. ]



[ Ekkert án þín,
allt með þér.
Svo mikill munur,
svo langt bil,
en samt svo stutt á milli.
Ein stund með þér,
næsta án þín.
Tómarúm í hjarta,
en í senn að springa.
Syngjandi gleði,
grátandi sorg,
hvar er millivegurinn?

Hönd í hönd,
hjarta við hjarta,
óralöng fjarlægð,
en slá samt saman.
Ár liðin,
ár framundan.

Þetta er bara þú,
það er ekkert nema þú.
Allt er þú,
Ekkert er án þín.

Eylífðin er endalaus,
fortíðin eru foreldrarnir okkar,
framtíðin eru börnin okkar,
nútíminn er í dag,
nútíminn erum við.

Ég elska þig. ]



[ Hjartað kramið 
því við gatum ei samið
Ég þrái þig heitt,
þykir það svo leitt
að fá þig aldrei aftur
Það er of seint 
þú úr lífi mínu 
lést þig hverfa. ]



[ Gúndi! upp ég 
    Flýg
það lýður ekki 
að löngu þar
til við hittumst 
    á ný! ]



[ Farinn?

Farinn hvert?

Farinn til hennar?

Farinn út á land?

Farinn úr landi?

Farinn til himna?

Farinn úr lífi mínu?

Farinn en ég kem líka. ]



[ Vil eignast þig,
vil strjúka þér,
vil kyssa þig,
vil halda þér.
Vil ei missa þig,
vil ei særa þig,
vil ei svekkja þig.
Vil bara ÞIG. ]



[ Þú komst birtunni inn
í líf mitt,
svo fórstu.
Tókst birtuna aftur
í burtu.
Allt varð svo
dimmt og hljótt 
                á ný. ]



[ Í hjarta mínu er sár,
sár sem aldrei gróir, 
því þú skarst í hjarta mitt
með nýstandi 
orðum og gjörðum.
Það mun ég ei fyrirgefa. ]



[ ...Sólin skín svo skært

ég blindast af tárum,
tárum sem blandast
saman við tómarúmið
sem er innan í mér.
Núna hef ég misst 
ástina mína 
sem ég elskaði 
svo undur heitt.

Já ég hef misst þig... ]



[ Hugs´um þig 
Hlæ af þér
vil þig
sé þig
faðma þig
kyssi þig
*Ég elska þig* ]



[ Ó hve rautt hár þitt fagurt er,
eins og silki sem nýbúið er að spinna.
Leifðu mér nú að leifa mér,
lyktina góðu að finna.

Leggjumst niður, hlið við hlið,
hlægjum saman gegnum nætur.
Láttu hár þitt snerta minn kvið,
á meðan gítarinn grætur.

Snertu mitt, ég snerti þitt
fléttum það svo allt saman.
Í leik við veltumst um rúmið mitt,
oh, hvað það verður gaman.

Þegar við giftumst og eignumst börn, þrjú,
eldumst við saman svo fljótt.
Svo það er bara að duga eða drepast nú,
því við höfum bara nóttina í nótt.

Til að halda stofni rauðhærðra Íslendinga lifandi. ]



[ Á annars tilbreytingarsnauðum
þriðjudegi grípur hann byssuna 
og beinir að stúlkunni. 

Hlæjandi hleypir hann af; 
Bara aðeins að fokka í henni. 

Stúlkan verður að geta tekið gríni. ]



[ .

Fremst á nesi fornu rís 
fannakóngur ægibjartur.
Reistur var af eldi og ís,
eygló roðinn, frosti hertur.
Bárðarhof, hvar heldur vörð
heillavættur fyrri tíða.
Gnæfir yfir fold og fjörð.
fjallið glæst, í augsýn lýða.

Snæfalsjökull, frægð þín fer
fleyg til jarðar ystu stranda.
hljóðum vængjum hana ber
hugans sjónir stórra anda.
Finna glöggt og fránir sjá
frá þér orkustrauma geisla.
Forvitrir þeim furðum spá,
framtíð muni afl þitt beisla.

Um þig hafa sögur sagt
sagnaskáld með frægðarljóma.
Til þín margur leiðir lagt
langa vegu og fellt þá dóma
að þú værir, fjallið frítt,
fremst af þeim er augu sáu.
Fagurmótað, flestu prýtt,
fannhvítt móti heiði bláu.

               Ásjón. ]



[ Elsku Snælda, fallega kisan mín
Í hjarta mínu verður þú alltaf til staðar
Minningarnar af þér, svo mjúkri og góðri
Munu ætíð fylgja mér hvað sem gerist

Dagarnir þegar þú kúrðir hjá mér og malaðir
Eru vel geymdir og minningarnar aldrei hverfa
Án þín húsið tómlegt er, engin hvít kisa liggur og sefur
En fyrir árin 10 er ég þakklát og ég mun þér aldrei gleyma
Ég sakna þín, mjúka kisan mín... ]



[ Þú hugsar of mikið þessa 
dagana; og hlustar of lítið á .... Þú sefur 
of lítið
þessa dagana; og ýmislegt 
meira 

eða minna. ]



[ Dropar eru fallegir,
enn af hverju ?
af hverju eru dropar vatn ?
af hverju eru dropar ekki demantar ?
það er óskiljanlegt. ]



[ Hvað er ást?
Ást er aðeins hugarástand,
sem getur ekki enst.
Er hún ekki æðisleg? ]



[ Ef ég vildi vita hver þú værir,
þá myndi ég koma því í king.



  - þess vegna geri ég það ekki - ]



[ Það er stormur í huga mér
hugsanir mínar fjúka um í óreiðu
Eg reyni í ofboði að fanga, eins og eina
bara eina...
Sem ég get staldrað við
í þeirri von að storminn lægi

Eg fálma en hef ekkert hald
hugsanirnar renna úr greipum mér
hjartað hamast í brjósti mér 
vonleysið nær tökum...
og ég hugsa þá hugsun sem ekki má... ]



[ Allt,
ekkert...

Það er svo skrítið,
hvað það er þunn lína,
á milli þess að vera mikið & lítið.
En allt er þú átt þarftu að sýna,
til að vera til í þessum heimi.

Lítið,
mikið...

Oft á tíðum hef ég haft,
á þann vana að sinna.
Að nota allan lífsins kraft,
til þess eins að vinna,
til að fá meira en minna. ]



[ Það er rigning hjá þeim núna og þeim 
líður vel. Veðrið er búið að vera \"dálítið of mikið\" undanfarið og það er 
ágætt að það sé farið að rigna á 
aðeins á þá. 

Ástarkveðjur;

Donald Rumsfeld. 


p.s.
Drápum sex hundruð Íraka í gær. ]



[ Á berar dyrnar barði,
blés og frysti ótt.
Þá varð mér ljóst hvað varði,
mig vantaði þig í nótt.
En baninn bar að garði,
birgði snjó þig fljót. ]



[ Nátthrafnar myrkursins hnita hringi
vofveiflegir atburðir hafa gerst
í skjóli nætur-engin veit allir sofa
lyngið skelkað, blóðið rennur. ]



[ Augun þín draga mig til sín,
gleipa mig,
soga úr mér allan mátt,-
á eftir er ég eins og 
innantóm brúða köld, hörð
og langar bara í meira af þér. ]



[ smábörn

öskur og bleyjur
pelar og pissublautar treyjur


unglingar

slangur og stælar
make-up og háir hælar


fullorðnir

rauðvín, hvítvín, hangs á bar
dansiböll og kvennafar


gamalmenni

lélegt minni, hekl og prjón
ruggustólar og slæm sjón ]



[ einu sinni ég var á göngu
þá hitti ég lítinn kálf
ég sá að hann varð hálf-
hræddur við menn fyrir löngu

ég gekk til hans og sagði
viltu bera mig heim á bakinu
mér er illt því ég datt af þakinu
hann hvarf á einu augabragði

ég elti hann djúpt í dimman skóg
hann hljóp um tré og greinar
allt í kringum hann voru steinar
að lokum sagði ég þetta er nóg

ég dró hann heim og í rúmið lagði
hann sofnaði strax og fór að hrjóta
mér fannst ég frekar ill örlög hljóta
það var þess vegna sem ég sagði

þú ert illgjarn og ljótur 
ég elti þig allan daginn
gegnum skóg og víðan bæinn
svo hopparðu uppí rúmið fljótur

hann svarar, ekkert leiður
ég átti mína ævi
hún var mér vel við hæfi
nú er ég orðinn reiður

því það elti mig vondur maður
elti mig vel og lengi
út um grös og skóg og engi
ég hlusta ekki á þitt blaður

nú hleypur kálfur burt
en ég sit eftir sneyptur
hann hverfur líkt og leiftur
en ég liggja læt það kjurt

ég skömmina niður gleypti,
og því sit ég sæll og glaður
ég hegðaði mér eins og maður
því í dag ég kálfinn keypti ]



[ ef allir í heiminum væru hamingja, þá væru allir þú ]



[ það er vetur 
snjórinn þýtur um himininn
það er hvasst

ég blikka augunum mót vindi

lítið augnhár dettur 
niður í lófann

*ég óska mér*

ég hugsa mér hvað það væri gaman
ef eitt augnhár á dag
myndi detta í lófann

það væri gaman

---

ég er á gangi um hávetur
mjöllin breiðist yfir jörðina
þvílíkt rok

augun mín lokast fyrir hríðinni

smátt augnhár fellur
niður á jörðina

ég lít upp
þú kemur gangandi á móti mér
þú brosir
ég brosi

við göngum saman áfram í storminum

ég hugsa með mér

hver þarfnast eiginlega þessara augnhára? ]



[ Það er svo skrítið,
samt er það satt.
Þó ég þekkti þig minna en lítið,
þá féll ég hraðar en hratt. ]



[ Morguninn, blautur þynnku skítur,
hann svíður, ríður á stað og eftir engu bíður.

Skitan mín lyktar betur en næsta manns því ég drekk
Carlsberg.

Ég sef út, með hnút í maga, alla daga, áfengismagn blóðsins
fær ekki að fara.

Skitan mín lyktar betur en næsta manns því ég drekk 
Carlsberg 

Að kvöld tekur, mér líður betur, gel í hárið, að fela sárið, fólk 
mig lemur.. En eins og alltaf.... Þú hefðir bara átt að sjá hinn gaurinn.

Skitan mín lyktar betur en næsta manns því ég drekk 
Carlsberg ]



[ Ég man eftir þessu kvöldi
það var flipp flipp flipp flipp flippað kvöld
ég flaug þetta kvöld

Ég man að það byrjaði á því
að ég sat úti í garðinum
og var að rífast við tré
Ég var að segja við tréð
að ástæðan fyrir því að það sæi ekki neitt
væri ekki vegna þess
að það væri myrkur úti
eða vegna þess að tréð hefði engin augu
heldu vegna siðblindu þess
Tréð var ósammála mér

Ég hafði þó sigur að lokum
Ég man að ég stóð upp og hneygði mig
fyrir rigningunni sem klappaði fyrir mér
og bað um meira

Og þá
og þá og þá og þá og þá og þá
þá varð mér litið á þig
ég sá þig inn um glugga á næsta húsi
og það var þá sem ég flaug
Ég flaug að glugganum og horfði inn
ég horfði á þig
þar sem þú klæddir daginn af þér
og klæddir þig í nóttina
og ég hef ekki getað hætt að fljúga síðan þá ]



[ Ormaþing á tárvotum strætum
sálar minnar.

Engin leið að 
greiða úr flækjunni.

Engin leið að sjá 
hver er að koma, 
hver er að fara.

Svarið svo óralangt
í burtu. ]



[ og þú hafðir lagt vangann 
á moggann

og fallegu brúnu augun þín
voru hálfopin

líkt og þú vildir segja
ég er svo þreyttur ]



[ Veröldin er þjóðvegur,
við erum bílarnir...

Hver er þinn farþegi?
Má ég slást í hópinn?
Ég skal lofa að vera góður,
á meðan þú keyrir.

Hvert er ferðinni heitið?
Eitthvað útá land?
Það er komið myrkur,
við erum langt frá öllum ljósastaurum.
Ég lít útum gluggan,
hvað heldurðu að ég sjái?
Heldurðu að það sé ekki
allt lífið þjóta framhjá.

Afhverju kom ég með?
Hví var ég ekki eftir?
Nú þegar ferðin er búin,
erum við komin á leiðarenda,
allt er búið...

Afhverju varð ég ekki eftir heima í kvöld? ]



[ Satt:
Stór heimur, lítið líf,
lítil sál, lítil hlíf.
Stór veröld, lítið magn,
lítil ást, lítið gagn.

Mikið um hatur, fátt um frið,
falleg stúlka féll í dag, 
með skotsár á kvið.

       Ósatt:
Lítill heimur, stórt líf,
stór sál, stór hlíf.
Lítil veröld, mikið magn,
mikil ást, hefur gagn.

Lítið um hatur, mikið um frið,
falleg stúlka fæddi í dag,
fallegan dreng úr sínum kvið. ]



[ Það var mín vissa..
       eða kannski ósk..
eða kannski örvæntingarfull þrá
       að sólin fylgdi hjarta mínu
inn í nýja tíma.

Með bros á vör 
       átti ég að dansa inn í nýja öld,
með hamingjuna og ástina 
       og sólina og tunglið
og allt fallegt og allt gott
       sem dansfélaga.

Hláturinn átti að fylla huga minn
       og líkama...

Og ég átti að elska alla 
       og elska mig
..og elska þig...

En dag eftir dag, nótt eftir nótt,
       breytist ekkert.

Sólin vill ekki rísa..
sólin vill ekki skína..
sólin vill ekki elska mig.

        Gleðilegt ár. ]



[ Ég felli niður skóginn
til að fá betra aðgengi
að lindinni helgu
því hver vill fá sprek
í drykkjarvatnið sitt? ]



[ Litlar tær?
	barnshjartað slær?
			augun opnast?..

?sýndu mér vatnið sem flæðir um allt,
fossana sem falla og höfin djúp og blá?

?sýndu mér moldina, hina frjósömu jörð,
rósir, fjólir, liljur og tréin sem fella sín lauf?

?sýndu mér sólina skína um allt,
fuglana sem fljúga og töfra eitt lítið lag?

?sýndu mér lífið sem iðar um allt,
pöddur undir steinum og dádýr inni í dal?

?sýndu mér stjörnurnar, sem sínum töfrum strá
líkt og glimmeri út í nóttina og lýsa upp dimma nátt?

?sýndu mér fólkið, tár þeirra og bros,
tóna, dansa, leiki, hugrekki, dug og þor?

?sýndu mér hatrið, hinn blóði drifinn heim,
og vonskuna sem kraumar í iðrum þessa heims?

?sýndu mér ástina, hennar kraft og mátt,
og kenndu mér að elska og faðma hverja sál?

..sýndu mér þig og sýndu mér mig,
sýndu mér hana og sýndu mér hann?

?sýndu mér heiminn er þú fæddir mig í? ]



[ 10 sekúndur að horfa
10 sekúndur að anda
10 sekúndur að snerta
10 sekúndur að finna
10 sekúndur að kyssa
10 sekúndur að elska

eitt augnablik af eilífri ást ]



[ öll ljóðin eru farinn
þau eru farinn heim
í brennheitann arinn 
þangað sem við fleygðum þeim

við ritum hugsanir okkar á blað
og gefum þeim líf með orðum
munum hvað var að
frá óttanum börnum okkar forðum

framtíðarhyggja
má ekki skyggja
á núið
því þá er lífið búið ]



[ Ljósin endurspeglast
í höfninni.

Borginni blæðir
og úr sárinu vellur menningin.

Ljósin kastast frá hafinu
inn í vitund mína.

Þar geymi ég ljósin
frá borginni minni.

Ég endurspegla myndirnar
þegar ég fæ heimþrá.

Myndir teknar að nóttu
í huga mín sjálfs.

Og ljósin þau endurspeglast
í bláum augum mínum. ]



[ Donk! (Bjórdós kastað í rúðu...)

X: Er þessum gaur boðið?

Y: Er þetta gaur með sítt rautt hár?

X: Já...

Y: Nei, honum er ekki boðið! ]



[ Regnið bylur á rúðunni
með stanslausum err hljóðum,
droparnir leika sér með ljósið úr fjarskanum,
fanga það.
Hugfanginn fylgist ég með doppóttu og rákóttu útsýninu
renna letilega niður glerið. ]



[ Tíminn er aðeins endalaus röð augnablika,
sem líða hjá hvert af öðru.
Lítil veröld greipt í hvert og eitt
 - handa þér.

Tíminn er líkt og tár sem falla,
heit og sölt þau tala um gleði og sorgir. 
Á einu augabragði verða þau til og hverfa
og aðeins minningin ein verður eftir.

Tíminn er gjöf guðs til mannanna.
Lifandi sál í kviku holdi
 - sólundaðu ekki gjöf þinni.

Tíminn er gjöf guðs til mannanna
 - en skyldi hann ekki óska þess
að hafa gefið hana einhverjum öðrum. ]



[ Í augum drottningarinnar,
er býr í öllu mínu veldi,
er ég ekkert nema 
einn demantur af hundruðum.

Og í augum kóngsins,
í ríki mínu,
er ég aðeins hirðfíflið,
sem skemmtir eftir þörfum. ]



[ sjaldan fillir gleðinn þennan bæ
en sorgin er heimilisgestur tíður
ef lífinu má líkja við kolmyrkan sæ
þá þessi fjölskilda botnin skríður

í örvæntingafullri leit að yfirborðinu
sameinast fjölskildan í hrilling
ekkért vermir kvöldverðarborðinu
engin maga filling

ríkissjónvarpið á kvöldinn
einsog gluggi inn í draumaheima
ef einhver einhvenntíma hafði völdinn 
eru allir því búnir að gleima

svo tekur nóttin við
börninn á hörðum bedda sofa
foreldrar biðja guð sinn um grið
og sindlausu lífi lofa ]



[ Lítið glerbrot situr í litlu hjarta fast,
stingur við hvern slátt,
brot af gamalli sjálfsmynd,
sem endur fyrir löngu sprakk,
í helkulda höfnunar. ]



[ We are trying to reach you...
12 day supply on us... no other can compete
Earn your college degree Online
Save a bunch of money
Have an Idea?
Sell today ]



[ Í óendanlegu djúpi
augna þinna,
finn ég sjálfa mig
ástleitna
heita sólstafi 
líðandi stunda.

Seiðandi andartakið
fangar sál mína,
eins og veiðimaður
bráð sína.

Ég gef þér bros mitt
augun skína í átt til þín,
krefjandi svars
um örskamma stund. ]



[ Hver er óvissa mín?
Sprottin í und hjartans
ólgandi efinn lamar,
hverja taug inn að beini.

Það er enginn sem skilur,
hvernig tíminn líður
í löngum skugga sínum.

Ég er tvær persónur
skipti um andlit,
eftir hentugleika
fell flöt um sjálfa mig.

Mig langar að vera til. ]



[ Ef ég ætti gull og græna skóga
gæfuríka framtíð þér við hlið.
Alltaf ætti ástarelda nóga
en ást þína eina ég um bið.

Ljóssins vegur ávallt okkur leiði
gegnum lífið ferðumst hönd í hönd.
Ástin fylgir hverju aldurskeiði
okkar haldi ávallt tryggðarbönd ]



[ Í nótt var ég mávur
og flaug í þúsund daga
til að sjá þig ]



[ Þar sem orðin deyja óheyrð
ljóðin ólesin

læðist ilmur
upp að kertinu, hvíslar
því logar þú svo glatt
án hans? ]



[ Sálin brýst um,
þungur ekkinn kæfandi.
Hjartað frosið,
sprungið..

Reykjarmökkur í stað hugsana.
Krumla læstist um innyflin,
sölt tárin þrengja sér niður kinnarnar.

Máttlaus líkaminn hættur að streitast á móti,
uppgefinn..

Þú horfir á mig
með heift í augum.
Tilfinningalaus, 
vélrænn.

Dæmdur til að deyða saklausar sálir.. ]



[ Ligg og hugsa,
hugsa um þig. 
Tilfinningarnar,
sem umlykja mig. 

Hvað þú ert að hugsa,
hvað þér finnst um mig..

Hvað sem þér finnst,
mundu
að ég elska þig.. ]



[ Faðmaðu ljósið 
gefðu lífinu 
litfagurt ljóð.
Þá veraldarheimur
hylur hjartans glóð.

Þrumur þá drynja
eldingar lýsa
himinn á heljarslóð.

Daggir þá drjúpa
á krossinum helga
englar þögulir krjúpa
lúta í lotningu,
Lausnara vorum
biðja,friður á jörð.



                Særún.
                   Ágúst 1994. ]



[ Eg lifi
án afláts ]



[ Þú
og
Ég
Erum...
Ein, einn, eitt,
i öllum föllum
i versta falli
tvö ]



[ Eitt risastórt
sandkorn.
Fyrir almættið ]



[ Þú ert
? ]



[ Eru stjörnur
sem kveikja ljós
í hjarta mínu.

Birtan skín
frá sál þinni
verma bústað minn.

Helgur reitur
einveru þinnar
birtist mér.

Mig langar að telja
stjörnur sálar þinnar
finna nálægðina.

Ég þekki þig
þú ert ég
brot af heiminum. ]



[ Bláu
sorgmæddu augun

Allt er kyrrt og allt er hljótt

Svo langt
frá mér ]



[ Eftir allan þennan tíma
öll þessi orð öll þessi ljóð

elska ég þig
líkt og drukknaður sjómaður
elskar hafið ]



[ Löngu gleymdar nætur
í miskunnarleysi hörunds þíns
drepa mig
þegar tunglið minnist ferða minna ekki
þar sem norðurljósin þylja nafn mitt afturábak
í hljóði og án þess að skynja sársaukann

Hversu fjarlæg er dögunin
hversu björt er nóttin og óstundvís

Hvernig hörund þitt
drepur mig
svo blíðlega 
í draumi svo blíðlega
í mínum sárasta draumi ]



[ Á ísilögðum morgni
hinkra ég við
leiðin út er ekki mín
frekar en hinna ]



[ Árla morguns
um miðja nótt
í kvöldkyrrunni

vitjaðu mín ]



[ Ég spyr þá fregn að ég sé liðið lík.

Ég spyr þá fregn að bæði sé sorg og gleði.

Ég spyr þá fregn að ég hafi gengið of langt.

Ég spyr þá fregn að ég átti ekki lífið mitt sjálfur.

Ég spyr þá fregn að börnin mín gráti.

Ég spyr þá fregn að ég er hér enn.

Ég spyr og svarið er loðið?. ]



[ Í öndverðu var sól í heiði
og meira segja sólin söng 

Í öndverðu var gleði 
og ekkert er gleðina drap

Í öndverðu í áhyggjuleysi
þú  brostir? og brostir?

En hvað brast? 

Hvað brast með brosinu bjarta?

Brosinu  sem allir þekktu

Hvað dó?

Ég óska þess elsku vinur

að líf sé í lífinu þó? ]



[ Þegar maður er búin að bíða 
Nógu djöfull lengi
Þá deyr maður ]



[ Það er erfitt að vera
Kotbóndi sem ferðast á Saga ]



[ Ég veit að stundum er eins og öllum á sama standi 
hvort þú grátir eða lendir í klandri
þótt þér illa líði 
eða undan orðum þeirra svíði.
Þér finnst sem enginn taki eftir þér
líkt og þú sért ósýnileg og ekki hér
öllum sé sama hvað þú gerir,
hvert þú farir
og enginn heyri  þótt þú svarir.
Þér finnst þú í stórum hópi týnd
það er sjaldan nokkur miskunn sýnd
aðrir hugsa bara um velferð sína
en mín ást mun aldrei dvína
þótt þeir gleymi kærleik að sýna 
þá mun mitt ljós gegn myrkri skína.
Þér finnst þú öllum gleymd 
en ég lít á þína eymd
þú veltir þér upp úr þínum göllum
heldur þig hataða af öllum.
Telur að sköpun þín hafi verið mistök
veist ei að í raun ertu einstök
ég sé ekkert nema fegurð þína
því ég sé dýrmætu sköpunina mína.
Þú ert mikilvæg eins og þú ert
ég get allt fyrir þig gert
ef þú lætur ekki aðra rífa þig niður
heldur bara trúir og biður .
Þú hefur ætíð um tilvist mína efast
og ert dauðanum nærri búin að gefast.
Ég veit hvað býr á bak við hláturinn og brosið 
En veistu ei að þú gengur ei ein neitt lífssporið
Sá grátur sem þar geymist
mun er þú manst að ég alltaf með þér leynist.
huggaður verða
ekkert mun þá gleði þína skerða.
Leyfðu mér að komast að 
mitt boð er beittara en hvert hnífsblað
sem skilur milli dauða og lífs
það býður breytingu til góðs en ekki ills
veistu eitthvað hvað býr að baki stungunnar
myrka hafsins, hlykkju reipisins eða pillunnar
eilífðar böl.
ef til vill mun meiri kvöl 
en það sem þú lifir við núna,
ef þú bara vissir um fullvissuna á bak við trúna
og allt sem ég vil gefa þér
þar á meðal hamingju í þessum heimi hér
og um eilífð alla
þú mátt ætíð til mín kalla
ég mun svara, gefa gleði og frið
ég veit að það þolir enga bið 
ég vil koma inn í þitt hjarta
bjóða þér framtíð bjarta
ekkert það mun þig kosta
þú færð loks að seðja þinn þorsta
í sannleika, fyllingu í tómarúm
þú munt sjá móta fyrir brúm
frá myrkri til ljóss, einmannaleika
til eilífrarvináttu og kærleika

þinn vinur Jesús. ]



[ Húsið brennur
en þú situr kyrr og horfir í eldinn.
Sveipuð sjali með dáin augu og hvíslar:
Af hverju heyrirðu ekki fiðrildin syngja?
Af hverju heyrirðu fiðrildin ekki syngja?

Augu þín lokuðust því sál þín yfirgaf þig.
Andinn tók þig, bar þig yfir hæstu fjöll, dýpstu vötn og straumhörðustu ár.
Á áfangastað ykkar lagði hann þig á altari og reyndi að þýða freðið hjarta þitt.

Þú ert farin.
Ég mun aldrei sjá þitt svipsterka andlit,
heyra þína hlýju og björtu rödd
eða þinn gáskafulla hlátur.

Sál þín fór.
Skildi líkamann eftir fyrir eldinn, og á nóttunni heyri ég sorgmædda rödd sem spyr:
Afhverju heyrðiru fiðrildin ekki syngja? ]



[ Lokaðu augunum barnið mitt góða,
raulaðu lagið, hvíslaðu það.

Gefðu mér ást þína, enga ég á.

Sorgin dulbúin sem stjörnubjartur himinn
knýr á dyr hjarta míns, krefst þess að koma inn.

Lokaðu augunum barnið mitt góða,
raulaðu lagið, hvíslaðu það.

Berðu eld að lífsþrár minnar kerti- manstu; eldurinn dó út um nóttina fyrir nokkru?

Snerting þinna litlu handa,
Ekkert skiptir máli nema lagið okkar og við. ]



[ Með tárvot augu
sagðir þú mér að sál þín væri dáin.

Og að þú kæmist ekki til himna því syndir þínar hlekkjuðu sig við trén..
vængir þínir eru ekki nægilega sterkir til að slíta þig frá hlekkjunum.

Sorg þín smaug inn í huga minn
og ég fann ylinn frá hverju einasta tári.
Fann hitann ,beiskleikann og sorgina.

Fyrirgefðu mér, fallni Engill..
ég get ekki hjálpað þér..

Það eina sem ég get gert er að strjúka vanga þinn og þerra tárin..

Fyrirgefðu mér.. ]



[ Ég spyr þig:

\"Var vont að falla frá himnum?\"
Og þú, Engillinn minn fríði, horfir á mig með vonleysi í augum; tár þín eru þitt svar.

Fyrirgefðu að ég sá ekki útrétta hendi þína,
fyrirgefðu að ég heyrði ekki þöglu hróp þín á hjálp.

Fyrirgefðu að ég skildi ekki.

Fyrirgefðu að ég sá ekki myrkrið sem vafði sig um saklaust hjarta þitt.

Núna veit ég að þú brosir.
Og þú blakar fölbláum vængjum þínum í takt við hjartslátt minn.

Og ég er róleg núna.

Innst inni veit ég að þú fyrirgefur mér,
og þú segir mér í draumum að þú elskir mig enn..

og þú brosir.. ]



[ Líkt og ljósmynd
í framköllunarvökva
birtist umhverfið
smátt og smátt
þegar morgunninn
sameinar nótt og dag
í löngum, hægum kossi ]



[ Langlundargeð kennara
hefur brostið
á vordögum
og þolinmæði barna 
er þrotin

opnir gluggar
hleypa vorinu
óbærilega
inn í sálina
á meðan 
lífsglaðir ánamaðkar
teya sig borubrattir
upp úr moldinni. ]



[ Bakvið þennan langa vetur
býr vonin í snjóhúsi
og bíður eftir geislum sólar.
 
Komdu út veika von,
kvíslar vorið
og andar á gömul snjóhús
sem klökkna af þrá
eftir fallandi lækjum. ]



[ Dimmrauðar sorgir
úr dauðsmanns blóði
drjúpa í nótt.
Lífið og dauðinn
leika að tafli
lengi er sótt.

Á skákborði daganna
leikfléttur lífsins 
lítt höfðu gát,
en dauðinn í einsemd
leikur leikinn 
og lífið er mát. ]



[ Í rauðum náttfötum 
sólin kyssir mig góða nótt 
Eftir stutta vögguvísu  
hvíslar vindurinn sofðu rótt 

Þykka sæng
myrkrið yfir mig breiðir 
Töfrastjarna 
til draumalandsins míns leiðir ]



[ Þykkar eldrauðar strokur
Hvassar svartar útlínur
Dimmir skuggar
Ljósir geislar

Hún fer út að veiða ]



[ Kaffivélin grætur
alveg eins og ég

Grætur kaffitárum
sem safnast inn í mér ]



[ jafnvægi er stjórn
stjórn er árátta
árátta er geðveiki
missum jafnvægi
höldum sönsunum ]



[ Lítið blóm
í eyðimörkinni
horfir upp í himingeim

Það vex
upp að sólinni
gleypir hana
og brosir geislum ]



[ Fiðluleikarinn dansar við ástina sína
Hún titrar við snertingu hans
Hún singur, stynur og skrækir

Þegar dansinum lýkur þagnar hún
þangað til...
hún finnur sig aftur í örmum hans ]



[ Afhverju lokar þú augunum þegar ég held á hjarta mínu blóðugu, titrandi og 
glansandi fyrir þig að sjá?

Af hverju hlustar þú ekki 
þegar ég segi þér frá draumum mínum?

Í huga mér varstu alltaf svo fullkominn.
Það gat ekkert sært þig, því þú varst með stórann glervegg í kringum hjarta þitt, hjarta þitt sem pakkað var inní litríkan pappír svo enginn gat séð,
þar af leiðandi ekkert skemmt.

Þú varst eins og klettur, sama hvað á gekk.
Þú varst verndari, huggari
Þú gættir mín hvert einasta skref á leiðinni, þerraðir tárin, en vildir ekkert í staðinn fyrir þína ómetanlegu hjálp

Þú birtist sem engill þegar hjarta mitt brast og hindraðir í að því blæddi út.
Þú varst græðari.

Þó ollir þú mér minni mestu sorg.. ]



[ Margrét og Guðrún
huga að kaffinu
hella því rjúkandi í fanta
og segja rösklega
,,kom inn!\"
um leið og bankað er
á búðarhurðina

afgreiða vörurnar
mjúkum, ósprungnum
fingrum

aldeilis hlessa
yfir mýkt fingranna

löngu hættar
að hnoða úr rjómanum
,,Danish Butter\"

Rekja upp úr vösunum
draumgarn tvinnað
fuglum

Í gær dreymdi Guðrúnu 
Stelk í móa
en Margréti
Keldusvín undir sænginni

Ráða í draumana
glæsta framtíð sína
og minnast þess

um leið og þær sötra
á kaffinu
og kreppa kaldar tærnar

að Guðrún á frænda
sem á vin
sem ræður veðurspána
af söng Lóunnar
á lágnætti

af votum þúfum

En það er sama
hvort þær dreymir
Jaðrakan eða Spóa
móðan á rúðunni
gefur þokuna úti
til kynna

svo þær brosa
stimamjúkar til
sveitunga sinna

og kreppa mjúkum
fingrum um fantana ]



[ Bak við myrkur lokaðra augna
við hliðarstræti heimsgötunnar
þar sem gluggar gægjast inn 
hjá hvor öðrum, spyr ég til vegar.

Við byrjun heimsins
þar sem krossfestir draumar
deyja fyrir fæðingu
þar sem óbornir dagar
leika sér, svolítið frómir
þar sem ljóð lífsins svífur
af veraldar vörum ungum
stendur bústaður skáldsins.

Ó bjarta nótt
sem hjörtun brennir
ég er aðeins dropi
á þinni leið. ]



[ I

Heimurinn er fullur af orðum
í ýmsum hlutverkum.
Flest hafa eitthvað fyrir stafni
sum atvinnulaus í bili
en margt kemur þó til greina.
Þau finna afstöðu í heild
af einskærri reglusemi
eða af hreinni tilviljun.
Oft er vit og jafnvel ásetningur 
í verkahring orðanna
oft fallega sett saman
af viðkvæmu fegurðarskyni
og nauðsynlegu forræði formsins.

              II

Orðin eru álík mannfólkinu
gleyma stundum að þau eiga
vængi að fljúga með
að þau eru ekki bundin
þessum tíma og þessum stað.
Þau flýta sér í kjölfar daganna
mynda áhyggjufullar setningar
sögur eldri en tíminn
en trúa ekki eigin orðum.
Héldu kannski að þau
væru ekki sjálfstæð, væru ekki
til án bóka eða hugmynda
að þau kæmu ekki frá
landi kyrrðarinnar, væru ekki
tilbrigði við áður óþekkt stef
væru ekki skyld innbyrðis
eins og bylgjur hafsins
eins og skrúðganga skýjanna.

             III

Já, orðin eru eins og manneskjurnar.
Stundum leggjast þau við fætur
skáldsins, makindalega, eins og
lífið sé eitthvert föndur
einhver leikur að orðum
ellegar nýtt og notað karma.
Að þau þyrftu ekki sjálf
að raða sér niður í setningar
eftir fyrirfram ákveðnum reglum
ekki sjálf að hugsa um
hljómfræði, setningar og föll.
Gætu hreinlega verið áhorfendur
að eigin lífi, gætu verið einskonar
skiptiborð fyrir öldur ljósvakans
án þess að spyrja
hver er ég? hvaðan kem ég?

               IV

Þau heyja orustur á síðum
bókanna, og metast um
hver er best bundin inn
hégómlega klædd, í nýjasta skinn.
Fylgja náttúrunnar lögum
heyja daglegt strit
en þjáningar þjóðanna snerta
ekki þetta litla vit.
Önnur lítil, auðmjúk strik
gefin saman augnablik
í sérhljóð og samhljóð af og til
af heilögum anda, hérumbil.

                V

Þau eru full áhuga á ýmsu
en þekkja ekki sjálf sig
né aðra til fulls.
Vita ekki að ættbálkur þeirra
er eldri en veröldin sjálf
að mikil bókmenntaleg virki
voru reist, að engu var 
til sparað af iðnaðarmönnum 
ríkisins, það sést.
Að heimkynni nafnlausra orða
finnast ekki í alfræðibók
eins og ýmislegt annað
að hringrás þeirra og tilbrigði
láta aðeins í ljós hina fyrstu þrá
að Guð skapaði í upphafi
orðin í sinni mynd.

                VI

Í brjóstinu búa seiðandi
söngvar, öll heimsins orð
en varirnar þegja.
Þessa nótt í forgarðinum
lótusblómið grætur
hjartavinur lífs og dauða
rifinn upp með rótum. ]



[ Ket var í kvöldverð hjá okkur um daginn
kjötbúri Guðjóns það ættað var frá.
Yndislegt bragð og saddur varð maginn
stundir úr sveitinni muna ég má.

Á leið heim úr skóla í nóvember stillu
friður og fjöllin og féð út um allt.
Reykur í kofa og án nokkrar villu,
ketið var etið - já heitt bæð´og kallt.

Sumir vilja vera á stalli
og þykjast nokkuð til verka kunna.
En kofareykt verður á verðlaunapalli,
hjá þeim er sönnum veislumat unna ! ]



[ Með bílsætin niðri gátu við séð allt
glitrandi stjörnur 
myndir af okkur í framrúðunni
fingraförin á speglunum

Fyrirgefðu; Ég var ekki að hlusta 
þegar þú talaðir um að hafa upplifað þetta allt áður... ]



[ Þú segir mér að þakka guði fyrir þessa gjöf,
en frekar myndi ég þakka honum fyrir að grafa mína gröf.
Það sem þú kallar engla kýs ég að kalla drauga,
því þeir hafa enga vængi og ekki neina geislabauga.

Svo ekki dirfast að yrða á mig með svona kjaftæði,
ég hef margoft beðið um frið en fæ aldrei næði.
það skiptir ekki máli hvort ég vaki eða sef,
þeir þykjast allir mig eiga, ég engan valkost hef.

Fjölskyldan mín hræðist mig og vinir mínir horfnir,
þeir einu sem ég umgengst nú eru til grafar bornir.
Mig langar ekki að lifa en mig langar ekki að deyja,
svo gerðu það fyrir mig að láta mig vera og þegja.

Ef þú sæir það sem ég sé
myndirðu hræðast það sem ég sé
en fyrst þú sérð ekki það sem ég sé
þá skaltu ekki tala um það sem ég sé.

Það þýðir ekki að flýja þeir munu mig alltaf finna,
tilgangslaust að berjast þeir munu alltaf vinna,
þeir hafa engu að tapa en vitund mína að græða,
svo þeir halda áfram að angra mig, pynta mig og hræða.

Verstu martraðir þínar eru grín í mínum augum,
ef þú sæir sýnir mínar myndirðu fara á taugum.
Ég óskað þetta sé draumur en það er engin leið að vakna,
af öllu því sem ég hef misst, geðheilsunna mest sakna.

Ef þú sæir það sem ég sé
myndirðu hræðast það sem ég sé
en fyrst þú sérð ekki það sem ég sé
þá skaltu ekki tala um það sem ég sé.

Einu sinni var ég venjulegur eins og þú,
svo byrjuðu þessar ofsóknir og líttu á mig nú,
hristist allur og skelf því við myrkrið er ég smeykur,
er einu skrefi frá sturluninni, er orðinn geðveikur.

Dauður mun ég ofsækja ykkur sem töldu mig ljúga,
taka ykkar geðheilsu, þið neituðuð að trúa,
sögum mínum, tárum mínum, öllum mínum ótta,
hefðuð átt að sjá að ég var ætíð á flótta.

Ef þú sæir það sem ég sé
myndirðu hræðast það sem ég sé
en fyrst þú sérð ekki það sem ég sé
þá skaltu ekki tala um það sem ég sé.

Ég heyri hljóð innan frá, grátur vitundar minnar.
Annað hljóð hækkar ótt, hlátur geðveikinnar.
Ég heyri hlóð mér innan frá, grátur vitund minnar.
Annað hljóð hækkar ótt, hlátur geðveikinnar.

Ef þú sæir það sem ég sé
þá myndirðu hræðast það sem ég sé
en fyrst þú sérð ekki það sem ég sé
þá skaltu ekki tala um það sem ég sé. ]



[ Æpandi dimm augu sem kvöddu kvöldið með heitum kossum,
sá hann færast fjær mér í leit að undankomuleið.
Mig langaði að vera lengur en ég vissi að ég var ekki velkomin
og mig langaði að tala við hann en ég vissi að ég var tóm.

Vaknaði;
lá á miðju gólfi
braut glas
týndi eyrnalokkunum
og fór. ]



[ MARGUR MAÐURINN
UM BORGARFJÖRÐINN MIKLA FER
STÓRKOSTLEGUR STAÐURINN
SEM VIÐ OKKUR BLASIR HÉR
.
SVEITIN MÍN SÆLA ER
SÉR ÞAÐ HVER MAÐUR
SEM UM STAÐINN FER
AÐ ÞETTA ER FRÁBÆR STAÐUR.

FÖGUR ER FOLDIN HÉR
SÉST TIL FJALLA VÍÐA
SKESSUHORN OG SKARÐIÐ VER
HAFNARFJALLIÐ FRÍÐA.

GÖTURNAR ÞÆR GEGNA HÉR
GÓÐUM HLUTVERKUM
ALLAR ÞÆR NÖFN SÍN BERA VEL
ÚR GÖMLU SÖGUNUM. ]



[ Að þú sért til
     Er það eina sem skiptir máli
           TAKK ]



[ Dyr opnast
Hugurinn opnast
Hjartað opnast
Heimurinn opnast

Draumarnir rætast
- vegna þín
- og aðeins vegna þín

Við verðum eitt
- við verðum fjögur
- vegna okkar
- aðeins vegna okkar, og Hans

Vegurinn opnast
Við göngum hann hönd í hönd
Í átt til sólarlags

Dyr Paradísar opnast
- fyrir okkur
- að eilífu ]



[ Sólin gneistar og skín
í ljósu hárinu.
Vindurinn gælir, blíðlega
við vangana mjúka,
bjarta sem tunglskin
á næturhimni.

Augun himnabrot tvö,
skínandi sátt við lífið,
og óreynd ævintýr æskunnar.
Blómstur varanna ósnert,
ennþá hjúpað af sakleysi 
og leyndardómi púpunnar.

Ég á þessar línur með þér
elsku Myrra Rós mín,
en þig hef ég aðeins að láni
að vilja Guðs. ]



[ In angels true identity
you never loose or win,
believe Gods eternity
there is no blame or sin.

Angeles bring you harmony
so soft and tenderly,
your only father high and strong
can heal you weak or wrong.

The everlasting light above
will show you\"Path of life\",
your heart will fly on wings of love
now and forever more. ]



[ Í síðustu geislum
alheimsguðþjónustunnar
glitra krómhúðaðar
eldflaugar járnvörusalans
og skríkjandi skriðdrekar
taka undir
- járnklædd beltisdýr
með þungan gang.
Við Fæðingarkirkjuna deyr vonin
hvað eftir annað, tíma eftir tíma,
auga fyrir auga, tönn fyrir tönn.
Við dögun bergmál
frá víðóma fallbyssusöng.


Í stjórnklefa stríðsins
í valdsins sólar plexus
sitja ofvitar ofbeldis
aðeins aðskildir af tvístrandi
áhrifum táragassins og
heilagri skrift skotvopnanna.
Þar er hefndarguðinn
í hávegum hafður og
sjálfsmorðsbomburnar
táknmál hjá öðrum.
Eru þeir lyf fyrir deilur
eða friðartoxínur
iðnaðarmenn dauðans
með sveinspróf
þjáningarþjófar með
leyfi fyrir morð?
Við Fæðingarkirkjuna deyr vonin
hvað eftir annað, tíma eftir tíma.
Sársaukinn skyldurækinn
innheimtir fallbyssufélagsgjald
kastið síðasta steini
stoppið terrorsins tilviljunartákn. ]



[ Hundur í Reykjavík
postuli í Pragh
einn og hálfur maður
reykjandi tað.
Kashmír í húsbát
í Delhi bað
kóngur í Katmandu
og eilífðin kvað.


Reykjavík, þú ert
öndergránd í
stórborgum þjóða
kyrrlát vík, lítil
höfn við hafið.
Í regnvotu ræsi
við Austurstræti
liggur líkblár máni.


Augu þín mörg
geðklofin og þung
neonljósin skína
á andlitin ung.
Dreymin dansa tangó
með meksíkönskum stíl
brosandi líkþorn
í næturparadís.


Við ysta haf
fuglar kvaka
fara í kaf 
dagar vaka.
Við sundin standa
fjöllin stillt
forvitin fótspor
nakin augnablik.


Í klaustri Katrínar
á Sínaiskaga
ligg ég veikur 
hugsa tilbaka.
Eddugamla borg
mín vagga stóð
við þín torg og
þín epísku stræti.


Þú varst unnusta mín
á árum áður
lítil álfabyggð
á almannafæri.
Þegar ég fæ nóg 
af útlenskum sið
munu kvöldbláir hljómar
veita mér grið.


Gangstéttum fjölgar
í litla bænum
musterismenning
með tískubúðum.
Brosandi villimenn
í sunnudagsfötum
bjóða ýmist
afnot eða sölu.


Steinrunnin hjörtu
á eftirlitisferð
komandi kynslóð
sefur vært.
En Drottins dagur 
safnar völdum
háttlaus viðskipti
vaxandi misrétti.


Þú ert höfuðborg
í Hvergilandi
engin hús en
alltaf herbergi.
Þegar önd þín er öll
og blóm við þitt leiði
vakna sólstafir dagsins
og fara á seiði. ]



[ Vegalaus vík
kyrrlátir dagar
ráðstefna nætur
við röð augnablika.
Þess konar þögn
sem tárin þekkja.


Af hverju hafði hún
fullkomnar kúrfur
sem Skaparinn
af óskiljanlegu örlæti
hafði rétt henni
meira en öðrum
kannski í hugsunarleysi
kannski af yfirlögðu ráði.
Hafði strákurinn kannski
við sama tækifæri
fengið eitthvert forrit
einhverja sérstaka vitneskju
um að hún vildi deila
með honum holdi
deila með honum
þessum guðdómlegu línum
þessari stærðfræðilegu fullkomnun?


Var hún afsprengi
einhverrar formúlu
einhverrar formskapandi veru
einhvers mótandi eðlis
eða hönnuðar búninga
stjórnanda leiksviðs
lögmanns hreyfinga
eða vefarans mikla.


Við þessa opinberun
þessa hugmynd ástarinnar
var eins og veruleikinn
væri á reglubundnu iði
að andardráttur lífskonunnar
stæði einhvernveginn í sambandi
við titrandi alheimsskautið
að lífið þráði upphaf
og endalok alls.


Hann sér varir hennar
bærast í svefni
sólstafi leika í hári
og skugga flýja.
Hann sér hana vakna
koma aftur til lífsins
finnur aftur ilminn
af líkama hennar
skilar erindi sínu fljótt
og horfir á hana klæðast.
Eins og ekkert hafi gerst
eins og heimurinn
sé enn á sama stað
eins og stjarnfræðilegar
vegalengdir væru ekki komnar
til móts við endamörkin
þessir fimmtán milljarðar ljósára
ekki á enda runnir.


Seinna sáust þau á götu
kannski á kaffihúsum
svona eins og af tilviljun
eða kannski alveg óvart.
Þá opnaði hann textabókina
með helgirúnum Egyptalands
sem lektorinn hafði áritað
svolítið annarshugar
eins og einhver sjálfskipaður
fulltrúi mannspekinnar.


Hann sýndist upptekinn
áttavilltur yfir hagsýni ástarinnar
langaði mest að hrópa
á eftir henni.
Var hún búin að gleyma
hugmynd ástarinnar
þegar orðin missa kjarkinn
þegar hvert andartak
er þrungið og örlögin ráðin?


Vegalaus vík
kyrrlátir dagar
ráðstefna nætur
við röð augnablika.
Þess konar þögn
sem tárin þekkja. ]



[ Blekkt
af endurhljómi
varahljóðanna
sefur sólin
bjartsýn. ]



[ Hvar er mjólk þinna
mjallhvítu brjósta
móðir Evrópa, meðan
kynslóðir kveljast?
Meðan silfurkúla
liggur í leynum
og morðvélar vaka
meðan náklukkur hringja
og örlög þjóða eru ráðin
meðan kornhlöður þrútnar
eru brenndar á báli.


Meðan stríðsmenn dansa
er jörðin bölvuð
skítug andlit með
tannlausa góma.
Þegar til samninga er sest
er landið hérumbil horfið.


Við neyðaróp nætur
menningin stynur
friðarfjölleikahús
á endanum kemur.
Hún var fjórtán ára
á fermingarkjól. ]



[ ...sá fegursta hring sem ég hef nokkurn tíma séð
fyrir einu og hálfu ári síðan...
...alsettur rúbínum, smarögðum og safír
í silkimjúkri satínöskju í búðarglugga...
...leit á verðmiðann
...of mikið fyrir mig
...fór samt inn
...stal honum...

...hringurinn féll vel að breiðum baugfingri mínum
búðareigandinn hlyti að sakna hans...
...ég bar þetta gull í fjórtán yndislega mánuði
og fann hvernig aðrir störðu í öfund...
...kannski einhver steli honum?
...tók hann aldrei af mér
...passaði upp á hann
...elskaði hann...

...

...gleymdi honum eitt kvöld
þegar alkóhól tók sín völd
leitaði grátandi í angist og kvöl
tilveran missti sín lit og varð föl...

...auglýsti oft og vildi hann finna
leitinni ætlaði aldrei að linna
þar til ég sá hann á annars manns fingri
hringurinn dvaldist þar með öðru glingri...

...

...hringurinn virtist fegurri en nokkurn tíma áður
skein mun bjartar svo birtan skar í augu...
...sá hann um daginn...
...sá gimsteinanna glans
...og ég saknaði hans...


-Daníel- ]



[ Þegar vorsins ljóðaleikur
lætur óma þíða strengi,
þegar frjómagn fyrstu grasa
fer að lita tún og engi,
er sem þúsund klukkur kalli:
komdu vinur útí bláinn,
leggðu frá þér vanaverkin;
veturinn er löngu dáinn.

Framundan er sól og sumar
sjáðu, lífið herðir tökin,
enn á vori landið ljómar,
lítum hátt og réttum bökin.
Gleymum stormi,kulda og klaka,
komum vinir útí bláinn.
leiðir okkur langa vegu
ljósið bjart og ferðaþráin. ]



[ Ég finn.
Ég er.

Hvaðan kom þessi birta?
Þessi von?
Hver opnaði hjarta mitt?

Áður fannst mér tilgangurinn enginn,
það var sárt að anda- finna hjartað slá.

Fortíð mín fylgir mér, og mun ávallt gera..en ég verð að læra að skilja hana..
og sleppa takinu.

Ilmur vorsins fyllir vit mín.
Sólin vermir líkama minn, þar sem ég ligg í grasinu- vermir mig að innan.

Hugsa ekkert- tæmi hugann.
Leyfi mér að vera- leyfi mér að anda.

Því ég finn.
Því ég er. ]



[ Erfiði ástar 
samfarastrit
gefðu upp sjálfið
nú um hríð
á meðan ég færi
þér heiminn 
um stundarsakir.


Í úthafsgrænum augum
hvílir andblær án orða
vélrænt tempó við
port minna vona.


Undir húðinni
við blóðugar brautir
ertist hver fruma
tekur niðri hver taug
búkurinn óháður
tíð og tíma.


Í kyrrþey nætur
þar sem orsök
lífsandans dvelur
mókir frumgerð
heimsins.


Við smávægilega
tognun í tíma
finnum við fótfestu
sem snöggvast
erum ekki framandi
í ókönnuðu landi.


Aðeins aðskild í tíma og rými
aðeins ókunn undir sól
aðeins ólík í slikju mánans. ]



[ Brosið er blítt
í dag.
Óveðurský í augunum
á morgun.
Sonur minn
er ég. ]



[ There is always time
to turn around
and higher learning
to be found.
From heavens door
celestial sound
for rich and poor
on holy ground.

Walk the path of life
with care
there is so much
that we can share.
On earth is strive
perhaps not so fair
but all worthwhile
when we get there.

Flowers,trees and clear blue sky
there is no better way to die
in arms of loved ones
the last goodbye.
Then spirits slowly
come to you
nothing more
on earth to do.

Angeles great your 
arrival there
thru open door
you hear the sphere
playing music
loud and clear
of love and light
there is no fear.

You have reached the home
of joy and dreams
that life on earth
now only seems
a part of puzzle
that truely means
the reason why
to love gods will.

He touches us
in different way
to me and you
He wants to say
love each other
every day
and teach your children
about my way. ]



[ Gefðu mér nú smá
séns.

Kann ekkert á þetta.
------

Þú leggur gula kubbinn 
við þann rauða 
og límir þá síðan vandlega saman.

---

Og hvað síðan?

----



Kemur í ljós. ]



[ Ég geng eftir þröngstígu strætinu,
Virðist sem ég sé sá eini á þessari leið.
Straumurinn kemur á móti mér.
Allt í einu er friðurinn rofinn í huga mér,
Óttinn heltekur mig, 
læsist um mig, 
ég greikka sporið.
Hleyp við fót.
En það er of seint?

Öskur stríðsmanns..
 
Hníg svo niður. ]



[ Það er óró í loftinu.
Ég horfi yfir reykjavík 
og ég finn fyrir jörðinni mótmæla.
Reiðin yfir gjörðum okkar kraumar taktfast undir yfirborðinu.

Það er hræðsla í loftinu.
Ég horfi á fólkið flýta sér,
bregða fótum sínum hvert fyrir annað
í eilífu lífsgæðakapphlaupi.
Og á endalínunni stendur með útbreiddan faðm,
drekkhlaðin fölskum vonum,
Glötun.

Það er angist í loftinu.
Ég horfi til himins,
og ég sé vindinn reka illa reytt skýin áfram.
Hann veit það sem ég veit,
að þau vilja ekki lengur stoppa við,
því börn náttúrunnar sviku lit,
og við lítum varla lengur til himins 
á harðahlaupunum í gegnum þetta handmataða líf.

Því hver heldur þú að trúi enn á sanna fegurð? ]



[ augnablikið sem það tekur

augu þín að blikka
tár þín að renna
hjarta þitt að slá
varir þínar að bærast
hugsanir þínar að eyðast
von þína að deyja út
lífsneistann að slokkna

er augnablikið sem skipti engu máli,
í lífi allra hinna.. ]



[ ég er föst
kemst ekki út
kemst hvergi
innilokuð
um óákveðinn tíma
til eilífðar?

ég sé engan
allir sjá mig
aðhafast ekkert
hvar er ég?

ég þreifa mig áfram
engin undakomuleið
tárin byrja að renna
mun ég enda líf mitt svona? ]



[ Eftir langa skóla önn
er pásu gott að taka
á jörðinni er engin fönn
og heldur engin lauf að raka.

Já, betri pásu er ekki hægt að finna
ekki neitt að læra
og gamanið mun aldrei linna
líkamann á gosi ég mun næra.

Og gleðinni var ekki líst 
Því Ása var svo fín
og eitt ég veit fyrir víst
þetta var ást við fyrstu sýn

Þessi pása endist vel
á meðan í manni er kraftur
en eftir pásuna ég æskilegt tel
að fara í skólann aftur.

Pásunni er lokið 
ég hitt aldrei Ásu
laufið af trjánum er aftur fokið
en spenntur bíð ég eftir næstu sumar pásu. ]



[ Í baksæti bíls þíns
verð ég að muna
að línurnar sem ég elti
leiða mig hvert sem er 
bara ekki til þín ]



[ ég geng
berfætt
í döggvotu grasinu.

heyri þungan andardrátt
einhvers sem eltir mig.

ég hleyp
hjartað brýst um
berst við grátinn.

fótunum er kippt undan mér
ég fell til jarðar
grúfi mig niður
hnipra mig saman
bíð þess sem verða vill.. ]



[ Ég sé þögulan sársaukann
í augum þínum,
velti því fyrir mér 
hvað get ég gert eða sagt?
til að lina kvalið hjarta þitt.

Mig langar að næra
sál þína með kærleik,
sem vex af ljósi og bæn
um bjarta framtíð
þér til handa.

Stigin úr púpunni
viðkvæm,eins og vængir
fegursta fiðrildis,
þessarar jarðar
sláttur þeirra er hjarta þitt. ]



[ Þú horfir á lífið
ástleitnum augum
sakleysisins,
tilbiður það af öllu hjarta.

Hvert sem þú ferð
skynjar fólk gleði 
ástar þinnar,svo blíða.

Þú litli frjóangi lífsins
teigar dögg kærleika míns,
þyrst af leikgleði æskunnar.

Ég er þakklát Guði,
fyrir blessun hans. ]



[ Ó! Hvað mig langar til að sjá þig.
Hvað mig langar til að sjá hvað þú hefur stækkað.
Hvað mig langar til að heyra hvað þú getur orðið talað. 
Hvað mig langar til að taka þig í faðminn og finna lyktina af þér.

Ó! Hvað mig langar til að heyra þig hlægja.
Hvað mig dreymir um að heyra þig syngja.
Hvað mig dreymir að fara með þig í fjöruna.
Hvað mig langar til að heyra þig segja, ´pabbi minn´


Ó! Hvað mig langar til að heyra ekki alltaf...NEI!

Og við verðum aftur saman. ]



[ Manstu kvöldið þegar þú náðir í mig
og við gengum að vitanum.
 
Manstu.


Við vorum stundum jafningjar. ]



[ Regnið fellur af himnum ofan,
       kemur okkur að óvörum.

Fegin var ég.
       Himnatárin, tár englanna
runnu niður vanga mér..
       huldu mín eigin.

Og ég fann að í augnablik,
       aðeins eitt augnablik,
gat ég gleymt..

Lét regnið líða niður andlit mitt..
       og naut þess..

Svo rann það upp fyrir mér,
       að eftir hvern rigningaskúr
kemur sólin, bæði í náttúrunni
       sem og í hjarta mér.

Guð biður englana að gráta
       svo að ég muni það. ]



[ Þú ert meir en fallegt bros..
meir en umhyggjusöm augu.

Þú gengur um í eldhafi, og í gegnum logana heyri ég óminn
af undurfagurri rödd þinni.

Engill í eldi.
Í syndum mínum baðar þú þig..
reynir að frelsa mig frá hugsunum mínum og sjálfri mér..

Engill í eldi.
Taktu ör mín, brenndu sársaukann..
gerðu mig heila að nýju.

Sýndu mér himnana,
sýndu mér Föður okkar..
taktu mig í eld þinn.. ]



[ þessi drungalega þoka skammdegisins
með draugagangi
og votviðri
sem sjálfhverfist í augnabliki hugsana minna
andhverfa lífs
samhverfa eilífðar ]



[ Hversu ljúft vær\'að ljá
hverju landi og strönd
styrka hjálpandi hönd
þannig hamingju nyti.

Ef við frið myndum fá
mun það festa vor bönd
heimsins legir og lönd
mikla lánsemi hlyti.

Fari stjörnur á stjá
við það sturlast hvert strá
sjálfar öldurnar á
er við göngum mót glaum
og svo eyðum við nóttinn\'að eilífu saman
því að við erum eitt og veröldin ný. ]



[ Úr rökum sköpum sjóðra barma
rennur ilhlý Hvítará.
Úr augum bláum, ungra hvarma
unað, sælu lesa má.

Í roðahelli risinn flanna
rekur inn hans þrútna nef.
Úr takti föstum, tveggja manna
tónar fallegt lítið stef. ]



[ dregur andann
stynur þungan
tár á hvörmum
kaldur sviti

dregur andann
lygnir augum
sýpur hveljar
losar takið

dregur andann
ekki meir ]



[ Skuggar andláta umlykja
barn alþýðunnar
Í skjóli dauðans
varð það til
Í skjóli hans 
mun það deyja ]



[ þurrkuð vínber skorpna og verða að litlum rúsínum
þegar safinn er allur burt
þannig varð ég þegar þú
sem vökvaðir mig
eins og lítið viðkvæmt blóm
með gleði þinni og hlýju
hættir
og fórst frá mér
út í kuldann

og stormurinn buldi á glugga mínum ]



[ Ég mætti sólinni með glitrandi augu
hamingjusöm, brosandi
þegar ég horfði á hár þitt fjúka í vindinum.

Fyrirgefðu

Núna man ég hvernig ég hélt þér gangandi.
Það voru aðeins gagnlaus orð í hausnum mínum, 
ég baðaði mig í sviðsljósi, þögn og ekki mér sjálfri þessar vikur? ]



[ Hallandi húsveggir
of lágar dyr
þröngur gangur
of mikið strit

Andlitið undið
kroppurinn stór
fætur mislangir
hlandgult hár

Lítil fjölskylda
engin ást
fáir vinir
miklar skuldir

Síminn hringir
bankinn að rukka
því miður - segi ég
enginn vinningur

...en þegar ég halla aftur augunum
verður veröldin gul
af hamingjusólinni
svo skær - svo björt

Falleg - utan sem innan
fötin passa
sleiki útum -
eins og köttur við rjómaskál ]



[ Þreifuð á í þokukenndum glaumi
þrjóska leynda þráin í þinn garð.
Ég fanga þig og fjötra fast taumi
fyrirgef mér því ég bara varð
þú verður minn í vöku eða draumi. ]



[ Ég stend á helga fjallinu
krossinn á móti var himinhár
Heimurinn í kringum mig

Ljósið kom með Englana
þeir mig leyddu í byrtuna

Af dýrð ég var umvafin
þar friðurinn lá

Hlýjunar ég sakna þegar ég segi frá

Að ég vakna
Og finn 
Að þetta var bara 
Draumur mér hjá 


Rós... ]



[ Falleg ég er
því tekurðu ekki eftir mér

Hvað er fegurð

Fegurð með fagran hljóm
Sem skín eins og Blóm

Hvað þá 
Ef ekki það

Misskiljum við
Hvað það er 
Að teljast fallegur í heimi hér

Að innann við komum öll
Að utan hann ekki fegurð sér

Hver leyfir þér að dæma hér

Fegurð er dæmd
Fyrsta,annað sæti 

Þær skipa hver aðra í sæti
Ég þar stíg aldrey fæti

Enda fegurð ekki dæmd eftir 
ynnra ágæti ]



[ Kvalin ég er 
hvað gerðist
hvar eru öll þessi ár
farin í sæin

en aldrey ég fór í bæinn
ég alltaf beið

heima í von
en vonin varð að engu
þvi aldrey hann kom ]



[ þú ólst mig upp
Eða það átti að vera þannig

En þú engan elur 
þegar þú hann lemur

Hjartað þú kremur
Misbýður mér

þegar þú tekur bara eftir mér
þegar illa fer

Innri mann þú hefur að geyma
Eins og flaska 
Sem er farinn að kasta

Enginn mig skilur 
Að þú mig enn kvelur

Ég þrítug er 
En sárin aldrey fara af mér ]



[ Bíllinn brunar
Um hugann allt fer
Sem illa fór hjá mér
Hvað er að mér

Get ég ekki 
Ekki fengið lífið sem þú gafst mér
Allt í blóma
Langt síðan ég fann það hjá mér

Hvað er að allt svo erfitt
Sér þetta enginn
Ég finn það 
Í augunum mínum ég það hef

Sár eins og fuglinn 
Sem sat á sillunni hjá mér í gær

Hann syngur 
Glaður hann er

Hann hefur ekki alist upp hjá þér ]



[ Að eilífu
Ég reyni ad vera ég
lífinu guðslifandi
feginn

i nútíðinni
er ég allt annar
áhyggjufullur
ad eilífu ]



[ Ef lífið væri einn 
Stór sleikjó
Þá langaði okkur
Í súkkulaði ]



[ Að passa þig
er sem að halda á innihaldslausu tuskudýri;

Þú 
ert ekki viðstaddur
predikunina
fyrirgefningarnar
ástarorðin

ekkert frekar en þú ert viðstaddur
þegar ég sleppi þér
og þú brýtur öll loforð ]



[ Þegar eitthvað er þungt,
endalaust sem þú ræður ekki við.
Langar þig þá ekki til að berja
einhver í höfuðið með hamri? ]



[ Take your youth away,
and give it to the man
who walks alone, 
alone down a dark road.

Take your breath away,
and give it to the lady
who gives her word for eternity,
eternity to the valley of the dead.

Take your time 
doing these things,
for I will give your sole piece,
by burying my axe in your head. ]



[ grátum saman og horfum á tárin falla niður í ræsið
þar blandast þau straumnum og tárum frá öðrum
renna út í sjó og falla til botns sem kristallar
ég vildi að ég gæti kafað nógu djúpt
til að finna einn frá þér...

ég myndi kaupa mér auðan gullhring af dýrustu gerð
skera nafn þitt og hjarta inn í innanverðan gripinn
gera holu í miðjunni og setja tárið þar
bera hann alla tíð til að gleyma því ekki
að þú varst það besta í öllu mínu lífi...


-pardus- ]



[ Magnþrungin og drungaleg
grá eins og hatur
gnæfa skýin yfir mig
í allar áttir eins langt og augað eygir
Hóta rigningu á hverri stundu
líkt og óvinaher sem getur ráðist til atlögu
hvenær sem er
Í örvæntingu leita ég um alla skýjaþyrpinguna
að smá glætu þar sem einn lítill sólargeisli
getur sloppið í gegn
en ég finn ekkert
Svalt lognið er stillt en rafmagnað

Er stormurinn væntanlegur? ]



[ Take your stolen time,
use it to draw a picture.
A picture of a time,
that doesn´t exist.

Becouse the time we know,
is the part of the world,
that hates us the most.
By the end everything we know,
will be his own playground. ]



[ Ég heyri hljóðin, hlátra skelli
langdregið öskur og barnagrát
hún ærir alla er um hún hleypur
en er hana sérð þá hljóðnar snöggt. 

Áður var hún í miklum metum
nú hreyfast lokkarnir ormum líkir
hellir hennar kaldur og blautur
galið brosið hræðist lýður. 

Horfðu, horfðu litli maður
líttu fagra meyju, nakin
ormlíkar hreyfingar, fögur húðin
andlitið sorgmætt eins og dauðinn.

Ég leit hana augum, ég var forvitin mey
falleg, svo falleg, með sorgmæddu augun
ég fann hvernig líkaminn hægt breyttist
nú horfi ég að eilífu á.

Í helli hennar hlátrasköllin
ægileg ópin frá hugsunum manna
þeir segja'ana dauða
þeir segja'ana ljóta.

Ó fegursta vera jörðinni á
augun svo sorgmædd, brostin og fá
horfir hún stöðugt á steinana þá
sem breittust er litu hana augum. 

Ó fallega vera ég horfi þig á
gegnum steinbrostin augun
frosið nýtísku hjartað
fallega kona hví græturðu þá?

Snertingu ei færð, né bros
þegar mennirnir festast í steingerðum limum
er ægilegt öskur vörunum á
steinvölurnar einu merkin um hræðslu og vá.

Tárin í augum þínum vekja lotningu
í steingerðu brjósti mínu
ég stari á brjóst þín og herðar
ó fallega kona hví græturðu þá?

Einhvern tíma höggva nútímamennirnir
af þér þitt fallega höfuð
setja það á safn með skotheldu gleri
svo allir geti séð.. ódýrsfegurð. ]



[ í leit að visku
voru brattir stígar troðnir
einhverstaðar þar fann ég dirfsku
þar sem við vorum óboðnir

í leit að einhverju með sál
stefni ég á mið nýra brauta
ílla skóaður,gatan svo hál
í eilífri glímu við stóra sterka fauta

í leit að tilgangi
sní ég mér að byrjunarreyt
þar sit ég lítil drengangi
við minn eigin grafreyt ]



[ Í glampandi rökkrinu á götunni minni
skima ég alltaf aðeins
eftir sporunum þínum
man þegar við gengum hér hönd í hönd
milli þessara sömu húsa
eitt sinn - eins og í draumi

Þá var lífið líf
og hamingjan jafnvel á vappi 
án þess að ég muni það skýrt
nú birtist þú ógreinilega
sýn úr öðru lífi

En gatan liggur fram á við
og jafnvel fetum framar
hefur vindurinn máð spor þín á brott ]



[ Þú komst inn í líf mitt
og slepptir fiðrildi lausu
inn í huga mér
Alltaf þegar ég reyni
að hugsa um eitthvað annað
byrjar fiðrildið að flögra
Það fangar athygli mína blíðlega
og færir hana aftur að þér ]



[ Ef ég mætti yrkja til þín
hálfgildings ástarljóð
sæi ég blikið í augum þínum
fimar hendurnar

eirðarleysið í fingrunum
augun 
hvarfla burt ]



[ Við vorum börn í gær
svo frjáls
skýin mjúk á bláum himni.

Við erum ung í dag
full af draumum
skýin mjúk á rauðum himni.

Við verðum fullorðin á morgun
bundin af frjálsu draumunum
skýin mjúk á fjólubláum himni. ]



[ Ég brosi ekki?
Ég hugsa ekki?
Ég finn ekki?
Ég sef ekki?
Ég  hreinlega er ekki?
?.

Hef ég tilverurétt? ]



[ Mér fannst ég kominn heim
og ég upplifði þig eins og konu

þú varst fersk og fjörug
en samt eins og svolítið sveitó 

þú varst í gömlum kjól
en samt eins og sígild

þú heillaðir mig upp úr skónum
og ég vil hreiðra um mig,
inní þér ]



[ Þegiðu, farðu, deyðu
ég elska þig, hata þig
ég vil eiga þig, missa þig
en ég hef hvorki fengið þig né átt þig
svo ég þegi, fer og dey ]



[ Ónæm fyrir vængjablaki fuglsins
eins og daginn fyrir hjartaáfall
bíð ég þess að falla,
hefja svo blakið á ný
ákafara en áður   
og svífa inn í aðra veröld ]



[ 76 og hugsa til baka
56 og hugsa um gæruna
36 og hugsa um börnin
26 og hugsa um ástina
16 og hugsa um sjálfsmorð
      hugsa til baka með eftirsjá ]



[ Uppgötvun mannlegrar hræsni
oft á dag
aldrei á sunnudögum
þá er ég tilfinningalaus
fyrirfram ákveðið
því ég sit heima
með brynvarna vörn sjálfsvorkunnar

e.s. skrifað á sunnudegi ]



[ Á feiknahraða fer 
gengum lífið hér
á fáki þú kemur á eftir mér
skilurðu ekkert hvað það er 
sem fer í gegnum hugann á mér 
   
ég stend í stað nótt sem dag
spegill spegill herm þú mér
hvað það er sem þarf að gera hér

svaraðu þegar ég tala 
eða farðu bara í dvala 
eins og mér sé ekki sama 
enda vön að standa í því sama ]



[ Ég vaknaði í dag
og fann hvað mér leið vel
fanst það skrítið 
hafði ekki liðið vel lengi 
fór að hugsa hvað væri að
þá fann ég að skugginn sem  
var buin að vera yfir mér 
árinn öll fjögur
var farinn 
og í staðin
var komið ljós
mikil birta 
sem ég hafði saknað lengi,
þá vissi ég 
að hann var farinn
ekki farinn þannig,
heldur farinn af sálinni minni 
hann hafði verið þar of lengi 
ég gat lifað aftur 
þetta var eins og að vera frjáls, frjáls eins og fuglinn 
sem svífur yfir okkur
og hefur engar áhyggjur 
engar kvaðir
ekkert 
bara að vera til, 
allt var orðið gott
þannig leið mér þennan dag
þetta var eins og ég hefði
aldrey verið ástfanginn
mér leið vel 
var orðin frjáls ]



[ Hvað er það sem tefur
því kemurðu ekki hingað
og semur
gæði
sem eru kvæði
annað eins  
þú hefur samið
kvæðin öll eru æði
hvort sem ég vel þau
eða vil vera í næði 
þau öll eiga von 
um að verða bæði
flott og mikil kvæði ]



[ Það er komin tími til
að rísa uppúr stólnum
láta hendur standa 
framúr ermum
og sópa ruslinu
undir teppið. ]



[ Nú hnígur sól á bakvið djarfan draum
sem dulin von í hjarta áður skóp.
Útí tómið skerast hæðnishróp
og hugsjón skolast burt með tímans straum.

Yfir rústum rís hin nýa öld
með ránfuglsklær í holdi smælingjans.
Helvegsþjónar hefja villtan dans
og heimta til sín gjöld og æðstu völd.

Tilhvers var barist bróðir minn í sorg,
bárum við aðeins hjóm á mannlífs torg? ]



[ Listina ég hef 
í hjarta mér
því vil ég trúa
að hér
sé enginn að ljúga
ég hvorki samdi 
þetta né annað
enda hefur það 
aldrey verið sannað
að kvæði sé bæði 
list
og mikið af öðru
sem í hjarta mér
ég hef handa þér 
því engu ég hef að tapa
saman við skulum 
skapa listir 
þessar sem aðrar
hvort sem mér 
fer betur
að apa þetta letur
eða skapa annað
sem oft hefur verið bannað
þá læt ég mér það 
duga að yrkja
ekki oftar 
heldur fara miklu betur
með hæfileikana
sem okkur var gefið
því hætti ég að tala
og læt sem ég heyri
að þetta kvæði
sé algjört æði ]



[ Tæknin er eins og vín,
bætist með tímanum.
En eins og öll vín verður tæknin drukkin úr vínkjöllurum vitundarinnar.
En vín er hollt fyrir heilann, en tæknin eitrar hann.
Bráðlega verður hætt að setja vín í geymslur... Því það er verið að höggva regnskógana og þá deyjum við úr súrefnisskorti.
Mér verður svosum sama, það verður hvortsemer ekkert kaffi eftir. ]



[ Hvar er guð? 
Er hann undir steini.
Eða úti í geimi.
Eða kanski annarsstaðar í leyni.

Ráðgátur hylja huga minn. 
Spurningarnar banka a dyrnar.
Meðan aðrir hunsa þær bara, býð ég þeim inn í kaffi. ]



[ Pensilinn ég dreg eftir þér
finnst þér ekki notalegt
að láta strjúka þér
þennann dag sem annan
við höfum hvort annað
ég stundum mér gleymi
að þú ert það sem ég hef
til að styðjast við nótt sem dimmann dag
ég myndina geri hvernig sem fer
veit ég 
að sálina mína þú berð
þegar ég ekki hér verð
myndina þau skoða
og finna von og doða 
ást þau finna 
þegar þau sja að alla mína 
daga fékkstu fyrir því að finna
hvað sem á mina daga fékk að draga
lífið þú vekur 
þegar fólkið eftir þér tekur
skoðar og skoðar ástina í þér frá mér
sem aldrey var sóuð hér ]



[ Rotnaðar minningar,
í huga mínum,
vilja ekki fara.

Myndir úr fortíð minni,
skera í samvisku mína
og endurspegla mistök mín.

Ég gróf þær djúpt í hjarta mínu,
samt heyri ég ávalt öskur þeirra,
bergmála í hausnum á mér. ]



[ Ein ég er heima hér 
þegar hausta fer
eldur kveiktur er 
upp í arinn hja mér 
komdu nú og hlýjaðu mér 
því sálinn orðin köld er
hvers vegna fórstu
fórstu frá mér
lalli minn 
komdu nu 
og njótum þess
sem okkur var ætlað hér 
þetta er ekki líf 
ekki líf nema þú sért hér
eitt ég veit 
sem okkur saman ber
dóttir 
sem þú gafst mér 
manstu hvað það var gaman 
að ala hana saman ]



[ löng röð
þoka yfir grasvelli
hvítt hús í fjarska
Næsti!
ertu geðveik?
spyr feit kona og glottir
almenningsselernisfýla
yfirgnæfir vit mín
ég sast á blauta grasið
passaði pilsið 
enginn má sjá undir það
loka augunum og gleymi hver ég er ]



[ Nú brennur kvíði í brjósti 
þó brosti sól að morgni
og gróandinn gekk um tún.
Ég sá yfir Svörtufjöllum
svifhraðan skíaflota
feykast fram af brún.

Bakvið blámóðu vorsins
bylti hálofta skýjum
kólguröst komandi dags.
Er sem ólmur hlaupi 
ákaflega brúna
Sleipnir með flaksandi fax.
   
Enn ríkir vetur á vori,
vindbólginn neitar að hörfa,
grána því gömul fjöll.
Læðast úr leyndum kima,
ljósfælin bakvið tjöldin,
kuldans brigðatröll.

Þó stormveður steypist af fjöllum 
og strjúki burt ilm á vori,
vakir von og þrá.
Upp mun aftur rísa 
algróin jörð og gefa
blómangan barmi frá. ]



[ Þú hefur beðið  
eftir henni í þrjátíu og fjórar 
mínútur. ]



[ Afhverju ertu svona grimmur?
gerði ég eitthvað rangt?
Þú horfir á mig dimmur 
og gengur í burtu langt

Ef ég bara vissi 
hvað væri að 
góðan vin ég missi
því ég um það bað!

Er þér alveg sama 
að tár mín stanslaust renna?
sit ég hér og stama
og allt er mér að kenna!?

viltu ekki stinga fastar
inn í litla hjartað mitt?
Tekur það og út því kastar
haltu fast um hjartað þitt! ]



[ Einn tveir þrír 
fjórir fimm sex sjö átta níu tíu 
ellefu tólf þrettán fjórtán
fimmtán.

Vil þig.


Nítján 

næstum því tuttugu. ]



[ Tárin streyma 
nótt eina
eða var mig að dreyma
að hér sé draugur
öllu er vön
og læt sem ekkert sé
hann lætur mér í té
að hann sé komin
með rétt hér
hér átti hann heima
hann fær mig til að gleyma
stað og stund um tíma
svona rétt til að átta mig
að  hér hann býr
ég segi góðan daginn 
og býð honum í bæinn
spyr hvort honum sé sama
hvort
við búum saman
hann verður ofsa glaður
og spyr hvort þetta sé
nokkuð bara daður
satt að segja vil ég ekki ljúga 
og segi því að hann verði
mér bara að trúa
því traust sé eitt
sem hann verður að hafa 
ef við saman
eigum að búa 
ég spyr hvort hann vilji kúra
hann segist elska að lúra ]



[ Sometimes I feel lonely
And pain inside my heart
My true wish is only
That we won?t be apart

Why did you have to go?
So far away from me?
Don?t you see I need you so?
But I have to set you free

My tears are running down my chin
I?m angry, I?m so sad
Did I do some kind of sin?
To deserve to feel so bad?

I know you?re watching over me
I know you miss me too
And in my heart you?ll always be
No matter what, it?s true! ]



[ Ég gleymi ekki góðum stundum
Og yndislegum endurfundum
Komdu og taktu hönd mína
Láttu hönd þína á mína
Sérðu ekki hvað þær eru líkar?
Af ást og væntumþykju ríkar
Alltaf vil ég hafa þig hér
Hér nálægt og við hlið mér
En ekkert get ég gert
Nema grátið og böndin hert
Vertu glaður og ég vona og bið
Að þetta verði ekki alltaf svona og við
Hittumst á ný, ég littla hnáta
Og þú besti pabbi ]



[ Ást er eins og kaffi
ég verð háð.
ég bæti það með molum.
mér er sama um litinn, ég vil bara gott bragð.
ef ég helli útfyrir koma oft erfiðir blettir. ]



[ útigangsmaður.

ég skrifa til þín í huganum
og velti fyrir mér,
hvort okkar sé meira fífl.

segðu mér,
finnst þér ennþá
grasið grænna hinu megin? ]



[ nei, leiddu mig leiðina heim
ég og hugur
hlaupum og hrindum þeim

Róleg lít ég í báðar áttir...

hey, leiddu mig leiðina heim
ég og hjarta
höltrum og hrósum þeim ]



[ Tilhugsunin ein,
við að þurfa að borða.
Ég get ekki lýst því,
mig skortir orðaforða.

Við bara einn bita
viðbjóður læðist.
Maginn á hvolfi,
ég sjálfa mig hræðist.

Afleiðingarnar bíta,
líkaminn ofursmár.
Ég vil ekki meira,
augun fella tár.

Andlega og líkamlega,
stelpan er búin.
Líður ekki vel,
orðin voða lúin.

En nú er þetta búið,
hef lært mína lexíu.
Ég kýs nú að velja lífið
og segja bless við anorexíu! ]



[ Alla dreymir drauma.... sem þeir ekki skilja
og drekka úr tómum bikar... sem þeir gera og ekki vilja
sumum reynist betur að... sig drullunni að dylja
aðrir sannleikann opinbera naktann... sýna\'ann og ei hylja

en þeir sem ráða ráða og sýna vilja sinn í verki
vandvirknin á undanhaldi eins og trúin lausum klerki
stefnuleysi hrjáir þann sem trúlaus tryggur þegir
téður velur leið þá sem eru endalausir vegir

sumir segja \"kjósið mig því hann sig vart má hræra
hans er sagan þykkjuþung sem senn verður að kæra
veljið ei þann sem eirir og er af viti og sálu ærður\"
af vitsmuna- og greindarleysi er þessi maður kærður

Þessir mættu sofa þegar sólin dagsins nýtur
og sjá ei hvernig lífið fyrir dauðum orðum lítur
Þessa mætti dreyma drauma sem þeir ekki skilja
og skilja að skilja suma drauma ættu þeir ekki að vilja

ég hef nú lesið það sem vegur þungt í texta þínum
og þykist vita að fylgi fjöldans ei fylgir orðum mínum
að finnast og þykja orð þín hjóm, hviða úr vindsins æði
og vona að orð þín og meining öll til svefnins dauða blæði

það ætíð verður styrkur þinn, og nagli að sigri þínum
seigur sá nagli verður og er, kjölfestan að ritdauða mínum
sá nagli er blaður og opinbert raus, mér snærið að hálsinum þrengdu
hver maður er saklaus uns sök hans er sönn, án sannanna ritandann rengdu ]



[ Hjartanlega til hamingju með yndisaukann ljúfa
Heyra má brátt barnagælur kvöldkyrrðina rjúfa
Í þeim má skynja himinsengla vængjum sínum blakta
Höfgur móttak kveðju mína, gæfuóskum þakta

Það má vart gefa meiri gæfu né frið í lífið færa
en að geta fundið líf og leiki, rúmstokk barnsins bæra
Af lífsins bikar dropa dreypa, draum úr smiðju bera
Að sjá sitt barn í fyrsta sinn - er þúsundföld uppskera

Göfugri móður berðu kveðjur og færðu ást og hlýju
með gát svo dýrra niðja hlotnist guðsblessumum að nýju ]



[ Þú þrýstir vörum þínum 
að mínum,
til þess eins að þagga niður í mér.

Ég skal ekki segja orð. ]



[ Ég sit á steini og horfi
á ljúfa, fallega hafið
sem hefur tekið mig að sér.

Ég hlusta á söng regndropanna,
þeir snerta húð mína
fullir leyndardómum.

Tár mín speglast
í silkimjúkum sjónum
angurværðin
örvæntingin
líður hjá er rödd sjávarins
hvíslar að mér. ]



[ grunsemdavakning 
leið á eilífum ferðum
sem gefa ekkert af sér.

þarafleiðandi 
liggur ekkert að mér

Og endirinn á það skilið að verða breyttur stundum snýst þetta aðeins um hvor fótstigið sé fyrir rétta il

átta augu og eiturnaðran skallar

byrjun er snúin og löngu búin ]



[ Á hverri sekúndu...
eru pör að kyssast
eru pör að elskast
eru pör að kúra
eru pör að tala
eru pör að rífast
eru pör að þegja
eru pör að skilja
er fólk að sakna...

...ef ég gæti myndi ég stoppa hverja sekúndu með þér
til að njóta hennar til fulls
til að horfa á þig lengi
til að læra á þig betur...

...stoppa hverja sekúndu með þér
til að hafa þig hjá mér... ]



[ ...þín orð eru lög sem aldrei má rjúfa
annars mun ég blóðgast undir vendi þínum hrjúfa
með bugað mitt bak og tárin í hvörmum
ég fell í faðm þér - þínum gaddavírsörmum...

...þú stjórnar heilu ríki án snefils af náð
þínir þegnar aldrei öðlast - það þeir hafa þráð
við grátum í skugganum og skjálfum í mók
því þín sanna lögregla - hlýjuna okkar tók...

...með lögum skal land byggja
og með fasisma almúgann hryggja
því þegar okkar þróttur er brotinn niður
mun harðræði - alræði verða hér siður...

...í horninu hvílir ein von um tilveru skárri
uppreisn fjöldans gegn alríkjandi hirðinni fárri
tökum upp sverð - við heyjum stríð í nafni friðar
og í blóðbaðinu fasistinn sjálfur leitar griða...

...við höfum loks unnið - nú fáum við næði
laus við alla illsku og innantómt harðræði
en hver skal ráða? það veit enginn kjaftur
og nú verri barátta um völdin byrjar aftur...

...hluti af eilífu hringrás lífsins - eru blóðug stríð
við reynum að koma á fót friði - en erum sjálf óblíð
með tíð og tíma - í stöðugri baráttu í nafni friðar
munum við sjá - uppgötva skelkuð - að ekkert miðar... ]



[ Auðveldara og auðveldara að muna;
Ég sakna þín, þú veist
jafnvel þegar þú varst hér.. ]



[ Karlmaður konuna lemur - sálina temur - tilfinningar kremur
Ríkisstjórnir drottna harðar - undir fölskum fánum varðar
Guðir á skýjatoppunum standa - börnum granda - eitri anda
...og í heiminum sálirnar liggja dauðar og marðar!!!

Saddam Hussein - Bin Laden - Fidel Castro - ógnarstjórn!!!
Adolf Hitler - Júdas Lærisveinn - Satan og ég...
Atli Húnakonungur - Nero Rómarkeisari - mannafórn!!!
Morðingi - nauðgari - ræningi og trúlaus... ég...

Við hindrum ei blóðbað - sökkvum í drullusvað - gungur
Ég er syndugur - blóðugur - hef gert svo margt - ungur
Ég stöðva ei ofbeldi - berst ei gegn blóðveldi - sál mína seldi
...dauður að innan - blauður að utan - rauður af blóði...

Ég er engu skárri en allir þeir - er heimurinn deyr - guð dæmir
Ég leit til hliðar - er barnið dó - heimurinn riðar - ég hló
Því engin var hér sorg - engin sársaukaorg - hljóðlítil friðarborg
...en í leynunum - annars staðar - hvíla enn mennirnir slæmir...

Þið getið gert svo mikið - en hikið - og sitjið kyrr fyrir vikið
Ekkert er gefið - þið slefið - og steikurnar étið - svo feit
Barnið kafnar - í fjöldagröf hafnar - meðan magi ykkar dafnar
Hvenær erum við næst? Getum við sæst? Enginn veit...

Í næsta húsi ofbeldi ríkir!!!
Og dynkir engu líkir!!!
En við sitjum kyr og heyrum ei hljóðið
Líkið er burtu borið - og við sjáum ei blóðið...

Augun lokuð... eyru lokuð... afskiptaleysi
Lifum södd... deyjum gömul... með farða á feisi
Ég blandast í hópinn - geri ekkert einn
Og enginn hjálpar til - ekki neinn...

...og ég sé brátt að aurar mínir eru ekki til neins...
...okkar hjálp er lítil sem engin - veikburða - engin furða...
...því allir hér í heimi hugsa eins:

...\"ÉG skipti öllu máli\" ]



[ þú tælir allt til þín - sem segull að járninu köldu
þegar þú lyftir brúnum koma gimsteinar í ljós
dýrmætu smaragðarnir heilla gráðuga mennina
sem þyrstir í ást og vilja snerta þig...

er þú opnar upp varirnar - hljómar sannleikurinn betur
köld veröldin öðlast hlýju í orðum þínum
angan hörunds þíns laðar fögur fiðrildin að þér
og fiðrildin í brjósti mínu - lifna við og fljúga...

er þú lokar augum - slakar á taugum og sefur
þá tekur guð sína fegurð - þér gefur
kyrrðin í kringum ásjónu þína bjarta
tælir mig - líkt og segull að stálhjarta...

hjarta mitt ryðgar - ef þú lásinn ei opnar
og ástin mín til allra - deyr og dofnar
fiðrildi mín fljúga aðeins fyrir þig
þú ein hefur lykilinn - svo opnaðu mig
hleyptu þeim út - þá þau stefna til þín
svo þau umkringja þig - og þú verður mín...

...hjarta mitt málmur - sem hvílir í mér...
...segull þinn sterkur - það dregst að þér... ]



[ hversu lengi skal ég bíða þess að veröld verði sönn?
er frelsið enn svo óþroskað - barn með enga tönn?
lýðveldi er stjórnað hart af hræsnurum og svikum
þjóð er voodoodúkka - nálapúði - úttroðin af stikum...

ógnarstjórnir ríkja enn í heimi sem er \"frjáls\"
en það er engin leið að sjá - hvern skal skera á háls
sökin liggur ekki í flokkum - né spilltum einvaldssinnum
hún liggur hér í mér og þér - undir fölskum skinnum...

við lifum hér í heimi döprum - leynumst undir meiki
ég veit þú lýgur sjálfur - hef spilað þessa leiki
brögð í tafli og ekkert er satt - hver erum við í raun?
með bros á feisi - útávið - og grátum svo á laun...

verum sönn og opnumst upp - líkt og blóm á engi
frelsið sem við þráum svo - hefur falið sig svo lengi
með réttu hugarfari - ástúð - við getum skilið hvort annað
og lifum svo í einni heild - þar sem ekkert gott er bannað... ]



[ gömul minning bankaði upp á hjarta mér einn daginn
hún spurði hvort hún mætti koma inn og gista smástund
hún fór þremur dögum seinna og skildi sinn farangur eftir
fór á ný til annarra landa og gleymdi þessari dvöl hjá mér

...en ennþá sit ég einn eftir í hjarta mínu og skoða hennar minjar
græt yfir stúlkunni sem kom og fór svo snöggt
horfi á myndir sem hún teiknaði handa mér
og hengi þær upp í miðju hjartans...

...þar sem þær hanga enn... ]



[ sálirnar kafna - í Helvíti hafna
og hatrið eykst með hverri stundu
djöflarnir safna - logarnir dafna
er mennirnir í bálköstinn hrundu...

blindir menn trúa - í myrkrinu búa
og guð þeirra gerir ei neitt
börn eitrið sjúga - prestarnir ljúga
undir iljum mér gapir Hel heitt...

jarðvegur rofnar - undir mér klofnar
og neðar til Satans ég fell
sálin mín dofnar - sársaukinn sofnar
er ég á gaddavírsgrundina skell...

illt við gerðum - drápum með sverðum
og ljóðskáldið vonsvikið - leitt
nú bera við verðum - veröld á herðum
niður í Hel sem er heitt!!! ]



[ rökkrið sveipar um sig skýjahulunni og leggst til svefns
kúrir í skjóli undan skerandi ópum og blindandi birtunni
skærguli eldhnötturinn á heiðbláum himninum rís hærra
og speglar sig í vatni fljótanna tærra...

sálirnar ferðast um saklausar - nautheimskar - grunlausar
blindar þær sjá ekki dauðann - sorgina - hætturnar
kyssandi hvort annað - með tár í augum þær hlæja dátt
en um Satan frá helvíti - þær vita fátt...

ég stend á hæðinni - grátandi - snöktandi - starandi
á alla þessa feigu - dansandi - syngjandi - hlæjandi
senn mun ég rísa og enda þessa skemmtan snöggt
þá sálirnar vitlausar vita það glöggt...

ég er djöfull að starfi
og hata þá iðju
ég fel mig í hvarfi
í jarðarmiðju...

börnin leika sér lítil - svo saklaus og undurfríð
dýrin hlaupa um gresjurnar - svo fögur og tignarleg
en í rökkrinu ríki ég og skapa öll þessi stríð
hatrið í heiminum dafnar meðan andann ég dreg...

en ég tek mín lyf og hætti að stara
ég geng í átt að þessum skara
sálir þessar í hel munu fara
og hatrið hér mun áfram vara...

ég drep alla þá er á Drottinn trúa
myrði alla gleði - sem í sálunum búa
dreifi sorginni í fólksins aragrúa
tárunum mun ég um nasir þeirra núa...

ég er djöfull að starfi
og hata þá iðju
ég fel mig í hvarfi
í jarðarmiðju...

...

rauðbleika sólkringlan á dökkum himninum hnígur
dagurinn lítur í grasið og nóttin hún nálgast
líkin liggja köld á strætum - blóðið lekur sem fljót
tunglið speglar sig í vökvanum - ofan veröld sem er ljót...

heimsendir kominn og nú ég sit þreyttur
halinn og hornin á líkama mínum stækka
sýktur og leiður með eftirsjá - sveittur
og gleðiský mín á himninum lækka...

enginn er alslæmur - hvorki ég né þú
og allir hafa sinn djöful að draga
hvort sem góð eða slæm - þín er trú
er allt þetta - eina og sama saga...

ég er djöfull að starfi
og hata þá iðju
ég fel mig í hvarfi
í jarðarmiðju... ]



[ droparnir á malbikinu leka hraðar í átt að ykkur
í átt að ræsunum illa lyktandi í stórborg auðæfanna
neðar í þjóðfélagsins stiga þar sem kuldinn ríkir
og þar sem þið eigið heima...

starið upp á móti flúorljósinu á veggjum baranna
yljið ykkur upp við loftræstigöt skemmtistaðanna
litlar flíkurnar á þunnum líkömum ykkar feykjast
undan útblæstri mengandi bifreiðanna...

þið bíðið eftir rétta tækifærinu og rétta bílnum
sem mun rífa ykkur upp frá hrollkaldri götunni
mennirnir ljótfölir og sorgmæddir finna í ykkur hlýju
sem þeir finna hvergi annars staðar...

með andlitin litrík líkt og nýútsprungnar rósir
starið þið með fagurbláum augum og tælið þá til ykkar
líkamar grannir líkt og þyrnum prýddir stilkar
slitna létt frá jörðu þar sem þeir áður uxu...

allar eruð þið án föður og móður
allar eigið þið harðan lífróður
skrapið þið saman örlitlu fé
fallið niður á ykkar mjóu hné
veitið ókunnugum sælu og gleði
liggið svo á götunnar beði
fyllið æðar af eitri slæmu
til að sljóvga sálina næmu...

slitnar upp og hent á hauga
glímið þið við gamla drauga
einar
fyrirlitnar
en þið standið enn beinar...

þið haldið í reisn þá er konunni er tamið
og bakið er upprétt þó andlitið sé lamið
vondir menn eru fæddir ykkur til að meiða
og sjúkdómum milli ykkar þeir breiða...

varir rauðar líkt og rósir
látnar liggja á götu drósir
með trosnaða stilka
og blóðug blöð...

vændiskonulíf er hin versta kvöð... ]



[ haltu í arminn
feitan og þvalan 
bíddu
   íhugaðu
        ákveddu
klíptu svo í hann
og vittu bara til
þig mun ekki sárna
við þann hlýja il ]



[ ég les og skil loksins
loka bókinni og leggst útaf
ligg og hugsa

ég hugsa og skil enn betur
loka augunum og sef
dreymi og hrýt

(hafðu samband við mig seinna og 
við munum útkljá þessi deiluatriði 
án þess að rugla aðra, bara við þrjú
ég, þú og þessi ranghugmynd þín)

ég vakna og skil ekkert
stend upp og ét
vaki og gleymi ]



[ Ég er ástfangin af þér 
ókunnugi maður.
Tilfinning í poka 
með slitnu handfangi,
fullur af flöskum 
og innantómum hugsunum 
um framtíðina en þó aðallega 
hvar mig er að finna ]



[ rúmið gleypti mig
og spítti mér uppí vegg
sat límd við loftið
eins og slímug hráka
úr 8 tonna skrímsli
sem fannst ég ekki nógu góð,
bragðgóð og safarík
eins og horugar beljur 
sem mjólka súrt ]



[ það horfir alltaf á mig, ég var allt
en er ekkert þegar þau horfa,
aðeins útjöskuð sýn villtra sála
sem hafa ekki vit á að líta í eigin barm ]



[ sjúk alþýðan æsist í harmi annarra sála
sem eru allt annað en þeim bar að vera
hvernig líður þér við þessar fréttir?
.........hlærð og bendir...........
handleggsbrotnar og engist eftir að karma kemur og klípir í rassinn á þér ]



[ þrjár ponodil
einn spikugur
og diet í súper
tvær sígó og mér líður
eins og mér finnst að
öllum ætti að líða
þegar þau spá í því
sama og ég var að spá
áður en ég kynntist þér
...á næstunni ]



[ ég kynni nútímamanninn
latan og fáfróðan
fyrir landnemum Íslands
í draumi
þeir hlógu og 
skoruðu mig á hólm
ég tapaði fyrir þeim viljandi
vitandi það að ég mun
endurfæðast í draumi
þar sem ég er sjúklingur
sem skipta þarf um bleyju á ]



[ ég græt þegar tvö börn leiðast
frábrugðin hvort öðru
en fatta það ekki,
síðan vaxa hvassar tennur á þau
sem eru brýndar fyrir orrustu
fullorðinsáranna sem koma
aðeins fyrir þá útvöldu ]



[ glóðin geymir bráð sína
í huga mínum 
þegar ég hugsa til baka
hvaðan fékk hún þá vitneskju
að ég væri aðeins padda
sem hún brenndi líka í gær? ]



[ tíminn ákvað
að við yrðum
þreytt og gæfumst upp
tíminn ákvað
að við lægjumst niður
og gleymdum því 
sem við gerðum
tíminn læknar jú
en drepur ]



[ lærin mjó eins og 
visnar trjágreinar um haust
fæturnir tættir eins og
slitinn sandpappír
með skítuga og ryðgaða
járnfötu milli handanna
labbar að tómu vatnsbóli
snýr við til þorpsins
með slæmu fréttirnar:
nýju buxurnar í Sautján
voru uppseldar ]



[ mig dreymdi óendanleikan í nótt.
áður hugsaði ég um 
sandkorn og stjörnur,
peninga og illmenni
ég var andvaka í draumi
sem aldrei lauk

langt í fjarska sé ég eyju
er ekki viss hvað tímanum líður
en giska að hún sé tvö
um dag eða nótt
eyjan stækkar
sjórinn minnkar
eyjan var ekki ég ]



[ \"Sykur og salt,\"
sagði hún 
\"er mesta uppáhaldið mitt í öllum heiminum!\"
og dró svo djúpt að sér andann.

\"Því sykur er sykur
og salt er salt 
og það er ekkert plat
einsog hjá sumum.\"
sagði hún
og dró svo djúpt að sér andann.

\"Þess vegna ætla ég að kafa til guðs,
því þar er amma
og því þar er afi,
og amma vill sykur í kaffið,
og afi salt í grautinn,\"
sagði hún og dró svo djúpt að sér andann.

\"Því guð, hún er góð,
passar upp á pabba, afa og ömmu
en hún gleymdi greyid mömmu
og mamma gleymdi mér\"

\"Því að fólk er ekki fólk,
heldur bara það sjálft
og það er bara plat
einsog hjá sumum\"
sagði hún og drjó djúpt að sér andann. ]



[ Í visku sjónstjörnu þinnar
birtist lífið sjálft.
Útsprungið lótusblóm
við lygna tjörn sálar þinnar.

Geislandi baugur ljóss þíns
baðar vitund mína hreina.
Ég dansa í bláma birtunnar
frá lífsins lind. ]



[ Skýin eru eins og listaverk,
nákvæm og falleg.
Þau fljúga fyrir ofan okkur,
vaka yfir okkur.
Þegar skýin fara,
er okkur kalt,
við erum hrædd,
og viljum ekki vera ein. ]



[ Það er langt um liðið 
en ég man það svo vel
þú sendir mér kveðju
í gegnum augun
ég þagði særður eins og þú
fullur vonar brenndur á sál
það særir mig enn
vonin er það eina sem ég á
og gefur mér líf. ]



[ Í dag ert þú fermd svo ung og hlý
svo falleg og glöð þú ert
með Kristi í gegnum storma og gný
það er ekkert jafn mikilsvert. ]



[ Þú hefur alltaf ætlast til,
aðeins of mikils, af litlu mér.
En varðst samt svo ofur hissa
ef ég ætlaðist til einhvers af þér.

Alltaf hefuru komið tilbaka
skríðandi til mín á hnjánum.
En um leið og ég tók þig aftur
varð ég að tipla á tánum.

Ég lifði of lengi í þeirri von
að ef ég gerði allt fyrir þig,
þá myndiru vera edrú,
þó það væri bara fyrir mig.

En þú áttir það bara ekki til,
að geta elskað mig.
Því það elskar enginn annan
nema geta elskað sjálfan sig. ]



[ After all is said and done,
you are the only one,
the only one who makes me feel this way
and here is what I have to say. 

You are the only one
who can make me feel this bad, 
the only one who\'s kicked me when I\'m sad.
And the only one
who has ever made me feel this mad!!

I wanna spit in your face,
for making me a disgrace.
Never gonna buy another lie
and you\'re never gonna see me cry, no more.

I see now, this is the best way,
and without you I will stay.
Cause now you have made me see
that you\'re so not right for me.

And I thank you for making me strong,
I?m just suprised it took so long.
But now I\'ve stopped being your whore,
cause I dont need you anymore.
	
So now I thank your for being so cruel,
from now on I will be nobodys fool.
And now I\'m saving all my love
for someone capable, of loving me too. ]



[ Líf mitt stendur í stað
allt gott kemst brátt að
allt batnandi fer hér
tækifærin munu bjóðast mér

eða svo er mér sagt.... ]



[ Þegar allt er glatað
vonin köfnuð í myrkri er
sólin löngu sest
tunglið í skýjunum hulið
þá koma norðuljósin skær
leikandi um allt
finna leiðir um svartnættið
komast í gengum mótlætið
þar til sólin rís á ný ]



[ Það sem eitt var markmið
nú löngu gleymt er
vonir eigi brostnar
heldur það sem verra er
minningar um þær hafa horfið
og á vit eilífðar farnar ]



[ Get ekki fundið orðin
líkingarnar klúðrast
hugsanir ekki í samhengi
stafsetningin hryllingur
hendurnar skjálfa
augun þornuð upp
svefnvana og lykta
hlusta á algjöra steypu
sem kallast tónlist 

Löngu búinn að bilast
en ekki geðveikur. ]



[ Andvarinn segir mér að hopa,
það er kalt að skilja 
að á óútskýranlegan hátt
er ég að týnast í heiminum!
-ég vona að ég fái tækifæri 
á að koma aftur
-einhvern tímann.... ]



[ Hann þreyttur leggst á koddann sinn,
Með sín tár
Og fína hár
Hjá móður sinni grætur hann í nótt.

Með fínar hendur fálmar hann
Finnur ei neitt
Hjartað er hreint
Pabbi getur drenginn sinn ei sótt.

Mamma mín ég elska þig
Þú verður mér kær
Komdu mér nær
Pabbi viltu hald\'utan um mig.

Það munu englar passa mig
Sýna mér allt 
Nú er mér kalt
Held ég sé að fara kveðja þig.

Ó mamma mín ég fagna ykkur
Er kemur þú inn 
Í himininn
Ég sit á skýjabólstri þykkum.

Er horfir þú á skýin blá
Veldu þá mitt
Það verður þitt
Og saman, saman líðum við hjá.

Þá þarftu ekki að óttast neitt
Ég passa þig hér
Með englaher
Við saman stöndum sem eitt.

 

Sveinn Hjörtur. 17/12.2002. ]



[ 1.
Lítil viðkvæm rós
áhuga minn veiddi strax
í byrjun sumars


2.
Ég málaði mynd
af þér í huga mínum
það var regnbogi ]



[ Hefði getað meika það 
ef það er einhver staður 
fyrir síðasta kraftaverkið 
fallegasta hljóið í heiminum 
er endir kvöldsins 
og 
kannski er hún bara partur 
af mér sem þú gafst þér aldrei 
tíma til að sjá. ]



[ Gegnum nóttina svæfil ég faðma,
Greinar á trénu slást gluggann minn í.
Hræddur þú barnið þorir ei að kanna,
Rólyndis svefn - unnin fyrir bí.

Það er svo margt sem nóttin hylur,
Margt sem skuggar skapa sér.
Úti er stormur og brjálaður bylur,
Náttskynið það eina sem iljar þér.

Bráðum mun dagur og geislar ljóma,
Sýna sig blómin og elska þig.
Ástarsýn þína ég ber með sóma,
Og alls þess góða er gafstu fyrir mig.

Sveinn Hjörtur. ]



[ Von


Er húmar að kveldi og kyrrð yfir bæ,
Leitar þar drengur, út yfir sæ,
Með loga í hjarta og storminn í sál,
Veit ei lengur hvaða landi er náð.

Sér skipið koma og óskar svo heitt,
Allt getur skipið vonum hans breytt,
Með kul í hjarta og vindinn á kinn,
Leitar að pabba, sem ég ekki finn.

Öldurnar brotna ströndinni á,
Gengur þar drengur einmana hjá,
Hryggur í sálu og einn hann fer,
Engan pabba á skipi sér.

Hvað á þessi drengur að gera með sig,
Þetta er atvik sem varðar þig,
Best er að trúa og treysta á hann,
Sem foreldra skapar og jörðina fann.

Drottinn er sá sem líknar og grær,
Sárin sem sverfur hinn kaldi sær,
Hann veitir von og treystir á þitt,
Hann elskar og trúir á barnið sitt.

Sveinn Hjörtur. ]



[ Ótal grímur
gerðar úr grjóti,
halda sér fast á andliti mínu.
Ein fyrir hverja stund,
ein fyrir hverja tilfinningu.
Þær birtast þegar það á við.


Undir þeim öllum 
er hin sanna ég-
en ég vil ekki sjá,
vil ekki að þú sjáir.

Safna að mér ótal grímum,
fölskum grímum
gerðar úr grjóti. ]



[ Hvert sem ég fer,
hvað sem ég geri,
í lífi sem dauða,
mun mynd af þér endurspeglast 
í augum mér.

Gylltur rammi.
Og bros þitt
og hjarta gert úr demanti.

Og birtan sem umlykur þig 
færir mér yl.

Allt þetta mun ég varðveita djúpt í huga mér,
og minningin um hlátur þinn og gleðina sem þú færðir mér mun fylgja mérhvar sem ég er, hvert sem ég fer..
inn í eilífðina... ]



[ Draumar fæðast til að gefa þér von;
tli að kenna þér að lifa, 
til að kenna þér að elska.

Draumar fæðast
til að kenna hjarta þínu að syngja, dansa.

En flesir draumar ljúga,
Hvert einasta blóm og hver einasti sólargeisli er hylling.

Og þú gengur um á brostnum draumum. ]



[ Sumarið er að koma,
ný byrjun, líf fæðist.
Sólin lýsir upp myrkustu afkima.

Vonin er eins og sólin.
Hún brýst framhjá skýjunum,
og lýsir upp líf mitt.

Ný byrjun- líf fæðist.
Mín byrjun- mitt líf.

Vonin titrar í hjarta mínu.. ]



[ Hróp þín líða á vatninu ennþá,
Þó tíminn hafi liðið er sem sorg þín hafi fryst hann.

Ég hlusta
og heyri grátinn,
margrar aldar gamlan,
því hann líður enn á vatninu
og hjarta mitt grætur með þér..


                     01.06.02 ]



[ Hann kallaði á mig
svo undurblítt,
með ást í röddu
og fangið fullt af ást,
bara fyrir mig að þiggja.

Ég hlustaði á hann syngja vögguljóð,
og sár mín gréru,
því nær sem ég kom að honum.

Ég settist í fang hans og hann sagði mér
frá draumum mínum 
sem ég var búin að gleyma.
Ég fann söknuð.

Blásvört augu hans
horfðu djúpt í mín,
og ég sofnaði loks.
Fann að ég myndi aldrei framar vakna,
aldrei framar finna til.

Hann ætlar að halda mér í örmum sér
til eilífðar..
og ég er þakklát. ]



[ Ókunni maður,
með augun mín,
bros mitt,
vanga minn.

Hjörtu okkar gerð úr því sama,
hendur okkar gerðar úr því sama.
Hlátur frá sömu uppsprettu og 
tárin úr sömu lind.

Ókunni maður 
sem ég mun aldrei sjá,
aldrei snerta, aldrei heilsa.

Ókunni maður.
Hve heitt ég þrái 
að heyra rödd þína,
sjá bros þitt.

Ókunni maður..
ókunni bróðir minn... ]



[ Með tilkomu þinni 
    hefur allt breyst.
Þú hefur fyllt hjarta mitt -
    bergmálið er horfið.


Mér finnst sem loksins
    hafi allt þetta þýðingu,
og að allt hafi verið þess virði.


Rödd mín hefur loksins öðlast hljóm,
    loksins- eftir margra ára bið.


Ég er meðvituð um hjartslátt minn..
    hann er- aðeins fyrir þig.


Ég spyr ekki lengur
    hver tilgangur lífsins er. ]



[ Það eina sem heyrist í tóminu í hjartanu, er reiðiöskrið sem er að æra mig.
Allt er svart..allt er tómt.

Allt jafn sorglegt og vængbrotinn hrafn
sem berst fyrir lífi sínu, vitandi að Dauðinn sveimar yfir og bíður þolinmóður eftir síðasta krunkinu.

Til atlögu leggur hann, og skilur ekkert eftir nema glitrandi fjaðrirnar
-löðrandi í blóði.

Hendur mínar titra, reyrðar fyrir aftan bak..
það blæðir úr sárunum.
Ég get ekki losað mig.

Berst um þar til ég missi andann,
missi viljann, missi trúna og missi vitið.
Birtan dvínar, nóttin kemur.
Sálin hverfur og lífið deyr.

Ástin er yndisleg- ástin er ömurleg.
Kannski er ástin ímyndun ein,
lygi svo við höndlum daginn,
- höndlum nóttina
- höndlum okkur sjálf.

Er það líf að lifa í lygi frá fyrsta
andardrætti til hins síðasta?

Mér er spurn... ]



[ Það var lítið ljós,
      lítið bros
og blik í augum,
sem kveikti ástina
      umhyggjuna, fórnfýsnina 
og draumana.

Ljósið virðist vera að dofna..
sýnist brosið vera að hverfa.
Augun eru að opnast,
og  maður vaknar upp af ljúfum draumi,
aftur inn í gráan hversdagsleikann ]



[ Á borgarstrætum á björtu vori
þar vindar leika svo létt um kinn.
Það er sem fjörið úr fylgsnum þori
og þrengi sér inn um gluggann minn.
Og ég vil syngja í sunnanblænum
er sólin rauðgyllir ráðhúsvegg.
Það verður fagur hver skúr í bænum,
ég horfi á ástfanginn andarstegg. ]



[ Sitjum hér saman og horfum á guð,
Ekkert truflar nema býflugnasuð,
Sestu hjá pabba ég sýni þér það,
Sem náttúran treysti og Guð okkur gaf.
Dalurinn gleypir hvert einasta hús,
Svo er bara vona að hann sleppi okkur fús.
Værðin er komin yfir stúlkuna mína,
blessa og breiði yfir þig sængina þína.

Ég hugsa um framtíðarvonir og þrár,
Vona að drengur minn verði það knár.
Að vitsmuni hafi og passi sig á,
Víni sem spottara og óvini þá.
Sem eitur bjóða og drepa allt líf,
Og undir mína verndarvængi hlíf.
Svo er að vona og Guð minn að biðja,
Að eflist og styrkist lífsvilja iðja.
Drengur og stúlka til pabba leita,
Ég mun minni kænsku og brögðum beita. ]



[ Ljóð eru sálarspegillinn
Viskan eigin brunnur,
ljóð eru hugarheimurinn 
Vitneskjan traustur grunnur. ]



[ Ég gekk í kapellu Krists í dag,
grét þar.
Hrópandi í hjóðri bæn.
Hjálp,hjálpaðu mér Kristur.

Örvænting.
Bið.

Biðin er á enda,
tárin mín, perlur
fallandi ,skínandi
á fótskör þína.

Vonin.

Settist ofur hljóðlega,
á axlir mínar.
Gælandi, dúnmjúk.

Í himneskri þögninni,
gengum við út.

Vonin og ég. ]



[ Min bedstefar
bor på et plejehjem
han har
en kørestol.
Den er sej.
Kedeligt at den 
gamle ikke kan bruge den.
Han sidder i den og stirrer med 
tomme øjne ,langt væk
eller sover.
Engang, for nogle dage siden
tændtes dog et lille lys
i hans øjne.
Han kiggede på 
mig og spurgte:
Hvor er min mor? ]



[ Svartar nætur gengnar eru hjá
hörmungartímar konu kveðja
ljósir dagar renna upp - og sjá
kunnugir draumar verða 
að dagsins veruleika.

Draumar eru - einfarans leiðir
að sjá ljós - í myrkri nótt
máttugur draumurinn seiðir
til daga upphafs - vaggar rótt. ]



[ Kristur kom til mín
ég krossa mína ber.
Sára sorgin dvín
syndin burtu fer.

Eilíf elska þín
endar áþján oss.
Falla tárin mín
á þinn helga kross.

Ég bið svo bljúgt um frið
bænheyr hjarta mitt.
Gef sálu minni grið
Guð blessa barnið þitt. ]



[ fíknin teygði sig eftir mér
stakk mér upp í sig
kveikti í
saug á mér lappirnar
á meðan höfuð mitt brann
framm hjá lækurinn rann
og þangað var mér fleygt
þegar ég var næstum allur ]



[ Hann kemur inn færandi hendi,
mat-mjólk-brauð,
svo elda ég matinn.
Við borðum.
Um kvöldið 
liggur hann í sófanum,
værðarlegur,
eins og hann eigi
heima hér.
Nýtur lífsins
og horfir á sjónvarpið,
meðan ég sit við tölvuna.
Næsta morgun er hann
horfinn.
Ekkert eftir nema
Mjólkin-brauðið og ég.
Og ég -
læt mér það nægja. ]



[ Sá í þögninni styggð
þótt um léki þig kyrrð
er sætann ég angan þinn teyg\'ði
Sá í óværð þinna handa
líkt og úfnar öldur stranda
veg að þínu hjarta ég eygði

Er ljúfur morguninn grét
daggartárum, ég hét
að helga líf mitt þér yndanna efni
í því er dagur brast á
á þínum vörum var já
ég vaknaði af þessum dýrlega svefni ]



[ Har du set stjernerne 
på himlen om natten?  
Hvis du lytter 
kan du høre dem synge. 
 -KAN DU? -
En sang kun for dig.
 Det er godt
 for sjælen -
at lytte på stjernerne. 
 Jeg ville gerne forstå
 hvad de siger -
 til hinanden. 
Om os - 
de fjollede mennesker.
- Måske.-
 
Har du stået oppe 
på et fjeld og lyttet til vinden? 
 Enten er den 
så  stille ,
strejfer forsigtigt 
din kind
 og hvisker blidt 
i dine ører 
 eller den kommer susende 
og brøler som en løve.
Den ligner vores indre, 
vores sind
 eller følelsesliv. 
Har du  siddet imellem
 to andre og prøvet 
at deltage i deres samtale?
De har så travlt
 med at snakke 
 om sig selv og deres 
interesser.
De lytter kun
på sig selv.
Sådan er vi mennesker, 
vi lægger ikke mærke
 til andre men os selv. 
Vi glemmer at lytte. ]



[ Býsna flínkur seggur klár
Járnsleginn harður stilltur
Öllum hættum að dregur dár
Rengir engann né fellir tár
Nefndur er góður piltur

Hrokafullur ekki er
Allur af vilja gerður
Léttilega syngja fer
Lítillátur verður
Dróttinn kveður manna best
Ósk hvers konu hjarta
Réttilega veit vel flest
Seggsins hugsun bjarta
Sagan er að hálfu sögð
Olli því nafnsins linni
Náttúran er undirlögð
af nefndum í bögu minni ]



[ Eins og smellt af fingrum,
á sama augnabliki
flutt í annað land.
Ölvuð af áhrifum,
full af vonum,
reikandi
ráfandi
fálmandi 
í ókunnu hverfi.
Reynir að \"meika það\"
talandi
framandi 
tungumál.
Leitar að sjálfri sér
 -vitandi-
hinn hlutinn er
- heima - ]



[ Fimmtán saman 
í litlu húsi. 
Út í horni nokkrir saman; 
sama klipping 
og falsaðir taktar.

Þrír undir og segja ekkert.

Einn á förum,
kem ekki aftur. ]



[ Þegar sólin sest í lygnan sæ
sofa dalsins börn í rökkurró. 
Djúpir draumar setjast að í bæ 
dætur lífsins veita hugarfró.
Þær dansa inn í draumaheiminn þinn
í djúpi sálar þinnar leita svars.
Stjörnuglitri strá á okkar kinn
syngja inn í huga sérhvers barns.

Ljóðin þeirra lífga hverja sál
ljósagyðjur hofs í heimi fjær.
Tendra okkar hjartans ástarbál
tilfinningum okkar traustið ljær.
Í lífsins ljós þær bjóða okkur inn
leyndardómsins salur opinn er.
Heilun hjartna okkar þar ég finn
sorgarinnar harmur burtu fer. ]



[ Sem óraunverulegir draumar
virðast gömlu dagarnir
og ég efast um að þeir hafi átt sér stað

Með hverjum degi 
efast ég meira
-sakna þeirra meira

Kannski vildi ég bara 
að þeir væru ekki sannir
svo ég þyrfti ekki 
að finna svona til ]



[ Ó, þú yndislega kona,
leyfðu mér að vona,
ég hvíli í örmum þér.

Ástin, þá sem að við eigum,
söfnum saman steinum,
sem körfu set ég í.

    Birtu og gleði finn ég þína,
    Brosið þitt það fína,
    Hlátur mildur þinn.
    Og þú, sýnir mér og sannar,
    að það er engin annar,
    ég hlýju hjá þér finn.

Nú hef ég þig í mínum örmum,
laus frá öllum hörmum,
dimma kemur nótt.

Nóttin, senn fer hún að koma,
leggst á koddann kona,
kæra sofðu rótt. ]



[ Mig dreymdi að við hefðum sungið saman,
Ég og Bó, og höfðum gaman,
\"sestu hér í besta stólinn\" sagð´ann,
Flottan vindil mér gaf hann,
Drukkum Jack Daniels með klaka,
Ætluðum alla nóttina að vaka.

Ég trúði ekki sjálfum mér um stund,
Þarna sat ég og Bó með fund,
Ræddum um Elvis og \"love me tender\",
Rúnar Júl með bassa-fender,
Hljóma, Brimkló og Há-Ell-Há,
Og hvernig standa var sviðinu á.

Hann sagði \"Sýndu og gerðu alltaf það besta,
Það virkar og dugar á flesta,
Syngdu svo af innlifun og trú,
Bransinn hann er erfiður nú,
Sjóvið er möst og Bandið líka,
Við viljum hlusta á þannig slíka\".

Hann byrjaði að syngja sem ungur drengur,
Rétt eins og fiðla og þíður strengur,
Frægðin og allt að fótum sér bar,
Hugsar sjaldan um það sem var,
Fullur af krafti og elegans,
Those are all my Bó Hall fans.

Fólkið í salnum það lætur hann vita,
Og enni hans perlar af svita,
Þau eru ófá stóru sviðin,
Þau ár eru að mestu liðin,
Ennþá með fallegu röddina laðar,
Ennþá sig í sviðsljósinu baðar.

Úlfurinn með mér Elvis syngur,
Enn hvað þessi meistari er slyngur,
Röddin hans er engri lýk,
Þíð og tær er hún slík,
Af blíðu og brosi hefur gnótt,
senn er hún liðin þessi draumanótt. ]



[ Marglita rennur í fossa,
Hugur og hjarta allt vill fanga,
Hverfa mun allt með leiftur blossa,
Fljótið sem svarf í og bjó til dranga.

Blómin sem aldrei færðu að sjá aftur,
Horfir hugsi og spyrð þig af því.
Þeir láta það hverfa uns ekkert er eftir,
Hver lætur svona með okkar líf.

Við verðum að treysta að ekki sé hatur,
Ekki sé vonska sem knýr þetta afl.
Sá sem ekki vinnur - deyr latur,
Leikur sér með valdið líkt og lífsins tafl. ]



[ Skákar þar drottning og drepur lýðinn,
ekkert eftir nema blóðið eitt.
Gröfurnar mættar og stutt var biðin,
senn ekkert er eftir - ekki neitt. ]



[ Ég elska þig 
af öllu hjarta,
-ljósið bjarta-
-nærir mig-
ei krefst þú neins
á móti,
hugur minn
í róti,
-ei til neins-
-að stía oss-
í sundur
þú -ERT- undur
-ljósið mitt-
-leiðin mín-
ég er þín til enda
börnin til þín benda
-ljósið mitt-
-heiðin mín-
eg man þig,mundu mig
alla leið til enda. ]



[ Hjarta mitt bráðnaði
og varð að söltum sjó
sem flæddi út í augu mín.

Frostrósirnar bráðnuðu 
sem áður létu móðu
yfir saklaus augu mín.

Tinnudökkt hárið
kolsvart,
Sæbláu augun
steingrá.

Fallega brosið
háðslegt glott,
heillandi röddin
ískrandi, skær.

Unaðslega ástin
leikur einn,
Framtíðin okkar
sjónhverfing. ]



[ ekkert endist
verður eilíft
ekkert getur
verið traust
ekki hugsa
?bara aðrir?
ekki hugsa
?ekki ég?

ekkert lifir
alla framtíð
vertu aldrei
aldrei viss
bráðum lenda
lenda skýin
bráðum hrapar
dettur þú

ekki yðrast
haltu áfram
ekki stoppa
stoppa neitt
vertu sterkur
fljúðu áfram
reyndu ekk?að
skilja neitt. ]



[ langar aftur i timann
eyða með þér deginum
þegar við rúntuðum alla nóttina
og týndum okkur með sígarettu í kjaftinum og tónlistina sem yfirgnæfði allan heiminn
þegar við töluðum saman um tómleikann
og fylltum hvort annað af lífi
endurhlóðum sálina
vorum fullar
rifumst eins og hundur og köttur
já,ég vildi að ég gæti spólað til baka. ]



[ Dreymdi draum í nótt
þar lukum við því sem við byrjuðum á

í draumaheimi ég tilfinningalaus
alveg eins og þú í lifanda lífi ]



[ Ég þrái það eitt
ad vita ekki neitt
um þína ást

Ég veit aðeins það
að um það sem ég bað
var ekki uppfyllt

Reyndi ad sjá fegurð i sól og sjó
Reyndi ad elska land og þjóð
En allt saman hvarf
vegna minningararfs
um ást þína löngu horfna ]



[ Orð þín..
það sem þú sagðir..
hversu smá sem þér fannst þau vera,
gáfu mér styrk, og þor..

Ég er önnur núna..
Vegna orða þinna hef ég loksins náð
því að skilja..
Ég er aldrei ein..

Máttur orða þinna er ólýsanlegur..
þú átt örugglega ekki eftir að skilja..
en með endalausri þökk, slær hjarta mitt..og það er ekki sárt lengur.

Þú gerðir mér grein fyrir því, að það er allt í lagi að vera ekki fullkomin..
að það er allt í lagi að vera ekki best í öllu..
þú gerðir mér grein fyrir því að það er í lagi fyrir mig að vera bara Ég.  

Það er bara til ein Ég..
Og Ég tileinka þér þessi orð..
með endalausri þökk..

Þú opnaðir augu mín..
Þakka þér. ]



[ Á flugi gengum heim og geima
líf mitt leiðir mig.
Lífsins fegurð stendur þar og kallar blítt á þig!
Komdu til mín, vertu kyrr
Rödd mín kallar hvellt
en eins og alltaf ferðu frá mér yndisblómið mitt!! ]



[ Vorblóm í haga stendur eitt og autt!
Enginn vill neitt með það hafa 
bara alls ekki yfirleitt!
En þegar ég sé það lifna ég við 
og mín hugsun beinist til þín!
Ég átta mig á því að þú ert blómið þú ert litla vorblómið mitt! ]



[ Sólin teigir anga sína
þennan fagra sumar dag.
Blómin vakna úr vetrardvala
grasið fer að grænka.
Samt er eins og eitthvað vanti er það kanski andvarinn?
En þegar ég fer að hugsa út í það þá sé ég að það vantar sólarljósið í lífi mínu!
Síðan þegar þú fæðist skín sólin bjartara en nokkrun tíman því þú ert sólarljósið í lífi mínu! ]



[ Í tindrandi ljósadýrð morgunroðans
Sé ég daginn færa sig fram
 -Fet fyrir fet-
fífillinn breiðir út blöðin sín,  teygir sig skjálfandi af ákefð 
og gleði mót nýjum degi.

Sólskríkjan situr á steini 
Og syngur af öllum mætti
 -lofandi Guð-
Þakklát af öllu hjarta
Og gleðin er stór
Fyrir enn einn töfrandi dag.

Hvert andartak dagsins
Skal notast sem gjöf
 -til allra-
því tíminn er talinn og veginn
og skoðaður vel
og fyrr en við vitum, liðinn. ]



[ Skólinn splundrast
heimurinn undrast
að enginn lifði af
allir fóru á bóla kaf
í bókum og blöðum.
Við hlæjum
á himnum
við lok skólans. ]



[ Hvers dags sólskín 
Er svo glatt hví vill 
Hver vera inni
Öll börninn glöð 
Og kát úti þau eru 
á hversdagssólskinsdegi

út þau fara 
með bros upp að 
eyrum og syngja 
sitt sólarlag
engin tár falla 
því hversdagssólskinsdagur 
er svo glaður

hver vill vera 
fýlupúki á
hversdagssólskinsdegi
ei ég trúi að engin 
vill vera því 
hversdagssólskinsdagur
er svo glaður. ]



[ ég yrki ljóð fyrir þig 
sem ég vona að ég skil

fimm dúkkur tvær bækur
tvö hálsmen einn lokk

ég kem til þín
og mig annt um þig 

einn lokk tvö hálsmen 
tvær bækur fimm dúkkur

ég kveð nú
tveir bolir og ég heilsa nú. ]



[ vinátta sem ég segi þér frá 
sú vinátta er ekki til, 
ég veit ekki hvaða vinátta það er
en ég á samt vináttu.

þessi vinátta veit ég ekkert um
eða hvaðan hún kemur,
ég veit bara þessi vinátta er ekki til
ég á samt vináttu.

ég vona að þú vinátta skiljir mig
svo ég viti hvar eða hvort þú ert til,
ég veit að vinátta er til
en ég veit ekki hvort vinátta er til. ]



[ Stórasystir eður ei
Ég á eina litla systur 
Það er svo erfit
Sjö ára er hún

Sumir segjast hún lík sér 
Eins og hún er 
En þetta er systir mín
Engum hún líkist nema mér

Ég á hana ein ekki er hægt
Að telja hversu há ást mín 
Er á henni litlu systur minni

Eins og við báðar erum
Sjö og fjórtán ekki er hægt 
Að fá því breitt

Stórasystir eður ei
Ekki lengur er til 
Á litla systur 
Svo ég er stóra systir ]



[ Ég sit í mínum 
Hægindastól
Og hvíli mig
Ég finn fyrir kulda 
Og dreifi teppi yfir mig

Þá kemur hér maður 
Og hvíslar að mér 
Ég geymi þig og verndi 
en ég orð ekki skil

ég sest aftur niður
 en þá ég heyri 
ég geymi þig og verndi 
en ég orð ekki skil. ]



[ Blómin blómstra 
Alltaf hér fyrir utann
Húsið hjá mér 
Það vill aldrei 
Hverfa úr augum mér 
                   11 ára ]



[ Að yrkja ljóð 
Er skemmtilegt 
Ei get ég sagt
Orð sem ég á mér ein, 
hver stafur hvert orð 
hver setning er þýðing fyrir mig. ]



[ Fagur ert þú 
Í augum mér ,
Hverfa skalt þú ekki 
Þótt þú ferð frá mér,
Eða ég frá þér ,
Ef svo er 
Vertu alltaf í hjarta  mér. ]



[ að sakna er 
orð sem ég skil 

að elska er orð
sem ég skil 

en að kveðja er 
orð sem enginn skilur

en til þess að aldrei
að kinnast því 
skaltu aldrei kveðja 
heldur alltaf heilsa. ]



[ bestu vinir þrjú við vorum
Hjörtur Þórhallur og Þurí
tvö við nú erum enn í hjarta
okkar hinn þriðji býr ávalt í
hjarta okka og eilíft mun gera

minn ástkæri vinur en 
í raun bróðir
við þekktumst vel og lengi
þótt þú sért þú farin frá okkur
ei munum við aldrei gleyma þér

prakkara strik við gerðum
og þeim  munum við aldrei gleyma
því þú ert okkar vinur
og ávalt mun vera. ]



[ Fagut er kvöldið 
Þegar sólin sest
Fagur er blái sjórin
Að kveldi
Fiskarnir segja góða nótt
Við þennan góða dag 
Og syngja sitt kveldarlag. ]



[ Fjöllin er það sem 
Gerir náttúruna fallega,
náttúran er það sem skapar líf
á fjöllum er snjóhvítur snjór
snjórin gera alfuru jól, snjórin 
ert það sem gerir veturin að alfuru vetur
snjórin er það sem gleðjir krakka og
tilfinningar í fólki, snjórin kemur og fer
alltaf aftur og aftur.fjöllin geta verið mjög misjöfn  11 ara ]



[ Timburmenn berja trommur stórar
æra og velgjast í stórsjó
ég heyri sálu mína hrópa
en óveðrið gleypir orðin
og allt kemur öfugt upp.

Ég heyri í trommum timburmanna
taktfast berja bomm bomm bomm
ég heyri þá ærast og kveljast
og hugurinn neitar að aðhafast
neitar að fara á stjá
þú getur sjálfri þér um kennt
og allt kemur öfugt upp.

Ég finn trumbusláttinn 
hjartað hamast í takt
bomm bomm bomm
ég finn hvernig eyrun lamast
líkaminn þurrausinn, orkusnauður
og allt kemur öfugt upp. ]



[ Sit hér með harm í huga,
Lífsins leið, mér er týnd.
Læt mér það einatt duga,
Er minningar mynd er sýnd.

Móðir mín, þú sem fæddir mig,
Og vinur varst mér góður.
Man ég það er ræddum við,
Um ást og traust frá móður.

Nú vegur okkar skilinn er,
Árin farin að sölna.
Í sálu standa blómin ber,
Og blöðin sem farin eru að fölna.

Í hjarta mínu er mikið sár,
Sem erfitt er að græða.
Um vanga renna ennþá tár,
Úr sári er enn að blæða.

Vona að þú eignist hugans ró,
Og allt þér í haginn gangi.
Ég yrki um samband það sem dó,
Og vin á víðavangi. ]



[ Ekki er að finna hríðarbyl,
Eða vetrarveður versta.
Nú er bróðir í sumaryl,
Kveðju fær hann besta.

Þótt þú ferðist um haf og lönd,
Og kannski út í geym.
Tökum á móti með trygga hönd,
Verið velkomin heim! ]



[ Ef bakkus verður þinn bróðir,
Tapast kærleikur sá.
Læknarnir verða óðir,
Og ólmir vilja þig fá.

Klæddur í klæðin grænu,
Geng ég um dag og nótt.
Útskrifast með fulla rænu,
Kröftugan og aukin þrótt. ]



[ Léðar mér eru
til ljóðasmíða
valtar og stopular stundir.
Rykfallin harpa,
ryðgaðir strengir
nú verða leiknir lítt.

Undrastu ekki,
að mér verða
stuttorð ljóð og stirfin.
Hljóma þó innst
í hugardjúpi
fegri lög og lengri. ]



[ Kæri Hnýsinn minn, til mín
miðinn spurning benti:
hvort að bréfið það til þín
þyrði að sjá á prenti.

Ekki þarf í það að sjá
-þér ég aftur gegni -
ég er bóndi, allt mitt á
undir sól og regni.

Þó að einhver þykkist mér,
það er smátt að tapi.
Veðuráttin aldrei fer
eftir manna skapi.

Mér var heldur aldrei um
að eiga nokkru sinni
málsverð undir embættum
eða lýðhyllinni.

Bóndamanni er bótin sú
við brestum skrauts og náða:
fleðuskapinn heimahjú
hann þarf síst að ráða.

Eins er hitt: hvort ókvíðinn
ég sé við þá prentun,
sem þó skorti skilyrðin,
skólaganginn - menntun.

Örðug verður úrlausn hér,
illa stend að vígi.
Hálfsannleikur oftast er
óhrekjandi lygi.

Það er satt, að menntun mér
mislögð víst er fengin.
Ef við hámark hana ber,
hún er næstum engin.


En ef þú ert aðgætinn
- á þó minna beri -
sérðu víðar, vinur minn,
vondan brest í keri.

Hámenntaða virðum vér
vora lærdómshróka,
sem eru andleg ígulker
ótal skólabóka.

- Þitt er menntað afl ög önd,
eigirðu fram að bjóða:
hvassan skilning, haga hönd,
hjartað sanna og góða.

Frá því marki manninn þann
ég menntaðastan dæmdi:
flest og best sem var og vann,
það vönduðum manni sæmdi.

En í skólum úti um lönd
er sú menntun boðin:
fátt er skeytt um hjarta og hönd,
hausinn út er troðinn.

Jafnvel þessi stefna sterk
stundum heppnast illa.
Það kvað undur örðugt verk
ýmsra koll að fylla.

Hún er í molum menntun enn
- um mína ei ég senni -
hitt er fjandi, að færir menn
flaska líka á henni.

Ég gat hrifsað henni af
hratið, sem hún vék mér,
meðan lúinn makrátt svaf,
meðan kátur lék sér. ]



[ Þó þú langförull legðir
sérhvert land undir fót,
bera hugur og hjarta
samt þíns heimalands mót,
frænka eldfjalls og íshafs!
sifji árfoss og hvers!
dóttir langholts og lyngmós!
sonur landvers og skers!

Yfir heim eða himin
hvort sem hugar þín önd,
skreyta fossar og fjallshlíð
öll þín framtíðar lönd!
Fjarst í eilífðar útsæ
vakir eylendan þín:
nóttlaus voraldar veröld,
þar sem víðsýnið skín.

Það er óskaland íslenskt,
sem að yfir þú býr,
aðeins blómgróin björgin,
sérhver baldjökull hlýr,
frænka eldfjalls og íshafs!
sifji árfoss og hvers!
dóttir langholts og lyngmós!
sonur landvers og skers! ]



[ 1.
Vestur fór ég of ver,
en ég Viðris ber
munstrandar mar,
svo er mitt of far;
dró ég eik á flot
við ísa brot,
Hlóð ég mærðar hlut
míns knarrar skut.

2. 
Buðumk hilmir löð,
þar á ég hróðrar kvöð,
ber ég Óðins mjöð
á Engla bjöð;
lofað vísa vann,
víst mæri ég þann;
hljóðs biðjum hann,
því at hróðr of fann.

3.
Hygg, vísi, að
vel sómir það,
hve ég þylja fet,
ef ég þögn of get;
flestr maðr of frá,
hvat fylkir vá,
en Viðrir sá,
hvar valr of lá.

4.
Óx hjörva glöm
við hlífar þröm,
gunnr óx of gram,
gramr sótti fram.
Þar heyrðist þá,
þaut mækis á,
málmhríðar spá;
sú var mest of lá.

5.
Varat villr staðar
vefr darraðar
fyr grams glöðum
geirvangs röðum.
Þá er í blóði
í brimils móði
völlr of þrumdi
und véum glumdi.

6.
Hné fólk á fit
við fleina hnit.
Orðstír of gat
Eiríkr of þat.

7.
Fremr mun ég segja
ef firar þegja.
Frágum fleira
til frama þeira.
Æstust undir
við Jöfurs fundi.
Brustu brandar
við blárrar randar.

8.
Hlam heimsöðul
við hjálmröðul.
Beit bengrefill,
það var blóðrefill.
Frá ég að felli
fyr fetilsvelli
Óðins eiki
í járnleiki.

9.
Þar var eggja at
og odda gnat.
Orðstír of gat
Eiríkr of þat.

10.
Rauð hilmir hjör.
Þar var hrafna gjör.
Fleinn sótti fjör.
Flugu dreyrug spjör.
Ól flagðs gota
fárbjóðr Skota.
Trað nift Nara
náttverð ara.

11.
Flugu hjaldrs tranar
á hræs lanar.
Vorut blóðs vanar
benmás granar.
Sleit und freki
en oddbreki
gnúði hrafni
á höfuðstafni.

12.
Kom gríðar læ
á Gjálpar skæ.
Bauð úlfum hræ
Eiríkr of sæ.

13.
Lætr snót saka
sverð-Frey vaka
en skers Haka
skíðgarð braka.
Brustu broddar
en bitu oddar.
Báru hörvar
af bogum örvar.

14.
Beit fleinn floginn.
Þá var friðr loginn.
Var álmr dreginn.
Því varð úlfr feginn.
Stóðst fólkhagi
við fjörlagi.
Gall ýbogi
að eggtogi.


15.
Jöfur sveigði ý.
Flugu unda bý.
Bauð úlfum hræ
Eiríkr of sæ.

16.
Enn mun ég vilja
fyr verum skilja
skapleik skata.
Skal mærð hvata.
Verpr ár bröndum
en jöfur löndum
heldr hornklofa.
Hann er næst lofa.


17.
Brýtr bógvita
bjóðr hrammþvita.
Muna hodd-dofa
hringbrjótr lofa.
Mjög er honum föl
haukstrandar möl.
Glaðar flotna fjöl
við Fróða mjöl.

18.
Verpr broddfleti
af baugseti
hjörleiks hvati.
Hann er baugskati.
Þróast hér sem hvar,
hugað mæli ég þar,
frétt er austr um mar,
Eiríks of far.

19.
Jöfur hyggi at
hve ég yrkja fat.
Gott þykjumk þat
er ég þögn of gat.
Hrærði ég munni
af munar grunni
Óðins ægi
of jöru fægi.

20.
Bar ég Þengils lof
á þagnar rof.
Kann ég mála mjöt
um manna sjöt.
Úr hlátra ham
hróðr ber ég fyr gram.
Svo fór það fram
að flestr of nam. ]



[ 1.
Mjög erumk tregt 
tungu að hræra
eða loftvægi
ljóðpundara.
Era nú vænlegt
of Viðris þýfi
né hógdrægt
úr hugar fylgsni.


2. 
Era auðþeystr,
því að ekki veldr
höfuglegr,
úr hyggju stað
fagnafundr
Friggjar niðja,
ár borinn
úr Jötunheimum,

3.
lastalaus
er lifnaði
á Nökkvers
nökkva bragi.
Jötuns háls
undir þjóta
Náins niðr
fyr naustdurum.

4.
Því að ætt mín
á enda stendr,
sem hræbarnar
hlinar marka.
Era karskr maðr
sá er köggla ber
frænda hrörs
af fletjum niðr.

5.
Þó mun eg mitt
og móður hrör
föður fall
fyrst of telja.
Það ber eg út
úr orðhofi
mærðar timbr
máli laufgað.

6.
Grimmt varum hlið
það er hrönn of braut
föður míns
á frændgarði.
Veit eg ófullt
og opið standa
sonar skarð
er mér sjár of vann.

7.
Mjög hefr Rán
ryskt um mig.
Er eg ofsnauðr
að ástvinum.
Sleit mar bönd
minnar ættar,
snaran þátt
af sjálfum mér.

8.
Veist ef þá sök
sverði of rækag
var ölsmiðr
allra tíma.
Hroða vogs bræðr,
ef vega mættag,
færi eg andvígr
og Ægis mani.

9.
En eg ekki
eiga þóttist
sakar afl
við sonar bana
því að alþjóð
fyr augum verðr
gamals þegns
gengileysi.

10.
Mig hefr mar
miklu ræntan,
grimmt er fall
frænda að telja,
síðan er minn
á munvega
ættar skjöldr
aflífi hvarf.

11.
Veit eg það sjálfr
að í syni mínum
vara ills þegns
efni vaxið
ef sá randviðr
röskvast næði
uns her-Gauts
hendr of tæki.

12.
Æ lét flest
það er faðir mælti
þótt öll þjóð
annað segði,
mér upp hélt
of verbergi
og mitt afl
mest of studdi.

13.
Oft kemr mér
mána bjarnar
í byrvind
bræðraleysi.
Hyggjumk um
er hildr þróast,
nýsumk hins
og hygg að því

14.
hver mér hugaðr
á hlið standi
annar þegn
við óðræði.
Þarf eg hans oft
of hergjörum.
Verð eg varfleygr
er vinir þverra.

15.
Mjög er torfyndr
sá er trúa knegum
of alþjóð
Elgjar gálga
því að niflgóðr
niðja steypir
bróður hrör
við baugum selr.


16.
Finn eg það oft,
er fjár beiðr....
.........

17.
Það er og mælt
að engi geti
sonar iðgjöld
nema sjálfr ali
enn þann nið
er öðrum sé
borinn maðr
í bróður stað.

18.
Erumka þekkt
þjóða sinni
þótt sérhver
sátt of haldi.
Bur er Bileygs
í bæ kominn,
kvonar sonr,
kynnis leita.

19.
En mér fens
í föstum þokk
hrosta hilmir
á hendr stendr.
Máka eg upp
jörðu grímu,
rínis reið,
réttri halda

20.
síð er son minn
sóttar brími
heiftuglegr
úr heimi nam,
þann er eg veit
að varnaði
vamma var
við vámæli.

21.
Það man eg enn
er upp of hóf
í goðheim
Gauta spjalli
ættar ask
þann er óx af mér
og kynvið
kvonar minnar.


22.
Átti eg gott
við geira drottin.
gerðumk tryggr
að trúa honum
áðr vinan
vagna rúni,
sigrhöfundr,
of sleit við mig.

23.
Blætka því
bróður Vílis,
goðjaðar,
að gjarn sé eg.
Þó hefr Míms vinr
mér of fengnar
bölva bætr
ef hið betra tel eg.

24.
Gafumk íþrótt
úlfs of bági
vígi vanr
vammi firrða
og það geð
er eg gerði mér
vísa fjendr
af vélöndum.

25.
Nú er mér torvelt.
Tveggja bága
njörva nift
á nesi stendr.
Skal eg þó glaðr
með góðan vilja
og óhryggr
heljar bíða. ]



[ Lausa mjöll á skógi skefur,
skyggnist tunglið yfir hlíð;
eru á ferli úlfur og refur,
örn í furu toppi sefur;
nístir kuldi um næturtíð.

Fer í gegnum skóg á skíðum
sköruglegur halur einn,
skarlats kyrtli sveiptur síðum,
sára gyrður þorni fríðum;
geislinn hans er gambanteinn.

Eftir honum úlfar þjóta
ilbleikir með strengdan kvið;
gríðar stóðið gráa og fljóta
greitt má taka og hart til fóta,
ef að hafa á það við.

Hefur hann á mörkum marga
munntama þeim gefið bráð;
sjálfs hans ævi er álík varga,
einn sér verður hann að bjarga,
hefur safnað ei né sáð.

Með ráni og vígum rauna hnútinn
reið hann sér og auðnu tjón;
á holtum og á heiðum úti
hýsa hann eikar stofn og skúti;
hvergi er honum frítt um frón.

Ýmsar sögur annarlegar
Arnljóts fara lífs um skeið;
en - fátækum hann þyrmir þegar,
og þeim, sem fara villir vegar,
vísar hann á rétta leið. ]



[ Víða eru vörður reistar
á vegum sögu þessa lands,
úr fornöldinni fljúga neistar
framtaksins og hraustleikans.

Rétt er vörður við að hressa,
veginn svo að rati þjóð,
og bindini í að binda þessa
björtu neista úr fornri glóð,

svipi að vekja upp aftur alda,
andans rekja spor á sjót,
og fyrir skyldum skuggsjá halda,
ef skyldu finnast ættarmót,

hvort lífs er enn í laukum safinn,
laufguð enn hin forna þöll,
eða blöðum bóka vafin
blóm eru sögu þornuð öll. ]



[ Sá er nú meir en trúr og tryggur
með trýnið svart og augun blá,
fram á sínar lappir liggur
líki bóndans hjá.

Hvorki vott né þurrt hann þiggur,
þungt er í skapi, vot er brá,
en fram á sínar lappir liggur
líki bóndans hjá.

Ef nokkur líkið snertir, styggur
stinna sýnir hann jaxla þá,
og fram á sínar lappir liggur
líki bóndans hjá.

Til dauðans er hann dapur og hryggur,
dregst ei burt frá köldum ná,
og hungurmorða loks hann liggur
líki bóndans hjá. ]



[ Ég er óveðursbarn,
barn hamfara...
Nú sit ég og skrifa ljóð,
úti geisar stormur,
mér líður vel...

Elsku móðir mín,
þínir björtustu sumardagar.
Þínar svörtustu nætur.
Stjörnurnar eins og þú hafir
hellt niður úr glimmer boxi.
Svo fallegt.

Þú ert fegurri en allt,
er þú kyssir mig blautum kossi hafsins,
er þú hvíslar að mér leyndarmálum.
Rödd þín, þyturinn í trjánum.. ]



[ Hvar ertu?
Hvar ertu litli fugl?
Fuglinn sem hvíslar leyndarmálum.

Þarna er hann,
segðu mér sögu,
litli fugl.

Litli fugl,
þú sagðir mér sögu,
núna veit ég.

Ég vissi margt
en núna veit ég þetta,
þetta er ljótt.

Ég ætla ekki að segja neinum... ]



[ Ég horfi á einmana stúlku.
  Það er ég...
Ég skrapp útúr líkama mínum um stund
  og horfði á sjálfa mig.
Hafið hafði vaggað mér til djúps svefns.
Ég fylgdi mér eftir er hann bar mig uppá ströndina..
Ég heyri hróp og köll úr fjarlægð.
En allt í einu er sem togað væri í naflann á mér.
ÉG sameinaðist líkamanum
og hjarta mitt tók kipp.
\'Eg vakna og hósta upp sjó,
ég labbaði upp eftir ströndinni,
settist hjá móður minni og sagði
\"Mamma, ég drukknaði\"
Hún hrópaði og hélt ég væri draugur... ]



[ Nóttin er dimm þá 
sofa öll börn ei þó, 
draumur er góður
og svefn þau þurfa að fá,
í draumaheim þau svífa 
öll og góða nótt. ]



[ Við sátum á gangstéttinni
horfandi á fólk fara í gegnum líf okkar,
við áttum sameiginlegan hlátur og orð.
Í boxi í huga mínum geymdi ég leyndarmál okkar, 
en hvert þú fórst veit ég aldrei.. ]



[ Margt er í myrkrinu,nema bílljós og ljósastaurar,byrta húsana og tunglsins eða stjarnana.
En myrkrið er ríkjandi ástand , en hitt
fallvalt.Svo hafðu nú varan á. ]



[ Óska eftir eignum
í Hafnarfirði og
nágrenni. Er með kaupendur að 2ja, 
3ja og 4ra 
herbergja íbúðum.


Og hesthús á heimsenda 
fyrir þá þrjá 
sem sitja eftir. ]



[ Sú besta gjöf er gefst um heimsins svið
er góður maki hvar sem búa þjóðir.
En mesta plága, er flestum spillir frið
er flá og grimm og kjöftug tengdamóðir. ]



[ Lífið er tafl og teningaspil
tefla allir þar sér í vil
eftir viti og vilja.
En oft þeir leika einna verst
sem ætla sér að tefla best 
en skákina ekki skilja. ]



[ Þú ert drifkraftur sá er drífur mitt hjarta
dróst mig að landi er neyðin var mest.
Gafst mér ást svo yndæla og smarta
í augum mínum ertu sætust og best.


Í tilefni þess og áranna tveggja
þakka ég tilveru þína og návist.
Blessun fylgi lífi okkar beggja
Björt og hlý og laus við angist. ]



[ ...myndast úr tveimur frumum
fæðist sem agnarsmátt barn
vex upp og þroskast smám saman
og uppgötva lífsins hjarn...

...klára minn skóla og kröfur
eltist við jafnaldra hnátur
senn heyrist á heimili mínu
lágróma fagur barnsgrátur...

...vinn mér inn virðingu og fé
svo nægur sé barnanna auður
sest svo í helgasta steininn
og enda svo uppi sem dauður...

...frá legi til manns
frá manni til Hans...

...amen


-pardus- ]



[ Það er eins og tíminn vilji
ekki með nokkru móti
staldra við
og bíða.
Ég hef þó beðið hann
og sagt að hann fari of hratt
-fyrir mig.
Hann hlustar ekki, en hamast við
að láta sig líða
hann myndi kannski hinkra við og bíða -fyrir þig? ]



[ Ventetid

Hun ligger der i sengen
Og venter på sin død.
Jeg ved ej hvad hun tænker
men tror det er om vejen
som gik hun med sin mand.
Det skærer i mit hjerte
at sjælen snart går bort
men hun er jo blevet gammel.
Har spillet sine kort.
Med høflighedens nejen
og videnskabens lænker.
Som hendes tid jo var
Hun gik igennem livet
med flid sin gerning gjorde
med børnene som små.
Hun interesser  havde
og tro på livets gaver
og den almægtige  gud.
Jeg tror i nat hun går
Og håber så gud venter 
og ta`r hende i hånd
Og viser hende verden 
som vidunderlig er og
lindrer hendes træthed.
Det... fortjener hun. ]



[ Allt er svo grátt og tómt
en skyndilega kemur grænn jeppi
og lífgar uppá útsýnið

Merkilegt hvað gamall ókunnugur Land Rover 
getur vakið upp
mikið af gömlum góðum minningum

Skyndilega er lífið í lit ]



[ Hann syndir með augunum
gegnum staðið vatnið.
Hallar höfðinu og gárar vökvann 
með hálftómum huganum.

Heldur niðri í sér andanum.

Hans er enn sárt saknað. ]



[ Hittu mig á veginum
heim
þar sem sólin hnígur blóðug bak við fjöllin
þar sem vindurinn blæs fyrsta snjónum
yfir gula mold
þar sem grátandi máni fellir silfurtár á gljáða steina
þar sem stjörnurnar glitra í freðnum pollum
tærum.
Hittu mig á veginum
vinur minn. ]



[ Milli dags og nætur 
í venjulegri draugasögu,
drepur dauðinn á dyr.

Engir galdrar, enginn flótti.

Á nýjum næturstað,
staðnar allt. ]



[ Um leið og báturinn leggst að sofandi ströndinni sjáum við fyrstu pensildrætti sólarinnar á gáróttum haffletinum. Dökkklæddir fiskimennirnir bera afla sinn í átt til bæjar en einn þeirra verður eftir til að festa bátinn. Svo gengur hann upp götuna með fangið fullt af rifnu þorskaneti. Hann er stærstur þeirra allra, rauðskeggjaður og þrútinn í andliti. Við þekkjum öll þennan mann. Þekkjum afl hans og virðum það og óttumst í senn. Samt getum við ekki annað en hlegið þegar við komum auga á tóbakshornið á götunni, um leið og hann lokar bæjardyrunum. ]



[ Við fylgjumst með leikjum sólargeislanna í perlunum á enni mannsins og dansi vöðvanna undir æðaberu hörundi hans þar sem hann bindur baggana upp á klárinn okkar gamla. Börnin ganga lotin heim til bæjar og draga á eftir sér hrífusköftin. Við fylgjum þeim eftir, hlaupum á þúfum og togum öðru hverju í sköftin en börnin eru hætt að líta um öxl. Yngsta stúlkan skilur sína hrífu eftir upp við galta og fær að sitja klárinn heim. Á meðan bóndinn og börnin horfa á ljósan reykinn úr eldhússtrompinum bera við svartan kambinn handan lækjar stöldrum við ögn við og virðum brosandi fyrir okkur þennan nýfengna dýrgrip. ]



[ Svo margslungin manneskja 
mikil og góð.
Þú gefur og gefur 
ötul og fróð,
lífinu lifir
og slakar ei á.
Frið hjartað þráir
æji-hlustaðu á! ]



[ Ryðst þú áfram
full af krafti
knúin orku
ofsa hraði
hleypur hraðar
hrædd að hrasa
heldur kannski
gæti gefið
gull og steina
skilur enginn
hvað þú meinar
sífellt særð
og rifin niður
brotnar meira
enginn friður
þráir flugið
hærra ,hærra
hrapar aftur
aldrei meira
manstu alltaf
þarf að gleyma
gat mig ekki 
verið að dreyma?
lifa í dag
duga daginn
aflið þrotið
þorsti þreyta
þrífa í mig
verð að stoppa
setjast niður
hugsa hraðar
aldrei friður
ÞORIR ENGINN
AÐ SETJAST
HJÁ MÉR!
halda í mig
hugga hjartað
hrifsa í mig
haltu fastar
ekki sleppa
ég þarfnast hjálpar
vertu hjá mér
lífið læknar
leggstu niður
hvíldu augun
slitin sálin
slakaðu á
þá kemur sólin
í bjartari dal
þar líf þitt bíður
rétt handan við hornið
bara situr og bíður
og veit
hvernig þér líður
þá allt verður betra
sem vindur þýður. ]



[ Svo örlát og gjöful ein persóna er,
svo kær hún er mér
oft svo blind og lífið ei sér.
Er að bíða -á morgun þá bjarga ég mér!
En lífið ei bíður burtu það brunar
og eftir hún er
en bíddu -á morgun þá bjarga ég mér!

Svo slitin og notuð heldur hún áfram
því fólk oft heldur-hva hún,
Hún heldur áfram!
En sál eins og hana höndla skal
með silfurhönskum
í björtum dal.
Því margbrotið hjartað míglekur og sært.

Berið virðingu fyrir lífinu
því lífið þú velur
en ekki lífið þig.
Hún í hjarta ykkar dvelur
hún gefur en ekki selur. ]



[ Ég lofaði sjálfri mér
Að hætta að gráta þig
Þegar þú breyttist
Og lokaðir á mig

En ég get ekki annað
En fellt beiskjutár
Eftir allan þennan tíma
Er ég bara of sár

Til að geta hætt að gráta
Til að vera stór og sterk
Því að hjarta mitt er brostið
Þú skildir eftir verk

Ég veit þó að það lagast
Og verkurinn mun dvína
Og hatrið og reiðina
Ég hætti að sýna

Þú átt mig ei lengur
Og í rauninni hélstu það bara
Því í á mig sjálf
Og ég varð að fara

Ég vildi óska 
að þú skildir
En það var bara ekki það
sem þú vildir

Því þú vildir bara stjórna
ég átti öllu að fórna
Og til að vera með þér
Fórnaði ég meiru, en bara sjálfri mér

En það gengur ekki lengur
Því annar er við stjórn
Og að missa hann
Er of alltof mikil fórn	
 
Hann heitir Guð
Og ræður öllu hér
Og öllu ég myndi fórna,
Fyrir Hann, líka þér. ]



[ Finnist gullið fjalli í
fæst það út með viti
möglar eigi maður því 
mundin vön er striti

Leiðir yfir lög og láð
leikandi hann finnur
geimi í er einnig gáð
glæsta sigra vinnur

Raunin önnur reynist er 
rök um sköpun gefast
fundvísin á brott senn fer
frekar vill hann efast ]



[ Reikistjörnurnar 9
snúast kringum
sólu.

Stjörnufræðingar
skoða þær
allan daginn.

Út og inn
upp og niður
hingað og þangað
og út um allt.

Krakkar á leið
í skólann.
Fólk 
á leið í vinnu.

Allir 
að flýta sér
allan
ársins hring. ]



[ Ég hugðist fögrum fiski ná
og flýtti mér niður að á
en í þessum asa
ég byrja að hrasa
unz á árbotni niðri ég lá.

Flýtirinn gerði að fallið var hart
og fyrir mér sýndist allt svart
en það sá ég þó
að fiskurinn hló,
þegar hylurinn tæmdist í fart. ]



[ Þótt sólin sé horfin í haf dregur hún ekki gullrauðan feld sinn í djúpið með sér, heldur breiðir hann yfir himinhvolfið svo við fáum notið ljóssins svolítið lengur. Frá bænum sjáum við börnin ganga og vitum að nú ætla þau til berja eftir strangan sumardag. Við fylgjum þeim á hlaupum, stökkvum yfir læki og klifrum upp á steina. Við nælum okkur í bláber úr ílátum barnanna en þau veita því sjaldnast athygli þótt eitthvað hverfi. En við vitum af skýjunum bak við fjöllin í austri. Dökkum óveðursskýjum sem læðast mjúkum þófum eftir himinhvolfinu uns þau steypa sér skyndilega yfir kambinn og æða niður hlíðina með leiftrandi tennur í kolmyrku gininu. Við verðum að fylgja börnunum bóndans, því að í kvöldstormunum erum það aðeins við sem þekkjum leiðina heim. ]



[ Á morgnana ég vakna 
og man strax eftir þér
Þú einasta eina sem ég hef.
Þú  dregur mig að þér 
sem eldur að viði
Seiðmögnuð þrá.
má  ekki gefa mér leyfi til gamans
   -í vinnuna verð -
Svo  augunum loka ,
geng hljótt framhjá þér.
Í augnabliks óstjórn ,
Opna þau aðeins
   - sé strax eftir því -
Þarna ertu , svo falleg og fín 
Ég skelf og titra af löngun til þín.
Að snerta og gæla 
    -við þig  -
Kanna allt það þú getur gefið
finna hitann, frá þér ,verma mig.
Mitt hjarta er bundið við þig
Mín hugsun er bara ?Við? 
Ég er vitskert af ást til þín
Og nýt þín þegar eg get.
Ég hef það ei gott þá daga
 sem þú ofhlaðin ert
  -  biluð og brunnin  -
og getur ei verið saman  með mér.
Elsku Talvan mín. ]



[ tár mín glitra
í birtu kertaljósanna
haustið í sál minni
endurspeglast
í óteljandi litbrigðum
laufblaðanna
sem falla
líkt og logndrífa
fyrir utan gluggann

í vetur
þegar trén standa nakin
í storminum
og lífið
verður aðeins í svarthvítu
blika ískristallar 
á vanga mínum ]



[ Snjórinn
beinir sólargeislunum 
í augu mér

blinduð
skynja ég fegurðina
birtuna
friðinn

úr augum mínum
skín
sól. ]



[ hálffullt tungl
á heimleið
í þungum
þönkum

hversu langt er 
til fjarlægra landa? ]



[ Ég er eins og spegilmynd af mér
því í speglinum
hafa hlutirnir aðeins framhlið. ]



[ Eins og vin í eyðimörk
bíð ég þess
að einhver nemi staðar
og svali þorsta sínum.

Eins og vin í eyðimörk
verð ég eftir
þegar þeir kveðja.

Eins og vin í eyðimörk
er ég
ein í auðninni. ]



[ Þetta var skrýtið kvöld.
Eins og kanna af brennheitu kaffi,
helltist angistin yfir mig.
Og kvölin að vita að þú ert farinn, 
var dýpri hafinu og hærri hinum hæsta tindi,
og einfaldlega meiri en orð fá lýst.

Minningar gærdagsins streyma,
eins og fljót sem flæðir yfir bakka sína.
Og ásamt tárum mínum renna þær
niður holdvotar kinnar mínar.

En þegar einar dyr lokast,
þá opnast aðrar um leið.
En það versta er að dyrnar hjá þér,
loka dyrunum að sjálfri mér.

?Þeim var ég verst er ég unni mest?,
var eitt sinn ritað í bók
og ég vona að þetta sé staðreyndin hjá þér
því ef svo er ekki, þá unnirðu mér,

aldrei. ]



[ Er allt virtist tregablandið
og lífið þungt sem blý
komst þú sem sólskin í þokubakka
og lyftir hulunni af lífi okkar

Þú, björt og brosmild
kurrandi hlátur og blíð orð
hugulsemi og umhyggja
allt þetta pakkað inn í fallegar umbúðir

Draugasagan nú spennubók
með óvæntum endalokum hvers dags
Öll þeytumst við upp að morgni
vitandi að dagurinn verði ljúfur

Er þú hvarfst skyndilega
dimmdi yfir augnablik
en svo birtist leiðarljós við fætur okkar 
er minningarnar um þig brostu við okkur

Leiðir okkar lágu saman þá
og gera það aftur
í Nangijala ]



[ ég veit ekki hvernig 
ég á að komast nær þér 
ég veit ekki 
 hvort ég má
 hvort ég á
ég veit mig langar 
Það er svo fallegt 
að horfa á þig 
 með augun opin 
 með augun lokuð 
Mig langar svo í þig. ]



[ þú gefa getur
aðeins það þú átt
-gáðu betur-
hvort þú hefur mátt
til að ríma gæðakvæði
fyrir bæði þig
 -og mig-
einstök ljóð
sem eru eins og
-perlur-
geta aðeins bestu 
skáldin gert
-Bara-
gera það þú getur
er mest um vert. ]



[ Oh my love!
What am I to do
If you don't love me
The way I love you?

I can't imagine
Days without needing your touch
How come I feel this way
Why do I miss you so much?

I'm dying to tell you all this
And soon I will burst
But incase I don't
Just know that you were my first



			5.júlí, 2002 ]



[ Við töluðum saman
með augunum
hljóðunum
sem andvörpuðu þungum
þögnum

brutu öll bönd
leystu heiminn úr læðingi
ný endimörk
skilningsvitanna
sem breyttu heiminum
sköpuðu hann upp á nýtt

meðan heimurinn hringsnérist
stöðvaðist tíminn
og eilíft andartak hélt okkur
í greipum sínum
upphaf af einhverju ótrúlegu
sem að eilífu stóð
en aldrei varð
því orðin vöntuðu ]



[ Ég finn það svo vel, á svona dögum
ég sakna þín mest,
að þú gleðjist ekki hér með mér
það finnst mér allra verst.

En ég veit, englar himinsins fagna í dag
og skila því kannski til þín
að hér stendur með stúdentshúfu
litla systir þín

Og þó hjartað sakni þín marga daga
þá er af sem áður var.
því nú fæ ég glaðst að vita\'af þér hjá Guði
og veit, við hittumst að lokum þar. ]



[ Það leið eitt sinn ekki sá dagur, 
að ég hugsaði ekki til þín, 
velti fyrir mér hvar þú værir
og hvort þú skilaðir þér aftur til mín.

Ég veit, ég get aldrei vitað fyrir víst
hvort þú ert lífs eða liðinn
og það erfiðasta var alltaf tvennt,
að vita ekkert og biðin.

Ég bið að þú megir lífi halda,
meðan ég leyfi dögunum að líða.
og þó elskan sé enn til staðar
þá er þessi stelpa hætt að bíða, 

eftir þér.... ]



[ Eftir að hafa dreymt um ókomna daga
í margar nætur
þá vaknaði ég í sífellur 
í eins konar desja vú

Í vöku minni hugleiddi ég hvort ég væri
kannski betra eintak en flestir aðrir
því það gat varla verið að fólk væri
yfir höfuð að lifa drauma sína í svo miklum mæli og ég.

Á kvöldin gleymdi ég þessu oft því þá var svo oft eitthvað í sjónvarpinu sem fékk mig til þess að gleyma snilligáfum mínum.

Þegar ég svo lá á banabeði mínu, umkringdur barnabörnum og barnabarnabörnum þá rann upp fyrir mér ljós.
Mér varð litið útum glugga á spítalanum, sem hýsti mig, og sá þá sólina koma upp inn á milli tveggja öskutunna í bakportinu.

Líf mitt var ekki lengur draumur um mig og mína daga.
Það var gjöf sem ég fékk 
og ég næstum gleymdi að segja takk.

Síðan sagði ég takk og dó.

Jarðarförin var tekin útaf reikning og öllum skildubundnum tárum var hellt yfir kistu mína.

Takkið mitt fauk þó út í veður og vind því ég vissi ekki að takkið er ekki hugmynd eða gjöf.

Takkið mitt var sá lífsins kraftur sem ég gleymdi að skilja eftir í hjörtum þeirra sem vantaði takk.

Takk fyrir mig sagði einhver og fór og sigraði heiminn. ]



[ Jeg står her i et værelse 
jeg ikke kender.
De siger at jeg har
Været her længe.
Men det kan jeg 
ikke huske.
Og tror heller ikke
-på det.-
Det må da være løgn.
Jeg ser døre og åbner dem,
kigger forsigtigt ,
og ser en lang gang.
Hvad er det for noget?
Jeg har aldrig set den før.
-Jeg vil hjem. -
Jeg sniger mig efter gangen 
og prøver at finde vej ud
af det her forfærdelige hus
Jeg føler som jeg er fanget.
Nu kommer en kvinde
Hun har en hvid kirtel på.
Hvad laver hun her?
Hvor skal du hen? 
Hun kigger så mærkeligt
- på mig -
Jeg skal jo hjem,
siger jeg , og er 
pludselig blevet vred
Hvorfor jeg er vred ,
ved jeg ikke.
Ja, men du er jo hjemme, 
siger hun smilende
Du har boet her længe.
Så ta`r hun om min arm og 
vi vender om.
Hun går med mig ind
i det værelse der 
som jeg ikke kender
plaserer mig i en stol og siger
jeg skal sidde der til
det kommer middagmad.
Hun lukker dørene efter sig
Og jeg?
Jeg græder og tårene triller,
hjertet banker , 
hjernen forstår ej noget.
JEG forstår ikke noget.
Jeg vil så gerne hjem? ]



[ Slengja saman gullna þræði
ljóðs og kvæða háttur er.
Einhverskonar sálarfræði
Kveðskapurinn ber með sér.
Væri ég ekki í stand til þess
Mér þætti eitthvað vanta.
Held ég yrði ekki hress
og myndi reyndar panta
ferð til Timbúktú.
Sá staður út í veröld er.
Þangað enginn maður fer
Nema brýna leið þar eigi.

Hamingjan mér hliðholl er
Því notað get ég kvöldin, 
párað orð á pappírsblað 
með samviskuna góða
og hugaraflsins heim.
Skáldakraftur sterkur er
það ætíð tekur völdin
á óskráð blöðin skálda
um allan jarðar geim.
Sem betur fer.
Ég syng og fagna.
Því fangað er vortími ljóða ]



[ Ég er alki og 
ég drekk bjór
ég hef mikið af kalki 
enda er ég orðin nógu stór 
til þess að drekka einn stóran bjór. ]



[ Mig langar til að muna daginn langa
mamma dó,og draumar mínir með.
Heldur áfram hjartans dimma ganga
heltekin af sorg get ekkert séð.

Hjartasárin, tóku lífsins löngun
hendi himnaföður leiddi heim.
Alla leið, að sálarlífsins göngum
ástvinirnir biðu eftir þeim.

Ég sakna hennar elsku mömmu minnar
elsku hennar, aldrei fann né sá.
Tárin seytla niður mínar kinnar
töfralausn ég þyrfti helst að fá.

Hvert sem lítur harmi þrungið hjarta
heilsteypt sálin líður burt um nótt.
Allir þrá að eiga framtíð bjarta
ástarinnar vegi finna fljótt. ]



[ Ég dáði þig fyrst er ég sá þig,
þú stóðst við ljósastaurinn og horfðir á ljósu lokkana á mér.
Þú stóðst þarna alla tíð.

En svo fórstu.

Ég leitaði að þér, en þú varst hvergi.
Hugur minn fann það á sér að þú varst horfinn.

Þú varst horfin.

Ég grét, ég fann þig aldrei ég grét af sorg. ]



[ If I could be the stars        
I would shine for you,
So brightly that your walk
Thru life could be easyer.

If I could be the sun
I would shine on you
Warm up your heart,
And melt the ice away.

If I could be the rain
I would sprinkle my drops
On your tired soul
So it could bloom again.

If I could be mother earth
I would take you in my arms
Embrace your being,
So you felt secure again.

 2003-05-10 ]



[ Ég þér ljóð sendi
af gerð minni hendi
síðan gef ég þér blóm í vendi 
þetta var það sem amma mín kendi ]



[ Ég læt þitt ljós skýna
bjart og skjært
inn í veru mína
ljúft og vært ]



[ Máninn  merlar vatni á
myndar silki ljóðabrá.
Lífið leikur ofaná
ljóssins álfar horfa á. ]



[ Sólin kyssir kaldan vanga
sunnanblærinn strýkur kinn.
Kraftur ljóssins ,blómin anga
komdu kæri vinur minn. ]



[ Myrkrið skellur á 
í huga hvers manns er það eitt að fá
sem aldrei hann hafði þá

að kynnast þér

Lítil stelpuhnoðri þú varst klár
ég sá á augum þínum hvað þú varst sár
þegar þú felldir þín þungu tár
og munnrómurinn orðin of hár

Ég gekk til þín fölur og móður
hafði í hugleiðingu að vera þér góður 
því mig svimaði og sveimaði um rætur róður

að kynnast þér ]



[ Við erum lífið  ljúfa vina mín 
vinátta  sem liggur yfir höf.
Alltaf áttu ljóð sem eru fín
Jóna mín þetta er sko gjöf. ]



[ Ég lá þögul og lét mig dreyma
um það sem ég hafði gert
Ég hafði aldrei orku í að geyma
hugsanir því ég stefndi ei hvert

Ég var vonlaus og ég gat ekki neitt
mér fannst ég vera svekktur
því sem ég gat breytt 
voru orðin sem mig vantaði, ég var blekktur

Það var sárt að finna til
mér fannst sem ég væri sjálfur kærður 
að vita að um það bil
að ég væri orðinn svona særður

Mér fannst þetta ekki ganga lengur
ég varð að mig treysta og sætta
á því sem gerist og gengur
ég vað að hætta ]



[ Vetur, sumar, vor og haust
alltaf af því nemur
svona væri það strit endalaust
ef aldrei af því kemur ]



[ Stundum rennur á mig þoka
Trygg af því ei skal loka
Játa á sig, því ég vona
Áður enn þetta verður svona
Njóta skaltu ástina við mig
Innst inni ég elska þig ]



[ Ég er lítill strákur blindur
í göngutúra ég fer
upp í hæstu fjalla, himinns tindur
ég ávalt skemmti mér

Ég finn fyrir hafsins myldu golu
ég er ekki lengur einn
ei ég röllti lengur, er ég hef stigið í holu 
ég verð því miður seinn

Nú hef ég fundið vindsins suðs
hér er gleitt og bratt
mér langar að fara upp til Guðs
ég verð því að flýta mér hratt ]



[ Árni Jonsen syngja má
slagara úr eyjum.
Brekkusöngnum stýrir frá
í fanginu á fögrum meyjum.

Árni syngur lögin sín
með fólki og fögrum meyjum.
með tjarnardúk er lóðin fín
á Óðalssetri í eyjum.

Nú er Árni horfinn frá 
þingi og öðrum vertum.
Sakna hans margir svei mér þá
og kveðja með kökum og tertum.

En hvað mun Árni gera í því
er hverfur hann frá eyjum.
Þá vantar mann dyrnar í
handa súlustaðameyjum.

Hvort Árni dansi óla-á-skans
er ekki gott að halda.
heldur vel ég súludans
og kveðju frá Ístak kalda.

Ef Árni segði af sér nú
frá pólitík hann færi.
Í burtu færi með börn og bú
og dúkara í læri.

Árni er ekkert annað en saklaust grey
sem kölski hefur notað.
Kölski notaði strippi-mey
og í buddu hafði potað.

Kölski vildi Árna ná
og kenna ljóta siði.
Kallaðu sjálfan Drottinn á 
og farðu burt í friði.

Drottinn kenndi Árna-dreng
að tala blítt til manna.
En Kölski hafði þar góðan feng
og Drottins brögð lét banna.

Kölski var óhress með Árna-dreng
og sagði honum að stela.
Drengur náði í \"heitan\" feng
sem síðan þurfti að fela.

En Drottinn sagði; segðu satt
þú mátt ekki stela.
Árni datt í svo kylli flatt
með flösku af Vodka-pela.

Árni sér eftir öllu nú
og biður Drottinn um friðinn.
Vertu góður og segðu; Jú
því lengi verður biðin.

Árni sagði Drottni frá
um dúkinn og óðalssteina.
Kölski horfði vondur á
með gaffal og glóðarteina. ]



[ Á einum góðum sumardegi
er við flugum upp í himinn blá
að fórna þessum litla vegi 
sem um okkur verður þá

Við fórum til Vestmannaeyja
hvað við gerðum af okkur þar
um það er ekkert að segja
þið fáið ekkert svar

Nú rennur upp sú stóra stund
við erum á leiðinni heim
í flugvélinni við tókum okkur smá blund
til að vera einn af þeim

Í loftinu var mikil neyð
við stefndum út í haf
við komumst ekki alla leið
við héldum að við mundum ekki lifa það af

Í blóðinu var ennþá búsið
í súrefniskúta við lifðum í 
við komumst þó á sjúkrahúsið
en þangað ei ég aftur sný

Líkami okkar er ekki í lagi
en við munum hátt upp tifa
við viljum ekki endurtöku af þessu tagi
við viljum bara fá að lifa ]



[ Í rugluðum heimi
ég í huga mér það geimi
að syrgja mína sál
og brenna það eins og stórt bál
ég hugsaði bara um afleyðingar mínar
en ekki hvað fólki varðaði um sínar
ég rústaði algjörlega mínu lífi
en nú ég hátt upp mig hífi
að rífa mig up úr þessu
og ég stefni á góða messu 
svo líf mitt fari ekki aftur í bolvaða klessu ]



[ Ég ligg upp í rúmi og hugsa til þín
flottu augun
dökku augabrúnirnar
krúttlegu kinnarnar
þæginlegu tunguna
hitann frá líkamanum
og ekki má gleyma því besta
kúlulegu kinnarnar og langa nefið
Þú veist það sem alla dreymir um.
Leyfðu mér að snerta ]



[ When I was in hi
my whish was that I can fly
  like a bird
  up to the sky
there I can say good by
  whit my life ]



[ Við misstum öll einn góðan vin
við gátum ekki kvatt hann
og syrgjum öll við hin
um þennan yndislega mann

Hann vildi láta taka mark af sér
það var eins og hann stefndi í liði
við vildum bara að hann yrði jarðaður hér
og hvílist einn í friði

Þegar við erum öll komin saman
þá skulum við ávallt á hann minna
og höfum lífið okkar fjörugt og gaman
því þetta er sorgarsagan um hann Binna. ]



[ Ég heyri hjartað mitt tifa
mig langar ekki til að lifa
  allt í bull og þvælu
byrjuð að poppa og drekka eigin ælu
sker mig svo á púls og dey í hevý sælu ]



[ Ástin getur verið blind
allt verður eins og í svartri mynd
í mikillri þoku, rigningu og vind
getur það verið hin versta synd.

Ef um tvo stráka er að ræða
og hvorugt þeirra að hræða
verður maður að tæma hugsunina og bræða
til að finna þráðinn og hann þræða.

Maður getur hvorugt um valið 
engum af þeim kvalið
verður að þrasa við þá um malið
svo ekkert af því verður falið. ]



[ Þið hlaupið um svæði
  þið sitið
  þið vitið
þið eruð þarna tvö bæði

Þið gerið margt gaman
  þið helgist
  þið elskist
þið verðið ætíð saman ]



[ sólin er Gul
eldurinn er Rauður
grasið er Grænt
himininn er Blár
myrkrið er Svart
snjórinn er Hvítur
Allt fyrir sérhvers manns 
þetta eru litir regnbogans ]



[ Ég hugsa um þig
þegar ég sef
          Ég hugsa um þig
þegar ég þig hef.
          Ég hugsa um þig
þegar ég er sæt
          Ég hugsa um þig
þegar ég græt.
          Ég hugsa um þig
þegar ég vakna
          Ég hugsa um þig 
þegar ég þín sakna.
          Ég hugsa um þig
þegar ég vil mig filla
          Ég hugsa um þig
þegar mér líður illa. ]



[ Ég er lítill ljótur fugl
ég hef hvorki móður né föður í stað
allt sem ég vil eiga er mesta rugl
svo ég spái ekki mikið í það

Ég á einn góðan vin sem ég treysti á
hann er stór og mikill björn
hann segir alltaf rétt frá 
meðan við leikum okkur í lítillri tjörn

Hann er mesta gæða skinn
við höfum þekkst í mörg góð ár
ég er hans og hann er minn
við stöndum saman því hann er klár

Einn daginn gekk illa á
ég varð fyrir skoti
það var það sem gerðist þá
ég lá þarna í roti ]



[ Skipið siglir, sjómenn syngja 
allt er sett í fullan gír
ekki er farið út með útlendinga
á vit ævintýr

Konur heima bíða
elda, sauma og baka
tíminn lengi er að líða
þegar hver um sig hugsar um sinn maka

Slæmt veður skellur á
allir reyna sitt besta
reyna þeir að lifa lífinu þá
áður en það breytist í hið versta

Nokkrir komast út í báta
allir með vonina í höndum
konur þeirra allar gráta
og bíða þar heim að ströndum

Sjórinn grípur alla með sér
allir á bátnum drukkna þar
konur líta, gá þar og hér
en því miður fá þær ekkert svar ]



[ Fræ
      mold
      gras
blómin í túnum
blómin í beðum
sólin skín á blómin
regnið dempir á blómin
   blómin vaxa
      og
   blómin deyja ]



[ Á jólunum er glens og gaman
því þá kætast allir saman.
Allir taka upp pakka
svo það er til einhvers að hlakka.
Matur er settur á borð
svo upp spretta nokkur orð.
Allir hlæja hátt
rifrildi ekki tekin í sátt.
Engum á að vera um og sel
því öllum á að líða vel ]



[ Brennandi ást
Játa skalt þú að
Aldrei þarftu að þjást
Reyndu heldur á það
Njóta skaltu hitann í vonum
Inn skalt þú fá það hjá honum ]



[ Ef þú sérð tún, staura og engi
og heyrir mikinn hvell
ekki hugsa of lengi 
heldur líttu við á Klukkeufell. ]



[ Kettir mjálma
hundr gellta
fuglar kvaka
kindur jarma
kýrnar baula
hestar hneggja
Fólk talar til hans
því þetta eru dýr skaparanns. ]



[ Norðurljósin lýsa skær
upp i himnum eru þær
ég vil koma og finna þig
passaðu því plássið fyrir mig ]



[ Ánetjuð er ég fíkniefnum
allt á fleygi ferð hér í kring
þetta er ekki úr tölvuvefnum
því ég er komin í vítahring ]



[ Ég ligg í rúminu afslöppuð og fín
en svo allt í einu hrekk ég við
það er eins og einhver sé að kalla til mín
\"þú skalt fara út um næsta hlið\"

Ég skil ekkert í fyrstu
svo hugsa ég um málin
pæli í hverrjir hinir misstu
því brotin er í mér sálin

Mér líður ofboðslega illa
er byrjuð að drekka, reykja og dópa
vil setjast niður og sálina tilla
því hátt, hátt vil ég hrópa

\"Góði Guð, viltu vernda mig fyrir illum öndum
ég vil fara þína leið og rata
ég fer í faðmið og veifi út mínum höndum
því það eina sem ég vil er að ná bata\" ]



[ Rödd flýgur og byrjar við mig tala
hún segir mér hvaða sálir séu næstar
kennir mér að byggja upp sál mína og þjálfa
því mér finnst ég vera að kæfa mig sjálfa.
allar dyr harð læstar
því sálin mín er löngu lagst í dvala ]



[ Eigðu við mig staðinn og stundina hér
fylgstu með hvað augað sér
kafaðu djúpt inn í mér
og sjáðu svo fyrir sjálfum þér ]



[ Við hlaupum um nakin
finnum okkur gott skjól
elskumst þangað til ég er vakin
meðan þú klæðir mig í nýjan kjól

Ég vil vera kona þín
svo við eignumst okkar næði
var þetta ást við fyrstu sýn
því við elskum hvort annað bæði

Mér langar að kynnast þér betur
hjartað mitt er þér merkt
vita svo hvað þú mig metur
því þú ert frábær eins og þú ert ]



[ Á björtum degi í desember
komst ég að því hver ég er
eina hugsunin var víma
svo ég þarf að skipuleggja mig á tíma
ég vil gera allt sem ég þarf að gera
og þungum hugsunum að bera
telja i hljóði upp á tíu
og byrja að lifa lífinu að nýju...
...edrú ]



[ Ég svíf á skelfilegum ótta
reyni að forðast allt á mínum flótta.
Geri ekkert sem ég má
og tapa því öllu sem ég á.
Eitthvað hræðilegt var framið
því hjartað mitt er kramið.
Óskin mín var: \"ekki smokkur\"
en ég eyðilagði allt hjá okkur.
Það var tvennt sem mig langaði að gera
kona þín og mamma vildi ég vera.
Misst hef ég þig fyrir fullt og allt
ég vildi að ég gæti bætt þér það upp tvöfalt. ]



[ Dagar með þér ég aldrei gleymi
Aftur vil ég sjá þig í þessum heimi
Vinna mig upp á ný
Í ævintýri ég aftur vil sný
Dagana ég ávallt geymi ]



[ Ég skríð inn í fjallið
sest á stóran stein
reyni að hlusta á kallið
en hugsa svo, ég er bara ein.

Það er allt æðislegt í þessum heimi
nokkrir fuglar hér og þar á sveimi
ekkert hljóð heyrist frá náttúrunni
en ég lít við og sé þig hér inni.

Nóttin er svört
ég hef þó eignast vin
hjrtað mitt slær ört
Ó, ég elska þig kæri Baldvin. ]



[ Þarf ég að leita lengi eftir sætum gæja
eða á ég að láta hina nægja. 
Hvað er það sem ég vil
og hvað er það sem ég ekki skil.

Er ég komin framhjá hinum eina sanna
eða þarf ég að fara til baka og málin mín kanna.
Hvar er mín ást
ekki láta mig þurfa lengi að kljást.

Ég vona að ég finni þig
og ég vona að þú finnir mig.
Ef margir mig neita
þá verð ég samt að halda bara áfram að leita.

Ég sé þig kannski ekkert á minni ævi
og ég finn ekki neitt við mitt hæfi.
Allt er bjart og allt er hljótt
og ástin mín hún er göldrótt. ]



[ Ég vil, aðeins vera til,
og dópa eins og ég vil.
Ég vil vera í minni vímu,
og taka niður þessa frosnu grímu.
Ég vil ekki vera neinum sár,
því þá falla niður kinnar mínar tár.
Ég vil sjá gleði og ást,
vil ekki lengur þurfa að þjást.
Ég vil vera óttalaus,
og reykja minn haus.
Óvissuna langar mér að fara í og rata 
en engann vil ég þó AA-bata. ]



[ Sorgmæddir dagar í mínu lífi,
   Ég sé allt svart
   Ég sé skuggan sem hleypur á eftir mér
Lífið snýst um að rata út en ég virðist ekki ná neinum áttum.
   Ég er hrædd
   Ég er hrædd við að kynnast sjálfri mér
   Ég er ringluð, það er allt að snúast eins og í hringeggju.
Ég geng með grímu svo enginn þekki mig.
Lífið mitt er eins og versta martröð.
En mig langar að þrauka þar til æðri máttur hefur náð tökum á mér og vísar mér leiðina að bata, hamingjuna og lífsglegðina sem ég þrái í líf mitt.

Ég er einmanna, ég vil bara vera ein,
ég sé lífið eins og 
   svört þoka
   pirringur
   ótti 
   og þráhyggja ber ég inni í mér og þori ekki að leyfa neinum að finna hvernig mér líður.  Það er þessi frosna gríma sem lifir inn í mér. 
Ég er hrædd við að taka hana í burtu, þori ekki að sýna neinum hver ég er.
   Því ég er bara hrædd
   Ég er hrædd við að lifa
   Ég vil ekki lifa í þessum heimi.
Fel mig bak við skuggann minn en samt er ég hrædd við skuggann því hann eltir mig hvert sem ég fer.
Það eina sem ég vil fá aftur í mitt líf er 
ég sjálf. ]



[ Hvað er meining?
er það að 
   meina eitthvað
   þýða eitthvað
eða er það bara meining?
...auðvitað vita allir hvað meining er!!! ]



[ Mér langar að vera frjáls
engar áhyggjur
ekkert stress
Langar að vera þetta litla peð þarna í þjóðfélaginu sem stjórnar lífi sínu sjálfur ]



[ Að vera lögga og sinna lögum
handtaka þá sem verða þeim í óhögum.
Slökkviliðsmenn að slökkva niður eld
þótt myrkrið skellur á og það er komið nýtt kveld.
Læknar sem allt geta lagað
kjafta öllu og engu geta þagað.
Presturinn syngur sálma og talr um guð
meðan allir í kirkjunni heyra ekkert annað en eitthvert suð.
Fíklarnir reyna að vera ekki fyrir neinum
en ef það er ekki hægt þá fela þau öll sín vandamál inn að beinum ]



[ Ganga um í furðulegum fötum
og vera öllum til skammar.
Sofa nærri hálfa ævina
en restina púla og leika sér.
Hlaupandi um eins og asni
því hollustunni vill hann vera í.
Anda inn og út um nefið 
því annars er maður dauðvona.
  Hver er tilgangur lífsins?
Afhverju getur maður ekki svifið um og haft tilganginn eins og haft tilganginn eins og manni dettur í hug.
Enginn lög og regla 
aðeins minn tilgangur til lífs míns. ]



[ Öskur og óp, við viljum frið
sprenging og ótti og heljarinns lið
skriðdrekar og ofbeldi þeir segja það sem sið
að ekki væri neinn friður í bið.

Við viljum vita hvar er komið að því
að við berjumst og komumst í burtu á ný
þið farið allir í langt sumarfrí
og veitið friðinn sem okkur langaði í ]



[ Sterkt afl
    tosar í mig
Litlir álfar í líkamanum 
sem taka á móti sms-um
senda boðin á alla staði líkamanns
  Byrjar hjá tánum
  en svo ná litlu álfarnir í ryksugu
  og sjúga öllum þeim skilaboðum sem
  um þær leiðir fara
Og nýta sér alla hæfileika sem verða í boði hveju sinni
  þar inni ]



[ Ég rölti að skógi
og sé þar stíg
Fuglarnir syngja
og ég með þeim flýg

Ég vil finna mér góðan stað
þar sem ég er 
  óttalaus
  tilfinningalaus
Í mínum heimi
jafnvel þótt ég væri út í geimi

Búin að finna staðinn
áður fyrr var þar 
  allt í blóði
  allt í skít
Hálfdauðir hermenn allt í kring
og þyrlurnar búnar að koma sér fyrir í hring

Mér líður vel þegar ég er búin að taka reykinn.
Laufblöðin svífa og allt verður þyngdarlaust
og ég spái í öllu því vindurinn hefur blásið inn haust ]



[ Ég er illa leikinn eftir misnotkunn efna
og er bara að mig hefna
búin að eyða sex árum í ekki neitt
samt er ástandið enn óbreitt

Vínið get ég lítið á bera
en dópið vil ég ekki láta vera
hassið er minn stærsti vandi
því bíð ég bara eftir lögleiðingu á þessu landi

Dýrt er að vera efnum háður
og heilasellurnar komnar í núll gráður
ég hef farið í alls konar dóp gerðir
og þar af leiðandi farið inn í þrjár meðferðir ]



[ Lífið er ekki eins og vídjóspóla
maður getur ekki spólað til baka.
Lífið er ekki eins og spiladós
maður getur ekki snúist í endalausa hringi.
Lífið er ekki eins og á færibandi
maður getur ekki fengið allt upp í hendurnar.
Lífið er ekki eins og poppkorn
maður getur ekki verið sem 
lík-elli smellir-og síðan verin étinn upp til agna.
Lífið er eins og fiskar
maður syndir í sjónum, rekst á kletta og er síðan veiddur. ]



[ Ég stend við læk
fiskarnir synda
allt er hljótt
og sólin skín

Á augabragði hristist jörðin all svakalega..
  jörðin skelfur
  og ég líka
  hún er að fara að taka mig
  borða mig
  éta mig upp til agna
  svo ég verði að engu
Í þann mund sem jörðin er að fara að opnast, vaknar prinsessan upp við slæman draum ]



[ Ég er búin að malla
tæki og tól á sínum stað
allt er klárt.
Set í feitan haus
kýli fötuna
finn reykinn
allt svífur
hugsa öðruvísi
hægist ögn á mér
loka augonum
fer í heim paradísarinnar 
Það er allt æðislegt í þessum heimi og ég er frjáls. ]



[ Stórt tún, vötn og blár himinn hjá
blómin liggja fallega grasinu á
finndu ilminn, athugaðu hvað má
aldrei skaltu blómunum reyna að ná ]



[ Er borinn ert á brott,
ei lengur bærist, 
þetta litla hjarta.

Brádögg brennur vanga á,
og bljúg harmatárin fallvölt,
brotna,
á börmum kistu þinnar.

Farinn í friði,lífsins ljós 
Við megnum ei,
að missa þig. ]



[ Núna sit ég og hugsa um morð 
Hver verður sá sem vill hlýða mér
Kannski sonur þinn sem segir ljót orð
Ég ætla mér að skemma fyrir þér

Hver veit hvenær ég mun ná í þig 
Ég veit allt um þig og þína syni 
Þú hefur ekki völd til að drepa mig
En ég get náð í þig og þína ástvini

Ég er sá sem vill vera öllum til voða 
Sá sem vill að þú verður mjög vondur 
Sá sem brosir þegar ég sé eld í húsi loga
Sá sem drepur og skemmir fyrir föndur

Ég vill sjá fólk drepa stela og slást
Sjá fólk skemma og gera veröldina ljóta 
Mér líður vel þegar þú ert að þjást 
Ef þú sérð mig þá skaltu taka til fóta 

Hlauptu og reyndu að komast lángt 
Reyndu ekki að bjarga þessum í kringum þig 
Reyndu ekki að sjá mig sem gerði rángt 
Allt það ílla sem þið gerið styrkir mig

Hver er ég og hvað vill ég frá þér 
Ég er allt það slæma sem kom þér fyrir hendi 
Ég er til staðar sem allir geta séð hér
Ég er til nafns sem heitir FÍKNEFNI ]



[ V innan mín með ykkur
I nnleiðir visku
N ærða af reynslunni
N ánari kynni
A lltaf að læra
N áungann að elska

M una að virða
Í mynd annarra
N eikvæðni hundsa

O rð geta mildað
G remju eða grát

E rfið er gamals leiðin
L ífsandinn enn streðast við
D auðinn nálgast með ljáinn
R eyna þau að neita .....
I nnileikann enn eiga eftir.

B ýð góðan daginn 
O g brosa þeirra til
R eyni að halda þeim við
G rína og gantast.
A ldraðir gumar
R enna hýrum augum
A ldraðra kvenna til
R ennandi blóðið er enn ekki storknað. ]



[ Hjartasárin getum ekki tekið
að lifa með þeim ,okkar eina völ
en helst af öllu er að finna vininn 
sem getur lindrað okkar sálarkvöl. ]



[ Hvorfor har jeg 
aldrig hørt om dig?
  Du er den 
  jeg har 
tænkt så meget om. 
  Du er den 
  jeg vil 
dele livet med.
  Du er den 
  jeg elsker
Jeg tror du gemmer 
  dig i 
nattens skygge 
  og leder 
  efter mig.
Min ven. Kom i lyset
  der er jeg. ]



[ Ég man þá nótt 
er dimmbláar tuskur himins 
felldu létta dögg 
sem dansandi fylgdi mér heim

droparnir á kinnum mínum 
endurköstuðu þokukenndu ljósi tunglsins

ég var viss um að þær grétu allar 
með mér ]



[ Er ég sá þig fyrst
þú í augum mínum byrst
falleg og sæt 
því ekki ég græt ]



[ Ég þér yrki ljóð
því þú ert svo sæt og rjóð
ekki betra ef þú værir góð
þá myndi ég setja þetta á spari sjóð ]



[ Ég ýminda mér stundum að ég sé lítill álfur,
geisist á ofsa hraða framhjá veruleikanum 
og inn í lítið hús.

Í húsinu búa fullt af fólki 
en það eina skrítna við fólkið er 
  að ég þekki þau ekki neitt.
Ég fikra mig áfram í leit að einhverju,
veit samt ekki að hverju ég er að leita.

Allir í húsinu segja að ég sé vinur þeirra.

Mér finnst það ekki sannsögulet því mér finnst eins og ég hafi aldrei séð þau áður
   ég finn ekki fyrir þeim
   líður hálf undarlega
   mér líður eins og ég sé ekki til.

Allt fer að snúast í kringum mig
ég sé skrítna hluti í annarri sjón
ég heyri skrítnar raddir í hausnum á mér
ég finn hluti miklu mýkri en venjuleg.

   Þetta er ekki ég
Mér líður illa og mér líður vel
ég vil vera svona og ég vil vera eins og áður
ég vil lifa og ég vil deyja
ég vil vera ég og ég vil vera einhver annar.

  Svarið er fundið sem var hér
  ég er að leita að sjálfri mér. ]



[ ...í miðju eldsins dansa bláir logar
litbrigðið heillar og hitinn togar
hætturnar boðnar velkomnar heim
stefni ég hratt inn í neistasveim...

...eitthvað til að láta mig þiðna
láta kulið í sjálfum mér gliðna
hleypa hlýju inn í frosið hjarta
því frostið hættir aldrei að narta...

...eldurinn læsist um innviði sálar
á ískalda veggina hlýjuna málar
hjartklakinn bráðnar - kuldinn fer
finn hvernig hlýjan eykst í mér...

...

...stökk inn í funann með bros á vörum
kuldinn er núna einmana á förum
brunasár og sviði ? til að betur mér liði
eldurinn kulinn ? en sársaukinn hulinn...

...sálin er núna hlý
hiti í hjartanu á ný...


-pardus- ]



[ Lítið ljós sem berst við skugga
þegar þú ferð mun ég slökkva 
veit þá ekki lengur hvað geymir manninn
sem hjartað mitt tók að sér að geyma
Myndin svo undarleg í minningunni 
fagurleikin og gleðin leiða mig
í föstum danssporum um gólfið
sem ég og þú höfum tileinkað okkur
hönd mín það frjáls ]



[ Þú sífellt huga seiðir minn
sem ég fyrir töfrum finn.
Ætíð brennur koss á kinn
kossinn mjúki, ljúfi þinn.

---------

Elsku hjartans yndið mitt,
ástar ljúfa kona.
Enga hef ég áður hitt
sem í mér kveikir svona.

--------

Þú ert rósin, rósin mín
rós í mínu hjarta.
Ávallt betur, skýrar skín
skæra ástin bjarta.

-----

Yndisfalleg rauða rósin er
roða slær á blöðin sín
kemur til þín, kærleik ber
kossa sendir, ástin mín

-----

Rósirnar eru farnar að fölna
og fella blöðin sín.
Allt sem lifir, um síðir mun sölna
seinast þú, ástin mín.

-----

Á meðan fölur máninn skín
merlar endurminning.
Um þig eina ástin mín
okkar fyrsta kynning. ]



[ Ég er ennþá
ekkert nema litli krakkinn
sem hlakkaði svo til sumars
á hverju ári

Ég er ennþá 
ekkert nema litla stelpan
sem beið svo eftirvæntingarfull
eftir Íslandi

Ég er ekkert nema

Nema hvað að núna
ofsækir mig söknuður og þrá
og ég fæ aldrei aftur að hlakka til
í friði

Ég sakna svo litlu stelpunnar ]



[ Hvaða blóm ertu, fegurst?
Ertu björt og glöð líkt og sólblóm
viðkvæm og hrein eins og lilja
ástríðufull og tælandi rétt eins og rós
er fegurð þín lík engri annarri
falinn í þinni sál
hver ertu, ég hugsa
sem kveikti í mér bál ]



[ Það er þoka sem þykknar fyrir utan gluggan minn
gífurlegt svæði fyllt upp af engu
Ég reyni að muna eftir landslaginu
en allt sem ég man er kalda faðmlag snjósins sem faðmar húsið mitt, heldur mér inni
grafinn með hlýjum minningum mínum ]



[ Ég vildi að ég væri
dauður
enn á lífi
með bergmálið sem vin og
tómið ]



[ Góða nótt
að eilífu
Ég bíð
eftir sólinni

Góða nótt
Sofðu
þar til morgun rís
geislar lífsins

Góða nótt
hverfðu
vertu þú
að morgni ]



[ Á milli alheimsins
og míns
er ekkert
ég hætti með henni ]



[ Ég opna upp sál mína
með kúbeini
stórt sár sem blæðir
tárum og brosum
rændum af ást ]



[ er ég lít í augu þín
vildi ég helst
borða þau

er ég snerti varir þínar
langar mig mest
að kyssa þig

er ég pikka í kinnar þínar
ljúft með gaflinum
vætast kverkarnar

er ég tygg tungu þína
minnist ég sumarsins
með söknuði ]



[ mjúklega færði hann
sér nær
svo nálægt 
að hann fann fyrir
síðum lokkunum
og hlýju skegginu
lyktin var góð
andrúmsloftið rafmagnað
þeir horfðust í augu
kossinn var staðreynd

þetta hefði getað 
endað öðruvísi
ef að helvítis rómverjarnir
hefðu ekki beðið átektar ]



[ þú varst alltaf svo skemmtileg
þú varst öll svo fullkomin
þú varst mjög svo falleg
þú varst oft svo fín
þú varst svo góð
þú varst mín
þú varst
þú
ég
ég er
ég er fínn
ég er oft sár
ég er stundum einn
ég er farinn að gleyma
ég er byrjaður að hressast
ég er viss um að ég jafni mig ]



[ Lýst mér á 
að heiminn að sjá
sólin hátt á lofti er
og sjórinn dregur þig út á haf með sér
regnið hleypur af stað fyrir smá jurt
og vindurinn blæs, svo allt verður þurrt
fæ jafnvel smá í glasið mitt vín
á meðan ég er fín
þá hugsa ég sko vel til þín ]



[ Það hvín
það skelfur
það andar
og það er dimmt

Það þyngist
það kólnar
það hvílist
og það er dimmt

Það öskrar
það hleypur 
það grætur
og það er dimmt

Himnarnir eru svartir
steinarnir ey bjartir
skógurinn er langur
og stígurinn er rangur. ]



[ Ég hjólaði hægt frá vinnunni heim
Eftir örlitlum stíg gegnum skóginn.
Stór voru trén og tjörnin svo lygn
Fuglarnir kepptust að búa sér hreiður
-Og sjá, -
mitt í öllu þessu sá eg ósjálegan runna
sem reyndi að þenja sig út milli trjánna
Greinarnar snérust og engdust í ofsa
af ákefð að vaxa sig stærri og meiri.
-Í ljósið að ná -
Þyrnarnir margir og smáir, þá hafa fáir
Eitraðar, yddaðar, örlitlar agnir
Já..............andstyggilegt...
Ég sá hann aðeins sem snöggvast,
og hjólaði framhjá...Ég stoppaði snöggt.
-Í glimti -.
hafði ég séð......................blóm? 
Fjólublátt sem draumur á vornótt
Og hvítt sem fegursta mjöll.
Ég varð hrifin og heilluð,undraðist mikið.
Stóð þarna lengi, horfði á runnann
Og þótti hann ekki svo ljótur við nánari kynni.
-? Merkilegt -
að einn svona ósjálegur runni
ber skógarins fegursta blóm. ]



[ Beittar tennur 
á hörundi mínu
mjallhvítu & viðkvæmu; 
grófar neglur
marka eldspor
á bak mitt & læri.

Heitt & salt
rennur blóðið þunglega
yfir nakta líkamina.
Á rauðum beði 
er samningurinn
innsiglaður:

Ást allt til dauðans! ]



[ Myrkrið aðeins rofið
af mánans geislum.
Í flauelsmjúkri nóttinni
fara skuggarnir á stjá,
stíga dans
eftir löngu gleymdu lagi;
undir fótum þeirra
fordæmdar stjörnur. ]



[ Mínar nætur
eru ekki bláar,
þó sumar þeirra
þekki ekki svefninn.
Nei,
ekki bláar.
Grænar ?
Eins og 
gras að sumri,
haf um vetur.
Eins og 
augun hans
eru mínar nætur. ]



[ Í villugjörnum ranghölum lífsins
tekur þú í hönd mína
og leiðir mig heim.
Í biksvörtu djúpi næturinnar
kveikir þú mér kertaljós
og vísar mér veg.
Í botnlausum hyljum sorgarinnar
heldur þú mér sem fastast
og ég læt huggast. ]



[ Syndum prýdd 
eru augu þín,
brosið hlaðið djöflum.

Aðeins í nótt mun ég dansa
við lostfagran líkama þinn;
á morgun er glötuð mín sál. ]



[ Svefnmjúk er nóttin
sem geymir okkur bæði.
Kaldur er geislinn
sem sker morgunbleik skýin.
En fagurt er þó bros þitt
í fyrstu birtu dagsins. ]



[ Heimahagarnir
ætíð svo litfagrir
í síkvikri birtu 
minninganna.
Stundum 
sveipaðir skærgrænum hjúpi
með hágulum blómum 
á dreif.
Stundum brakandi hvítir,
ósnortnir, flekklausir.

Í verunni
vorar þar seint 
& vetrar illa; 
bernskuslóðin
klædd móskulegum kufli. ]



[ Ég sé hvernig veðrið
þyngist og þyngist,
hvernig nóttin 
dökknar og dökknar, 
á meðan himinninn 
grætur og grætur.

Þungar eru þær dimmu nætur, 
er hjartað ei lengur fer á fætur.

Ég finn hvernig hugurinn 
þyngist og þyngist,
hvernig sálin 
dökknar og dökknar,
á meðan hjartað
grætur og grætur.

Þungar eru þær dimmu nætur, 
er hjartað ei lengur fer á fætur. ]



[ Traust mitt er vatn í glasi 
sem stendur á bjargi 
En dag einn fellur steinn  
úr bjarginu 
og splundrar glasinu. 
Traust mitt dreifist um bjargið 
og gufar upp. 
Svo fellur það  
í annað glas 
á öðru bjargi 
langt frá þér. ]



[ Inní hyldýpi hugans ég fer
Í gegnum hugarheima og geima ég ferðast um og sé,
undur og stórmerki af mínu eigin ímyndunarafli.
Ég lít í kring og hugsa;
Upp kemur nýr kafli.

Hver er munurinn hér og þarna úti?
Hvað er ég sosum að hanga í þessum poka af kjöti, beini og líkamsvessum?
Hvaða gagn hef ég af þessu?
Minn heili er mín blessun!
Svo ég ætla bara að vera hér.
Fer ekki fet frá mér! ]



[ þú ert holdgetinn draumur
með silkimjúk sköp
munaðarleg með mjúka nöf
þú ert mín drottning
ég ýti úr vör 
bylgju þína sigli ör.

Úr legu er látið
með öngulinn þrútinn
að lóða í þitt djúp
já sæt er þín ára Lára
og gæfturík þín mið
kvöldroðinn leikur við klöpp.

Við bifandi brjóst
er ég endurfæddur
þegar fley þitt titrar
ungdómsbárum
í stafni þínum 
helgidómur.

Þú ert klettur í hafi
brjóst þín dulmál
ég fitla við þína spöng
með tárin í skefjum
við sælubjargið
í alheimsfuglaþröng.

Þú ert lilja vorsins
á iðgrænum völlum
blómstrandi viðja
í ölvuðum vitum
í skugga þínum
vil ég ætíð dvelja.

Undirlandið frjósamt
ég plægi þinn akur
risti þín leirljósu lönd
með stöngulinn þrunginn
silfurstrenginn
geymi þessa nótt.

Ég er Freyr, þú Freyja
ég faðma þína fold
heilagt brúðkaup
á grænum velli
þar titrar 
lítil brá.

Í jarðhelli fínum
smyrsl þín sæt
ég drep á þínar dyr
lífsrjómann og
dropa sælu, geymi
við unaðs hlið.

Þú ert gróðurinn 
í dalnum, bunulækur
lítil klettaskora.
Við þinn munaðarreit
vil ég halda hjörð
minni til haga.

Þú ert brunnur lífsins
unaðshóll, venusarhæð
og fagrabrekka.
Við altari þitt
dvelur þrá mín
oft við aftantíðir.

Við titrandi túnið
sjö hestar, sjö kornblóm
sjö sólstafir dala
yfir búk í bylgjum
huliðsmáttur handa
skjálftinn horfinn.

Þú ert myrra og balsam
við seiðandi strönd
ljósmóðir ljúf með
svimandi þokka
í huganum þekki ég
öll þín lönd. ]



[ Ég reyni að hlusta eins og náttúran bauð mér í fyrstu.
Hlusta á fuglinn sem svífur í vindi og regni.
En hugur minn núna er bundinn í kapphlaupi og stressi.
Skyldi fuglinn aldrei falla úr tísku ,
eins og hugur minn núna í komandi framtíð? ]



[ Síðan gullhamrar þinnar gæsku hættu að koma,
mitt hjarta er í sorg,en þó ég vona,
því augu þín voru sem af himnum send,
nema þegar þú varst reið.

Engin spyr fuglanna,því þeir kunna ekki að tala,
og orð mín voru ekki nóg,til að gera þig fala,
en í heysátum fögrum leynist leyndarmál okkar,
já,með fuglunum,manstu,fjólubláir sokkar,. ]



[ Ég hef aldrei litið þig augum,
þó ég þekki þig mætavel,
því ég veit það varst þú og þinn sonur
sem frelsuðu sál mína\'úr Hel.

Ég þrái hönd þína\'að leiða,
og fylgja þér hvert sem er
og hætta\'að hlaupa á undan
eða drolla á eftir þér.

Því í vonlítilli sál minni
þú tendrað hefur bál.
Þú gefið hefur mér von á ný
og lýst upp dimma sál.

Þú einn átt þökk mína skilið
fyrir framtíð langa og bjarta
því lausnina þú færðir mér
og breyttir mínu hjarta. ]



[ Ég segi þetta gott
og er farinn. ]



[ Ég sá þig
þar sem þú lást í blóði mínu,
starðir og öskraðir.

Ég öskraði líka:
\"Hvar er andskotans læknirinn ?\" 

Það fallegasta sem ég á. ]



[ Litlar hendur þínar,
Samt svo stórar,
Snerta andlit mitt,
Hugga mömmu sín
Og gefa henni von
Um betri morgundag.

Skyndilega, svo stór,
Svo miklu stærri
En þann dag
Sem þú komst í heiminn
Til að færa mér
Betri morgundag.

Svo skemmtileg
Og svo skýr
Svo miklu vitrari stundum
En hún mamma þín
Og þín vegna, á ég alltaf von,
Um betri morgundag. ]



[ sól mætti tungli 
með krafti sínum 
hvarf kolsvört 
út í buskann
í skuggadansi 
á næturhimni
birtist síðan 
aftur bjartari 
sem aldrei fyrr ]



[ Ég er leikari
  á sviði
nútíma og fortíðar

það er ástæða afhverju ég er til...

  hún er sú:
að láta mig ekki standa í myrkrinu og stara á sviðið því ég er búin að stara á sviðið alla mína ævi, en nú vil ég komast upp á sviðið

Maður verður að hafa sér klett í lífinu svo maður villist ekki af leið og þarf því aldrei að óttast

Ég held mér á kerti þangað til loginn deyr

því þá er leikrit mitt búið og ég komin í ból jarðar ]



[ Eitt sinn fór ég hestbak á..
Það var rosa gaman..
En einhver þar hljóp hinum frá..
æjæ.. þeir voru ekki lengur saman..:( ]



[ Eitt slag sem hljómar svo lengi,
svo lengi,
og heyrist þó að lagið sé búið. ]



[ ...rökkrið sígur yfir líkt og slæða um hefðarfrú
þegar sólin hnígur niður bak við hæðina
hún dregur þó seiminn og varpar hinstu geislum
til að lýsa upp heiminn og andlitið þitt...

...skýin skjótast um líkt og refir í rjúpnaleit
rofna og brjótast til að hleypa birtu að
þau roðna við sönginn sem þú syngur til þeirra
og koðna niður í blámann bak við sjóndeildarhringinn...

...allt fyrir þig mín þokkafulla borg
þú hýsir mig og kæfir mína sorg
sumarnætur í Reykjavíkurbænum
kynþokkadætur baða sig í sænum...

...Esjan yfir öllu gýn ? Reykjavíkurmóðir
við klifrum upp til þín ? synir allir rjóðir
og horfum yfir borg sem þú í æsku fæddir
og öll hennar torg sem þú í hana klæddir...

...ég elska þessar Reykjavíkursumarnætur
meðan myrkrið í burtu einmana grætur... ]



[ Ef allt er dimmt
Og sérð ei ljósið bjarta
Þú lokar augum þínum
Og leyfir fyrri tímum
 -Að koma fram.-
Frá barnæsku þú manst.
Bjartar stundir
Þótt nú um mundir 
Þú eigir bágt.
Frá innstu glóð
 -Sálar þinnar-
Þú geymir ljóð
Sem reynslan hefur 
Fært þér
Það ysta lag er harðgert 
Sem bergið sjálft
En kjarninn er sem blóð
-Lífsorkunnar þinnar-
En ef svo er að engir
Góðir dagar voru 
-Þá barn þú varst-
Þá beindu huga þínum 
Til ljóssins lindar orku
Og biddu um bjartan
Vonarstreng og vernd
Því af alhug ef þú
   -Biður ?
með sál og hreinu hjarta
Það rætist, vertu viss,
Því sálin er jú liður
Í  alheimsvitundinni. ]



[ Hnötturinn er eins og brjóstsykur
sem er allskonar á litinn.
Hann snýst í munninum
og stoppar aldrei.

Sólin er eins og tungan
sem sleikir brjóstsykurinn.
En á nóttunni stoppar hún
en þá tekur tunglið við.

Skýin eru sem slefið
sem flækist fyrir og
stoppar tunguna við að 
sleikja brjóstsykurinn. ]



[ Ég reyndi að skrifa um þig og mig saman í kvöld
en orðin virðast ekki vilja koma út...
Kannski verð ég að sætta mig við...
ímyndina af þér og þessa ímynd af mér saman... ]



[ Töfrandi nætur
með seiðandi hljóm
sem eiga sér rætur
í alsherjar óm
frá himinhvolfi
Stjörnur og
Vetrar brautir
Kveða sinn tón
Fyrir mannanna börn.
Og vona þau skilji
Að flytja þau áfram
Til barnanna sinna.

Og börnin þau syngja
Með sálu sinni
Til baka
Til himins
Til stjarna og
vetrar brauta.
Þannig verður 
Hringrás tónanna til
Með einstaka frávikum
Meðal manna ]



[ Allt sem ég hef um þig að segja
Verður ekki komið á blað.
En skömminni skárra er það
Að tjá sig eitthvað, en að þegja.

Það er svo margt hefur þú gefið mér.
Þú gafst mér ör sem aldrei grær
Og hjarta sem aldrei hlær.
Ó hvað er ég heppin að hafa kynnst þér.

Ég þekki þig strákur, betur en þú veist.
Og sál þín er svartari en hún er ljúf
Og mýkri en hún er hrjúf
En veit ég vel að þú getur breyst.

En þú vilt það bara\'ekki
Því þú kýst ekkert annað
En að gera það sem er bannað 
Og þú einn, færir sjálfan þig í hlekki

Hlekki dauða og dapurleika
Sem ekkert okkar vill sjá
En þú virðist hinsvegar þrá
En ég veit betur, því þú kannt ekki?að feika.

Stór kall með lítið hjarta
Er það eina sem þú ert
En það er umhugsunarvert
Að þú sjáir dag einn, ljósið bjarta. ]



[ Að elska þig
Er eins og að 
Vega salt
Við sjálfan sig.

Það er eins og 
Að leika sér
Með frisbídisk
Einn.

Og eins og að
Kasta boomerangi
Útí loftið.
En í stað þess
Að skila sér
Lendir það 
Á hindrun
Og verður eftir þar.

Því að elska þig 
Er eins og
Að kasta perlum fyrir svín!! ]



[ Gatan er sem dimmur gangur
þögn þakin dropahljóðum
eins og doppur á svörtum steini

Eins og steinsofandi fólkið
í bárujárnskumböldum
sofa þau sjálf þessi blessuðu hús
raða sér eftir götunni
eins og áhorfendur í skrúðgöngu
en það verður engin skrúðganga í nótt.

Aðeins þögn sem rispast
af hvínandi vindi
er læðist frekar klaufalega á milli runnanna.
Í litlum polli speglast einmana ljósastaur
og hristir hausinn ósköp niðurlútur
yfir þessum næðingi.

Það er of kalt!
hvæsir sjónvarpsloftnet fyrir ofan mig
ég samsinni því
og fer aftur inn,
það verður engin skrúðganga hvort eð er. ]



[ Hei ég sé myrkur 
alli í kringum mig.

Nei sko.....
þarna kemur smá birta
frá hjarta hans.

Hann hefur þá tekið
inn lifid sitt sem hann uppgötvaði sjálfur.

Það er . . . .amfó. ]



[ Við dönsum og dönsum
við erum á lifi. 

Það er gaman að
deyja í kjöltu þér.

Við dönsum ofan á líkum 
allt er í blóði. 

Við syngjum um að 
drepa Þig. ]



[ Þar sem áratuga neysla
fæ ég fólk þá til ad hneigsla
sig á tjáningunni minni.
Ekki brenna núna inni.

Því að þetta er mitt kerfi
ég er enginn focking negri.
Þar sem graffið lífið er
með bombum hvorri öðrum fegri.

Láttu ekki buga þig.
Því sama mun þá henta mig
löggan mun þá elta oss.
Það er í lagi, hún fær þá koss.

En neyslan hún er búið spil.
Ég brúa ekki þetta bil.
Sem graffið hefur gefið mér.
Og hverfið ennþá hérna er. ]



[ Ég finn til
mig langar
ég er
heillaður

Svo-
lítið af
Heimsmenningu
í bollann
...
heitt
...
stóran

Biðin er
ei
líf

Þar til menningin kemur
rjúkandi
ilmandi
fagnandi
kitlandi
smakkandi
sopandi
ofan í maga

Yndislegt innlegg
Alheims menningarinnar
Kaffi ]



[ Er lífið til þess eins að lifa?
Lifa, heyra klukkuna tifa?

Þetta var einn svona dagur,
Svona bara bjartur og fagur.

Hinar lögðu á flótta,
Hún hló að þeirra ótta.

Hann gaf henni skó,
Og enn að hinum hún hló.

Og ég lifi og lifi,
Lifi á klukkunnar tifi.

Og þetta ansvítans fól,
Notaði allskostar tæki og tól.

Það heyrðist hávært öskur,
Svo var henni troðið í töskur. 

Þarna gerðist margt,
Á mínútum var allt orðið svart.

Ertu viss um að þú viljir lifa?
Lifa, hlusta á klukkuna tifa? ]



[ Þú borðar of mikið.
Nart.
Þú ert of feit.
Kvart.
Hvað ertu að borða?
Margt.
Ég finn, ég skell í gólfið.
Hart.
Ég finn, allt í kring um mig.
Svart. ]



[ Án lífs er ei líf,
Án lífsins ég svíf,
Líflaus svíf,
Víflaust líf. ]



[ Maður þarf dug,
Til að segja sinn hug,
Mikið er sagt,
Og meir á mann lagt,
Erfitt að komast á flug.

Dagurinn dimmur var,
Dimmur,hún ekki var þar.
einmannaleikinn nísti,
Og tönnunum gnísti,
Ég spurði,en fékk ekkert svar.

Að eilífu á hún stað í mínu hjarta,
Það hjarta, sem án þess að kvarta,
Mun syngja hennar lag,
Og um hvern dýrðar dag,
Lifir sú minningin bjarta.

Án hennar er hver dagur eins,
Alveg eins og ekki til neins.
Það er enginn munur,
En að mér læðist sá grunur
að hjarta mitt kenni sér meins.

Þann dimma daginn hún hvarf,
En eitt ég segja henni þarf,
Að vera hún sjálf,
þótt veröldin hálf,
skilji eftir sig annan arf.

En hver þarf að hugsa um sig,
Hugsa um sig, en ekki um mig,
En ástin er mikils verð,
Og orð eru máttugri en sverð.
Mundu: mér þykir vænt um þig.

Tilfinning söknuðar slík,
sú tilfinning í mér er rík
Um það vil ei þegja,
og verð henni að segja:
Að hún er ein allsherjar tík.

Það getur verið erfitt að skilja,
Að nauðsyn er að sýna sinn vilja,
Og þó af verði sár,
Þá oft renna tár,
Sem er mesti óþarfi að hylja.

En það sem hún hefur dulið,
Falið og heiminum hulið,
Þarf ekki að vera týnt,
Hún getur mér sýnt,
Og vegginn í milli okkar mulið.

Allt sem ég vildi var svar,
En svarið það var ekki þar,
Ég tönnunum gnísti,
og í þeim tísti,
aldrei mun verða áður sem var. ]



[ Ég hlusta ekki
né tala
Ég horfi hvorki
né er horfður á
Ég finnst ekki
né er týndur
Ég lifði aldrei
því mun ég aldrei deyja
Ég elska ekkert
eða hata
Ég er ástæðan
en þó ekkert
Ég er skugginn
og sólin
Ég er vinur
óvinarins
Ég er ótæmandi
tóm
Ég er einn
meðal vina
Ég er skylda
anarkistans
Ég er orðin
...........
Ég er Hugmynd
að einhverju
nýju ]



[ Hún stráir hveiti yfir deigið
og skellir síðan lófunum á ljósbrúnt fjallið.

Hún pírir augun,
blæs hvítu duftinu yfir eldhúsbekkinn.

Og hún hlær
á meðan hveitið svífur um í eldhúsinu. ]



[ Vatnið er skítugt
En fullt af lífi
Örlitlar agnir
Á ferð og flugi
Kaos og kæti
Grátur og gnístran tanna
Eilíf hringiða
Villtra eininga
Forma sig
-Einkennilegt -
Eg hef séð vatn
Sem var svo tært
Og fagurt á að líta
Að í botninn sá
En ekkert líf
Bara gegnsær spegill
Án spegilmynds
Af neinu
Hvernig getur 
Svo tært vatn verið tómt?
Það er einkennilegt ]



[ Sem í draumi, ég upplifði
Að ég væri dauð
Farin frá jörðu
uppstigin
Samofin öreindum
Eilífðarinnar,
Hóphyggjubúa.
Kyrðin var magnþrungin
Yndislega Seiðandi 
Og þó yfirbugandi.
Magnþrota hrópaði á hjálp
Vanmátta, einmana
Í öllum þessum aragrúa
Af sameindum, fléttandi
saman einn söng
Sem ég ekki skildi. ]



[ Í garðinum heima,eru álfar að sveima,
og hreyfingin mælist.
Því  grassið það bælist og kötturinn fælist,
og amma er viss í sinni trú.

Þeir ýtu burt hólnum og amma stólnum,
grimm eins og ýta.
Þeir mundu hefndina nýta,illum forlögum flýta,
sagði amma og dæsti við gluggann.

En hefndin kom ekki,hún hvarf í mekki,
og erli og látum,og nútíma gátum,
Um fljúgandi diska og ömmu. ]



[ Hve dýrðleg er sú vissa
að vita að Jesús er
sá vinur sem á himnum
biður fyrir mér.
Hann fyrirgefur misgjörðir
sjúka læknar sál.
Hann sér og skilur ávallt
hin leyndu hjartans mál.

Hann elskar, mig Hann elskar
Hann elskar mig svo heitt.
Hann veit hvað hjartað þráir
og synjar ekki um neitt.
Hann frá mér voða víkur
og vota þerrar brá
ég veit um eilífð alla
ég uni Jesú hjá.

              Kristrún Soffía Jónsdóttir ]



[ Ég horfi yfir Dalinn og hugsa um liðin sumur,
þá varst þú hér og fórst með okkur uppá fjöll.
En nú ertu bara minning í Dalnum,
heldur þig alltaf heima við og gætir krakkana.

Litli engillinn brosir við lífinu og talar oft um ömmu,
ömmuna sem á hitt húsið heima.
Ömmuna sem alltaf gaf henni kleinur og súkkulaði
alltaf þegar hún fór yfir með póstinn eða bara að heimsækja ömmu sína.

Prinsinn sem alltaf var ljósið hennar ömmu,
talar alltaf um það hversu hann saknar þín.
Hann saknar þess ætíð þegar hann gat farið yfir,
já yfir til ömmu bara til að spjalla og sníkja nokkrar kleinur.

Dísin okkar bara brosir við öllu bæði slæmu og illu,
það er þó eitt sem hún saknar já og mun alltaf sakna.
Það sem dísin okkar saknar mest,
er að fara í göngutúr með ömmu uppá fjöll og um firnindi.

Nafnan sem alltaf hefur haft sína erfiðleika,
hefur brosað í gegnum tárin síðan þú fórst.
Hún minnist ætíð reiðtúrana með ömmu,
þessa löngu reiðtúra, einnig góðra ráða hefur hún alltaf að minnast

Ég sit hér og horfi inn í Dalinn,
ég hugsa um það sem liðið er.
Það sem liðið hefur og það sem líða mun,
hvernig lífið mun vera án þín. ]



[ Síminn hringir
Ég lít við
Tárin í augunum
Hnífurinn á borðinu

Vil ekki svara
Vil ekki lifa
Er lífið þess virði
Að deyja eða lifa

Tek hann upp
Munda honum
Finn kalt stálið
Renn yfir hönd mína

Heyri kallað
Ertu heima
Vil ekki heyra
Ei meir

Sker
Sársauki
Finn vilja til að lifa
Hringi á hjálp ]



[ There is something sacred here,
maybe it's my words.
A sacred word has been spoken,
but what is it that has been spoken.

A word has been spoken,
spoken with an open mind. ]



[ Silent is the moonlight
The moonlight makes my way so clear
So easy to travel through to unseen worlds
To the worlds that only exist in my lonely life
The Moonlight keeps me company by being so silent
There for I need to be alone
But I am to afraid to walk my way, my path alone
You silent moonlight helps me to face my world
My followers and all my shadows ]



[ -By all means
By hope and death
-Love for all
Love for the small
-Find the flame
Find yourself
-Flame of love
Flame of hate and hope
-Hide your feelings
Hide your hopes
-Shadows are my sorrows
Shadows are my followers
-Being loved
Being followed and wanted
-Wanted by the past
Wanted dead or alive
-Death is not an option
Death you shall not fear
-Flaming life
Live in eternal joy and entertainment- ]



[ I feel like a shivering leaf
There has been an intrusion to my existence 

I do not like feeling like this
I do not like have to do this
I do not want to talk about it
I do not like to think about it 

Why did I not protect me
Why did I not run away
Why did I not save myself
Why did the not leave me 

There is a savior
A savior I trust
I cannot save myself
I turn to you ]



[ All the suffering that I have gone through
I have gone through them all because of you
You made my life way to hard to live
What gives you the right to do that

You have been here from before days
You could have chose another
But you made me to take this into my life
All you suffers are now mine

When you visited my mother in her dreams
You knew that she would have one for you
One that was born in love but in vain
You had to get one of children of the rainbow

I believed that I could get free
But it would have been to easy
I must finish some of that you begun
But am I strong enough to finish it all for you ]



[ I am stuck in a web of lies and suffers
I was given a gift the day I was born
I can see more then a normal person can
I can hear more then a normal person can

This gift hasn't always been for good
There have been so many things that have hunted me
I am not ready for my responsibility but I must
I have made a promise I attend to keep mine ]



[ Somewhere in my mind,
there is a memory of you.
Somewhere in my life,
there is you.

My memories are so deep inside,
so deep in my mind.
A memory in my mind,
hidden so deep inside. ]



[ Þú ert svo yndislega
sorgmædd
dauðadrukkinn djúpfryst
utan fyrir skemmtistað

Þú ert svo yndislega
leiðinleg
þvoglumælt þvara
ælandi 
í öðru hvoru skrefi

Situr svo sæt og prúð
stífmáluð stolt
í vinnunni
hálf heiladauð
eftir yndislega helgi ]



[ Hvað vitum við um höfin
Þau dularfullu djúp
Þau geyma marga dýrgripi
Sem perlurnar og rafið
Og eðalsteina fagra
Sem okkur í munar
Því við eigum ekki neina
Sem varið er í,
að okkur finnst.
Við köfum í hafið
En finnum ekki neitt
Reynum að kafa til botns 
En er kastað til baka
Því djúpin hafa ekki
Samþykkt komu okkar
En samt við viljum gjarnan
Grennslast ögn um þau
Forvitnin er okkur 
í blóð borin
Við yrkjum um þau kvæði
Og sögur hugljúfar
Og getum okkur til.
En hvað djúpin geyma
Fær enginn að vita 
Til fulls ]



[ Hey!

Þið upptekna fólk
sem hlaupið í hringi í lífinu
eins og hundar á eftir eigin rófu
til þess eins að ná taki á eigin afturenda

Af hverju stoppið þið ekki
í smá stund
og njótið rigningarinnar? ]



[ Ég gaf þér
 S jó
 K letta
 Í s
 T úndru
í vöggugjöf ]



[ Vinur skal ég segja frá
Að ég vil alltaf vera þér hjá
Lífið leikur við mig
Draumarnir verða æ meiri um þig
Ilmurinn frá þér ég elska ]



[ Það þyknar upp
sólin er sest og
máninn stígur fram.
Ég sit með englunum mínum
á stórum steini
við hafið.
Hafið er spegilslétt og fagurt
eins og englarnir mínir.
Mér þykir vænt um mína engla
ég tala við þá
þegar ég er ein
því þeir hlusta á mig kalla
    þeir hlusta á mig anda
    þeir hlusta á mig alla tíð
    þeir hlusta á meðan ég bíð
...eftir þér
á sprotum hafsinns ]



[ Fastur í búri
en hugur minn er þó frjáls
í faðmi þínum ]



[ Ég teygaði drykkinn á maga við vatnið,
og lét höfuð mitt blotna um leið,
er brjóst mitt nam við döggvott grasið,
ég tengist náttúru um skeið.
Þá augu mín lukust í augnabliks leik,
að staður og stund varð eitt,
að náttúran vildi að ég væri með, 
þótt í huganum ég gerði ei neitt.
Hún var bara þarna á þessum stað,
og beið þess á líðandi stund,
að ég þessi vera gæti vitnað um það,
að við hefðum átt saman fund. ]



[ Það væri fyrir einskæra
tilviljun,
ef svo vildi til að ég væri að skrifa Ljóð
núna.

Þá hlýtur jörðin að hiksta,
salt hafsins að syngja,
bókin að lesa
og blindur að heyra (einsog venjulega).

Hvað sem því líður, þá hlýtur eitthvað stórmerkilegt að eiga sér stað. Því þegar þú lest þetta Ljóð þá verð ég búinn að skrifa það - annað er óhugsandi - og þess vegna er ég ekki að skrifa þetta Ljóð núna.

(þú ert líklega að lesa þetta, nei, þetta)

Hefurðu séð fljúgandi hálku? ]



[ sorgin skríður inn á köldum kvöldum
skjálftinn hreykir sér að sínum völdum
vindur gólar hæst á mínum glugga
geð mitt stendur greipt í svörtum skugga...

myrkrið sýnir máttinn þessar nætur
með hjartasting ég staulast æ á fætur
sumrið hefur horfið burt úr trjánum
höfugur ég bið um náð á hnjánum...

Guð minn hvar er griðin sem þú átt?
geturðu opnað ríkið upp á gátt?
ég kem þar brátt og ber á háar hurðir
brotinn eftir lífsins úfnu urðir...

...ég kem þar brátt og ber á hæstu hurðir
brotinn eftir lífsins úfnu urðir... ]



[ Í margar dimmar nætur
Þú vekur mig af svefni
Með sálarangist þinni.
Þótt langt í burtu sé. 
Það sker í hjartarætur
Að hlusta grátinn á.

Brostnar vonir, eftir lætur
Auðn í sálu ,horfna von
Eins og búkur með enga fætur 
Eða verða af með son.
Ég veit þú grætur ,vina mín
Langar hljóðar nætur

Bilað sjálfið, bæta verður
tálsýnum og brostnum vonum
mistökin öll sem urðu til,
í gleymskunnar djúp,
allt það hverfur
Horfirðu fram á við.
 
Hertu upp hugann, vinkona
Finndu þér,sterkan vonarstreng
Sem bundinn er í ljósið
Mundu að þú ert aldrei ein
Um að bergja af brunni vona
 Og nota til þess mistiltein ]



[ Hun var så naiv, og nem at skue
Som et hus med åbne døre
Menneskernes nemme due
Intet kunne hun tilsløre
          - Til sidst  -
Hendes hus blev tømt 
alle ting og sager væk
nu intet var tilbage
det var ej så skønt
     - Men  -
Til fornuft nu hun kom
Dørene smækkede i
Begyndte at samle igen
Denne gang?.andre ting.
Pragtfulde sager , men
dog ikke nødvendigvis
de rigtige, eller de forkerte.
         - Værdier -
Hun  er ikke den som hun var
Men hun tabte det vigtigste
Tilliden og troen til andre
Nu er hun den som hun ikke var
Heldigvis ??..Uheldigvis ]



[ Hvað stoðar hatur
ef það veldur þér vanlíðan.

Hvað gerir menn grimma
og versta sjálfum sér.

Hvað gefur illskan
annað en eftirsjá.

Hver er svo vondur 
að honum líði vel. ]



[ Þegar máninn skín eins og stór hleifur af osti
á köldu vaskahússgólfi.
Þegar nóttinn er dimm eins og sál mannsins
sem stal sakleysi þínu.
Þá flögra ég inn um gluggann þinn
og bít í fallega hálsinn þinn ]



[ Í mín tuttugu ár
hef ég verið pabba mínum sár
því ekkert vill hann mig hafa
á meðan stend ég í miklum vafa

Þegar árinu liðu, ég varð eldri, safnaði ég tárum
því hann synnti mér ögn á mínum yngri árum
hann segist nóg með þrjú börn
svo ég geri ekkert nema setja mig í vörn

Á þessum árum hefur mig dreymt um pabba
hafa góðan mann til að við mig rabba
ekki einhvern ömurlegan seið
sem vill ekki fylgja mér rétta leið

Á ég alltaf sök á öllum málum?
ég stend á ísi hálum
best er fyrir mig að tala ekkert við þig
því ekkert samband vilt þú hafa við mig

Ég kynntist pabba númer tvö árið 1990
og fékk ég þar mjög góða hlýju
hann reyndi að vísa mér á gott líf
en ég varð óörugg, treg og stíf

Ég er sátt með nýjan pabba
og aldrei ég hann gabba
ást og vináttu hann mér kann
því hreinskilin er ég við hann. ]



[ Ég er lúxus kerra
ég get verið alls konar á litinn
þó aldrei rennur af mér svitinn

Ég er lúxus kerra
fjögur dekk undir mér
og nóg af sætum handa þér

Ég er lúxus kerra
með stóra og glæsilega vél
yfir hana er húddið sem skel

Ég er lúxus kerra
elska að bruna á miklum hraða
en þó vil ég engann skaða

Ég er lúxus kerra
vil gera allt fyrir minn herra

Ég keyri á götum í miklum ham
því ég er Pontiac trans am ]



[ I det sølvagtige måneskin
Sidder jeg og tænker
Over mit liv
Der var engang lænker
Så lange som siv
Og skarpe som knive
Som en træl
Fanget i frygt
Og kedsomhed
Det fortærede min sjæl
Men det var før??

Du kom og lærte mig
At stole på mig selv
Jeg har valgt at leve
Uden frygt
jeg vågner hver morgen
og tænker på dig
Frisk som et blomst
I naturens frihed.
Nyder livet  som det er
Og glæder mig 
Hver dag. ]



[ Myrkraborgar sálir kvelja
Hann sem var í mót
Vildi bara sjálfur velja
Þó sömu götu tók
Á móti eigin hjarta
Sem vildi ljósið bjarta

Ægir  látlaust dynur
Þarna úti við
Hálar eru brautir lífs 
Á stundum

Úrhrak mannsins kynntist
Illskunnar botni náði
drengjadrauma minntist
það sem sálin þráði
þá hjartað skelfdist
Og þverskan efldist

Ægis reiði dynur
Þarna úti við
Kaldar eru brautir lífs 
Á stundum

Ei  áfram æðir stefnulaust
Er með hjartað kalið
Stormur æðir,senn er haust
Vel er tímatalið valið
Fótatakið dynur
Í ána brú og maður hrynur.

Ægir ennþá dynur 
Þarna úti við 
Ég græt þig elsku vinur
Á stundum ]



[ Hrópandi sál

Eg er hrópandi sál 
Í tómið horfi
Blindum augum
Vonleysi  sé
Örmagna bál
Glæður
Gef  magnvana eftir
Glitrandi skýjaborgir
Uppleysast
Í morgundögginni
Nýr dagur
Brostinna vona
Upp rennur
Dag eftir dag
Ár eftir ár
Til lífsneistinn
Slokknar.
Hver man mig? ]



[ Ég bý í boxi,
það er 40 fermetrar að stærð,
steypt og klætt burstuðu stáli...

Á gólfinu er ég,
sitjandi í fósturstellingu,
með eitt lítið sprittkerti
fyrir framan mig,
...alveg að slokkna.

Ég finn myrkrið læðast upp að mér
í tómleikanum..!

-Ég hlæ!
Og heyri það bergmála
fram og til baka,
eins og hlátrasköll í börnum...

Yfir mig læðist smá glott;
Hugsanir um æskuna
renna í gegnum hugann...

-HVAÐ VARÐ UM sakleysi og
áhyggjuleysi æskunnar?!? ]



[ Lýst er eftir hjarta;
Það er vínrautt að lit
og veiklulegt í útliti.

Inni í því er lítil,
brostin sál,
dimmblá að lit...

Eigandi þess er látinn,
en hans nánasta fjölskylda
vill fá að vita
hvað um það varð...

-Það týndist nákvæmlega
fyrir 15 árum síðan,
er eigandinn missti sakleysi sitt
og viljann til að lifa áfram!!! ]



[ Við hafið ein,og vindur strýkur slæðu,
vökul þrá í dagsins önn og mæðu,
og hár þitt ljóst,rysjótt strýkur vanga,
ofar fjöllum við sjáum þig eina ganga.

Lútið höfuð,lætur jörðu blikna,
leifar þrá,sem aldrei aftur kvikna.
Það finnst í lofti,þegar slitna taugar,
þegar tóm og auga sig saman laugar. ]



[ Lýstu mér garðálfur að gleym mér ei,
þar gróf ég fimmaur forðum daga.
Hann er falinn fjársjóður,
er gleður gamalt hjarta mitt,
meira en allt prjálið þar á eftir. ]



[ Þegar mig dreymir þig
er það sem lífið yirgefi mig
þú ert fullkomnun á jörð.

Þegar mig dreymir lífið
er það eins og sápukúla sem gæti sprungið þá og þegar
bara allt í einu.

Þegar mig dreymir drauma
er ég allt önnur en ég er
ég er fullkomin í draumunum. ]



[ Lengi las ég mig inn að kjarna þínum,
lánaði mér oft í hugarflugi þig í leiki,
fjöregg tekin og brottin upp úr ranni sínum,
með söguformið breytt og atburðir oft á reyki.
Með Íslands trölla skara að baki drekar flúðu,
og leikar langir stóðu strangir fram að degi.
Þá hönd mín stór fyrir sól tröllin grúðu,
Svo engir steinar lægju eftir á valarvegi.
Ég fylgdi heim að helli hverjum bandamanni,
og risahendur urðu smáar er kiljan luktist.
Reynið ekki,meinið ekki,eða gerið það að banni,
Því hugarflug gerir barn að betri manni. ]



[ Það riðlast stundum setlegt lífið,
laumast löngun að unaðs stundum.
Og þið af öllum kröftum dýfið,
í djarfan leik á kvöldsins  fundum.

Þið ríðið yfir allt í stundaræði
svo svipinn ykkar getur engin leikið.
Brenndar þrár þrykkja skininn bæði
nakin þylja berbakt,hverfur meikið.

Hófför rista djúpt í þeirri dimmu,
dettur tungl á svipinn ykkar allan.
Frussar hann og þú í grimmu,
Fáið það bæði , er tekur hallan. ]



[ Rísa og hníga aldir í takt við sköpun,
  breyta lögun grasvarða við smáa glugga,
innan berir veggir blaka skuggum fugla,
hrjúfur hljómur kveður við á þessum stað.
Sýgur á höfgi er hurðin af hjörum opnast,
hleypur um tímans vindrof við mannlegt rót.
Þú vaknar í  bláu lofti og gyltum stjörnum,
blasir göfug vina úr rekvið á hverri þjöl,
 innst þar inni í tímaleysi og þolinmæði,
enn blasir mynd þín við okkur föl. ]



[ Ef ég er húfa og vetlingar 
ert þú trefilinn 
sem myndar heildina

Ef ég er skór 
ert þú vegurinn 
sem ég geng eftir

Ef ég er galakjóll 
ert þú hálsmennið
sem fullkomnar hann.

Ef ég er eitthvað
er ég allt með þér. ]



[ Sólin er glöð eins og lítið barn
og breiðir geisla sína út um allt.
En vindurinn vill ekki að sólin skíni,
honum finnst hún trufla sitt ýl og væl.
Hann er að kenna laufblöðunum að syngja,
syngja fyrir þig.

En þú sérð ekki bros sólarinnar,
heyrir ekki söng laufblaðanna.
Þú stígur þungstígur til jarðar
og hugsar um kennarana sem
eru eins og fálkar í leit að bráð.
Þeir skella yfir þig hafsjó 
af heimaverkefnum og skamma þig
ef þú reynir að  grípa í
brakið af sumarfríinu til
að drukkna ekki.
En brátt kemur sá dagur þar
sem þú sérð sólina brosa,
og heyrir laufblöðin syngja.

Við skulum bara vona að þá rigni ekki. ]



[ Hvers vegna er ég ein, 
ein í þessum fólksfjölda? 
Ég spyr fólkið sem gengur framhjá, 
með Pampers bleyjur undir hendinni, 
leitandi að efni í hið fullkomna líf. 
En ég fæ ekkert svar. 
Hvers vegna læðist einmanaleikinn að 
mér, þegar að ég treð mér í sófann? 
Ég spyr fólkið sem gengur framhjá, 
með tannkremstúbur í vasanum, 
jórtrandi leður með stjörnur í augunum. 
En ég fæ ekkert svar. 
Hvers vegna strýkur enginn 
tárin burt af vanga mínum? 
Ég spyr sjálfa mig 
þegar ég geng framhjá,
með augun negld í gólfið.
En ég  fæ ekker svar. 
Og ég liðast í sundur, líkt og reykur. ]



[ Í síðasta skipti er slátrið á þínum borðum.
Það er Jónsmessa og spekin lýsir í fáeinum orðum,
að björgun sé vís,ef þú stekkur nakinn á öðrum fæti,
með miðnætursólinni í kringum hús þitt með hóflegri kæti.
Þá mun allt gull sem grafið er í bergið  lenda í þínum höndum,
en þá máttu ekki segja neitt í návist hjá komandi öndum. 
Þú framkvæmir verkið,og móður leggst svo í ilmandi grasið.
Þá þú upplifir mikið,og heyrir í jörðinni náttúru masið.
Svo uppspretta ljósar verur með augun blá og fara að kvísla.
Mennskur maður,nú er bjargræðistími.Hvað ertu að sýsla?
Þú réttir fram lófann,en  heldur þér annars saman.
Þeir dansa mikið og hafa af þér allskonar gaman.
En ekki sést björgin,sem þeir áttu þér að bjóða,
og ef fram heldur,þarftu í haust aftur slátrið þitt að sjóða.
Þá byrjuðu þeir að henda í þig gulli ,og þú með enga vasa,
og fjöregg þín döggvot um hendur þínar hrasa.
Þú vaknaðir upp með andfælum og steytir hnefa í steina,
og kaldur norðan gusturinn þakkaði þér fyrir að reyna
Verst er í heimi,þegar spekin vitlaus fær að líðast,
þú vesæll maður munt alltaf þannig koma síðast. ]



[ Sagan forðum með almennum orðum,
kúgun í öldum,lentu í Öxará fossinum köldum,með nornunum töldum.
Aðeins þeir fáu auðbrekku sáu og fákanna fráu,
hinir með auðmýkt lágu,með augu sín smáu, á hrauninu gráu.

Draumur í lundi,náðu fjallkonu fundi,og tröllkonan rumdi,
áfakonan stundi í Hreggviðs blundi,og fjallið dundi.
Djúp er alda,dauð er Skjalda ,hirð að gjalda,
Dreyri á stefnið kalda,með landvætti falda.

lifir það smáa.Túnfífl og sóley við fjallið háa,af einskærum þráa.
uppfylla velli og engi,þótt slegið sé lengi,lengi.
Dugur tekur völdin,vættir höndla skjöldinn.kúgun fellir tjöldin.
Nú er það þessi öldin,sem rita ber á spjöldin.
 
Hvar finnast firðir að nýju,í aldanna Íslensku hlýju?
Hversdags hugljúfar raddir,Hrafnarnir fljúgandi saddir?
Lofgjörð un lindann þann bláa,ljósmenið í himninum háa?
Lyftist úr hamrinum höfgi,eilíft hróp um göfgi. ]



[ Þegar ég var yngri og flutti út í heim 
sagðist vera Íslendingur
þá var vel á móti mér tekið
en er ég kom heim 
sagðist vera útlendingur 
þá var traðkað á mér. ]



[ Hvers vegna er páskahátðin haldin meðal manna
það væri vert að kanna
er það til að gefa tannlæknum auknar tekjur
eða svo súkkulaði framleiðendur þéni betur
horfa á hoppandi héra, með egg í körfum
eða svala öllum okkar sælgætis þörfum
guli liturinn á skrautinu er bjartur 
andstæða hans er myrkursins svartur
gulur birtu boðar
birtu vorsins og mannkyns við upprisu Guðs sonar.
Líf hans lagt í háska 
við fögnum sigri hans og enn höldum páska.
áttum við svo gott skilið?
hann milli heljar og himna brúaði bilið
hann átti ekki skilið neitt svo slæmt
nú getur djöfullinn ekki dæmt
Kristur einn hefur völdin
Guðs hægri höndin.
Kemur til með að dæma lifendur og dauða.
Hann sem var og er frelsari snauðra
og hirðir sinna sauða.
Að fylgja honum er það besta sem er hægt við líf sitt að gera
þú gætir margt prófað að vera
en ekkert í staðinn kæmi
engan ég dæmi
en ég veit að í lokin er um tvo staði að velja 
annar mun þig um eilífð kvelja
en hinn gefa ólýsanlega gleði
sá einungis býðst vegna þess sem hann gerði 
hann tók á krossi skuldabréf vort 
og nam fyrir fullt og allt á brott
skuldabréf er allt sem við gerðum rangt
já það hefur eflaust verið mis langt
en öll erum við jöfn fyrir hans augliti
þú kemst ekki til himna með góðgerða striti
nei það er ekki hægt að vinna sér það inn
aðeins ef inn í hjartað kemst sonurinn
aðeins í gegnum hann sönn hamningja er í höfn
hann sem þekkir hverja hugsun og öll okkar nöfn
þú gætir verið svo ríkur að þú hefðir allt
sem með fé er falt
en hvað stoðar það 
ef í hjarta enn er skarð
það vantar alltaf í tómarúmið fyllingu
ef hann kemst aldrei að með sína lækningu
fyrirgefningu
hamingju og aðhlynningu
með trúnni þú hefur engu að tapa
ef ég hef rangt fyrir mér og við erum í raun komin af apa
þá áttirðu pottþétt ekki verra líf
með trúna sem þína hlíf
en ef án hennar þú hefðir lifað 
það með vissu ég get skrifað
reyndar er ég viss um að ef þú lætur á þetta reyna 
getirðu fullvissuna aldrei kallað seina
ef ég hef rétt fyrir mér
að um tvenn öfl sé að ræða í heimi hér
hart sé að vera mitt á milli
en einn þig hvern dag með boðum gylli
sá þig blekkir 
fýsn og veikleika mannsins vel þekkir
hann reynir okkur á ýmsan hátt að tæla
ég kann aðeins eina leið, hann burt að fæla
með Jesú þér við hlið
honum þú gefur engan grið.
Ef sannleikann ég segi
hvaða leið heldurðu að sál þín beygi 
erfiðast er að fara beint
frá þeim vegi er þó greint
sem hinum eina rétta
leiðin þó ekki talin sú mest slétta
hvert ferð þú er dauðinn kallar
þar sem konungur illgjörða ráð sín mallar
þar sem ríkjum ræður eilíf kvöl
meiri en allt það böl
sem í líf þitt mögulega kæmist
hvert ferðu er líf þitt tæpist
ég valdi hverjum ég vil fylgja
og veit án þess að dylgja
að ég fer þar sem gleði ríkir um eilífð alla 
er ég heyri minn ástríka föður kalla
Með honum þú ert betur settur en án hans
hann sem elskar líf hvers manns
ef hann er til 
er þá ekki betra að lifa með hann sér við hlið
ef ekki þá breytti þetta engu þú áttir allavega líf sem var gott
bjart og hamingju hlið hollt
en ef hann er til og þú honum hafnar
þú hittir þann sem í kvölina hvern dag safnar.
Hvers vegna að taka áhættuna
er það þess virði að leika sér með hættuna.
Þá gætirðu ekki til baka snúið 
vítið aldrei flúið.
Hvers virði er að þurfa allt að sanna
vera of stoltur mál þetta til að kanna? ]



[ Er það hamingja eða vonleysi
að koma að rúmi sínu tómu 
á hverju kvöldi
og finna fyrir ótrúlegum tómleika
sem étur upp alla ástarþrá sem býr innst inn í mér?

Er það hamingja eða vonleysi
að kynnast honum betur
hverja helgi
og finna fyrir yfirþyrmandi áhugaleysi
sem étur upp hjartað mitt á 10 mínútna fresti á laugardagskvöldum?

Ef svo er þá er ég áhugalaus... ]



[ Ég get orðið eins og manneskjan í næsta húsi við þig.
Ég get orðið eins og manneskjan sem ber út blaðið í hverfinu þínu.
Ég get orðið eins og vinufélagi þinn,þessi skemmtilegi.
Ég get orðið eins og söngvarinn sem heyrist í útvarpinu
Ég get orðið eins og sá sem fer að heiman og heim.
Ég get orðið eins og manneskjan sem varð fyrir  stríðinu,
Ég get orðið eins og sá sem er í bútum við vegkantinn.
Ég get orðið eins og sálin sem yfirgaf heit malbikið og brunnið grasið.
Ég get orðið eins og þú,sem bíð og vona,að það komi ekkert fyrir mig. ]



[ Ogedslegt og passar ekki 
i pusluspili Guds
komdu ut og læstu a eftir ter
leyfdu teim ad horfa 
leyfdu teim ad dæma
leyfdu teim ad drukkna og deyja 
i villu sins eiginn hugar. ]



[ vid hugsun birtist tilfinningin
longun til ad opna hjartad 
uthysa ollu sem tad ber
til ad fegra huga hennar

vid sjon birtist freistingin
longun i snertingu og astridu
til ad gefa henni mig alla
og fa hana til baka

vid sorg breytist asrtidan i hatur
longun til ad breyta ollu tessu goda 
taka tad i burtu tvi nu, 
nu eydileggur tad hjartad
nu vef eg um mig hugsanir 
sem gleypa huga minn og breyta mer
nu geymi eg biturd og hatur

eg stend ein eftir med tad besta sem eg atti, brotid milli handa mer 
hjarta mitt tomt og heilinn i fokki ]



[ Fallegt ljós skein inn um gluggann
minn eftir að ég hitti þig.
Og ég vissi að það ljós var 
komið til að vera.
À því augnabliki var eins og 
þungi og dimma fortiðar hirfi.

Þú togaðir mig upp á yfirborðið
og bjóst til manneskjuna sem
ég er í dag.
Allt var fallegt og gott og
þú gerdir mig ad fallegri 
Blómarós sem þú ein áttir.

En síðan komu þykk rigningarský
yfir þig sem ég reyndi að
toga þig út úr.
En þú vildir standa ein í
rigningunni sem aldrei hætti,
og þú stóðst þar ein þótt ég var þar.

À meðan við stóðum í rigningunni
kom skært ljós sem þú blindaðist
af og þú gekst í burtu.
Þú eltir og eltir en vissir 
ekki hvers vegna.
Og ég horfði á eftir þér.

Að lokum gekst þú inn í 
hús sem þér þótti svo fallegt.
En allt í einu varstu lokuð
inni og allt varð grátt.
Og ég stóð úti og drukknaði
í rigningunni sem aldrei hætti. ]



[ Have you ever had an glimp in your eye?
- from watching the sun?
I have, ´cause you are the glimp, made of fun
you're like an angel, from the sky ]



[ Nærvera þín fær blóð mitt til að hitna
Fegurð þín veldur augum mínum glýju
Kossar þínir fá hörund mitt til að svitna
en orð þín..  ..orð þín valda hjarta mínu óumræðanlegri hlýju ]



[ ...........Ég sé mig sitja 
á móður jarðar skauti
ilmur hennar róar mig
endurnýjar  sálartetur 
leysir flækjuhnúta.
Sólin skín og vermir 
Inn að hjartarótum
Alsæl er ég, á þessu andartaki.
Einstaka ský sem siglir
  -Í bláma himins.
Andvarans blær sem snertir
Ljúflega hár mitt
Sindrandi vatn sem líður
niður hlíðina
hvíslandi til mín:
?hvenær kemurðu heim??
Fjöll islands gnæfa yfir
Staðfesti, styrk og trú
Krafturinn er þar
 Sem hvergi annarstaðar
Island er land kyrrðar
Orku og þroska
  -Landið mitt
Fuglarnir syngja gleðitóna
Þakkargjörð skaparans til
Ég er sem í draumi
Samtvinnuð öllu sem ER
-	Gamla Frón 
Hve lengi enn verð ég 
Að láta mér nægja 
að dreyma? ]



[ kaldhæðni lífsins er...
með ólíkindum
misjafnlega heppnuð
eins og gengur.
Tillitsleysið og grimmdin
Ganga á víxl
Um götur ánægjunnar
Þegar síst er von.
Slá um sig með 
Tvíeggja sverðum
Tálvona og svikum
Armæðu fátæktar 
gatslitin loforð
á gullnu fati
ríkidæmis og gljálífis
mannhraka metnaðars
botn tilverunnar
illskunnar leðju
   - er náð. - ]



[ Í fjölbreytni ykkar eru þið flestir af okkur,
og þótt annað klikkar,var guð þar góður kokkur,
og hann kolli kinkar til ykkar,
þegar ekkert er eftir af okkur. ]



[ Það er hátt,svo klifur getur brugðið til beggja vona,
og efst blásvartar brúnir,sem úr fjarlægð sem eru svona og svona,
en keppa samt við húmið um myndir.

Þar eru óskasteinar,þar eru stórir klettar,og skriður.
sem hátt og stórbrotið renna á leiðinni niður.
en inn á milli aðrir steinar er fela allar syndir.

En þar er líka kyrrð til að leita inn á við,
og unaðs lækur sem gefur hverri sálu frið.
fyllir orku,setur hvern á miklu hærra svið
en farið hljót í berginu til að trufla ekki samræmið.

Hvar er ekki fegurð þín á hverjum fleti,
sem blóm er lifnar stöðugt,í hverju feti
milli ljósa í kletti.
Loft þitt var fjalli blandað, 
Og æðar þess þrútið bermál,sem ég að mér anda,sem víddin þín inn í mér ]



[ Eftir að ég sá veröldina í 
lit kom skuggi fortíðar yfir mig.
Tilfinningarnar sem ég hélt að 
væru horfnar komu fljuandi eins og
dökkt ský yfir mig.

Ég blindaðist af skæru ljósi 
sem ég hélt að væri til mín
en elskan mín það var til þin.
Þegar ég hugsa til þín,
er aðeins eitt sem í mér hvín
og það er fyrirgefðu ástin mín. ]



[ Til Afríku skal Aðalsteinn!
í öllu sýnu veldi
flýgur að morgni alveg einn
og lendir seint að kveldi.

Í Afríku er góður siður
að innfæddra manna mati!
túrista að brytja niður
og bera þá á fati.

Með Aðalstein gosa gætu þeir!
lent í heljar miklum vanda
þeir þyrftu að vera þrjátíuog tveir
ætli þeir tröllinu að granda.

Með hvalskurðarhníf og spjót að vopni
þeir brytjað gætu hann niður!
þó óttast ég mest þeir magann opni
svo grúturinn flæði niður.

Þá drepsóttir fljótt myndu landinu eyða
þótt í dauðanum Aðalsteinn suði!
hættið mig nú að skera og meiða
og gerið mig heldur að GUÐI!! ]



[ Eldurinn hér inni logar
dauðar rósir þú til mín togar
ekki fara þar inn á stjá
viltu heldur vera mér hjá

Það gæti komið sprenging og mikill kraftur
og að þú komir aldrei út aftur
ég vil ekki þurfa horfa upp á þig deyja
því þögnin hefur ekki mikið að segja

Bíðum þar til bálið deyr
ég hef ekki orku í meir
ég stend og upp til guðs bið
því rósirnar mínar gætu lifnað við ]



[ Í krampa grænum,og götuljósin gráta
Grípur um sig tilvistakreppa
Á gatnamótum alls er við skiljum
Viljum við þessa sjón í kuldalegum trekki,
fjarri öllu sem nýtilegt er? ]



[ Ó mamma mía
Þú ert pabbapía
Og þegar ég borða þína pizzería
Flýg ég upp til skýja

Dadamm...

Þú lest fyrir mig bækur
Og þú lest fyrir mig ljóð
En að berja mig er orðinn kækur
Og að kalla mig viðbjóð

Dadamm...

Óóó, óóó, óóó Austin Powers
Come and rescue me
Because I need your powers
Too set me free

Dadamm...

En árið 1971
Gerðist dálítið
Kenny kom og barði mig út í eitt
Og þú komst og bjargaðir mér (skrýtið)

Dadamm...

Óóó, óóó, óóó Austin Powers
Come and rescue me
Because I need your powers
Too set me free ]



[ Ég sit við gluggan,
Götuljósin varpa daufri birtu á fölt andlit mitt.
Ég trúi vart því sem ég sá!
Glataður ertu mér,
farin mér frá!

Sú daufa von um ást frá þér víkur hjarta mínu úr,
sú daufa von um umhyggju víkur sálu minni frá!
Sú daufa von um veika ást er löngu glötuð mér.

Líf mitt tekur nýja stefnu um hinn langa lífsins veg,
og það eina sem til huggunar ég hef, er ljósið frá götuljósunum,
sem varpa daufri birtu inn um gluggann minn!

Aldrei aftur mun ég öðlast þessa tilfiningu!
Aldrei aftur mun ég sjá þig!
Aldrei aftur heyra þýðan málróm þinn,
heldur útiloka mig frá ummheiminum! ]



[ On the rainbow sit an angel
this angel is whatching you
he carries about you
want to do enything just for you
  he loves your eyes
  he loves your tongue
  he loves your taste
  he loves your body
  he loves you more than everything in the whole world
because this angel is...
...ME ]



[ rennur mér úr greipum
sem vatn úr blautum reipum
vil ekki ennþá gleyma
því læt ég mig alltaf dreyma...

um... þig...

...

sætasta brosið á jörðu kveður mig bless
furðulegt hvað þú virðist enn svo hress
eins og þú hafir ekki saknað mín neitt
...ég man þá tíð þegar við vorum eitt...

sál þín fögur kallar mig til þín enn á ný
en hvernig sem ég reyni er allt fyrir bí
sorgin hljómar enn um svartar nætur
...ég kvíð þess að vakna og fara á fætur...

til að... uppgötva að þú ert ekki hér
þú hefur ennþá hjartað í þér
...meðan hjartað er hálft í mér...

...

sofðu sætlynda ástarsorg
skríddu yfir borg og torg
upp til mín í mikla hlýju...
ég hugsa enn svo mikið til þín
vona að þú ratir leið til mín
aftur og enn að nýju...

elska þig og sakna þín svo mikið
og myrkvast aftur fyrir vikið.

...uppgötva alltaf að þú ert ekki hér
hvern morgun hvílir sorgin í mér
meðan hjarta mitt sefur í þér... ]



[ ...konan hallar sér að manninum á afskekktri strætóstoppistöð og hvíslar undurlágt í eyra hans. heit ástarorð, loforð um nýjabrum í kynlífinu og ferskleika í matreiðslu. maðurinn brosir, hallar sér að konunni til baka, lofar hreinleika í bílskúrnum, alnuddi á kvöldin og rósum á fimmtudögum. þau brosa. í bland við fögur fyrirheit og rómantík í loftinu svífur fersk kvöldgolan um hörund þeirra, svo þau hjúfra sig saman og halda í sér hita. strætisvagninn kemur eftir fimmtán mínútur en þeim finnst það of stuttur tími. þau vilja gleyma sér í faðmi hvors annars og ímynda sér að giftingarloforð þeirra verði loksins að veruleika.
...strætisvagninn kemur. á rúðunni sést lítill feitlaga krakki fletja nef sitt á henni og glápa opinmynntur á parið haldast hönd í hönd inn í vagninn. hann er aðeins tólf ára gamall, hefur séð sitthvað á þessum fáu árum og hefur fetað sín fyrstu spor á lífsbrautinni. foreldrar hans hafa skilið að borði, sæng og börnum, kuldi ríkir í ættinni gagnvart honum, því einkunnir hans og líkami hafa bæði hrapað síðustu mánuðina. hann finnur ekki rómantíkina í loftinu, kvöldgoluna sem skríður ísköld inn í vagninn, né hlýjuna í hjartanu. hann veit að ástin mun aldrei endast. ást sem hann mun aldrei fá.
...bílstjórinn brosir breitt við andlitum turtildúfnanna. hann veit fyrir víst að þau munu fara heim, kveikja á kertaljósum, hlusta á huggulega tónlist og elskast á þann hátt sem hann sjálfur hafði gert forðum. ekki lengur. í huga hans kemur upp minning um ljóshærðu konuna, konuna sem vaknaði upp með honum á morgnana, kyssti hann svo ofurljúft, lagaði örin á hjarta hans og gaf honum allt sem hún átti. allt það stutta líf sem hann endaði sjálfur eina kalda haustnóttina. lítið tár í hvörmum hans kólnar og rennur út kinnina í kvöldgolunni. hann þurrkar það af og harkar sorgina af sér. keyrir enn og aftur af stað út í kólnandi haustnóttina. sömu nótt og áður.
...strætisvagninn rennur ljúft áfram. byggingar þeysast fram hjá og einstaka tírur berjast veikar við myrkrið sem hratt skellur á. díselfnykur vagnsins hverfur í fjölbreyttri lyktinni af hinum farþegunum, ilmvatnslyktinni af dömunni fyrir framan, hestafnyknum af gamla karlinum til vinstri og andremmunni af skrifstofumanninum fyrir aftan. öll eru á leiðinni heim. heim til konu og barna, heim í kakó og tertur, heim í einmanalega íbúð eða heim til ókunnugs daðrara.
...ég horfi á háls fögru konunnar fyrir framan mig. hár hennar er ljóst og liðaðir lokkarnir eru bundnir saman í gylltum kambi. hún snýr sér við og brosir við mér. opnar munninn og segir undursamlegri röddu: ?ég var hérna líka fyrir 40 árum?.
...skyndilega breytist bros hennar í angurværan svip, hrukkur sem voru ekki áður dýpka og setja svip sinn á þetta sorgmædda og fagra andlit. hún snýr sér við og horfir fram í vagninn. döpur ýtir á bjölluna og stendur varlega upp. aflvana gengur hún áfram, á stirðum og viðkvæmum fótum, kyssir bílstjórann létt á kinnina, stígur út í myrkrið og hverfur.
...sé að parið er byrjað að kyssast og strákurinn farinn að spila leik í nýja gemsanum sínum. gamli hrossabóndinn og andfúli skrifstofumaðurinn hafa horfið en ég sit hugsi og kaldur eftir. kvöldgolan hefur aukist til muna síðustu andartökin og framkallað frosttár í hvörmum mínum...
...síðustu andartökin fyrir slysið heyrði ég auman grátur fremst úr bílnum. svo man ég ekki meir... ]



[ til hliðar við raunveruleikann ráfa ég núna
eftir að hafa brennt enn eina fjandans brúna
til viðbótar við öskuhaugana að baki mér...
styrktarbitar í sálinni löngu farnir að fúna
og haldreipið slitnað eftir að ég missti trúna
og hlýja sólin skín ekki lengur hér...

vonaðist eftir að finna slóðina til baka
en efasemdir í huga mér ennþá vaka
til þess eins að kvelja mig og pína...
hleyp yfir gil og hoppa milli þaka
vona að svartnættið muni mig taka
til að ég muni sorg minni týna...

máninn skríður á himninum ? bjartur og skær
virðist svo glaður ? brosandi fagur og vær
en hann er aðeins endurskin sólar...
sólin skapar allt ? allt líf frá henni orku fær
fegurð ? norðurljós ? stjörnur ? hún skapaði þær
norðurljósin dansa sem bláir kjólar...

...

nú er sólin farin ? sál mín situr marin
því ég var máninn ? heimski bjáninn
og helvítis fáráðlingsdrullufól
....þegar þú varst mín eina sól...

án sólarljóss mun máninn aldrei skína framar
dvelur í myrkrinu ? sem um leið allt lamar
þú varst mín sól ? þú varst mín gleði
nú ertu farin ? og ég er farinn á geði
ég skein aðeins vegna þín
nú kemurðu ekki til mín
...nú er myrkur á Mánafold...

...

norðurljósin skína áfram fyrir aðra
en ég var alltof mikil helvítis naðra
fyrir mér mun myrkrið ríkja hér æ
þangað til langþráðan frið ég fæ
þann dag sem að ég mun sökkva í sæ...

norðurljósin hættu að skína í kvöld
myrkrið er eilíft ? og tilveran köld...
...og þunglyndið fær á ný sín völd...

spegilmynd mín virkar ljótari en hún var
því breiða bros mitt er ekki lengur þar
á hjartanu blóðríkt og fjólublátt mar...

...

norðurljósin skína aldrei framar
þunglyndið gleðina lamar...
ég sakna þín svo mikið...
...og myrkvast fyrir vikið... ]



[ I.

Ekki er enn komið hádegi
en bekkurinn er þétt setinn
og kennarinn í essinu sínu.

II.

Ef það hefur ekki fúnksjón
þá mun það ekki fúnkera
segir fúnkrektorinn
sem var klipptur úr Godardmynd
? ég veit hvað er þung lykt inni hjá honum,
eins þegar er vor í lofti,
ég veit hvað eru þung húsgögn inni hjá honum,
eins þó þau væru öll fjarlægð,
ég veit hvernig hann hefur murkað sálina
úr konunni sinni.
Það eru ekki augun sem ljóstra upp um hann,
enda merkingarlaus eins og annað,
það er samhengið sem þau standa í.

III.

Hvers vegna finnst mér eins og
pabbi sé að ávíta mig?

IV.

Við töfluna stendur kennari,
veður ask og eld
fram og aftur
og útskýrir sálarkrísur sínar fyrir nemendum,
sem reyna að tileinka sér þær.
?Mér finnst ég sjálfur svo lítils
virði,? segir kennarinn, reyndar í
öðrum orðum, ?mér finnst ég svo
lítils virði og tekst aldrei að úti-
loka að ég hafi alveg rangt fyrir
mér og sé í þokkabót vondur maður.
Nú er ég hættur að drekka og
ef til vill farinn frá konunni
minni en finn samt engan frið.?
Hann mun engan frið finna,
sálarhvalirnir, heilahvelin og Ahab
skipstjóri þurfa hvert á öðru að
halda.

V.

Gættu þess bara, strákur, að hleypa
ekki öðrum inn í ljóðin þín. Þú
ert nógu andskoti margir sjálfur.

VI.

Krakkarnir vilja þóknast kennaranum.
Konan hans valdi jakkann á hann.
Hann er stríðinn til augnanna og
nærvera hans er hrekkjabragð því
hann er nákvæmlega á þann hátt
meðvitaður um eigin kynþokka.

VII.

Ég stekk upp á borð gríp flúrperu, brýt í tvennt og rek prófessorinn á hol með báðum helmingum, næ valdi á kennaraborðinu og kem hinum í opna skjöldu. Við munum rústa raunvísindamönnunum, haha! Rústa þeim!

VIII.

Áhugaverð glæra og áhugarvert handapat,
herra kennari prófessor,
áhugaverð kenning ef um kenningu er að ræða
en fer það fram hjá öllum nema
mér að fallegasta manneskjan í
heiminum er hér inni og nú er
hún að laga til á sér frumspekilegt
hárið?

IX.

?Er ég að þreyta einhvern, eigum
við að taka okkur pásu??
? enginn svarar enda heiður og
frami í húfi og enn er samband
fólksins hér inni eins og nýfallin
fönn og enginn hefur stigið í
hana svo best að segja ekki
múkk enn og kennarinn brosir.
?Ljómandi þá höldum
við áfram?
og það
kyngir niður snjónum.

X.

Hann er að móta mig,
hann er að gera mig,
hann er inni í mér
og ég vildi að yrði getnaður
en augun í honum eru
eins og hann hafi látið
taka sig úr sambandi.
En ekki hætta.

XI.

Neinei, þú veist, það skiptir ekki öllu
máli að ég, þú veist, að fá
fullnægingu. Mér finnst fínt að
hjakkast bara svona með úreltri
hugmynd í einn og hálfan tíma,
hugmynd sem reyndar stendur ekki
? ég er hérna bara til að drepa tíma.
Geturðu samt farið úr jakkanum
í næstu viku, mig klæjar svo
undan ullinni.

XII.

Kynþokkafulla miðaldra ítalska prófessoran
í leðurstígvélunum, sem kenndi
Bergson og útskýrði í fyrsta tíma
að andmæli yrðu ekki leyfð
því heimspeki hennar væri
persónuleg og andmæli væru
því persónulegar aðdróttanir
? ég hefði aldrei þorað að
ríða henni en stofan var
mettuð af ferómenum og testó-
steróni og stelpurnar voru
hundvotar líka. Ég kom
samt aldrei aftur þangað
enda hlynntur því að beina
kynhvötinni í
aðrar áttir, frjórri.

XIII.

Spurningar?
Og nemendurnir setjast ofan á
? þeir eru samt feimnir,
setjast ofan á og bæra sig
með lokuð augun, taka
í örskotsstund svolítið
stórt upp í sig en leggjast
aftur um leið og það er af-
sakanlegt, kannski á fjóra
fætur og biðja: Farðu inn í
mig. ? Ekki upphátt, segjum
ekkert upphátt, kennarinn
dokar við og einhverjir óttast
hann hafi lyppast niður.
En það er öðru nær þegar
hann snýr stoltur aftur,
ryðst af áfergju fram, rífur
meira að segja svolítið í
holdið, glottir þegar nemendurnir
kveinka sér, tekur hann út og
stingur í munn nemendunum
þar sem hann fær það
? glottandi því hann gefur
sig ekki ? nemendurnir
kúgast en kyngja.
Fátíður er getnaður í gómi.

XIV.

Neyðarútgangur.
Slökkvitæki,
óáhugaverð kenning,
neyðarútgangur,
getum við ekki gert gott úr þessu?

XV.

Cunnilingus.
Ég man einn kennara sem
lagði mig í keng með tærnar
yfir haus og gerði á mér
cunnilingus. Mér, ég er strákur.
Ástúðlegt? Nei en fagmannlegt.
Vel gert, svo vel að ég hélt
um hríð að ég væri ófrískur
en það var náttúrulega fjar-
stæða. Og þetta fór aldrei
lengra, hann er ekki sambanda-
maður.

XVI.

Reynum að sitja hér í heilan
dag og læra ekkert sem við
höfum lítinn áhuga á
heldur segja bara það sem
hvert okkar hefur brjálaða,
hamslausa, gagnsúra ástríðu
fyrir.

XVII.

Til er nemandinn sem þykist vera sömu skoðunar og þú í hverri samræðu, eða þykist í öllu falli skilja og samþykkja sjónarmið þín og rök en er alltaf, þegar ána ber að ósi, þegar til kastanna kemur, sömu skoðunar og kennarinn. Hann útskýrir fyrir stúlkum úr öðrum faggreinum að afbygging sé áhugaverð en því miður alltof helvíti súbéktíf.

XVIII.

Kennarar kunna þeim vel sem ætla
að verða næstum alveg eins og þeir.

XIX.

Ha!?
Skrifaði ég undir yfirlýsingu um að hafa
áhuga á þessu!?
Ég er nú hræddur um ekki.

XX.

Það þarf ekki styrjöld
til að leggja alla tilveru manns í rúst.
Settu hann bara niður í samfélagi
þar sem ætlast er til að hann geri
eitthvað allt allt annað en hann
er góður í ?

XXI.

og vaknaði einn morguninn í
hópi annarra barna sem hrópuðu
?stórfiskur? og hlupu fram og aftur.
Sjálfur var ég góður í skák eða svona
ágætur.
Hljóp samt, reyndi að fóta mig.

XXII.

Verð að halda hæð,
verð að hreyfa mig lóðrétt,
dey ef ég hugsa bara lárétt,
dey.

XXIII.

Það er ekkert pláss fyrir bleyður
í mínum her.

XXIV.

Feiti kennarinn í fráhnepptu
skyrtunni virðist líka geta
gleymt líkama sínum og flytur
fyrirlestur eins og hreinn andi
skinka.

XXV.

Skilningur! Jibbí! Ég fann skilning!
Manneskja! Hér! Ljúflingur
Yndisson frá Skíri, líffræðingur og
heimspekingur, starfar merkilegt nokk,
sem manneskja, á sömu sviðum /
bylgjulengdum og ég. Semsagt, nógu
margt var áþekkt til að um raun-
verulegan skilning væri að ræða.
Það var nógu sameiginlegt landslag í
okkur til að við vorum í raun að lýsa
sitthvorri reynslunni þegar ég talaði um
að finna kraftaverkapunkt en hann um þörfina á að halda hreyfingu.
Hvar fundum við skilninginn? Þar
sem við höfðum báðir stungið af sama
fyrirlesarann og undið okkur út fyrir.

XXVI.

Eins og Íslandsvinurinn Ludwig Wittgenstein kenndi þá er farsælasta lausnin á virkilega erfiðu vandamáli að hunsa það. ]



[ Alfarið ein
á gullsleginni strönd 
Endurminninga.
Hvert andartak
er sem ofið í sekk
Hins undarlega
sem á eftir mér gekk
á óvissunnar engi,
þar sem ég fékk
Víðáttubrjálæði,
hins einmana
Förumanns.
Himinninn gleypti mig
Björgin ógnuðu mér
Lækirnir reyndu 
Að drekkja mér
...Ég hætti að minnast
Mundi allt í einu....
Að strönd minninga minna
var einu sinni grá.
Eg hafði bara,
 Málað hana gullna. ]



[ Þegar örvar sársaukans hitta
 sem harðast, og splundrast 
í þúsund örlitlar agnir og
hjarta þitt engist af kvölum.
Þá ertu ekki langt frá sjálfri þér,
eitt andartak og þú munt sjá
fortíðarinnar braut í heilu lagi.
Tær sem spegill sálarinnar eða
sem lindin djúpa og dulúðga.
Vertu hugrökk og flúðu ekki
Af hólmi sjálfsþekkingar.
 Mættu sterk andliti sjálfs þíns
Framtíðin skorar á þig
og bíður viðbragða þinna.
Því líf þitt  liggur hér 
og orsökin fyrir því
hver þú raunverulega ert.. ]



[ með brjóstið á röngunni 
og þig hvílandi á því
eins og dauðan fugl

tek ég daginn af 
brotthættri nákvæmni
í veikri von
um endurvakin vængjaþyt ]



[ Eitt andartaks gáleysi
Er nóg........Eitt orð
til að eyðileggja heilt líf.
Heilt líf sem tekur 
að þurrka út eitt orð.
Hvílíkur máttur.
Eitt augnatillit sem
Uppörvar eða dregur niður
Eitt orð sem blessar eða bölvar.
Við höldum að við getum ekki neitt.
Höfum engin áhrif.
Eða séum ekki völd að neinu.
Opnum augun og sjáum,
Hlustum og heyrum
Tölum orð sem óma.
Gjörðir okkar birtast 
Í fótspori okkar.
Við sjáum þær ekki alltaf 
Því við hröðum okkur áfram
En þeir sem koma á eftir
Sjá þær og hnjóta yfir þær.
Við höfum máttinn
Og kraftinn til .
En nýtum það ekki sem skyldi. ]



[ Fallinn er ég 
í stríðinu langa,
og mitt rauða blóð
lekur um mína vanga

Svo hraustur herdáti
var ég og stoltur 
af mínum heiðri og aga.
En núna ligg ég dauður á jörðinni 
með sverð í maga. ]



[ Í helli ég bý
og brugga þar seiði
og flýg á mínum galdrakúsi 
langt fram á heiði.

Ef ég er reið,
ég get breytt þér í hross
og ef þú vilt læknast 
þá gefðu mér koss! ]



[ Karlinn í tunglinu
situr einn og veiðir,
og horfir niður á jörðinna 
þar sem fólkið vanda greiðir.

Karlinn í tunglinu
kann sitt fag
og tautar með sjálfum sér:
veiðin gengur ekki vel í dag. ]



[ Ef þú hefur
kærleika og ást
skaltu ekki kveljast,
því einn af þjónum Drottins Guðs
skalt þú þá einnig teljast. ]



[ Hann gengur eftir götunni,
með úfið hár og er í óhreinum fötum.
Heldur á flösku í hendinni, 
hann brosir, hann er glaður. 

Hann veit ekki hvert hann fer
eða hvar hann endar,
því hann á ekki heimili,
samt syngur hann. 

Hann á engan síma, 
það hringir enginn í hann.
Hann á enga fjölskyldu,
hann er einn, 
samt syngur hann.

Kannski er hann glaður
glaður því hann vaknaði í morgun,
vaknaði og fær að lifa enn einn dag. 

Það vill enginn sjá hann
allir líta undan
enginn talar við hann,
sumir hlægja að honum,
sumir eru hræddir við hann,
Samt er hann glaður.

\'Eg horfi á hann og hugsa
kannski átti hann konu
líka kannski börn.
Kannski var hann einu sinni
eins og ég og þú.

Kannski þarf bara lítið skref, 
lítið hliðarskref 
og tilveran hrynur.
Kannski var það missir,
kannski var það skilnaður,
kannski var það fíkn, 
kannski eitthvað annað.

En ég veit að einu sinni
var þessi maður lítill,
lítill í vöggu eins og hin ungabörnin,
þá var hann kannski líka glaður. ]



[ Lækjarbakkavísa


Ljúft niðar Lækur um grund
Lýsir himininn sólin
Straumurinn gleypir mig um Stund
Stíflast öndunartólin

Ég sé þig, ég sé
Og stjörnur glitra bjartar
Ég sé þig, ég sé
Öll sjón mín sér svartar

Klettur á botni, Kallar til mín
Kerlingin bíður heima
Leiðinleg, Ljót, bitur í sýn
Langar mest að gleyma

Ég sé þig, ég sé
Opna arma mína af löngun
Ég sé þig, ég sé
Haltu mig í þínum öngum

Heima Hef ég stúlku og strák
Hvolp, kött og dreka.
Ekki Bætir Bíllinn úr skák
Bilaður og með leka.

Ég sé þig, ég sé
Kalt vatnið um mig þýtur
Ég sé þig, ég sé
Kuldinn í vatninu bítur

Þið þarna yfirborðsfólk
Þiggið mína kveðju!
Best væruð Brennd eða skotin af hólk
Eða Bituð sundur af sveðju


Ég sé þig, Ég sé
Ég sé ekki mikið lengur
Ég sá þig, Ég sá
Svona eins og gerist og gengur.

Drukkinn ég Datt út í hyl,
Djöflar að mér hlógu.
Mér Finnst það Fínt og segi nú skil
Við Líf mitt Líkt og aðrir sem dóu. ]



[ Ég dansa!!!

Ég... Ég dansa!
Ég dansa við ljósin!

Ég... Ég dansa!
Ég dansa við ljósin!

Ég dansa við ljósin!

Ég dansa við ljósin!

Taktur!...

Ljós!!!...

Grípur mig!!!...

Og ég dansa!!!...

Ég dansa við ljósin!!!!
Ég dansa við ljósin!!!!

(á einhver E?)

Ég dansa við ljósin! ]



[ Heppnin mín er Humar

Heppnin mín er humar
Og hún fór frá mér í sumar
Svo ef þú Lánar mér Lukku
ég skal Launa þér með tómri krukku.

Gull ég gæfi fyrir
svo gætu blásið byrir
Brennisteina og kalt blý
ef þú búta vilt mig niður á ný.

Þú skapar, þú eyðir
þannig skilja vorar leiðir
Ef þú vilt þá get ég riðið
En það getur jú þannig séð biðið.

Ég elska og því er
ég var og ennþá er ég hér.
Ég hata, hví er ég þá enn?
Hata ég og elska alltaf í senn?

Ég er krufinn, klofinn 
Og úr klettum saman ofinn
En innra mjúkur og vel marinn,
mikið og oft verið laminn, barinn. ]



[ Ljúffengt Leyndarmál

Tómt og þögult, Tímalaust
Í Tómleikanum hóf hann raust,
Hristi Höfin og skapaði
Himininn sem stendur enn
En hann Trylltist og hann Tapaði 
Tilvistinni fyrir menn.

Eldinn sem að Undir býr
Og tímann sem að heimin snýr,
Kraftinn sem í Klettum er
Kaldan ís sem frystir oss
Og Logandi Ljós sem aldrei fer 
Líka mig, hans allramesta hnoss.

Í Djúpu myrkri ég Dvel
Í Dimmum stað þið kallið hel
Fyrir það sem Ég Einn veit
En hvorki menn né mannabörn,
Því Þegar ég fyrst hans andlit leit 
Þá vissi ég að viskan var vörn.

Guð vildi fylla Geiminn
Og Gerði því allan heiminn
En Brotabrot var það Besta
Byggingin tók ekki meira,
Segi það Satt, þetta var það mesta 
Sannleikan má þó enginn heyra.

Shhh... og hlustaðu á Ljúfeng Leyndarmál í myrkrinu ]



[ Með Ljóðum


Úr Ljóðum fæði ég Líkama
Með orðum Menn fá vit
Hugan geri úr Hugsunum
Hjartað úr rauðum ástarlit.

Frá Skilning kemur mín Sköpun
Í Bragarhátt fær Bit
Afglapar úr eftiröpun
Endurtekningin gefur hnit

Með Hrifningu verða Himnar
Úr Líkingu er Ljóð
Tímin ljáir Taugarnar
Takturinn er þess heita blóð.

Ég Hef með Höndum gert nýtt líf
Ég Fæ Fram Sorg og Sátt
Varla mín mesta snilldarsmíð
Megir þú vita hvað við er átt.

-------GÆOERIGE------

Persónugervingin er fyrir Píkur
Myndgervingin Málhelt
Rómantíkin er fyrir Rónaklíkur
Raunsæjið er steingelt
Afl mitt er orðið
Ég legg það á borðið
Ég er ekki nýr en ekki gamall
Ekki fátækur og ekki aðall
En í Bókmenntastefnum þar Bý ég ei
Við slíku Bulli ég segi nei...

-------algjeijgfa-----

Þú ert Hauslaus Hungurálfur
Hugur þinn er trylltur kálfur
Með Trompi ég Teygji
Tímann ég beygji...
En sjálfur er ég rétt svo hálfur.

Þú ert Álka á hálum ís
Áttir þú að éta grís
En Gúmmí ég Gleypi
Gullið er reipi
Ég á nokkrar mýs og eina dís.

Fokka þér Merking 		(Fukka þér Fátækt)
Fokka þér stíll         		(Fukka þér þú)
Fokka þér kerling    		(Fokka þér heilsurækt)
Fokka þér skríll       		(Fokkuð ertu nú)
Fokka þér tík           		(Fokka þér staður)
Fokka þér rómantík		(Fokka þér stund)
Fokka þér ef þú ert rík! 	(Fokka þér maður)
Fokka þér pólitík      		(Fokka þér grund)

Fokka þér sjónvarp		(Fokka þér enska)
Fokka þér skáld		(Fokka þér gagngríni)
Fokka þér útvarp		(Fokka þér franska)
Fokka þér eitthvað sem rímar.(Fokka þér kímni)
Fokka þér karlar		(Fokka þér danska)
Fokka þér konur		(Fokka þér list og Elín hirst)
Fokka þér hópar og tíska og allt milli himins og jarðar!!!


Fokka þér orð

Dag aeoig  oaieh eoifg aowief iawfg eoifjaæ isoejffjfjjfæaoeirtj
Kljæliajekrljgæoaijseijgoiajoeijgoieajægoijaeæoijgíaejw
Eoigjeæowijgeagodigáwjeæoigjeaiojgeóijgæeoawijg
Eælakdgiealkdfaipoejgáweljgíajsgoiejrogijeaigjeáiogaei´jg
Oiejgæoieiæéjgoiejgoijegoiéjagæoijewgæoijeaæogijeaæiogjeaofgpije+gego
Egioehagæiehgoieagæoihjraeeieieieieifoiejhfgoiæehafoie... ]



[ Næstum því ljóð eftir næstum því mann

	Á miðju íslenska hálendinu þar sem hraunbreiður mæta jökulsvatni og rauð fjöll standa einmanalega upp úr fjallasandinum er staður sem heitir Hvergihér. Fyrr á öldum hittust tröllin þar við Hvergivatn á mökunartíma sínum þar sem yngri kynslóðin fann sér sína ævilöngu maka og gömul tröllahjón hittu gamla tröllavini. Síðan grilluðu þau kindur og staka menn á grillteinum upp við ströndina áður en þau héldu heim.
	Á eyjunum úti við vatnið hittist huldufólk hulið af ósýnileika-skikkjum á huldufólksþingi þar sem teningar voru kastaðir til að kveða á um dóm, umbun og refsingar. Eftir nokkra daga sneru allir heim ýmist kátir eða sárir og hittust ekki aftur á þinginu fyrr en fimm hundruð árum seinna.
	Undir sandinum eru smiðjur dverga sem nota eldfjöll sem fýsibelgi og smíða undraverða hluti úr skeggi konunnar, rótum fjallana, anda fisksins og hávaða kattarins. Þeir sinna pöntunum frá ýmsum guðum úr ýmsum trúarbrögðum og búa til eldingastafi, hamra, silfurboga, kerrur, míþrílbrynjur og margt fleira.
	Yfir himnunum þar sem sólin slokknar aldrei á sumrin en hverfur yfir veturinn búa fuglmenni í svífandi klettum sem eru holóttir að innan til að rúma hallir þeirra og híbýli. Þeir eru mennskir í útliti, bara stoltari, sterkari og stærri. Þeir svífa um á hafernavængjum og inn á milli skjótast þeir niður á þrjúhundruð og sextíu kílómetra hraða á klukkustund til að ræna mennskum meyjum sem hætta sér of langt frá byggð.
	En eins og Hvergi land og Hvergier og Hvergisést þá er Hvergihér hvergitil í dag og þess vegna ekkert meira heldur en drungalegur samhljómur í undirmeðvitund okkar allra. Í rauninni ættu þessir staðir að heita Áðurvar eða Ekkitil en þau nöfn eru þegar frátekin og í notkun af stöðum sem við getum heimsótt annaðhvort með sálarflakki, sterkum lyfjum, skemmdum mat eða með línudans á milli landamæra lífs og dauða. ]



[ Með þér
Líður mér eins og eggi
Of þunn skurn
Þú hefur brotið niður alla mína varnarveggi
Og allt traust mitt horfið er

Þú tekur mig upp
Kyssir á báttið
Ég brosi
Geri allt fyrir þig
Síðan þegar þú vilt
Kastarðu mér aftur
Vilt mig ekki lengur
Ég bíð þarna brotin niðri í von

Saklaust bros gegnum tárin
En þú sérð þau ekki 
Þú heldur að ég sé ánægð
Og tekur mig upp á ný
Kyssir á báttið
Svo ég brosi
Hef fengið þig aftur
Þar til þú kastar mér aftur
Endurtekur leikinn þinn
Sem ég ræð ekki við
Þú heldur að þú sért svo góður
En þar skjátlast þér
Ég brotna bara í smærri mola
Ég er ónýt ]



[ Ísland.

Fjörusteinn og fjallasteinn,
frosið þang og fífils fang.
Fiskurinn minn og ilmurinn þinn,
vonin mín og ástin þín.

Fjörusteinn,frosið þang
fiskurinn minn,vonin mín.
Fjallasteinn,fífils fang,
ilmurinn þinn,ástin þín. ]



[ Víkingur.

Lúsugt hár,bruggað tár,höggvið sár.
Litur grár,hugur smár,bitlaus ljár.
Augun tóm,mikinn róm,kvenmanns klóm.
Hjartað króm,tóman hljóm,landsins óm.

Lúsugt hár,litur grár,augun tóm,hjartað króm.
Bruggað tár,hugur smár.mikinn róm,tóman hljóm.
Höggvið sár,bitlaus ljár,kvenmanns klóm,landsins óm ]



[ Framtíðin er eins og stefnulaust fley.
Einhverstaðar út á hafi
Fortíðin eins og sokkið skip
djúpt í kafi.
Það veit eingin hvert fleyið fer næst.
Hvaða höfn verður fyrir valinu?
En skipin í djúpinu hreyfast ekki.
Við göngum að þeim vísum. ]



[ svartblár flöturinn undirstrikar dýpið
olíubrákin sýnir alla liti í einu
sólin endurspeglar síðustu geislunum
á óhreinum haffleti ? neðan við mig...

fölleit húðin undistrikar þreytuna
hegðunin sýnir hvernig mér líður
brosið endurspeglar síðustu gleðina
úr óhreinu hjartanu ? horfnu úr mér...

kemst aldrei til botns ? botns í mér
dýpið er kalt ? þori ekki að stökkva
hangi á brúninni ? skoða úr fjarska
manninn sem ég hef að geyma...

stefni á botninn
kemst þá kannski
að því hver ég er...
stefni á botninn
brosi þá kannski
þegar ég syndi upp...

nóg komið af því að hanga á brúninni
tími til kominn að stökkva í dýpið
faðma að mér þarann og ruslið á botninum
tími til kominn að breyta þessu öllu...

tími til kominn að breyta mér aftur...

tími til kominn að ná mér aftur...

gamla mér aftur...

því ég sakna mín...

tími til kominn að sökkva í dýpið...

tími til kominn að synda aftur upp... ]



[ Eins og sólin brosir þú.
Eins og skær stjarna glitrar þú.
Eins og rós í heiði blómstrar þú og dafnar.
En þú veist ekki...
Þú ert í blóma lífsins.

Eins og elding hrapar þú niður á kalda jörðina.
Eins og nótt að morgni hverfurðu burt.
Eins og dagar lífs þíns deyrðu út.
Og þú fattar ekki...
Þú varst í blóma lífsins, fíflið þitt.

Eins og gleði gærdagsins minnumst við þín.
Eins og birtu morgunsins söknum við þín.
Eins og öldur hafsins hvarfstu á brott.
Og við vitum...
Þú varst í blóma lífsins, elskan mín. ]



[ Lífið hefur fjölmarga liti
ljúft eins og eimaður hiti
en eitthvað
er það
sem þekkist í þessu riti
ekki með fullu viti. ]



[ Dreymin langar
að draga þig að mér
og hlúa að hug og hjarta
með augnaráðinu einu saman.

Kraumandi hugur og hjartans sál
þrá það svo mikið
að taugarnar
nötra undir feimnu óstyrku brosinu.

En ég get ekkert
nema beðið.
Þrjóskast við og vonað,
að þig dreymi líka.

Vonandi dreymir þig líka. ]



[ Hjartað sló mig út,
og datt úr takt.

Skyndilega birtist engill,
og blés í mig lífi. ]



[ Það var svo undarlegt

Og það var svo innilega skrítið

Ég hrópaði út í myrkrið

Ég hrópaði...

og ég hrópaði...

Ekkert augnablik trúði ég því að eitthvað myndi gerast

En allt í einu birtist lítil vera með vasaljós og spurði...

Áttu 9 volta batterý?

Ég teygði mig í reykskynjarann og sló brottför minni á frest... ]



[ Hún gekk til mín að ljósastaurnum og sagði:

Ég er systir þín

Hún var stór, falleg, með ljóst hár en ég lítill feiminn strákur og kunni ekki á stórar konur.

Ég skildi ekki orð af því sem hún sagði

--

Hann gekk til mín og sagði

Hún er systir þín

Ég var stór, fullorðinn maður, og ég skildi hvert orð sem pabbi minn sagði 

Á einu augbragði skildi ég afhverju mamma öskraði á pappa úr bílskúrnum og vildi ekki hleypa honum inn... ]



[ Til eru fræ, sem fengu þennan dóm:
Að falla í jörð, en verða aldrei blóm.
Eins eru skip, sem aldrei landi ná, 
og iðgræn lönd, er sökkva í djúpin blá,
og von sem hefur vængi sína misst,
og varir, sem að aldrei geta kysst, 
og elskendur, sem aldrei geta mæst
og aldrei geta sumir draumar ræst. 

Til eru ljóð, sem lifna og deyja í senn,
og lítil börn, sem aldrei verða menn. ]



[ Blundaðu nú barnið vært og rótt,
þú svífir um draumaheima.
Eitthvað fallegt þig dreymi í nótt,
er guðirnir hjá sér þig geyma. ]



[ Sofðu nú anginn litli,
sofðu vært og rótt,
hver veit nema draumadísir
þig heimsæki í nótt.

Ef til vill dreymir þig eitthvað
sem enginn í vöku sér,
megi það verða englar
og fríður álfaher.

Í faðminn hún mamma þig tekur,
huggar og þerrar þín tár.
Hún myrkrið burtu hrekur,
þig geymir um ókomin ár.

Í fanginu hans pabba þú hvílir,
kúrir í frosti og byl.
Í kuldanum hann þér yljar,
og leggur að hjarta síns yl. ]



[ Gott er að eiga góðann að,
einhvern sem að hefur
hjartað sitt á réttum stað
og trausta hönd þér gefur. ]



[ Silent stillness floating through my vains,
that bright new feeling only god explains.
My chains surrenderd,fell firmly on the ground,
they went with shame,are nowhere to be found.
No longer bound i walk to brighter days,
and the rocky road i finally dare to face.
Embrace that stillness if it comes to you,
and to your god be faitfully loyal´n true. ]



[ horfi skelfdur niður dökku djúpin
dreymi um að komast undir hjúpinn
finna hvar ég hvíli undir skinni
hvort ég leynist ennþá þarna inni...

stend við sjóinn sorgmæddur og sár
sendi niður bryggju lítið tár
horfi kaldur út á hafið rauða
hrollinn sem olli mörgum dauða...

hafið hefur margt sem ég hef núna
helling sorga sem að eru að fúna
dýpin öll sem eftir er að skoða
sjálfur hef ég úr litlu að moða...

tek mér tilhlaup ? bruna fram og stekk
titra er ég finn kuldann og sekk
undir býfum botninn hraðar nálgast
byrja sundið áður en ég sálgast...

skríð upp bakkann ? titra mig til hita
tennur glamra nánast niður í bita
þó húðin mín hafið nánast frosið
held mér takist ei að fela brosið...

kuldinn sem að þekur staðinn hér
kveikir lítið vonarbál í mér
þurfti kulda til að þiðna á ný
bíð þess nú að sálin verði hlý...

...

finn hvar svitinn bogar fram og frýs
funinn undir skinni mínu rís
hitinn bræðir litla hjartað frosna
held að litla sálin sé að losna...?

...hitinn bræðir litla hjartað frosna
veit að litla sál mín er að losna...

...þurfti að stökkva ? til að vera laus
nú er öll sorg horfin úr mínum haus... ]



[ blóm sem drýpur krónu 
í grjóti vöxnum haga
býr kalt við depurð 
og rigningardaga...

brosir meira en maður sem í kistunni sefur
svartnættið kalda er það eina sem hann hefur...

ef sálin hvílir þunglynd
í sorgum ofnu lífi
hugurinn leitar
að köldum hnífi...

skaltu muna það maður að svartnættið tekur
en enginn þig úr því að eilífu vekur...

...

lífið er harðlynt
og gleðin oft dofnar
en ekkert vinnst aftur
ef lífið þitt sofnar... ]



[ J a ð l a k ó r

Jaðlakór Jóðlakór fanbur
Jaðlandi tanbur
Gillingó Gammanó híó
Galandi súkkúlú tríó

Trinidad Tóbagó
Trinidad Tóbagó

Kerslandi Kaxandi issi
Kuxlaró missi
Felanbur Fanbur danóda
Fúrlaki símó þatóta

Trinidad Tóbagó
Trinidad Tóbagó

Somumbær Saxanda erre
Solborronerre
Skatta Matta Marakara
Melkórí klammanþa lara

Trinidad Tóbagó
Trinidad Tóbagó ]



[ Músík fæðir Menn á ný
Maðurinn lifir henni í
Henni vil ég vera Hjá
Henni sem er fögur og frí.
Músík Glæðir Gulli lit
Gefur öllum orðum vit
Vekur Viljans stundarþrá
Vindinum Ljáir sinn Ljúfa þyt.
Músík vil ég hlusta á Músík vil ég Dýrka og Dá
Í Dauðanum ef ég má. ]



[ Hjartað þitt

Í Skuggalegu Skarði
Skildi ég eftir hjartað þitt.
Þú Þagðir og ég beið
Þú sagðir þitt er hjartað mitt
Og gerðu það sem þú vilt.
Og tíminn leið...

Í Myrkri og undir Mold
Mældi ég kosti og galla
Þú Brostir og ég Beið
Þú Bauðst mér að eiga þig alla
Þó, Þú meintir það varla.
Og tíminn leið... ]



[ Dramatík....

,,Sekúndurnar, dagarnir, mánuðurnir og árin dragast saman í eitt augnablik sem virðist vara að eilífu?

En er það ekki full dramatísk lýsing á því að mér leiðist? ]



[ Draumar

Mig dreymdi að ég henti augum mínum út í haf
		og kastaði mér framfyrir kletta.
		Furðulegt finnst mér núna í dag.
		Þegar ég vaknaði var ég enþá að detta.


Mig dreymdi Rauðan himinn sem Rigndi bláum skóm
		og Rifsber sem flugu óra lengi,
		mér Leið eins og ég væri Lítið blóm,
		og allur alheimurinn grænt og stórt grasengi.

		Svo mætti ég á leiðinni skapara minn og guð
		og spurði hvernig drauma hann dreymdi?
		,,Um eilífð og amen, strit og puð?
		Svaraði hann. Ég vaknaði, velti mér, gleymdi ]



[ Smásagnarljóðið Mannhöggvarinn

 
Blá augu þín 
Blika í tunglskini
Eins og Bárujárnsþak
Gert úr tini

Bundnar Hendur
Þínar Heilla mig mjög
Og Hárið þitt rennur
Sem sjávarlög

Hví Tárastu
Þú Tindrandi ljós?
Þegar Tunga þín 
Er sem alparós

Ég elska þig
Með öllum mínum kraft
Með orðum einum brýt
Ég þitt meyjarhaft

En...

Oft reynist Flagð 
Undir Fögru skinni
Feiknamargar eru 
Mér í minni

Ég hef Rifið
Rakað, brennt, bitið
Reynt að kafa ofan
Í mannsvitið.

Bein þín eru 
Berg
Til að Brjóta
Og Hold þitt
Er leir til að móta...... (Ég er ekki myndhöggvari, en ég er listamaður)

Ég Teikna á
Þetta Titrandi skinn
Þar til rauður vökvinn
Rennur út ekki inn.

Beittur er minn 
Bráði töfrahnífur
Í Birtunni sérðu 
Hvernig hann svífur


Ég Klippi og 
Klóra með þessum hníf
Klýf þig og rífi
Og gef þér nýtt líf.

Oft reynist Flagð
Undir Fögru skinni
Hvað í Fjandanum er
Þarna inni?

Nú opna ég 
Þig sem sardínudós
Og að eilífu
Geymi þína hjartarós. ]



[ Ástaróður til framhjáhalds

Vertu vitstola!!!
				Vertu frík!
Skelltu á þig skrípafés!
Skolla ertu lík...

Seldu Sál þína!
			Slepptu þér!
		Hugsaðu um Hórdóma!
Haltu þér að mér...

Við Skulum pissa í Skurði!
Við Skulum hlaupa frjáls á urði!
Við Skulum passa Skrattan!
Við Skulum eignast Manhattan!
Við Skulum svífa án Skrokks!
Við Skulum ríða án smokks!

Og ef við gerum allt þetta
Þá verður þú mín
Svo má nú hver passa sín.

Stuðlarnir stíga dans
Í ástaróði til framhjáhalds. ]



[ Ég bý yfir mínímalískum takti
og ég hef svolítið mónótónískar hugmyndir

Vinir mínir segja að ég sé
straight forward
(blátt áfram)

Stundum þá fer ég í náttföt sem ég á ekki
og tek upp hljófæri sem ég fel inní veggnum heima(það veit enginn að ég spila á hljóðfæri)

Ég varalita mig
og trúiði mér tónlistin er þannig að ég er með bóner allan tímann á meðan ég spila, sem er gott, svona myndrænt séð því ég geri þetta ávallt einsamall þannig að það getur verið hálfgerður félagsskapur fyrir mig að horfa á mig kastast í tilfinningar mínar úr speglinum.

Spegillinn endurkastar mér án hljóðs en þegar ég horfi í hann þá verður það sem ég sé svo ótrúlega magnþrungið að ég hugsa að hljóð myndi aðeins gera það óviðráðanlegt og ærandi.

Ég skjalfesti þetta allt á teip(segulbönd(myndsnældur með hljóði) 

Skúffan sem ég geymi teipin í 
er vel falin í kistu
sem er grafin í heiðmörk

Sumum kann að finnast þetta spennandi
en ég er bara svona 
straight forward náungi
sem nenni sjaldan í ræktina
og á ekki pening fyrir
jeppa. ]



[ Um daginn þá var ég að hlusta á viðtal við djassara
Hann hlustar á Argentískan undergroundtangó á meðan hann eldar nýsjálenskt rísottó fyrir konuna sína, sem er mannfræðingur frá Venesuela.

Um daginn þá var hann í afmæli hjá Serpa, sem er mikill vinur hans síðan hann var að taka upp plötuseríu með hellamunkum frá Norður Tíbet. Hann gaf honum tónverk eftir sig sem hann tók upp á Bahamas í fyrra með Ítölskum bassaleikara, sem óverdósaði víst í fyrradag í eftirpartýi í Vín.

Um næstu helgi þá ætlar hann að spila undir gjörningi við gullfoss þar sem forseti Íslands og Mimbalanó Keisari ætla að leiða saman hesta sína í vinsemd og tala um hertan fisk á milli þess sem tónlistin stelur hjörtum þeirra og snitturnar hvísla\"við erum namminamm við erum namminamm\"

Já hann er djassari þessi náungi og mig langar svo að eiga með honum kvöldstund.
Hann getur sagt mér frá lífi sínu
og ég get
leyft honum að heyra hvernig ég myndi
vilja hafa 
kassagítarútgáfuna
af tónlistinni 
í 
Die Hard 2. ]



[ Guðlaugur er ekki syndlaus maður
og það er Guðrún líklega ekki heldur

heimsmarkaðsverðið hefur fyrir löngu
upprætt alla synd
og gefið upp á bátinn
merkingu hennar.

Synd er ljótt orð um eitthvað ljótt
og í heimi best, súper, ultra og
100%free þá viljum við ekki að hver sem er sé að hafa í flimtingum einhver ljót orð einsog synd

Þegar trúarbrögðin(litabókarhugmyndir um GUÐ) og pólitíkin(litabókarhugmyndir um MAMMON) leiða saman hesta sína þá er ekki laust við að tískan taki við sér og skíri okkur inní söfnuð með stæl.

Ef maður trúir því að maður sé í tísku samkvæmt heimsmarkaðsverði þá getur maður sofnað merkingarlaus og syndlaus maður. ]



[ Da laden brændte og flammerne stod 
højt op i himlen så røde
Kom tjenestepigen grædende til
betjenten på vaklende ben.
Hun havde sit lommetørklæde i hånd
og kjolen var krøllet og snavset,
hun kiggede på ham med bedende øjne 
og tårerne faldt ned på kind 
da hun sagde med skælvende stemme:
?Det er min skyld at laden den brænder.?
Undrende betjenten så stille på hende
og sagde så sagte og blidt:
?Hvorfor det? min lille Marie?
?Jo, ser du. Johannes sagde han ville 
pule mig så, at de blå og røde flammer 
ville stå ud af  roven  på mig. ]



[ Barnið mitt er vaknað
Hlær og grætur hátt
Nágrannarnir hrista
Reiðiþrungnir hausa
Með vanþóknunarsvip.
?Láttu það nú þagna
Það hefur alltof hátt
Það montar sig of mikið
Af svona stóru barni
Það fíflalegt jú er
Að vilja leika sér.?
Ég horfi bar`á fólkið
Læt mér á sama standa
Því ég er virkilega glöð
Að það er loksins vaknað
Barnið mitt í mér. ]



[ H afið er sem hugarrót sjálfs míns
A flstöð reiði minnar knýr
F angelsi óttans burtu
S ynir jarðar falla
I ðunnar faðmlög í
N akinn nyflungur
S undurkraminn

H art lætur í hafinu reiðu
U rðin rótast upp
G ljáfægðir steinar kastast
A ldarlöng bið á enda
R ánarfaðmur opnast 

H eljar hugarburður
E flist við hafsins gnauð
I nní mér eitthvað slitnar
M inningum drekki
U ndir yfirborði
R eiðinnar ]



[ þó að eigi báru bornum pura
eigi eru andlit föl
úti í skógi öldruð fura
aldiraðir sem borða möl ]



[ Á gólfinu eru glerbrot,
ég reyni að púsla þeim saman, 
svo komst ég að því,
að glerbrotin á gólfinu
var mitt eigið líf
með brotna sjálfsmynd. ]



[ Þrái að sofna
eftir hörmungar dagsins
en ligg andvaka,
góni upp í loftið,
fylgist með flugu
labba í loftinu,
kötturinn sefur,
malar hátt,
heyri suðið í vélinni
og þyngslin á
andlitinu mínu
eru að gera mig
gamlan fyrir aldur fram. ]



[ vonandi getum við orðið nánar aftur
talað um gömlu dagana
ég sakna þín svo mikið að ég fæ verk í brjóstið þegar ég kemst ekki með.
á fjölskyldu, gamanið minna en áður
loka augunum og sé klær 
þær rífa mig sundur
fékkst mig alltaf til að hlæja með grettu, já hinu einu og sönnu grettu.
þegar tómleikurinn varð svo mikill að maður sá ekki neitt,
skildir þú mig ]



[ þegar vinnan er orðin grundvöllur illsku er best að hætta.
þegar ein besta vinkonan þín stingur mann í bakið.
fallega vinkonan,
þegar fólk kemst á snoðir um eina litla lygi sem verður að sprengju.
stelpan sem eyðileggur mannorðið.
stelpan sem er veik.
og þú að verja ekki vinskapinn.
tala ekki við mig,
of hátt sett fyrir byrjendur.
ég mun aldrei gleyma því hvernig þú leist á mig,
komst svo heim til mín í heimsókn,
á minn leikvöll og vissir alveg hvað ég var að hugsa.
hélst að þú værir velkomin eftir öll ljótu orðin, eftir að hafa staðið með óvininum. ekki tekið mig inn
þetta er ekki vinur
þetta er sjálfselska
þessi ár sem ég hélt að væru góð vinaár horfinn út um gluggann
bara tvo nett orð:

FALLEGA GELLAN. ]



[ litill drengur sem kallaði á mömmu sína
en sást ekki
lítill drengur sem stækkaði og valdi vitlaust, var hafnað.
lítill drengur sem elskar mig og enginn sér hann.
drengur sem á allt gott skilið, gengur ekkert upp.
tíminn læknar öll sár.....kjaftæði. ]



[ ég mundi rífa tæta drepa,
gæti ég fengið þessi orð aftur.
þessi orð sem þú hvíslaðir að mér í símanum.
þetta laugardagskvöld sem ég var sokkinn í hyldýpið.
bjargaðir mér frá dýrinu sem skreið inn í mig þegar ég var á flöskubotninum.
ef þú gætir aftur litið svona í augun mín þegar ég var niðri að leika við djöfulinn.
þú gafst mér upprisu þegar sálin krossfesti mig.
þessi fallegu augu sem sögðu svo margt án orða.
afhverju fórstu svona snökkt frá mér.
gat ekki klárað að segja þér mitt.
gleymi aldrei þessum orðum sem þú sagðir.
þau eru það eina sem ég á handa mér einni.
afhverju ertu ekki hérna þegar ég segji hluti sem meika ekki sens.
afhverju varstu ekki hérna þegar ljósið mitt kom í heiminn.
sakna þín svo.
veit þú situr stundum hjá mér þegar ég kalla á þig.
stundum fell ég en fæ bara skrámur sem gróa ekki....svíður.
svíður gat á hjartað, brotna stundum og græt. ]



[ Í kvikmyndinni sagði einhver
\" Ekki taka þetta persónulega Joey, hvorugur okkar er sá maður sem hann vill vera\"

Í dag framdi sonur einhvers vopnað rán að verðmæti 15.000 krónum.

Í morgunn þá seldi dóttir einhvers sig fyrir einn skammt af amfetamíni.
Kostirnir í hennar stöður eru nokkurn veginn þeir að amfetamín er jú hennar efni.
En á hinn bóginn þá hefur það örvandi áhrif á hana og þar sem að líf hennar er fyrir löngu orðið að martröð þá má alltaf deila um hagsæld þess að kaupa sér aukaskammt af uppvakningu í þegar að svefninn væri líklega dýrmætur sem gull.

Í gær þá hengdi félagi minn sig.
Hann sá enga leið út.
Ef maður lifir í raunveruleikanum
þá ætti maður að hlægja sig máttlausan yfir þvílíkum ranghugmyndum.
En ef maður lifir á mörkum góðs og ills þá endurfæðist maður oft á dag.
Stundum sem heilagur Lúsifer og annað slagið sem frelsarinn. ]



[ Eg vildi ad eg elskadi tig ekki svona mikid
Eg vildi ad eg væri ekki ad springa utaf ter
Eg vildi ad verøldin væri falleg utaf einhverju ødru en ter
Eg vildi ad eg vildi ekki missa tig svona mikid
Eg vildi ad mer væri sama

Ta slægi hjartad mitt ekki svona hratt nuna. ]



[ Ég röllti um í stóru fjósi
í leit að mínu skæra ljósi
Afhverju þarf ég að vera þessi kona
og hvers vegna þarf þetta að vera svona

Afhverju sætti ég mig, ekki við mig
hvað er það sem ég sé við þig
Afhverju byrjaðir þú að mig elta
nenni ekki að láta tilfinningar mínar svelta

Vinnu alki ég veit þú ert
ýmindun mín er illa skert
Vildi aðeins líta á þig og sjá
því ég vildi bara kúra og vera þér hjá

Þetta var allt eintóm villa
mér líður hræðilega illa
Ég í marga hringi sný
og vona bara að við sættumst aftur á ný ]



[ Er tetta sem kallast: 
gløtud ast?
Ast sem er ennta 
bara ekki vidurkennd?
Ast sem eg veit er til
Sem fyllir huga minn 
en eg verd ad hreinsa.
Tvi tetta er of hvad?
erfitt, vanskapad, fordæmt?

Ja tetta er glatada astin 
-forbodna astin-
-synduga astin-
-leynda astin-
Astin endalausa

Astin min
astin min sem grætur. ]



[ Það er svo gaman að við syngjum sama sönginn
-þó það sé ekki upphátt
Það er svo gaman að við göngum sömu götu
-þó þú sért hinum megin 

Við gerum þetta fyrir okkur 
því enginn annar veit
því enginn annar sér
því þá getur enginn stoppað okkur. ]



[ Einmana og einn
starir utum gluggann.
Madurinn sem gekk framhja,
gæti verid vinur tinn
en hann er tad ekki.
Tu gjoar augunum til min
og eg hætti ad stara
i mer serdu dotturina 
sem tu eignadist aldrei.
Glasid er ad tæmast, 
hvad svo?
Enginn bidur eftir ter, 
ekkert kallar a tig.
tu borgar med peningunum 
ur vinnunni sem ter tykir ekki vænt um.
Og tegar tu gengur ut um dyrnar
heilsaru myrkrinu sem tekkir tig best. ]



[ Eg se okkur i solinni
sitjandi i grasinu
grafandi tanum i jordina
andlitid mot solinni
og augun lokud
eg vissi af ter samt
tvi fingur minn snerti tinn
bara ørlitid, svo enginn sa

Tetta var besti dagur sumarsins. ]



[ Sarsaukinn i augum tinum
færir minum tar
tilfinningarnar
eins og ogroin sar
umhyggju tig langar ad vefja
og sarsaukann ad sefja
en mattur minn er litill 
gagnvart ognarvaldi hugans. ]



[ Liggdu med mer i minutu 
og latum sem ar lidi
hver andardrattur er manudur
og hver hreyfing tekur viku
uti syngja fuglarnir a ognarhrada, 
keppast vid timann sem inni hja okkur lidur
vid liggjum og vonum ad tegar vid voknum
verdi timarnir adrir
og timi til kopminn 
fyrir mig og tig ]



[ Ferskur sumarblær þeysir um 
ærslafullur 
beint í opið flasið á mér.
Ég fæ fiðring í magann
og orðin byrja að para sig saman á blaðinu..
Eitt af öðru stíga þau sinn fyrsta dans, 
feimin
valsa framávið um hvíta örkina.

Stefnuleysið uppmálað. 
situr hjá,
eilítið undrandi á varamannabekknum
fast í sömu sporum
og veltir því fyrir sér hvert skuli haldið héðan af. ]



[ Vestur um voga
fór ég að vetri til,
til þess að sjá heimsins
sólarboga
og líka að sækja þig. ]



[ Svanurinn syndir á tjörninni
með snjóhvíta vængi.
En í raunnini er þetta engill
að dansa tangó. ]



[ drunginn drýpur af loftinu
digrum dropum svartnættis
draga þeir til sín
fagurlita veggina
umbreyta þeim í þykka skugga

stórt og áður bjart herbergið
þrengir að mér
fyllir mig bláum tómleika
með hverri hreyfingu
málningapensilsins

hviss hvass
svartir blóðdroparnir
ráða niðurlögum
lífs míns
framtíðin flýgur út um gluggann ]



[ Ég þekki eina stúlku sem veit 
  ekki hvert vegur hennar liggur.
  Hún eyðir dögunum
  í skugga einmannaleikans. 
  Hún elskar engan og engin elskar hana.

     Hún missti alla frá sér
     og tók engan að sér.
     Hún lifir engu lífi
     Því líf hennar er dautt.

     Einn daginn vaknar 
     hún upp við martröð
     lífsins og áhveður
     að ganga inn í sólina.

  En myrkrið eltir hana og hvíslar að 
  henni að hún sé dæmd til að sofa
  allt sitt líf.
  Ári seinna sá ég hana við gröf
  móður sinnar að biðja um hjálp. ]



[ Stundum er ég ekkert nema
stefnulaus stúlka í stórsjó lífsins,
á bát sem er byrjaður að leka! ]



[ Þung ber fram að ystu brún,
þeysir ótrauð áfram.
Bjargarlaus er sál á hugans flugi. ]



[ Klukkurnar hringja
svo hægt og hljótt.
Ég mun sakna þín sárt
því burt þú fórst of fljótt.

Enga fleiri gleðidaga 
mun ég eiga,
og heldur enga brandara
mun ég segja.

Þó ég væri út í Róm
eða jafnvel Kína.
Þá mundi ég alltaf setja ný blóm
á gröfina þína.

Þótt þú sért ekki hér heima,
þá mun ég samt alltaf
góðu minningarnar af þér 
í hjarta mínu geyma ]



[ Lífæri mín full af illsku,
hugur minn fullur af hreinskilni 
og ég bjargaði þér á tímabili
en ég gafst upp. ]



[ Ég rogast með þunga skapið
hvert sem ég fer.
Og allann þungann
á andliti mínu ég ber.

Því þessi árans skítaheimur
gerir engum gott,
því allir lenda í pirrelsi
þótt það týnir bara einum sokk. ]



[ Að lyfta höndum getur verið erfitt
en samt hægt.
Skelfur hún ?
Já	
Geturu haldið á kaffibollanum ?
Nei 
Hvar er hugur þinn ?
Jákvæður
En líkami þinn ?
Neikvæður eða? ]



[ þungur pokinn á herðunum þreytir
er ég þeysist um ókunnar sveitir
í leit að stað sem veitir mér skýli...
pokinn þyngist með fleiri árum
er hann gleypir hrátt við nýjum tárum
pokinn er stórt sorgarbýli...

eftir dágóða leit ég dett inn um dyr
drunginn er samur og kaldur sem fyr
króknandi skríð ég í skuggann...
lúinn finn ég minn líkama dofna
ligg hér blautur og við það að sofna
þá heyri ég bankað á gluggann...

vakna við bankið á gluggann
stend upp og yfirgef skuggann
veit ekki hvert ég mun fara
en veit að ég verð að svara...

...

gleymdi pokanum í skugganum
hver skildi vera í glugganum? ]



[ Hjartað kramið,
tár renna niður,
sparkað og lamið,
engin er miskunin.

Blóðið streymir
og sömuleiðis tár,
því sá sem lendir í þessu
er bara reiður og sár. ]



[ Elsku hjartans Eva mín
ofsalega ertu fín
eins og lítið fallegt blóm
og þetta eru ekki orðin tóm. ]



[ Nína mín svo sæt og fín
séð hef ég eigi fagurra fljóð.
Er það einlæg óskin mín
að yrkja um þig lítið ljóð. ]



[ Tilfinningar mínar eru villtar
og svo kemur hugurinn
og ýfir allt upp
það þarf að koma ró á hugann og tilfinningar
Tilfinningarnar þurfa að vera góðar
því hugurinn skapar úr þeim
því efni sem það hefur
og allt er þetta þroski
allt innra með manni 
er verkfæri hvers annars
Ég er smiður
bæði með hamri
og huga
sköpunarverkið ræðst af því efni
sem maður hefur ]



[ hver er hjá mér þegar ég geng í gegn um mesta sársaukann...þú
hver er það sem passar að hann meiði mig aldrei aftur...þú
hver hvetur mig áfram þegar allir slíta mig niður...þú
hver er hjá mér þegar heimurinn fellur og ég dett í myrkur af og til...þú
hver er það sem brosir til mín þegar ég er pirruð...þú
hver er það sem hringir á klukkutíma fresti vegna söknuðar...þú
hver heldur utan um mig þegar mín versta martröð gengur yfir...þú
hver kyssir mig góðan daginn hvern morgun...þú
hver rekur mig áfram þegar ég sekk í mitt mánaðarlega dýpi...þú
hver skylur mig þegar allir eru ráðalausir...þú
hver sýnir mér ást þegar ég þarf og veit hvenær hann á ekki að gera það...
jú, það ert þú.
þú snertir mig á alla vegu og veist um alla mína góðu staði.
þú hefur vakið upp hliðar og tilfinningar sem ég hélt að væru glataðar að eilífu...
ég elska þig ]



[ vorum nánar,
hugsa enn um minningarnar,
hvernig gat ég hjálpað þér þegar ég var að drukkna sjálf,
og hvernig þú ýttir á eftir þögninni í vinnunni lokaðir á allann þráð sem til var...kom þangað til að geta verið nálægt ykkur vinkonunum en það gerði bara illt verra.
reyndi að ná sambandi en mér kom ekkert við.
var umkringd snobbpíkum sem voru alltof uppteknar af sjálfum sér..helduru ekki að hjartslöginn hafi þagnað vegna þín
til hvers væri ég svona reið ef hjartað á mér myndi ekki slá svona fast.
minning falleg sem heldur fyrir mér vöku
sjakeglösin og partýin.
má ekki vera með lengur,er ekki einu sinni boðið.
þegar ég stóð upp og rankaði loksins við mér sá ég mína einu sönnu vináttu og það var mín gamla góða sem er flogin burt í augnablikinu.
sú eina sem kom,sú eina sem hringdi.
sú eina sem heldur áfram að reyna.
sú eina sem er traust.
ég veit að við bondum alltaf á þessu stigi en ég held að allt annað sé dautt.
við munum hittast við munum talast en ég mun aldrei gleyma hvernig var skitið á mig.
og ég veit að þú veist að ég stend við það. ]



[ Bíddu eftir mér í dag og í nótt
og thá kem ég á morgun.
En thó ég verdi ekki komin eftir nóttina
ekki byrja ad sakna mín.
Búdu til morgundaginn med mig i huga, 
-ekki gráta thangad til á morgun. ]



[ Hugljúf tónlist, lagid teirra
kunnuglegur ilmur, ilmvatnid hennar
lagt á bord fyrir tvær 
thær tvær. 
Myndin af theim í hillunni.
Stendur og søkkvir sér inní hana.
Man augnablikid, saknar thess
thó tad lifi innra med henni.
Hún hefur setid tar alveg sídan.

Hún geymir tad sem best hún getur
endurlifir og endurskapar.
Sami ilmur, sami matur
sømu føt og sama tónlist.
Nú er tad eina sem hún tarf ad gera
loka augunum. ]



[ Af hverju ertu farin
eftir þennan eina dag?
Þú gafst mér eitthvað
sem ég aldrei gleymi.
Þessi flugferð á skýinu, 
í gegnum regnbogann.

Fórst með mig þangað
sem ég hef aldrei komið.
En var þetta þín fyrsta ferð, 
er ég þér einnig sérstök?
Segðu mér tað svo ég viti, 
svo ég geti farid lengra inní þennan draum ]



[ Èg er thakklát fyrir thig
og thad sem thú hefur gefid mér,
en nú máttu fara,
thví ég hef fengid mitt
engin thørf fyrir thig lengur.
Thví thú kenndir mér thad, 
thad ad vera eigingjørn. ]



[ Svört þoka
læðist til þín
blómin fölna
hamingjan dvínar
allt að ösku
blóð litar jörðina
mannlífið hrynur

Auðn,
allt sem áður var,
líf,
von,
rigning
allt horfið

Án hamingju,
ástar og friðar
endar heimurinn
í klóm auðnar! ]



[ Hvernig virkar það?
Að vera leikstjórinn í  strengjabrúðu heimi?

Sú sem togar í hina og þessa spotta?
Myndar sambönd,ást,hatur og kannski dramatískann dauðdaga,
svona rétt til að reyna
að endurvekja hrifningu áheyrenda?

Og reyna,
alltaf rembast við að reyna
að láta ævintýrið enda vel?

-Ljáðu mér eyra vinur
aðeins í örskamma stund. 
Því nú mun ég segja þér
Að það sem fæstir vita er 
að leikstjóri í strengjabrúðu heimi,
hann er einn,
í sínum. ]



[ Ég hafði svo margt að bjóða..hafði svo margt að gefa...
..orð mín ..tifinningar..sannleikann..tárin.

Ekkert af þessu vildir þú sjá..engu af þessu vildir þú af vita..

Hver er ég??
Ég er dauðadæmd í lifanda lífi..

-í lífinu þar sem fólk lifir lifandi..ég er- en mínu lífi lifi ég látin... ]



[ Sólin sest
kvöldlitirnir lýsa upp himinninn
Þeir endurspeglast í húmbjörtum snjónum
eins og vindurinn sem blæs á vit örlaganna.

Þau finna hana í loftinu,
hún svífur um
líkt og laufblað 
sem bærist um í andvaranum
hún hrífur með sér ungar sálir
sem njóta hvers andartaks
í faðmi hvers annars.


Myrkvið færist yfir,
hún leggst í dvala
hatur og öfund geysast yfir hana,
eins og eldur í sinu
laufin fölna og þrestirnir þagna.

Hún lætur ekki bugast
í harðri baráttunni
svífur á ný
í rafmögnuðu andrúmsloftinu.
lífið tekur við sér
litirnir koma fram

Dagur rís, 
blómin blómstra
þau finna hana snúa aftur
í ljósi lífsins
sem hjartsláttur í vatni
þau njóta hennar,
Hún hefur sigrað. ]



[ Það er svo rosalega mikið að gerast,
en samt finnst mér lífið tilgangslaust.
minningar um þig allstaðar felast,
en ég brást víst því sem kallað er traust.

Það er svo margt sem ég get brosað yfir,
en í staðin koma tár
tár sem skilja eftir sig ör
og ólæknandi sár.

Orð sem þýða ekki neitt,
skrifuð á blað og gleymast svo.
En þó þú hafir skrifað og gleymt
þá les ég 
og orðin brenna hjarta mitt. ]



[ Ég heiti Ariana,
viltu kyssa sárið mitt?
Ég heiti Ariana,
ég elska alla,
elskarðu mig?
Ég heiti Ariana,
ég á 27 unnusta,
viltu giftast mér?

Ég hika í stutta stund,
stutt,
örstutt,
minna heldur en það tekur að lesa þetta,
eða þetta.
Í raun hikaði ég ekki,
andartakið fraus.

Já.

Ég heiti Ariana,
ég á 28 unnusta,
viltu giftast mér? ]



[ Spegill lligepS ]



[ Sveiattann svili
Sveiattann frænka
Sveiattann frændi
Sveiattann systir
...
Sveiattann sjálfur ]



[ Ef ég er þreyttur ...
þá sef ég.
Ef ég vakna ...
þá vaki ég.
Ef ég er svangur ...
Þá borða ég.
Ef ég drekk ...
þá dey ég. ]



[ Það er skárra að sofa en vaka
Skárra að lyggja en sitja
Skárra að sitja en standa
Skárra að standa en ganga
Skárra að ganga en að hlaupa

Skárra er að tapa en sigra. ]



[ ég skildi þetta ekki 
af hverju ég 
ég gerði ekkert af mér 
er það?
þú komst aftan að þér 
ég bjóst ekki við þessu 
ég er svo meidd 
þú meiddir mig ég er enn meidd
farðu burt 
ég vil þig ekki 
sárin eru að gróa ]



[ ég finn sting 
ég finn verk 
er hann að lækna
eða er hann bara enn einn 
enn einn 
enn einn sem ég kann ekki að nefna
sem kemur fram tárunum 
sem ræðst á mig með hnífi og tætir það 
enn aftur 
eða er henn vinur 
vinur til að hugga 
til að græða 
til að þurrka burt tárin og segja að allt verði í lagi 
og að ég sé falleg 
og að hann fari aldei burt 
burt frá mér 
eða...? ]



[ ég er við sjóinn 
hann er svo fallegur
svo máttugur 
svo stór 
og mer finnst ég svo lítil
er það ekki best?
að vera ekki of stór
vera bara maður sjálfur
vera bara ég 
mig langar að stinga mér í hann og týnast í smá stund
koma svo aftur og sjá hvort eitthvað hafi breyst..
..ég held að ég hafi minnkað ]



[ Farðu varlega!
þú talar við mig
Og treður í mig fróðleik
Sem ég mun ef til vill
Aldrei gleyma ]



[ Uppsilon i og i og joð
Hver er eiginlega munurinn?
á jkkur, ikkur, ykkur og okkur?
Hver jkkar, ikkar eða ykkar
er hið sanna hljóð og hver fer með
flejpur, fleipur eða fleypur? ]



[ Eltir skugginn mig, 
eða elti ég hann?
Þegar ég er í myrkri,
er hann þá í ljósi?

Það vona ég svo sannarlega. ]



[ Sannlega segi ég yður
Svo sannarlega get ég það.
Yður ]



[ Nú mæni ég Plag fyrir Mexallon
Mest mig langar í Jaspet.
En ég er einn í Blam-e-ston
Færist ekki fet. ]



[ Vor að sumri varð
hitinn bráðnaði blautur
Haust varð að Vetri ]



[ Virði í blindni
Fegurð í gjafaumbúð
Sannleikur fjarri ]



[ Fyrir langa löngu síðan
þá var orðið framorðið.
Nú er framorðið eina orðið.
Allt hefur orðið fyrir
framorðið, því er framorðið
síðast orðið. ]



[ risavaxin rís
reist úr þungri bið
faðmar ljóta sem fagra
fremst allra er á líta. ]



[ Ég heyri sál þína gráta meðan
þú brosir framan í heiminn.
Ég veit hvað þú hugsar
þegar þú hlærð.
Ég sé hvernig þú berst
fyrir töpuðum leik.

Ég fylgist með þegar þú lætur
þig dreyma um betra líf,
nýja fortíð og aðra nútíð.
En á sama tíma sé ég 
óvinina berja að dyrum og
þú býður þeim inn. ]



[ Engin von við eymdarhlið.
Eina leiðin niður á við.
Lengi mér sný, lengi ég vitna.
Lengur og betur mun svitna.

Tungan þurr og kverkar tættar
Tregur rek í holur vættar
Illa lykta loðin sárin
Inn með trega, teiga ég tárin

Í gegnum taugar gneistar fljúga
Úr báðum holum fer að sjúga
Bragðið illa burtu horfið
Blautir rjúfa barmar hárið

Hendur grípa sveittann hnakkann
Hald'í andnauð þétt við makkann
Ógnar læti engu hlífa
Armar hárið af mér rífa

Þenjast holur þrútna barmar
Þróttur brestur en sleppa armar
Tungan dofin titrar lúin
Teiga loftið, er lotan búin? ]



[ hjarta mitt er steinn
hjarta þitt er silki

steinninn minn er rispaður
silkið þitt er trosnað

steinninn minn er kaldur
en silkið þitt er hlýtt

...

geturðu vafið þínu silki utan um steininn minn?

og haldið á honum hita? ]



[ I hate the way you talk to me   
And the way you cut your hair.
I hate the way you drive my car
I hate it when you stare.
I hate your big dumb combat boots
and the way you read my mind.
I hate you so much it makes me sick
It even makes me rime.
I hate the way you?re always right
I hate it when you lie.
I hate it when you make me laugh
even worse when you make me cry.
I hate it that you?re not around
and that you didn?t call.
But mostly I hate the way I don?t hate you
not even close, not even a littel bit
NOT EVEN AT ALL. ]



[ -\"Góði guð. Ég hef bæn sem ég get varla farið með. Hún er.........

-\"Þú ert komin/nn í samband við himnaríki.
Hugsið einn til að heyra bæn dagsins.
Hugsið tveir til að leggja inn bæn.
Hugsið þrír.....

Þú ertkomin/nn í samband við bænamóttöku himnaríkis.
Hugsið einn ef bænin er um fyrirgefningu.
Hugsið tveir ef bænin......

Þú ert komin/nn í samband við fyrirgefningarþjónustu himnaríkis.
Hugsið einn ef þú hefur guðlastað.
Hugsið tveir ef þú ert samkynhneigð/ur.
Hugsið þrír ef.....\"

-\"Djögulsins rugl er þetta\"

Ágúst Magnússon
Fæddur 15. Júlí. 1966
Dáinn 24. Desember 2003 ]



[ Heitt er undir jörðu
eldurinn kraumar
drepur allt lifandi

Döggin fellur
á landið okkar
allt er blautt

En þá lifnar dauðinn við
og allt
verður eins fagur og áður
og Íslandið okkar ]



[ Ég þarf að ákveða líf mitt

á það að vera svart
eins og þögnin?

rautt
eins og dauðinn?

hvítt 
eins og óskrifað blað?

marglit
eins og blaðra?

eða kannski gult 
eins og ljósið? ]



[ Halló!
Ég kalla til þín
þú ert á röllti, en lítur við
og stoppar andartak

Halló!
Ég kalla hærra til þín
þú rölltir áfram
lítur ekki við né stoppar

Þú rölltir miður götuna
þekkir mig ekki
skrefin þín fara hraðar 
og hraðar
þar til þú hleypur
þú gerir hlé á þínum hlaupum
og stoppar loks

Ég hleyp til þín
hvísla til þín
Halló!
gríp um axlir þínar
og spyr þig hvert ferð þinni er heitið ]



[ Flókið er mitt líf
á vængjum mínum ég svíf
inn í heim minna drauma
því enginn eldur er þar að krauma

Ég vil stefnu og öruggan heim
en ekki vera ein af þeim 
sem eiga um sárt að binda
því líf þeirra flækist á milli mynda

Ég vil sjá um þetta allt ein
því leið mín liggur aldrei bein ]



[ kleinurnar
hennar ömmu
bragðast vel

    Alltaf kemur hún færandi hendi
færandi mér kleinurnar sínar

Ég jappla á þeim
í dágóða stund

Þar til allt er búið
en þá bið ég ömmu mína
um að baka meiri
kleinur ]



[ Dagar og nætur
verða ein tár

Ég stend undir trénu
fuglarnir fljúga 
og lækurinn rennur

Hinu meginn við árbakkann
stendur þú

Ég syndi með fiskunum yfir
til þín
og felli tár

Það eru táraflóð í augum mér
því þegar ég klifra upp bakkann
er enginn þar
þú varst aðeins ýmindun 
mín ein
og ég græt ]



[ Í hausinn minn ég ávallt er að bralla
tóbak og hass ég í álpappir malla
að ljósastaurnum ég mig halla
á meðan ég set í feitan skalla
þá ég til skrattans kalla
og bið um nokkra stóra dalla
því nú er tímabært að láta mig falla
verð í dílerinn minn að bjalla
heilsa upp á kunningja mína alla
hafa góðan tíma til að við þá spjalla
Ég hleyp um á milli nokkra grasvalla
því þá sé ég alla mína slæmu galla ]



[ Lítill fugl flýgur um loftin blá
foreldrar hans eru farnir honum frá
Byssukúla skýst honum frá
lendir í vængi greyinu á

Fuglinn hrapar niður í tjörn
þar sem leika sér lítil börn
Strákur einn er kallar sig Björn
skelkaður lítur á fuglinn í vörn

Hræddur, því fuglinn er kominn í hlekki
og flýgur því greinilega ekki
Hleypur að lækni sem er tékki
og bíður fyrir utan á litlum bekki

Meðan tímanum líður 
situr strákurinn og bíður
kemur fuglinn út heill og fríður
kveður strákurinn og á hesti sínum í burtu hann ríður ]



[ Harpen er i himmelen
Og sangene så flotte
Englene de er der 
Og flyver elegant.
Jeg ville gerne harpen 
Så jeg også kunne spille
Nogle muntre sange 

Jeg kunne måske flyve 
Og hente sådan harpen
Men jeg gider næsten ikke
Det er jo alt for langt.
Jeg har også fået tilbud
Om at flytte mig derhen
Men har da ikke lyst ]



[ Til allra sem hlut eiga að máli.

Ég bý í stóru húsi, en ég þekki það vel,
og frá blautu barnsbeini hef ég sífellt tekið á mig sökin fyrir ykkur, ræningjana, 
því ég vissi ekki betur.

En ég vissi og veit enn að það var ekki ég,
nei, en í meðvirkni minni var ég blóraböggull ykkar helvískra.

En ekki lengur! 
Ég lýð ei meir að hylma yfir með ykkur,
helvískum, og ég lýsi því hér yfir að ég er ekkert leikfang! Ónei!
Leikið ykkur eins og þið viljið, en í þetta sinn,
spilum við eftir mínum reglum.

Ég lýsi hérmeð yfir stríði á hendur ykkur huldufólk. Komið og takið þessu með stæl.

Ef að á hinn bóginn þið neitið að berjast..
..þá lýsi ég bara yfir ótrú á tilvist ykkar. ]



[ Ég elska þig
því þú ert gölluð
og veik
eins og ég

Ég elska þig
fyrir veikleikana
og þreytuna
sem gefur mér afsökun
fyrir leti

Ég elska þig
því þú ert mannleg
yndisleg
og þrátt fyrir allt
einstök ]



[ Vetrarkonungur
ég bíð þér í bardaga
Sumardrottningin ]



[ FRIÐUR

 

Að ætlast til þess að heimsfriður ríki er ekkert annað en sjálfselska!
Því hvernig gæti ég ætlast til þess að einhver gerði það sem ég vildi!Það sem mér þykir rétt gæti öðrum þótt rangt og svo öfugt.Fólk er mismunandi langt komið og með mismunandi bakgrunn og reynslu.Margt fólk þarna úti vill gera marga hluti sem mér finnst ekki boðlegir og sem tilheyrir ekki mínu uppeldi, en tilheyrir e.t.v. þeirra.
Sumt sem ég myndi fordæma, finnast ógeðfellt og sem myndi ekki einu sinni fyrirfinnast hjá dýrum.Ef ég ætlaðist til að einhverjir lokuðu augum  sínum fyrir reynslu, sem þau gætu öðlast, því mér finnst hún ekki boðleg þá er ég að traðka á hugmyndinni um frjálsan vilja og útiloka hann!!! ]



[ Vindurinn þýtur,
sólin skín og regnið bilur á gluggunum.
Íslenskir vindar,
Íslensk sól og Íslensk rigning sem rennur niður andlit mitt.

Íslenskur snjór sem liggur eins og fannhvítt helgilín yfir fallegu Íslandi.
Þess vegna er ég stolt af því að segja að Ísland er landið mitt! ]



[ Jafnvægi andans er styrkur minn.
  Orð andans er vegur þinn.
  Fótspor feðranna er reynsla okkar. ]



[ Víst er það rökrétt að þú viljir frið,
  jú þú hefur nú öðlast allt veraldlegt
  í heimi hér,svo friður er þér eðlis-
  lægt.En hvað með þann sem á ekkert af 
  þínum auð eða þann sem hefur eignast
  en misst.Ertu viss um að þeir vilji 
  þinn frið. ]



[ Það hæsta fær lýst í gegnum mig á   
   leið í þig,ó mín óendanlega þögn
   sjálfsins upprunnin úr engu. ]



[ \"Ég\" finnst gott að sitja
  hér og hugsa um hugsunina
  á bak við hugsun. ]



[ Friður mun eigi ríkja 
   fyrr en maðurinn hættir
   að berjast við sjálfan sig. ]



[ Þegar spurningar þínar fela í
  sér meiri sannleika en svörin.
  Þá ertu á réttri leið. ]



[ Margar eru brýrnar yfir 
  lífsins fljót og hver
  velur sér sína.Því þær 
  vísa allar leiðina heim. ]



[ Þú hlóst er ég reyndi að verjast
   kúlnahríð þinni með grjóti.
   Þú hlóst hærra þegar þú sást að
   ég gat ekki varist.Þú hlóst hæst
   er ég bað um frið.En hverskonar
   friður er það þegar þú hefur tekið
   allt mitt og gert sem þitt. ]



[ Þið áttuð alla mína samúð og aðstoð
   skilið, er þið voruð arðrænd og 
   myrt. Heimurinn kom ykkur til hjálpar
   er hann heyrði grátur ykkar. En þegar
   þið farið að gera það sama við aðra,
   eiga þeir þá ekki alla samúð mína 
   og aðstoð skilið. Á þá heimurinn ekki 
   að koma þeim til bjargar líka eða
   gildir það aðeins um ykkur. ]



[ Ég hef hafið mig til flugs,
  skil allt eftir þarfnast einskis.
  Ekkert til að halda aftur af.
  Svíf frjáls yfir öllu án alls.
  Hátt, hærra, hæst á leið til mín
  sjálfs í öllu sem skiptir engu. ]



[ Ég er aðeins hugmynd að lífi. ]



[ Ástæðan fyrir því að við reynum að 
  útskýra allt, er aðeins svo við 
  sjálf skiljum það. ]



[ Satan stígur villtan dans
  í húsi mínu, en nú verð
  ég að henda honum út því
  partýið er búið. ]



[ Undarlegt hvernig Bjartsýnin kemur..kitlar mann í magann og segir svo margt fallegt.Ekki snúa þér við,
Grimmdin...systir hennar mun bíta þig í hálsinn. Ég veit þér þykir blóð fallegt.

Hjá mér lekur það...stríðir straumar af vörmu blóði...niður hálsinn, hlýja.

Kannski sú eina sem ég mun finna hér.
Ylurinn af mínu eigin blóði?

En fagurt er það ..rautt sem eldur..lokkandi.

Ég má ekki hugfangast af fegurðinni. ]



[ The strokes of the brush 
touch my soul
not in time nor in space

corners within 
never before touched by color or light 
engulf the new sensations

Forgotten feelings are stirred
memories with few ties left
embroider a new quilt to warm my insides

I´m not alone 

Someone has been here before
time and space don´t exist
only the awareness of recognition ]



[ Bólstraður skýja bakki liggur yfir tjörninni.
Svífa í hægð sinni yfir landið.
Hvít og grá á víxl,
Maður gengur eftir skítugri götunni og horfir á skýin fela sólina í sínum bólstruðu örmum.

Hvert er hún farin?
Hafa þau gleypt hana?
En skýin hlæja bara af þessarri heimsku athugasemd,
Hlátur þeirra er djúpur og dropar byrja að detta einn á fætur öðrum.
Maðurinn blótar í ofvæni og skammar skýin,
En skýin bara líða áfram á bólstruðum vængjum sínum. ]



[ Svífandi um hugarhvolf mitt,
hugmyndaskutlur í biðflugi.

Öngþveiti á jörðu niðri
og þær fá ekki að lenda.

Eldsneytisskortur þvingar margar
í Krass! Bang! Clash!

En þær stærri halda flugi lengur,
og þær allra stærstu..

..jafnvel svo lengi að þær fá
afgreiðslu á annars ofmettuðum flugvelli. ]



[ horfði á mig 
með augun full af 
síld

glitrandi sílfur
hafsins
fullfermi

syndir  viljalaust 
í net næturinnar

silfurfiskur
á svartri 
ermi ]



[ Meðan sólin
svaf

Skinu guleygð 
ljósin skært

Með fullum
mána.




Svo yndislegt 
vor

Í blautum andvara
trjánna.

Ilmandi
regndropar.




Vaknaðu.
ó vaknaðu

Vængjað
vor í vetrarlok

Fljúgðu
fagnandi. ]



[ Vertu stilltur….
-sagði hún
og hegðaðu þér
almennilega.

Hvernig gat hann
verið stilltur.
Hann sem hafði
aldrei
verið stilltur
-almennilega. ]



[ Vonglaðir 
vindar

Visnuð laufblöð
endurfæðast

Gulgræn af
öfund



Svartir
stafirnir

Leggja lykkju á
leið sína

Orðin hafa 
villst ]



[ Ég hitti einu sinni mær við hana langaði að segja,
ég held að það hafi verið í gær, 
ég sagði henni að hún væri meyja. ]



[ Hvað þú ég um það
heilsa alla gjörið mér
detta niður falla
eins og alla malla

ég þú hringur minn
eins og hver annar
þú hús kisan mín
eins og þú sérð hver er ég

niður skaltu falla
eins og mér ber 
sam eins hver og annar
hvað þú ég um það 
ég skal sjá um það ]



[ mig verkjar og ég get ekki hugsað.
Mig langar að sofna ... 
... vakna þegar mér er batnað.

Samt gerist það ekki 
   og ég get það ekki sjálfur. ]



[ Afar fögur er hún
Heillandi og lokkandi

Hún segir mig ekki skilja sig
Ég fái ekkert fyrr en ég skil

En það er hún sem ekki skilur
Það er hún sem svíkur loforðin

Loforðin sem útlit hennar og augnaráð
lögðu á mig eins og álög

Ég er ekki lengur frjáls
Heldur fjötraður
svo gott sem dauður ]



[ Öllu líkur einn daginn.
Einmitt daginn í dag
Endir og allt bú... ]



[ Hefur læst sig eins og sinueldur
Í hug og hjörtu manna
Nú er ekkert heilagt lengur. ]



[ Hvernig ætli lífið sé án vonar?
vonar sem kemur manni á flug yndisleika og ástar
sem stundum verður að engu og þú hrapar niður á kalda og hrjúfa jörðina. Þú byrjar að leita að nýrri og betri von sem lyftir þér upp aftur. ]



[ Ég get ei sýnt þér hver ég er,
ég get ei tjáð þér ást.
Ég get ei grátið, 
ég get ei séð,
ég get ei legið í faðmi þér.

Í söltum sjónum,
sál mín hvílir.
Lifir en þó ekki enn.
Grætur svörtum tárum niður,
niður vanga þinn.
Birtan horfin,
myrkrið hvílir,
lokar hurðum,
lokar vegum.

Ég get ei losnað,
ég get ei farið,
ég get ei beðið eftir þér.
Tárin losna,
augun lokast,
hví að bíða eftir þér.

Í svörtum sjónum synda tárin,
tár iðrana,
tár sorga,
tár hefnda.
Ég get ei grátið,
ég get ei séð,
ég get ei legið í faðmi þér. ]



[ Geðshræring!
Hugur minn er
geðbilaður og veikur.
ÉG keyri í hringi.
Skil ei hvað ég geri.
Niðurnídd hverfi,
gömul hús.

Ekkert skjól frá illsku hafsins.
Ekkert skjól frá skelfingu lífsins.
Hamrarnir háir og fagrir,
draga mig til sín í illsku sinni.

Stríðir straumar,
dropa niður.
Kinnar mínar,
blautar og votar. 

Fram af hömrum
rennur bíll.
Glötuð sál sem kemst ei neitt.
Ég get ei verið hér,
ekkert líf sál mín sér.
Eylíf breyting ætluð þér,
situr fast í sálu mér.

Get ei lifað,
verð að hverfa.

Djúpið mikla taktu mig.
Geðshræring.
Minn hugur er
geðbilaður og veikur.
Taktu mig með örmum þínum,
eigðu mig til æviloka.
Ég á ei annað skilið... ]



[ Hafa orð einhverja merkingu?
Merkingu sem líkaminn segir ekki,
með augngotum,
snertingu,
og framkomu.
Afhverju að taka mark á orðum,
þegar við sjáum meiningu
í verkum og augum.

Hvaða orð geta tjáð ást og hatur
betur en hegðun og augnráð.
Hvað eru orð?
Eitthvað sem líkaminn getur ei tjáð?
Eða eitthvað sem ætti að hverfa?
Getum við sagt það sem við viljum,
án orða?
Orð tjáningar.
Hvað eru orð? ]



[ Hefuru staðið í myrkrinu
og fundið þessa orku,
alla þá orku
sem kemur frá hafi og landi.
Þú finnur hana
ef þú leyfir myrkrinu
og vindnum leyka um húð þína.
Þá finniru hversu yndislegt myrkrið er.
Þá finnuru orkuna,
þá finnuru þinn innri mann,
þá finnuru lífið. ]



[ Regnið fellur
í stríðum straumum
niður niður
niður götur og torg
og endar í hafinu.
Vináttan er eins og regnið.
Fersk, fallandi
fellur í hafið.
Hafið er óendanlegt
líkt og vináttan.
Vináttan er allt um kring
Það þarf aðeins að horfa á
til þess að sjá það
að hún er til staðar
að hún er óendanleg.
En þó þarf einnig að vera varkár
því hafið getur varpað yfir þig öldu
og á svipstundu er allt farið
þar á meðal þú sjálf.
Vináttan er ýmist 
óendanleg,
eða svikul.
Líkt og hafið
mun ávallt vera. ]



[ Nakin kona
stendur við fjörðinn,
starir á hafið.
Sér engann tilgang,
Þráir dauðann.
Það er skjót lausn.

Nakin kona 
liggur á hafsbotni.
Enginn af henni veit.
Enginn veit um hana.
Hennar er ekki saknað.

Nakin kona
hvílir lúin bein á hafsbotni.
Aldrei finnst hún.
Henni mun alltaf vera kalt.
Því hún er
nakin kona á hafsbotni. ]



[ Sorgin nagar
þessi yfirþyrmandi tómleiki

hvað get ég gert
hvað get ég gert

Ég vona að þetta sé ekki satt
Ég sé þig aftur á morgun
Ég ætla að hringja í þig
bara til að vera viss
En fæ bara talhólfið
Þá loksins uppgötva ég
að þú ert farinn 
farinn að eilífu

Sorgin nagar hjartað
ég hefði getað hjálpað
ef ég hefði hringt
ef ég hefði komið
ef.....

svo mikið af ef....
svo mikil sorg....
svo mörg tár.....
svo mikill söknuður....

hvað get ég gert
hvað get ég gert ]



[ Snjórinn er svo djúpur
og leiðin er svo löng á 
þessu dimma vetrar kvöldi.
Frostið er svo mikið að
mig svíður í augun og tárin
sem leka niður kinnarnar
eru svo köld.

Ég finn ekki fyrir fingrum
mínum sem ég get ekki hreyft.
Ég heyri ekki lengur brakið
í snjónum því vindurinn hvíslar
stöðugt að mér að mér sé ekki 
ætlað að fara lengra.

Augun mín lokast og ég
fell niður í snjóinn.
Ég finn ekki fyrir líkama mínum
þótt hjarta mitt sé svo heitt
af þrá í það sem ekki er til.
Tár mín eru að frosna og
hugsanir mínar þurkast út.

Það eina sem ég veit 
er að í kvöld mun
ég deyja. ]



[ Þig dreymir um útgöngu 
úr hellinum sem þú hefur
verið í svo lengi.
Hellirinn sem þér finnst 
svo dimmur og kaldur 
er að gera þig brjálaða.

Lyktin og hárin af
birninum sitja á þér.
Þú bíður og bíður eftir 
að dyrnar opnist og að 
þér verði hleypt út.

En innst inni veistu 
að það eru engar dyr 
á helli. ]



[ Ég sakna 
alls þess sem stendur í reglunum
ég sakna barnsins míns
ég sakna ástarinnar
og ég sakna ríkissjónvarpsins
og ég sakna þess að hafa ekki lekið sem hraun niður fjallshlíð.

Gallinn er sá að ég sakna alltaf
áður en ég legg af stað og síðan gleymi ég.
Stundum þá er ég svo upptekinn við það að gleyma þegar ég legg af stað
að þegar ég kem til baka aftur
þá man ég ekkert hvert ég fór
eða til hvers
og gleymi því algerlega hvernig það er að sakna ]



[ Sem betur fer
eru reglur um ljóð
annað hvort
ekki til
eða
heimskulegar. ]



[ Þegar maður gengur inn á ljóðvöllinn
þá er eins og maður plati sjálfan sig líkt og aldrei fyrr.
Maður fer að tína rusl 
með ánægjuna eina í fyrrirúmi. ]



[ Áður en guð varð til þá var tíminn í fleirtölu.
Hann var í gær, í dag og á morgunn.

Áður en guð varð til þá var ég skáld.

Eftir að guð varð til
þá er ég tími en ekki skáld. ]



[ Stærðarinnar vélþrjótur á fleygiferð eftir veginum í
einhverntímann-löngu-eftir-miðnætti-sólinni.
Við stýrið situr morðingi
og við hliðina á henni, sit ég.

Í húsasundi eru kisur að kela
hún er stríðin og hleypur hist og bast
mmmjáðu mmmjér!

Kisi ætlar ekki að lát'ana sleppa þessa
og þýtur á eftir.
Hún stefnir heim til sín..
Hann líka, hehe.

En flest þess í stað út
eins og vaffla, nýkomin úr járninu.
Og sýrópið lekur af brenndum köntunum. ]



[ Það er af engu að missa,
   allt hefur sinn tíma án
   tíma.Því allt er eilífðin
   eins og þú. ]



[ Ég horfi aftur
og sé hvernig "vinir mínir"
fóru að.

Ég með tryggðina
að leiðarljósi
lét margt yfir mig ganga
fyrirgefning alltaf til staðar
kannski voru þeir eingvir vinir
heldur eitraðir snákar
nærðir af skemmdum eplum
tilbúnir að nota sér mig
sér til framdráttar. ]



[ Gerðu það hættu.
Ekki særa mig meir.

Ég elska þig, treysti þér.
Leyfðu mér að vera ég sjálf.
Ekki öskra á mig - það særir mig.
Ekki lemja mig - þá verð ég hrædd.
Ekki þröngva þér inn í mig - þá meiði ég mig.
Ekki fara frá mér - þá verð ég einmanna.

Gerðu það hættu.
Ekki særa mig meir.

Ég vil bara að þú elskir mig,
sért góður við mig.

Gerðu það hættu.
Ekki særa mig meir. ]



[ Þegar skór þínir sópuðu ryki,
og þú sparkaðir aldrei í hiki,
var vissan þó aldrei trú,
að veröldin væri þú,
enda varstu bara skítur á priki. ]



[ Ég sofnaði eitt kvöld við skjáinn,
og sjónvarið hélt að ég væri dáinn,
svo út úr skerminum sveif,
andi þess og inn mig dreif,
og eftir það þá erum við náin. ]



[ Það var einu sinni þöngulhaus,
þremillinn,hann úti fraus,
þýddur var og þar með laus,
þökkin er,hann sama kaus. ]



[ Bára hér, og bára þar,
bára sér, og bára bar,
bára er, salt sem fer,
um allt í mér. ]



[ Það er rétt,þú ert brúnn pollur,
þar með óhrein,svo um mig fer hrollur.
Svo þú hefur þá tilgang?
Er það ekki skrítið?Í gær varstu mikið,
en í dag bara pínulítið. ]



[ Blóðið í æðum mínum
býr til svartan poll
á götunni

Ég er dálítið
opinn
fyrir sárunum mínum

Þau einhvern veginn
liggja þvers og kruss
yfir andlát mitt

Liggur það í augunum
seinasta andartakið
það starir ]



[ Augun þín blíðu
brosa til mín,
brosið þitt
færir mér geisla
inn í sál mína,
sem er einmana,
malið þitt
gefur mér frið
og ró
í hjarta mínu. ]



[ Margur er harmur kveðinn að heimi
huggun er litla að finna.
Minninguna um gæði þín geymi
og gagnsemi okkar kynna.

Nú ertu farin í hinstu för
ferlegt er því að una.
Blaðskellandi með bros á vör
tel ég þig best að muna. ]



[ Þegar ég vissi ekki,
drakk ég.
Þegar ég vissi,
var ég efins.
Þegar ég ákvað,
var ég sorgmædd.
Þegar ég skipti um skoðun,
var ég hamingjusöm.
Þegar ég gekk með þig,
var allt svo gott.
Þegar ég var að fæða,
vildi ég verkjalyf.
Þegar ég fékk þig í hendur mér,
Gleymdi ég öllu öðru.
Þegar þú drakkst fyrst úr brjósti mínu,
fylltist ég gleði.
Þegar þú svafst,
fylltist ég ótta.
Þegar þú stækkar,
tek ég myndir.
Þegar þú brosir,
snýst hjarta mitt í hringi.
Þegar þú knúsar,
get ég aðeins hugsað um það 
hversu mikið ég elska þig. ]



[ Einn daginn er eins og allt sé fyrir bí,
litið er um öxl og teknar ákvarðanir særa djúpt,
hvenær lærir maður,
hvenær þroskast maður,
hvað vill maður,
hvernig er hægt að afvegaleiða sig svona mikið og telja sér trú um að maður sé annar en maður er,
hver veit,
hver getur hjálpað manni að finna sinn innri mann,
enginn nema maður sjálfur,
hvernig eða hvenær,
veit ég ekki ]



[ Það er auðvelt og létt,
enginn getur snortið mann,
ég geri það sem að ég vil,
án tengingu við nokkurn annan mann,
en er það styrkleiki,
eða kanski veikleiki ?
Hver veit ekki ég ]



[ Ég taldi mér trú um að ég gæti veitt mér þá hamingju sem að þurfti, 
að bara hleypa engum of nálægt væri það eina rétta,
en viti menn í dag líður mér eins og ég sé ein í heiminum ]



[ H er óstöðvandi í hugsunum
H getur platað mann 
H er ekki sammála
H þarfnast hvíldar

Hjartað vill ákveðna hluti
Hjartað gefst ekki upp
Hjartað vill ráða för
Hjartað er flókið ]



[ Hvert fór sálin 
þegar heiminn þú ákvaðst
að flýja?

Situr þú á skýi, hlærð að okkur hinum?
Eða situr þú einn
á hörðum stól
í myrkvuðu herbergi?

Kannski situr þú hjá mér
og horfir á mig rita þessi orð, 
syrgir mína sorg..?

Einn daginn fæ ég að vita þetta allt..
öll svörin við öllum mínum áleitnum spurningum... ]



[ Orð milli vina,
gera heiminn betri.
Þau gleymast ekki,
en búa í okkur,
sem lítil fræ
er vasa upp
og verða löngu seina
handa öðrum manni,
á vegamótum.
það er gott
að skjóta slíkum rótum. ]



[ Þú ert svo falleg
-ástin mín.
Þú ert svo yndisleg
-ástin mín.
Með rósailm í hári þínu
Bíður þú mér góðan dag.

Hjarta þitt segir
-Góðan dag.
Augun mér fylgja 
-Sérhvern dag.
Í tilveru þinni er allt eins og gull
Bíður þú mér góðan dag.

 Inn um dyrnar kemur þú inn
 Söknuð er fer þú, það ég finn
 Tómlegur verður þá dagurinn
 Hlakka til að faðma gimsteininn minn.

Fagurt er brosið sem
-bræðir mig.
Og magnað er skapið sem
-hræðir mig.
Þú ert það allt sem ég óskaði mér
Fylgir mér sérhvern dag.

 Inn um dyrnar kemur þú inn
 Söknuð er fer þú, það ég finn
 Tómlegur verður þá dagurinn
 Hlakka til að faðma gimsteininn minn. ]



[ Í huga mér er hús,
sem ég byggði handa þér,
læsti þig þar inni,
þú bíður eftir mér.
Ég ætla aldrei að opna,
aftur fyrir þér,
ætla adeins að geyma þig,
þar sem enginn sér.
Nú stundum opnar þú gluggann,
og öskrar 'ég elska þig',
ég læt sem ég ekkert heyri,
þú ert ekki að öskra á mig.

Nú brátt munt þú breytast
og hverfa úr huga mér
því midur ég verð að segja,
því ég er ástfangin af þér. ]



[ Ég á þig og elska,
en elskar þú mig.
Þú tæmdir mitt hjarta,
er þú fórst mér frá.

Lífið er staðnað,
er þú ert ei hér.
Ég sé þig í anda,
þú situr hjá mér.

Nú lifi í draumi,
draumi um þig.
Ég vil ekki vakna,
án þín mér við hlið.

En klukkan hún hringir,
nýr dagur að hefjast.
Ég vona að þú komir,
seinna í dag. ]



[ Þú færð mig til að brosa
Þú færð mig til að vilja lifa
Þú færð mig til að vona
Þú færð mig til að þrá
Þú færð mig til að elska

Þú færð mig til að gráta
Þú færð mig til að hlæja
Þú færð mig til að sakna
Þú færð mig til að sjá
Þú færð mig til að vakna ]



[ Þú yndislegasta systir 
Þú hleypur brosi á mínar varir,
fyrir að vera bara þú
Þú ert svo ung og full af orku, 
Þú hikar ekki við að deila með þér, 
til mín
Þú hleypir sól inn til mín, 
fyrir að vera bara þú
Hlæja,brosa, gráta saman getum við, 
en þegar við erum saman þá er alltaf gaman :) ]



[ Þú ert yndislegur
svo blíður 
svo góður
Ég er svo heppinn að eiga þig sem bróður. 

Manstu þegar að við vorum yngri 
öðru hvoru við rifumst, 
en ávallt vorum við snögg að sættast, 
við hlógum og höfðum gaman saman,

Nú erum við fullorðin
ég á Íslandi og þú erlendis,
en við heyrumst oft,
og það er alltaf gaman. ]



[ Þú ert mamma mín
Þú gleðst með mér
Þú hjálpar mér
Þú ert til staðar fyrir mig
Þú leiðbeinir mér
Þú ert mér allt
Ég elska þig ]



[ Þú hlustaðir á mig
Þú styrktir mig
Þú hlóst með mér
Þú grést með mér 
Þú varst til staðar fyrir mig
Þú hjálpaðir mér
Þú ert yndislegur ]



[ Nú ligg ég í rúminu 
og stari upp í loftið.
Bjarminn frá lampanum 
skellir skuggamyndum á veggina.
Glugginn er opin 
og ég anda að mér fersku lofti,
er rótgrónar tilfinningar bæra á sér
og neita að liggja í frekari dvala.
Tíminn sem við eyddum saman í dag...
í það að spjalla, segja ekki neitt 
og bara sitja hlið við hlið...
hefur truflað dvalatímann.
Tvö ár í dvala, og í dag,
er eins og einungis mínúta hafi liðið.

Í von og óvon hvísla ég út í vindinn...
"Ég elska þig." ]



[ Þú fékkst stórann hluta af mínu hjarta
sem er enn skráður í þinni eigu.
Ég borga leigu fyrir afnot þess
og viðhald þess fæ ég í frádrátt...

Ég er nýbúin að mála og taka til
og því gamla fleygt út.
Þó er eitt herbergi sem ég læt óhreyft,
skilið eftir í minningu um þig.

Ég safna og safna, til að kaupa þig út.
\"Ertu til í að selja?!\" ]



[ Hjarta hennar er ótamið 
og lætur öllum illum látum
meðan tár hennar syngja,
Sorgarsöng sinn takt fast í ekkasogum hennar.

Þungir droparnir þorna á húðinni
saman með svörtum línum maskaranns
sem breytt hefur hinni fögru grímu
sem áður sat svo glöð.

Kristal dropar sitja kyrrir í augunum
og byrgja sýn hennar.
Er hún horfir án þess að sjá 
á líflausan líkama nýfæddrar dóttur sinnar. ]



[ Í kvöld er myrkrið svo bjart
þó er hugurinn svo þungur
því hjartað lagði inn
uppsagnarbréf hjá yfirvöldum.

Hjartað sagði upp þetta bjarta kvöld
þó yfirvöld buðu betri og betri kjör,
allt kom fyrir ekki, þau
fengu eingöngu afþakkandi svör.

Hugurinn settist þá þunglega niður
tilfinningarnar í einni þvögu,
vonsvikinn og reiður,
blótandi yfirvöldum fyrir lélega frammistöðu.
 
þung er sú byrði farangur hjartans,
með hinstu kveðju hins sofandi þræls, 
töskurnar við hönd, kveður hjartað, 
- Verið sæl... ]



[ Hver mínúta
er einskins virði 
án bros þíns.
Hver mínúta
er skuggi
án augna þinna
sem horfa til mín.
Hver mínúta
er svefnlaus nótt 
án andardráttar þíns.

Án þín...

Hver mínúta er 
aðeins klukkutími 
sem stendur kyrr. ]



[ blöðin kyssa 
og elska
ilmandi ástin
stunginn
með þyrnum lífsins. ]



[ stykkin úr púsluspilinu liggja
óhreyfð á hrjúfu borðinu...

manneskja gengur framhjá
byrjar að setja þau saman...

fær leiða að lokum og hendir stykkjunum
út í ískaldan skuggann í horninu...

...

önnur manneskja gengur framhjá
týnir upp illa farin stykkin
og byrjar að setja þau saman...

fær leiða að lokum og hendir stykkjunum
út í hálffullan vaskinn í eldhúsinu...

...

stykkin bíða þess ennþá
blaut og klofin
að falla saman í eina heild...

stykkin bíða þess ennþá
blaut og klofin
að rétta manneskjan
meðhöndli þau... ]



[ bra bra sögðu endurnar
án þess að vita 
hvað ég sagði við þær
árangurslausar samræður okkar
urðu til þess að ég náði aldrei 
að taka ákvörðun varðandi okkur
-með efirsjá ]



[ Seint í marsmánuði
nótt myrkur og kuldi
heiðskýt og stjörnur
hún lá í röku grasinu
hugsaði heim
heima 
heima og himingeima
hún hló ]



[ Ég var svikinn af guði,
þeim sem öllu á að ráða.
Ég bý á Íslandi
það á að vera kalt hér.
Nú er ekki kalt, 
nú er kæfandi hiti.

Því svíkur þú mig guð,
sem öllu átt að ráða.
mér var lofað kulda
en við það er ekki staðið.
Ég er ekki hannaður fyrir þetta
Ég er ekki með loftkælingu
eins og stóru bílarnir
Er ég kannski bara lítill
lítils verður bíll.

Ég vil fá kuldann sem mér var 
lofað við fæðingu.
Ég vil gamla Ísland.

Því sveikstu mig Guð
sem öllu átt að ráða.
Ræður þú kannski ekki neinu ? ]



[ Það var gleiði í mjúkum móanum,
við svitnuðum bæði í lófanum,
og hneyksluðum augun í spóanum,
með fangbrögðunum þeim.
 því Það þagnaði í þeim hrófunum,
þegar þú komst heim. ]



[ Hve ungur ég var,og gat ekkert gefið,
nema hugann minn,sem rann eins og bráðið gull í hjarta nisti,
og innst þar inni var lítill kærleiks neisti,
sem ég gaf þér,fyrir vinarþel og skilning.

Ég skynjaði tíman okkar saman,
sem hvítan hest,sem rann fram í geislaflóði,
og undir fótum hans unni sér vegurinn góði,
sem við skildum hvorugt,en leiddi okkur saman. ]



[ Það var þá að ég lifði í vondeyfð
og þreifst betur í skugga minnar nætur
en annarstaðar, því barnið grætur.

Það var þá að ég sá, að líkt og vötn leita sjávar
og fólk tekur trú á sjálft sig, ást og örlög,
að sólin, tók upp nýja trú á mig órög.

Það var þá að ég fluttist um set inn í skinið 
því hvort sem mér líkar sól eða dimma,
þá líkar mér vonleysi fram yfir vonina minna. ]



[ Þú ert að hugsa heiminn,
vonandi okkur í vil.
Því ef þú skildir nú líta annað,
þá gæti allt hætt að vera til.
Guði sé lof,að þú sért þú sjálfur,
en ekki einhver ofvaxinn álfur. ]



[ Til eiginkonu minnar

Ég þekki augu svo dökk og dreymin, dul og heit
og finnst þau stundum svo frökk og geymin á fyrirheit.
Ýmist eru þau ósköp feimin og undirleit
eða þau segja:  "Við sigrum heiminn, hvern sólskinsreit".
Ég þekki augu svo dökk og dreymin dul og heit.

Í þeirra hyl ég þóttist finna þrá til mín.
Var það kraftur vona minna er villti sýn,
voru eldar augna þinna ímyndun mín
eða speglar óska minna augun þín.
Í þeirra hyl ég þóttist finna þrá til mín. ]



[ Ég á þig leit nakta, mitt ólgaði blóð,
svo einfalda, hvíta og netta.
Eitt auglit til þín vakti ástríðuflóð
og efsta í hug mér var þetta,
að taka þig, strjúka og tendra' í þér glóð,
taumlausa löngun að metta.
Eitt andartak skammt þessi unaður stóð,
svo aflvana lét ég þig detta.
Að endaðri nautn hafði á þér viðbjóð,
andskotans sígaretta. ]



[ Tileinkað AA Samtökunum.

Guð, gef mér þrek til að þreyja
það, sem ég fæ ei breytt,
þor til að þrýsta á breyting,
þegar slíkt gæti leitt
til bóta og betri vegar,
sem betra líf gæti veitt.

Um eitt bið ég öðru fremur,
yrði mér bónin veitt,
vit til að velja á milli,
vit sem mig gæti leitt
að skilja, hvað þarf að þrauka
frá því, sem mætti fá breytt.

Án þess yrði þor lítils virði
og þreki í fánýti eytt. ]



[ Hugrekki' er nauðsyn ef hræðslu' á að buga
og hættu skal mæta sem hjá er ei sneitt.
Ef hræðslan er engin, hart til að bjóða
hættunni birginn þarf hreint ekki neitt.

Kyssir þú konu og kunni' hún því illa,
hún kallar þig rudda kauða' eða svín.
Ef kossinn hún þekkist, þá kennir hún hugrekki
karlmennsku' og hreysti og konan er þín. ]



[ Að Adam gæti allt eins verið kona.
Ýmsir leyfa sér að bulla svona.
Víst þótt margir vilji þetta meina,
ég veit það kemur hreint ekki til greina.

"Þótt hafir, Drottinn, hundinn gert og apa
og hljóti æfing meistarann að skapa,
að hoppa beint í hápunkt sköpulagsins
hefði verið strembin skipun dagsins.

Ef falleg kona fyrsti væri maður,
fjarska hefðir þú þá orðið glaður,
ó, Drottinn minn ég veit þú hefðir varla
verið að fúska við að gera karla." ]



[ Kom ég með konunni minni
í Kántrýbæ einhverju sinni,
svo skrapp ég smá út
og skálaði' af stút,
en skjótt var ég aftur þar inni.

Með ljúfu og léttkenndu sinni
ég leit yfir salinn þar inni.
Ég litaði' hann rauðan,
er leit ég einn kauðann
káfandi' á konunni minni.

Hnefann úr vasanum þreif ég
svo helvítis buxurnar reif ég.
Ég gaf honum á hann
og auðvitað lá hann,
en síðan á konuna sveif ég.

Ég sneri' henni snarlega, bráður,
snöktandi, mæddur og þjáður,
en ekkert ég tafði,
af því ég hafði
aldrei séð konuna áður. ]



[ Er tilgangur lífsins tóm helvítis tjara.
Einn er að spyrja, annar að svara.
Einn er að sóa, annar að spara.
Niðri' er sá gamli í glæður að skara.
Einn er að bíða, annar að vona.
Það er bara svona.
Hví eru allir að koma' eða fara?
Sumir í hundana, aðrir sig spjara.
Þessu er öldungis auðvelt að svara.
Af því - Af því bara. ]



[ Til stúlknanna í eldhúsinu á Reykjum.

Ástin tekur á sig ýmis gerfi
og oftast nær hún veldur hjartaþraut.
Samt er það svo að einhvern veðurdaginn
algerlega rokin er á braut.

Núna þegar kominn er með kransa
kemur oftlega í huga mér
Hver er ástin einasta og sanna,
ástin sem að stöðugt fylgir þér?

Ástin ber á dyr með ýmsum hætti
og engan um það spyr hvar inn hún fer.
Rakleiðis um magann liggur leiðin
sem líklegust að hjarta mannsins er.

Ástin er á kreiki' í ýmsum myndum.
Af þeim myndum sem að fyrir ber
er matarást sú eina sem að endist
og eftir lætur merki' í hjarta þér. ]



[ Ljóð af ljúfri sögu

Tileinkað syni mínum, Stefáni Ingimari.

Nótt eina dreymdi hann drauminn,
hann dreymdi' að hann gengi á strönd.
Hann dreymdi' að hann gengi með Guði.
Þeir gengu þar hönd í hönd.

Hann leit um öxl og  líf sitt
gat lesið af sporum þeim,
sem geymd voru' og greypt í sandinn,
og gengin af báðum tveim.

Hann sá þau samhliða liggja
og sólin í heiði skein.
Þá sá hann á spotta og spotta
að sporin voru ein.

Það vakti' honum vafa og furðu,
það virtist oft gerast þar,
sem sorti á líf hans sótti
og sorgir að höndum bar.

Hann leit aftur líf sitt yfir,
og litla stund hann beið,
en eftir það yrti á Drottin
eitthvað á þessa leið:

"Þú hafðir mér heitið forðum,
ef hlýða ég vildi þér,
og þér myndi þjóna og treysta,
að þú skyldir fylgja mér.

En hví sé ég spor þín hvergi,
þá harmi sleginn var?"
Drottinn brosti að bragði:
"Barnið mitt ég var þar.

Þar sem í fjörunni finnst þér
fótsporin vera tvenn,
við hönd mér þig löngum leiddi,
líkt og ég geri enn.

Þar för eftir eina fætur
fjaran einungis ber,
það var á þrautastundum,
þegar ég hélt á þér." ]



[ Um vanga líður vindur þýður,
vaknar jörð.
Vorið blíða vætir börð.
Og á valla fjölmörg falla
fagurgrænan svörð
lítil lambaspörð.

Ljós að nýju lofar hlýju,
laufið grær.
Vonin nýja vængi fær.
Viðjum spillir, vitin fyllir
vorsins angan blær,
tindrar lækur tær.

Allt er betra er sem letrað
öndvert svið.
Leið er vetrar langa bið.
Lítur sólin laut og hólinn,
loftið ómar við,
af fögrum fuglaklið.

Manngi dúsi' í myrku húsi,
meðan allt
þakkar daginn þúsundfalt.
Hljóðnar kliður, kyrrð og friður
krýpur yfir allt.
Hljótt er húmið svalt.

Hjörtun ungu hlátri þrungin
hefjast brátt.
Hátt er sungið, hlegið dátt.
Og í skjóli undir njólu
af þeim segir fátt.
- Í það minnsta hátt.

Og að morgni engar sorgir
eru til.
Heimi' er borgið, hér um bil.
Aftur sólin sveipar hólinn,
sanda, laut og gil,
vermir, veitir yl.

Litka heiðar blómabreiður,
baula kýr.
Frjáls sér hreiður fuglinn býr.
Kvikna tíðum kann hjá lýðum
kærleikurinn nýr.
Úti' er ævintýr. ]



[ Vonin okkur verðmæt er,
hún vermir mannsins hjarta
gegnum vonarglerin sér
hann giftu' og framtíð bjarta.

Þó að syrti álinn í
alltaf samt hún færir
þrekið jafnt sem þrótt á ný
og þolinmæði nærir.

Vonin mig á vængjum ber
víst hún margan laðar.
Þegar annað þrotið er,
þá er hún til staðar. ]



[ Á vegi sannleikans vandratað er,
varla er því að leyna
og ýmsan honum út af ber,
þótt ætli hann sér að reyna

af fremsta megni að feta hann,
finnst honum erfitt að þegja,
þá þráfalt er verið að þýfga hann
um það sem hann vill ekki segja.

Reyndu samt, svo að sofir þú rótt,
sannleika' að halda þig nærri.
Segðu það satt sem segir, þótt
séu orðin færri,

því allt, sem þú lýgur, efst og fremst
upp frá því þarftu að muna
og ekkert þú græðir og ekkert þú kemst
áfram á nýjum spuna.

Hreinskilnin er því happasæl,
þótt hollt sé á stundum að þegja.
Allan sannleik frá ufsum að hæl
er ónauðsynlegt að segja. ]



[ Margan vitið manninn eflir,
mikið er þó til í því,
að flestum sé það fótakefli,
sem fengu meira' en nóg af því.

Í það eru æ að stíga,
á ýmsa lund það pirrar þá,
upp í vindinn ávallt míga
og enginn virðist skilja þá.

Um það gildir eins og fleira,
allt er best í hófi nú,
vera hlýtur vitið meira,
ef vit í hófi hefur þú.

Ef varla neitt af viti hefur,
vertu ekki' að sýta það,
það vart er meira' en guð þér gefur,
en gættu þess að nýta það. ]



[ Enda þótt reyni á allan hátt
að ímynda mér að bleikt sé blátt
það bölvanlega gengur.
Við konur reynist klakklaust þrátt,
kynlaust að eiga samneyti,
en sjái ég konu ég kenni brátt
kynferðislegt áreiti.
Nú sé ég fram á betri tíð með blóm í haga.
Aldurinn þetta á að laga,
svo innan tíðar ei mun baga - lengur. ]



[ Þá höftum í ríms ei hangir föst,
er hugsunin létt í spori.
Hún bregður á leik með botnaköst,
eins og belja sem leyst er á vori.

Hefur nú margra sem hnoða leir
hugur að órími hnigið,
en frelsið í hugsun sem fengu þeir
flestum til höfuðs er stigið.

Þá orðið er ljóðsins innihald
órímuð hugsanaveila,
biðjum þá heldur um borað spjald
úr biluðum rafeindaheila. ]



[ Ef öldin er liðin, þótt enn vanti ár,
upp á það hundrað sem skyldi.
að tíu' yrðu níu og tapaðist ár,
tugurinn efalaust þyldi.

Um framhaldið ótta samt fyllist ég
og forðast að hugsa til enda,
hvar allir þessir, sem þennan veg
þræða nú, muni lenda.

Flest, sem er talið fjær og nær,
fara hlýtur í klessu.
Því allir sjá hvaða örlög fær
einingin eftir þessu.

Milli' einhvers, sem til er og er ekki til
er agnarsmátt bil, sem núll við köllum,
að tala um núllið sem tímabil,
tæpast er bjóðandi öllum.

Hvert tímabil á sér upphafsstað
og einhversstaðar enda,
ef upphafið er þar, sem endar það,
endarnir saman lenda,

Í raðtölukerfi vort ártal er,
þótt ei skilji núllistar blíðir,
þótt núllum þeir raði og raði sér,
reynast þau núll um síðir.
_ _ _

En eitt er víst, að eftir áramót
eiga margir næsta víst í húmi
að eiga þrátt við einhvern stefnumót,
ekki í sama tíma, en sama rúmi. ]



[ Tileinkað syni mínum og elskunni hans

Heyrst hefur gjarnan, þar hamingjan fer,
heimsæki' hún útvalda fáa,
en gættu þess vandlega' að gerlegt það er
að gleðja sig yfir því smáa.

Aðstaða mannanna ólík víst er,
efnin, umhverfið, vinnan,
en hamingjutilfinning hugurinn ber
og hún kemur bara að innan.

Í núinu lifir, hve naumt sem það er
þess nýtur, ef ekki er kviðið
því ókomna, ellegar obbi þess fer
í eftisjá þess sem er liðið

Forskrift að hamingju fólgin er í
fjölskrúði sólarlagsins,
að hlúa að minningu hlýrri og því,
að hlakka til morgundagsins. ]



[ Ef hægt er á vogskálar tilgangi' og meðali' að tylla
og takist að láta hið góða þá vega' upp hið illa.
Verður hér vafalaust fljótlega skortur á fólum,
þá fremja menn ódæðin bara með fallegum tólum.

Kalli' einhver þetta þá lógikk, sem kennd er við hunda,
kyngi ég þessu því slíkt vil ég alls ekki stunda,
og ætlunin var ekki beinlínis nokkru að neita.
Nú nýt ég þess bara að lifa og sannleikans leita.

Að hafa' upp á sannleika' er helvíti erfitt í veru.
Það heppnast svo fáum að leita hvar hlutirnir eru.
En byggir þú skoðun á bjargfastri sannfæring þinni,
ber það glöggt vitni um uppgjöf í sannleiksleitinni.

Þeir sem að skreyta sig skilningstrésnáttúrunni
skammist sín bara og fletti' upp í biblíunni,
en trúi þeir samt á hið magnaða epli má geta,
að Mendel neitar að arfgengt sé það sem menn éta.

Til markmiða' er sáð með mörgum og misjöfnum fræjum
og mikið er til af ólíkum tólum og græjum
og Einstein sagði um leið og hann steig o'naf stólnum.
"Menn standa' ekki allir á einum og sama hólnum."

Þið trúðar og loddarar túlana þenjið og belgið.
Með tilgangi ykkar þið meðalið fegrið og helgið.
En meðan af málgleði' um markmiðsins gildi þið þrætið,
má ég þá spyrja, hver skipa á dómarasætið? ]



[ Hamingju- og hlýjukennd,
í hjarta finn,
Er hjartkær minning hvarflar létt
um huga minn.
Í kvöldsins værð þú komst til mín,
með kærleik þinn.

Atlot þín og ilminn af þér
ennþá finn,
ég man hve hár þitt mjúkt þá straukst
um mína kinn
og varir þínar votar fann,
við vanga minn.

Við áttum saman einnar nætur
unaðsstund,
allt of stutta, ungur sveinn
og ástblíð hrund.
Hún merlar enn í minningunni'
og mýkir lund. ]



[ To my daughter and my son in law

Love can make you happy,
love can make you glad
love can make you lonesome
and love can make you sad
Some are even sorry
for love they've never had

Love is a thing to cherish.
love is a thing to share.
Let your love not perish,
lend it extra care,
so love stops you being lonely,
so love will make you whole.

Such love will enhance your gladness,
such love will make you rich.
Such love will lessen your sadness.
Such love will lessen your itch,
for something that doesn't matter,
or something that doesn't exist. ]



[ Nú sit ég hér ein(n) með söknuð í hjarta
og syrgi þig stúlkan mín.
Nú er mér horfið brosið þitt bjarta
og blikandi augun þín.

Ég sé ei né skil það svartnættismyrkur,
er setti á hug þinn mar.
Hefði það orðið þér huggun og styrkur,
hefði ég verið þar?

Hvað gerðist, hvað brast, og hvert var þitt kífið,
að hvelfdi þig örvænting slík,
að gæfir þú frá þér gjörvallt lífið?
Nú geymir jörðin þitt lík.

Endalaust spurningar að mér leita
um ólifuð árin manns.
Átti' ekki lífið eftir að veita
þér umbun sársaukans.

Í hvert sinn sem veröldin við mig leikur
og voninni vængi lér.
Hvarflar að spurning, hverful sem reykur.
Hvers vegna ertu ei hér?

Ég vildi að eg gæti þig vafið örmum
og vermt þig við hjarta mitt,
svo grátið þú fengir og gleymt þínum hörmum,
sem gæfi þér lífið þitt. ]



[ Ég átti mér eins konar trú,
en afhuga henni er nú,
því trú mín var sú
að þú yrðir mér trú,
en þú brást mér
og þegiðu nú. ]



[ Zu ein kleines Mädchen in Stuttgart.

Du fliegst dorther, dorthin
wie ein Falter zwischen Blumen.
Deine  Augen sind von Neugier,
Trost und Hoffnung voll.
In deinem Lächeln die Zukunft
des Menschengeschlechts man lesen kann. ]



[ Aldurinn leikur ýmsa grátt,
þótt afbrigði finnast kunni.
Ég tel að konan komist þrátt
klakklaus frá breytingunni.

Undir karli oft hún lá,
einatt blá og marin.
Engin er nú eftirsjá,
því áhuginn er farinn.

Auman karl að aðlaga
öllu verr þó gengur,
því enn langar til að iðka það,
sem ekki getur lengur. ]



[ Vísindamenn telja sig geta fært sönnur
fyrir sameiginlegri samvitund manna.
Þeir fundu líka lífveru sem er hvorki
dýr, sveppur, planta eða örvera.
Strætóinn minn, sem er gulur, kom of seint í dag
og kærasta mín hélt fram hjá mér.
Ég sit í tilverusyndaflóði sem tekur engan endi
og ég hlakka til að sjá hvað kemur næst. ]



[ Er horfi ég upp til heiða,
horfi' á hvar sólin skín,
þá litbrigði' í mosanum minna
á mógrænu augun þín.

Loft fyllist ljúfri angan,
leikur sér vorþeyrinn hlýr.
Hann bærir í brjósti mér kenndir,
þá birtist mér mynd þín skýr.

Ég sé þína ljósu lokka
leika um andlitið frítt,
þá finnst mér sem mundin þín mjúka
minn strjúki vanga blítt. ]



[ hefurðu einhvern tímann fengið hausverk
við vangaveltur um tilgang lífsins?

Hefur þér einhvern tímann fundist myrkur tilgangsleysis
vofa yfir eigin lífi?

Ég get ekki sagt þér
hver tilgangur lífsins er
en ég get sagt þér
hvað lífið er

Lífið er hugarástand

Þegar það er komið á hreint
verður spurningin um tilgang eða tilgangsleysi
ekki hin mikilvægasta
heldur þessi:

Stjórnar þú huganum
eða hann þér?

Ef hugurinn stjórnar
þá á hann það til að hlaupa með þig út í nóttina
og þannig verður lífið
dimmt og kalt

En stjórnir þú huganum
geturðu alltaf fengið þér göngutúr
til baka í sólríkan daginn ]



[ Ég hljóður sit og handleik feyskinn kvist.
Hann var eitt sinn grænn í þinni mund.
Hver trúir því að tilgang geti misst
tilveran á einni morgunstund.

Ég vaknaði og virtist þá um sinn
sem voðalegan ótta setti' að mér,
bældur koddi' og brotinn kambur þinn
báru vitni dvalar þinnar hér.

Þú hafðir komið kvöldið fyrr til mín.
Ég kenndi ei það mein er gekk að þér.
Nú skildi ég hvað þunglynd augu þín
þögul höfðu reynt að segja mér.

Augun þín sem aldrei voru hörð.
Svo óháð virtust tímans þunga nið.
Í hyldýpt þeirra himnaríki' á jörð
hafði ég svo oft séð blasa við.

Og ég sem hafði' að heimsmannssið mér hælt
af hirðuleysi' um lífsins skrum og skarn
fól andlit mitt hvar fiðrið hafði bælt
þitt fagra hár og grét sem lítið barn. ]



[ Ég gekk inn í herbergi hálffullt af reyk,
þar hampaði fólkið glösum.
Ég mjúkan sá aðeins þinn yndisleik.
Akkúrat svona við hrösum.

Ég varla þig þekkti, víst er um það,
né vissir þú deili' á mér heldur,
en neisti kviknaði, nema hvað,
nær væri' að segja eldur.

Og áður en varði og ósjálfrátt
í örmum hvors annars við stóðum.
Eitthvað sem nær ekki nokkurri átt,
nema í sögum og ljóðum.

Ég fann ekki nálægð fólks sem kom inn
firrtur var öllu ráði.
Að finna þinn flosmjúka munn við minn,
fullnaðarsælu ég þáði.

Hve kossinn var langur, ég lítt veit um það,
en leiðir eftir hann skildu.
En víst er erfitt að yrkja á blað
allt sem menn segja vildu.

Í minningasafninu margt er um hnoss,
þótt mörg séu föl og tekin,
en eitt af þeim skýru er einstakur koss,
sem aldrei var endurtekinn.

Kannski það gæti komið til
ég kalli' hann ei réttu nafni.
Ef til vill er hann ennþá til
í öðru minningasafni. ]



[ Aldrei er bundin angri þín ljúfa lund,
ástblíða hrund þér ann hverja stund.
Logandi undir læknar þín mjúka mund,
léttstígur skunda ég á þinn fund.
Ljúfan við endurfund lifi ég óskastund,
léttstígur skunda ég á þinn fund. ]



[ Gegn vírus eru tölvur tryggðar,
tekst það bara nokkuð oft,
en tölvan mín, mér títt til hryggðar,
tánum vendir upp í loft,
því höfuðvírus heimsins byggðar
heitir Microsoft. ]



[ Þú allt átt til að bera sem fær eina konu prýtt,
óháð því sem aðrir segja kunna.
Ég ávallt finn í fari þínu eitthvað ferskt og nýtt,
sem finnst mér vera virði þess að unna.

Þótt ekki geti leyft mér núna ást mína að tjá
og efalaust þú ekki henni kynnir,
þá eldheit stundum brennur, svo áköf er mín þrá,
ég ætlast næstum til þú ylinn finnir.

Ég ekkert nú að bjóða þér hef, utan þögla ást,
sem einhvernveginn þrjóskast við að lifa,
eins og lítil melkorn sem ekkert um það fást,
þótt illir stormar reyni þeim að bifa.

Viðmótið þitt hlýja hana vökvar af og til
og veitir líf, sem döggin melkorninu.
Nú virðist henni duga að vita' að þú ert til
og verðir áfram hluti' af lífi mínu. ]



[ Ég gekk um þröngann göngustíg,
gleymdi öllum mannanna ríg.
Leit á sólar ljúfu geisla,
lífið varð nú gjöful veisla.

Engann gat þó órað fyrir,
ósköpum sem dundu yfir.
Því eftir veðrið elsku ligna,
einhver lét þá fara´að rigna.

Mér fýsti nú að finna skjól,
það findna var að þá kom sól.
Skildi ekkert saklaus drengur,
spáin aldrey eftir gengur.

Snéri við og spígsporaði,
heim í sveit með ofsa hraði.
Í steikar hita´og sturtubaði,
fann snjókommu í mínu hlaði.
                       SvaBja ]



[ Borgarbarn

Þú forðar þér frjáls um stræti og torg,
til frelsis frá helsi illa lyktandi götunar barna.
Sum glöptust á stéttum við gleðinar dorg,
frá sannleika týndust til neonsins stjarna.

Þau fikra sig fálmandi um stræti og torg,
og gleyma sem fljótast þeim er út vísa.
Í skuggum þess lífs býr þrá, von og sorg,
þar skærustu ljós ná ei myrkrin að lýsa.

Ef stigir þú fæti um sömu stræti í borg,
hvar ógæfubörn sýna vítin til varna.
Þér færðist að yndi frá hverri einsemd og sorg,
því spor þeirra skrifa sögu olnbogabarna.

Ef gengir þú götur um þessa borg,
í sambúð með betlara á götunar stéttum og hjarni.
Að gjöf gæfist þér trúin frá einsemd og sorg,
sem lifir í gleymsku hjá ræsanna barni. ]



[ Glampandi skær en smá,
skínandi baugunum á.
Fallandi þraut þinni frá,
fanginni innstu þrá.

Speglandi sakleysis tær,
sölt sem úthafsins sær.
Angur augna tárið þvær,
sorgina sem elskaði í gær. ]



[ Ég vil að þú vitir 
að þrátt fyrir allt
sem hefur gerst
eða verið sagt
Þá elska ég þig en 
þann dag í dag :) ]



[ reyndi að semja ljóð um eftirsjá

...hætti að skrifa þegar blóðið
var farið að leka undan nöglunum...

reyndi að semja ljóð um þunglyndið

...hætti að skrifa þegar reykur
var farinn að skríða upp úr tölvunni...

reyndi að semja ljóð um eineltið

...hætti að skrifa þegar tárin
voru farin að blinda mig of mikið...

...hætti bara að skrifa...

...

stóð upp frá tölvunni og starði í forundran
“hvað hef ég endað við að hripa niður?
hef ég breyst í helvítis gelding og Tregadrottningu?
hef ég breyst í fjandans vælukjóa og fylliraft?
hef ég breyst í aumkunarvert áráttufífl?”

...

ákvað það á þessari stundu að ég ætlaði
að fremja Sjálfsmorð...

ákvað það á þessari stundu að ég ætlaði
að murrka lífið úr Sjálfinu...

ákvað það á þessari stundu að ég ætlaði
að fæðast aftur að nýju...

því ég get aldrei aftur orðið glaður
nema ég fæðist aftur sem nýr maður...

...

tek af mér 100 kílóa bakpokann
sem var orðinn samgróinn bakinu
og fleygi honum með háum skelli
á steinhart gólfið...

tæmi úr honum og skoða innihaldið:

eineltið...
þunglyndið...
vonbrigðin...

sambandsslitin...
samviskubitin...

ástarþrána...
og eftirsjána...

og dreyfi því á steinhart gólfið...

...

byrja að traðka
á einelti...
byrja að mylja
þunglyndið..
byrja að henda
vonbrigðunum...
byrja að slíta
sambandsslitin...
byrja að bíta
samviskubitin...
byrja að brjóta
ástarþrána...
og blinda svo
eftirsjána...

...

eftir nokkrar stundir
af bullandi svita
og tilfinningahita
tryllingslegan hlátur
og sársaukagrátur...

horfi ég á duftið fyrir framan mig
duftið sem áður var stærsti hlutinn
af mér...

...

sæki eldspýtu
kveiki í
og horfi á bálið skríða upp tjöldin...

hitinn eykst óðum
finn friðinn
gleymskuna og gleðina taka völdin...

...

friðþægingu
er ekki hægt að fá frítt...

myrti sjálfið
og öðlast núna nýtt... ]



[ Ég átti´eitt sinn ágætis konu,
sem átti að ala mér sonu.
Hún gaf mér fyrst ást
en lét mig svo þjást.
og eyddi´allri barneignar vonu.

Ég ráðvilltur ráfaði´í villu
og réði mér ókunna frillu,
sem vildi´enga ást
bara´í rúminu kljást
nú var ég á rándýrri hillu.

Ég áttaði mig á þeim fjanda
sem búið var mér í að blanda.
Nú sá ég það þar,
að næstum ég var
í fjármálum búinn að stranda.

Nú konur ég kaupi ey lengur
karlinn varð saklaus drengur.
Með tvinna og nál
af lífi og sál.
hnýttur var buxnastrengur.

			SvaBja ]



[ Strætið tónar hraðstíg spor,
sögur koma og dvína.
Bráðum verður komið vor,
með byr undir vængina þína. ]



[ Svæfðu mig snemma sorg.
Þreyttu mig þrungin þrá.
Berðu mig burt brostinn.
Vefðu mig vængjum visku.
Gefðu mig guði gæsku.

Eigðu mig einan ein. ]



[ Steinsins mitt hjarta mig stingur í dag,
stálslegin er ég ei lengur.
Brestur og brotnar lag fyrir lag,
á brott er minn hamingjufengur.

Steinhjartað slær og mig grætir á ný,
sólin er farin úr heiði.
Dofi og dáleiðsla allt fyrir bý
nú er sit ég á öndverðum meiði.

Annarra angist er komin á mig.
Andskotans óttinn magnast.
Margur þá aftur heldur mig sig,
meira hvað djöfullinn hagnast. ]



[ Lífið hafði smám saman málað veggina
í herberginu mínu svarta.
Það var bara ég með öllu þessu myrkri.
Þó ég hefði aldrei heyrt í þeim áður,
vissi ég að fuglarnir væru hættir að syngja.
Og það var skrítið hvað klukkan var hætt að tifa.

Höggin sem dundu á hurðinni orðin samóma hjartslætti mínum
og óp þeirra aðeins síðustu öskur sálar minnar

Þegar heimurinn í kringum mig 
litaðist rauður. ]



[ Góðar stundir gafst þú mér
og gleði færðir mér.
Brosið þitt svo blíðlegt er,
bjart í heimi er.
Litla hendin ljúfa góða,
leiðir hið góða.
Undirfögur augun þín
ennþá ljóma til mín.
Góðar stundir gafst þú mér
og gleðin er hjá mér. ]



[ Rauðglóandi himininn
blæðir rauðum tárum
blóðfórn almættisins
fyrir heiminn

Leikur hægan vals
eða ausir reiði sinni
við strendurnar

Storknar á landinu
kaldar ábreiður
yfir hálendinu

Fossblæðir úr ánum
æðum landsins
milli fjalls og fjöru

Blæddu fyrir okkur
himnafaðir
blæddu þar til við
blæðum út ]



[ Í mynd skrjáfandi
hausts
horfir
hlustar
íklætt grænum lit 
vonarinnar
brosir
bíður
kossa lituðum
loforðum 
roðnar
hnígur
tígulega
fölt til jarðar
snertir
strýkur
brúnar hendur
trjánna
kyssir 
faðmar
með lokuð augun
gráa götuna
bíður
vonar
eftir vindi
og nýju vori. ]



[ The life i choose to walk, the paths i choose to stalk, the way i hide my face, the way i face the life i mock.
Happyness is something that eludes me, confuses me, the way this life chooses to abuse me.
Complications, therapists talking about institusions.. Its all an illusion. 
Listen to my inner voice, the anger and fear, my eyes closing, hiding a tear.

Circle of sorrow, recepy of hate...

Sometimes i feel i have gone to far, sometimes it feels like im to late.
People talk about time healing, talk about the heart returning feeling.
Hope is the sister of Lie, Lie the brother of Jealousy, and im father to my own Mistakes. ]



[ Regn í myrkri
þungt það fellur
máninn fallinn
stjörnur sokknar í sand
sólin að eilífu myrkvuð
huginn vísar mér blóðugar myndir
af manneskjum sem sökkva
sökkva í heitt hraunið.

Sýndu mér myndir af sól og sumri
eða maí regni og birkilaufum
lyktin var alltaf svo góð
þessi sterka birkilykt.

Brennisteinslyktin yfirgnæfir allt
festist fyrir vitunum og kæfir
ég heyri ekki angistaróp hinna
ég sé bara að hvíta dúfan 
hún situr enn á grein sinni og bíður. ]



[ Sjáðu
sjáðu hvernig allt
snýst snýst. Sjáðu hvernig hvernig
þú sérð mig. Æi ég 
veit ekki veit ekki... 



Á eftir. ]



[ Klemmdi 
löngutöng í fyrradag. Ertu búin að eyða
í burtu 
þessum vondu minningum? Caps Lock á tilfinninguna. 

59 dagar á ári? Sirka eitthvað svoleiðis. ]



[ Kveðja á Sumarmorgni

Þvílíkur sorgardagur,
er myrkrið skellur yfir
svo svart af depurð.

Því með sorg í hjarta,
og söknuð í huga
kveð ég þig.

Ei skaltu samt gráta,
fyrr en varir 
sný ég aftur.

Þvílíkur hamingjudagur,
með hækkandi sól
svo björt gleði.

Því með gleði í hjarta, 
og endurfund í huga
föðumst við.

Loksins eftir svo langa bið
hlæjum við aftur
og erum saman ]



[ Þegar trén hafa grátið
og öskrað ósigur sinn.
Liggur jörðin vot
og bíður eftir sólinni,
sem getur með sínu fagra brosi
bundið enda á sársaukann. ]



[ öll þessi samtöl
við þúsundir manna
gegnum lífið...

milljarðir orða
við þúsundir manna
gegnum lífið...

...

ég ætti að muna eitthvað af því
en út allan daginn
út alla vikuna
mánuðinn
og árið

hugsa ég bara
um 3 orð
sem hrukku af þínum vörum... ]



[ After all those sleepless thoughts,
and all the pretty things i´ve bought.
I have in me this strangest feeling,
that all this time i´ve been steeling.

I have broken my family´s trust
and stolen my own life´s lust.
Uncertain about my future fights,
praying,
that there wont be more sleepless nights. ]



[ In the palm of my hand you are...white, round - beautiful. I close my eyes..wish you had aroma...

With my eyes closed..I can feel you as you run down my throat..now everything is going to get better.

I feel you in my blood..in my vains..
I feel it when you stop the nonsence in my head...so grateful.

Now I´m not scared anymore...
you help me ease the pain..so grateful.
My head doesn´t scare me anymore, not for now atleast...and I´m grateful.

Like the Master said:
"I have become comfortably numb"

And I´m grateful.... ]



[ Á bleiku skýi
situr rauðklædd stelpa
og horfir á heiminn
í gegnum gul gleraugu.

Stelpan tekur niður gleraugun
skýið leysist upp
og hún stendur eftir
allsnakin
í köldum heiminum. ]



[ Á dauða mínum átti ég von, en ekki því,
að fyrir utan mínar dyr 
stæði Amor sjálfur
og rétti mér hjartalaga ör.
Á henni hangir örlítill merki-miði
merktur mér og þér
og má ekki fara í þurrkarann. ]



[ Þráin logar í þegjanda hljóði,
og þreyjandi bíður endaloka sinna.
Löngun í æðum verður að ljóði,
látnir kveinstafir minninga minna. ]



[ ég er agnarlítið sandkorn í eyðimörkinni
sem hafði þann heiður að sitja næst þér
fyrir mörgum mánuðum síðan...

stormsveipur tók okkur
og færði okkur í sundur...

...

bíð enn eftir næsta sandstormi
til að finna þig aftur...

...

mun bíða að eilífu
eftir réttri vindátt... ]



[ Þegar ég fer að sofa á kvöldin,
lít ég alltaf upp í stjörnubjartann himininn.
Og þegar ég vakna á mornana 
lít ég upp í heiðbláann himininn.
Um daginn vaknaði ég ekki eins og vanalega,
því þegar ég vaknaði leit ég niður úr himninum en ekki upp í hann. ]



[ Sól og máni syngja dag,
sitt af hvoru tagi.
Sólin raular sólarlag,
svo máninn haldi lagi. ]



[ Hví er sólin alltaf hlýrri í hinum garðinum
hví er rigningin alltaf meiri hjá mér
hví er hamingjan alltaf hjá nágrönnunum
hví er gleðin alltaf hjá þér

hví líður hinum alltaf betur
hví ert það þú sem betur getur.
hví er grasið allaf grænna hinum megin
hví er allaf betra að vera önnur en ég er
 
hver segir hvað er fegurð
hvar er eiginlega þessi hamingja

tálsýn og blekkingin ein
það líður engum betur
út af því sem hann getur
öll hugsum við eins
allt þetta strit er ekki til neins

ef ég er sátt við hver ég er 
þá fyrst er hamingjan hjá mér
þá er það ég sem er hinum megin. ]



[ þykjumst öll vera sjálfstæð

göngum kanski í gömlum fötum

en janfvel það er tíska 

höfum hinar og þessar skoðanir
en erum við nógu sjálfstæð til að berjast gegn nútímavæðingunni

útvarp
sjónvarp
gemsar 
tölvur


það eru ekki tölvurnar sem eru forritaðar


í raun eru það við. ]



[ Farðu fram og fylktu liði,
í forsvari fyrir nýjum siði.
Því trúin er okkar tryggðaband,
treystu okkar fagra land.

Böndin okkur bræðrum haldi,
blítt og nærri þess fjallafaldi.
Landið er okkur landnemum allt
lítið þó sé og oftast kalt.

Frá því við stigum fyrst hér á storð,
styrjaldir háðum á bæði borð.
En stilla við skulum þingheim um stund
og styrjaldir forðast á helgaðri grund.

Ef slítum við trúnni þá slitna vor lög,
til slíkra verka er þjóð vor rög.
Því þjóðin án laga þykist ég sjá
að þrautlegan endi hljóti að fá.

Ljósavatnsgoði leggst undir feld.
Liggja mun þar nú tvö næstu kveld.
Heiðninni mun hann þar heilshugar hafna
og heiðra skal kristni svo megi hún dafna.

Þó séu ei allir þig sáttir við,
þolgæði sýndu minn vin, ég bið.
Þínir menn á þingi standa
þétt og nærri til beggja handa.

Sú trú sem upp er tekin hér
traust mun fylgja mér og þér.
Eins hún fylgi okkar þjóð
og verði hennar söguljóð. ]



[ Sólarupprásin og sólsetrið,
slá í takt við hjartað 
sem situr á klettabrún
og horfir hugfangið á hafið. ]



[ Af hverju dó hann í lífsins blóma?
Hví sá hann aldrei hamingjunnar ljóma?
Einn mesti skrúður sem hafði sést,
en svo endaði allt á því að fuglinn, hann lést. ]



[ (                                     ) ]



[ Sólin rís,
lífið tekur við sér,
blómin vakna,
þögnin dvínar,
gleðin er ríkjandi.
Í blíðunni,
börnin leika,
frjáls eins og ástin,
sem spilar á vit örlagana. ]



[ í heysátunni er nál
í flatlendinu fjöll
í bálinu spíta
í blokkinni fólk
í göllunum kostir
í gríninu alvara
í manninum frumur
í óskipulaginu skipulag
í árinu dagar
í fólksfjöldanum einstaklingar
í mannmergðinni manneskjur
í efanum von



í myrkrinu skín ljós. ]



[ Sólin sígur 
afar hægt 
en örugglega 
til sjávar
og varpar
roðagylltum bjarma
á bárurnar og skýin. 

Lítil börn
leika sér 
í svartri fjörunni
með bjarmann 
í bakgrunni
líkt og 
lifandi skuggar 
sem kallast á
í kyrrðinni.

Lágvær rödd
lítillar stúlku
hvíslar
þegar sólin 
er sest 
í hafið:

svona er sólbað ]



[ Sem þú nöldrar og í minningu nagar,
og óþægindi mín aukast í neyðinni.
Og kinnhestinn mig jagandi klagar,
kreistast tár mín fram í reiðinni. ]



[ Alltaf þegar ég hugsa til þín
heyri ég hjarta mitt slá
Þegar þú kemur til mín
þjappast allt í eina þrá.


Tónar tímans,þessarar ástar
tjá mínar hugsanir.
Hjarir hurðar
hallast,þá byrja samfarir.


Núna er komið það nýja
níu mánuðir.
Ekki er hægt að lýsa
þú ert orðinn faðir ]



[ Nú fyrsta tönnin komin er
sem lengi var beðið eftir.
Nú er komið að þér og mér
að bursta,svo ekkert sitji eftir.
                          15/6.00


Nú pínulitlar perlur tvær
príða brosið þitt bjarta.
Elsku krílið mitt,sonur kær
kexið þú getur farið að narta.
                           3/7.00 ]



[ Til skírnar barn er borið
í blessun, von og trú,
þess líf í herrans hendur
við höfum falið nú.
Við biðjum guð að gefa
því gæfu, styrk og þrá
til þess að efla og auðga
allt sem bæta má. 

Hér saklaust barn við sjáum
á sinni þroskabraut,
en vandamálaveröld 
í vöggugjöf það hlaut.
Við berum á því ábyrgð
það öðlist þrek og mátt,
svo ávalt staðfast standi
og stefni í rétta átt.

Við skírn þess skulum heita
að skila betri arf,
og vondum öflum verjast,
því veröld bæta þarf.
Þess framtíð er þar fólgin
og farsæld hverja tíð
að allt hið góða grói,
en glatist vá og stríð.

              Ásjón. ]



[ Örmagna 
af villuráfandi
hugsunum
geng ég
lengra og lengra
inní vitund mína
í leit að
tíndum orðum
ljóðsins
sem aldrei 
varð til. ]



[ Þeir sem geta
látið tárin streyma
geima lífið 
í hjartanu. ]



[ Dósahnífurinn
sker lokið 
ofanaf tilverunni
og í ljós koma
niðursoðnir draumar. ]



[ Ég kveð þann reit er gaf mér gæfu                                                                                           og yl,
þar gleðin við mér hló.
Nú haustar að og héla sest á grein
og hrollur fer um skóg.
Dulið afl um daga og nætur æ
dregur tímans plóg
Það er kvíslað þungum, dimmum róm:
þér er skammtað nóg. ]



[ Ég gekk útá veginn
og gleðin brann mér í hjarta
því góðir vinir leiddu mig
útí vorið
Maínóttin andaði ilmi
frá ungum gróðri,
ástin og lífið virtist endurborið.

Í gáleysi vorsins
gekk ég hratt um veginn
og gleymdi að sjá mínum
 ráðvilltu fótum forsjá.
Á örskotsstundu
var ég af veginum sleginn
og vegurinn drakk mitt blóð
með opnum munni.
                Ásjón. ]



[ Baráttunni er lokið bróðir kær
brostu!því nú ertu kominn í heiminn þinn
Friðurinn kom og bar þig fjær
"Fljúgðu" því þú ert fullkominn. ]



[ Ástin er farin mér frá. 
Ferbúinn með böggul á baki,
samt vil ég haf´ann mér hjá
hjá mér á sama laki. ]



[ Þú ert svo harður í þér
og ég er samt skotin í þér.
Þótt þú viljir mig ei lengur
Þá geturu samt vitað hvernig gengur. ]



[ Manstu ekki þá yndislegu daga?
þegar sálir okkar sameinuðust 
og svo fékk ég stóran maga
og son okkar við eignuðumst. ]



[ Upp rennur bjartur dagur
ástin er svo sterk
svo dimmur ertu og fagur
þú ert eins og heimsins meistaraverk ]



[ Vitlaus ertu vinur minn
vínið drekkur óður.
Kynlíf fær þá kokkurinn
konunni frá,ef ann er góður ]



[ Pilturinn minn
með pelann sinn sefur,
inn í drauminn 
ekkert hann tefur

Dansar þar í draumalandi
með dírindis dót með sér.
Samt sefur hann hjalandi
sefur hér hjá mér. ]



[ Jésús,Búdda,Óðinn eða er það Þór?
að ákveða er að gera mig óða
nú veit ég hvað það er sem framm hjá mér fór
það ert "Þú" sem ert það góða! ]



[ Að horfa!!
Laufin á trjánnum feykjast um
Trén vagga til og frá
Félagslynd blómin baða sig í sólinni
Fuglasöngur ómar í fjarska
(Raddirnar berast með vindinum) ]



[ Svo reið og svo sár
margbrotin og falin!
bæld og særð,lurkum lamin 
og full söknuði og eftirsjá!
MISTÖK... ]



[ Skundar nú á skemmtifund 
skagfirðingur glaður 
sönghneigður með létta lund
ljúfur kvæðamaður. ]



[ Today is gone,
But i won´t see tomorow.
Left alone ,
No one came with me.
No light at the end of the 
tunnel.

Darkness struck , 
I´m stuck , Can´t get out.
I can´t get out .
No light at the end , no 
gates of Heaven no freefall into
Hell. Nothing , Nothing ........ ]



[ lindin
forboðna
efst á fjallinu

upp í mót
ég arka
endalaust
í skriðunni

skorinn á fingrum
sár á fótum
klifra
klöngrast
kemst, þó hægt fari

feginn
andvarpa
kominn á tindinn

lindin
lifandi
uppspretta (ástar)
bíður mín
í berginu

ég bragða
hið forboðna
lindarvatn...
  ...ljúft

mér eins og forðum
sviplega varpað
burt úr paradís ]



[ Hver er sá
sem kallar upp úr djúpinu
Falinn fjarsjóður í hjarta mér ]



[ Finn það í loftinu
Andardrátt
Finn það í jörðinni
Fótatak
Finn það í vatninu
Hjartslátt
Finn það í eldinum
Nærveru hans ]



[ Ástin er eins og 
vængbrotinn fugl
sem getur ekki 
flogið ]



[ Aim for the stars
If you land on the moon
atlest you made it somewere ]



[ hjartað mitt, ég meina hvaða hjarta,
ekkert hjarta hjartað er þitt.

hjartað mitt er tínt hvergi það fynn,
en hvaða hjarta  því að hjartað er já þitt,

ástin mín, hvaða ást, 
eingin ást, ástin er þín.

ástín mín er tínd, og hvergi hana fynn
en hvaða ást, ástin er þín  

elskar mig, hver elskar mig,
eingin elskar mig, elskan er þín.

elskan mín er tínd eins og 
ástin og hjartað mitt hvergi 
þetta fyn því að þetta allt er þitt. ]



[ Þú leiðir meiningu þína að þraut minni,
mjúklega hrífst ég af lífsgaldri þínum.
Eins og dauðaþreytu í taugum ég finni,
og skilji eilífðina loks í huga mínum.

Hann líður tíminn um æviminningar mínar,
einatt um langanir mínar þú dvelur.
Andartak gef ég voninni þjáningar þínar,
þínar meiningar og hleyp svo í felur. ]



[ Sú sem talað hefur til mín
talað mínu máli
með sömu hugsun og sannleika
sú sem ég bíð eftir
ég mun biðla til
og leggja mig fram við að elska
bara hún komi brátt
þessi með vængina! ]



[ BANG...
hurðin skelltist á eftir þér

Og við vorum ein eftir
bara ég
og þúsund glitrandi tár ]



[ Menn í kjólum
hjóla á hjólum
kringum lík af litlum dreng
sem liggur á gulum sandi ]



[ Ekki snerta mig því að fingurnir á þér eru svo heitir. Ég er hrædd um að þeir brenni mig og þá fæ ég brunasár á húðina… ekki koma við andlitið… ekki snerta mig… þú ert með svo heita fingur.

En snertu hjartað mitt, því það brennur eins og hjartað í Jesú… út af sársaukanum og út af ástinni, út af sársaukanum sem kemur með ástinni og út af óttanum sem kemur með ástinni og út af áhættunni sem kemur með ástinni og út af rauða litnum sem rennur í gegnum hjartað með blóðinu sem rennur í gegnum hjartað litað af tilfinningunni sem kemur með eldinum sem brennir hjartað sem er fullt af ást og fullt af sársauka út af eldinum.

Hjartað þolir þessa heitu fingur, en ekki andlitið, ekki það sem þú sérð… ]



[ Orðin þín fara niður á mig og ég roðna þegar þau svona endalaust mjúklega renna sér um mig eins og blautir kroppar í leðjuslag á hippahátíð ]



[ opið sár
blæðandi
bráð
bráðin mín
bráðum kem ég aftur
bræði þig
renni þér upp í mig
inn í mig
og aftur út úr mér
svo ég sjái þig
betur
betur með þessum bláu ]



[ Vaknaði morguninn eftir one night stand og var komin inn í líkama hans. 
Með morgunstandpínu og fulla blöðru opnaði ég augun og sá sjálfa mig liggja sofandi við hlið mér. Flýtti mér í fötin og fór ekki einu sinni inn á klósett að pissa. 
Fann lyktina af því sem hafði verið líkami minn kvöldið áður á þessum nýju höndum og bar þær að vitum mér þar sem ég gekk upp götu í vesturbænum. 

Hvernig skyldi ég hafa það? ]



[ Gaman að sjá nýjar glufur
Gaman að sjá ljósið brjóta sér leið inn um sprungurnar og renna röndum yfir dimmuna
Gaman að sjá gult ljós sem segir
 
Góðan dag! 
Það er bjart þar sem ég stend, ferskt loft, gott, þetta er góður dagur, góður dagur! ]



[ Það spretta rætur á draumana
og þeir munu byrja að vaxa

Fyrst út úr enninu
síðan út úr brjóstinu

Skringilega litrík, fíngerð og kræklótt draumatré eiga eftir að teygja anga sína úr líkama þínum í gegnum augu, nef og munn. 
Þegar þú keyrir í vinnuna á morgnana mun fólk stara á þig þegar þú stoppar á rauðu því þú verður súrrealísk eins og hugmynd úr höfðinu á Fridu Kahlo. Þú átt eftir að horfa á fólkið á móti og þér á eftir að vera alveg sama þó að þú sért öðruvísi en þau -því draumarnir þínir eru að rætast. ]



[ Snati lá dauður í bakgarðinum.
Þetta var grimm svört skepna sem ég hafði alltaf verið logandi hrædd við og að sjá hann liggjandi þarna steindauðann veitti mér ánægju og öryggistilfinningu.

Sólin skein
Flugurnar sveimuðu 
Feldurinn var allur þurr og klístraður
Augun sokkinn 

Ég potaði í hann með priki og velti honum bakið.
Steig ofan á hann í nýju rauðu gúmmí stígvélunum mínum sem þoldu allt og hoppaði fast á bringunni.

Hann gelti!

Mér krossbrá og stökk til baka.

Velti þessu aðeins fyrir mér og áttaði mig á því að loftið þrýstist upp í gegnum lungun, á milli raddbandanna og út um barkann. Þetta var eins og pumpuorgelið hans afa. 

Ég steig aftur

Því léttar sem ég steig, því lægra var geltið. Því þyngra sem ég steig, því hærra varð það.
-Þetta var tónlist!

Ég gleymdi mér alveg og skemmti mér við að búa til lög úr dauðu geltinu þegar nokkrar stelpur komu aðvífandi. Um leið og ég sá skelfingarsvipinn á andlitum þeirra steinhætti ég tónsmíðunum og steig á grasið. 

Leit undan og fannst ég finna hvernig stelpurnar horfðu allar ásakandi á mig. Hoppandi ofan á dauðum hundi! Beið eftir því að þær segðu eitthvað en þær sögðu ekki neitt. Pískruðu bara eitthvað. Þetta var ekki í fyrsta sinn sem ég gekk fram af þeim. 
Svo allt í einu var pikkað í öxlina á mér. Sigga litla sem átti fyllibyttu pabbann stóð vandræðaleg og hikandi á svipinn, horfði á mig með stóru augunum sínum og stamaði...

“Ma ma ma má ég prófa?” ]



[ Við vorum villingar
þú með spýtu og ég í gúmmístígvélum
bæði með úfinn hnakka
illa upp alinn

stungum okkur inn um glugga
þræddum myrkrið
ókunn hús
undarlega kjallara

hjörtun á fullu í brjóstunum
klístraður brjóstsykur
sætar raddir

svo 1977, 1978,1979, 1980, 81, 82, 83, 84, 85 og þú fórst að elska mig
horfa á mig
biðja mig um að brenna þig
sleikja sárin
skilja þig ekki eftir 
en auðvitað skildi ég þig eftir og öllum þessum árum síðar...

hætti ekki að hugsa um þig
augun þín
tunguna þína
hendina þína að stinga sér undir gallabuxnastrenginn
heitann lófann
þögnina
okkur að stinga af 
brjótast inn
aftur í löggubílum
úfið hárið 
hitakompuna
og
tárin sem flæddu í augun þín þegar ég sagði “ég get þetta ekki”
og fór ]



[ Einmana snjókorn lendir aleitt 
á stóru fjalli uppi á hálendi
enginn veit um þetta snjókorn sem er einstakt í sköpun sinni
fíngert og fallegt
inniheldur regnboga og meistaralegan stærðfræðilegan strúktúr
samið af skaparanum eins og lítil nóta
flaut sem enginn heyrir 
flýgur niður af himni og stefnir á risastórt fjall 

lendir 
leggst á stein og liggur þar 
í örskamma stund 
bíður þess að bráðna
horfir til himins 
og sér trilljónir einstakra snjókorna flæða á móti sér úr myrkrinu ]



[ Ég ligg í rúminu og úti fellur hvítur snjór af svörtum himni.
Herbergið mitt er málað í hvítum litum. 
Morgunhvítir veggir, antíkhvítt loft, marmarahvítar hurðar, reykhvítt gólf. 

Inni í mér er beinhvít hauskúpa og ótalmörg beinhvít bein, málarahvítar tennur, antíkhvítar hugsanir, marmarahvítur andi, hrímhvít sál. ]



[ Horfi á fréttirnar. Fréttir af manni sem ætlar að elda fisk handa fleiri þúsund manns. Maðurinn talar íslensku.
Það eru bara við sem tölum íslensku.
Við og kannski einhverjar fimmtíu manneskjur úti á meginlandinu sem hafa einhversskonar þráhyggju á eyjuna líkt og eitthvert okkar gæti fengið þráhyggju á eyju sem heitir Eldland. ]



[ Þegar þverrandi fer trú eins manns
og fækkandi fer tækifærum teknum fegins hendi
leiðin til hins fyrirheitna lands
opnast líkt og fyrir handarbendi. ]



[ Ég sá glóð í augunum á þér
sem, þegar betur var að gáð,
var funheitur eldur.

Ég lék mér við eldinn.
Eldurinn lék sér að mér.

Brennt barn forðast eldinn
en þetta er bara ljóð
og ég læri aldrei. ]



[ Hvernig það er að lifa á þessari jörð.
Það er helvíti, í hnotskurn.
En mér hefur lærst að taka ekkert nærri mér. Vertu viðbúinn, reyndu hegða þér eins og maður.
 
Ég er búin til úr stáli,
eitruð sem svarta ekkjan.
Hver sem kemur nálægt, verður bitinn til bana. Vef mér utan um þig,
og kreisti úr þér allt líf.

Vertu viðbúinn, ég er að koma.
Lærðu að láta mig í friði,
Ég er að koma, er óstöðvandi.
Ég gerði þig vitstola í gær,
hvað geri ég í dag? ]



[ Hugarþránni hef ég lært að gleyma,
henti henni í hyldýpisgjá
og tárin tóku að streyma.
Vindurinn þaut og mér versnaði sóttin,
vandræðin skildu ekki við mig né óttinn.

Eins og minningin er mínum vonum,
sótti hún mig seint um martraðarnótt.
Skelfing og vonleysi sem hitasótt,
skrefin stirðnuðu föst á flóttanum,
enginn má við kvölinni né óttanum.

Þó fyrirgef ég þránum og óskunum þínum,
í tillitssemi við þinn lífsins gang.
Því þú fékkst aðeins þrautina að förunaut,
er fangaði allar þínar óskir á ævibraut. ]



[ I found a wishingwell
and I made a wish.
Time went by and my wish came true.

For a while life was wonderful, so I thougt -my sick mind told me so.

But I was living in a lie.
Lies I told myself,
lies wich to me were told.

And all those lies I believed.

But the time came, and I broke down the well before I would drown in all those lies.

And now I have learned to never to make a wish...

they might all come true.... ]



[ Tilhlökkun sem afturkallar 
alla löngun að hafa samband 
og jafnvel þótt nóttin mun falla 
stend ég hér báðu megin 
með armana opna bíðandi eftir þér... ]



[ Manon whispers to me while I sleep.
Soft voice...kind voice.
The sort of voice that makes you listen even thouf you don´t want to.

He asks me:
"Who painted your heart black..who made it stop beating?
Who took away your abilty to love and trust another human-being?"

"You, like all that breathes, you are my child.
With all my heart and all my soul I love you all.

"And now..from this day forward..I´m going to heal you. I´m going to take the darkness away..and give you strength.

"It wont happen straigt away..but I will succeed..for I am Manon...
The God of all that breathes.
And I love you" ]



[ Sat þarn' inní stofunni
með altzheimers og fleira.
Sjónlaus, blindur aumingi
og vantaði á hann eyra.
Með hvítan kött í fanginu 
sem kallaður var Rauður,
kannski löngu búinn að gleyma því
að kötturinn var dauður. ]



[ Lá í leyni lítil ljót, 
langaði að gráta.
Í hnipri bakvið gamalt grjót,
geðveik lítil hnáta.

Lengdi eftir ást og frið,
ætlaði sér takmarkinu að ná.
Gekk í átt að fossaklið 
í von um að komast öllu frá.

Stóð upp á hamrinum, hugsandi,
hvers skyldi hún sakna?
Henti sér niður, fljúgandi,
hvar skyldi hún vakna? ]



[ Aumkunarvert líf okkar
er bara hugarburður.
Allt tilbúningur skrýtinar konu
sem heitir Urður.
Sem ber bara út moggann
á föstudögum
og þess á milli safnar 
skordýrum og furðusögum.

Hún ferðast um á fjallageit
sem hún fann í nærliggjandi sveit.
Og geitin étur sultukrukkur 
því hún vill ekki fá hrukkur.

En Urður borðar þistilhjörtu,
kransakökur og halakörtu.
Svo hleypur hún um heiminn nakin
og líkaminn verður mosaþakinn.

Hún fer að sofa klukkan níu
en geitin klukkan tíu.
geitin sefur til fóta
og þær sælar saman hrjóta.

         hugrenningar tilbúingsins...
.... Elsku gyðja, elsku Urður.
er ég bara þinn hugarburður?
Er allt líf mitt bara feik
sem þú samdir með þinni geit? ]



[ Viskusmælki vissi best,
vonarvisku átti.
Vissi samt varla fyrir rest 
varast hvað það mátti. ]



[ Þegar þú ert lítil, smá,
engar hömlur hugann binda.
Englar dansa himni á 
og norðurljósin mynda. ]



[ Sólskinsbjartar hugarflugur
sveima kringum hausinn minn.
Reyna finna litlar smugur
til að komast inn. ]



[ Ég veit ekki hvenær,
hvernig né hvar,
ég fékk eina hugmynd 
og gekk inn á bar.

Þar sátu tveir rónar, 
einn með neftóbaksdós.
Hinn útí horni, 
úr maganum jós.

Angandi ilmur 
af ælu og bjór,
ég gat ekki meira,
gekk út og fór. ]



[ Mér er sama um mest flest,
hvar er annar skórinn?
Mér er sama, hér ég sest
og þamba fandans bjórinn. ]



[ Burtu með þig bjálfurinn!
Og láttu mig í friði.
Þú ert nú meiri kálfurinn
og kannt ei mannasiði. ]



[ Angurvær rödd þín, hugans bergmál.
Dillandi hláturinn sem kveikt í mér bál,
er nú orðin sálarkvöl,
vonleysi og böl.

Í myrkum heimi andans
svíf ég um stund.
Sálartetrið öskrar 
á einnar næturfund.

Í örmum þínum,algleymi,
trúi ég að, 
ef kúra þar ég fengi,
ég gleymdi stund og stað. ]



[ Myrkur og þögn, hún þá ekki sá,
þrykktist grýtta götuna á.
Lafandi hrædd, liggur, henni brá,
ljóti kallinn henni var búinn að ná.

Haldið niðri, gat sig hvergi hreyft.
Ógnað með hnífi, blaðið hárbeitt.
Sá sér enga von, sagði ekki neitt.
Þeir sigri hrósandi höfð' ana meitt.

Marin og sár, stóð upp skjálfandi.
Þetta gat ekki verið satt, óhugsandi.
Hún gekk um göturnar, grátandi.
Þeir ganga um lausir, nauðgandi.

Minningin inn í drauma 
hennar skerst.
Í svefni hún 
enn við þá berst.
Með andköfum vaknar, 
upp í rúmið sest,
óskar af öllu hjarta 
þetta hefð' aldrei gerst. ]



[ Engum þykir vænt um mig!?
Ég sem var að vona.
En þau hugsa bar' um sjálf sig,
þetta er víst bara svona. ]



[ Atlaga þín var fólskuleg.
Þögn þín er þrjóskuleg,
baráttan fáleg,
ástin varanleg,
tilfinningin ferleg. ]



[ Uppgjörið.Hann söng fyrir sig í sturtu,
og tilfinningar spruttu og runnu sem þurftu.
Úðinn felur öll hans tár. 
Bassasöngvarinn er í lífi okkar,
raddsterkur,hár,og mikið skokkar.
þó hann sé hér,er hugurinn samt langt í burtu. ]



[ Hún er kona í hyllingu nú,
litróf er fæst ekki að gjöf.
Lundin og fótsporið létt
ljósmynd er þú festir í sál. ]



[ ég bið til þín mín ástkæra móðir.
gerðu mig litla aftur,
áður en steinarnir féllu á mig.
áður en hann rændi mig ungdómnum.
áður en himinninn varð svartur og fuglarnir hengdu sig í honum.
þá get ég kanski orðið eðlileg.

ég bið til þín minn ástkæri faðir.
taktu mig aftur í tímann og syngdu fyrir mig lítið lag,
áður en kvöldið hræddi mig,
áður en lögin urðu af sálarpínu,
áður en hann fangelsaði mig.
þá get ég kanski orðið góð við mig.

ég bið til þín minn ástkæri unnusti.
verndaðu mig frá tímanum,
áður enn hann gleypir mig,
áður enn ég missi takið og dett,
haltu mér bara fast eins og þú gerir,
og kanski verður þá allt í lagi. ]



[ ´þegar ég sekk í svörtu holuna,
þegar rödd þín skiptir mig engu,
þegar ég loka heiminn úti og mig fast inn í mér.
þá festist ég og kemst ekkert burt.
þegar ég loka herberginu og kem ekkert út, þegar dagarnir eru ekkert spennandi.
þegar ég sé bara móðu og myrkur til skiptis, þegar ég anda að mér þunganum.
eitthvað sem ég veit að er komið til að vera...verður alltaf.
þegar mig verkjar í líkamann að einveru,
þori ekki að vera ein,gæti sokkið.
þegar skinnið brennur við snertingu,
þegar þú berst við það að hjálpa mér en nærð engu taki, það verður alltaf.
hættu að reyna að bjarga mér,
mér verður ekki bjargað, eitthvað sem kom til að vera fer aldrei.
ég lifi með þetta hvern dag og reyni að fela þetta hvern dag, verður alltaf.

þegar þú botnar ekkert í mér, vertu þá.
þegar ég sé ekki sólina, sé ég samt þig.
þegar ég dofna, finn ég samt fyrir þér.
þegar ég dregst saman og visna, farðu.
hann situr hjá mér, ég veit það.
þegar sársaukinn er mestur, heldur þú mér...verður alltaf
haltu mér fast. ]



[ kæri guð...

ég veit að þú ert kannski upptekinn
við að sinna öllum þessum alheimi
öllum þessum milljörðum
einmana trilljörðum
sólkerfa...

ég veit að í hverju sólkerfi eru þúsund
milljón hnettir með mögulegu lífi
og kannski eru milljarðir
sálna á hverjum hnetti
sem biðja til þín...

ég veit að allar þessar sálir hafa óskir
óteljandi margar mismunandi óskir
sem þú þarft að fara yfir
grannskoða og lesa
neita eða veita...

hmm... kæri guð
vildi bara biðja um eitt fyrir mig...

ehmm...sko ég vildi... 
æææiii...
sleppum þessu...

amen ]



[ heyri þögnina blása í eyrað á mér
sé myrkrið vefja sig dularklæðum
skynja regnið á vanganum renna
og spennu í brjóstinu brenna...

heyri grasið ýfast undan fótum mér
sé myrkrið stara í angist á ljósið
skynja skordýrin undir skóm kremjast
og heilann í höfðinu lemjast...

heyri raddirnar hækka í huganum
sé myrkrið flýja undan birtunni
skynja andardrátt þeirra skríða nær
og óttann forða sér niður í tær...

heyri bíla á sæbraut keyra framhjá
sé myrkrið við sundin hrasa um stein
skynja fagurt húsið kalla hærra
“það er einum sjúklingi færra...!”

...

heyri feitu læknana stynja mér hjá
sé myrkrið dotta og falla í dá
skynja treyjuna falla vel að höndum
og ég er aftur í Kleppsins böndum... ]



[ Milli svefns og vöku
liggur gamall maður upp á líkamanum.
Hann sem veit ekki af sínum sökum
Ó guð hve barist er á móti honum.

Þessi þungi sem vill komast í ljósið.
Tárin vilja streyma 
en hverfa í tómið.
Ó guð hve barist er við það að öskra
en ekkert heyrist.

Kæri Guð.
Leiddu hann yfir heiðina
lof mér að fara óttalaus að sofa.
Því villtur hann er og veit ekki leiðina.
Skal vera trú
ég þér lofa. ]



[ kk22:Hæ
kvk48:hæ
kk22:Ask
kvk48:48kvk norðuland
kk22:22kk rvk
kk22:?
kk22:?
kk22:Ertu þarna?
kk22:Finnst þér gott að ríða yngri?
kk22:Það þarf enginn að vita það.
kk22:Halló!
kk22:Hefurðu prófað það?
kk22:Halló!
kk22:Ertu farin?
KK22:Ok bæ ]



[ Ef gæfi mér gæfan að lifa í sér,
í gleði minni eftirleiðis.
Þá gæfi ég gæfuna mína þér,
og gleðina sömuleiðis. ]



[ Oft er sem lífið hylji myrk ský
mörg dagsins verk virðast unnin fyrir bí
Allir á sífelldu iði,
ei tími fyrir fjölskyldu og vini
gleymum því sem máli skiptir
í hugann kemur "enginn mig hittir"
þótt það séum við sem ei samband höfum
finnum ei neitt sem fær svalað okkar þörfum.
Við tilgangi lífsins ei virðist neitt svar
Margir halda hann búi á bar
Við lifum öll í stressi,setjumst  nær aldrei niður
En  ég veit um einn sem kemur ef þú biður.

Við göngum öll  með grímu
Þótt stundum glitti í sólarskímu
Alltaf er hún þó okkur fjær
við teljum ranga hluti fær’ana nær
Ef við bara ynnum vinning 
Eða bara aðeins meiri pening
En það er sama hversu mikið þú átt
Það færir þér enga sátt.
sá er ég veit um vill þér allt gefa
já allan ótta sefa
vinur minn er ætíð mér hjá
hefur kennt mér ótal leiðir sig til að sjá
hann vill einnig vera vinur þér
hann sem ætíð er við hlið mér
já að nóttu sem degi
svo góður ég skammast mín ef þegi.

Lífið virðist einungis af sorgum fyllt
Og margt er það sem manninum fær spillt
Við lifum sífellt í dýpri gervi heimi
Finnst sem allir okkur gleymi
Tölvur taka yfir
sjónvarp skipar fyrir
Hví erum við svo blind og stolt
Hugsum ei um það sem fyrir sál er hollt
Leitum sífellt á röng mið
Gleymum þeim sem er ætíð við okkar hlið.

Við virðumst aldrei hafa tíma
Ekki einu sinni kærleik til að sýna
Vinna sofa borða
Já þannig mætti líf margra orða
en ég er ei ein 
og sannfæring þess er aldrei sein
í orðaforða mínum ei "ég" nei "við"
ég og hann sem gefur sálar frið
hvers vegna ekki að gefast þeim sem mun að þér hlúa,
leyfa sér í einlægni trúa 
Þú færð mig ei til að þegja
Því ég vil svo gjarna frá þessu segja
Það besta sem ég hef upplifað
Ég þrái einnig þína sál fái friðað. ]



[ Ég veit um stráka sem klæðast kjólum,
setja púður og varalit.
Í glæstum kjól þar drottning gengur,
svo mæður standa og verða "bit".

Þeir hneyksla gamla karla og unga,
sem horfa á þennan undraheim.
En engin veit það hvað er bakvið,
litríkt andlitið á þeim.

Áfram götuna gengur, áfram niður Laugaveg,
Áfram gönguna gengur, niður Laugaveg.

Um kvöldið er dansað, sungið, dragað,
og ástin eina fer á kreik.
Við barinn standa drottningar 
og prinsessur sem fara í sleik.

Áfram götuna gengur, áfram niður Laugaveg,
Áfram gönguna gengur, niður Laugaveg.
Áfram götuna gengur, áfram niður Laugaveg,
Áfram gönguna gengur, niður Laugaveg. ]



[ Má bjóð þér að ganga,
og merkið bera hátt.
Gleðibros frá okkur fanga,
dansa fram á nátt.

Öll við erum guðs börn,
og teljum okkur vera elskuð.
Þá trúarofsans versta vörn,
og vilja að við séum frelsuð.

En er það betra að fólkið hati,
berji á vilja og réttlæti.
Ekki er það að okkar mati,
við beitum ekki ranglæti.

Við virðum allar týndar sálir,
alla þá sem finn´ei sig.
Því sumir ganga veginn hálir,
kalla, hrópa og dæma mig.

Ekki er það að Guð ei elski,
vona ég hann hvern minn dag.
Bið bara um það eilífa frelsi,
og lífið verði mér í hag.

Grimmt er orðið í þessum heimi,
að fela kynhneigð þurfi hann.
Vona ég að hjálpist þeim,
sem ennþá hrópa og dæma hann. ]



[ Ég heyrði dag að þú værir komin heim,
og þú ætlaðir ekki að vera sein,
að hringja í mig og láta heyra í þér.

En það er svo sárt að vita það,
að þú gangir ekki beint í hlað,
inn til mín og heilsir mér með kossi.

Við sömdum um það fyrir tíð,
að við mundum vera við það þíð,
að skrifast á hringja inn á milli.

En í staðinn er ekki bleki eitt,
og símareykningurinn er ekki neitt,
og ég skil bara ekki hvað hefur komið fyrir.

Þótt útlitið sé ekki fagurt,
þá getur innlitið verið magurt,
af friði, ljóma, fínleika og sóma.

Og þú veist að ég geng á eftir þér,
eins langt og sjálfur heimurinn er,
en þú villt bara ekki taka eftir.

En viltu bara vera svo væn,
að láta mína heitustu bæn,
rætast og verða að veruleika.

Því ég hef reynt í mörg, mörg ár,
að verða þinn rauðbrúni klár,
sem þú getur riðið um garða og háar hæðir. ]



[ Í kaldri rigningu 
dimmrar nætur
var mér litið á 
einmanna ljósastaurinn í sveitinni
Þið voruð svo óhuggnalega lík

Alltaf stóð hann þarna
staðfastur
og lýsti upp heiminn fyrir mér ]



[ Ef hamingju og ást þú vilt finna
djúpt í sál þinni, verður að vinna
jákvæðni í hægri, víðsýni í hinni
hver og einn hjálpar geðheilsu sinni

Hættu að hangsa, bíða og vona
hugrekki finnuru ekki svona
gleymdu gærdeginum, hann er liðinn 
gefðu þessu séns, þú finnur friðinn ]



[ Lífið var mér óráðin gáta
séð í gegnum nálarauga

það var ekki fyrr
en ég komst sjálfur
í gegnum nálaraugað

að ég sá heiminn
í þeirri mynd sem hann er
og lífið í nekt sinni

gott var að sjá sannleikann
og enn nú betra
að ég var ekki úlfaldi
því þröngt var það. ]



[ Ég sest ofan á heiminn
hægindastóll eilífðarinnar
flattur út
ég er þyngdin
sjóndeildarhringur raunveruleikans
og óendanleikans ]



[ Heimta virðingu
heimta ást
og svo þegar ég dey
bið ég um lífið sjálft ]



[ Hvíldu stillt
hjarta mitt,
horfið er 
á braut.

Jörðin snýr nú aftur, 
ég er kominn heim 
á minn stað þar sem 
veröldin snýst um mig.

Ég snýst sem hringekja 
kynlífsfíknar minnar.

Hljóðið tært sem kristalkúlan 
sem í hjarta þínu 
snýst að eilífu. ]



[ Blóm.
Kertastjaki.
Hilla.
Glerborð.
Fánastöng.
Flugvél.
Dvergur.
Eldriborgari.
Gúrka.
Sandur.
Fugl.
Kátína.
Hörpuskel-
Paradís. ]



[ Bremsuljós sem logar í kafi,
sjaldan sér sjálft sig í frjósemi
kaffitáranna sem eru afgreidd við gluggan
við hliðina á klósetsetuverksmiðjunni í
Argentínu. ]



[ niður laugarveg í rauðum anorakk með húfu í stíl
flæði áfram í gulum tai buxum og köflóttum boxers 
á lækjatorgi hrósar mér róni
seigist líka litina í klæðnaði mínum um leið 
og hann stelur af mér orkunni
ég hörfa undan spurningunni
-viltu ekki tala við mig?
svar mitt liggur í flótta yfir götuna
frá frökeninni frá astró skaranum
með vælu tónlist í eyrunum ég afsaka ekki neitt

hvítir kollar spurja mig um metnað, 
nýútskrifaðir úr peningamaskínu skólum
drottnarana
útsprungnar sílikon rósir horfa á mig undrandi þar sem ég sit 
fyrir framan Deli ásamt penna og bók

með fullu viti ]



[ Hverfvult brosi ég og í háana skima
um þróttlausar sálir sem mig biðja um stoðir.
Ég hef ekkert að bjóða nema endurspeglun á það sem engin þolir.
Forvitni mig dregur áfram inni súrealísk frávik.
Er ég látin bíða eftir öryggi og frelsi, 
til læra allt sem hugur minn girnist. 

Ég man eftir krullóttum sporðdreka 
sem mig dáði en svo hæddi,
án þess að fá mig til að kikna. 
Ég í brjálæði girndist að fá það
sem ekki mig vildi.
Ef örlögin hefðu aðeins fengið sínu fram
þá hafði hjartað mitt lifað lengur
en það brann. 
hélt ég mundi aldrei elska annan mann. 
Sporðdrekar bíta 
en í vatnsbera mundi ég drukkna. 
Hvað var ég að hugsa!
útí djúpa endan ég stökk,
frökk um að verða ekki sökkt
af mótbárum kúlistans 
þótt með visku sé rausn. 

Klókóttu egóistar, er ekkert þar,
hvar er þetta kort 
sem er talað um svo oft.
Er raunverulega ekki til neinn raunveruleiki, 
er það ekki óraunverulegt? 
Hvernig einveran hefur okkur blekkt,
ekkert hefur verið fjallað um þjálfun hugans.
Afhverju leyfum við þeim, 
að halda okkur heimskum.
með þessum lúmsku prettum 
þeir halda okkur í skefjum,
hefjum byltingu gegn takmarkaðri fjölmiðlun,
hagstæðari tilvist er í seilingu, 
ef við stöndum saman í einingu, 
allt sem er tengir okkur. 
ekki einn flokkur,
allt sem er ekkert 
og ekkert sem er allt.

ér að springa, 
það rótar inní mér 
taumlausar tilfinningar
sem þeytast til allra átta, 
brátt ég fer
því þessi tilvist hér 
er eins og ver að ber.
Verð að yfirstíga óttan, 
þótt að það þýði flótta ]



[ tuttugu ástæðurhugsa ósjálfrátt allt sem þarf að hugsa en skorti metnað til aðvframkvæma, krókódílskinns stígvél skilin eftir vð sundlaugabakkan hjá f´im, tíu miljona kúnnanum                                                þrífa tweety nærbuxur á klóstinu í miðri öngþveiti sveittra latínskra kvenna á ferðalagikeyra með ketling og búslóð í dós, rauðri og ryðgaðri auðvitað til að fylla dall undir fersku þaki       kaupa grænan kristalaðan sprota af úturkóluðum lögregluþjkóniá land-mærum þriggja landa.vera ein með hafinu eftir 7 mánaða aðskilnaðskyndja strauma rafsegulsviðs allraí kring                                      til                                                         elska eitthvað svo mikið    að geta sleppt því og lifa það af ]



[ Ég sé þig..
Þú situr á rúminu..tárin svört..
ég sé þig...

Í gegnum þig sé ég þig...
Þú ert marin, hjartað svart..slær hægt..þér finnst það vera að deyja...
þú vera að deyja..

Líkami þinn skorinn...sársaukinn hverfur á meðan það blæðir...
þú gleymir sorginni og horfir á blóðið renna...og þú brosir..."Fegurð". Lökin eru ekki lengur hvít..."Fegurð...."

En í tómum augum þínum sé ég eitthvað sem ég get ekki skilið...

Þó augu mín séu lokuð..þá sé ég þig.
Þú og ég...
Ég sé þig... því þú ert ég... ]



[ Ímyndun mín                              er að ímyndun þín                        sé mynd af ímynd minni                 eins og ímynd mín er að sinni

Mín ímynd
þín hugmynd

Meistari elds og ísa
bar sig upp við þjón
Hver er mín eilífðar ímynd?
Þú mjög fagur ert í sjón

Ímyndaðu þér þig
fyrir mig. ]



[ Þú ert mín
þú barnagrind
Heilög kind
              Me.

HAha he
Þú allt meðal
Meðal        
              Je
Ólé
Allt þetta                              læt í té
              T

Malt minna dekkstu bjóra. ]



[ Á meðan riffilkúla kólnar klesst
í veggnum og veltir því eitt eilífðar andartakfyrir sér hvers vegna hún        sé svo vansæl í tilverunni
Hvort næsta skot skipti hana einhverju máli;
Á meðan, áður en málmdauðinn er algjör, hvinur í þyt hinnar næstu uns hún umlykst mjúku holdi með holum dynk sem boðar sælu hins sameiginlega með uppfyllingu hins leigða takmarks
sem er æðra öllu. ]



[ Ég og Mamma
erum ein heima
við erum svöng

Mamma og ég
förum út í búð
við kaupum í matinn
hann er í brúnum pokum

Ég og Mamma
tökum lyftuna
við erum heima

Mamma ber poka
ég er með lyil
kisi er svangur
hann borðar allan matinn

Ég og Mamma
förum út í búð
við kaupum í matinn

Mamma opnar hurðina
ég ber pokana
kisi er svangur
hann stekkur oní magann á mér

kisi og Mamma 
þær eru heima
ég er ekki svangur ]



[ Varast ber vaxmyndum 
drauma um yl.
Þær eiga bara að vera 
vera til að vera til.

Gleðja eitthvert auga
sem engin vaxmynd sér.
Vera bara vera 
með vaxtóm inni í sér. ]



[ Á nær hverjum degi er eitthvað sem minnir mig á þig..
Rakspírailmur..grá jakkaföt..tónlistin..

En það er eitt sem ég mun aldrei sjá framar í lifanda lífi..
Þitt ómetanlega bros..enginn getur brosið svona líkt og þú gerðir.

Bros þitt var sannleikur...

Nú situr þú kannski á skýi..bíður eftir mér..?
Ég veit þú brosir..

Á móti mér muntu taka..en ég kem ekki strax..þú munt leiða mig um himininn...sýna mér uppáhaldsskýin þín.

Við munum leiðast um himininn..og aldrei sleppa takinu framar...

..og ég veit þú brosir.. ]



[ Af hverju leitum við af hamingjunni 
í slagsmálunum um peningana.
Af hverju erum við að keppast
um ástina þegar við getum 
fundið hana hjá hvort öðru.
Til hvers að krefjast réttlætis
þegar við þurfum að biðja 
fyrir þriðja heiminum.
Af hverju að mótmæla stríði 
þegar engin hlustar.

En hvar værum við ef við 
hefðum allt þetta? 
Er þetta ekki það sem
við lifum fyrir? ]



[ Tvær verur, í tímaleysi dansa
Um stjörnubjartan himinn fljóta
Forboðin ást þeirra var
Hún vissi það en eigi hann
Sorg hennar varð að tárum
Fögur tárin falla að eilífu niður
Vegna styrk ástarinnar, sem sigrar allt
Þá er þessi barátta eilíf.

Endalaus saga
Um það sem eigi má verða
En það sem verður samt
Að lokum.
Að Eilífu. ]



[ ef einhver spir
þá er ég veiðimaður
ég veiði bæði Wolkswagen og Bmw
puttaferðalangur er ég,hress,glaður

stundum er vegkanturinn þröngur
og gríma skeifunar uppivið
í huga mér ávalt sá sami söngur
löng getur verið vegarins bið

þegar kári á móti blæs
ég berst í gegnum meingun og myrkur
einstaka ökumaður er næs
og þar er minn stirkur

en ég hef áfangastað
grafinn í huga mínum svo djúpt
fyrir svefninn hripa ég nyður á blað
allt um það hvé lífið sé ljúft ]



[ Þau hittust á dansleik og stigu dans,
dönsuðu heillengi saman.
Í sæluvímu féll hann í trans,
oh, hvað honum fannst þetta gaman.

Því lengi hefur hann þráð hana heitt,
meira en helming ævi sinnar.
Þessi augu og brosið svo gleitt,
og þessar sætu mjúku kinnar. ]



[ Ómæld er sú sorg
er saklausir hljóta,
ávallt til taks
þegar illa fer,
einstaka þó
fá lífsins að njóta,
með skilyrðum þó
eins og vera ber. ]



[ Stundum fæ ég bara nóg
hulin áhyggjum líkum skóg
nenni ei neinu
vil þó hafa allt á hreinu
vil ei vera 
eins og aðrir vilja
allt sem þarf að gera
og aðra sífellt skilja
nenni ekki að vera góð
nenni ekki að yrkja ljóð
orðin af hversdagsleika móð
langar að fara ótroðna slóð.
flýja burt í annað land
eiga af seðlum sand
en það leysir engan vanda
Aðeins Guð mér fær hjálpað á ný að anda
svo eigi á skeri vonleysis muni stranda.
Hann sorgum mínum mun granda.
Já það hefur hann þegar gert
og nú fær ekkert friðinn skert. ]



[ þu sólin sem kemur upp i morgun rofan     
                        lætur þig svo hverfa i kvöld                                                     
                          og hitar upp manna börnin 
                           og jördina paradís. ]



[ lífshjólid mitt ég hugsa um tig 
                     ég á lidin tíma elsku lífshjólid mitt
                       tar ertu tar hef eg tig til nú. ]



[ elsku dagur enn hvad þu ert bjartur i dag hvad þu ert heitur i dag já svona eru dagarnir misjafnir.
 elsku dagarnir minir. ]



[ vindurin ég heiri i þér húhú
og þad fer hækkandi stig hækkandi 
eg ligg og hugsa um hvad þú ert  öflugur vindurinn vinur minn. ]



[ sólarlag.
                     eg horfi a tig bjarman 
                       sem ert svo fallegur   
                    sem vermir salina og nærir
                    ég vil ekki ad tu hverfir
                         aldrei aldrei. ]



[ ó ljósid mitt fagra þökk að þú ert til
 elsku ljósid mitt ]



[ o hvar ertu hamingjan min eg leita á svo mörgum stödum en aldrei fann eg þig 
hamingja hamingja hamingjan min ]



[ dokkn næsta ekkert ju andardrattur 
rensli i ofni og iskapurinn. ]



[ ef þu vilt vita 
eitthvad ad sitta hvoru tagi       taladu þa  vid mig i himinn geimnum. ]



[ eg sit og horfi a þig borgina
i allri þinni ljósadirð
med tindrandi ljósum logandi 
sem endur speiglast i hafinu ]



[ eg horfi yfir þig svo tignarlegan
og slettan og ég sogast med þer i undirdjupin ]



[ eg horfi a þig andlitid i speglinum spegill spegill seigdu mer hvada 
kona er þetta. ]



[ ó þu bjartasta von vonin min
 elsku besta von vertu áfram
 hjá mér. ]



[ tárin streimtu nidur kaldar kinnar
kinnarnar a húsinu andlit husins       ó gud hvi grætur þú svo mikid
yfir okkur mannana börnum
sem eru þer ekki samboðin. ]



[ tunglid tunglid taktu mig
inn i þinn himneska heim. ]



[ eg ferdast inn i himneskan heim
sem eg óradi ekki ad væri til
þar til eg sá dig betur
i háloftunum
sat og sameinadist þer og gud. ]



[ eg labbadi nidur i bæ
þar varst þu sálar tetur  
i lifsins olgu sjó þu hvarfst á braut
hallo hallo hvar ertu sálar tetur. ]



[ eg er bara madur eg er ekkert medal vid
gud ped er eg gud er almattugur. ]



[ gærdagar mínir hrúgast upp
allt bara í einu
og farið að dimma á kvöldin uppúr tíu

einu sinni í viðbót við enn og aftur
veit ég ekki hvort ég vil muna 
lóuna í eyrunum 
lyngið í nefinu

auðveldara að höndla haustið frekar í vetur
horfa ekki á sinuna í köntunum...
-bláberjasulta er nú voða góð ]



[ Orð
sem læðist
eftir gangstétt hugans
varlega án þess að stíga á strik
Orð sem er varla orðið
orð. ]



[ Núna ertu þú.
Það ert þú sem ég þekkti aldrei,
þú sem ert týndur,
og fyrirfinnst ekki lengur.
Þú hörfar.

Við fleytum kellingar á yfirborðskenndri þögninni,
þú gengur grænu míluna í huga mér og ég horfi í gegnum þig vonsvikin,
já í gegnum þig því nú ertu
ekkert!
Dauðadæmdur gengur, óöruggum skrefum
að því sem næst var kosið
með stælgæjabrosið, ég gæti ælt!

Þú ert "All man" einsog þær segja.
Með vel vaxna, óseðjandi karlmennsku í skauti þér.
Sem vísar þér leiðina 
í gegn um hallærisklisjuna sem þú kallar líf.
Augun stíf og stöðnuð
og brosið æft úr blaði.

Þó svo þig langi,
þá veistu ekki hvað það er að langa.
Þú lifir ekki lifandi.
Dauður milli eyrnanna.

Steiktur eftir ljósabekkjaprótíndrykkjubílagræjuæðið
Og stelpurnar!!
Hinar stelpurnar sem ég sá ekki,
þú veist að svona má ekki. ]



[ Flugan rembist í síðasta skipti við glugga,
spyrjandi haustið og fær kalt svar á köflum.
Hún hræðist þennan nýja langa skugga,
sem haldinn er svo annarlegum öflum. ]



[ Ástæða hvers þíns gjörnings er fyrirfram ákveðinn.

Um háls þinn hangir lífklukka þín - í silkiþræði - ósýnilegum...
..og hún telur niður.

Uppáhelling morgunkaffisins, hvert orð sem þú segir, hverju sem þú lofar, í hvert sinn er þú biður.
Það er ástæða fyrir öllu.

Líf þitt er fyrirfram ákveðið.
Hver gleði þín er ákveðin - hver sorg og hvert tár og hvert bros.

Lífið hefur gert fyrir þig skipulag.

Síðasta skipti sem þú sérð sólina setjast, þitt síðasta bros, síðasta tár..þinn síðast andardráttur.

Allt er ákveðið.

Lífklukkan telur niður...

"Lifðu hvern dag sem hinn síðasta"

                       20.08.03 ]



[ Finnst ég vera bundin.
Tilfinningarnar hlekkja mig - þær eru sterkar..get ekki slitið mig lausa.

Fortíðin hefur grafið holu í huga mér - ég get ekki gleymt...

Ég þrái Lífið..
- að geta verið frjáls...óhlekkjuð.

Finna ilminn af grasinu..án hræðslu..
Finna þessa dásamlegu Vetrarlykt.

Að geta andað án sársauka..
að geta lifað frjáls..

Er það of mikið um að biðja?


                     18.08.03 ]



[ Aleinn á úthafi,
aleinn er líkami.
Engin veit hvar maður er
-aleinn á úthafi.

Hverfur hægt líkaminn,
með öldukoss á kinn.
Engin veit hvar maður er
-aleinn er líkami.

Sál sem vætt er sjó,
manni sem að dó.
Engin veit hvar maður er
-aleinn á úthafi.

Í landi grætur kona,
um manninn sinn að vona.
Engin veit hvar maður er
-aleinn á úthafi.

Bátnum ei landi næ,
veltur á báru og sæ.
Engin veit hvar maður er
-aleinn á úthafi.

Ef gæt´ hún kysst sinn mann
manninn sem hún ann.
Engin veit hvar maður er
-aleinn á úthafi.

Sálin finnur ró,
hjá manni þeim er dó.
Engin veit hvar maður er
-aleinn á úthafi. ]



[ Hvenær kemur sú stund
er við þráum svo heitt
Þegar allt er við þráum 
er veitt

Þegar allt er við þráum
við fáum hjá páfum
í dag
fyrir ekki neitt
                                         Og þó að ég deyi
fyrir hlöðu af heyi
þá er mér ekkert greitt

Því ætla ég að saga 
á fastandi maga
því sagið fer vítt
og breitt ]



[ Urðarljóð um innri sjón
ómar sinkt og heilagt fiski

ljómar sjómannadagurinn af páfans predikunarstóli

þeir skjóta koddum á filmur
og svo drukknar dagurinn á botninum á koggaglasi
með hafmey sér til kynsvalla
engan áhuga á Þingvalla
vita valla snjalla kalla
kristrekna kúrekan
á olíubomsunum

Bombsadeisí á sjómannadaginn

þunnir feður með börn
vinna blóta þræla
blóta kvóta
hljóta að blóta
og æla ]



[ Ég gekk eftir götu
eða gata eftir mér
ég hefi það ei ennþá skilið

Við gengum saman gatan og ég
og hrösuðum bæði á litlu brosandi blómi

Ég gjörðist bráður
og skipti ekki lit
af ákafa stappaði á blómið

Mér fannst ég vera eltur
og leit snöggt við
og þarna stóð tunglið glottandi

ég vældi eftir hefnd

"Bara ég gæti stappað á tunglið"

STAPPAÐ á tunglið
stappað TUNGLIÐ
Stappað á tunglið ]



[ Hann býður víst ekki úr þessu bætur,
að vera bronsstytta með skakkt eyra og útskeifar fætur.
Því mikið seina hugsa kannski menn.
Var þetta líkamslýti,var hann getinn svona,eða höggvin í flýti? ]



[ Fölnast mér vit svo að myrkrið ég skilji
því það er í senn bæði napurt og falt
en þó ber það stjörnurnar hátt undir himni
þótt sólin þær kveðji hvern dag eftir nótt

Og þó hún svo birtist svo hvöss undir hól
og geislarnir ná til hvers myrkvaða bóls
þá fer hún samt aftur uns nótt kemur til
og hefur þá með sér sinn ástkæra yl

ég fæ engu breytt þó að blóminn þau visni 
og mennirnir breiði helsæng yfir þau,
en óska þess heitt að heimurinn skilji
að tíminn hann líður við heimskunnar dans. ]



[ Allt frá þinni vegleið ungri,
hefur þráin verið í stöðu hungri,
að regnboginn láti þig hætta þessu klungri,
og gæfi þér eina ósk.

En regnboginn varð ekki á vegleið þinni,
heldur ávalt úti  þegar þú varst inni,
og þegar þú reyndir hverju sinni,
þú gast aldrei þangað náð.

En þegar þú gafst upp,hann að elta,
og lést þér nægja, í lífinu að gelta,
eins og hinir í brekkunni velta,
þá bauð hann þér loks eina ósk.

en þá var komin á þér önnur hliðin,
og þroskinn var orðin eins og biðin,
hann og þú elskuðu bæði firðin,
og því var heiminum gefin þessi ósk.

Og þegar nýárssólin nældi í fyrstu húsin,
spilaði einhver nálægt friðarblúsinn,
upp á nýtt skildi byrja maður og músin,
fyrir náttúrunnar innstu rök. ]



[ svartasta nóttinn
bauð okkur velkomin
ferskleiki morgundaggar
forleikur sameiningar
hæddi svo og hló
við höfðum beðið svo lengi
sameiginleg þjáning
óskilin tjáning
skilning til að breyta
ótta í ást
skil eftir sönnun 
fyrir sannri ást, við vaskinn
komdu að leika, elska
lygna tunga
afskræmdu varir
strýkur bakið
titrandi hjarta, lakkaðar neglur
klóra, strjúka, gæla
sagan skálduð hörfar burtu
frá raunveruleikanum sluppu
augað blekkt
hjartað hrekkt
klofin tunga, brotnar neglur
aðskilin við sameingingu hverfum
við aukna fjarlægð
vona, kossa, drauma og breytinga
svartasti morgun kom þó
kvaddi og dó ]



[ Tími, hver hefur tíma?
Allir drífa sig áfram
Hlaupa til að ná strætó
Drífa sig í vinnuna
Fara í skólann
Tími, hvað er það?
Allir eru að drífa sig
Tími, hver hefur tíma? ]



[ Lítið ljóð sendi ég þér
um fallega minningu
sem býr í brjósti mér

Hún þessi minning
minnir mig svo ákaft á þig

Hún er bara um mig og þig ]



[ Hvert tár sem fellur,
verður að tærri morgundögg.
Hvert tár er merki sorgar,
söknuðar eða ástar.

Hvert tár sem þurrkað er,
er líkt og þegar sólin þurrkar morgundöggina.
Hvert tár sem er merki ástar,
er líkt og ný stjarna á himnum. ]



[ Kvöldið grætur því að það,
hefur engan til að sýna að það þekkir ást.
En það veit eigi það að,
ég hef hlustað á það þjást.

Kvöldið er svo einmanna,
stjörnurnar geta ei glatt.
En það mun ég sanna,
kvöldið elskar það er satt. ]



[ Nóttin grætur sáran
Hana vantar þig að elska
En senn stígur Dagur á stól
Nóttin mig kveður

Tárin eru morgundögg
Sem Dagur þurrkar
Bara ef bara
Ef Dagur og Nótt sameinuðust

Nóttin stígur
Dagur sígur
Sól og Máni
Mætast

Þau mættust
Fundu ástina
Dagur er Máni
Sólin er Nótt ]



[ Vindurinn leikur létt
um vanga mína
Svo kemur Stormur
mikill og tignarlegur

Hann ýtir við mér
eins og hann vilji athygli
Leitar á mér með
fallegum dökkum augunum

Tek upp sykurmola
og gef Storminum mínum
Horfi upp til fjallanna
til hestanna og stormsins ]



[ Það slær á silfurskærum geisla,
ljósið leikur sér að lítilli perlu.
Fegurðin er ómælanleg,
bókstaflega stórglæsileg.

Tár augna þinna,
breytast í perlur á himnum.
Þær skína sem bjartar stjörnur.
fegurðin er ómælanleg. ]



[ Brotin postulínsskál með gylltum skreytingum
er eins og brostin vonin.
Vonin var eitt sinn skreytt
fögrum minningum.

Svo missir einhver þessa viðkvæmu skál,
strengurinn er slitinn, þessi viðkvæmi strengur.
Þessi litla fallega von,
allt ónýtt.

Var máski ei brotin með vilja,
einhvern veginn mun það taka langan tíma að laga.
Að líma saman skálina, græða strenginn,
en það mun ætíð vera sár.

Eins og lítill blómknappur dafnar að vori,
getur vonin vaknað á ný.
Ber þó ætíð hræðsluna í sér,
en vonar að allt lagist á ný. ]



[ Megi vináttan blómstra
 og verða svo fögur
Að enginn mannlegur máttur
 geti henni grandað

Vinátta sem hin fegursta rós
 fegurð hjartans fyllir rósina fegurð
Sem lítið ljós sem gyllir vonina
 sem bjarmi sem lýsir upp hinn mikla lífsins veg.

Vinátta og ást lýsa upp
 hinn mikla lífsins veg
En óvinátta og hatur myrkja
 hinn mikla lífsins veg

En með sannleika og ást
 frið og vináttu
Má alltaf lýsa upp
 hinn mikla lífsins veg ]



[ Bros lítils ungbarns
 fær þig til að endurskoða lífið.
Þér finnst lífið stundum einskisvirði
 en þú verður að muna að ekkert er einskis virði.

Bros sex ára engils
 fær þig til að þrá lífið.
Þér finnst það vera eitthvað annað
 þetta eitthvað sem snertir innstu hjartarætur.

Bros tólf ára villings
 fær þig til að langa á ný.
Þér finnst þessi villingur vera þú
 en hugsar þó að þú hafir aldrei verið svona slæm.

Bros átján ára unglings
 fær þig að þrá að vera ungur á ný.
Þig langar að þrá og finna allt á ný
 en týnd æskan mun aldrei koma aftur.

Bros tuttugu og fjögura ára einstaklings
 fær þig til að horfa í átt að því liðna.
Þér finnst þú hafa gert allt sem þú hefðir getað gert
en nú leggstu í hinsta sinn og sefur vært.

Þú vaknar ei meir
 en bros minningana munu ætíð lifa.
Brosað í hinsta sinn og hlegið
 minningar eru af hinu góða. ]



[ Vertu ætíð vinur minn
Vertu ætíð vinur í raun
Vertu ætíð og ævinlega
Ævinlega vinur í raun ]



[ Margt er sagt en minna meint
um marga tilfinninguna.
En stundum er alltof seint
að muna minninguna.

Stundum standa orðin sterk
og öðru hvoru veik.
Oft eru þau afar merk
ef ekki ertu smeyk. ]



[ Tár mín hef ég lengi þurrkað
 þurrkað í burtu minningar mínar
  þurrkað í burt minningar mínar um þig.
Það er langt um liðið
 liðinn hefur langur tími
  síðan ég hef heyrt frá þér.
Þú hefur kennt mér allt
 allt sem ég þekki um ást
  allt sem er þess virði að vita um ást.
En var það þess virði
 var það þess virði að sjá mig þjást
  þjást vegna ástar minnar á þér. ]



[ Endurfæðing

1.V

Regn votar götur, stræti og stígar... ég finn fyrir fólkinu sem gengur mér hjá
Það er erfitt að vera leikmaður í þessu lífi sem rennur fólkinu frá...

2.V

Ég vill gefa, fá og þykkja og lifa af eilífu þessari jörð á
En gröfinn hún dýpgar árunum með, og líkaminn rotnar innaní sér

3.V

En blómið það endurfæðist út úr sjálfum sér
Og sonur minn mun halda áfram að ganga þessa jörð, með hluta úr mér í sjálfum sér

4.V

Hluta af skapi og útliti frá mér, ég gef þér í þína vöggu...

5.V
Ég vonanst að hún nýtist þér, í göngu sporum mínum í, sem marka mína fyrir dvöl
Stígðu úr spori sonur, veldu þér braut

6.V

Lífið er erfitt, lífið er gott, lífið breittist dag frá degi


7.V

Blóma röð lyggur af mínu leyði, tákn fyrir minni tilfinninga för...

8.V

Dagbók mín er fullskrifuð er, loka blaðsíðan er tileinkuð þér... ]



[ Þegar ég sá þig fyrst kviknaði í mér blossi
Ég vildi kyssa þig hinum eilífða kossi
Ég sá bara hafið í augunum þínum
Og í því vildi ég sökkva huga mínum
Ég kalla þetta ást við fyrstu sýn
Og vona að þú verðir ávallt mín.
Að þú hverfir ekki eftir sekúndubrot
Því hjartað mitt fékk í sig skot
Skotið var fast og skotið af boga
Hann Amor lét þessa ör loga
Ég vona að þér sé ekki sama
Um að ég verði þinn herra og þú mín dama. ]



[ sólin reis kát í dag
eins og aðra daga.

hún sigldi yfir bláan himininn
í gylltum sparikjól.

endalaust hátt yfir 
grá hversdagsskýin hafin,

dansaði hún við tunglið 
á leiðinni í háttinn.

fyrir henni er 
sérhver dagur sunnudagur. ]



[ kvöldin rauðu, 
te, sígó og blöðin auðu
heimurinn málaður með gulu ljósi
á stjörnurnar horfi, 
sama þótt sólin sofi
skrifaðu nú penni
svo um tilfinningarnar losni
sama þótt hjartað brenni
svo lengi sem það ekki frosni
draumurinn brosni, 
þessi óseðjandi þorsti, losti
í týnda sál.
inní mér brennur bál, þrár í 
ófegðar minningar. 
nú hverfular hyllingar
svona nú penni stoppaðu
gleymdu orðinu ´farðu´ ]



[ Ég þurfti á öxl að halda
Hurðin var opnuð að mér fannst um stund, 
svo skellt af krafti á mig, 
ég tók skellinn, 
hann var fastur. 
Hvíld, 
hvað get ég sagt, hvað get ég gert, 
ástæðan fyrir að enginn svaraði, hvíld, 
hvað nú veit ei. 
Ég get ekki haldið áfram að hringja, verð að halda áfram á nýrri braut. 
En það er sárt !!!!! ]



[ ég 
þú 
við


hún
þú 
þið

ég og þú
þú og hún


þið og ég. ]



[ drýp
dauðum draumum
úr hálf lokuðum
augnlokum
Tala upphátt
úr svefni
um eilífan anda
opna augun
fyrir ljósið
sem var dimmt
í samanburði
við þig ]



[ Tími fyrir mig
og hugsanir mínar ]



[ Vindurinn hvín
og Queen rokkar. ]



[ Titrandi, skjálfandi stend ég upp
hiksta, ræski mig, tek til máls
hratt og ófaglega
hrynja orðin af vörum mér

Róa mig niður
loka augunum og sé ekkert
hægi á talhraðanum
hlusta á hjartsláttinn

Brosi
sleppi því sem ég ætlaði að segja
segi það sem mig langar til að segja
og þið hlustið

Hægt og sígandi
átta ég mig á hljóðinu umhverfis mig
áhuganum sem skín úr þögninni
Ég, ég hafði eitthvað að segja
sem þið vilduð heyra

Og ég opna augun, en sé ekkert ]



[ Á leið heim get ég ekki varist mali
sem köttur við rjómaskál
mér hafði tekist það
og allir voru sáttir

Síminn hringir
klögumál og kjaftagangur
Hvað gerðist?
Hvaðan kom þessi óánægja?
Allir voru svo glaðir með sitt í gær

Ef þú gætir bara sagt það sem þú meinar
og meinað það sem þú segir
yrði líf mitt einfaldara
og við bæði hamingjusamari

Taktu það með þér út á hraðbrautina
Palli var ekki einn í heiminum
....hann hélt það bara ]



[ ,,Gærkvöldið var þrusumagnað,  held ég"
hugsaði ég eitt andartak er ég opnaði augun. 
Hélt enn ég væri dauður,
sá ekki sénsinn á að hreyfa nokkurn skapaðann, 
lamaðann líkamspart fyrr en ég fattaði:  
ég var bara þorskþunnur og rotin kartafla.
En furðulegt..  ég vissi ekki ég ætti sófa
Aldrei fyrr í sögu mannkyns á Íslandi, í þessum sófa sem ég á ekki,  
hefur nokkur maður nokkurntímann fyrr  
upplifað aðra eins þrusumagnaða þynnku.  
Ég stökk út úr sófanum, hrundi í gólfið því þar átti ég heima, 
sá gleraugun í gólfin’og setti’ðau á.  
Og óóó, af hverju þarf þessi heimur að vera svo bjartur og skýr..?  
og hvers vegna þarf sólin að skína svo glaðleg og hýr?   
..og af hverju þarf ég að flatmaga örmagna, orkulaus, lifandi-dauður…  
Færi mig og forðast skinið,  
hnífskarpt skinið í skimandi augu  
og sé þá hvar úti í horni húmir  
skeggjaður, síðhærður timburverkjamaður með tístandi augu
hlæjandi að yðar timbruðum. ]



[ Ég loka augunum
en þú hverfur ekki.

Ég hugsa um fortíðina
en þar ert þú.

Ég lít á nútíðina
en hristi hausinn.

Ég horfi á framtíðina
en hana sé ég enga.

Ég loka augunum aftur
og hverf. ]



[ I sit at the window looking out.
See people walking, happy, laughing.
I close my eyes and see my life and what it’s about
Honestly, I feel like crying. ]



[ Í fjarlægri þoku langt í burtu,
er lítil stúlka vilt í fölskum draumi.
Hún stendur ein þar sem allir sjá hana
en hún sér engan.
Hún sér ekkert nema freistinguna 
sem er að vinna samviskuna.
Hún óskar þess að þokan verði meiri 
og meiri svo hún sjái ekki þegar veruleikin hleypur í burtu.
Hún á ekki lengur neitt nema 
minninguna af því góða sem hún átti,
Samviskuna. ]



[ Heyrirðu 
hljóð aldanna
hendast yfir mannölduna
gefur svo eftir og hverfur
rétt áður en hún birtist aftur. ]



[ Þú ert kyrrlátur,
og verður aldrei samkeppni,
verður aldrei dáður,
hvað þá hataður.
Þú verður bara sá
sem fer lengra og lengra
þar til það hættir að fréttast af þér. ]



[ ef aðeins
þú værir þar sem ég er
og ég væri þar sem þú ert

ef aðeins svart væri hvítt
og hvítt væri svart
værum við eitt

ef aðeins heitt væri svalt
og kalt væri volgt
værum við hamingjusöm

ef aðeins
þú og ég 
værum VIÐ ]



[ 000000-0000.Vinsamlegast taka kortið til baka.
Tímabil.Líf mitt eru tölur.
<<<<tími á="" bak="" við="" dagskrána,eða="" kvíði="" fyrir="" því="" að="" segulröndin="" haldi="" ekki,eða="" ég="" muni="" ekki="" kennitöluna,eða="" passwordið="" eða="" pin-númerið,eða="" bílnúmerið,eða="" stimpilklukkunúmerið="" eða,eða,eða.<br="">
Ég bað bara um einn viský á barnum,
og þjóninn hann klippti af mér bindið.
			
			</tími> ]



[ Þetta er þriðja ljóðið mitt um ástina.
En af hverju tel ég?
Það mætti halda að ég skammaðist mín..
Þetta er fyrsta ljóðið mitt sem inniheldur spurningu. ]



[ Ég er hætt að heyra
stend dofin
heyri nafn mitt endurtekið
en ég heyri ekki.

Ranka við mér.
,,Viltu endurtaka þetta?!",
samt trúi ég ekki röddinni í símanum.

Ég sting símanum ofan í töskuna.
Stari útí loftið.
sé ekki fólkið sem gengur framhjá mér.

Eðli fólks kemur sífellt á óvart. ]



[ Líkt er mitt líf og bílferð
ég er farþegin en vel mér ökumann.
Ég veit að best er að þú keyrir
þú mitt líf leiðir
um hamingjunnar veg
en þó vil ég svo alltof oft
skipta um bílstjóra
þeir leiða mig villur vegar
til sorgar og trega
þar til þú sest í sætið á ný. ]



[ ATHUGIÐ!
Sálin mín er á uppboði þessa vikuna!
Hæstbjóðandi fær afnot af henni til lífstíðar
og getur notað mig á allan þann hátt sem
honum/henni dettur í hug.

Hingað til hafa borist 5 tilboð:

1. Satan bauð mér 10 kílógrömm af heróíni og haglabyssu.
2. Bakkus bauð mér 21 lítra af 18 ára Ballantine’s whiskey.
3. Amon-Ra bauð mér 16 vikna sólarlandaferð til Jamaika.
4. Drottinn bauð mér fyrirgefningu 38% synda minna.
5. Amor bauð mér 10 mánaða villt kynlífssamband.

Enn hefur ekki verið tekin ákvörðun.

Býður einhver betur?

Tekið er við boðum í síma 848-****

Daníel. ]



[ kæri guð...

ég veit að þú ert kannski upptekinn
við að sinna öllum þessum alheimi
öllum þessum milljörðum
einmana trilljörðum
sólkerfa...

ég veit að í hverju sólkerfi eru þúsund
milljón hnettir með mögulegu lífi
og kannski eru milljarðir
sálna á hverjum hnetti
sem biðja til þín...

ég veit að allar þessar sálir hafa óskir
óteljandi margar mismunandi óskir
sem þú þarft að fara yfir
grannskoða og lesa
neita eða veita...

hmm... kæri guð
vildi bara biðja um eitt fyrir mig...

ehmm...sko ég vildi... 
æææiii...
sleppum þessu...

amen ]



[ í sjónum sé ég
hugarangur og latínskar ballöður
um drauma sem aldrei rættust. 
gef þér orð og líkama minn fyrir ekkert, auk þess sem þú bara tekur.
horfnir partar af mér leynast í þrálausri nostalgígu.
ef ég hverf nokkurn tíman aftur mundu finna mig niðrá höfn. fetandi í átt  jafnvægis, að skjóli gullna vitans.
í leit að vitinu. þar týni ég til ástæður og ný sjónarhorn með rvk alla, fjarska bláa, liggur hún fyrir mér, saklaus á svip. byður mig að gefa sér meir af mér. aðra raun. aðra ástæðu til að lifa inní mér. annan lærdóm. svefnlaus ég vaki. svo aftur ég mun vakna og aftur ég skal reyna. þó sífelt draumarnir brotni inní þér. borgin mín bláa. finndu mig á höfninni. aldan mín háa. ]



[ Gefðu mér 6 ástæður til að anda..
þær eiga að vera 7..ég hef eina til.

Flótti var það sem heltók huga minn..hræðslan..vonleysið.

Ef ég væri ein, án ábyrgðar í garð annarra..þá væri mér sama um þessar ástæður..því ég veit að þær eru ekki til.

Allavega er ég þá svo blind að ég sé þær ekki.

Sé ekkert..
finn ekkert ..
vil ekkert..
er ekkert..

Gefðu mér 6 ástæður... ]



[ laufblaðið féll hægt til jarðar
og afhjúpaði leyndardóminn

hálfnakin stúlkan hló sig veika
og benti á 5 sentímetra orminn

íbygginn pilturinn glotti til baka
og sagði: "þú færð ekkert skárra" ]



[ fas hans fellur fölt á glæran gluggann
forljótur hann starir inn í skuggann
fangi sinnar samvisku – syngur ekki meir
sorgmæddur og linur og frá öðrum deyr...

forðast annað fólk og grefur sig niður
flóttinn er stuttur inn í sjálfs síns iður
augasteinar breiðir og sjá aldrei birtu
bjallan glymur honum í sálinni fyrrtu...

ferðin er byrjuð - til baka ekki snúið
blóðið er búið og sinnið svo lúið
í skugga huggun skríður inn
og sefar kaldan hugann minn...

í skugga huggun mun ég finna
sársauka mínum mun þá linna... ]



[ ég hleyp áfram í blindni...
stari á svartnættið gýna
dökkt yfir augasteinum
mínum...

ég hleyp áfram í blindni...
heyri svartnættið kalla
hátt yfir mjóar axlirnar
mínar...

ég hleyp áfram í blindni...
skynja svartnættið strjúka
laust yfir stutthært höfuð
mitt...

...

ég stöðvast í blindni
svartnættið stöðvast líka...

nokkur hænuskref í viðbót...

finn hitann frá ljósinu...

finn hlýjuna streyma inn...

...

göngin eru á enda runnin
göngin eru á enda hrunin...

stari gegnum lítið gatið
og kemst ekki milli steinanna...

...

þarf að ganga til baka... ]



[ í rúmt ár óx fögur rós í garðinum mínum
hún dafnaði vel og rætur hennar dýpkuðu
uns þær náðu ekki lengra inn í moldina...

í byrjun ársins gerði tryllt slagveður
rósin slitnaði upp og fauk sinn veg
og lenti í garðinum hinum megin við götuna...

rósin dvaldi þar lengi á yfirborðinu
en núna hefur hún skotið þar rótum
meðan ræturnar standa enn djúpt í mér...

ræturnar standa enn djúpt í mér
en blómið er farið og kemur ekki aftur
hinum megin við götuna stendur það fagurt
fegurra en áður og brosir við mér...

...

daglega sé ég eigandann annast sína dáðu rós... ]



[ “guð upplyfti sínu augliti yfir þig
og gefi þér frið...”

sagði presturinn við sóknarbörnin
rétt áður en sonur hans var barinn
til bana...

...

“sælir eru fátækir – því þeirra er guðsríkið...”
“sælir eru hungraðir – því þeir munu mettir verða...”

sagði presturinn við sóknarbörnin
rétt áður en faðir hans var soltinn
til bana...

...

“elska skaltu náunga þinn
eins og sjálfan þig...”

sagði presturinn við sóknarbörnin
rétt áður en hann var skotinn
til bana...

í guðs útvalda ríki...

...

lygar og brotin loforð
í guðs útvalda ríki
dauði og hefndarhatur
í brosmildu englalíki... ]



[ minningar frá því fyrir mörgum árum
skjóta upp kollinum
naga mig að innan
og skilja eftir sig
svöðusár...

minningar frá því fyrir mörgum árum
stinga upp spjótinu
skera mig að innan
og lita mína sýn
á lífið...

...

minningarnar halda mér í sterkum böndum
minningarnar elta mig á röndum
minningarnar leggjast sem ský fyrir sólu
minningarnar halda mér í óttans þröngu rólu...

...

ef ég gæti horfst í augu við ótta minn
minningarnar köldu og deyðandi
myndi ég ekki vera svona
sjálfseyðandi...

...

verð að horfast í augu við þær og berjast
til að losna úr óttans þröngu rólu
ef mér tækist að vinna að lokum
hyrfi þunglyndið sem dögg fyrir sólu...

þegar mér tekst að vinna að lokum
festist sorgin í gleymskunnar ólum
ónæmur fyrir sorgarinnar strokum
og sneiði framhjá óttans rólum... ]



[ ég hugsa að allt væri betra
ef líf mitt væri vídeóspóla
og tilveran myndbandstæki...

...

ég gæti þá ýtt á pásu
þegar hamingjan er á skjánum
spólað áfram
þegar leiðinlegu kaflarnir koma
eða til baka
til að upplifa eitthvað aftur...

...

en í augnablikinu
langar mig bara
að leigja aðra spólu... ]



[ aleinn í horninu situr hann feiminn
sköllóttur og bólugrafinn
spikfeitur og dreyminn
og líflaus líkt og stytta...

fær sér sopa af ódýrum bjórnum
reykir eina rettu
blæs frá sér reyknum
með wannabe cool grettu...

...

rífur af sér flöskubotnagleraugun
með fitugum höndum
og blæs frá sér andfýlunni...

tekur af sér úrið og hringana
teygir sig ofan í buxurnar
og spilar vasabilljarð í mínútu...

ráfar upp frá einmana borðinu
borgar fyrir bjórinn og pakkann
og hendir fimmhundruðkalli á dansgólfið...

...

fer út af nektardansstaðnum
og inn á næsta klósett
tekur í hurðarhúninn...

lýkur sér af á klósettinu
þrífur sér ekki um hendurnar
tekur í hurðarhúninn...

drífur sig skömmustulegur
út af skemmtistaðnum
tekur í alla hurðarhúna...

...

...nokkrum sekúndum seinna kem ég inn
til að skemmta mér og pissa...

...

...og tek í alla hurðarhúna... ]



[ sá spegilmynd mína úti á götu í gær
hún þóttist ekki sjá mig
gekk hraðar
og hljóp loks við fót...

sá spegilmynd mína í glugga í morgun
hún sneri í hina áttina
dofnaði smátt
og hvarf loks alveg...

...

talaði ótt og títt við sjálfan mig í gær
ég fékk engin viðbrögð
talaði hærra
en gafst loksins upp...

...

sjálfið mitt fékk leið á sjálfum mér... ]



[ undir votu þakinu
hvílir lítil stúlka
með örlitla dós
og safnar aurum...

undir hlýjum augunum
hvílir mikil angist
með hárbeitta nál
og stingur hjartað...

undir skökku brosinu
hvíla ósögð orðin
með miklum þunga
og komast hvergi...

...

undir þykkum jakkanum
hvílir troðfullt veski
með marga seðla
og bíður eyðslu...

undir klipptu hárinu
hvílir nískur heili
með löngun í bjór
og dýran vindil...

undir augum mínum
hvílir lítill djöfull
með horn og hala
og enga samúð...

...

undir votu þakinu
hvílir látin stúlka
með örlitla dós
og lokuð augun...

...

undir votu þakinu
hvílir drukkinn alki
með áfengisdós
og troðfullt veski... ]



[ Sál þín súr og bitur
af svikum og prettum er
þú aumkar þig líklegast mjög
þegar enginn sér.

Unir þér best
mykjufjalli á
þar sem á toppnum trónir þú
enginn annar bita af því má fá.

Auðurinn þig á
kvelur og pínir
harmar mjög
ef einum, tveim krónum þú týnir.

Þú ert mannanna mestur
yfir heiðarlegan almúga hafinn
drottnari undirheima
hrikalega kvalinn.

En þú neyðist til að umgangast oss
snauðan almúga mann
ég vil þig ekki dæma hart
Guð það einn getur hann.

En samt get ég sagt að mér læðist sá grunur
að til heljar farir þú
nema auðnum þú deilir
með mér hér og nú.

Og að þá frið munir þú fá
í þitt sinni
verða Guði þóknanlegur
og í himnaríki fá inni… ]



[ Strætin tóm
og litlir sviptivindar þjóta.
Ég er þar, en það er þar engin nema vindurinn, 
malbikið og sements byggingarnar…

Því ég er vindurinn...
sem heimkyni á í hinu eilífa dýrðar alfa og omega Guðs,
sem engan endi hefur,
og er á eilífum reit upphafsins…

Þar sem ferð mín hefst og endar,
endar og hefst í fullkomnu tímaleysi,
án þess þó að ég taki spor... ]



[ Þetta er sumarið '93
Sumarið er við unglingarnir héngum niðrá torgi með hanakamba í þröngu streds gallabuxunum drekkandi menntholspritt sem við keyptum í gamla Reykjarvíkurapóteki sem var þar niður frá

Þetta sumar var líf okkar ekki raunverulegt.
Við bruddum pillur
eins og okkur væri borgað fyrir það.
Veruleikinn varð að skrítnum draumi
og af svefni okkar við vildum ekki vakna.

Þetta sumar horfðum við á riddara götunnar líða hjá
eins og hermenn eftir orrustu
þetta sumar þráðum við að verða eins og þeir
verða ósigrandi hermenn líka

Þetta var sumarið er við vorum ung og óreynd
líf okkar krakkanna var öruggt, bein leið í átt að ólyfjan
þetta sumar föðmuðum við að okkur nóttina
og liðum útaf í faðmi Dauðans,
þetta var sumarið 1993. ]



[ Einn morgun mér birtist sýn.
Dökkhærð dís líkust engli-
 býður mér góðan dag.  
Ég umla og segi: ha.
Ég horfi á hana í svefnrofunum.
Hún getur ekki verið raunveruleg!

Ég sofna á ný og
held áfram göngu minni
um draumsins sléttur.
En þennan morgun á fögrum grundum ég henni mæti 
englinum með dökka hárið.

En ég er vakinn áður en snerting næst
því það er kominn hádegismatur.
Ég bíð í röðinni og á endanum kemur að mér. 
Og viti menn það er hún sem matarbakkann réttir.
Ég snerti hana. ]



[ Grasið græna
er farið að fölna,
einnig er hugur minn 
farinn að bresta…

Kannski það
hausti líka í huga mér? ]



[ Dansar
ber - fætt
nýtur andartaks 
og dásemda

Dansar fram
yfir sumar
fram á haust

Augna blikið ´*´*
varir svo
lengi að það
mætti kalla það

*-eilífðarblik-*

Og mér dettur í hug
spurning ein sem er svo:
Drottning dansar þú svona fyrir alla
eða er þetta aðeins okkar stund? ]



[ Ungur maður bjó
í húsi út við sjó,
björg sína úr því hann sér dró.

Hann óttaðist fátt,
fann sjaldan vanmátt.
Við Guð hann lifði í sátt.

Að óttast afkomu hann þekkti ekki
sinn eiginn herra, laus við hlekki.
vann á sínu eigin dekki.

Gjöful mið alltaf hann fann.
Guð er góður, sagði hann 
á meðan hann vann.

En svo hætti sjórinn að gefa
og við Guð hann byrjaði að steyta hnefa
og í hjarta kveiknaði ótti er hann náði ekki að sefa.

Guð hann getur ekki verið góður,
ef hann lætur mig fara tilgangslausan róður.
Láta mig draga þyrsklingsfull netin er ég er þreyttur og lafmóður.
Nei slíkur Guð er ekki góður.

Í húsinu árin liðu og hjartað brann.
úti við sjóinn hvar hann miðin sín fann.
Einn áfram þraukaði hann.

Og á bana beði sínu
leið hann kvöl og pínu
hugsandi um gömlu miðin fínu.

Jafnvel ekki rétt áður en hann dó
gat hann í hjarta fundið frið né ró.
En Guð vitjaði hans þó. ]



[ Tungumál eru að deyja út 
sömuleiðis þjóðflokkar. 
Gömul indíánakona, meir í ætt við Inka 
heldur en amríku indíánann 
talar við sjónvarpið dauðri tungu. 
Enginn lærir af- né hlustar á hana. 
Hún er ein eftir og sjónvarpið svarar ekki til baka. ]



[ Þögnin er gullin
sagði gömul kona mér.
Ég sagði: Sjálfvera verður
að tala vilji hún vita
eitthvað sem önnur veit...
Þögn... Skilningur...,...,
Við skulum halda áfram
þessari ferð...

Ef þögnin er gulli skrýdd er þá visku nálægt henni að finna?

Er hún gætt frásagnar hæfileikum?

Undrum og dásemdum.

Skilurðu hvað ég er spyrja um?

Hefur þú upplifað visku lífsins?
Hefurðu sannleikann í huga þér?

Þögnin er fyrir mér sögumaður.
Lífið er hinn mikli listamaður
„kunstner elegans“.
Ég hugsa, þess vegna er ég til
og ég hugsa, það sem ég er.
Ég reyni ekki að vera
né vil ég vera annað en það sem ég er.
Ég er...

Stundin heldur áfram.
Ég er blankur.
Ég hef skoðanir.
Ég er jákvæður með afbrigðum.
Og ég drekk vín og á góðar stundir.
Og verð ekki kjánalegur af sopanum,
þó ég standi á nöfinni á stapanum
þar sem ég les visku lífsins
og er að hugsa um að láta mig svífa fram af huglægt.
Endir...,..., ]



[ Galdramenn
bálið logar
líður stund senn
lífið togar

Orðleysi almúgans
ber vott um fáfræði
bjóðum því upp í dans
og seljum honum lífsgæði

Því það er okkar háttur í dag
að versla og pranga
Selja steríótæki og sjónvörp
ofan í alþíðumanninn svanga ]



[ Ég lagði eyra mitt upp að veggnum
og heyrði rödd þína hvísla til mín
allri þinni visku.
Ég sneri andliti mínu upp í hvassan vindinn
og fann þá reiði þína
út í okkur öll.
Ég lagði höfuð mitt á hart grjótið,
þar fann ég snertingu þína 
strjúkast við vitund mína,
ég horfði á bláan himininn
og fann þá ást þína skilyrðislausa.
Ég lygndi aftur augum mínum
og sá þig.
En er ég opnaði augu mín aftur
varst þú horfin… ]



[ Um kvöld við kertaljós
kom hlýjan til okkar,
sem kom frá ljósinu
og inn í sál okkar.
Það var okkar lífsljós,
ljósið hélt í okkur lífinu.
Því þökkum vér fyrir það
að eiga kertaljósið að. ]



[ Blóminn vöknuðu með vorinu,
við sáum þau fæðast, eitt og eitt.
Sjálf til lífsins við fórum að vakna,
við vorum og lengi í hýðinu.
Svo komu fuglarnir og flugu um loftin,
fjöllin tóku á sig ferskan blæ.
Grösin urðu græn, eitt og eitt
og eins og græn teppi urðu túnin.
Flugur sóttu af sínum mætti
strax á okkur mannfólkið.
Stundum virðum við ekki náttúrunnar blæ
og skemmum hana alltof mikið.
Nú skulum við vakna til lífsins
og vera kát eftir okkar hætti. ]



[ Því eru oft þessi stríð?
því er svona mikið um heimsins kvöl?
Hungruð börn þau deyja sínum drottni
og dagurinn blikkar ekki einu sinni auga.
Ógnir stríðsins, ógnun við mannfólkið,
ógnun við hinn frjálsa heim.
En við fólkið sofum, sofum
og sofum við ennþá þyrnirósarsvefni.
Og þegar við munum vakna morgunin eftir
með stýrurnar í augunum,
sjáum við svo margar myndir
og martraðir yfir því að hafa ekkert gert. ]



[ Ég nota hvorki höfuðstaf né stuðla.
Og hverju býttar það?
Ég nenni hreinlega ekki að læra bragfræðina.
En ég er samt micro skáld.
Og mér líkar mín fáu ljóð, á góðum degi.
Sem er gott á meðan er.

Sit og læt mig dreyma um hið fullkomna.
kvarta ekki í Guð og ásaka ekki Djöfulinn, sem
birst hefur í hundslíki með veðmál og samning í farteskinu
tilbúinn til þjónustu oftar en einusinni, um ekki neitt sem aflaga er.

Ég les ljóð eftir Sigfús Daðason sem mér líkar ágætlega.
Hann er greinilega vel gefinn, menntaður maður sem lesið hefur gríska goðafræði.
Ég kemst ekki með tærnar þar sem hann hefur menntaða hælana í ný pússuðum skónum.

Hverju býttar það svosem?
Hvaða máli skiptir að ég komi ekki
mínum ljóðum á framfæri
vegna þokkalegrar stafsetningar
Hverjum er ekki sama ?
Ég er bara orðsnápur sem ræðir við sjálfan mig um heimsins gögn og nauðsynjar?

Ég er öngur ritsnillingur.
Ég er engvin, ég er minna en ekki neitt.
Það eina sem ég get með nokkuð góðu móti er að lesa. Og hvaða fífl getur ekki lesið sig til upp á eigin spítur?
En þá hlít ég einnig að vera fífl þar sem ég skil ekki einu sinni allt.
Svo sem latínu rumurnar í Íslandsklukkunni,
(hef ekki fengið færi á að læra latínu)
kaflann í Atómstöðinni, goðafræðina í Fást, og þá vegna þess að ég hef ekki lesið gríska goðafræði.
En brjálæði Strindbergs skil ég vel.
Því sjálfur er ég brjálaður og mér
finnst Þórbergur kjáni.

Já, ég geng heill en haltur um veraldarinnar skóg.
En hann er brunninn, höggvinn niður.
Ekki af illra manna höndum.
Nei, heldur kveikti ég eldinn sjálfur og var með mína eigin öxi.
Einn í nóttinni og skreið í felur á daginn með brunasár...

Allt svo var mér talin trú um það.
Og svo sá ég að öfundsýkin og græðgin sem voru þau óhæfu öfl sem hjuggu niður mín tré og kveiktu elda mína svo ég yrði hvergi hultur.

Hverju skiptir það?
Hverjum er ekki sama?
Ekki kvarta Ég í Guð og ásaka ekki Skrattann um neitt sem aflaga er. ]



[ querio decirte
que nunca voy a olvidarte

te encuentro en mis suenos
veo en la cara de mi vecino

que anida external
de un amor eternal ]



[ Dý Dí
Díana Díana
það eru ill örlög
að vanta í hana
karl
innanum kóngana                            
náði ekki að hlýjana

Ó eðla Díana
bara Ég hefði komizt íana
áður en þú náðir að þrífana. ]



[ Hver var krossfestur á Colgate ? ]



[ Maður hefur ekki tölu
yfir orð þín í sölu

frelsi þitt veitir mér uppsölu
reisn þín á útsölu
 öskrar í gjallarhorni
á opnum báti þar sem forréttindi eru að drepa þorska í sólarhita

og hvergi er mengun nema þú og Freyja

Æj. ]



[ Þorir þú -
að hengja hugsanir þínar 
til þerris á snúru
í allra augsýn.

Láta viðrast í vindinum,
fyllast ferskri angan. ]



[ Að morgni rís úr beði kona, miðaldra
og dómara sínum mætir, kvíðin. 
Hann er fínn og fágaður, fallega innrammaður.
Hiklaust og hnökralaust, tilfinningalaust,
hann kveður upp sinn daglega dóm.
Miðaldra, komin af léttasta skeiði,
ennþá falleg, áður fegurri.

Þú tekur þessu vel, grætur aðeins lítið,
og bara í hljóði. ]



[ Hrjóstrugir og harðbrjósta, berangurslegir,
horfa á okkur kuldalegir, þögulir.
Melar. Eintómir, endalausir.
Ekki stingandi strá.
Klettóttir dálítið, lengra frá.
Jafnvel loftið líka, án þess að kveðja,
hraðar sér burtu, sem mest það má. ]



[ Ég samdi eitt sinn ljóð
um brennda ást
en það var aldrei birt
ástareldurinn var kulnaður
ljóðið fuðrað upp ]



[ Frjáls ég fell niður í drugar heim
 Gegnum myrkur  og loftið gleit
Mikill hjartasláttur  milljón og ein
Ó hve eð  ég fell í drugar heim
Aldrei  tekur þetta enda 
Tíu tug óg fimm skref

Ég bið þess að snerta þig  
Áður en enda að kemur
Svo ljós ég fæ

Frjáls ég fell niður í drugar heim
Gegnum myrkur og loftið gleit
Höndin svört ei ekkert sé
Mikill hjártsláttur milljón og ein
Loftið stríg gegnum mig
Aldrey tekur þetta enda


Ég bið þess að snerta þig  
Áður en enda að kemur
Svo ljós ég fæ

Gegnum myrkrið og loftið gleit 
Og er ég snerti þig ljós kom
Ég er lent hví ósköp
Í armir þínar, og er Ég 
sé hönd mína
þúrtin og blóðug  ég fell
í drugar myrkur og málus 
er einginn orð komast út
hví...! hví ég spyr
ekkert orð eingan enda tekur þetta. 

Ég bið þess að snerta þig  
Áður en enda að kemur
Svo ljós ég fæ ]



[ Hver er þín saga
gamli maður
því siturðu hér hvern dag
og drekkur kaffi
ég forvitnast um
hvað þú hugsar,
hvers þú saknar,
en nú ég veit
þú komst frá Færeyjum
sem ungur piltur
ætlaðir alltaf aftur heim
en villtist villu vega
í áfengi og böli
það er liðin tíð
gamli maður
alltaf kemur þú aftur
og drekkur kaffi
kannski þig langi heim ]



[ Í gamla daga þegar flautað var
úr bíl ég sneri mér við.
Ég hugsaði einhvervegin þannig að
það hlaut að vera flautað á mig.

Ég var á gangi niður Öldugötu
þegar ég heyrði í þér kalla.
"Hey sæta!" og hamast á bílflautu
ég tók ekki eftir því.

Því lífið hefur gert við mig
það sem ég bjóst alls ekki við.
Mitt fas er ekki það sama og þá
þegar það snerist allt um mig. ]



[ Þér er misboðið í jarðvist þinni,
og líður eins og hverjum öðrum þurfandi
rindli.
Á meðan stendur sá vamlausi út á verönd,
og reykir af risastórum vindli.
Hann er að horfa á sólarlagið,
sem er eins og guð sem heldur á marglitum kyndli.
EN þér má vera sama,því þetta er aðeins ljósbrot,
í einu allsherjar alheims svindli.
Við eru öll stödd ásamt hinu á annarri stjörnu,
í einu hári á lambsins dindli.
Og vonandi er sekúndan þar billjón ár,
ef það skildi vilja hjá mömmu sinni tár. ]



[ Ljósgular kúlur dansa í náttmyrkri.
Þær eru í lausu lofti,svífa yfir götunni,eftir nýslegni flötinni,og þykjast vera.Styggja aðeins við ketti,og kynnast róna á einu bretti,og vilja eitthvað með honum gera.
Svo hann dreif þær ljósgulu á ball.
Þeir í hurðinni urðu hissa,þegar þær fóru að flissa,en hleyptu þeim þó inn,það gekk í mannskapinn,en þegar þær gulu og róninn fóru að dansa, kinn við kinn,þá föttuðu þeir í hurðinni ,að þessi grúpa hafði ekkert borgað sig inn. ]



[ Hún er eins og tóma járntunnan sem eitt sinn átti að fylla af olíu og flytja í burtu en gleymdist í hita og þunga leiksins,og nú er lok hennar notað sem eldunnar panna,spennugjörðin sem leiktæki barnanna,og tunnan sjálf fyrir rigninguna ,sem kemur einu sinni á ári,og þegar skuggar næturinnar speglast í eldinum ,eru barðir járntónar úr henni út yfir þorpið.Járntunnan sem fékk mörg hlutverk sem átti bara að vera eitt í upphafi að flytja olíu á milli tveggja staða. ]



[ Það ert bara þú, alltaf
bláu augun þín, 
horfa enn á sálu mína
snerta enn hjarta mitt.
Get ekki sleppt þér,
gefið þér frelsi,
frá hugsunum mínum.
'Arin líða svo hratt,
mikið breytt í mínu lífi,
nema þú, bara þú, alltaf. ]



[ ljóð mín fuku
líkt og snjóflygsur
um lágan furuskóginn
lyftu sér yfir trjátoppana
og hurfu inn í alltumlykjandi eilífð 
himinblámans

ský
flögraði austryfir ]



[ Rafmagnsstaurinn syngur, en vegstikan þegir,pískrar kannski í myrkrinu þegar bílljósin fara hjá.Vegstikan,hratt,
vegstikan, hraðar,vegstikan,svartklæddur maður,vegstikan, maðurinn með ljáinn.
Hann speglaðist í hraðbónuðu húddinu,
sem nú er fullt af rauðum lækjum sem hafa leyst úr læðingi þúsundir biðukolla ,svífandi í leit að nýju lífi.Skyldu þær sem á bílnum lentu finna tilgang,þegar rauði lækurinn hættir að renna? ]



[ ég þekki mig ekki lengur
hugur minn leitar
enn á ný
á þínar slóðir
freistandi sem aldrei fyrr

og þú stendur kyrr
eins og klettur
harður og án hitans
sem innra með mér brennur

ég fæ aðeins að snerta
þitt ytra borð
renni fingrum mínum 
yfir kaldheita húð þína
reyni að ná dýpra

en fæ þó aðeins
notið til hálfs ]



[ I.
risavaxinn tanngarður
gleypir sólina
smátt og smátt

hér á ég heima

II.
hversu gott er hér
að ganga
með þér

arm í arm
við endamörk veraldar ]



[ ég geng um móann
fiðrildin í grasinu
fljúga upp og svífa 
sem litlir hvítir englar 
um allt

galdraverk kraftaverk
undursamleg náttúrunnar verk
færa mér boðskap
um fagran tilgang 
lífsins
fljúga og fanga mig
hjarta mitt og sál

en í augum þeirra er ég
eflaust bara
ógnarstór og hættuleg
skessa sem veður í skeytingarleysi 
um öll þeirra lönd
án nokkurs tillits til 
lífs þeirra og tilveruréttar ]



[ fiðrildin í flóanum
eru undarlegt tákn um
tómleika míns lífs
án þín

hljóðlaust flug þeirra
ómur þess sem aldrei 
felst í brosi þínu

eins og grátleg spegilmynd
flögrandi um hagann
í endalausri von um það 
sem ekki fæst

fiðrildin í flóanum
eiga mig eins og þú
átt mig heilla mig
er þau svífa létt 
úr vegi mínum ]



[ ég er ströndin
veðruð og sorfin
sem lognstilltur sjórinn
gælir við á góðviðrisdögum
létt eins og hljóðlausum 
orðum sé hvíslað
á andvökunóttum

og bíðandi myrkrið 
ber með sér hafsins
kraumandi þrá

þegar hvessir
í ólgandi ástríðuþunga
með höndunum hvítu
mér öldurnar strjúka
og ofsafullt brimið
mig dregur í freyðandi fang sitt
fyllt af ærandi von

svo ákaft sem ástþrungnum 
orðum sé hvíslað
á eldheitum nóttum ]



[ ómskuggar dagsins
fögur jörð
spegilmyndin mín 
við sandinn

horfin inn í ljósið
sé sjálfa mig á ný
upp á nýtt

hleyp í tryllingi
gleðiær
algleymið er nærri

ég hef uppgötvað 
það innsta skrín
fyllt gersemum
sjálfsins

hleyp um sandinn
og skrifa þar
full játninga
feimnislaus

ströndin þakin
nýju ljósi ]



[ Þú straukst mér 
um vangann
dapur á svip.

Með hálfum huga
hoppaði ég
yfir lækinn,
heim á leið.

Brottför þín 
dó út í fjarska. ]



[ I dreamt of you last night
an unwanted ghost of the heart
coming to me in the darkness of dreams
claiming the rights of a memory 
not easily dismissed

Felt your tongue on my breasts
heard your breath filled with promises
ran my hands through your hair
warmed by your sweat on my lips
your skin against mine

And as I woke 
I remembered your words on that day
so solemn and cruel and full of your self-justification
crushing our future of sweet possibility

Ghost of my heart
I can still see the blue of your eyes ]



[ Eating melons after midnight
a sort of aftermath to making love.

I taste their sweetness
moist as your tongue on my neck
soft as your hand on my breast.

Their succulent sap
falls from our kiss.
Their tender flesh
delicious—strange 
melts in my mouth. 

Melons after midnight:
an exotic touch 
of love’s embrace
sweeter than all. ]



[ Það var sem í draumi
er ég sá þig fyrst,
ósnertanlegur,
klæddur í brúnan leðurjakka.

Ég dansaði til þín með augunum
og fleygði mér í fang þitt.
Frá þeirri mínútu varð heimurinn okkar

heimurinn okkar
frá draumum mínum
til augna þinna.

þar liggur heimurinn okkar. ]



[ þetta virðist vera kunnuglegt...

ég hlýt nú að fara að nálgast...

þetta virðist vera kunnuglegt...

ætli ég fari ekki að nálgast...

þetta virðist svo ansi kunnuglegt...

hugsar litli gleymni gullfiskurinn
meðan hann syndir hring eftir hring
innan um kúkaklepra
og klósettpappír...

í holræsunum
í leit að búrinu sínu... ]



[ hvenær munu þessi ský öll hverfa
hvar er sólin falin bak við dimmu?
innar sorgin reynir sig að sverfa
og sigrar stórt í okkar miklu rimmu...

hvenær munu brosin aftur hvetjast
hvert skal halda nú er sálin dofnar?
hermenn mínir munu allir letjast
með brothljóðum heilabúið klofnar...

til hvers að berast á banaspjótum
í birtingu verð ég ennþá myrkur
sorgin hefur landað sigri skjótum
sýktur og búinn minn smái styrkur...

...

fyrir tveimur árum stakan samin
síðan hef ég lifað lífi betur
þó sorgin sé ekki ennþá tamin
er ég laus við minn versta vetur...

“með kveðju til allra hér á jörðu... bless”
ég samdi og sýndi öllum grátinn
tveimur árum síðar er ég hress
og þakka fyrir að vera ekki látinn... ]



[ Einu sinni lifði ég
Lifði bara, og spáði ekki í það

Nú lifi ég
Og spái ekki í annað en 
Hvað það var gaman 
Er ég lifði ]



[ útrás ég fékk í þunglyndisljóðum
en lekans varð vart í sorgarflóðum
þá flæddi allt slæmt inn í sálina bitru...
samviskan hélt strax áfram að narta
skrapaði leið sína inn að hjarta
og áfram ég dvaldi í herbergiskitru...

hamingju fékk ég með ástarljóði
endaði glaður hjá fögru fljóði
þá fylltist ég andagift aftur að nýju...
efnivið sótti ég æ til hennar
í blíðunni mínir heitu pennar
í blindni skópu á blöðum mínum hlýju...

en núna er fang mitt frosti vafið
fljótur hef ég gleði mína grafið
lífið mitt er ekki ennþá hafið
en sorgin hefur myrkrið lengi tafið...

kannski væri skást að sefa hjartað
svo ég geti ekki lengur kvartað
ég held því á brott til að forðast allt frostið...
þíða þegar ég mun snúa aftur
þá mun aftur eflast hjartans kraftur
elding getur ei á sama manninn lostið...

ljóðin þjóna sálu ei sem áður
sefa ekki hjartað ef ég bráður
þarf að losa útrásina þjáður...

vil ei vera ljóðum mínum háður... ]



[ I walk through the empty desert crying
with a heartful of secrets and feelings
behind me teardrops on sand are lying...

go down on my knees and think
think about my one love
the love I left in haste
the love that went to waste...

I look in agony at a nearby sandstone
the stone is little, cold and dry
just like my dried up heart
weak and about to die...

I sculpt a heartlike figure in the stone
with a sharp but rusty knife
cold like my pointless life...

I watch the figure – see my heart just there
I know my heart is cold and hard
I wish my heart was better and warmer
but the heart before my eyes
the heart I made with stone
is the heart I lost
cold as knife
hard as bone...

from my eyes the acid tears still ooze
now I know there’s nothing more to lose
I take up the heartlike figure
throw it on the ground
with a breaking sound...

I can see the truth now
but I already knew it
my heart made a mistake
my heart is a stone
my heart is hard
but hearts of stone can also
break...

cannot go back to the life I knew
cannot go back to you
cannot make the smile grow back
wanna paint my blue eyes black
so I won’t see the beauty I lost
the beauty I miss the most...

will not give up this long-lost fight
fight myself and memories every night
I know you’re gone and will forever be
never giving up and coming back to me
while I live in a room that’s dim
I know you’re loving him...

I can see the truth right now
The truth I already knew
never again loving you
my stupid heart made a fucking mistake
this bone-hard-muscle can also break
if I could just take something back
to mend my life – this wreck
i’d take back the kiss of the poisonous kind
so I could be the man again
the one I left behind...

my heart made a little mistake
my heart will die and finally break
all alone...

my little cold heart of stone... ]



[ Við þvældumst hljómríkar hviður 
þú með þennan líka Gibson
í kringum okkur þvældist þessi líka brundfreki steggur
það var leiðinda köttur

þá segir þú en ekki þegir

einu sinni átti ég graðan kött
sem vældi einsog góður Gibson í Marshall
það fannst mér alltaf skást
þegar hann skaust í Ríkið
                                   fjandans kötturinn úðar á okkur
úðar á aðra
er aldrei hlandblautur
bara hann færi nú fyrir okkur 
Í andskotans Bessastaði
og skiti í pelsana

en helvítið lætur sér ekki segjast
er bara leiðinlegi kötturinn 
sem var skástur þegar hann fór í ríkið ]



[ Ráðvillt með þandar taugar
Stress og eilíf kvöl, daginn langan
Horfi í allar áttir,að von sem ekki er.
Líflaust bergmál, kveljandi tómleiki.
Eða hvað.
Löngun verður oft að veruleika.
Skyndilega.
Silfurslegnir geislar víðáttunnar
Alheimsins margbreytileiki
Leikur sér í flóði framtíðar.
Undurfagrir tónar hljóma 
Þýtt í eyrum mér
Hve undarlegt
Og þó
Blóm skarta sínu fegursta
Börn og dýr að leik
Fullorðið fólk sem gleðst
Vonin vaknar
Einmanaleikinn gufar upp. 
Sem dögg fyrir sólu
Hve yndislegt er ekki lífið
Þrátt fyrir allt. ]



[ Elsku pabbi minn.
hvað gerðist
afhverju ligguru enn ekkert segir
Ég helt að tetta væri í seinasta skiptið sem ég gæti seð tig
enn hvað gerðist.
eftir mánuð gastu brosað.
þá brosti eg
svo varstu farinn að tala 
þá fór eg að tala
svo hreyfðuru þig og ég hreyfði mig lika
enn svo gastu faðmað mig og þá gat ég tað lika
enn pabbi hvað hefði skeð
ef þú hefðir ekkert gert
þá hefði ég ekkert gert
hvað þá 
það skiptir eingu þvi nú 
geturu allt ég er stollt af þér ]



[ Ég var ekki dapur
þegar ég leit í augu þín
eða þegar þau litu á mig. 
Máttvana af þreytu
og gleði.

Ég var ekki dapur
þegar rósrauðar varir þínar 
léku sér að mínum. 
Þegar líkami þinn 
hné örmagna niður
og bauð góða nótt.

Ég var ekki dapur 
næsta morgunn,
þegar þú hallaðir þér 
á öxl mína
og brostir til mín.

Ég var heldur ekki dapur 
þegar þú varst fastagestur 
í mínum draumum. 
Né þegar mynd þín 
birtist mér í hvert sinn
sem augu mín lokuðust.

Nei, ég var ekki dapur.
Ekki þá. ]



[ Borðið
þakið kökudiskum,
bollum,
ljósum
líkt og kjóll 
brúðarinnar
sem gekk
eftir
löngum gangi
til síns heitelskaða.
Sem stóð 
í dökkum
fötum 
við altari
og kinkaði 
kolli
til allra krikjugesta.
orðinn stífur
af kinkukolli.

Skeiðar,
klingja klingediklang
á borði 
þar sem 
kirkjukór
syngur 
hástöfum
lag til
tertunnar á borðinu
sem bíður 
eftir 
að verða
étin.

Bragð kremsins,
sem er dísætt
líkt og parið
sem gónir augum
til hvors annars
á háborði
og dreymir 
um nóttina
sem kemur síðar,
líkist
suðrænum ávexti,
sem er ekki 
óvitlaust
því í æðum
hjónanna
rennur suðrænt
blóð,
með heitu skapi. ]



[ Ég á litla rottu
sem er voða ljót
liggur bara á mottu 
og vantar á hana fót. ]



[ Ég Sigga litla stelpan er
ég er að sitja hér
ég er búinn að bíða eftir þér
nokkuð margar stundir. ]



[ Ég á litla rottu
sem er voða ljót
liggur bara á mottu
og vantar á hana fót. ]



[ Í skóginum stóð kovi beinn
sat við gluggan risaeðla
hann sat við gluggan mjög oft einn
og taldi sína seðla
hann heitir nú víst Jósafat,
allt í einu herði hann garnagaul
þá fór hann leita sér að mat
hann heirði úr belju hátt baul
og beljuna hann réðst svo á
og beit í hana og klóraði
svo datt hún niður dauð og lá
og ekki matarlistin slóraði
svo fór hann Jósafat
því ekki lengur svangur hann var
og fór í sófan og sat
og hann er bara þar. ]



[ OOOO þessi árans tá
næst sker ég þig bara af
ég verð þér strax af að ná
því þú meiddir mig meðan ég svaf. ]



[ Tóta á hest
hún kallar hann herra,Prest.
einu sinna bakaði Tóta
á meðan var herra prestur að tína ber
tóta kallaði kökuna klessan ljóta
og þá bjóst til úr því klessuker
og Tóta hlóp þar út útaf skrímslinu
og herra Prestur hætti berja tínslinu
þaug fóru saman í langan göngutúr
að lokum mættu þau hinum fræga kínamúr
og klifruðu upp hann
og hittu kína mann
svo sagði han Sing song fong
þá svaraði Tóta ping long tong
svo varð maðurin skrítinn á svip
og hrinti þeim niður 
og það heirðist ekki klip
svo hef ég ekki heirt um Tótu
sem bjó til klessuna ljótu. ]



[ Hvítar eru varir þínar andlitið sem snjór hér á jörð eitt stórt táraflóð og þú svífur yfir engill stór.

Nú þú ert farinn oní jörðu grafinn.

Er orðin ekkja bara ef einhver væri mig að blekkja.

sárþjáð ástin afmáð.

sorgin ein stór köflótt borg og nú ráfa ég um þau dimmu torg. ]



[ Löngun í lífið löngun í Dauðann, Tvístígandi milli tveggja heima. Hlátur og Grátur sitja saman á vegasalti.....hlátur heldur SORGINNI uppi. ]



[ línan sem ég þræði
flæðir inn í sig í hring

því allar brenndar brýr að baki
mæta mér á ný

og ekki verður hjá því komist 
að brúa liðna framtíð ]



[ Dead rose, black and stale.
My love has gone dead and pale.
Heavens cry, hell howls.
Hellish beast prays on my bowls.
I drop to my knees, scared and alone,
Scared of you being for ever gone…

Bitter morning rises soon.
After howling blood red moon.
Fogy existence clouds my mind,
Terrified of what I might find.
Trying to convince my self: “this isn’t true”,
I have over seen one important clue.

I failed to see, 
this isn’t my reality.
I struggle to wake,
trying to fight this horrible fake.

Silent scream, 
In this dream.
Terrible sweat,
struggling to forget.

Forget this synthetic reality
That showed my love’s fatality.

I woke up screaming.
Discovering I was only dreaming.

What was this dream trying to hide? 
Over taken of fear I looked to my side.
I turn on the light,
To see better what gave me a fright.

Cold shivers crawl down my spine.
There my love lies in her blood, 
red as wine. ]



[ Bjuggum til hljóð sem leyddu mig inn í hluta kvöldsins sem ég hafði aldrei séð, ljósin ferðuðust á skrítnum hraða útskýrðu samband mitt við hann. Borgin svaf eins og minnig sem ég hafði gleymt, gaf frá sér hljóð sem ég hafði aldrei heyrt áður...
Fyrirgefðu;
Ég vil bara fara, kasta of oft upp brotum af minningum og hugmyndum af þér sem hafa fúnað og staðnað með liðinni óhamingju... ]



[ Ég sé þúsund fiska
synda í sjó
mig fer að þyrsta
ég er orðin mjó

fer ég ekki að fá þá
fiskana þrjá
ég heiri í kisu
sú kisa segir mjá

Fiskarnir stara á mig
með bláu augun sín
sem skína af forvitni 
oní þessum sjó ]



[ bráðum veit ég að rósablöð fæðast aldrei grá,
tunglið mun loks þrá og augun mín gul breytast í blá.

öldurnar þurrar hættað hrapa og himinhvolfið loks fá að skrapa. 

taka ferskvatnsdropa úr eldinum, týna byrjun í endinum. 

koma heim á skýjum finna fyrir nýjum, draum á vatnslausri eyju.

með óþreyju spyr vígspá hvort við sjóndeildarhringin sé ikvað að sjá. 
þótt í þurran farveg þarf að sá, samt inní mér von um frið að fá. ]



[ ésé agnarögn af heildinni, geri mér grein fyrir hversu ögnin er smá.

blæs á óttan við stormsveipi tilfinningana. horfi á eftir egóinu hrapa í gleymsku fortíðar minnar.

þrálátar áminningar um vinda sem ekki linna verðað finna ér ekki nálægt brotarbroti af agnar parti endaleysis.

... óupplýstur sannleikur inní mér dvelur.

elur af sér óþekkta þróun, suma kvelur en aðeins mér gefur von um svarið sem aldrei kom. ]



[ Ég ligg stundum andvaka
stari á stjörnurnar og ímynda mér 
að þær sé augu þín.

Mér líður betur eitt auganarblik
en svo, átta ég mig á því,
að þær jafnast ekkert á við 
fegurð augna þinna.

Tár mín falla í myrkrið
og gufa upp líkt og ást mín til þín 
þegar þú ert í faðmi hans. ]



[ Han døde i går – vores ven
Blevet glemsom – demens
Men altid optimist.
Hans dejlige smil og sjove latter
Er falmet bort
På en mystisk vis.
- Personalet græder -
Hans kone lever endnu
Hendes øjne hvilede altid på ham,
Hendes støtte og styrke
hendes eneste ene.
Når de så på hinanden kunne man
- Så tydeligt se -
Forelskelsens bånd som var blevet så stærkt
af alle de år som de boede sammen.
I dag har hun siddet så stille i sin stol.
Med tomme øjne - kigget
på det plads som altid var hans.
- Hun græder ikke -
Hun er allerede langt væk.
Det kan vi se.
På vej til ham. ]



[ Við dönsuðum á flóðinu,
kysstum síðhærða hrúðurkalla,
og létum ölduna flétta okkur klæðum,
ef einhver vildi horfa.
Þetta var þungur róður,og mölin lék undir,..
Það var ekki fyrr en að útfallinu kom
að við vorum viss,að við vildum ekki bjargast,fallega marglitan mín. ]



[ Lítil fiðrildi og kanínur duttu niðrúr loftinu, meðfram gardínunum, bleikum með rauðum rósum og grænum laufum í og ultu yfir rósrauðu sultuna sem ég var að borða í hreintæru kvöldinu. 
Ég taldi allt niðurstreymið og skrifaði svo töluna í dagbókina strax svo hún gleymdist ekki; 273.
Um kvöldið fór ég svo útí búð og keypti gulrætur fyrir kanínurnar og perur fyrir fiðrildin og hleypti þeim svo útúm svalardyrnar. Á hólnum á móti var skáld að hlúa að orðum í vornóttinni. Ég leit aðeins á götuna og rölti svo inn og las Morgunblaðið eftir sturtuna og skrifaði svo atburðina í dagbókina. 
Sofnaði svo með kanínum úr garðinum og fiðrildum úr skýjunum.
Í nótt koma konur niður gardínurnar. ]



[ Í kína er fólkið flest
í Kína er sungið og sest 
Í kína er Stína best
hún Stína á stóran hest
hún stína á mann
og arnar hetir hann
hún stína í kirkju fer
til þess að tína ber
svo fer hún í kirkjuna og sest
og hlustar helgan prest
ég segi ekki meyra
því þú villt ekki meyra heyra með þínu eyra. ]



[ Reikingar eru það vitlausasta íheminum
Þau reikja sko ekki í geiminum
reikingar eru skaðlegar fyrir fólk
þær eru skaðlegar þótt þú drekkur mjólk. ]



[ Augun brenna og tárin renna.
Nú er það krossinn áður var það kossinn
Minningarnar streyma aldrei þeim mun gleyma.  Ótti endalaus flótti.... ]



[ Niður vegginn. Hugsandi um hvernig ég ætti 
að bila á næstunni.
Ætti; að 
klessa á morgundaginn. Vofa: nakin?

Usssss.
Ég er ennþá vakandi. ]



[ Jóhannes skýrari - Öskrari

 
Hann Jóhannes skýrari gat nú öskrað og var duglegur að skýra. 
Vondir menn báru út um hann lygi og róg.
Sögðu að inn í hausnum á honum væru vafasamar hugsanir.   
Flestir sem mættu skildu ekki orð úr munni öskrarans.
Þá vantaði bara bað.
En fíflið hélt alltaf að hann væri að skýra sannkristna.
Enda endaði hann með hausinn sinn á fati.
Kjaftaskur og kjáni ]



[ Í fyrstu hélt ég að ég elskaði þig.
Taldi þig riddarann á hvíta hestinum,
sveipaður ævintýraljóma.

Þú namst mig á brott,
og þáðir hjarta mitt að gjöf.

Seinna, 
miklu seinna,
komst ég að því,
að það enda ekki öll ævintýri vel. ]



[ hugsanirnar svo flæktar að mér tekst ekki að koma þeim í orð.
... ]



[ Lítið ljós í svartamyrkri
berst fyrir lífi sínu.
Vindinn hvessir, 
himininn grætur.
Ljósið dofnar, 
rennur út.

Eftir að því er virðist
endalausa, vonlausa baráttu
lægir vindinn.

Litla ljósið teygir sig til himins,
fagnar miskunnsemi skaparans.

Himinninn sefur djúpum svefni.. ]



[ Laufblöð falla,
dansa um garðinn.
Og yfir alla
kemur haustkyrrðin.

Á laufblaði sé ég,
grátbólgin augu
augu sem horfa á það sem gerist.

Ég labba áfram,
læt laufblaðið liggja,
en laufblaðið deyr,
í sínum eigin tárum. ]



[ Púkinn á öxlinni á mér hvíslar orðum í eyra mér.
Engillinn reynir að hafa vit fyrir mér.
Einhver þarf að gera það.

"Ekki láta vaða yfir þig!"
"Elskaðu friðinn!"
"Auga fyrir auga!"
"Sá vægir sem vitið hefur meira"

Ég slæ báðum í burtu eins og flugum.

Ég ákveð þetta sjálf! ]



[ Dimmum augum horfir tómið í
Kaðall brugðinn, tilbúinn í hendi
Finnst sem ætíð, allt er fyrir bí
Enn og aftur er sem myrkrið bendi
Á flóttans gamla veg.

Sálarinnar myrkur endurspeglast
Í dimmum næturhimins kjarna, 
sem seiðir sálartetrið viljalausa.
Himinhvolfsins gullna stjarna
blikkar ákaft, til að sýna honum
viljans sterka veg.

Hvort hann kemur til að gera
Það hann vill, við vitum eigi
Verðum að bíða þar til ........
rétta stundin rennur upp.
Því að dagurinn er ekki liðinn
og vegurinn er hulinn myrkri enn ]



[ Hverfult er allt heimsins tál
og heimska að sækja í,
það seður aldrei mannsins sál
þótt sumir trúi því.

Horfðu á það sem himins er
en hugsaðu ekki um þann
fjársjóð sem að burtu fer
er feigðin sækir mann. ]



[ rétt áður en hún fór
fleygði hún lyklunum á gólfið
í metersfjarlægð frá rimlunum

...

bara ef ég hefði lengri hendur... ]



[ alheimurinn er inní sjálfum sér, hvert atóm fyrir sig. gerir mig, þig og allt sem er til. 

hugurinn er inní tóminu á milli efnis, ether, kannski hið svokallaða bardó eða "ekkert" ]



[ þú ert..  
 
síðasti dropinn í glasinu
súkkulaðið á kökunni
rúsínan í pylsuendanum
rétta talan í hnappagatið
reimin á skónum
fallegasta rósin í búntinu
fríið frá erfiðinu

marsípanið utan um lakkrísinn
mandlan á jólunum

boltinn í leiknum
brosið í sorginni

hljómurinn í hátalaranum
hlýjan í kuldanum
hláturinn í þögninni


trompið í spilinu
tónninn í laginu

stýrið á bílnum
sólargeislinn í myrkrinu

vegurinn í auðninni
vinurinn í einmannaleikanum

þú ert allt það besta sem ég veit
allt sem ég get ekki verið án
þú ert ómissandi í mitt líf

verð aldrei fullkomin en bættari með þér
þú ert..


vinur minn. ]



[ Ég reyni að ýminda mér okkur. 
þegar fiðlur brotlenda og píanó falla. 
í kvöld, mun ég láta þessa hluti sem skipta okkur máli vera ósýnilega. 
og stundum þegar ég er ekki með þér þykist ég vera með þér. ]



[ Ég hef aldrei þekkt slíkan mann áður.
Ég hélt alltaf að þeir væru menn
og að menn væru í hinu liðinu
á móti mér.
Ekki þó svo að skilja að mér þætti brotið á mér með einhverju móti.
Nei það vantar í mig allt keppnisskap.
Hins vegar var ég frelsaður inní hitt liðið líkt og maður sem tekinn er til skírnar í sértrúarsöfnuði ellegar ástfanginn Presley sem giftir sig í Vegas fyrir 18dollara.

Við vorum að ræða pólitík og mér tókst að sjá barnið í honum, síðan ræddum við um konur og hlógum báðir líkt og þroskaheftir gera þegar þeir verða glaðir yfir litlu.  Þar næst tókum við tal saman um trúarbrögð og aðhylltumst báðir Búdda þó svo að við værum ekki alveg með neitt á hreinu en það sem við höfðum heyrt og séð í bíó svínvirkaði þannig að samtalið var bæði gefandi og fjölmenningarlegt.

Frelsunin.

Frelsunin átti sér stað þegar ég viðurkenndi fyrir honum að ég hefði oft lent  í því að pissa á buxurnar mínar inná klósettum kaffihúsa.

Hann horfði spyrjandi í augu min, líkt og hann væri að sannreyna trúverðugleika tryggingarsala, síðan glaðnaði yfir honum og hann tók, léttur í spuna undir.

Já það er alveg óþolandi maður gengur inn i einhvern sal með vonarglampa í augum og lifsneistann brennandi í brjóstinu.  Áður en maður veit af læðist maður hins vegar meðfram veggjum angandi af sígarettum bjor og þvagi.
Pissudropar á buxum, ljósum sumarbuxum, slökkva á hjartanu í þér og myrkva sálina og þú horfir á heiminn líkt og gyðingur yfir fjöldagröf.

Klaufaskapur er eitthvað sem veldur kátínu.
Pissudropar á buxum fullorðins manns bera þess glöggt vitni  að maðurinn sér úrhrak.

Og viti menn ég er kominn í hitt liðið
eða heita liðið, þar sem allir pissa á buxurnar sínar og setjast þegjandi í sætin sín og leyfa veröldinni að halda áfram að snuast. ]



[ kvöldhúmið streymir af himnum
eins og dökkt sitt hár í blænum
eins og bros í huga þér



töfrar síðsumars ]



[ Því forðast þú hugurinn minn,
að heimurinn sé ótti þinn?
Þú veist að öðrum þykkir vænt um þig,
og hjálpa þér að skilja mig.
En þú veist þetta eina er hrjáir allt
að vitlaus hugsun gerir lífið valt. ]



[ Margur dagur verður að mæðu,
magnast oft í ergilegri ræðu,
í umgengni við þig.
En á punktinum ég ákvað að þegja,
og árangur þess,að ekkert að segja,
þá skyldi ég betur sjálfan mig. ]



[ Hálmstráin eru að hverfa burt,
það eina sem hald er í.
Farðu sumar,farðu sól,
sönglaði það með vindinum,
og komdu næsta vor. ]



[ Lífið rennur framhjá mér
svo hratt - svo hratt.
Ég næ ei til að bergja á því
svo mikið sem ég vil.

Það smakkast líka 
örugglega illa. ]



[ Ég er sá sem hverfur smátt og smátt
ég vil allt fyrir þig gera
og geri það sem ég get
allir vilja kroppa í mig
sölumenn liggja á mér
og þykjast gefa eitthvað
nútíminn er að sliga okkur öll
allir ætla að græða eftir sömu uppskrift
þegar ég hef fjarað út
skuluð þið minnast mín
sem mannsins sem gaf of mikið 
af sjálfum sér
hann var étinn innanfrá
og samviskan át restina. ]



[ Takk elsku Sibbi fyrir allt sem þú hefur gefið mér!!
Mér þykir óendanlega vænt um þig,ég vona að þú vitir það, þótt ég hafi ekki alltaf sýnt það nema á sýnum tíma!! Þú varst fyrsta ástin mín og varst alltaf góður við mig!! Þótt að þetta gekk ekki allveg upp hjá okkur þá kom eitt mjög gott út úr þessu öllu saman!! Hann Grétar Rafn sonur okkar!!Gullið okkar,sem ég þakka þér þúsundfallt fyrir að hafa gefið mér!! Lífið mitt öðlaðist tilgang þegar að hann kom í heiminn!! 
Villtu gera það fyrir mig að vaka yfir honum og passa hann í framtíðinni,því þú veist að hann er svo líkur þér hann er með svo brothætt hjarta!!
Ég sakna þín afar mikið,ég vildi óska þess að þú kæmir aftur vinur! Því þú ert svo góður vinur!! ]



[ Hrund er systir mín
Hrund er sæt og góð
Hrund er sko ekki systir þín
Hrund er rjóð og móð. ]



[ það gerðist eitthvað hjá mér
lífið var eins og nýtt fyrir mér
svo hlýja blíðu þú sýndir mér
það gaf mér orku og lifandi tár
það vaknaði eitthvað inn í mér
kom þá þessi mikla ástarþrá
heimurinn fær ei að vita það
ég sé lifandi annars með þér hjá ]



[ Ég opna fyrir mína þjóð
Og öskra það er komið nóg
Fínt að vera bí ,það er skoðun mín
Svo sjáið þetta er ekki bara grín
Þetta er sko alvaran mín
Svo gefðu mér einn koss
Þá færð þú stóra krús ]



[ Að missa sínar tær,
er eins og þær séu ennþá á,
að missa sínar hendur,
þá veit maður ekki hvar stendur.
Að missa sitt hjarta.
Verður sárt að þakka
Að missa sína sál
Þá hverfur maður frá. ]



[ hey er hætt að fara út
ég er að drekka bjór kút
vill hér einhver dansa nú
þá dansa ég alveg í hnút
svo upp á borð þú ferð
ég er hér sko með þér
vinur stökktu á borðin
því ég er alltaf hér hjá þér
gættu að taka eitt stórt spor
þá endar þetta þó nokkuð vel ]



[ Afmælið hennar ellu er komið,
henni verður vel fagnað þennan dag
hennar aldur er ekki hér uppgefinn
enda er það miðaldra mál
þó maður mæti ekki á staðinn
halda á uppi frábæru fjöri
þá vil ég þér allt ella þakka
óska þér alls hins besta
mundu þetta er ekkert mál
aldur er það allra besta
þó miðjan aldur þú sért komin á
þá hefuru það bara betra
Til hamingju með daginn þá
og bjarta framtíð allt það besta
guð verður með þér af lífi og sál ]



[ blá í fram engin tár
ekki hreyfist falleg sál
það sagði manni svo margt þá
hvað dásamlegt er að deyja saman
friður yfir þeirra fallega brosi
allt fara þau saman
þetta er þeirra friðar heimur í bráð
á himnum þau allaf verða saman
svo er guði að þakka ég er að segja frá ]



[ hey er hætt að fara út
ég er að drekka bjór kút
vill hér einhver dansa nú
þá dansa ég alveg í hnút
svo upp á borð þú ferð
ég er hér sko með þér
en vinur hittist vel á
því ég er alltaf nú hér
gættu að taka ekki stórt spor
þá endar þetta ekki nóg vel ]



[ ástar ég mun njóta best með þér
hana mun ég hafa milli fóta á mér
njóta alls sem þú gefur mér með þér
gefa þér safann sem rennur af mér
og undir allt þá gleymir þú þér
færð þú að njóta alls með mér
svo skýrt ég finn ástina hjá þér
þá rennur af mér og þú nú fer ]



[ Hvernig gat það gerst.
 
ég var þér einskins verð,
 
þú sem hélst í hendina á mér
 
fannst það sem þú leitaðir af
 
hvernig gat þetta gerst
 
ennþá lifi ég á þinni ást
 
þú sem hefur alltaf mína þrá
 
hvernig gat þetta gerst
 
því var ég einskins verð
 
við sem nutum okkar vel
 
því er þá allt einskins virði
 
þann tíma sem við áttum ást
 
varst þú sú eina mér hjá
 
allt gleymdist nema þínir kossar
 
hvernig gat það þá gerst
 
að ég var þér einskins verð
 
þó við runnum í það eitt
 
ást okkar var orðin svo heit
 
hvernig gat þetta gerst
 
því var ég einskins verð
 
við sem nutum okkur vel
 
því er þá allt einskins virði
 
gefðu mér raun og þol
 
til fá að skilja meira þig
 
því ég get ekki hugsað mér
 
hvernig þetta gat gerst
 
því er ég einskins verð
 
ég sit hér og hrópa á þig
 
hátt allur heimur heyra má
 
ástfangin og elska bara þig
 
hvernig gat þetta gerst
 
því var ég einskins verð
 
við sem nutum okkur vel
 
því er þá allt einskins vert ]



[ Ástin kemur ástin fer
 
hvernig er þetta með mig
 
á bara að sitja hér bíða eftir þér
 
helduru ekkert annað sé að gera
 
vaskaðu upp hættu að gefa mér von
 
leyfðu mér að lifa lifandi vera til
 
reyndu að standa einu sinn mér við hlið
 
annars fer ég að drekka, djamma meir
 
drekka úr pela sem enginn getur séð
 
finna einhvern til að sofa ofaná og mér við hlið
 
svo villtar ástarsögur af mér allt fer
 
allir fá að vita ég hætt sko með þér
 
svo nú er kominn tími, ráð fyrir þig
 
þú veist sit ekki hér bíð eftir þér
 
sama hvernig allt þetta núna fer ]



[ ljúfa er eins og ljón 
Samt svo illa innrætt 
Hún er eins og flón 
Hefur ekki af neinu gaman 
Eineltir fólk bullar bara svo 
Segir sér sé orðið sama 
Hennar orð hún man ei 
Hún heldur það sé annar að tala 
Ég held bara hún elski mig 
Við skulum bara vera saman 
Ég gæti kysst á þína hönd 
Breytt þér í voða sæta ljúfu 
Komdu mín kæra og vertu fljót 
Enda sérðu við gætum dúllast saman 
Á rásinni þú kallar á konu43Rvk 
Þá sérðu hvað þú ert, ástin getur breytt þér 
Ó ljúfa mín, mér er ekki farið að standa á sama 
Svo helduru að þú náir Soldogg hér 
Sem geislar hér af vináttu, kærleika og frið 
þú skalt fara að halda, kjafti þínum sko saman. ]



[ Skipti um skoðun í dag!

Sú gamla fór mér ekki lengur.

Orðin hálftuskuleg og
hentaði hreint ekki í þessu veðri,

enda ræfilsleg og tætt 
og löngu komin úr tísku.

Sú nýja - næstum feimnislega fín -
venst henni bráðum. ]



[ ég á mömmu
og hún á ömmu
ég á pabba
sem kann að labba
ég á systir
sem þú kysstir
ég á bræður
sem halda ræður
ég á afa
sem drekkur safa ]



[ Hjarta mitt og sál 
standa í mínus
og ég veiti ekki 
fleiri lán 
sem aldrei verða borguð ]



[ einu sinni var stína
stína var alltaf að tala í síma
þótt hún væri í tíma
hún kunni ekki að ríma
heldur bara að líma og tala í síma
í tíma

systir hennar bína
þykist heita lína
hún kann bara ekki að grína
þótt hún heyr svínin hrína
með háa hæla sína
sem stína keypti í kína

því seinna flutti stína
alla leið til kína
þar sem hún lærði að ríma
kenndi að líma
og að lokum hætti að tala í síma
í tíma

en ekki gat hún bína
farið með til kína
því þar var nafnið bína
þýtt sem mandarína
og þessvegna hætti bína
við að ferðast til kína

samt breyttist ekki bína
meðan stína var í kína
hún lærði ekki að grína
né var kölluð mandarína
hún horfði á svínin hrína
og hlustaði á vindinn dvína

en aftur flutti stína
til heimabæja sína
og þar beið hún bína
með krakka sína fína
manninn sinn kallaði hún gríma
og stína hélt hún væri að grína

þótt stína vissi að bína
kynni ekki að grína
þá fannst henni nafnið gríma
vera svaka skrítið
og nú hætti ég að skrifa
því ég er hætt að nenna að ríma ]



[ sagan af kára
eða klára kára
og konan hans lára
sem fundu smára

þennann smára
fjöguralaufa smára
gaf hún lára
vinkonu sem heitir bára

bil á milli sára
á honum klára kára
á hans nára
settist hún lára

síðar dó lára
og gráturinn hans kára
þá kom bára og gaf honum kára
þennann fjöguralaufa smára

en brátt endaði líf kára
og þá kom aftur bára
og tók hans smára og óskaði að hún væri lára ]



[ Ein í myrkri 
ég heyri rödd í fjarska
hún segir
bíddu,bíddu,bíddu
ég sný mér við 
og sé þig þá standa 
þar og segja
þú særðir mig
heit tár renna niður kinnar þínar
og BRENNIMERKJA 
þig að eilífu.
Allt vegna mín. ]



[ Handan við fjöllin
þar stór og mikkill hellir
þar bergmála köllin
þá bíst til risa kvellir.

Þar er leiðin til djöfulsins
leingst inni í gili
þar er dauði mansins
ég held þetta sé nóg í bili. ]



[ Gott mér þótti að gilja píku,
gleymi eg aldrei hnossi slíku
héðan frá,
undir voðar værri hlýku
vafinn skarti elskuríku,
dillilká.

Krenktur af gigt með köldu sinni
kúri eg nú á gæruskinni
hundum hjá,
þó er ætíð mér í minni
máluð upp á lífstíðinni
gullhrings Gná.

Þegar genginn er eg aftur
og ellibelgur minn er taptur,
látum sjá!
Endurherðist amors raftur,
af því eg var þar til skaptur
að liggja hjá.

Nú þó eg sé þrekkur þjóða
og þvaga saurug meðal fljóða,
gnæp og grá,
síðar einhver trefla tróða
tekur mig í faðminn góða,
hana þá!

Gott mun vera á Gimli búa,
glaðværum að fljóðum snúa,
æi já!
Mjúkum saman mögum núa
og mega velja úr hópnum frúa.
Gloríá!

Hvað er mér í skrítni skrafa,
skakkrössuðum druslulafa;
þrautir þjá.
Mig ei vilja hrundir hafa,
hnýta mér við dýraklafa
og fljúga frá.

Kreppi eg undir kviðinn fætur,
kaldur og frosinn allar nætur;
þrautir þjá.
Ofan á mig enginn lætur
af sér pilsið svanninn mætur,
svei mér þá!

Væri eg skáld og kynni kviður,
kveða skyldi eg ykkur niður
allar já
jafndjúpt mér á fletja fiður,
svo fangið sneri mjúkt á yður
að mér þá.

Út frá mínum eymdum deyja
eg fer bráðum. Skal eg þegja
og slöku slá.
Í björtum flokki blíðheims meyja
betri mun eg ljóð fram segja.
Amen, já. ]



[ Morguninn kom 
óumbeðinn

og honum var ekki fagnað 

að minnsta kosti
ekki af minni hálfu ]



[ vandlega geymt - gullið skrín
með öllum gullkornunum
ekki gleymt - en verra er
að lykillinn er týndur ]



[ droparnir sem féllu
skoluðu doðann í burtu

eftir skúrinn
urðu litirnir skyndilega svo skærir ]



[ Það var stúlka einn í huga mér sem kemur og fer,
hún leiddi mig út í myrkið til að horfa á stjörnurnar með sér.
Svo gaf hún þeim frelsi með sinni mjúku rödd,
eins og hún væri sjálf guð hjá stjörnum stödd.

Hún leiddi mig um sandinn og hönd hennar var mjúk,
umhverfið varð sæla lagt með hvítum dúk.
Og þegar fætur hennar berir stigu úr sandi á grýta fold,
þeir hættu að snerta hana en urðu andans hold.

Ef húmið leggst á bæinn og á hugans rótið mitt,
þá lít ég upp til stjarnanna og hugsa um brosið þitt.
þá andvarinn hann segir að sál þín sé hjá mér,
og stjöruhröpin komi í slóðina frá þér. ]



[ Nú er hann Þórshamar hættur að ríða húsum,
því húsin hafa yfirgefið hann.
Í lausu lofti yfir móðuna miklu
hann brenndist á tánum,því skrattinn honum ann.

það þykkir okkur hinum súrt í broti,
að vera lúsug skilin eftir hér.
því það var honum svona mest að kenna,
hann tímdi ekki að gefa af sjálfum sér.

Arftakaliðið legsteininn eina það signir,
hraðar sér burtu með það sem eftir er.
Og fótsporin hverfa og fjörðurinn af bátunum lygnir,
með þrúgandi þögninni máfurinn syngur með sér.

En Þorpsfíflið borar  í nefið og kyngir hori,
og útgerðarskiltið ryðgar hægt og hljót.
þetta er ekki lengur spurning hvort einhver þori,
heldur hversu þú kemst burtu nógu fljót. ]



[ Komið er að leiðarlokum, 
lundin hrekkst og lýkur ást. 
Sinnaskiptis orðin notum, 
sárt að enda ást er brást.
 
Elsku ástin burt er flogin, 
bjarta vornótt sér ei meir. 
Hvar er meyjan, hvar er loginn, 
er í hjarta brann en nú brátt deyr.
 
Vildi feginn vera glaður, 
horfa fanginn inn til þín. 
Nú er liðinn þessi dagur, 
sem var svo ljúfur ástin mín.
 
Ég kveð þig vina, votum augum, 
með von um hólf í hjarta þér. 
Ætla sjálfur í ljúfum línum, 
að ljá þér lofsöng í hjarta mér.
 
Hjálp mín ást, hjálp mín elska, 
farðu burt mót lífsins hól. 
Lærðu lífið allt að elska, 
unns hnígur ljúft þín hjarta sól. ]



[ þegar þessi stóri  
föngulegi fiskur 
slapp úr greipum mér 
losnaði úr netinu
og synti út á fjörð

var það svipað því 
þegar stóru tækifærin 
verða ekki nýtt

nema hvað að hann 
var lifandi
af holdi og blóði
eins og ég ]



[ Allir fæðast með sinn tilgang,
ég er fæddur til að þjást.
Líkt og fjara fylgir flóði,
fylgir sorgin minni ást.

Vandamál á hverju horni,
þau mér gefa aldrei frið.
Skiptir engu hvað ég geri,
eru þar er ég sný mér við.

Lífið mitt, eitt stórt klúður,
misheppnað allt í gegn.
Myrkrið alltaf hjá mér ríkir,
stanslaus vindur, eilíft regn. ]



[ í kvöld er tunglið stytta
sem ætlar að detta oná höfuðið á þér
ef það væri fullt tungl

litli íkorninn er refaskytta
sem gengur um með næturlukt
lítið ljós í glerhauskúpu

ef að hrekkjavökur væru á Íslandi ]



[ Sumarið er mín mesta gleðistund, 
þá sé ég lítil börn leika sér í sólglampanum, 
ég sé sjóinn brosa blítt og varmann streyma um líkama minn.

Veturinn er ekki svo slæmur, 
börn úti í snjókasti,
skautar,
frosinn sjór,
síðan nálgast jólin sem eru yndisleg,
pakkar,
steik og konfekt. ]



[ Í hvert sinn 
sem ég lít
í græn augun þín.
Verð fyrir 
þægilegu áreiti
af þínu kastaníubrúna hári
sem rennur til mín
líkt og áin Adigi
rennur yfir bakka Verónu, 
borgar elskenda.
Eða finn fyrir 
sætu kirsuberjabragði af vörum þínum.
Veit ég að þú ert sú
sem hjarta mitt þráir. ]



[ ég er
grá sem mosi
köld sem klaki
þögul sem gröfin

ég er hér
þar
allstaðar

bíð átekta
með kaldann rýting
örðanna sverð
sting mér ef færi gefst

fylli þig vonleysi
umlýk þig depurð
drep lífsneistann

ég er
uppgjöf ]



[ eg heyri i þer gusast afram eftir gotuni
og hjolin snuast i slabbinu eftir þig   
rigninuna sem gusast afram eftir gotunum ]



[ eg hlusta a ykkur hvad var það nissan
eda var það bens jeppi sportbill hmm
kanski velhjol já biladur hljod dunkur
en su muzik. ]



[ eg finn þig sla bumm bumm ekkert bumm
sofnin i drauma landid aftur bumm bumm
vakna en hvad það er gott ad heyra 
hjartans mál Bumm. ]



[ Andlit þitt sýnir mér afturkallaðar myndir af okkur í huga mínum, gefur mér gæsahúð í hvert skipti sem ég hugsa tilbaka...
Ég andvarpa og spyr hversu lengi ég ætla að halda þessu áfram? Hversu lengi? Ég veit ekki...

...Mér líður eins og ég hafi verið slitin í sundur, rifin í tætlur. Vona að leifarnar sem hafa verið sendar til þín hafa skilað sér...

Fyrirgefðu, ég sendi aðeins myndir með...
Fyrirgefðu, ég leyfði þér að finna fyrir samsetningu fingurgóma minna...
Fyrirgefðu, ég svaraði ekki tilfinningunum... 
Fyrirgefðu, ég köttaði þig í búta...

Allar mínar fyrirgefningar hafa fallið niður í ræsið, ég hef troðið þeim á þig í svo langan tíma svo nú skynja ég tilfinningaleysi...
Og ég gleymdi að minnast á að ég finn enn lyktina þína á tissjúinu... ]



[ Ég teiknaði fíl 5 ára
með ósköp ljótan rana.
Hann gerði mig svo ósköp sára,
að ég krotaði hann til bana ]



[ Hamrandi tilfinningin
sest að í líkamanum.
Eyðandi afl óvissunnar
streymir með hraða,
fossins í gljúfrinu.

Á þverhnípi ástríðna
stend ég nakin.
Fyrir því sem enginn
getur forðast,
HRAPIÐ.

Fyrir þig er hrösun
aðeins ljúffengt bragð,
ávaxtar,týndum í leyni
í garði mínum.
Þú ert ástríða mín.

Svipt skynsemi og vissu
um daginn í dag.
Biðin tærir, hverja taug
lamar vitundina.
Firrt kærleika sjálfs sín.

Þú ert tímabundin
KJARNORKUSTYRJÖLD
sálar minnar.
Eftir stendur skipsbrot
tilfinninga minna. ]



[ Ég lagðist á jörðina
til að hlusta
á andardráttinn.

Frá undirdjúpi hennar
heyrði ég hjartsláttinn
óma.

Hann færðist nær.

Og nær, þar til loks
ég varð slátturinn, þungur
óminnislög endurómuðu
í hjartanu.

Ég gekk inn í fortíðina
full af gleði. ]



[ Í hjarta mínu 
er landakort,
það leiðir mig
veg, slóða,fjöll
og straumharðar ár.

Oft hef ég villst
í skógi tálsýna,
en hraður slátturinn
vekur mig upp
af draumi glapræðis.

Mjúkt og hlýtt
flæði hjartans,
sendir strauma 
til ástvina minna
nær og fjær.

Sorgin þiðnar
sem vetrarmjöll,
í sólinni.
Örfínn þráður sálarinnar
vefur örlög mín
til framtíðar
í ljósi vonar og kærleika. ]



[ Þú varst allt sem ég þarfnaðist
sálufélagi,elskhugi og vinur.
Líf mitt auðgaðist
af nærveru þinni.

Nýfædd ást og umhyggja
blómstraði í faðmi þínum.
Heitar hendur ,snertu
líkama minn
sem dýrmætt hljóðfæri.

Kossar þínir voru heitir
krefjandi,leitandi.
Silfurstrengur 
sálar minnar
vafði sig um hjarta þitt
hlýtt og verndandi
ég gaf mig alla. ]



[ Ég horfi
inn í þögult 
hjarta þitt.

Einmana og sært
bíður það aflausnar
sorgarinnar.

Dagarnir líða
hver af öðrum
í tilgangslausu tómi.

Hrjúfar hendur tímans
kæfa von þína
hægt og rólega.

Endastöðin nálgast
og friður færist yfir
ásýnd þína,
þú ert loksins kominn heim. ]



[ Hjartað hjalar ljúfum rómi
hræðslan löngu horfin er.
Löngum sagt að augun ljómi
lífsins átarblómi hér.


Sílið.

Sofðu litla sílið mitt
sætt í næturblóma.
Best þó finnst mér brosið þitt
blítt þá augun ljóma. ]



[ My soul is soaring high above
floating in the sky 
Colors shining like the rainbow
it is my time to die.

I´ll leave this earth so silently
show up at heavens door
I´ve waited "oh so patiently"
and figured out "what for"

My role is over -the play is done
no need for helping hands
In the morning I will be gone 
into the angels land. ]



[ Eins og tréð í skóginum
felli ég laufblöð,
erfiðleika og þjáninga.

En með hverju vori
laufgast nýjar þrár,
draumar betra lífs.

Rætur trésins verða sterkari
stofninn harðari,
sem árin líða.

Í laufskrúði þess
vaxa nýir sprotar
reiðubúnir að skarta sínu
fegursta sólarblómi.

Með hverju brumi
leynist eitthvað nýtt,
eitthvað gott.

Án sólar og regns
án sorgar og gleði,
lifir hvorki tréð né ég. ]



[ Ég upplifi anda þinn
sem forna vitneskju
Móður náttúru.
Græn kærleiksbirta
talar til framtíðar.
Ég er tré í örum vexti
rótgróin til kjarna 
móður minnar.
Algefandi faðmur þinn
nærir mig, fyrirgefur
fortíðardraugana.
Andi þinn ,er minn
í eitt augnablik
verður allt tært sem ljósið
í enda ganganna,
inn í alheims augað. ]



[ Ljóssins tæra leyftursýn
leiðir mannsins hjarta.
Bljúgt þá biður sálin mín
blessun hans svo bjarta.

Opnist okkar sannleiksauga
ómur lífsins auðgi sýn.
Tilfinninga tárin lauga,
traustið komið-sorgin dvín.

Blessun þín,til barna þinna
berst til okkar hér á jörð.
Allir ást og kærleik finna
alheims-flyt ég þakkargjörð. ]



[ Hún fór ein
hrædd og kvíðin
í gegnum hlið 
örlaga sinna.

Eftir sárar kveðjur
við vini og ástvini.
Tár og tregi
voru nesti hennar
í átt að flugvelli
nýrra drauma.

Ein í flughöfn
tilfinninga,
afskipt af mergðinni,
svo undarlega ein.
Á leið til komustaðar
vonar og hamingju. ]



[ Í kristalstæru ljósi þínu
liggur leiðin heim,
hvar eru perlur táranna
sem ég grét sem barn.

Hvítvængjaður hestur
bíður mín ,fullbúinn.
Hann ætlar að fljúga með mig
út fyrir líkamann,
inn í samvitund himnanna.

Til allra þeirra sem bíða
eftir sambandi við hinn 
sofandi heim.
Milli svefns og vöku
stend ég við endamörkin
sogast inn í ævintýri lífsins. ]



[ Í vöggu mánans
hvíla ófædd börn
framtíðarinnar.
Geislar þeirra dansa
í andvara næturinnar.

Mjúk sem mánaglitið
bindast þau draumum,
verðandi foreldrum sínum
vonum þeirra og þrám.
Kitlandi hláturinn
ómar í þögninni. ]



[ Ef ég væri stjarna
myndi ég skína fyrir þig,
lýsa þér leiðina
gegnum lífið.

Ef ég væri sól
myndi ég hita þig,
bræða ísinn
sem fyllir hjarta þitt.

Ef ég væri,rigningin
myndi ég úða dropunum
á þreytta sál þína
svo þú gætir blómstrað á ný.

Ef ég væri,Móðir Jörð
myndi ég halda þér
í faðmninum
þangað til þú værir öruggur. ]



[ Ég er barn og gömul kona
á mér óskastjörnu fulla fyrirheita.
Langt í burtu,er maður
sem hlustar á bæn mína.
Gamall eins og jörðin
syngjandi alheimur
er heimili hans.

Alsjáandi faðir
alheyrandi sonur
lagviss sameind,þess eina.

Hann býður mig velkomna
í ríki sitt og segir mér,
að svarið liggji í hjartanu
eins og demantur í flauelsöskju.

Í honum er stjarnan,
sem ég óska á
frá vöggu til grafar. ]



[ Töluð orð í tíma og rúmi
tæta þreyttan huga minn.
Næring mín í næturhúmi
nemur mjúka faðminn þinn.

Svölun finn í sálartetri
syngur ljóð um himininn.
Skrýðir framtíð stjörnuletri
sólarljósið streymir inn. ]



[ Í ljósi augna þinna
skynja ég brennandi þrá.
Í blómstri hjarta þíns
vex ástin svo heit.

Sólstafir okkar sameinast
í heitu faðmlagi kvöldroðans,
við leysumst upp í skýjunum,
og berumst til ókunnra stranda
morgundagsins.

Þar er enginn nema við.
Hvert erum við komin vinur?
Getur þú sagt mér eitthvað,
um framtíðina eða er allt,
stýrt af sólbráð okkar beggja.

Hörund mitt er marglitað 
svitinn kristallast fyrir þig. ]



[ Æðapúls haustsins
slær hraðar í dag.
Litir gleðinnar
falla einn af öðrum
við hvert fótspor mitt.

Laufblöðin svífa svo létt
mynda rauðan dregil
eins og það vilji segja,
hér er ég,lífið sjálft
njóttu mín barn náttúrunnar.

Ég anda að mér ilminum
af móður Jörð.
Skynja visku hennar
strýk moldina,leggst
í hlýjan faðm hennar,sofna. ]



[ Ég upplifði kraftaverkið
í sjálfinu.
Hrædd og örmagna
eftir langa leið.

Blóðrauð sprengingin,
einn sjóðandi hver,
og allir geislar sólarinnar
dönsuðu í skjálfandi líkama mínum.

Út úr hitamistrinu
steig nakin,óvarin sálin.
Ósjálfbjarga eins og nýfætt barn
án fyrstu snertingar.

Hægt,já svo ofurhægt
mættumst við,svifum
svifum á braut
í algleymis andartaki
endurfundanna.

(1992) ]



[ Ég horfi inn í hjarta mitt
HRÍMKALLT hugarangur
þitt var mitt og mitt var þitt
þar endar lífsins gangur.

Allt sem átti ég með þér
andartak í leyni
hjartað sundurbrotið gler
ég græt, þér aldrei gleymi.

Ef ég ætti leyndarmál
enn það myndi snúast
allt um þig og þína sál
það mér þætti ljúfast.

ALLT tekur enda "efalaust"
ein um veginn reika
sumar kveður,komið haust
kærleiks hætt að leita. ]



[ Ég stend á brún
lífs og dauða.
Gömul viðhorf
drukkna,hverfa
í sæ hreinsunar.

Nýfædd hugsun
fær næringu
af umburðarlyndi
hjarta míns.

Ég er á krossgötum
lífsins,
andi minn er
áttaviti,framtíðin
leiðarljósið. ]



[ Við erum hætt að taka við kvörtunum
en hver sem telur sig geta gert betur
má skapa sinn eingin heim. ]



[ Hleypur Héðinn
höfuðísa
Blöðin heggur
herða Þráins
Klýfur kroppinn
klauföx ramma
Brostinn bitgarð
blóðgan nemur

Brátt gjöra jaxlar
bileygan Gunnar
Dreyrugar Héðins
hendur af vígi
Svíður grund sáran
Surtarlogi
örlög sér kusu
Undan komst Kári ]



[ Ekki er ég að biðja um handayfirlagningu 
til þess að blessa burt syndir mínar
og enga þörf hef ég fyrir bannfæringu
á mannlegum hugsunum mínum. 
En er það hrein og tær mannvonska í mér
að biðja faðirvorið í leynum
þar sem faðirinn sér mig
en leita ekki ásjár mér heilagri manna
sem þurfa ekki að biðja í leynum
heldur gaspra hátt upp í himininn
svo jafnvel fuglarnir heyra óskir þeirra?

Jesús sagði biðjið í leynum,
inní herbergi þar sem enginn sér
nema faðirinn sem sér í leynum
og ekki verðið þið bænheyrðir 
fyrir mælgi ykkar.
Hví ætti ég þá að biðja hátt
og í tungum þar sem allir heyra 
þegar mennirnir geta hvort sem er
ekki bænheyrt mig þó þeir heyri.

Og hvort sem ég er Gyðingur eða Íslendingur,
og hvort sem ég á biblíumyndir úr sunnudagaskóla
og hvort sem mér finnst ég vera heilagur eða syndugur
og hvort sem ég hef borgað skatt eða tíund
og hvort sem ég hef predikað einn sunnudag eða tvo
mun þá ekki drottinn heyra mig segja:
vertu mér syndugum líknsamur;
án þess að ég eigi eitthvað inni hjá Guði
eða hann eigi inni hjá mér. ]



[ Hjartað slær ótt en yfirvegað
meðan nýjar víddir sannleikans ljúkast upp
augljóst eins og við hefðum alltaf vitað.
Hvað með það þó við séum nakin!
Nóg er til af laufinu.
Eins og saklausir yrðlingar rífa í sig hrátt kjöt
og slefa úr blóðugum skoltum í áfergju sinni,
svo sökktum við syndlausum tönnum
í forboðna ávöxtinn.

Bragðið
það var eiginlega eins og af skýi
dúnmjúkt og svífandi,
líkast því að það hefði aldrei verið til
að þetta hefði aldrei gerst.

,,en af skilningstrénu góðs og ills
mátt þú ekki eta, 
því að jafnskjótt og þú etur af því 
skalt þú vissulega deyja.”



Óviss í sinni sök
þó viss um sökina
og óvissan...
Þetta var eiginlega ekki synd
ef maður pælir í því.
Hugsanir
hljóma svo hátt í þögninni
í óvissri biðinni.
Við eru ekki dáin!

Bragðið
loðir við tunguna eins og froða.
Svarthol í hjartanu,
óp sem langar í meira
veit bara ekki hvað
veit bara það
að nú er það komið á bragðið.
Það er eitthvað horfið
en ef við myndum borða bara aðeins meira...

xxxxxxxxxx

Eins og hundur án húsbónda
villtur og týndur maður í heiminum
guðlaus og ráfandi útlagi 
sem tilheyrir ekki lengur þeim stað
þar sem hann var skapaður.
Hvaðan kom ég?
Trúi varla eigin minningum
sem á daginn eru eins og næturdraumar
en á nóttunni dreymir mig aðeins það
sem ég geri á daginn.

Bragðið?
Hvaða bragð?
Það er horfið og gleymt að fullu.
Hungrið er blindað í myrkrinu
og hleypur á veggi í sálinni
eltandi torskilið en kunnulegt bergmál:
Eden!
Eden!
Guð!
Heim!
Heima! ]



[ Quintus kvalinn
kyns síns leitar
Ráf hans loks
til Rómar leiðir
Sólguð segir
þau sjá ei muni, 
,,skunda heldur
á skáldanna braut"

,,Ber þér, Quinte,
kviður semja
gyðjur lista
lof sem mig
eigi er ráð 
við rögn að stríða
eg þig annast
arka veg Rómar" ]



[ Löngun vor
í lærða skólann
sýnist sitt hverjum
hittast á hólmi
halir og snótir
vel er vinafundur


Þó hrímkalt élið
slái blánaða hvarma
lauf blæs í myrkrið
Sameinast þau flæðinu
vatnið glitrar í mána ]



[ Sorgin sveininn ergir
snópir mæddur glópur
Utanför ég ætla 
eigi muni þreyja
Ruglingur á reglum
réði klúðri téðu
híma verð ég heima
helvísk villa olli


Kreddan ein
að kraftur Guðs
Veg vísi
á vinafund
Megni með
mætum lýðnum
Glaumi við
Glösum klingja ]



[ Vonin var hún falleg
eða var hún ljót
þegar hún kom með 
sín blíðuhót

Þegar dagar í sálu þinni
veistu þá um þinn vin
þeim sem þú treystir
kletturinn sem verkamennirnir reystu
fyrir vonina

múrbrjóturinn sem ber þig fyrir syndir
samviskan sem sálu þinni ann

dvergarnir hafa hlegið með álfunum
og konan hefur kist brúðgumann

en blómið getur aðeins fæðst 
þegar það er sumar
og þú getur dáið 
af því að það er komið vor ]



[ Þegar augu mín lokast hér- í hinsta sinn, og síðasta andvarpið heyrist- létt, munu augu mín opnast á ný.

Sólin vekur mig og allt í kring er ekkert- nema sjórinn og sandurinn og einstaka mávur.

Þar er ég- ein með sjálfri mér og læt sjóinn leika um mig þar sem ég ligg nakin í sandinum.

Mér er ekki heitt..og alls ekki kalt.
Þetta er mitt Himnaríki.

Á kvöldin sest ég við björgin og hlusta.
Það eina sem ég heyri er ekkert og regnið.

Róin gagntekur mig..
sál mín öðlast frið..
hér í mínu Himnaríki. ]



[ Endalaust afl Náttúrunnar.
Finnuru?

Ilmurinn? Litirnir? Hljóðin?

Þú finnur andardrátt Náttúrunnar, lokaðu augunum..leyf henni að hvísla að þér sannleikanum..

Hlustaðu..

Andaðu að þér því lífi sem Hún býður þér.
Hún elskar þig..þó þú hafir ekki uppgötvað kraft hennar enn.

Andaðu að þér Lífinu. ]



[ Ég var tilbúin að gefast þér...
    hefði átt að þegja...

"Verður það sem verða vill"

Vona að minn vilji komi þar við sögu...

..en stjörnurnar ráða. ]



[ Hún stóð á ströndinni - alein og hlustaði á gjálfrið.
Friðurinn svo mikill..róin yfirþyrmandi.

Engin hljóð..nema gjálfrið og mávarnir
- og hún velti því fyrir sér hvernig orðið..tilfinningin ást kæmi henni fyrir sjónir, væri hún áþreyfanleg.

Hversu lengi hún stóð þarna..ég veit það ekki- en svo sá hún ykkur...

Nakin- hlaupandi um í öldunum- hamingjusöm, hlægjandi.

Þarna var ástin. ]



[ Eftir allt
langar mig enn 
að finna andadrátt þinn 
við eyrað mitt 
og upplifa 
hversu gott það var 
að finna hjartað slá ]



[ Morgunn án saknaðar líður
líkt eins og straumur fljóts,
rennur að ósi víðum
og minnist við saltan sjá.

Allt má til upphafs rekja,
allt á sín endimörk,
allt utan tvennt í heimi;

   ekkert og allt í senn. ]



[ Haustregnið bylur
á þakinu næturlangt
vær er mér svefninn. ]



[ Að yrkja við opinn glugga
ekki herbergisins heldur tímans,
finna ferskan blæ aldanna
leika um sig
horfa á gleði kynslóðanna og sorgir
og ekki aðeins horfa
   taka þátt
fara vítt um óendanlegar lendur
tímans, þess stórbrotna karls
eða einfalda barns
ekki veit ég hvort heldur er
líklega mitt á milli,
en að yrkja við opinn glugga tímans
Pablo - það er lífið
ferskt vín á þurrum vörum
manns, sem leitað hefur svölunar
og fundið hana

   loksins. ]



[ Þegar ég geng í skólann,
mæta mér ótal krakkar,
en er ég hugsa út í það
finnst mér heimurinn svo lítill
hvernig get ég þá,
gengið á móti ótal krökkum ? ]



[ Öll mistöm mín eru efst mér í huga,
sumum get ég aldrei breitt,
en samt, það er eins og ég geti enn bætt þau
en ég myndi verða að borga mjög mikið fyrir það, og ekki er það mér í hag. ]



[ Ég er kjötæta
ekki spæta
sem að spýta
heillar mig að tæta

Ég vil kjötkraft
ekki ávaxtasaft
sem er stöðluð
seld gegnum verzlunarhaft

Ég vaknaði snemma
fór ungur á fjöll
fékk snemma tremma
varð að klífa þau öll

Þoli ekki súkkulaði smokka ]



[ beggó er ljót og leiðinleg
hún bírtil ljóð um mig
ljóðin eru ekki skemmtileg
svog hugsar hún bara um sjálvan sig. ]



[ Kaninu eg a 
sem heitir Dumbo
hun hleypur stundum fra mer
en hun elskar mig samt.

Eg saknar hennar thegar eg er ekki med henni,
tar i augum,
og hjarta minu verdur illt.
Eg elska hana eins og gullbolta,
hun er mjuk,
saet og god.

Hun verdur leid ef hun ser mig ekki a hverjum degi,
og thess vegna stelst eg stundum til thess ad taka hana ur burinu sinu og leifa henni ad hlaupa inni husinu minu.

Thegar hun deyr,
aetla eg ekki ad kaupa mer adra,
tvi engin verdur mer jafnt kaer
og hun. ]



[ Thegar eg er ekki hja ther,
eg sakna thin mikid,
eg elska thig svo mikid,
meir en allan heiminn.
Eg fae tar i augun ef eg er ekki med ther,
heg elska thig svo mikid,
ad eg get ekki sagt thad.
Thu ert allveg eins og solin thegar hun brosir til min, og fyllir mig af ast.
Ef thu myndir deyja,
tha myndi eg grata alla daga yfir ther.
Thegar eg var litill,
tha varst thu ad passa mig,
og thu varst svo seat og god vid mig,
thu leifdir mer allt sem eg vildi.
Eg elska tig i hjarta minu. ]



[ Hvessir í dölum,
blíða í bæ,
sólbaðsveður á svölum,
hressilega rigningu í andlitið fæ. ]



[ Á kvennaveiðar við förum
og djömmum fram á nótt.
Með mikinn bjór á vörum,
fær enginn að sofa rótt.

Um morguninn
er ég með eldrauða vanga,
því ekki tókst mér
að krækja í eina langa. ]



[ Þar sveikstu mig tími
um tólf hundruð ár.

Hvílíkrar gleði hefði ég ekki notið
á vínskrafi með Lí Pó
í skuggsælum lundi
úti á fljótsbakkanum.

Ó, þú bikar
sem hendur mínar fengu ekki numið
- varir ei kysst.

Að kvöldi hefðum við stigið um borð 
                              í bát
og borist niður eftir fljótinu
undur vökulu auga himinsins
- mánanum, jafn fullum okkur sjálfum
uns þú hefðir teygt þig yfir borð-                           stokkinn
til að höndla mánann á vatnsfletinum
fallið útbyrðis og drukknað
í hvítri mynd hugarflugs þíns.

Og ég, þófti þinn
hefði horft á eftir þér
og kveðið þér harmaljóð og gleði. ]



[ Bogi örlagana
skýtur niður ör
sem slítur í sundur
venjubundna leið mannsins
og neyðir hann 
til að breyta um stefnu
og halda
í aðra átt... ]



[ Hún hokin sat á tröppu, en hörkufrost var á,
hnipraði sig saman, uns í kufung hún lá,
og kræklóttar hendurnar titra til og frá,
um tötrana fálma, sér velgju til að ná.

Og augað var sljótt sem þess slokknað hefði ljós
í stormabylnum tryllta, um lífsins voða-ós
það hvarflaði glápandi, stefnulaust og stirt,
og staðnæmdist við ekkert - svo örvæntingarmyrkt.

Á enni sátu rákir og hrukka, er hrukku sleit,
þær heljarrúnir sorgar, er engin þýða veit.
Hver skýra kann frá prísund og plágum öllum þeim,
sem píslarvottar gæfunnar líða hér í heim?

Hún var kannski perla, sem týnd í tímans haf
var töpuð og glötuð, svo enginn vissi af,
eða geimsteinn, sem forðum var greyptur láns í baug,
- en glerbrot var hún orðin á mannfélagsins haug. ]



[ Ég er hjartasár valur, er flöktandi fer,
fljúgandi snjóský, er stormvindur ber,
vindblær, er skelfur á vádimmum sjó
vakinn og leitar um eilífð að ró.

Ég er snjóskriða, er fellur í hávetrar hríð
og hnígur og gleymist um eilífa tíð,
stjörnuhrap æðandi um grunnlausan geim,
grátandi andi, sem leita vill heim. ]



[ Ég er þreyttur af angist - hér eldist mín sál,
svo aflvana berst ég með straum;
hér slokknar og eyðist allt æskunnar bál
við unaðssemd tryllta og glaum.

Ég er þreyttur og leiður við götur og grjót
og glymjandi stórborgar tál
og þessa svo stefnulaust streymandi sjót,
sem starir og glápir á prjál.

Nei, burtu með hégóma, hræsni og tál
og hjarta svo svikult og kalt;
ég vil leita og finna´ eina einustu sál,
sem ann mér og þekkir mitt allt. 

Ég vil anda að mér himinsins hreinustu lind
á hátind við fossana straum,
og líta svo hlæjandi af hájökultind
á hégóma lífsins og glaum. 

Ég vil svífa um hyldjúpan úthafsins ál
og una við stormanna flóð,
því að trylling þá elskar mín undrandi sál
og ógnbjarta leiftranna glóð. 

Ég vil bindast þér, alheimsins eilífa sál,
og anda við náttúru barm,
og tala svo hjarta míns helgasta mál
og huggast og þverra minn hvarm. ]



[ Til einskis er að glápa á gamlar tíðir
og gráta frægð, sem nú er orðin hjóm.
Hví fá ei skilið dáða-daufir lýðir,
á dauðu tré að vaxa ei lífsins blóm?
Nei, þyngra´ er verkið. Landsins lýðir vaki
og leggi í stritið allt sitt þrek og blóð
til þess að lyfta tímans Grettis-taki
og til að skapa röskva og nýja þjóð.

Sú trú er reist á voru vonarbjargi,
að verk það takist heldur fyrr en síð,
og þjóðin leysist undan fornu fargi
og fagni loksins sinni nýju tíð.
Þá fyrst mun vakna lýður landsins fríða
úr leiðsludraum og snauðum mælgisklið
og teyga hið besta úr brjóstum sinna tíða
og bæta nýrri frægð þá gömlu við.

Og hvar sem leið vor liggur vítt um geima,
þér, land vort, ei vér gleymum nokkra stund,
því alltaf áttu´ í huga vorum heima
í háreyst dags og kyrrum næturblund.
Hvort lífsins blær er ljúfur eða svalur,
það landið við oss heilagt tengir band,
því þú ert vorrar æsku unaðsdalur,
þú okkar bjarta, hjartans, hjartans land. ]



[ Segðu mér söguna aftur
- söguna þá í gær - 
um litlu stúlkuna með ljúfu augun
og ljósu flétturnar tvær.

Var hún ekki fædd úti á Íslandi,
og alin þar upp á sveit,
og send hingað vestur á sveitarinnar fé
- með saknaðartárin heit?
Hún var þrettán ára eða þar um bil.
- Jú, það voru þín orð.
Þú sagðir, að sárt hefði hún grátið,
er settu þeir hana um borð.
Og þá gusurnar gengu yfir skipið,
sem gnötraði og veltist á hlið,
þá bað hún svo vel, og þá bað hún svo heitt:
„Æ, blessaðir snúið þið við!“
Aumingja barn! Það var ósköp sárt!
En átakanlegra var hitt,
þegar vestur hún kom til Winnipeg
og vildi sjá skyldfólkið sitt,
að fólkið hennar var farið
- hún fann það ekki þar.
Þú sagðir, að þér hefði runnið til rifja,
hve raunaleg hún var
í innflytjendasalnum, er sat hún svo
sakleysisleg og hljóð,
og reyndi að hylja með hyrnunni sinni
hið heita táraflóð.

Var kyn þó væri hún döpur?
Og víst var það nokkuð hart,
að segja við hana: „Hættu að hrína!
- Hestarnir koma nú snart. -
Með karlinum keyrir þú út á land
og kemst þar í góða vist.
Skældu ekki meira! - Skárra er það! -
Ég skal nú verða byrst!“

Svo fór hún einhverja langa leið
út á land. - Eða var ekki svo?
Og fremur gott var fólkið við hana
fyrstu dagana tvo.
En svo þrutu gæðin meir og meir,
og margsinnis var það hún grét,
þá kerlingin kreppti hnefann
og karlhrófið fólslega lét.
Þau börðu hana, trúi ég, svo bólgin hún var,
og blæddi undan svipunni þrátt;
Þau létu hana vinna, þó væri hún sjúk
- já, vinna allt stórt og smátt.
Henni leiddist svo mjög, hana langaði heim.
Já, láttu mig heyra um það,
þegar hún tók til þess barnslega bragðs,
að búast um nótt af stað.
Hún komst út um gluggann með kistilinn sinn,
- en koldimm var nóttin og löng - 
svo hljóp hún til skógar, eins hart og hún gat.
- Hún hræddist ei myrkviðargöng.

Hún þekkti enga leið, eins og vonlegt var.
Hún villtist. Hún missti þrótt.
Og hver getur sagt hvert hún lenti,
eða hvað hún leið þá nótt?
En líklegast hefur hún lagt sig til svefns,
þá lúin hún orðin var,
og ef til vill aldrei vaknað
- já, andast í skóginum þar.
Já, hver getur sagt, hvaða þrautir hún leið,
eða hvernig hún lífinu sleit?
Oft hefur verið að því spurt,
en enginn maður það veit.

Æ, segðu mér söguna aftur
- söguna þá í gær -
um litlu stúlkuna með ljúfu augun
og ljósu flétturnar tvær. ]



[ Mig dreymdi að dimm varð sólin
og dagurinn litum brá,
Þá sá ég þitt sólbros á himni
og sortanum létti frá.

Mig dreymdi ég lægi dauður
í dimmkaldri grafarþró,
þá komst þú og andaðir á mig
og aftur mitt hjarta sló.

Ég vaknaði og vissi til hlýtar
að voldugri flestum ég er,
ég sem ber lífið og ljósið
logandi í brjósti mér. ]



[ Ég finn að fátæk ertu
mín fagra ættarjörð,
ég kannast vel við kotin þín
og kjörin ströng og hörð.

Og heimskir lýðir hlæja
í huganum að þér,
en ég veit best að auð þú átt
sem enginn þeirra sér.

Þeir þekkja ekki eldinn
sem inn við hjartað slær,
og ekki bláa blómið sem,
við barm þinn hulið grær.

En ég hef sogið eldinn
í æðarnar frá þér,
og lesið bláu blómin þín
þau brosa öll við mér.

Lát aðra að þér hlæja,
þú ert og verður mér:
sá ilmur sem ég anda að mér
sá eldur sem ég ber. ]



[ Þú lagðir upp
í ferðalag
yfir nýfallinn snjóinn
í huga mínum.

Gekkst um víðáttuna,
eldsneytið: glórulaus vonin
um að skapa við mig litla einingu
mitt í auðninni.

Hvað ég fann til
þegar þú namst loks staðar,
leist yfir farinn veg
og sást
að hvergi
í nýföllnum snjónum
hafðir þú skilið eftir spor. ]



[ Eigi snerta, aðeins sjá
ávallt skal ég bíða.
Horðu tilbaka og skildu þá
að árin munu líða.

Hæðstu að mér, berðu mig
jarðaðu mig kaldan.
Aldrei muntu þekkja mig
og skilja lífið sjaldan.

Lífið er kalt og snautt
og veldur sífellt tárum.
Án sársauka er lífið autt
og það versnar eftir árum. ]



[ Yfir fjöllin rýs svo fögur sól,
sýnir sig fyrir allt.
Ég sé hana fyrstur, því ég stend uppá hól,
og þá varð mér hætt að vera kallt.

Með fallegum geislum hún ber sig svo vel,
svo allir horfa hana á.
Eins og perla sem skín úr sinni hörpuskel,
allir vilja hana fá... ]



[ Þú ert ljós í myrkri minnar sálar
minningarnar ylja á sorgarstund.
Er þræddi eg ljósi byrgðar brautir hálar
birti upp þín hlýja og góða lund.

Þú gafst mér von í veður lífsins dróma,
vinur, sem að aldrei gleymist mér,
með nálægð þinni hvunndag léstu ljóma
lífið varð mér sælla nærri þér.

Þú verður hér í draumi dags og nætur
ef dreyra þakin hugur kvelur mig,
ef sorgir á mig herja og hjartað grætur
huggunin, er minningin um þig.

Ég kveð þig nú með djúpan  harm í hjarta.
Þú hefur lagt af stað þín síðstu spor.
Til himnaföður liggur leið þín bjarta,
liðnar þrautir, aftur komið vor. ]



[ Vængir mínir óhreinir
geislinn svo mattur,
það færi mér betur hversdagslegur hattur.

Fæturnir sárir 
skrefin þung
spurðu mig vinur "hvernig varstu ung?"

Þá bar ég birtu langt úti tómið
lýsti upp svartasta hyl,
Bar mig blómstrandi blítt sem rjómi
og elskaði að vera til.

Nú dugar hvorki bros né snerting,
þið hörfið undan hrelld,
af stalli ofar skýjum ég felld.

Þið sinnið aðeins nýjum glampa 
étið upp ósnert og ljúft,
en hrækið því síðan með ygldum krampa
og skiljið við mengað og hrjúft. ]



[ Innra logar eldur rauður.
utanfrá allt svo heilagt,
öruggt eðli skýr innsýni.

Þrá eftir snertingu löngun svo hrein,
stoltið er sterkara, ég get þetta ein.
"Allt í lagi" segi við þig,
Öskrandi í huganum "Elskaðu mig"!

Skinn mitt brennur varir dofnar,
hjarta mínu í stein ég sný
blóðug undan kunnu höggi,
ég sterk mun standa upp á ný.

Innann veggja þinna lifi
dæmd en saka mig,
því þó þú sálu mína rífir,
ég elska aðeins þig. ]



[ stundum – 
ertu Etna eða Katla
í sprengigosi - þegar þú ert 
hamslaus

þess á milli -
ertu eins og stöðuvatn
- stórt og mikið - á heitum 
sumardegi sólin glitrar í gárunum
bakkinn gróinn grænum skógi
í loftinu liggur angandi ilman laufsins
og vatnið er djúpt

veit að þar býr margt
undir niðri ]



[ Ég átti eitt sinn demant
glansandi og flottan
en dag frá degi 
dofnaði glampinn
á endanum hann dó

Vinurinn dýrmætur er 
sem dýrasti gimsteinn
gættu hans vel
því ekkert er eins dýrmætt
og vinurinn okkar

Ég átti eitt sinn tré
stórt og sterkt
en vatnið gleymdist 
það bognaði hægt
á endanum það dó

Vinurinn er sterkur
styður þig ef þarf
en mundu eitt
það gengur ei 
ef við gleymum að ræktan ]



[ Sólin rís að morgni sönn
Sortu leggur landið
Kalin sálin kemst ei spönn
Kalt er á mér hlandið

Stirður staulast á fætur 
Stekk albúinn af stað
Ljósbrandar ljóma við hendur
Ljárinn skal tala í dag

Djöflar skrýddir djásnum
Djöflast húsum [sínum] úr
Ég sker þá niður ó skelfing
Skankar blæða súr 

Drýsill svartklæddur dregur
Dreyra vættar kylfur
Hendur af honum hefur
Heitur ljár við ýlfur

Stöðugt að mér streyma
Strengdur bíð ég böðull
Drottinn hættu að dreyma
Drepstu óvinur þögull

Loksins vinur Lúsífer
Lengi beðið þú hefur
Frelsun ei lengur frestað er
Því frelsi Almættið gefur ]



[ Er nema von
að manneskjur flýi þetta líf?
Er verra að hengja sig
heldur en að 
vakna, 
vinna, 
horfa á kassann,
sofa
og svo
...
og svo 
...
vakna,
vinna,
horfa á kassann,
deyja. ]



[ Það var dimmt úti þegar þoka læddist yfir
Það var dimmt úti þegar allt varð hljótt
Það var dimmt úti þegar englar jarðar grétu
Það var dimmt úti þegar heimsendir kom

            Jörðin hristist
             Hraunið lekur
             Fólkið öskrar

       Endir gerir nýja byrjun. ]



[ Þinn harði magi er orðinn slappur
Mjólkurglasið hefur breyst í bjórflösku
Líkamsræktin og haustleikinn er orðinn af rassaförum á setustólsins fyrir framan sjónvarpið
Þitt silkimjúka andlit er þú lagðir við vangann minn er sem harður sandpappír núna
Stinnu magavöðvarnir hafa fært sig yfir í fitu sem yfirgnæfir allt

Ástin er ég bar til þín er orðin að hatri. ]



[ Er ég kyssti þig kossinn, seinasta kossinn
Runnu burt tárin og minntu helst á iðandi gullfossinn
Var mér þá litið á lokuð  augun þín.
Augun sem eitt sinn voru bjartari en sólin skín
Litlar hendur mínar struku eftir köldu skinni
Aldrei kommst það orð að hversu mikið ég þér ynni.
Með tár á vanga og brotið hjarta
Mun ég ávallt geyma með mér brosið þitt bjarta ]



[ Láttu þig hverfa svo ég ónáði þig ekki,
ég skal kenna þér að vera ósýnilegur,
rétt eins og ég þegar þú birtist....
þá sést ég ekki...

En veistu einu sinni sástu mig , bara mig....... heila kvöldstund....


Það er sorglegt hvað nekt blindar þig. ]



[ Á fjallstindinum sat hún
Sat og horfði á sólina
Sólina sem skein
Skein svo bjart í augu hennar

Á fjallstindinum sat hún
Sat og horfði á laufin svífa
svífa með vindinum
Vindinum sem lék um hár hennar

Á fjallstindinum sat hún
Sat og horfði á snjókornin falla
Falla svo mjúklega til jarðar
Jarðarinnar er hún dvaldist á

Á fjallstindinum sat hún
Sat og horfð á blómin
Blómin sem uxu
Uxu svo hratt í návist hennar

Og hver veit nema hún siti þar enn
Á litla fjallstindinum
Og horfir á sumarið, haustið,
Veturinn og vorið líða hjá. ]



[ Ég hitti á vegi kerlingu góða
sem sagði mér sögur af stríðinu stóra
hún lamdi sér á læri
og prísaði landsins gæði.

Hún sagðist hafa fundið dauðann
særðan undir húsveggnum rauða
hann sárt var slaginn
og lurkum laminn. 

Sá særði tók sér taki hörðu
og fálmaði eftir kerlingu köldu
hún brosandi við skrattan samdi
og lifir nú í logalandi.

Hann gleymir henni í hverri ferð
af listanum var hún burtu keyrð
nú lifir hún í leyni
undir litlum steini.

Ég hitti á vegi kerlingu óða
sem sagði mér sögur af dauðanum móða
hann særður lá 
hún læknaði þá. ]



[ Endless plesures of not knowing.
Tell me if you sense the silk,
within my rage the soft is showing,
floating down my back like milk.

Darkness stings the trembling soal 
never will us be the same,
we seek this heat, this fury, this role,
let our sins burn in this flame. ]



[ Aleinn ég storma út í myrkrið svo sár,
sviftur var ég aleigu og sál.
Kuldinn nístir, er allur orðinn blár,
en hlínar strax við reiðinnar bál.

Helvítis, hann gerir sér svo glatt,
að hamast á litlum sálum.
Kemur inn og skemmir svo hratt,
allir eru æstir, á nálum.

Þótt hann taki allt sem þér dýrmætt mun vera,
þá þorirðu ekkert að segja.
Því ef þú mundir vogar þér það að gera,
þá ertu hreinlega að biðja um að deyja. ]



[ Ég man mömmu með slæðu og í nælonsloppi, 
og tíkaspenna stelpur hlæjandi í húllahoppi.
Man ég eftir bíó, með apa og Tarzan í fötum,
og spýtusverð og tunnulok og styrjaldir á götum.
Ég man sól,freknur,kremkex og gult sínaltkó,
fimmaura öngla,marhnút og svarta gúmmískó.
Man ég "Janka"og lakkskó,og stúlkur í kjól.
mjúkar dúfur,og stráka sem eignuðust bara "Möve"hjól.

Man ég  þegar "mussan"klæddi konur og kalla, 
og hárbandið sem hárið var eins fyrir alla .
Ég man þegar spilað var á útskorinn kassagítar,
og hina sem reykti sælu og léku á sítar.
Man ég stöðu við útgrýtt sendiráðshúsin,
og fullnægðu öskrin um frið við rauða blúsinn.
Ég man eftir draumnum sem til var á plötu
og "kúringar" undir sæng hjá stígvéla-Kötu.

Ég man eftir skrýtnum köllum sem kallaðir voru nöfnum,
man ég kátar nætur á böllum í ýmsum höfnum.
Ég man kossa,kölnarvatn,og fyrsta sopann,
"Klúbbinn"og hegðun sem fyllti dropann. 
man ég þegar upp var staðið við hverja töku,
að besta væri mör með vestfirskri skötu. ]



[ Ef ég einhvern tímann
gæti snúið við 
og tekið tvö skref afturábak
hvert sem væri
héldi ég rakleitt til þín
og kyssti þig upp á nýtt. ]



[ Baldur hinn góða 
dreymdi drauma stóra
að líf hans í hættu væri
því ótta í brjósti hann bæri.
Ásar þá báru saman ráð
svo ekkert yrði Baldri að bráð.
Fékk hann fyrir Fryggjar ráð
hjá öllum hlutum náð.
En hefði Frygg betur aðgáð
líf Baldurs eigi verið út máð.
Því hún ákvað einni plöntu að hlífa,
gleymdi Loka, þeim ósvífa
sem naut þess aðra að meiða,
illt til lykta að leiða.

Hann sér í konu líki brá,
að drepa Baldur var hans þrá.
Til Fryggjar fór á fund,
hún sagði eina plöntu mynda und
á Baldri.
Henni hefði hún hlíft við galdri.
Plantan sú er mistilteinn,
hvarf nú Loki ei svifaseinn,
sleit upp plöntu þá, 
flýtti sér svo á stjá.

Æsir brugðu á leik
köstuðu að Baldri, þeim er engan sveik
hann hvort eð er ei myndi meiðast
svo hver og einn lét til leiðast.
Einn var sá, 
er stóð hjá
blindur hann var
og vopn ei bar.
Höður var heiti þess manns,
Baldur bróðir hans.
Loki nú sá sér leik á borði
því Höður trúa myndi hans orði.
Loki mistiltein í hönd Höðurs setti
sem grunaði eigi hans pretti.
Að tilvísun Loka, Höður skaut,
líf síns bróður sundur braut.
Þetta þótti hin mesta þraut 
er meðal manna og goða unnist hefur
reiði í Ásgarði nú undan grefur.

Mörg féllu tár
og uxu stærðar sár
ásum hjá
svo mikið mátti á sjá.
Af harmi Nanna sprakk og dó,
þá hátt Loki hló.
Út á Hringhorna,Baldurs skip
æsir færðu hvern hans grip,
konu, hann og hest með.
Enginn hafði nú gott geð.
Síðast var Draupnir á bál settur
bálköstur nú var mettur.

Frigg til Heljar, Hermóð sendi,
skapa hún vildi góðan endi,
Baldur sækja frá Heljar hendi.
Hel hann eigi vildi láta
nema hver hlutur í heimi myndi gráta.
Alls staðar nú æsir fóru,
flestir að syrgja sóru.
Tröllkonan Þökk ein nei sagði
og þannig Baldur áfram í Hel lagði.
Hún vildi ei gera þeim greiða
var þetta Loki sem illt vildi til leiða.

Hann í horni sínu hló
flúði á kaf í sjó.
Í lax sér hefur breytt 
telur sér granda fái ei neitt.
En Þór og goðin hann fengu veitt,
líf hans þó ei deytt.
Hann nú í helli bundin bíður,
undan eitri í sár hans svíður
þar til að ragnarökum tíminn líður.
Sigyn mundlaug undir eitri heldur
er tæma þarf skál, hann verður skelfdur,
kippist til svo allt nötrar
binda hann járnfjötrar.
Þetta jarðskjálfti kallast
allavega að þeirri skýringu Snorri hallast. ]



[ Lífið getur verið svo grimmt,
eins og eithver vilji ekki að við lifum.
Ég verð oft hrædd þegar það er dimmt.
Og með lífinu sjálfu við með tímanum tifum.

Með tímanum verður lífið tært
og brosið myndast brátt.
Og loksins verður tímabært
að hlæja aftur dátt. ]



[ Að trúa þér og þínum vörum
var ekki til neins.
Þú eyðir í aðra miður orðum,
og reynist alveg eins.

Þú elskast heitt, villt sem úlfur 
með opna sál svo tæra,
orðaflaumur, lygar, bull
á öxlum sauðagæra.

Vertu hreinn er konur tælir,
snúðu ei hjarta til steins
og mundu að þær er agnið grípa
eru ekki eins.

Fermón, fímón, froðu skjall
lítið úr mér hannað,
ég setti þig á hærri stall
en núna sé ég annað.

Aðeins til að komast inn 
vergjarn seint að kveldi.
ég hélt þú ættir hjarta innst
fullt að hlýju og eldi.

Ég vissi rétt framan að 
um eðli þinna orða,
þú leiddir mig um lygavef
með fólsku þinna gjörða.

Í sálu minni viðkvæm blíð,
þú þóttist skilja það.
Aum var ég að opna mig,
og segðu mér "fyrir hvað"? ]



[ Skiluru mig dofni gaur?
Skiluru mig litli maur?
Skiluru mig unga víf?
Skiluru mig grimma líf?

Skiluru mig Drottins prestur?
Skiluru mig óboðni gestur?
Skiluru mig snobbaða tík?
Skiluru mig liðna lík?

Skiluru mig litli krakki?
Skiluru mig FM-hnakki?
Skiluru mig fagra fljóð?
Skiluru mitt skilnings ljóð? ]



[ alla daga...
alla nætur...
ég fæ aldrei frið.

,,hvar ertu?"
,,hvað ertu að gera?"
,,nenniru að hitta mig??"
,,þú ert eini vinur minn"

Skilur ekki nei, 
skilur ekki neitt!

mér líkar ekki við þig...
láttu mig vera!!
Farðu burt. ]



[ Og það er svo erfitt að fylgja þér þegar þú flýgur svona hátt. 
Því fætur mínir eru ennþá bundnir jörðinni og ég veit ekki hvort væri sárara, 
að slitna í sundur um miðju 
eða standa eftir og horfa á þig fljúga út í buskann. ]



[ Goðumlíkur
smýgur hann um sviðið
og flauelskenndar reykjarslæður 
hringa sig 
um svitastirnt brjóst hans.
Þungur sláttur bassans
læðist upp í gegnum gólfið
kitlar mig í hlustirnar
og skautið.
Hugfangin 
bera ég sál mína, 
leggst nakin við fætur hans 
og úr myrkvuðum salnum
berast háværar stunur:
,,Meiri munúð!
Meiri ástríður!´´
Og þegar frygðarópin
nísta bæinn
leysist heimur minn upp
í eldinum
sem hann kveikti 
með söng sínum. ]



[ Að mæta dansandi augum þínum,
fullum af örsmáum álfum
sem glotta skelmislega
og reka út úr sér tunguna,
það brýtur alltaf 
brynjuna mína
og ég hlæ
þar til ég græt.

Þannig er hægt að hlæja 
með þér. ]



[ Í nótt varstu hjá mér
þar til órólegar draumfarir þínar
drógu þig á brott.
Ég þrábað þig
að dvelja aðeins lengur,
að gera þér hreiður 
í hugskoti mínu
og yfirgefa mig aldrei.
Þú brostir undurblítt til mín
og varir þínar
voru fjarlægur draumur
um heitsára kossa:
„En sæta,
mín er vænst
í öðrum draumi.“ ]



[ Næturdrottning
með eldblóm í hári,
norðurljós í augum.

Söngvar þínir stjörnur
í hylsvörtu tóminu 
sem umlykur okkur. ]



[ Snemma hausts
falla laufin
blóði roðin til jarðar.
Og um nætur
vefa grátandi englar
laufteppi
yfir steinsteypta borg.
Eitt lauf
fyrir hvern draum
sem aldrei rættist,
eitt tár
fyrir hverja von
sem dó. ]



[ Mynd þín í öldunum
kallar mig til þín
í kolgrænt hafið.
Sogast inn í 
svarthol augna þinna
og ógnfagurt myrkrið
umlykur mig.
Aldan kyssir mig,
köldum og bláum
vörum þínum.
Ég sekk í djúpið 
- til þín. ]



[ Í sólinni
er bærinn
hvítur,
grænn & 
fjólublár
eins og þjóðfáni
framandi ríkis.

Sólhvítar breiður 
af ilmandi smára
sem döggin hefur kysst 
síðan í morgun.

Iðjagrænar
standa aspirnar,
dansmeyjar
með armana teygða
til himna.

Höfug hnígur anganin
um bæinn
og veiðir sálir vegfarenda.

Í brekkunni
stendur lúpínan
og glottir við tönn. ]



[ Kaupfélagið heima
var ógnvænlega stórt,
heill heimur
af eftirsóttum vörum.
Litla stelpan 
sem missti sjónar
á mömmu sinni 
hélt aftur af tárunum 
með herkjum
og óttaðist það mest
að þurfa að ráfa 
milli rekkanna
um eilífð
og mamman
myndi bara hverfa,
rétt sisvona.

Ég er enn sama stelpan
en kaupfélagið 
hefur hins vegar minnkað
og búið að opna 
Bónusverslun
hinum megin götunnar. ]



[ Tár þín 
löngu þornuð
en
eftir situr
saltbragðið
af vörum þínum, 
hulin sorgin
í snertingu þinni.
Hvern
tregar sál þín 
svo ákaft? ]



[ Upp brekkuna, grasi gróna og alsetta hvítum blómum sem skína eins og litlar stjörnur á grænum himni. 
Hvað ætli þau heiti?
Kannski eru þetta músareyru, eða sjöstjörnur; hvort heldur sem er, eru þau lítil hlið á veruleikanum og opnast inn í annan heim.
Áfram, yfir lækinn sem hoppar og skoppar niður brattann eins og lítill drengur að leika sér. 
Hvaðan ætli hann komi?
Kannski úr einhverri silfurtærri fjallalind, sem hefur aldrei gert annað en að spegla bláma himinsins.
Áfram, áfram; yfir lynggróna heiðina og dúnmjúkar mosabreiðurnar sem teygja sig jafn langt og augað eygir. 
Hvert er ferðinni heitið?
Kannski upp á fjallstindinn; að finna hinn unga álfasvein sem situr þar á steini og hlær sínum klingjandi og undarlega seiðandi hlátri.
Hver veit? ]



[ Þar sem dimmgrænir skuggarnir dansa 
í djúpinu handan ljóssins;
þar sem stjörnuþokurnar syngja
sindrandi hljóma;
þar sem angan þín liggur í loftinu
og lostheitur blærinn strýkur hár mit;
þar mun ég bíða þín,
uns heimur rennur sitt skeið. ]



[ Verum eitt
um stund.

Læstu höndum þínum 
í perluhvítt hörund mitt 
- og kreistu.

Finndu heitan ilminn
af rauðheitri þrá minni
- og bíttu.

Heyrðu hraðan hvininn
í öru blóði mínu
- og njóttu.

Verum eitt 
um stund
- svo ei meir. ]



[ Þungaðar greinarnar 
bærast mjúklega 
fyrir léttum 
andardrætti haustsins, 
eins og kona 
í örmum elskhugans. ]



[ Draumasmiður;
skýjahallirnar 
sem þú byggðir 
mér í gær
hrundu
með hækkandi sól.

Verndari sálarinnar;
tilverunni 
umturnað,
heimurinn
rústir og myrkur 
á ný.

Skapari stjarnanna;
gefðu mér 
örlítinn tunglsgeisla
til að fleyta mér 
gegnum sortann. ]



[ Dögunin,
köld og föl
eins og
dauðvona kona,
læðir
hrímuðum
höndum sínum
undir sængina.
Strýkur
frostbitnum fingri
yfir háls minn,
sjá;
ég er
deginum mörkuð. ]



[ Þú ert bráðin,
og mín innri kisulóra
læðist
gegnum frumskóginn,
stekkur 
á þig og
slítur þig í sundur
í blóðuga hluta.

Þú ert veiðimaðurinn,
og særða dúfan í mér
skelfur og
felur sig í skóginum
er þú nálgast
og snýrð hana 
úr hálsliðnum
án miskunnar,
án tilfinninga. ]



[ Ég elska þig heitar
en nokkurn áður
og hata þig
einnig mest.
Mitt í
ástarsæluvímunni
grípur mig löngunin
til að bíta þig,
sjá þér blæða,
heyra öskur þín.
Svo vil ég 
vefja þig 
líkama mínum
og lina kvöl þína,
búa um sár þín
með ást minni. ]



[ Græn víðátta
sem bylgjast út í fjarskann,
hvít ský
sem renna sér niður
bláar fjallshlíðarnar,
gul sól
sem smellir geislakossum á
rauð hjörtun. ]



[ Ég leit djúpt í augu þér
og gleymdi mér um stund.
Nú ráfa ég eirðarlaus og
áttavillt um
ranghala sálar þinnar.
Hugsanir þínar hringsóla
stefnulaust,
umlykja mig,
varna mér vegarins út. ]



[ Í vindinum 
klingja silfurklukkur,
kallast á 
við tónlistina
í hjartanu í mér.

Í haustinu
glymja dauðaklukkur,
bergmála 
með þungum hljómi
í tómri sál minni. ]



[ Ljóminn í augunum
lífsgleði sveipar.
Litfegurð þeirra
er mannanna skraut.
Brosið er dýrmætur
demantur lífsins.
Djásnið sem mannkyn
við fæðingu hlaut.

Gefðu mér brosið
já, gleðina sjálfa.
Gjöfina einu
sem kostar ei neitt.
Gefðu mér djásnið
hið dýrmæta eina,
demantinn þann
sem fær hamingju veitt. ]



[ Ljómar í lynginu
litfagurt haust
með blómlegu berjunum sínum
og glitrandi glófögrum línum.
Tindrandi tárin
tignarlegt róf
af litanna leikandi straumum.
Unaðsleg ásýnd
í auga mitt óf
undravert yndi af draumum. ]



[ Vatnið er lífsins sæla lind.
Vatnið er lífsins kliðmjúkt ljóð.
Vatnið er lífsins ljúfa mynd.
Vatnið er lífsins bláa blóð. ]



[ Fötin
hanga hljóð
í skápnum.
Einu ávextir
herðatrjánna. ]



[ Læðist þokan
þykk og svört
hvít og hljóð
hlý og björt.

Hefur hún 
hliðar tvær;
mistur kalt
en mjúkur blær.

Frjálsan hug
ég fel þér nú
í fjötra hann
svo færir þú.

Uns ég klíf
þann efsta tind
og ræð þá þína
réttu mynd.

Veröld þín
er vær og djúp
sveipuð helgum
himnahjúp.

Þér helguð er
mín hljóða sál
þá eignast þú
mitt undramál.

Með fagran sveip
þú flæðir hér
og svífur týnd
í sjálfri þér. ]



[ Sólin sest
á silfurstól
ilmandi
af yndi vorsins
og hafsins græna
höfuðstól.
Særinn sæll
við sólar koss.
Þau ganga glöð
gætilega um ægiströð.
Hönd í hönd
og hafsins sindrar
silfurland:
Þeirra er heimsins
hjónaband. ]



[ Í frjóu foldardjúpi
fæðist líf
og jarðar sómi.

Vex úr grasi grónu
hin glæsta jurt
með svörtu blómi. ]



[ Lífsins vals
hin glæsta 
fagra list:

Að sakna alls
en hafa 
ekkert misst. ]



[ Þú sem barna minna móðir,
móðir ert af lífi og sál.
Þig ég elska, þér ég eigna
þúsundfalt mitt ástarmál. ]



[ Bjarta nótt, þú býður góðan dag
og bærinn minn við himinbúann talar.
Svo vingjarnlegt er vorsins blíða lag
og vær er stúlkan smá er við mig hjalar.

Ekkert kvöld, aðeins morgunn vær.
Undur sæll er þessi ljúfi dagur.
Eilífðin er unaðslegur blær.
Eilífðin er þessi mjúki bragur. ]



[ Þau sitja í hring
tala um sig
sleikja sykurinn
á vörum sér.
Þau sitja í hring
tala um þig
sleikja tár
af vörum þér.
Þú finnur
blóðbragðið
í munni þeirra. ]



[ Lágum rómi
lítið barn
hvíslar yndis
orðin sín.
Í helgum dómi dvelur
og guði allar
óskir sínar
að eilífu það felur. ]



[ Stundum ligg ég hér í leynistaðinum mínum,
mér finnst eins og lækurinn hvísli:
þú ein mátt vera hér.
En þá segir grasið :
þú ert hér, ég finn það,
þú mátt vera hér, eins og lækurinn sagði,
en enginn má vita af þessum stað. ]



[ Kúluskítar, eða öðru nafni vatnaboltar.
Þetta eru svo fallegar plöntur,
svona fagur grænar
og svo mjúkar, rétt eins og flauel
ég get ekki hugsað mér hvernig þær verða til
en samt, þetta eru lifandi dýr
og þó, þetta eru plöntur. ]



[ Ég verð að játa,
lífið er ekki eins og ég vildi.
Foreldrar mínir, skildu þegar ég var eins árs.
ég var ens og á þráði,
Hvar ætti ég að detta ?
Ætti ég að detta hjá pabba eða mömmu,
þetta er erfitt líf. ]



[ Ég er ekki að grínast,
ég verð að segja sannleikann.
ég segi orð og ég er búin að tínast,
í heim ósannindannina og óhreinleikann.
ég verð samt að segja eitthvað,
en hvað ? ]



[ glitrandi regndropar
blaktir lauf á trjám
í þráðum sólskins

ljós og vatn himinsins
fléttast niðri á jörðinni
í kenjóttri stemningu

dag af degi
byrjar hver morgunn að anda
tæru og kólnandi lofti

haustdagurinn hljóður
birtir manni stundina
umbreytingar lífsins ]



[ Sú slóð er hvít
sem einum ætlað er
að feta langa nótt.

Og þó má sjá
hvar sáldrast sölnað lauf
í gengin spor.

Ég fylgi þér
svo einn
sem hugur þinn. ]



[ Hjarta mínu blæðir. 
Dimmrauðu sorgarblóði.
Ligg hér í baðkari.
Finn hvernig blóð mitt fyllir karið.
Loka augunum.
Finn fyrir ylvolgum vökvanum flæða.
Sál mín slítur sig lausa.
Fer með henni.
Svíf yfir máttlausum líkamanum.
Horfi á hann hverfa á kaf.
Fer út um gluggan.
Horfin. ]



[ Að vori grisjaðir þú garð
sem blómstrar í friðsæld
árla hausts

ljúft og ilmandi illgresi
faðmar að sér
og hylur í tíma

klippurnar
sem þú skildir eftir ]



[ Þegar hlið hjarta þíns 
hrökkva í lás með viðhöfn

Vil ég frekar vera fyrir utan en innan

Þegar sál þín kólnar
og þú leitar hlýju í einsemdinni

Mun ég búa mér stað
óttalaus

bakvið ólæstar dyr ]



[ Ég sveif um heiminn án nokkurrar festu,
ég greip aðeins í gufu og ský.
Lífið fjarar út að mestu,
er ég fell til foldar eins og blý

Í draumum ég lifði með fölskum vonum,
ég heyrði hið brothætta Drottins orð.
Syndir feðranna íþyngja sonum,
sem svífa hægt að komandi storð.

Ég sveif í þögn, regni og rokum,
loksins gat ég fallið í kaf.
Dýrð í dauða fann ég að lokum,
er ég sökk í hið svarta haf.

Nú kveð ég ykkur, elskendur, vinir,
drukknandi í lífsins ró.
Því að syndugra feðra synir
hverfa ávallt ofan í sjó. ]



[ vil kunna orð að meta,
fótum feta í málfari, 
vera aðeins fágaðri. 
sjá heildarmynd úr óreiðu, 
hvílík synd að hafa þessa eyðu. 
kalla naktan kveikiþráð 
hentuga bráð 
hef nú með forvitni sáð, 
von um hvíta rós, 
sé í hjartanu leynist lítið ljós. ]



[ syngur fugl og kvakar álft
þetta gerist alltaf sjálft
grær gras í móa og börð
skrítin er hún móðir jörð

sýnir okkur dýrðarljóm
syngur okkur fallegan hljóm
ef við viljum hana sá
hún uppfyllir okkar þrá ]



[ vetrarnóttin köld og dimm
vindgnauð við gluggan minn
þú lagðist til hvílu í hinsta sinn
sársauka og harm í hjarta finn

til söknuðar finnur mín sál
úr augum mínum renna tár
er kveð ég þig Baldur í síðasta sinn
leiði þig drottinn vinur minn
 
                            5/1 2000 ]



[ Sjúkrabíll siglir hraðbyri á öldóttri sírenunni,
fyrir utan gluggann.
Bendillinn hristir sig agressífur og hrokafullur,
fyrir innan skjáinn.
Ketillinn veinar í örvæntingu, að suðumarki kominn.

Ég stend upp og fæ mér te. ]



[ Augun opnast

eilítið meir en venjulega. ]



[ Ég elska þig bæði sem móður og mey,
sem mögur og ástfanginn drengur,
þú forkunnar tignprúða fjallgöfga ey!
Ég fæ ekki dulist þess lengur.
Þú háa meydrottning, heyr þú mig:
Af hug og sálu ég elska þig.

Sem móðir þú hefur mig faðmað og fætt
og frætt mig og skemmt mér við sögur.
Í anda mér hefur þú eldsneista glætt
sem yngismey töfrandi fögur.
Ég grátbæni drottin að gefa mér,
að geti ég aftur hugnast þér.

Ég veit ekki, hvernig mín ást til þín er,
hvað einkum svo til þín mig dregur,
hvort móðirin blíð eða mærin í þér
á metunum drjúgara vegur.
Ég finn aðeins hitt, hvernig hjarta mitt slær,
er hugsa ég til þín, sem ert mér svo kær.

Ég óska þess næstum, að óvinaher
þú ættir í hættu að verjast,
svo ég gæti sýnt þér og sannað þér,
hvort sveinninn þinn þyrði´ ekki´ að berjast.
Að fá þig hrósandi sigri að sjá
er sætasta vonin, er hjarta mitt á.

Ef verð ég að manni, og veiti það sá,
sem vald hefur tíða og þjóða,
að eitthvað ég megni, sem lið má þér ljá,
þótt lítið ég hafi að bjóða,
þá legg ég, að föngum, mitt líf við þitt mál,
hvern ljóðstaf, hvern blóðdropa, hjarta og sál. ]



[ Hann vex upp í hlíðum, við hóla og börð,
við hreinsvala blæinn, í ófrjórri jörð.
Þótt ekki sé borin þar mykja í moldu,
þá megnar hann sjálfur að breiðast um foldu.

Hann vex upp í kjarri og hreykist ei hátt,
en heldur við jörðina, blómskreytir fátt,
en stendur því fastar og lifir því lengur,
og lætur ei buga sig, hvernig sem gengur.

Þótt óhjúkrað standi úr ísum og snjó
hans ólaufgað bar, þá lifir hann þó.
Er hæfur í vendi, að hreinsa með bæi,
því hann er mjór, og í stinnara lagi.

Er hæfur í vendi að húðstrýkja þá,
sem heilnæma tyftingu þarfnast að fá.
Þótt fannirnar kyngist hann álnarhátt yfir,
samt ímynd hins beiska sannleika lifir. ]



[ Ég berst á fáki fráum
fram um veg.
Mót fjallahlíðum háum
hleypi ég.
Og golan kyssir kinn.
Og á harða, harða spretti
hendist áfram klárinn minn.

Það er sem fjöllin fljúgi
móti mér,
sem kólfur loftið kljúfi
klárinn fer.
Og lund mín er svo létt,
eins og gæti ég gjörvallt lífið
geisað fram í einum sprett. ]



[ Heill sé þér, þorskur, vor bjargvættur besti,
blessaða vera, sem gefur þitt líf
til þess að verja oss bjargræðis bresti,
bágstaddra líknarinn, sverð vort og hlíf.

Heyrðu vort þakklæti, heiðraði fiskur,
hertur og saltaður, úldinn og nýr!
Fyrir þinn verðleika fyllist vor diskur,
frelsi og þjóðmengun til vor þú snýr,

því ef þú létir ei lánast þinn blíða
líkam við strendurnar, hringinn í kring,
horaðir, svangir vér hlytum að stríða
og hefðum ei ráð til að ala vort þing.

Þú ert oss einlægust þjóðfrelsishetja,
þú ert sem dreginn úr almennings sál.
Mynd þín og fyrirmynd fögur oss hvetja,
föðurlandsástinni hleypa í bál. ]



[ Ég gæti sagt: Ókei, þú ert kynþokkafyllsti maður í heimi
og mig langar til að ríða þér.

En þá minnist ég augna þinna sem mig langar að drukkna í,
tryllt, frávita af einmanaleika. ]



[ Kaffi hátt skal hrósið veitt
heims um áttir kunnar;
það hefur máttug rétt til reitt
ríklund náttúrunnar.

Hreinsar blóðið, hita ljær, 
hroll frá þjóðum tekur,
svalar móðum, svita´ út slær,
sálir hljóðar vekur.

Eyðir doða, aflar mörs;
ei hef ég skoðun ranga -
mörgum boðar fylling fjörs,
færir roða´ á vanga.

Hrindir leti, herðir kapp;
hvað mun betur þakkað?
Kaffi met ég mesta happ,
meðan get það smakkað. ]



[ Það er eins og þú sért gerður úr þráðum, sem mynda saman hamravegg.

Ég spinn þræðina svo kviknar ljós,
svo blæðir úr fingrunum. ]



[ Þar sem aldrei á grjóti gráu
gullin mót sólu hlæja blóm
og ginnhvítar öldur gljúfrin háu grimmefldum nísta heljar-klóm, 
kveður þú, foss, minn forni vinur,
með fimbulrómi sí og æ;
undir þér bergið sterka stynur
sem strá í nætur-kulda-blæ.

Kveður þú ljóð um hali horfna
og hetju-líf á fyrri öld;
talar þú margt um frelsið forna
og frægðarinnar dapra kvöld. 
Ljósgeislar á þér leika skærir,
liðnir frá sól í gegnum ský;
regnboga-litir titra tærir
tröllauknum bárum þínum í.

Ægilegur og undrafríður
ertú, ið mikla fossa-val;
aflrammur jafnt þú áfram líður
í eyðilegum hamra-sal.
Tímarnir breytast; bölið sára
það brjóstið slær, er fyrr var glatt;
er alltaf söm þín ógnar-bára
ofan um veltist gljúfrið bratt.

Stormarnir hvína, stráin sölna, stórvaxin alda rís á sæ,
á rjóðum kinnum rósir fölna
í regin-köldum harma-blæ,
brennandi tár um bleikan vanga
boga, því hjartað vantar ró 
- en alltaf jafnt um ævi langa
aldan í þínu djúpi hló.

Blunda vil ég í bárum þínum,
þá bleikur loksins hníg ég nár,
þar sem að enginn yfir mínu
önduðu líki fellir tár;
og þegar sveit með sorgar-hljóði syngur döpur of ann´ra ná,
í jörmun-efldum íturmóði
yfir mér skaltu hlæja þá. ]



[ Krýndur situr öðlingur konungsstóli á,
knéfallandi þegna lítur hann sér hjá;
vilji hans er almáttkur, orð hans lagaboð;
aldrei beygir sorgin slíkt hamingjugoð.

Enginn skilur hjartað! Nær hauður byrgði húm,
hátta sá ég gylfa í konunglegt rúm;
með hryggðarsvip hann mændi auða sali á,
af augum hnigu társtraumar. Hver skildi þá?

Í aurasafni miklu ég auðkýfing sá,
á ævileið hans hamingjan gulli nam strá;
sorgin þeim gullmúr ei unnið fær á,
er umhverfis sig hleður mæringur sá.


Enginn skilur hjartað, því auðugan hal
áðan sá ég reika í gullskrýddum sal;
féllu tár af augum á fépyngjur títt;
fölvan svip og harmþrunginn hver getur þýtt?

Í björtum æskublóma blíða mey ég leit,
brosti rós á vöngum, en sálin var svo heit,
yngismanna vonandi augu störðu´á snót;
aldrei nagar sorgin svo blómlega rót.

Enginn skilur hjartað, því unga sá ég mey
um engið græna reika í hægum sumarþey
gleðisnauða, einmana, grátna með brá;
geislar stóðu´af tárunum. Hver skildi þá?

Blíða´ og unga móður í barnahóp ég sá,
blíða, ást og von skinu augunum frá;
móðurhjartans ástarmagn engin bugar neyð,
aldrei verður nornin svo fögru blómi reið.

Enginn skilur hjartað, því yngsta soninn sinn
hún áðan lagði´ í vöggu með rósfagra kinn;
hún andvarpaði sáran og alvald hjálpar bað,
af augum sá ég tár hníga. Hver skildi það?

Glaður situr unglingur góðvinum hjá,
glóir vín á skálum, en yndi á brá;
aldrei sigrar harmurinn vináttu´ og vín,
vonarsól og gleði þar ómyrkvuð skín.

Enginn skilur hjartað, því höfðinu hann
halla döpru áðan að legubekknum vann,
og svipinn hans hinn bjarta sorgar huldi ský
sem sólu byrgði hreggflóki. Hver skildi´ í því?

Allstaðar er harmur og alstaðar er böl,
alstaðar er söknuður, táraföll og kvöl;
skilið eigi hjartað vor skammsýni fær,
né skyggnst inn í það hulda, sem nokkuð er fjær.

Veröldin er leikvöllur heimsku og harms,
er hryggðarstunur bergmálar syrgjandi barms.
Lífið allt er blóðrás og logandi und,
sem læknast ekki fyrr en á aldurtilastund. ]



[ Hvar er í heimi hæli tryggt
og hvíld og mæðufró?
Hvar bærist aldrei hjarta hryggt?
Hvar heilög drottnar ró?

Það er hin djúpa dauðra gröf,
- þar dvínar sorg og stríð -,
er sollin lífs fyrir handan höf
er höfn svo trygg og blíð.

Þú kælir heita hjartans glóð
og heiftar slökkur bál,
Þú þaggar niður ástaróð
og ekkert þekkir tál.

Þú læknar hjartans svöðusár
og svæfir auga þreytt,
þú þerrar burtu tregatár
og trygga hvíld fær veitt.

Þú griðastaður mæðumanns,
ó, myrka, þögla gröf!
Þú ert hið eina hæli hans
og himins náðargjöf. ]



[ Nei, smáfríð er hún ekki
og engin skýjadís,
en enga eg samt þekki, 
sem ég mér heldur kýs.

Þótt hún sé holdug nokkuð,
er höndin ofursmá.
Hún er svo íturlokkuð
með æskulétta brá.

Við eldblik augna kátra
skín andlit glatt og ljóst.
Við hljóðfall léttra hlátra
sem hrannir lyftast brjóst.

Hún er svo frjáls og ítur,
svo æskusterk og hraust,
að hver, sem hana lítur,
til hennar festir traust.

Og ef ég er með henni,
ég eld í hjarta finn.
Það er sem blóðið brenni
og bálist hugur minn. ]



[ Kvað er líf og kvað er heimur?
Klæddur þoku drauma-geimur,
þar sem ótal leiftur ljóma,
er lifna, deyja´ og blika´ um skeið.
Hvað er frægð og hreysti manna?
Hvað er snilli spekinganna?
Það er af vindi vakin alda,
er verður til og deyr um leið.

Allt, sem lifir, lifa girnir;
lífið heli móti spyrnir.
Þegar lífsins löngun hverfur,
lífið er eðli sínu fjær.
Hetjan, sem vill heldur deyja,
en harðstjórans und vald sig beygja,
lífi sínu´ ei lifað getur
lengur, en meðan sigrað fær.

Þungskilið er lögmál lífsins;
um leiðir huldar gleði´ og kífsins
flytjumst vér, sem fyrir straumi
fljóti gnoð um sollið gráð.
Sama alda allt fram hrekur;
ýmsar stefnur lífið tekur;
sérhvað eðli sínu hlýðir
sínum föstu lögum háð.

Ó, hve mjög um ævi-brautir
ýmsar lífið særa þrautir,
og í brjóstum ekka þrungnum
óteljandi hjörtu slá.
Ótal hníga angurs-tárin,
ótal svíða hjarta-sárin.
Ó, hvað þá svo aumum manni
ást til lífsins vekja má?

Það er vonin blíða´ og bjarta,
best er friðar órótt hjarta,
himinsæla´ í harma-geimi,
helgast lífsins andar-tak,
heimsins ljúfust leiðar-stjarna,
ljós á vegum foldar-barna,
böli mæddan hressir huga
og harmi snýr í gleði-kvak.

Þú af drauma-himni háum
hjúpuð ljóma fagurgljáum
o´n á lífsins ægi fellir
undurbjartan geisla-staf;
að þínum ljóma ávallt allar
öldur lífs, sem rísa´ og falla,
sækja fram í sjálfan dauða
seiddur þínu brosi af.

Áfram geisar alda-straumur;
allt er lífið myrkur draumur
sælublöndnum sollinn hörmum
sjónhverfing og leiðsla hál.
Allt, sem hefur upphaf, þrýtur;
allt, sem lifir, deyja hlýtur;
vonin lífs er verndar-engill,
von, sem þó er aðeins tál. ]



[ Kysstu mig, hin mjúka mær,
því þú ert sjúk.
Kysstu mig hin mjúka mær,
því þú deyr.
Glaður drekk ég dauða úr rós,
úr rós
á vörum þín,
því skálin er svo skær. ]



[ Fangelsið ber ég líkt og ljón,
en fastar járngrindur forlaganna
fjörið, viljinn og kraftur manna
megna þær ekki að mola í spón.

Mig dreymir oft að drottins hönd
fangelsið slíti og fjötra sundur, 
en finn þegar rofnar svikull blundur
að svo halda mér hin sömu bönd. ]



[ Hefur nú in hvíta mjöll
- hörðum fönnum sínum -
Hlíðar- grænu falið -fjöll
fyrir sjónum mínum.

Hún mun eftir stutta stund
stakkinn hvíta breiða
yfir mína góðu grund
og græna litnum eyða.

Ef þar mæna ílustrá
upp úr snjónum hvíta,
norðanveðrin - eftir á 
- öll þau burtu slíta.

Svo mun stytta sólargang,
síðan lengjast gríma.
Ég get ekki færst í fang
að fagna slíkum tíma.

Vísna minna vængjum á
vil ég burtu leita
þessu kalda fróni frá
og fljúga í suðrið heita. ]



[ Lóan er komin að kveða burt snjóinn,
að kveða burt leiðindin, það getur hún.
Hún hefur sagt mér, að senn komi spóinn,
sólskin í dali og blómstur í tún.
Hún hefir sagt mér til syndanna minna,
ég sofi of mikið og vinni ekki hót.
Hún hefir sagt mér að vakna og vinna
og vonglaður taka nú sumrinu mót. ]



[ Ástin bægir öllu frá,
enda dauðans vetri,
af því tíminn er þér hjá
eilífðinni betri.

Ástin þín er ekki dyggð,
ekki skylda heldur,
hún er ekki heldur tryggð,
hún er bara eldur.

Þegar ég hef þreytta lund
og þoli stundum ekki við,
kemur þú með mjúka mund,
mýkir sár og gefur frið.

Minnisstæð er myndin þín
mér á nótt og degi.
Hún er eina unun mín
á ævilöngum vegi. ]



[ Vor er indælt, ég það veit,
þá ástar kveður raustin.
En ekkert fegra´ á fold ég leit
en fagurt kvöld á haustin.

Aftansunna þegar þýð
um þúsundlitan skóginn
geislum slær og blikar blíð
bæði um land og sjóinn.

Svo í kvöld við sævar brún
sólu lít ég renna;
Vestan geislum varpar hún,
sem verma, en eigi brenna.

Setjumst undir vænan við.
Von skal hugann gleðja.
Heyrum sætan svanaklið.
Sumarið er að kveðja.

Tölum við um tryggð og ást,
tíma löngu farna.
Unun sanna, er aldrei brást,
eilífa von guðs barna.

Endasleppt er ekkert hér,
alvalds rekjum sporið;
Morgunn ei að aftni ber
og ei af hausti vorið.

Oflof valið æsku þrátt,
elli sæmd ei skerði;
Andinn getur hafist hátt,
þó höfuð lotið verði.

Æska, ég hef ást á þér,
fyr elli kné skal beygja;
Fegurð lífs þótt miklist mér,
meira en hitt; að deyja.

Elli, þú ert ekki þung,
anda guði kærum;
Fögur sál er ávallt ung
undir silfurhærum.

Spegilfagurt hneigð við haf
haustkvölds sólin rauða.
Bólstri ránar bláum af,
brosir nú við dauða.

Svo hefir mína sálu kætt
sumarröðull engi.
Er sem heyri ég óma sætt
engilhörpu strengi.

Fagra haust, þá fold ég kveð.
Faðmi vef mig þínum.
Bleikra laufa láttu beð
að legstað verða mínum. ]



[ Tækifærið gríptu greitt,
giftu mun það skapa.
Járnið skaltu hamra heitt.
Að hika er sama og tapa.

Sér til happs að hrella mann
hefnir sín með árum.
Flý sem helið fögnuð þann,
er fæst með annars tárum. ]



[ Allir krakkar, allir krakkar
eru í skessuleik.
Má ég ekki, mamma,
með í leikinn þramma?
Mig langar svo, mig langar svo
að lyfta mér á kreik? ]



[ Ef byggir þú, vinur, og vogar þér hátt,
og vilt, að það skuli ekki hrapa:
þá legðu þar dýrustu eign, sem þú átt,
og allt, sem þú hefur að tapa.
Og fýsi þig yfir til framtíðarlands
og finnist þú vel getir staðið,
þá láttu ekki skelfa þig leiðsögn hans,
sem leggur á tæpasta vaðið.

Og þó það sé best hann sé þrekinn og stór,
sem þjóðleið um urðir vill brjóta,
þá hræðstu það ei, að þinn armur er mjór,
því oft verður lítið til bóta.
Við þjóðbrautir alda um aljarðar skeið
að iðju þótt margir séu´ knáir,
þá velta þó fleiri þar völum úr leið,
sem veikburða eru og smáir.


Og stansaðu aldrei, þó stefnan sé vönd
og stórmenni heimskan þig segi;
ef æskan vill rétta þér örvandi hönd,
þá ertu á framtíðar vegi.
Þótt ellin þér vilji þar víkja um reit,
það verður þér síður til tafar;
en fylgi´ hún þér einhuga in aldraða sveit,
þá ertu á vegi til grafar. ]



[ Ég reyndi og reyndi,
en það er bara ekki hægt.
Og þó það sé synd,
eins falleg og þú ert.

Það væri brot á boðorðunum,
að reyna að fegra geisla þinn. ]



[ I walk on my path, 
it goes on and one. 
darknesss surrounds me. 
But still i walk. 
I sometimes see other people,
walking on their own paths.
They sometimes smile, but it changes,
Changes into a horrid face,
And they try to show me off my path.
Then they continue, and forget about me.
I still walk on, still on my path.
To where I dont know. 
I just walk , 
hoping there is something. 
Something good,

somthing good on my path..

But when the path will start to end,
will there be anything there? 
will I find something or someone? , 
will I jump? 

I walk on, 
on the neverending path,
it sometimes get narrow, 
so narrow I almost fall,
I hang on, 
I somehow drag myself up, 
and I continue walking,.

The path has changed,
It isn´t as narrow. 
And i see people again. 
People comming near me. 
But are they the same as before? 
I try to hide, try to flee. 
But my path won´t change. 
IT stayes the same and goes the same path.
:
is there an end?

it hasn´t ended yet...

the path hasn´t ended.. 
the path goes on. 
I am scaredof them. 
They seem nice,
but the past path,
there they seemd also nice. 
Will they bee the same...?


"I fear the worst. 
I know to well of the past path.
A tear escapes my eye, 
it flows down and lands on the path.
I stop on my path. 
I shake and cry until no tears are left.
Remembering is hard, it means pain. 
Memories are something, 
something I want to dig and hide forever. 
Then, a hand is placed on my shoulder

I freeze, 
I can´t move. 
Memories run before my eyes. 
I build up courage, 
look up. 
THose eyes, 
so full of kindness and sweet things.
He is on his own path, 
it is a litte bit from mine,
but it goes the same way, 
same way as my path..

He puts out his hand, 
smiling... 
his clothes are torn and dirty, 
but he shines like diamonds in the sun. 
He doesn´t know it, 
but I can see it. 
I can tell, 
tell how he hates his path, 
future and past path, 
but still he see´s, 
see´s the time to help me.
I put out my hand, 
reaching for his...


to be continued... ]



[ I sit in my courner 
with dried tears down my cheeks. 
I stare from the darkness
stare at the others
Those others who live in the light
They play, laugh and love
They life their life.
But I don´t belong there
I´m different and "wrong"
Once I crawled nearer
But as a finger touched it
entered the light
A person saw me
the person first smiled
and told me sweet things
It wanted something
something I had
so I gave
for I trusted 
But I was a fool
The face changed
it laughed at me
and I realized
again I realized
I had been used
It had taken my treasure
and now it was lost forever
Frightened, betrayed and lost 
again I crawled back
slowly into the darkness
sat in my courner
with my head in my chest
holding my feet close
I started crying
Crying the pain and feelings
and stupid´ness
that once again
I had been fooled
once again I was shown
I belonged alone in the dark.

Sometimes I feel weak
fat, stupid, boring and ugly
people hate me, dispise me
they dislike who I am
and hate being around me

while at other times
I feel thin, smart, funny and beautyfull
people like me
they like the person I am
and want to be around me
But really...
People see me as a wacky girl
I talk to much,2 fast, 2 unclear.
I say stupid things,
catch on slowly
and ain´t on the same level as they
They tease me in fun
think it´s a joke I won´t take closelly
but I do.
All those things you say
all of them are true in eyes.
I belive them and my heart 
it gets another crack 
which will evantually brake the whole.
But i try to stay strong
at least on the outside
while some think I´m okey
think I´m glad and happy
they don´t bother to check
don´t bother to dig deeper
for if they did
they would see the real me
see how I feel at times
but also the true me
the part that loves others
part that shows friends I care
part that shows my honesty
part that shows my feelings
part that shows how brave I can be
part that keeps all the rest

But all these parts are locked inside.
with a sign onthe door that says:
"..Lost the key.." ]



[ Things seem at the moment so sad
dark cloudy mind 
hiding the sun with all it's might
darkening the soul
bringing pain and sorrow
eating me alive...

Inside it eats
nibble nibble nibble
eating the good memories
leaving the bad momories behind
clouding the mind , 
clouding the happiness 
happiness that ones ruled the soul
But now the curtain is closed
THe soul is closed for others
but open for sorrow and bugs of darkness

He came onces
Came into my mind
he smiled and took my hand
he led me from the darkness
that darkness that was about to swallow me
he put his arms around me 
and darkness fell like the theator curtains
and behind them was paradise
happiness and love
We sit on the ground
in the arms of true love
with our eyes closed
hoping it will never end.

I sit alone in paradise
slowly it withers away
my hand is empty
and my arms are cold
My body feels cold and empty
no one around and hasn't been for times
He look around, searching
is he there? is he comming again?
he is gone, 
not known if he returnes
...
old leaves fly through the air
into the darksky
looking for a better place. ]



[ Ástkæri vinnur hvar erum við stött,
svo ráðvilt og ráðalaus, 
vér þótumst lifa um okkar hold og blóði
hvað með vors sál sem svo má
segja ráðvilt og ráðalausa
það sama og við.

Tökumst í hendur fynum vord leið
leiðum sálar okkar saman
svo vinnáta okkar mun aldrei 
rekast á brott.

En hver á að halda þessi heimur vors
endalaus er, austur vestur
suður eða norður vér snúmst ú hringi 
og leiðumst þangað sem stopað er.

vestur vér stopuðum, þá við göngum 
á mótti sól að morgini en undan heni að kveldi, vér höldum bara áfram að eilífu
sem vonadi endalaus vináta er. ]



[ Ég er hrædd við tilbreytingar,
ég óttast líka að það sé of seint núna.
Að hætta bara á allt eins og í veðmáli,
ég meina, ekki er það þess virði, 
en ég meina ég gæti orðið lukkuleg,
jafnvel rík og orðið þannig gömul.
En spurningin er sú sama,
Er það þess virði ? ]



[ ég meina það !
ég gæti ekki orðið hamingjsamari,
englarik út um allt,
og það besta er að ég er í himnaríki,
gjörsamlega áhyggjulaus 
við allt og alla,
nú er það komið að Guði að gæta mín.
Ég er búin að lifa lífinu fyrir hann. 
Þetta er eins og apaglens, 
englarnir eru eins og apar sem leika við mig,
en aparnir eru samt miklu líkari englum heldur enn öpum,
þeir geta bara alls ekki verið svona ljósir.
Ég vildi óska að einhver annar úr plánetunni Jörð gæti verið með mér núna,
nákvæmlega, á þessu augnabliki. ]



[ Þetta var svo raunverulegt !
þetta var eins og kvikmynd 
ens og þetta hefði bara verið t.d. eins og ég hefði verið að drekka vatn.
Svo grípandi einhvernveginn.
Eins og það hafi verið að neiða mann til a vera áfram í skuggaveröldinni.
Lifa í allgjöru myrkri, alltaf með ótta í hjarta. ]



[ Himinninn litast dökkblár
sjórinn tindrandi svartur
Sólin bráðnar í gula línu
hnígur undir sjónarrönd

Í stinnum sjávarvindum
stendur vitinn og horfir á
síendurtekið leikritið
á stórsviði geimsins

Eins og  þúsundföld bylgja
sem nálgast ströndina
birtist og hverfur
hversdagsgleði manna

Eins og vitinn gamli
stendur maður
og horfir á
síendurtekið leikritið
á baksviði mannlífsins


Himinninn litast dökkblár
eins og flauelsgardínurnar
eru nú dregnar fyrir
Hvíld eina kvöldstund ]



[ Hlýi bær við fjörðinn fríða
forn og nýr í róti tíða,
blómum krýndur, viði vafinn
veitir gesti frið og skjól.
Útvið bjarta Eyjafjörðinn
aldin fjöll hvar standa vörðinn
ávalt börn þín önnum kafin  
elska ljóðsins höfuðból.

Skapað hefur skjól til lista, 
skáldin hjá þér fá að gista,
gróðurreitur máls og mennta
Matthías og Davíð hér 
óspart jusu af andans brunnum
ástsæl ljóð sem flest við kunnum.
Í brjóstum áttu boga spennta,
beindu skeyti að mér og þér.

Heill þér gamla Akureyri,
öll þín farsæld verði meiri
hvort sem vetur ólmast argur
eða sól um hauður skín.
Megi börn þín vökul verja
vígi sitt og stöðugt erja 
unaðsreit, þá eflaust margur
ilsár leita mun til þín.
           Ásjón. ]



[ ég sá heiminn í nýju ljósi
hann í augun mín leit
rauður á lit
eins og eldur í arninum
ég settist niður
leit á hann á móti
en þá fór hann að skyggjast
þá áttaði ég mig á því
ég hafði sest á hann ]



[ Ef ég gæti,
elsku vinur. 
Myndi halda, 
hjarta þínu.
Hlúa að því,
hlýtt og rólegt. 
Sitja með þér,
skoða skyggnast.

Vinur virðist,
flæktur fastur 
Inná milli,
króks og kima.
Könnum saman,
allt sem leynist
hulu dulið
inná við.

Skoðum betur, 
aðeins innar.
Klórum oss
að kjarna málsins.
Hver ert þar,
hvern ert´að fela?
Leynist þú kannski
bak við ljósið? ]



[ Ég hellti heitu te-i yfir
öll okkar einnar nætur gaman,
fyrirgefðu ef það særði þig

Að minnsta kosti lét ég þig ekki
blæða. ]



[ I

Golan gælir við gulnað hár skógarins
vegalaus förumaður stendur í glugganum
og hugsar um blóð félaga sinna
seytla niður ræsið
á Torgi hins himneska friðar.

Kyrrð.

Þetta gulrauða lauf
þessi skilningsvana þögn
þessi kviki dauði.

II

Þegar ég heimsótti förumanninn í dag
lá honum útlegðin þungt á hjarta
og hann, Kínverjinn
gaf mér, Íslendingnum
pakka af rússneskum sígarettum
þar sem við ræddum málin í Stokkhólmi.

Alþjóðahyggjan lætur ekki að sér hæða. ]



[ Hendur bundnar orðum
- bundnar ómæltum orðum.

Slær á þig þögn?

Ströndin handan tíma og rúms

þig ber af leið
þig ber enn af leið

Hafreki. ]



[ Ég horfi á hana þar sem hún situr.
Lygni aftur augunum og hugsa, 
til þess sem var,
þess sem við áttum.
Hún er mér allt, en hún veit það ekki.
Ég lét hana ekki vita.

Ég horfi á hana.
Hún horfir til baka 
eitt augnablik,
brosir,
roðnar,
hlær.
lítur jafn skjótt undan.

En það nægði mér,
þetta eina augnablik,
lifandi, 
hamingjusöm,
vær.
Ég var manneskja og hugarangrið kæfðist í aðdáun.
En langþráð þögnin stoppar ekki lengi.
Hún gerir það aldrei.

Hjartað mitt krafsar í bakkann,
hrópar til hennar:
Sara....ég vil,
en ég get ekki.
Sara....ég vil,
en ég má ekki.

Hefur þú heyrt,að elskirðu einhvern skulirðu sleppa takinu,
því, sé ástin endurgoldin þá skili hún sér?

Enda ævintýrin kannski alltaf alltof vel í bíómyndum?
Ég veit það ekki,
en í mínu ævintýri,
höfum ég og eftirsjáin runnið saman í eitt,
og ég stend hérna einsog asni.
Ein, 
með fölnaða rós í hjartanu, 
sem blómstraði 
aðeins 
fyrir 
hana. ]



[ Hitinn minn er einnig kaldur, nýstir um allan aldur
Bræðir bæði og frystir í senn
Úfinn sjór sem brýtur, vindur sem þýtur
Byljar í huganum enn

Hnefi minn er harður, göddum lagður
Brýtur allt sem fyrir finnst
Steypist líkt af fjöllum, illur öllum
þeim sem honum hefur kynnst

Faðmur minn er breiður, þungur og leiður
leggst á alla fjarðarbyggð
kröftug er hans reiði, kremur allt og meiðir
fyllir þorp af stanslausri hryggð

Orð mín er sem eldur, bruni samfelldur
sem sprengja upp allan frið
öflugasta öskur þeytir grjóti og ösku
sem gefur engum grið

Náttúran mín er svona höguð, illa upp löguð
Andskoti ill og grimm ]



[ Brotinn

Hálfnaður á einhverju
fallegu
undursamlegu
sem ristir skyssu
af jörðinni
fulla af blómum
öngum þeirra og
sólinni

Hlýjum andblæ
faðmlag lífsins
söngvum fugla
raddaða af
ánni

Brosið blýða
breiða úr sér
bíður eftir mér
helmingurinn
umvafið hjartarótum
þeirrar einu
sem ég elska ]



[ Til hliðar. Heldur á bolta,
í hvítri skyrtu. Er ekki skyrta. Svunta yfir dökk-
bláum samfestingi. Frekar. ]



[ Langar svo stundum 
að vita hvað klukkan er. Langar svo stundum að borða þig. ]



[ Á botninum. Gul önd fyrir ofan mig. ]



[ Einn. 
Kvenkyns skordýr. 
Vantar þér sundbol? 
Út á morgun. 
Ellefu slökkviliðsbílar. 
Skítugur pottur. Þrjátíu og
átta. 
Næ því aldrei. Fullt af fólki. 
Fimmtíu og átta og fimmtíu
og níu. ]



[ Gekk of langt. Steig fram af. Lét þig
efast. Þrettán dagar. Langt síðan. 
Nýir skór? Aldrei 
aftur. ]



[ Hellir í skugga
kaldur og blautur
skjól eng'að síður.

Kom þangað halur
hrakinn og kvalinn
af hríðinni laminn.

Hent hafði gaman
að sögum af fjöllum
og hjálegu tröllum.

Fjarri góðu gamni
halur á fjöllum
þreyttur á köllum.

Einn síðla kvölds
af veginum hraktist
í myrkrinu lagðist.

Í hellisskúta köldum
laupar upp lagði
vindurinn þagði.

Fannst löngu seinna
beinin ei falin
draugurinn þaninn. 

Hellir í skugga
kaldur og blautur
hann gengur þar aftur. ]



[ ...

í samræmi við áföll ársins
hefur nú verið ráðist
í viðgerðir á sálinni...

minnsti hluti heilans
sem áður kallaðist
Skynsemi
og rekin var fyrir stórbrotinn misskilning úr litlum heilanum
hefur loksins komið aftur og beðið um að vera endurráðin
til að sinna þessum þörfu störfum sem legið hafa óunnin
í alltof langan tíma.

hægri hluti hjartans
sem áður dældi
engu blóði
og var látið liggja meðvitundarlaust svo mánuðum skipti
hefur loksins verið vakið með snarhasti aftur til lífsins
og er það nú að nudda stírurnar úr hálfblindum augunum
...sem falla þó reyndar alltof oft í freistni.

...

eftir þessar gagnlegu endurbætur
og aðrar nauðsynlegar hreingerningar
hefur hlutabréfaverð 
í Soul 473.820.514.696 inc. hækkað aftur...

eftir að fyrrum hluthafi seldi sinn meirihluta
er núna beðið eftir nýjum tilboðum
og nýju hlutafé
til að halda fyrirtækinu gangandi... ]



[ loka aftur augum mínum
stend upp úr sófanum
teygi nokkra vöðva
og anda djúpt...

hoppa þrisvar á vinstri fæti
hneigi mig fjórtán sinnum
rykki bakinu aftur
og veifa höndunum...

sný mér í tólf hringi
réttsælis og rangsælis
tipla á tánum umhverfis borðið
og enda ferðalagið með loftsparki...

sest aftur niður í sófann
kyrja með áhersluþunga:
“9...2002...9...2002...9...2002
úhmmlala...
úhmmlala...
úhmmlala...
heyhopsa
HEY!"

smelli fingrunum...

opna augun ofurhægt aftur
færi mig vongóður fram
og kíki á dagsetningu
moggans á borðinu...

...

skakkt brosið breytist í fýlusvip
og ég bölva svo
þessu gagnslausa
ímyndunarafli... ]



[ mikið djöfull var hún sexý
stelpan sem ég sá
á afgreiðsluborðinu í Nóatúni...

mig langaði einna helst
að smyrja hana með
bræddu súkkulaði
þeyttum rjóma
og skreyta með jarðarberjum...

sleikja hana upp og niður
bíta laust í forboðnu berin
og veita henni blíðu mína...

uhmmm...mig langar svo
að æsa hana upp
uns hún skelfur af fryggð
og býður mér

...inn...

þá mun ég ryðja mér leið
stökkva á hana
með beinstífan...

-Hurðin opnast og ég hrekk upp úr dagdraumum mínum
opinmynntur og eldrauður stama ég upp síæfðri ræðu minni:

“G-G-Góðan daginn...
ég kem frá Vottum Jehóva
má ekki bjóða þér eintak af Varðturninum?” ]



[ úr fjötrum skríða þau fögur og ber
frostið skapar hlýju kringum hjörtu
dansa dátt við skýjanna hvíta her
deyja þegar sólin varpar björtu
...mér líður best í nóttinni svörtu...

vatnið varpar spegilmynd á kinnar
vonin dafnar aftur undir fjöllum
ljósið stígur skrefið nokkuð innar
sefar hjartað fyrir illum köllum
...mér líður best á fjallsins hvítu mjöllum...

norðurljósin lýsa hjartað upp að nýju
núna finn ég fyrir fornri hlýju
ylur skríður upp og niður sinnið
sýnin hressir upp á trega minnið...

norðurljósin liggja köld við strendur
lágt að baki stynur tapsár sorgin
ég fer með þeim – sé þar nýjar lendur
þagna loksins gömlu sáru orgin
...mér líður best er nálgast fjallaborgin...

norðurljósin sóttu hjartað upp að nýju
niðri fann það aldrei fyrir hlýju
ylur skríður upp og niður sinnið
sýnin hressti upp á uppeytt minnið...

...

norðurljósin skinu svo skært í nótt
norðurljósin björguðu mér í nótt
í fjallasalnum er mér loksins rótt...

hér ligg ég loksins aftur
í næturskini björtu
þegar veröldin okkar er dimm og köld
blæs náttúran lífi í hjörtu...

gleymdi mér í sjálfsvorkunn
gleymdi mér í fjandans sorg
núna kemur hún aftur
náttúran
og sefar mín sársaukaorg...

...

norðurljósin skína aftur skært yfir borg... ]



[ Ég hélt að mér tækist þetta
Hvað kom fyrir?
Ég var svo viss.
En þá hrundi allt.

Ég brosi ey lengur
Ég hlæ ey lengur.

Það er sárt að þurfa að upplifa þetta aftur.
Sárt að kyngja þessum stóra bita.
Að þurfa að loka sig af á ný.
Helst undir sænginni svörtu,
Þar sem engin sér tárin og þunglindið í mér.. ]



[ Ég heyri klukkuna tifa.
Ég get ekki sofið.
Of margar hugsanir.
Mig langar að finna þig,
snerta þig, kyssa þig, elska þig.
Skildi ég einhverntímann finna þig?
Ég get ekki hugsað mér lífið án þín,
en afhverju? Ég veit ekki hver þú ert.
Það eina sem ég veit er að´þú ert þarna úti og þú ert ætluð mér. ]



[ drengurinn hann drengurinn minn já barnid fallega er ordid karllegra árin lida eg er ordin 20 ara 30 ara 40 ara 50 ara 60 ara 70 ara 80 ara 90 ara 100 ara 103 ara daudastundin nalgast eg finn það þrystingur undir brjosti drengurinn minn hann er þarna hinu meiginn eg er farinn ad sja hann betur og betur med hverii minutu hann kalla mamma mamma komdu drifdu þig eg byrja ad kolna eg finn það en drengurinn drengurinn minn hann er her. ]



[ Hvar ertu Púkinn minn?
Hví lætur þú mig bíða hérna út í kuldanum?
Þegar þú einn veist
hvernig 
ég
þrái 
mína.

Grófa
hráa
og hömlulausa.

Augu mín skjóta í ofboði neyðarblysum
þú ert í augnsýn.
 
Tregablandin tilfinningin 
yfirbugar mig
og umturnast í
rauðglóandi kviksyndi.

Í eins manns höll
enn á ný.
Þú 
með lostafullar varirnar að vopni
klýfur þér leið 
neðar
niður eftir götunni.
Ég horfi á þig koma fyrir hornið,
býð þig velkominn
á minnsta skemmtistað í heimi
þar sem ég 
er dyravörðurinn. ]



[ Nú legg ég augun aftur,
ó, Guð, þinn náðarkraftur
mín veri vörn í nótt.
Æ, virst mig að þér taka,
mér yfir láttu vaka
þinn engil, svo ég sofi rótt. ]



[ Fagurt syngur svanur
í saurugum polli

sjáðu hafið þar sem það hnyklar brýrnar
í logndrífu hversdagsins.
og maðurinn heldur að vatnið sé tært

Fagurt syngur svanur
í saurugum polli

vindurinn blæs yfir hæðina
og ærnar eru á beit
eins og krakkar í Breiðholtinu

Fagurt syngur svanur
í saurugum polli.

og maður með hatt og stífa tösku
flytur inn konur
sem dansa og duft í nös

Fagurt syngur svanurinn 
Fagurt syngur svanurinn
Fagurt syngur svanurinn

og maðurinn sýpur á vatninu 
með sál sinni ]



[ Ég sit hérna,
stari út um gluggann.
Fylgist með þungbúinni skýjaslikjunni,
hlykkjast makindalega niður ásfjallið.
Og ég stari,
út í gráhvítan veruleikann sem á að kallast minn,
og þó kannski ekki. 
Legg höndina á glerið,
kalt glerið sem virðist skilja okkur að,
mig og hana.
mig og raunveruleikann.
Ég stari á hana.
Ég er hinum megin við gluggann minn.... ]



[ Lífið er kvikmynd,
leikið af stjörnum.
Augu mannanna sem myndavélar,
allir vilja vera leikstjórar
og skipta sér að gjörðum annarra.
Fylgjast með hverri hreyfingu
en klippa til það sem þeir 
vilja ekki sjá.
Allt á að vera fullkomið,
yfirborðskennt. ]



[ Í Vindárshlíð er gaman, 
og stelpur leika saman.
Allan daginn,
sveltur á þeim maginn !

Sumir eru kristnir
og aðrir eru bústnir. 
því þeim er gefið allt of mikið af malt,
þó sumum finnst það svalt.

Stelpurnar eru samtals sextíu og tvær,
en það er rosa fyndið ef ein verður ær.
Því það er svo gaman,
því í vindárshlíð, leika stelpur saman. ]



[ Stjörnufylltur himinn
brosir við mér.
Býður mér heim
Og ég gleðst
Full af löngun
Þrá í hjarta
Sorgartár í augum 
- Því tíminn -
er enn ekki kominn.

Hvenær? ]



[ Ef ég 
gæti gengið
í þúsund ár

leggði ég
tafarlaust
af stað
í átt
til þín ]



[ Ég leit inn í fataskápinn að morgni
úrill
og sá 
að góða skapið átti eftir að þvo 
eftir gærdagsins ólgur
og sjálfstraustið lá þarna óstraujað
og krumpað af þér

Svo ég klæddi mig viðkvæmninni

Bara verst að þetta var eilítið eins og að klæðast
nýju fötum keisarans
það sá þau enginn nema ég ]



[ Hugsanir
án landamæra
búa í skúmaskotum hugans.

Hugurinn reikar

Raddirnar í höfðinu á mér hafa sjálfstæðar skoðanir,
segja mér til, ráðskast með mig 
og komast engann veginn að samkomulagi.

Ég er skilin eftir ráðalaus, 
fangi í eigin líkama. ]



[ Hún er æðisleg,
og alls ekki treg.
allt þetta gula allt þetta bláta,
allt þetta littla allt þetta háa.

Ekki er þetta grín,
og öll þessi svín.
Sem við elskum heitt,
en getum ekki á þá reitt.

Við gerum margt skrítið,
og ekki er það lítið.
Við mætum á svæðið,
og fáum fævið.

Við kynntumst þegar við vorum littlar,
og okkur kittlar,
enn í bakið,
svo förum við uppá þakið.

Þar við sömdum við miljón ljóð,
um orð og hljóð,
um himin og geim,
og svo fórum við aftur heim.

Þett er ekki búið,
og ekki er aftur snúið.
ég þarf að klára þetta,
því þetta er ein skvetta.

tinna þú ert betri en eitt og annað,
sumt sem er bannað.
Það jafnast ekkert á við þig,
og það bætir mig.

Allt cokið,
allt er þetta flókið.
Því þú ert betri en það,
þess vegna skrifa ég það á blað.

Til að segja þér,
hvað mér,
þykir vænt um þína sál,
og ég set hana aldrei á bál.

Aldrei myndi ég það gera,
því þig mun ég alltaf bera.
allt er þetta vibba flott,
og kókið vibba gott.

En einn hlutur er betri,
hann er stærri en metri.
Hann er einn og sextíu,
og aldrei fæ ég klíu.

Tinna mín, ekki gleyma mér,
aldrei mun ég gleyma þér.
Allar þessar ástarsögur,
þú ert svo fögur.

Vinátta okkur mun aldrei enda,
nema einhver vilji hana senda.
ein hvert annað,
á stað þar sem allt er ókannað.

Þessi vil ég ey gleyma,
því ælta ég að geyma,
í hendinni minni,
og í hinni, hef ég tak á þinni. ]



[ Bandingi hára tinda ,og hvassra vinda,
rignandi vanda,eða ásæknara sanda.
Líkþorn á fótum,uppskera á ríkisbótum,
þrautseigja,þrjóska, og þrotlaus gróska,
þolin,þýður,og veturinn býður ]



[ Yrði ekki allt betra ef það rynni upp ljós í myrkrinu,
þarna í augnablikinu þegar veröldin er sem grimmust og framkvæmdaaðilanum færi að frjósa hugur við framkvæmd gerða sinna?Ég reyndi lengi á torsóttu engi lífsins að lýsa upp með mínu sálarljósi á blóðvöllinn.
Það var verst hve batteríin voru fljót að klárast,og hugur minn tæmast í hversdagsleikanum.
þá reyndi ég að ganga í merktum bol,segja nokkur vel útlátin orð við alla sem vildu heyra,kasta jógúrt í sendiráðin,en það skeði ekkert.
Ég er hér,króaður af minni eigin menningu og get ekkert annað.Geturðu fyrirgefið mér kæri heimsbúi? ]



[ Einhvern daginn....
Þegar ég finn þetta eina augnablik,
Þá gerast töfrar.
Og ég,
á eftir að, 
gefa þér,
koss.

Það verður MAGNAÐUR koss.

Og þú, 
þú átt eftir að standa, 
orðlaus,
og ég, 
brosi,
og segi, 
Sagði ég þér ekki. ]



[ Kvöldið var tært
hugsanir okkar einfaldar
þrungnar von.

Við vissum ekki 
að kveðjustundin var framundan

eins og hafið.

Þú skildir eftir brostið hjarta
fullt af kærleika. ]



[ Það var vor
og ég uggði ekki 
hvaða mann þú hafðir að geyma.

Þegar ég var lítil
var vorið fagurt.

Ég vildi að ég væri 
aftur orðin lítil
og þyrfti ekki 
að hugsa um þinn innri mann. ]



[ Hún sagði frá hljóðfæri ástarinnar,
efst á hálsinum
væri stúlkuhöfuð
með bundið fyrir augun.

Stúlkan væri blind eins og ástin.

Svo spilaði hún sónötur og dansa
á viola d´amore. ]



[ Jæja Guð, hvað ertu að malla
Beikon og baunir?
Má ég fá smá?
Bara agnar ögn?
Ekki það nei?
Farðu þá heim til þín ... 
og láttu ekki sjá þig framar. ]



[ Ég vissi að þú myndir spjara þig
samt sveið mig
Ég vissi að við áttum ekki samleið
samt vonaði ég
Ég vissi að þú myndir brosa á ný
samt sá ég það ekki

Í smá tíma var ég ekki viss
kanski hafði ég breytt rangt 

En að horfa á þig eignast fjöldskyldu og verða hamingjusamur á ný 
var allt sem að ég óskaði þér !!

Ég samgleðst þér :) ]



[ Hugsunin hverfur ekki.
Ég veit ég særði hjarta þitt.
Því fæ ég ekki breytt.
Það er svo margt 
sem mig langar að bæta fyrir.
Ástin sem var svo sterk
hvarf um leið og sopin var tekin.
Nú treystir þú mér ei aftur.
Hvað hef ég gert? ]



[ Ást mín til þín
er heitari en eldurinn.
Þú veist hvað hann er heitur.
Þú brennir þig á honum.

Ást mín til þín er sterkari en stál.
Þú veist hvað það er sterkt.
Þú getur ekki beigt það.

Ást mín til þín er alvöru.
Þú veist hvað það þýðir.
Henni er treystandi.

Skiluru núna hvað ég elska þig mikið? ]



[ Á djúpmiðum kasta ég orðum
útfyrir borðstokkinn
og hef í togi
uns þau hafa teygað í sig hljóm hafsins.

Á heimleiðinni er gott að vita
gamlan þul bíða á bryggjunni. ]



[ Þarna fer Marilyn 
með ljósa kollinn
og dillar sætum bossanum
í síðum, aðsniðnum kjól
og fær fólk til að horfa á eftir sér
suma fulla af girnd, 
aðra fulla af öfund. ]



[ Fæ ekki trúað
að eitthvað reynist lyginni sannara.

Stúlkurnar við næsta borð ræða
ástina, hálsbólgu, vorprófin.
Þær eiga langt í land.
Strætið gleypir fólkið
hellulagt kviksyndi.

Regnhlífar beina spjótum sínum
að ósigrandi skýjum.

Ég liðast með reyknum upp úr pípuhausnum
og sest hljóður á blöð blómsins í glugganum. ]



[ Morgungeislinn brýtur sig í gegn 
gluggann minn.
Og leggur sinn fagra geisla 
á mína kinn.
Söngur nýja dagsins dansar ljúflega
við eyrun mín.
Blíðlega opna ég augun úr draumi og
lít á þessa guðdómlegu sýn.
Þú sem sefur á hliðinni mér
svo öruggur og frjáls.
Ég kökkna yfir þessari dýrð og
gleðitárin renna niður minn háls. ]



[ Hvað er betra en samfélagsfræði???
friðarsáttmálinn...
endurnýjanlegir orkugjafar...
nýja testamentið...

Og hvað er betra en tungumál???
enskar málfræðivillur...
íslenskar setningaflokkanir...
þýskar persónubeygingar...

Júúú... það er eitt...


Þú ]



[ Það kemur svo hratt
það gerist svo snöggt.
Afhverju erum við ekki látin vita
Því gat ég ekki kvatt.
Allir á svo stuttum tíma
þetta verður svo lengi að líða.
Það er allt svo svart
án ykkar hér.
Svona er lífið
við fáum því ekki breytt. ]



[ Þegar þunglyndið sækir að
sé ég ekki tilgang lengur.
Líf mitt er svo innan tómt.
Allt það erfiða sem bjátað hefur á
er mér nú efst í huga. 
Ég vil ekki vera ein, get ekki verið ein.
Þrái nærveru einhvers sem skilur. 
Skilur hvað það er að hafa átt erfitt.
Komdu, komdu fljótt.. ]



[ Svo undrandi komstu inn í þann heim,
með örlitlu voli, sem aldrei kom meir,
þú brostir þá fallega, blítt og skært,
þú varst uppfull af lífi og hjarta þitt tært. 

Þú varðst svo fimm ára, ljóshærð og sæt,
allt var svo mögulegt, já allt var hægt.
Það lék allt í lyndi og aldrei seig sól,
þú dansaðir á rósum, í rauðum samkvæmiskjól.

En svo byrjaði stríðið við eftir fá ár,
sál þín var brotinn og þú varðst svo sár.
Þú leitaðir hlýju á vitlausum stað,
en hvern hefði grunað að það væri eitthvað að?

Líf þitt þú helgaðir þinni nýjustu ást,
og þú hélst alltaf áfram þótt hún þér sárt brást.
Ferðin var löng og lengdist æ meir,
en það fattar það enginn fyrr en að lokum þú deyrð.

Þó sögur séu skrifaðar, í bækur og rit,
þá samt enginn veit um það erfiðis strit,
að það sem þú þurftir að þola í mörg ár,
það er öllum sama, þú þarft ekki að vera sár... ]



[ Hver grætur með þér
þegar þú fellir tár

Hver grætur með þér
þegar þú verður sár

Hver grætur með þér 
þegar þú verður bitur

Hver grætur með þér
þegar þú í sorginni situr

Hver grætur með þér
þegar þú verður leið

Hver grætur með þér 
þegar þú verður reið

Hver grætur með þér
þegar þú ert ein 

Hver grætur með þér
þegar þú ert í lífinu sein

Hver grætur með þér 
þegar þú verður gráhærð

Hver grætur með þér
þegar þú ekki hlærð

Hver grætur með þér
þegar þú á dánarbeði bíður

Hver grætur með þér
þegar þú ert fortíðinni miður

Hver grætur með þér 
þegar þú ert ekki hér

Hver grætur með þér
nema þú með sjálfri þér ]



[ Á að giska er þetta orginal mynd. ]



[ hver andardráttur er tækifæri
til að segja eitthvað
hver sekúnda er þagnarinnar virði
-samt vil ég hávaða
-því vil ég þögn
ég en þú?
án þín er ég ]



[ Ég heyri ekki lengur
lágværu hljóðin,
undirspil hugsana minna...
Heita vatnið í pípunum eða
hroturnar í barninu,
bara brestina í huganum. ]



[ Hugsa fyrir utan kassann,
snýst í hringi, snýst á hvolf,
trufla heilann, blikka rangeygð,
fell á harðar flísar,
ber steypuþakta veggina,
lokuð inni.

Öskra allar hugsanir út,
hristi hausinn, hleyp á veggina,
renn niður, sé blóð út um allt,
horfi upp í loftið, klukkutímar líða.

Hrekk upp, horfi til beggja hliða,
sé rauðan penna á flísunum,
tek hann upp og krota á veggina,
heyri lykil stingast inn í skráargatið,
konur í hvítum sloppum taka mig á höndum og fótum,

Ég slæ þær í andlitið, þær slá mig.
Ég sparka í þær, þær taka upp sprautu,
stinga mig, aftur og aftur og aftur og aftur.

Aftur og aftur og aftur og aftur og aftur og aftur... ]



[ Veröldin víxlast í skjánum
vofurnar speglast í gleri
grasið sem lítur í ljánum
liggjandi böðul á hleri

Skjárinn mig rænt hefur skjóli
skelfir og reynir að buga
myrkrið úr morðingjans tóli
mjakar sér leið inní huga

Óttinn er lífinu ofinn
öfugu meginn við skjáinn
lokaður lemstraður dofinn
lifandi þótt ég sé dáinn ]



[ Í dag mun ég berjast,
Berjast við mínar hugsanir,
Læt það ekki berast, hvað ég hugsa í dag
Það má ekki gerast, ekki núna.

Er enn að berjast,
Berst við hugsanir mínar,
Má ekki segja neinum hvað ég hugsa
Eða ég verð lokaður inni,
Það má ekki gerast, ekki í dag 

Ég svitna, það er ekki auðvelt,
Ég reyni, en það er ekki nóg,
Verð að gera betur, verð að segja,
Mínar hugsanir hef ég sagt þér frá

Mátt ei segja, ekki í dag
Mitt leyndarmál, mín hugsun
Hef ég sagt þér, mátt ei segja
Ekki láta loka mig inni
Vil ei rotna, útaf mínum hugsunum ]



[ Það kom í huga minn
að, kannski gæti ég
skrifað ljóð.
það getur verið 
að ljóðið verði 
ekkert spes.
En það er samt runa,
runa af orðum.
Og þannig eru ljóð,
runa af orðum, 
sem engin nema ég
veit hvað þýða. ]



[ Þú spyrð hví ég dvelji
á fjallinu græna;
með brosi ég þögull svara
því frjálst er mitt hjarta:
Sem blómknippi berst með straumnum
að ókunnum ósi,
eins er minn heimur -
handan seilingar þinnar. ]



[ Ég labbaði mína leið
Og enn mér sveið
Í sárið littla
Og í það var byrjað að fittla

Þessar littlu hendur
Gerði fallegar rendur
Á hendina mína ,
Og þá fór það loksins að sína

Að ég elska enn þig svo heitt,
En þú gast aldrei á mit reitt.
Ég hitti þig á miðri leið,
Og enn var ég reið.

En auðvitað hætti ég því,
Áður en ég frá þér flý.
Því lífið endar ekki svona,
Eða það ætla ég rétt að vona.

Við hugsuðum bæði,
við vildum að ástin ræði,
Hún lét okkur tengjast aftur,
Þessi ógnarlegi kraftur.

Klukkan var orðin mart,
Og enda orðið svart.
Svo við fórum inn,
Og ég það enn finn.

Innst inn í hjarta mínu,
Og ég inn það í hjarta þínu,
Að við eigum enn saman,
Vá þetta er gaman.

Við áttum slæma tíma,
Við töluðum of mikið í síma.
Allt er orðið gott í dag,
Því núna er þetta okkar fag.

Núna við kunnum að ekki á að særa hina góðu,
Og alls ekki hina fróðu.
Núna endar þetta,
Því þetta er ein skvetta. ]



[ ég er orðin sorgmædd,
og við það hrædd.
þetta er ekki lengur gaman,
þegar þeir sem elskast eru ekki lengur saman. ]



[ Eitt var það, og ekkert svar,
Og í lífinu var far.
Eftir marga,
Því ætla ég aldrei að farga.

Því allir voru þetta góðir tímar,
Og allt þetta rímar.
Ég sakna þessa tíma,
Þess vegna ætla ég að líma.

Ástina saman,
Og þá verður kannski aftur gaman.
En kannski bara seinna,
Þegar lífið verður allt beinna.

En ég reyni bara að vona,
Að allt fari svona.
Að lífið fari að óskum mínum,
Og vonandi með ráðum þínum.

Verður allt svo gott,
Og vonandi lífið verði flott.
En ég þarfnast þinnar hjálpar mikið,
Því þú hefur mig svikið.

En ekki ætla ég að hætta þér að trúa,
Þess vegna ég byrja að ljúga.
En það verður aldrei eins og áður var,
Og aldrei fæ ég svar.

En lífið er ekki búið, 
Og aldrei verður aftur snúið.
Ég sakna þín og þinna,
Og á það vil ég þig minna.

Að ég er ennþá til í dag,
Og það er þitt fag,
Að mér að segja,
Og lífið heldur aldrei áfram að þegja.

Lífið segjir mikið um ástina mína,
Og kannski líka þína.
Ástin er aldrei búin,
Og alltaf er hún snúin.

Ástin er það góða,
Og ekki eftir neinn sóða.
En hvenar hún særir,
Það mig færir.

Stóru tárin,
Og bætir í littlu sárin.
Og þá mér líður illa.
Og lífið mitt þarf að filla.

Af ást og yndi,
Og í ást ég oftast syndi.
En ekki núna,
Því ég gleymdi að mjólka kúna ;) ]



[ Þú horfðir í augu mín
og straukst sál mína
með augum þínum
mjúkum, löngum strokum

Svo ég hélt að augu mín
myndu skera rökkrið
og lýsa ]



[ Í bleki mínu býr draumur
um að streyma inn í þig
og leika um bera fætur
skilnings þíns

Í orðum mínum á lögheimili
vera sem fæddist 
gleði minni og sorg
og langar í heimsókn
til þín

Hugur minn er harðstjóri
bleikveita og fangavörður
sem telur að blettaðar tær
og næturgisting orðvera
séu vafasöm

Nema í undantekningartilvikum ]



[ Dettur á og drýpur,
dranga og aðrar gnípur,
fyrir landvætti og aðrar týpur

Dettur á og drýpur,
dilkakjöt og mjólk er sýpur,
fyrir saklaus börn og grófar klíkur.

Dettur á og drýpur,
dreyri og tár er landið grípur,
fyrir herraklippta og þær með strípur.

Dettur á og drýpur,
dýrlingar og aðrar trúar bríkur,
fyrir okkur og þann sem svíkur. 

Dettur á og drýpur,
djásn og bættar flíkur,
fyrir hinn og þann sem er ríkur.

Detta á og drýpur,
réttlæti og dæmdar ýkjur,
fyrir þig og þann sem lýkur. ]



[ Ég leitaði að hinu eilífa ljóði
þessu sem allir lesa og dáðst að
en það var hvergi að finna.

Ég leitaði í hugarfylgsnum mínum
svo djúpt að ég hélt ég myndi drukkna
í eigin hugarfílu, 
án árangurs.

Ég leitaði á hafi úti
í djúpum sjávar svo myrkum
að lífið nærist þar varla
en ekkert.

Ég leitaði á engjum úti
í sólarljósi og mánaskini
en allt kom fyrir ekki.

Ég leitaði í fylgsnum annarra sála
í glaðværum börnum að leik 
og í myrkum sálum sem sjaldan sjá sólina
en þar fann ég ekkert.

Að lokum þegar ég var hætt að leita
og óð um í rigningu og roki
þá fann ég það djúpt sokkið í drullupoll.

Ég tók það upp og þerraði 
setti það í ramma upp á hillu
verst að stafirnir þurrkuðust út í bleitunni. ]



[ ég er orðin sorgmædd,

og við það hrædd.

þetta er ekki lengur gaman ,

þegar þeir sem elskast eru ekki saman.

 

 

Kannski var það 16 mars,

eða það kjötfars.

sem við átum í gær

og þessi unga mær.

 

 elskar hann svo heitt ,

en getur ey á hann reitt.

kannski varþað mátturinn,

eða litarhátturinn.

 

þetta var allt það sama,

og hún vildi hann ey lama,

með ástinni sinni,

svo hún fór með hinni.

 og hittir hann,

og hún það fann,

að hann vissi eitt og annað,

sumt sem var bannað.

 

hann hana kyssti,

hún hann fryssti,

með þessum losta,

hve mikið á ástin að kosta

 

og ég vissi að hann var hinn eini rétti,

og mér það létti,

enn voru örlögin að ráða, 

og hvort hann vilji bara fáða '

 

ég held nú ekki,

ég hann nú þekki,

ekki mikið,

en fyrir vikið


en ég vissi að hún vildi bara hann,

og hann það fann,

þetta er um okkur tvær,

okkur ungu mær.

okkur er létt að særa,

og okkur létt að færa,

ástina á disk,

við borðum hana sem fisk

 

öll þarf ástin að enda,

og hana þarf að senda,

eitthvert annað,

á stað þar sem allt er ókannað

 

hún kannski fær ekki sín að njóta,

svo hún nítur þess að fljóta,

aftur til mín ,

svo ég get silgi yfir til þín ]



[ Mér líður vel,
en mig vantar kel.
villtu koma að kúra,
eða eigum við kannski saman að lúra.

Þú ert sykur sætur,
með fallegar fætur.
ég er af þér hrifin,
og enda ertu þriftinn.

við borðum saman snakk,
og spilum saman pakk.
það var voða gaman,
enda vorum við saman.

en kannski eigum við að hætta,
og við okkur lífið að sætta.
því mér líður eiginlega of vel,
og vil alltaf meira kel.

Það er kannski gott á meðan á því stendur,
og ég teygji mig í þínar hendur.
þá vil ég kannski ekki meira,
og ekkert fleira.

En þig ég mun alltaf elska mikið,
og ey hef ég þig svikið.
en ég ætla þetta enda,
og ástina mína senda.

á þessa síðu,
og í þessari fallegu blíðu.
þá líður mér vel,
og vantar ekki meira kel ;) ]



[ Ég er ein heima
ég ligg uppi í sófa
og ég hugsa um þig.
Það er á svona stundum sem ég sakna þín.

Ég sakna þess að hafa þig nálægt mér,
ég sakna þess hvernig þú brostir,
ég sakna þess hvernig þú horfðir á mig,
ég sakna snertingar þinnar
ég sakna augna þinna
ég sakna þessa að vera með þér á kvöldin
ég sakna hlátursins.

Ég vildi óska að þú værir hjá mér,
ég vildi óska að allt væri eins og áður.
Ég vildi óska að þetta hefði ekki gerst
og ég vildi óska að þú værir ekki svo langt í burtu frá mér...
Ég vildi að ég gæti horft í augu þín...
Þó það væri í síðasta skiptið. ]



[ Hve þungt mitt hjarta að kveldi leitar út,
seiðar ströndin huga úr blárri fjarlægð.
Þar lófa legg við löð,í von um fund,
sem segir margt ef rétta orkan liggur.
Að hvar er hver og hversu hér,
haf og land muni verða manni tryggur.

En leit frá þér að liðnu heitu sumri,
er gára volg við fætur þínar söng.
Og bláminn var og hét í þínu hjarta,
sem nær og fjær allt á einum stað.
Þú trúðir ekki spóahóp í fjöru,
sem tvísteig þar og harmaljóðin kvað.

það staðnar á fjöllum í þessum kyrra firði,
á hvolfi í töfrageislum lágrar sólar.
Ó,ég vildi að lófi minn að vængjum yrði,
á þessari döpru stund og sólarþurrðar.
Ég hópnum fylgdi til nýrrar dagsins skímu,
sem lítill fugl með hlökkun eitt til burðar.

Þú skynjar skýjafarg á fjallsins toppi eins og mara,
en ofar henni fagran bláan himinn.
Og við ystu rönd við sólargeisla flóði,
þú eltir sumar í kringum sjálfan sig.
Það er ekkert betra í svörtu myrkri,
en að eiga í huga birtu og draum um þig. ]



[ Uppruni okkar er þjóðarinn sómi
Þetta mætti líkja við fallegu blómi
sem vex og dafnar, opnar krónur sínar
og að berja augum náttúrunnar 
verkar þannig að hjarta okkar hlýnar
Best er að haga seglum eftir vindi 
rétt eins og halda á Olympíu kyndli
Það er synd að hætta hálfkláruðu verki
og hætta hreinsa illgresi 
í fallegu lerki
Vekjum hug og hjörtu í kringum okkur
til umhugsunar, þótt unglingurinn rokkar
Stokkum upp spilin og leggjum út slag
setjum á fóninn eitthvað fallegt lag ]



[ Línurnar á blaðinu þýða ekkert,
ljósið sem býr til þessar hugmyndir er orðið dökkt
bráðum gefst ég upp að finna réttu leiðina sem mun taka mig burt.
Hægri hliðin á flugvélinni er tilbúin í brotlendingu og
ég veit ekki hvenær dökka ljósið mun koma aftur, 
það virðist hverfa í hvert skipti sem þú leyfir mér að opna augun.

Veggirnir féllu niður,
allt fullt af engu gerði andlit þitt ómögulegt að sjá.
Það er oft tímar sem ég missi kjarkinn
að reyna að tjá þessar asnalegu tilfinningar
og í alltof langan tíma hef ég verið að búa til ónefnd skjöl
þau hafa verið vistuð en ekki nefnd, ást tilheyrir ekki lýsingunni. ]



[ Fálki flýgur yfir berg,
eltir unga sína.
Í snjófönninni liggja þeir,
og aldrei munu fljúga meir,
Blóðugir eftir kúlna hríðina. ]



[ Snædrottning kemur dansandi,
eins og ballettmær.
Kuldaboli ræðst á lítil börn
og hlær og hlær.
Snjókarl kemur gangandi,
með gulrót á nefinu.
Förum í snjógalla!
Og gerum engla í fönninni,
Því það er gaman að lifa,
sama hversu blæs á önninni. ]



[ En það er ekki 
ég, því ég er
annar.
    Því miður ]



[ Þú sækir mig heim í draumum
og ég öskra á þig að hætta
þó svo ég viti 
að án heimsókna þinna 
væri minnið ekki svona gott-
væri tilfinningin ekki svona sterk
því eins sárt og það er 
að sakna
vil ég aldrei hætta því ]



[ Ég dansa til að gleðjast yfir
deginum í dag
Á meðan ég hef gaman og lifi
syng ég skemmtilegt lag

Ég lifi til lifa, og njóta í senn
syng og spila, lofa guðs nafn
Þó svo mótbárur lífsins vaka enn
bæti ég gleðistrengjum inní mitt safn

Úr hljóðum sálarkytrum mínum 
kalla ég hátt
Mig langar til að njóta dagsins
vera með guði í sátt

Nálgast óðum úr austan átt
hafgolan og hlýr andvari
Ég segi við brimið og segi dátt
með guði og mönnum ég lifi í sátt
Það segi ég hátt, til að finna mátt
Selurinn í fjörunni er kafari ]



[ Það var um nótt, ég lá í laut við lygna tjörn,
og horfði upp í hvolfþak veraldar. 
Tunglið óð í silfurskýjum, net úr svölum loga,
geislandi þráðum, fínni en silki.
Ólýsanleg þrá heltók mig.........
Dulin..kvalin þrá eftir sjörnubirtu,
fegurð sem vekur ólýsanlegan fögnuð. 
- Dásemdir alheimsins. -
Slæðuþoka á siglingu sinni, útí fjarskann, 
hvislandi sín hátignarlegu leyndarmál   að þeim, 
sem sigla á hafi geimsins.
Straumrás æðri vitundar,full af kærleik
hvislaði mjúkri stjörnubirtu í hjarta mitt.
Ég heyrði dulda músik stjarnanna.
Þá nótt, sem töfrasnerting, rak burt þoku sálar minnar
Sem undarlegt laðandi ljós, og dýrlegir litir.
Það hrærði sál mína og hinn kosmíski einmanaleiki.
- Hvarf inn í ljósið. - ]



[ Ég vakna upp, til að lýta glaðan dag
reyni að hressa lyndið
Syng og æfi, eitthvað fallegt lag
og hlægja af þér, 
þú segir svo margt fyndið

Að taka öllu með lyndinu einu
og halda jafnaðarró
fyrir þér held ég engu leynu
af þér fæ ég aldrei nóg

Mundu að dagurinn í dag er gjöf
frá guði skapara himins og jarðar
þótt ég fari á ystu nöf
margir dýrka aðra guði
þeir fara á fund Njarðar. ]



[ ef þú værir ástin mín,
þá væriru svo fín,
að ég klæddi þig í marga liti,
svo af þér læki sviti.

Blár væri fyrir ást,
gulur fyrir það sem ekki þarf við að fást,
grænn fyrir það góða,
svartur ef ég þekkti þig sem sóða,
rauður fyrir hjartað,
bleikur svo ég gæti í þig nartað.

Þetta eru litirnir sem ég vil við þér líkja,
og vil ekki þig svíkja,
kannski eru þetta ekki svo fallegir litir,
en mér það þykir.
svo hættu að kvarta,
ég fer bara í þig að narta.

litirnir gera mér gott,
og láta mér líða flott.
en ég meina,
ég er ekki með teina,
þess vegna þú getur mig kysst,
og mig frysst.
og það núna,
áður en ég hitti frúna.

þetta verðuð hinn innsti endi,
svo ég þér þetta sendi,
á blaði,
og ég vona að þú því raði´r. ;) ]



[ ég vil alltaf vera númer eitt,
því annars sökkar það feitt.
þetta er kannski eikkað hip hop,
svo ég segji stop.

þetta á nefnilega að vera æði,
en ekkert brjálæði.
svo þú þarft við þetta að ráða,
áður en þú byrjar að fáða.

svo það er betra að hætta núna,
áður en þú ferð að taka kúna,
aftan frá,
þá kannski ég hætti að spá.

í þér sem manni mínum,
svo ég spái í vinu þínum.
það er þér að kenna,
svo ég fer bara til svenna.

það er kannski ekkert betra,
svo kannski áður en það fer að vetra.
þá ætla ég að eiga mér ást,
og þú þarft ekki við hana að fást.

´því þetta er líf mitt,
og ekki þitt.
það verðuru að skilja,
eða þarf ég að uppþylja?

ég hélt nú ekki,
ég þig nú þekki.
en áður en ég þig svekki,
og áður en lífið fer í kekki.

þá þarf ég þér að segja mikið,
því ég hef þig svikið.
þú verður þig við það að sætta.
og bara að hætta. ]



[ Lítil stelpa biður um frið
lítil stelpa með stríð sér við hlið
hve illa má lítilli stelpu líða 
þegar hún þarf eftir frið að bíða.

Á öðrum stað á hnettinum 
kvartar fólk yfir heimiliskettinum
hve heppin þau eru þau ekki sjá
að hús þau eiga og mat þau fá.

En þetta litla stelpan skilur
um það hún hugsar er hún brauðið mylur
að hún vildi á litlu landi eiga hús
og kúra þar eins og lítil mús

Á því landi er ekkert stríð og engin ömurleg stórskotahríð
bara hún fjölskyldan og friðurinn
og fallegir sjávarniðurinn. ]



[ Þegar úti allt er kalt og grátt
þá eitt orð þú segir svo ósköp smátt
þá inní mér ég finn fyrir il 
takk fyrir að vera til.

Áhyggjulaus ég alltaf var
en þegar ég sá þig standa þar
þá fyrir víst vissi ég það fyrst
að ég gæfi allt til að geta þig kysst

Minni eini draumaprins þú ert
og þú einn þetta getur mér gert
en það sem ég er að meina
er að þú ert ástin mín eina. ]



[ lítil stelpa stendur við hlið,
og hlustar á fallegan sjávar klið.
henni dreymir um eitthvað nýtt,
og hlýtt,

Litla stelpan hugsaði um það sem hinum megin var,
og fékk samt aldrei svar.
hún bað ekki um mikið,
en fékk ekkert fyrir vikið.

greyið litla,
það fór einhver í henni að fitla.
eitthvað sem hún vildi ekki,
ég hana nú þekki.

en litla steplan sæta,
reyndi sér að uppbæta.
en kannski var þetta allt búið,
og ekki frá því flúið.

en kannski var lífið ekki á enda,
og vildi kannski lenda,
í hjörtum okkar,
og hennar ljósu lokkar.

munu kannski aftur skína,
þá mun aftur hlína,
í hjarta hennar á ný,
og áður en það fer í frí.

núna er allt orðið hljótt,
og nú get ég þig sótt.
hinum megin við sæinn,
eða bíðuru hinum megin við bæinn.

núna þarf ég svar,
því ég hef lítið mar.´
á sálinni minni,
og það lifir á þinni.

núna er verið að spila lagið mitt,
og það er líka þitt,
við áttum það saman,
og enda var þá gaman.

litla stúlkan þetta ekki skilur,
því hennar bylur,
á hjarta,
það er verið í það að narta.

hún ekki alveg kveikir,
heldur mér feykir.
langt í burtu,
svo ég fer bara í sturtu.

þríf af mér þetta vonda dæmi,
eins og góðum manni sæmi.
en kannski það ekki virki.
því hann var ljótur tyrki.
 
þetta eru ekki fordómar,
kannski þetta þannig hljómar.
en það á ekki það að gera.
því þetta hefur sitthvað að bera.

littla stúlkan varð glöð,
og byrjaði að lesa skemmtileg blöð.
um ást og yndi,
og vonaði að lífið myndi.

kannski enda betur,
heldur en í fyrra vetur.
það er alveg satt,
því þetta liggur alveg flatt.

kannski littla stúlkan flytji bara í bæinn,
eða rétt niðri við sæinn,
það er þetta bláa,
og hitt er þetta háa. ]



[ í framtíð minni,
henni vona ég að ég sinni.
ég vil vona,
að allt fari svona.

ég vil eignast mann góðann,
og alls ekki of hljóðann.
ég vil eignast börn góð,
og ekki er verra ef þau eru fróð.
ég vil kannski líka bara eiga ást,
svo ég hafi eitt og annað að við kljást.

en ef þetta rætist ekki,
þá fólk ég þekki.
sem ég kalla vini mína,
og það þarf ég ekki að sína.

ég þarf líka bara knús,
því ég er lítil mús.
sem vill væntumþykju þína,
og ég vona að þú viljir mína.

allt þetta skiptir mig mikklu máli,
svo heyrðu sáli,
ég er hætt að mæta,
því ekki lengur þarf mig að kæta.

því ég lifi í vonininni minni,
og þú lifir kannski í þinni,
þá kannski hittumst við á enda okkar seinna,
þegar allt verður beinna.

kannski eigum við ekki að hittast strax,
svo ég hætti við að senda þér fax.
ég ætla bara að láta þetta gerast,
og láta ekkert berast.

en vil lofum bara hvort öðru,
um fallega blöðru,
fulla af ástinni okkar,
og okkar ljósu lokkar.

svífa sem band,
inní annað land,
land lífs og dauða,
þú þarft ekki að skilja við kauða.

við getum haft þetta allt í leyni
því núna hef ég breytt sveini,
hreinum í eitthvað ljótt,
allt gerist þetta svo fljótt.

en uss ég má ekki tala svona,
og því ætla ég að vona,
að síðan byrti þetta,
en bara fyrir mig svo ég þurfi ekki ljóðið mitt að fetta ;) ]



[ Orð.
Stundum renna þau úr munninum og hafa sjálfstæðan vilja.
Orð.
Skapa mann að persónu, ímynd sem fólk skilgreinir.
Orð.
Særa mann og gleðja, hvern einasta dag.
Orð. Orð. Orð. ORÐ!!!

Helvítis orð. ]



[ er eins og hafið
veit ekki alveg hvort ég á að öskra
falla að 
eða vera svona gjörsamlega kyrr
-kyrr eins og hafið ]



[ maður byrjar ungur og saklaus,
með lítinn haus.
littlar lappir líka,
svo ég þarf ekki við þér að líkja.

svo kemur fyrsta ástin stóra,
sú unga flóra. 
gerði manni svo gott,
og lét manni líða flott.

svo koma unglingsárin,
og bæta í litlu sárin.
þá kemur ástin eina,
og situr á bak við steina.

svo kemur þetta nýja,
og þetta hlýja.
sem gerir allt svo skrítið,
og lífið hættir að vera lítið.

rigningin fellur hratt,
og lífið verður matt.
margt gerist,
og þótt lífið hlerist.

á milli staða,
og á milli stórra blaða.
þá er lífið alltaf á hreyfingu í senn,
eins og allir þessir menn.

þetta ljóð´á að þýða mikið,
og fyrir vikið.
þýðir það ekki neitt,
og er það líka soldið beitt.

kemur beint úr þessu litla hjarta.
sem er búið að lítið narta.
en samt alveg nógu mikið.
því engann hef ég svikið ]



[ Þetta ljóð ætla ég að reyna að nota,
Sem töfra sprota.
Ég gegnum lífið mitt,
Og þú getur fengið að nota til að komast í gegnum þitt.

Ég vil byrja á ástinni minni,
Og líka kannski þinni.
Eigum við ekki að hittast aftur,
Þessi ástar kraftur.

Ég vil þér fá að sofa,
Því var ég búin þér að lofa.
Eigum við að hafa gaman,
Og lofa að vera alltaf saman.

Næstu ósk vil ég nota fyrir vini,
Og þeirra syni.
Og þeirra dætur kannski líka,
Þær má ekki svíkja.

Ég vil hitta þessa gömlu vini núna,
Og ekkert röfl um helvítis kúna.
Vinir mínir voru góðir á meðan á vináttunni stóð,
Og hún upp hlóð.

Minningum úr þeirra æsku,
Og þeirra þagmælsku.
Lífið vil ég endurvekja,
Og vera smá frekja.

Og fá að sjá allt aftur á ný,
Og þá ég frá lífinu flý.
Þá mun ég kannski haldast á sama stað,
Og skrifa allt þetta á blað.

Næstu ósk vil ég nota til að hitta gamla ættingja mína,
Og vona að ég sjái líka þína.
Ég vil hitta þá á himinum bláa.
Þessum ógnarlega og háa.

Ég vil njóta þeirra lífsins með líka,
Áður en ég byrja að fríka.
Lífið hefði aldrei orðið svona án þeirra svo,
Það þarf alltaf tvo.

Næsta ósk á að fara í ástina mína einu,
Þessari fallegu og hreinu.
Er ég kannski að nota sömu óskina aftur og eyða henni í þig,
Myndir þú gera það fyrir mig?

Ég þarf að fá svar,
Annars skiluru eftir mar,
En annars er þetta bara draumur,
Og lítill saumur.

Sem mig langar að setja saman aftur,
Og ógnarlegur krafur,
Gerir það að verkum,
Að ég stend í kverkum.

Einum og sér,
Að þér.
Langar að endurvekja þetta,
Því þetta er skvetta.

Af ástinni minni,
Og örlítið af þinni.
Næsta ósk á að fara í það sem mér þykir vænt um í dag,
Og það er þitt fag.

Að mér að segja.
Og láta mig þegja.
En halt þú bara áfram að tala,
Og hættu síðan að gala.

Því ég er orðin þreytt,
Og svolítið sveitt.
En ég vil ekki eyða óskum,
Svo er þetta ekki frá ljóskum.

Þetta vil ég fyrir þig spila sem lag,
Og það í dag.
Því mig langar þér að syna,
Ástina mína.

Hún kemur kannski ekki vel út,
Svo þú setur upp stút.
Eg þig kyssi,
Ég þig missi.

En ekki á gólfið, Heldur inní hjartað.
Sem er lítið nartað.
Sem er gott,
Og ansi flott.

Fyrir þá sem hafa elskað áður og hina líka,
Og láta það yfir ríkja.
Að ástin er ekki það eina sem til er,
Svo ég fer.

Langt í burtu,
Lengra en að fara í sturtu ,
Svo ég segji pass,
Þá lít ég út eins og skass.

Mig langar ekki að enda þetta svona.
Svo ég ætla að vona.
Að lífið fari betur,
Heldur en í fyrra vetur.

En núna er ég farin,
Og eftir ert þú barin.
Það er líka eins gott,
Þú sagðir að ég væri flott. ]



[ ég er af þér hrifin, 
og sundur rifin.
af ást,
sem þarf við að kljást.

því þú ert það ekki að skilja,
og ég þarf að uppþylja.
að ég vil þig,
og ég veit að þú villt mig.

mér var það sagt,
og í mig hragt.
að ástin er það eina sanna,
og ey þarf það að kanna.

ég vil þig kyssa,
og í þig missa.
þessa stóru ást mína,
viltu sína mér þér þína.

ef þú villt það ekki,
þá þig ég þekki.
ég veit að þú ert doldið fyrir mér hot,
og það er bara gott.

því þá erum við á sama róli,
svo ég ekki áfram spóli.
þá get ég alveg stoppað,
og yfir það hoppað.

ég vil alla ást mína þér gefa,
og villtu af henni þefa?
ég setti á hana góða lykt,
og ógnarlega þykkt.

af ást og yndi,
og ég vona að þú í ást syndi.
ég hef ekki mörgu að tapa,
svo ég bara hrapa.

upp og niður,
og svo kemur þessi kliður.
sem á milli okkar er,
og aldrei fer.

hann er þessi endalausi líka,
og áður en þú ferð að fríka.
þá þarf ég þér að segja,
að aldrei þegja.

við erum sama típan,
og ég þarf ey að klípan.
því hann er það eina rétta,
og ey þarf ástina mína að slétta.

þú getur ekki tekið´hana í burtu í dag,
og þá ég bara syng lag.
um þig og þína,
og líka mína.

en æji þetta verð ég að enda.
og þér að senda.
því þú býrð lengst út í móa,
og ég þarf á þig að hóa.

æji ekki fara,
og plís viltu mér svara.
ef ég fæ ekki svar innan tíðar,
þá fer ég upp í hlíðar.

og bíð þar bara,
og bíð eftir að þú mér villt svara.
en kannski þú viljir það ekki,
og þá þú mig svekki´r. ]



[ í morgun sárið kúrir þú þig
við brjóst mitt bert.
Strýkur fingrum gegnum hár mitt 
hvíslar í eyra mitt " mamma..mamma."
Og hvernig er hægt annað en að 
fagna því að enn einn dag
fæ ég að elska þig af öllu mínu hjarta. ]



[ Óæskilegum hugsunum
reyni ég að sökkva
í rykið
sem ég strýk af borðum
með tusku og ajax express.
Viðra þær með hreinum þvotti
í hægri golunni.
Og jarðset
með haustlaukunum
í raka moldina. ]



[ Aldin hetja höfuð ber
hátt með raun og sanni
Ég vona að jafn vel takist mér
að verða að gömlum manni ]



[ Lítla hnátan með ljósa hárið
Lýsir um grámann
Það er svo gott að elska svo heitt
Einhvern sem á mann

Augun svo djúp og botnlaust blá,
brosið svo skært
Ljúft er að leika við börnin smá,
það hef ég lært ]



[ Með áttavilltan áttavita sálarinnar
finn ég skjól undir götuvita í myrkrinu
frá myrkrinu
Líkt og skip sem fær skjól í vari
með leiðsögn frá sjálfsöruggum vita
frá skerjunum
Úfin þokan mjakar sér leið um myrkrið
og sviptir hulunni af eigin andliti í ljósinu
frá götuvitanum
Stingandi regndroparnir falla ekki af himninum
heldur hanga í þokunni í leit að frelsi
frá þokunni
Sæt lyktin af myrkrinu og þokunni og regninu
sníkir sér far með golunni
frá götunni
Þolinmóð golan ýtir öllu blíðlega á undan sér
og ég vona að hún nái að grípa sálina
frá mér
Eina hljóðið sem berst úr myrkrinu
er yfirþyrmandi ýlfrið sem kemur að innan
frá mér
Þegar ég yfirgef skjól götuvitans vona ég
að þú hafir orðið þar eftir í eilífu skjóli
frá mér ]



[ Í beljandi hvirfilbylnum
greini ég ekki
eigin röddu ]



[ Í Hó´se Ming
leika börnin sér 
meðan mamma sendir 
mynd af sér
Til lengra í burtu
en Fjarstakistan
alveg þar sem ísinn er
býr hann nýi pabbi minn

Í Hó´se Ming
gráta börnin mín
því ein í burtu
hún mamma fer
Því lengst út í hafi
á Ísalandi
hann hvíti pabbi 
vill ekki
fá börnin sín

Í Hó´se Ming borg
eru börnin ber
og bíða enn 
að elsku mamma
sæki sig ]



[ ég bið um frið,
og vona að ég geti aftur legið þér við hlið.
ég bið um eitthvað gott,
og það þarf alls ekki að vera flott.

ég bið um líf,
og svo ég svíf.
langt í burtu frá öllu saman,
kannski þá verði gaman.

en ég meina líka að það þarf ekkert að vera betra þar,
og ég skil kannski eftir far,
í þessu littla landi mínu,
en bráðum kem ég og verð í þínu.

ég vona að þú viljir fá mig,
því mig langar að sjá þig.
en þú ert það eina sanna.
og ástina mína þarf ey að kanna. ]



[ ég á mér lítinn draum,
og það þarf lítinn saum.
til að festa allt það saman,
að aftan og að framan.

draumur minn er um lítin dreng,
og ég í honum heng,
daginn inn og daginn út.
og set upp stút.

til að hann að kyssa,
og láta hann mig missa.
inní sitt hjarta,
þetta littla og svarta.

þessi litli draumur minn,
þarf að hætta um sinn.
því þú hefur mig hætt við,
og ég sem um frið.

friðurinn helst ekki lengi,
svo ég upp hengi.
myndir af fallegum munum,
og ástar drunum.

sem ég setti á mynd,
af lítilli kind.
sem lýsir alveg hvernig mér líður,
og hvernig mér í litla sárið svíður. ]



[ Með æsku
í augum
votar varir 
brosa

Tælandi dreymir
kvöldið

Í kvöld
mun hún finna
riddarann sinn
á rauða bílnum

Með riddaranum 
á rauða bílnum
keyrði um
á allt að
ljóssins hraða

En ævintýrið
með riddaranum
á rauða bílnum
endaði

Á litlum 
götuvita

Svo með óttan
í augunum
þurrar skelfdar
varir brosa
fram í rauðan
dauðan ]



[ Borgarbarn
blásvart
á að líta
gleymt í
dagsins amstri
eitt það
situr
í skugga skoti
grætur bara
og bíður
að senn komi
nóttin
með sinn hlýja
heim ]



[ Ég læt hugan reika
til fjarlægra geima
og stroka út fortíð
dauðans nið
Ég ræki minn boðskap
og hugga mig við
þína návist og auðmjúka dýrð

Nú veit ég ei gjörla
hvort framtíðin hlær
Fer ég á honum Sörla
og brokk' honum niðrí bæ

Ég sæki minn poka
og honum ég loka
Hef hugsað mér að 
raka inn peninga
Ég beiti seglum þöndum 
og hnýti mínum böndum
við vindnum og golunnar frið

Ég tek mig taki
að í fingrunum braki
og huga að lokuðum gleðinnar dyr
Ég strík mínum skjöldum
eins og við sömdum
og þú veist að ég gaf þér grið.

Nú hugsa allir um sitt eigið skinn
Teljum það á hendinni, fingurnir fimm

Þú skalt ei bogna
þótt börnin ei sofna
Þau tala sitt fallega barnamál
Við styðjum við bakið 
það er úr huganum rakið
Af neista verður gneistandi bál. ]



[ ég bað til guðs
um betri tíð
með blóm í haga

ég bað til guðs
um frið og ró
og frjálsan aga

ég bað til guðs 
um gilda vasa 
og góða daga

ég bað til guðs
að lækna sár
og svanga maga

ég bað til guðs
og svarið var
"það er enginn notandi
með þetta símanúmer" ]



[ mig langar 
að troða allri sorginni
sem þú hefur valdið mér
í svartan pott

mig langar 
að blanda síðan samanvið
tárunum sem ég felldi
útaf þér

mig langar
að æla í pottinn
öllum áhyggjunum
sem þú ollir 

mig langar 
að bragðbæta grautinn
með brotum úr því hjarta
sem þú splundraðir

mig langar 
að neyða þetta oní þig  
hvern einasta dropa
með bros á vör

mig langar
að líta í augun á þér
og spyrja þig pent
hvernig þetta hafi bragðast ]



[ á bleikum skýjum
svíf ég
í blautum draumi
flýt ég
í köldum raunveruleika
vakna ég ]



[ lostinn var til staðar
löngunin líka
stemmningin einnig
og ég var þar

en það vantaði þig ]



[ ljómandi af ánægju
laumaði hún kossi
á kinn mína
og þakkaði fyrir nóttina

lamaður af ótta
laumaði ég mér út
um bakdyrnar
og reyndi að rifja upp nóttina ]



[ svo sæt
rétt á undan
svo æsandi 
rétt á meðan
svo fullkomin
rétt á eftir ]



[ með ryðfrítt hjarta
og sjálfsplittandi sál
tekst ég á við glænýjan dag
með silfurbros á vör ]



[ sökum ótímabærs sáðláts
létu milljónir lífið
og enduðu í lakinu

tveggja er enn saknað ]



[ ég tek lítil skref,
því ég hef,
enga ástæðu til að gera eitthvað annað,
nema ég sé að labba á eitthvað ókannað.

þá vil ég ekki fram hjá þér ganga,
og hjá þér vil ég hanga.
því ég hef stóra ástæðu,
já bara hlæðu.

þú ert það eina sem ég lifi fyrir núna,
nema ég lifi fyrir kúna,
sem ég geri nú ekki,
ég vil ekki að ég svekki.

elskan, þetta er allt að koma eða ég ætla það að vona,
að allt fara svona.
að við byrjum saman,
og þá verður sko gaman.

en ef þú vilt ekkert frá mér,
þá skal ég samt alveg´gefa þér.
en þú verður mér að lofa,
að hjá mér sofa.

því ekki ég lengur bíð,
og ekki lengur lífið líð.
því að ég hef margt að gera við tímann,
allavega annað en að tala í símann.

oki ég er hætt,
og við það get ég mig sætt.
jæja þú villt mig ekki,
ég vil ekki að þú mig ]



[ mig langar til að dansa
dansa um í snjónum
dansa um á hvítri breiðunni
dansa ein í kyrrðinni
heyra brakið undir fótum mér
sjá fótsporin myndast

þá skiptir ekkert máli lengur

nema snjórinn og ég ]



[ lítil tunga og litlar varir
sjúga lítinn þumal
heiðblá augu og hrafnsvart hár
rjóðar kinnar og mjúkur vangi

lítill geyspi og lítil augu lokast
þú sefur

litli engill ]



[ þú strýkur vanga minn
fitlar við hár mitt
og horfir í augu mín

þú tekur um hönd mína
kyssir mig brosandi á kinnina
og heldur mér fast

ekki sleppa

ekki vakna ]



[ ég læt höfuðið hvíla á höndunum
það er blek á fingugómunum
og neglurnar eru stutt klipptar

ég sný upp á hárlokk og stari á töfluna

cos(x)= . . .

littlir bréfmiðar ganga
stelpurnar hvísla
strákarnir tala í lágum hljóðum

sin(x)= . . .

ég bít í vörina og stari á töfluna

bjallan hringir og það ískrar í stólunum
kennarinn reynir að yfirgnæfa kliðinn
ég læt höfuðið hvíla á höndunum og stari út í tómið ]



[ Innri rödd mín segir snjallt
Taktu í móti sérhverjum vanda
Ytri aðstæður segja kalt
Þú getur aðeins súrefni andað

Fjallið fagra og hlíðarnar bröttu
þeim þeytist ég niður kaldur
Ég fer uppá hæsta tind 
uppá silluna svörtu
Hver verður minn örlagavaldur

Á trjágreinum þröstur syngur lag
hann leikur sér með ungunum
Hann ávallt lítur bjartan dag
byrjar snemma á morgnunum

Himinn heiðblár fagur er
Ég lít út í blákaldan himingeiminn
Í kjallaranum fel ég mig í sýruker
þar hýsist ég, kaldur og gleyminn. 

Spádómstíðindi huldukvenna
þær leggja út spilið og lesa í því
Þær fá ærlega á örlögunum að kenna
kannski þú fáir sumarleyfis frí ]



[ Veturkonungur er kominn og heilsar
útigangsmönnunum
Þeir frjósa í hel, en guð þá frelsar
þá frá drykkjukönnunum

Þeir hafast af í snjó og kulda
drekka á stút sinn góða drykk
Stundum í vímu þeir vitleysu muldra
heila flösku þeir drekka í rykk

Kalinn og svangur, biður um skjól
auralaus eins og fjaðralaus svanur
Kannski þeir finni sitt fagra ból
enginn þeirra er kuldanum vanur. 

Stríð og friður skiptast á
vopnin eru á hendi
Castro á Kúbu með eigin augu sá
guð hann frá himninum sendi ]



[ Sagan endurtekur sig
enn og aftur hvernig lífið fer
Ég ætla raunverulega að standa mig
og þramma eins og í hermaður
í heilögum stríðs her

Trúin á lífið og framtíðina
það er hugsjón og frami í öllu
Hvað gerist með eilífðina
Ég ætla mér að styðja mína stöllu

Frami og frægð er eins og gamalt vín
það er sætt og fínt á bragðið
Ég ætla mér að tína berin fín´
Ætli íkornarnir hafi það nagið

Stundin er mikilvæg milli okkar
við erum eins og nýslegið par
Ég hef séð þær nokkrar, 
á hestinum brokkar
Í stjörnunum er okkar svar

Erfið ákvörðun og dýrmætur hringur
ég gef þér mitt hjarta og sál
Innri sál mín fallegt lag syngur
það neistar hið innra
þar er mikið bál. ]



[ Regnið bylur á glerinu
og ég krýp í gluggakistunni.
Ég legg ennið við kalda rúðuna
og hugsa um hlýjuna í faðmi þínum. ]



[ Ástin kviknaði í augunum og flæddi inn í höfuðið

hún streymdi niður handleggina og út í fingurgómana

hún fossaði inn í magann og myndaði þar hringiðu í hvert skipti sem augu okkar mættust á göngunum eða á leið að kennaraborðinu

hún barst með heitu blóðinu út í fæturnar sem vildu skyndilega valhoppa þegar enginn fylgdist með

hún fyllti varirnar lífi og vakti þar bros, jafnvel þó til þess væri ekki annað tilefni en æskan og ástin

hún seytlaði inn í hjartað og kveikti þar lítinn loga sem hlaut að magnast eða slokkna og senda stígandi reykjarslæðu til himins. ]



[ Fákurinn étur upp malbikið
eins og búlimíusjúklingur

Ælir því jafn óðum

Vetrarmyrkrið grúfir
Vindurinn öskrar 
Regnið lemur rúðuna

Áfangastaðurinn er alltaf sá sami
Þessi staður dauðans, þar sem þróttur 
minn fjarar út

Þar sem sálin er markvisst undin og
vökvanum tappað á flöskur

sem svo eru tæmdar í klósettvaskinn ]



[ Gefðu þér leyfi  að lifa
lifandi,
núna
sjá

Það er betra 
gerðu það 
núna
upplifðu
leiðina frá.

Á meðan er gott að skrifa
skapa eitthvað á blað
meira,
meira
meira.
Vera á leiðinni að. ]



[ því er ég ein í þessum stóra heimi
aðeins peð í tafli alheimsins
eingin tilgangur
líð áfram l´kt og dáleidd
gegnum gleði sorgir og harm
felli ekki tár brosi ekki 
skil ekkert eftir
og þegar ég dey man eingin eftir mér
verð bara enn einn líflus kross
í kirkjugaðinum 
með hinum hundruðum peða 
sem voru á undan mér ]



[ sveipir alls hins illa
fölsk bros
frosin tár
tilveran grá
hjartað kallt
sálin tóm
kveikji á kerti
ekkert ljós
bara mirkur
hjartað steinn
sálin svört
horfðu í augun
sjáðu þaug eru
tóm... ]



[ ég sit hér ein 
og horfi á 
fjarsjóð hjarta míns
sé allt svarthvítt
finnst eg vera að kafna
reyni að tala
ekkert heirist
sit alltaf ein
hugur minn leitar heim
eg var ein af þeim
sem ætluðu að sigra þennan heim
en nú sit eg bara ein ]



[ Stundarkorni síðar
er átti ég við þig tal
Fann ég til friðar
í ljósleitum hátíðarsal
 
Þú fékkst mig til að hugsa
hve dýrmætt það væri
Að hætta vera að því að slugsa
Hún sagði : Þú ert minn kæri

Þú skildir eftir op á sálu minni
þar sem vindar og lægðir lágu um
Þú sagðir mér að allt ég kynni
og að ég ætti mér stóran viskubrunn

Það var eins og við manninn mælt
er þú sagðir þessi orð
Þú hafði alla djöfla úr sálum minni kælt
Það var eins og að leggja spil á borð

Engu hafði ég að kvíða
fyrir ókomna framtíðina
Kannski ég forsíðu muni prýða
og ávarp þingmannsins hlýða
það sem Gunnar sagði um Hlíðina

Magnaður seiður örlaganorna
kom uppá pallborðið
Við því ætla ég að sporna
og ýrkja um það atómljóðið

Framtíðarhorfurnar eru góðar
ég sé það í spilunum
Eru örlaganornirnar orðnar óðar
hjá álaga miðlunum

Bjart er yfir þingmannsræðu
forseti alþingis hlustar á hans mál
Hann álýtur gagn af fuglahræðu
í garðinum þar sem ræktað er kál ]



[ eitthvað bír í mer
eitthvað stærra en ég
fékk mig til að hugsa
hvað get ég gefið af mer
get ekki lengur falið mig
gríman virkar ekki lengur
reyni að sja raunveruleikan
en á langt í land
mér langar að gera svo margt
 hef svo margt að segja
en mer hefur alltaf verið kennt að þegja
brosi og reyni mig að beigja
en langar að öskra og deyja
líf mitt líkt og stundar glas 
ekki korn eftir
og eingin tilgangur í að snúa við
langar þig að elska 
en það hræðir mig að hugsa um þig
því eg þekki ekki sjálfa mig ]



[ Með opin huga fyrir nýjum straumum
það gæti opinberast í næturdraumum
um nótt huldukona kemur og mælir
Þú allar ástmeyjar þínar fælir

Það er sannleikskorn í þessum orðum
jafnvel þegar forseti deilir fálkaorðum
Hann undirbýr daginn með göngutúr
og konan hans fer á megrunarkúr

Í firndinni höfðust við Víkingar
uppruni okkar er þaðan
Í þessu ljóði nota ég líkingar
Ég ætla að gera þjóðarleiðtogan glaðan

Með bros á vör, og jafnaðargeð
hann mælir við þjóð sína
Hinir frambjóðendurnir eru á tafli peð
Nú tekur hann flugið til Kína

Ég skil ykkur góðu Kínverjar
þið eruð auðmjúkir og góðir
Kannski ég fari einnig á fund Rómverja
Kardinálarnir eru fróðir ]



[ Til að finna traustið mitt, 
treysta skaltu þínu fyrst.
Innsæið og allt það hól,
engu skiptir sanna sól.

Heiðarleiki er allt sem þarf,
ekkert fela, ekkert hvarf.
Allar tölur á upp á borð,
upplýsingar og hvert orð.

Sumir vilja ala efann,
en kynda undir vafann.
Glymja hæst sem vaða grynnst,
um annarra afrek lítið finnst. ]



[ Kenndu mér að spinna ull
svo úr því verði peysa
Förum í námur og gröfum gull
fjármálin verðum að leysa

Förum til Tíbet og treystum á Guð
göngum á fjallatindinn
Að klýfa og streytast er mikið puð
Þar hýrist á klettasillu geitin. ]



[ Stend fyrir allra augum
brennandi

en einn sér

hinir stíga í öskuna
á meðan hann tekur flugið
með mér ]



[ Það lítill þröstur sagði mér,
ungur maður næstur fer,
annað hlutverk honum ætlað er
á æðri stað í heimi hér.

Með sálu hans mun ég brátt svífa
eigi ber þó neins að kvíða,
því skapari vor mun hans bíða
og kalli meistarans ber að hlíða.

Ég kváði og spurði hver það er 
sem kalli hans næstur hlíða ber?
Best er að vita eigi hver næstur fer
þá þrösturinn litli svaraði mér.

Og nú ert það þú sem ert allur!
Þó eigi lífsdaga saddur,
brátt varstu frá okkur kvaddur,
ég veit þó hvar þú ert staddur.

Sárt mun mér það svíða 
að þröstur varð með sál þína að svífa
bróður minn ljúfa, fagra, blíða.
Þú á betri stað munt okkar bíða.

Nú söknuð ber að og einsemd.
Ég bið þig þröstur með vinsemd,
að ástar kveðja verði honum send.
Kærleikur og gleði verður við Kristján kennd.

Þakka þér bróðir hin ljúfustu kynni.
Minning þín mun aldrei líða mér úr minni.
Sæl vorum við í návist þinni,
ég kveð þig í hinsta sinni.

Þröstur litli taktu við kveðju minni…. ]



[ Þú vitjaðir mín í draumi
tókst í hönd mína svo þétt
lést mig vita í laumi 
að það væri satt og rétt.

Ég hitti þig undir bjarginu
þú faðmaðir mig svo ljúft
ég kvaddi þig við hafið 
sem er svo breitt og djúpt.

Í svarnættinu þú lýstir
kærleikur var þín gjöf 
sorgin enn hún nýstir
ég stend við þína gröf.

Ef englar eru menn
þú ert nú einn af þeim
þú hefur fundið friðinn
loks þú ert kominn heim.

Í vitund minni í nótt 
þú lagðir hönd á hjarta mér 
við hittumst allt var hljótt
þú ert ennþá hér.

Brostið er mitt hjarta
því ég sé þig ekki meir
sál þín ljúfa bjarta
ég veit hún aldrei deyr.

Yfir mér þú vakir
þú vitjaðir mín í nótt
úr hjarta mér takir
allt sem ekki er rótt.

Þú opnað hefur gáttir 
úr hjartans fylgsnum streyma
sem aldrei grunaði að ég átti 
en þú veist hvað hefur að geyma.

Þú sagðir mér líka í nótt
hver veginn vísað hefur
þú þurftir að fara fljótt
til hans sem allt gefur.

Vært þú nú sefur
og svífur um alvalds heim
í örmum hans sem allt gefur 
hvílir og felur þeim.

Líf þitt og önd
samt þú vitjar mín
rétt í þann mund 
þú veist ég sakna þín. ]



[ hann vildi sjá,
og reyna að fá.
eitthvað nýtt í himinn geiminn,
svo hann læt konur fæða börn í heiminn.
óskin mín rættist enn og aftur, 
því minn ástar kraftur.
lét mig hugsa til baka,
og þá ég byrjaði að raka.
saman ástinni minni,
og gerði hana að þinni.
ég setti hana á bát,
með gát.
svo hún vaggaði ekki of mikið,
og hún þurkaði saman rikið.
af þessum fallegu munum,
sem varð að drunum.
ég reyndi þær að stoppa,
og byrjaði að hoppa.
ég reyndi eins og ég gat,
og ég sat,
og beið eftir ástinni til að koma til mín,
þá kannski kemst ég til þín.
guð gerði það að verkum,
og sá fyrir klerkum.
sem eru bara fyrir mér,
og fyrir þér.
því við tökum mikið pláss,
og liggjum í káss.
við viljum það gott hafa,
og drekka epla safa.
ég reyndi allt mitt besta,
og reyndi að festa.
ástina mína við hjarta þitt,
svo þú sért ávallt við mitt.
en ég meina,
ég vil þetta bara reyna.
svo ef þú villt ekki neitt,
þá hef ég bara þessu fleitt.
það er í fína lagi,
og tómur magi.
gerir allt svo gott,
og ég meina þú ert nú doldið hot.
leið og þú mig snertir,
þá þú mig hertir.
gerðir mig að betri sálu,
og ekki að einhverri gálu.
elskan, ég þig elska mikið,
og það fyrir vikið.
ekki fara í dag,
ekki fyrr en ástin er komin í lag.
ég elska þig meira en allt annað,
og þú munt aldrei geta það sannað.
því lífið mitt, er fyrir fram hannað. ]



[ Tilvera mín er sem biðukolla
á næðingssömum stað.
Hún reynir að berjast við vindinn
en til hvers er það?

Ég er lítið fræ á biðukollunni,
einn ókominn dag
mun vindurinn feykja mér burt.
Þá lendi ég á köldum steini
-visna og dey. ]



[ Heimur haturs fylltur
Kærleiks snauður spilltur.
Heimskir menn veröld vora byggja
Þeir bara sífellt þiggja
Allt frá öðrum taka 
Ekkert gefið til baka
Auðlindir, peningar, líf manna
Allir á þönum vegna sífelldra anna.
Sjálfselskir menn við völdin
Styrjaldir bætast á söguspjöldin
Þeim er sama um allt og alla
Nema sig og aðra ríka kalla.
Drepa , myrða hina
Þjáningunum aldrei linna
Sífellt stríð hvert hvarf friður?
Gefst enginn griður?

Enginn af sér elsku gefur
Gegnum lífið fjöldinn sefur
Við lifum í gervi heimi
gríðarstórum geimi
Tölvur taka yfir
Sjónvarp skipar fyrir
Vinna sofa borða
Þannig má líf margra orða
Mörg stríð háð
Líf út máð
Þeir stríðin heyja 
Svo sálir deyja
Börn drepinn hvern dag
Og við spyrjum hvenær kippist þetta í lag?

Margur lífi fyrir frægð fórnar
Sjónvarpstjarnan stjórnar
Útlit það eina sem menn í pæla
Stúlkur væla
Éta og æla
Svelta sig sem fangar
Sífellt svangar 
Í fegurð langar
Sár á hjarta
Vantar von um framtíð bjarta
Sjá bara það svarta
Mun þessi heimur lagast?
Eða mun það til heimsenda dragast?
Eflaust meðan heimska og hatur ríkir
Löndum stjórna Bush og hans líkir
Ef bara kærleikur réði
Veittist hvíld frá stressi og streði
Hvað er að þessum heimi? 
Hatur á sveimi 
Sálir sífellt þjást
Hvert hurfu kærleikur og ást? ]



[ lífið, þetta orð á ljóðið mitt að byrja,
og ekki um það spyrja.
lífið er það sem ég elska meira en allt,
og það þúsund fallt.
ég hef mínar fætur,
sem ég nota sem rætur.
til að tengja allt þetta góða saman,
þá verður kannski lífið gaman.
ég vil lífið mitt sé ekki eins og annars manns líf,
því ég í öðru lífi svíf.
ég vil samt líka alveg gráta,
og líf annars manns máta.
en það er kannski ekkert betra,
þá kannski við skiptum áður en það fer að vetra.
allt mig á lífir minnir,
og allt það aðhlinnir.
lífið er það eina góða sem til er,
og það aldrei fer.
nema þegar kannski einhver sem þú elskar mikið og það ekki lítið,
þá kannski breytist lífið og verður skrítið. 
en aldrei verður lífið verra,
og kæri herra.
ég elska þig mest af öllu,
eins og hljóðið í fallegri jóla bjöllu. ]



[ Upphafið
er

Myrkur-ljós, tóm-efni, kuldi-hiti, líf-dauði, fjölgun-rýrun, þróun-stöðnun, plöntur-dýr, hatur-ást, vonleysi-von

að
Endinum ]



[ Syngdu
þú hefur enga ástæðu til að þegja

Dansaðu
það dæmir þig engin

Elskaðu
Ástin er of dýrmæt til að sleppa

Bara ekki
brotna

breytast

þegja

minnka

hverfa

Þu vilt ekki verða sá sem þú varst ]



[ ketillinn blístrar
ég sit á eldhússtól með krosslagðar fætur og fletti Morgunblaðinu
vatnið rennur í taumum niður rúðuna
í fjarska hljóma kirkjuklukkur

bílarnir ösla um í slabbinu
ég vef að mér kápunni og kræki hjá stærstu pollunum
börn með foreldrum sínum horfa hugfangin í búðargluggana
dagurinn mjakast áfram, hægt og hægt, og að kvöldi er eins og helgin hafi bara verið draumur ]



[ máð kápa og snjáðar síður
viskan varir en tíminn líður
margir hafa hér huggun fundið
og vonir sínar við orðin bundið ]



[ Ég var að hugsa 
ég var að spá
að látta þig fara
já fara mér frá.

Hvað var ég að pæla
hvað var ég að spá
að látta þig fara
já fara mér frá. ]



[ Panflauta og hljómur fagur
ómar um hátiðarsal
Með þér þetta var dásamlegur dagur
njóta dagsins í ógleymanlegum dal

Laufin falla, og hitinn lækkar
Rómantískur vetrarbragur
snjórinn í hlíðunum stækkar og breikkar
Að njóta og sjá, hve himinninn er fagur ]



[ Sérðu stjörnuglitrin á himni fögrum
á himninum glampandi stjörnublik
Þegar við óskuðum okkur og sögðum
"Lokaðu augunum og ekkert hik". ]



[ Sérðu í gegnum mig?

Stundum finnst mér eins og ég eigi ekkert einkalíf, eins og ég gangi kviknakin um ganga skólans, stíga bæjarins og götur lífsins.

Saknarðu mín ekki?

Stundum finnst mér eins og öllum sé sama um mig, eins og ég sé ekkert í augum allra. Bara doppa í lífi hvers og eins.

Ertu þarna?

Stundum finnst mér eins og einhver sé þarna þegar enginn er. Eins og þegar ég faðma blákalt andrúmsloftið. Tala við vindinn. Horfi á vegginn.

Heyrirðu í mér?

Stundum finnst mér eins og enginn heyri ég mér, ekki einu sinni þegar ég kalla úr mér öll raddbönd. Ekki einu sinni þegar ég stend fyrir framan einhvern og öskra.

Ertu þreyttur á mér?

Stundum finnst mér ég þreyta manneskjur í kringum mig. Eins og ég sé pirrandi, leiðinleg og... þreytandi. Eins og ég geti ekki látið þær í friði, vilji ekki fara.

Hvað get ég gert?

Stundum finnst mér ég ekkert geta gert. Ekkert til að laga málin, ég stend bara þarna og stari á vegginn. Ég get ekki lagað það sem er búið og gert. ]



[ svefnin skríður bak við augun
og togar í augnalokin

höfuðið er þungt eins og blý
og þráir dúnmjúkan koddan
sem hvílir heima í rúminu mínu

ég vef þéttar að mér víðum frakkanum
og reyni að hugsa ekki um hlýjuna
í litla húsinu hinu megin við hafið ]



[ Tilveran er full af ófelldum tárum
líkaminn alsettur allskonar sárum.
Hugurinn geymir minningar
ógleymdar eldgamlar þjáningar.

Hver einasta einstaka hugsandi sál
er það stærsta, heitasta, brennandi bál
í sínum eina eigin heimi,
í þessum stóra alheims geymi.

Hvað ætli alla hina dreymi? ]



[ Ég
sé
upplifi
finn fiðring 
fiðrildi í maganum

Bros í bláu augunum 
hans
traust

Tár á vanga
stálma í brjóstum
finn til mín.
Mamma.

Nýr dagur
dóttir með stálma í brjóstum
finn til mín.
Amma ]



[ Hugsun mín er margþætt.
Eyrir hvergi
Flýgur milli athvarfa
nemur staðar eitt andartak
en flögrar svo um á ný,
gefur mér ekki tíma 
til að melta
það sem fyrir augu og eyru ber.
Stundum erum við ekki eitt
hugsun mín og ég.
Bara ég tóm 
og hún margþætt
flögrandi. ]



[ Nú, loks í sátt við sjálfa mig
eftir áralanga baráttu,
rann upp fyrir mér 
einn góðan veðurdag 
að við erum fólkið 
sem foreldrar okkar 
vöruðu okkur við...

1997 ]



[ Tunga þín er heit og rök.
Í tryllingslegri nautn 
og algeru algleymi
læt ég undan öllum hömlum, 
og eins og brimið sem brotnar á ströndinni tvístrast ég yfir þig 
og á ekki afturkvæmt.

1997 ]



[ Í völundarhúsi hugans,
þar sem ranghalarnir eru óteljandi í margbreytileik sínum,
er ég fangi.

1994 ]



[ Vindurinn hvín
snjórinn þyrlast
í kringum mig
ég geng
geng lengi
í mörg, mörg ár.
Þar til að lokum
ég þyrlast upp
í kringum þig
eins og snjórinn 
þyrlaðist í kringum mig
forðum.

1987 ]



[ Einlítil ósk og þú ert farin
ílla skreitt hjarta og sáln marin

einlitil ósk og allt er orðið gott 
tárin þurr og allt eitthvað svo flott

einlitil ósk og prinsinn er mættur 
liftir mér upp og allur verkur er hættur

einlítil ósk og ég fullkomna fölskylduá
hvað ætlar þú væni minn að gera þá ]



[ kliðurinn í kringum mig sem hverfur þegar ég horfi á hvítan snjóinn sem liggur svo óhreyfanlegur og fallegur allt fyrir utan þennan stað þar sem klingir í bjórglösum og reykurinn fer í augun á manni svo mann svíður
og svo kemur svarti kötturinn og kveikir á kerti
(svona til að fá rómantíska stemningu í skammdeginu)
og allt verður eins og það var
kliðurinn tekur við og snjórinn er allt í einu orðin skítugur og kraminn undir fótum gangandi fólks sem hefur ekki hugmynd um hvert það er að fara þó það viti hver áfangastaðurinn er

og ég horfi á það 
og velti því fyrir mér hvort ég verði nokkurn tímann þeirrar gæfu aðnjótandi
	
að vita hvert ég er að fara ]



[ Inni í húsinu
Kvelst ég af útþrá
Veturinn er kominn.

Fyrir utan heimilið
kvelst ég af heimþrá
Dagsins önn er hafin.

Hvar sem ég er
fylgir mér óvissan
kvöldið er komið.

Í rúminu sef
Martraðir angra mig
Nóttin er hálfnuð.

Ég stend við rúmið
Brýt það niður
Nýr dagur er hafinn. ]



[ Óskasteinninn
talar
týndum tungum
tungufossinn
teigar
óskabrá
tælandi
tiplar

brúnaþungum
kossi laumar
blítt
á
augans brá. ]



[ „Hljóða nótt - heilaganótt
nú ríkir þögn í Betlehem
ekki þögn friðarins
     ekki þögn trúaðra
     til að vegsama Drottinn.

Nei, ekki ríkir hún, þögnin sú.

En klukkur kirkjunnar
á fæðingarstað Frelsarans þegja,
á kikrjutorginu liggur hringjarinn
                      í blóði sínu 
- ástinni, sannleikanum, já sjálfu
                           lífinu
blæðir úr brjósti hans.

„Hljóða nótt - heilaga nótt."

Skal því trúað
að börn helfararinnar
fari nú um myrðandi höndum?

Skal því trúað?

Eða skulum vér stinga höfðinu í sandinn,
gefa dauðann og djöfulinn
í ástina, sannleikann, - já, lífið   
                           sjálft
rétt eins og vér gerðum í gær
þegar gyðingarnir liðu til himins
upp um reykháfana?

„Hljóða nótt - heilaga nótt."

Hvern ber yfir torgið
til hins deyjandi hringjara
með blæðandi sár á síðu, höndum
                         og fótum?

Skyldu þau, börn helfararinnar
reyna að myrða hann líka?

„Það sem þú gerir einum af mínum minnstu
                               bræðrum,
það hefur þú og mér gert."

Já, víst er hún hljóð
víst er hún heilög
-  nóttin í Betlehem. ]



[ Vísa dagsins virðist á mínútu fæðast
víst er að hugsanir margar að manni læðast
svo hverfa þær burt
og aldrei er spurt
hvort ættu þær frekar að ræðast. ]



[ Hún gengur inn ganginn 
þungum skrefum
með blæðandi hjarta
í krepptum hnefum,
hún þegir sem gröfin
og dregur á langinn
andardrátt dauðans
í vestanvinds höfum.

Barn er að utan
með líkama ungan
snertur í húmi
hún stynur svo þungan,
blóðug og hrufluð
hnipruð í rúmi
alein í heimi
sálin svo trufluð.

Gömul sem jörðin
í dómsdagsins eldi
berfætt hún gengur
brothætt um svörðinn
langar að lifa
og leika sér lengur
lítur til himins
á stjarnanna strendur. ]



[ Ég er yfirful af þrá,
þrá um líf,dýrð,hamingju og ást.
Og þráin liggur djúpt í mér,
ég hef lært að lifa á henni 
og hún af mér.
Við erum einstök saman...
...þráin og ég. ]



[ Ég beið þín í huganum 
og hugsaði um allt 
sem við mundum segja.

Við vorum ekki nema hold og bein 
með tálsýnir um eitthvað meira.

En tímanir breytast
og maðurinn með...
..og ég bíð þín en í tálsýn minni. ]



[ Þessir litlu puttar - skilja eftir svo mikið með litlu fingraförum sínum
Þessar litlu tær - skilja eftir svo mikið með litlu fótsporunum sínum
Þessi stóru augu - skilja eftir svo mikið með augnaráði sínu
Þessi litli munnur - skilur eftir svo mikið með litla bablinu sínu
Þessi litlu eyru - sem hjálpa þér að læra að hlusta og tala

Þessi litli drengur - sem skilur svo mikið eftir sig með hverju hljóði, hverju fótspori, hverri snertingu.

Ó hvað ég vildi að ég gæti tekið þig í fang mitt litli drengur og kennt þér um Guð og lífið

Ó hvað ég vildi að ég gæti tekið þig í fang mitt litli drengur og verndað þig

Ó hvað ég vildi að ég gæti tekið þig í fang mitt litli drengur og sagt þér hversu heitt ég elska þig

Ég sakna þín litli drengur ]



[ Kjánalega er kvenmannslaust
og kalt i bóli Skara.
Heimskinginn um þetta haust
að heiman vildi fara.

Útlönd fögur eygði hann
aldrei leit til baka.
“Fleiri fræði en ég kann”
flónið vildi taka.

Doktorsgráðu dreymdi um
drjúgur stjörnuglópur
féll í gleymsku í flutningnum:
fjölskyldunnar hópur.

Einnig gleymdist asa í,
ein sat eftir heima,
elsku Viola -sem er svo hlý,
samt aula tókst að gleyma.

Uppgötvar að ekki er skóli
það eina sem að vit er í.
Einkanlega er að bóli
auðu kemur æ og sí.

Loksins eftir langan vetur
leggur Viola í ferðalag.
Og vitringurinn veit nú betur:
virðir núna hennar hag.

Loksins ljós i myrkri glittir
leikur lán á ný við hann
Þá heitelskuðu brátt hann hittir
og hreppir strax í ferðabann. ]



[ Lítils virði lífið væri
leyndust ekki tækifæri
á víð og dreif á tímans vegi.
Vænstu þeirra á hverjum degi
og lærðu þau að þekkja á færi.

Með tugi ára tvo að baki,
taktu lífið föstu taki.
Óskir þínar uppfyllt getur
öll þín takmörk sjálfur setur.
Trúðu á sjálfan þig, minn spaki.

Þín hún bíður, Þórunn systir.
þér að veita sem þig lystir,
til Kanada ef kemur fljótt
af kræsingum þú finnur gnótt
og þrautir allar af þér hristir.

Hnoss í þínum höndum liggur
Heimur bíður, vertu ei hryggur
gríptu daginn, heppni drengur
drolla skaltu ekki lengur
heimsókn þína veröld þiggur! ]



[ Ó þú vesæli tími
sem fastur er í smáu sandkorni,
gleymdur af framtíðinni.
Ó þú vesæli tími
sem fastur er í smáu sandkorni,
fangi í nútíðinni.
Ó þú vesæli tími
sem fastur er í smáu sandkorni,
þoka í fortíðinni. ]



[ Þú komst þegar Fróni reið allra mest á,
er aflvana synir þess stóðu
og myrkviðrin umliðnu öldunum frá
þar eldgömlu skýjunum hlóðu,
en hamingja Íslands þá eygði þig hjá
þeim árstjörnum fyrstar sem glóðu;
og þaðan vér áttum þann fögnuð að fá,
sem fæst hefur komið að góðu.

Því fátt er frá Dönum, sem gæfan oss gaf,
og glöggt er það enn, hvað þeir vilja.
Það blóð, sem þeir þjóð vorri út sugu af,
það orkar ei tíðin að hylja:
svo tókst þeim að meiða´hana meðan hún svaf
og mjög vel að hnupla og dylja;
og greiðlega rit vor þeir ginntu um haf
-það gengur allt lakar að skilja.

Hví mundi þó Ísland ei minnast á hann,
sem meira en flestir því unni,
sem hvatti þess drengi, sem drengur því vann
og dugði því allt hvað hann kunni,
og hjálpaði að reisa við helgidóm þann,
sem hruninn var niður að grunni.
Því lætur það börnin sín blessa þann mann
og bera sér nafn hans á munni. ]



[ Ég tók mér blað,
málaði á það.
Vissi ekki hvaða lit átti að nota,
skipti ekki máli, ætlaði bara að krota.
Ég tók mér pensil í hönd
og málaði græna rönd.
Allt í einu fékk ég kast,
ég byrjaði að mála fast
og dýfði penslinum hart
beint ofan í svart.
Út kom mynd
af svartri kind.
Ég teiknaði blóm og tjarnir í kring
Og nokkra svani sem slógu um það hring.
Hvítir og flottir voru þeir svanir,
Og voru því sko alveg vanir.
Kindin var bara svört,
en framtíð hennar var björt.
En það gat hún ekki skilið
svo hún labbaði upp gilið.
Hún vildi verða svanur stór
og kvaka með í svanakór.
En seinna myndi hún skilja
hversu mikilvægt er að vilja
og geta verið hún sjálf. ]



[ Bósi, geltu, Bósi minn, 
en bíttu ekki, hundur! 
Ella dregur einhver þinn 
illan kjaft í sundur. 

Hafðu ekki á þér heldra snið 
höfðingja, sem brosa, 
en eru svona aftanvið 
æru manns að tosa. ]



[ snjóflygsur á blóðidrifnu samúræjasverðinu
kona að spila á píanó útí horni
haus í gosbrunni ]



[ Kristín litla, komdu hér 
með kalda fingur þína.
Ég skal bráðum bjóða þér
báða lófa mína.

Eitthvað tvennt á hné ég hef,
heitir annað Stína.
Hún er að láta lítið bréf
í litlu nösina sína.

Fuglinn segir bí bí bí
bí bí segir Stína.
Kveldúlfur er komin í
kerlinguna mína. ]



[ Sofa urtu börn
á útskerjum,
veltur sjór yfir,
og enginn þau svæfir.

Sofa kisu börn
á klerhlemmum,
murra og mala,
og enginn þau svæfir.

Sofa grýlu börn
á grjóthólum,
urra og ýla,
og enginn þau svæfir.

Sofa bola börn
á báshellum,
moð fyrir múla,
og enginn þau svæfir.

Sofa manna börn
í mjúku rúmi,
bía og kveða
og pabbi þau svæfir. ]



[ lítill hanski,
sem hefur kannski,
strokið hefur hendur margar mjúkar,
og nokkrar illa sjúkar.
littlar hendur, stórar hendur,
hanskinn er fyrir margt kendur.
það er eins stór hola,
og oft þar kemur inn sjávar gola.
en alltaf vill einhver þar inni vera,
hita sér og eitthvað gott með hönskunum gera.
stundum gott, stundum illt,
og nokkra menn hefur kann kíllt.
en littli hanskinn hefur nafn,
og þegar hann fer á safn.
sjá hann margir sem hann þekkir,
og þá myndast hamingju hlekkir.
hannskin hefur átt margar góðar stundir,
og þú þær allar mundir.
því hannskin var einu sinni þinn,
og núna er hann,
MINN! ]



[ Þegar ég verð stór
vil ég verða einbúi
búa einn í klettum
verða einn með engum ]



[ snortinn
ásetningur náttúrunnar
að fegra manninn ]



[ Hver er tilgangur flipans?

og rannsakandi leit ég í kringum mig
bjóst ekki við svari
enda ekkert svar

og hvers vegna að trúa?

er ekki nóg að halda
eða að vona
enda best bara vita

Gafflar eru líka ónauðsynleg munaðarvara
skapaður til að gera auðvelt líf
auðveldara

Skiptir skiptingin máli
hún átti aldrei að vera mér erfið
en sjáið og teljið mér trú um
að svo sé

getur val verið þvingað
eða er alltaf allt 
frjálst

hvers vegna er allt um
fjöllun
en ekki bara fjallað

Einbeitingin mín
er umbreyting mín
er afbökun mín
er tilhlökkun mín
er vonin mín
í vonleysinu ]



[ Ég held þér fast í örmum mér
í allra síðasta sinn,
ei veit ég hvernig líður þér
en strauma frá þér finn.

Þú rennir fingrum um mitt hár
og frá þér finn ég hlýju.
Brátt fer að myndast hjartasár
Sem grær aldrei að nýju.

Tár rennur niður vanga minn
og enn verða þau fleiri,
Tárið snertir þína kinn
og hvísl frá þér ég heyri.

Þú segist ætíð elska mig
og aldrei munir gleyma
að ég vil líka elska þig
Og við látum okkur dreyma.

Einhvern tíma seinna meir
munum við hittast aftur,
ástin okkar aldrei deyr,
né okkar vilji og kraftur.

Ég horfi á þig hverfa á brott
og horfa á eftir mér,
að vera með þér var svo gott
en nú þarf ég að gleyma þér. ]



[ Ég finn fyrir þrýstnum vörum þínum
Sem kyssa svo sætt og blítt,
ásjóna þín í mjúkum línum
og andlit þitt svo frítt.

Þú horfir beint í augun mín græn
og strýkur mitt rauða hár,
snerting þín svo mjúk og væn
þegar byrja að renna tár.

Tár rennur niður vanga minn svo hægt
en þú strýkur það af í hvelli.
Ég hélt að ástarsorg væri eitthvað vægt
en samt tárum niður ég helli.

Ég kyssi þig í hinsta sinn
og hvísla að það verði í lagi
en þú strýkur bara mína kinn
og fleira af því tagi.

Áður en þú ferð þú kveður mig
Með löngum góðum kossi
Aldrei mun hann jafna sig
þessi sterki ástarblossi. ]



[ Sumt skilur maður ekki,
en samt notar stundum hlekki,
aldrei er maður of einmanna,
því auðvelt er að sitja á bekki

En Aldrei er of erfitt,
sem engin skilur er gott,
Já, bæði Flott og Skott,
sem lífið bjó til handa okkur
sem við segjum,
að það sé hollt,

En nú er tími til að við hneigjum. ]



[ Í Húsaskóla erum við og það er voða gaman,
Við leikum okkur út og inni 
Og erum alltaf saman
þeir sem horfa á okkur 
verða grænir í framan 
í Húsaskóla erum við og það er voða gaman. ]



[ Heyrið ekki hláturköllin,
hljóma enn og glaðværs höllin
þó að þau hljómi,

Mundu mig

Þú varst alltaf sá eini
sem varst með mér í leyni
sorgir og sælur

Mundu mig

einn ég átti þig
því margir báðu þín
en ég kallaði...
Mundu mig, Mundu mig...
Sorgir og sælur,
Mundu mig. ]



[ Bráðum koma jólin,
Aldrei kemur sólin,
samt gott að hafa snjóinn,
og renna og svo,
Já,já,já,já,já, óó.. 

Jólin, Blessuð Jólin
Eilífði Kristur
blessaðu mig.

Jáá, Bráðum koma jólin
og börnin hlakka til
fá svo mikið sætindi
pakka eftir mat.

Kemur jólasveinninn
ég hlakka mikið til
að finna jólateininn.

Og babababa
BÚ.....

Jólin, Blessuð Jólin
Eilífði Kristur
blessaðu mig. ]



[ Þetta er brotið ljóð, 
sem vill hafa algjört hljóð,
því það er þreytt,
því lífið er stundum leitt,
ég veit ekki hvað ég á að gera,
og hvorki heldur að vera,
ég sit við tölvuskjáinn
og yrki mitt eigið ljóð,
og þarna er stúlka ísköld og rjóð,
ég lifi á grýlukertum
og fæ mér ekki snitti,
samt er mér þó sama hvort ég ditti
en hvort ég skal í bandið ég kippi. ]



[ Blessuð dýrðin er svo fín,
sem næturgeimur og sólarskín,-
Blómið og sólin sefur.

Elsku eilífi blessaði Guð,
þetta er dálítið puð,
sem endar með tuð,-
Sem Guð og Jesú felur.

Ilmur góði ilmur,
færist á milli húsa,
og sérgerðar filmur
ég hætti að dúsa,-
því án lúsa þvílíkt fjör.

Kem heim í góðu skapi
og úti er fjörugur api
í einhverju kássukrapi,-
Aumingja Apa-greyið. ]



[ Hér kemur sýning
sem kemur til fælingar
þarna uppi er línudansarinn
ég þori ekki að loka augunum
ég verð hræddur og bíð þangað til að hann kemur niður,
því hann var næstum dottin núna,
ég bíð og bíð og loksins er hann á endanum á einu hjólinu og dettur 

Búmm.... beint á bakið...

            Hneigði sig og fór

                         \"Grátandi\" ]



[ Ég þeytist eins og regndropi,
niður til jarðar,
og þessi sérstaki dropi,
Dropi einn hann Garðar.

Kona ein hét Ragga
Ragga var ljót
Farðu ljóta tagga.

Garðar lék sér á að hverfa
hann var að stríða Röggu
hann sagði"Herfa, herfa láttu þig hverfa,

Garðar sagði hættu að hnerra
ljóta búðarkerra. ]



[ Hvers vegna líða árin svona hægt..?
Af hverju hefur vindinn aldrei lægt?
Alltaf stormur og aldrei blíða,
Ég sit og bíð með þennan ógnar kvíða..

Hvers vegna eru tvö ár orðin fimm?
Af hverju er tilveran svona grimm?
Ég verð að tala en þögul ég er,
Og ógnar byrgði ég áfram ber.

Hvers vegna ekki aðeins fyrr?
Af hverju þurfti ég að bíða kyrr?
Ég bauð góðan dag alltof seint,
Ég reyni og reyni en get varla reynt..

Hvers vegna vil ég ögn af árum þínum?
Af hverju eru tár á kinnum mínum?
Orð ykkar hafa áhrif á allt sem ég geri,
Á allt sem er í mínu gjörðakeri.

Hvers vegna ert þú samt sá eini sem skilur?
Af hverju vil ég halda að það sé áfram bylur?
Þú ert ekki sá sem særir mig með orðum,
Það eru þau sem gera það nú og forðum.

Hvers vegna vil ég aldrei þig missa?
Af hverju eru þau á öllu svona hissa?
Ég leyfi þeim ekki að spilla minni ást, 
Og láta mig af öllu þessu endalaust þjást.

Hvers vegna get ég skrifað mikið, mikið meira?
Af hverju segi ég eitthvað sem enginn vill heyra?
Ég er hætt og er farin að halda áfram að lifa,
Sloppin út úr búrinu og hætt að skrifa. ]



[ Af hverju þarf þetta svona að vera?
Asnalegt,sorglegt og dapurt.
Getur maður ekki lifað,lifað vel,skemmtilega,
kannski eins og hver hamingjusamur maður.
Kannski að þú látir mig vita,
þegar þú finnur lykilinn af hamingjunni.
Gerðu það vertu svo vænn,
bjargaðu mér frá sorginni. ]



[ Í húmi nætur um göturnar geng,
og virði fyrir mér fólkið.
Í húsasundi ég rekst á dreng,
og sé að hann er hólpinn.
Því hjá honum situr móðir ein,
hann liggur á hennar barmi.
Ein,saman,tvö alein,
í kyrrð í hvor síns armi. ]



[ Um stund þá gekk ég og heyrði þar hróp,
hróp frá mínum versta óvin..
Ég vissi vel hvað væri að fara að ske..
Ég gekk að honum og spurði..
"Hvað er málið, hvað viltu nú, láttu mig bara í friði ég veit alveg hvað er að ske"?!
Hann pírði saman augun og geiflaði sig um stund,
leit inní augun mín..
Hvað var hann að kanna?
Svo spurði hann mig..
"Hvað er málið? Hvað vil ég nú? Láta þig í friði..? Ég ætlaði að spurja hvað klukkan sé"?? ]



[ Ég ligg hér í hrúgu af tilfinningum sem hrjá mig,
en allar þær góðu eru tilfinningar sem snerta þig. 
Ég elska, 
sakna 
og hugsa endalaust 
um þann aðila 
sem að hjarta mínu á lykil,
og það ert þú, 
þú sem hefur fundið skráargatið 
þótt myrkrið blindi mann 
og jafnvel sjálfa mig. 
Þú hefur lykilinn, 
og af honum er enginn vara til. 
Það kemur ekki sá dagur 
þar sem þú finnur ekki skráargatið, 
ég vona að ég hafi fundið þitt. 
Af því er lykillinn geymdur! ]



[ Af vinum ert þú sá vinur sem er fremstur.
Og allir það sjá,
hvað það skín af mér hversu mikið ég elska þig.
Blindir sjá það,
heyrnalausir heyra það
og dánir skynja það.
Súrt verður að sætu,
slæmt verður að góðu
og Ég 
verð að heillri manneskju.
Þegar þú, 
ÞÚ,
Heldur í hönd mína
og leiðir mig á vit óvissunnar. 
Því hjá mér
er traustið á þér
eins og gler...
Auðvelt að brjóta það, 
En gerist sjaldan,
eða aldrei,
ef heppnin er með manni. ]



[ Ein ég sit hér og bíð eftir þér,

En ég veit ei hvað skeður eða hvernig það fer,

Hvort þú viljir vera án mín eða vera með mér.

 

En eitt ég veit, og það er hvað hjarta mitt velur,

En án allra kosta það vilja minn felur,

En hjarta mitt bíður og mínútur telur.

 

Í fjarskanum sé ég það ljós sem ég elti,

En byrgði ég ber og treganna belti,

Og sit því með sorg, því ást mína ég fellti.

 

En nú er ég nær eftir allan þennan tíma,

Eftir að hafa þurft við sorgina að glíma,

Og ást inn á líf mitt ég ætla mér að líma.

 

En spurningin um hvort að límið það torgi,

Hvort allt verði að lokum að sársaukaorgi.

Er spurning sem ég held að ekki sig borgi.

 

Því svörin þau koma með tíma sem mun líða,

Og vonandi kulið af hjarta mínu þýða,

Því ætla ég að róst, setjast niður og bíða. ]



[ Það er eins og allt snúist í hringi.
Var þarna og kom svo aftur.
Þetta er svo hræðilegt,
hvernig allt er.
Fyrst hér, svo þar og svo að lokum...
ég er allsstaðar.
Bæti ég líðan mín,
hverfur allt annað.
Það er svo erfitt að sætta sig ekki við
sjálfan sig.
Vilja vera öðruvísi en ekkert hægt.
Hvernig sem ég reyni...allt stendur 
í stað.
Flækjurnar flækjast enn meir
og að lokum kafnar maður og deyr.
En svona er lífið, því verður ei breytt,
ég sætti mig við það og geri ekki neitt. ]



[ Gef mér tækifæri til að sína þér,
eftir allan þennan tíma.
Sjáðu hvað þú gerðir mér,
og við hvað ég hef þurft að glíma.

Ég veit ei lengur þá miklu þörf,
að þurfa á þér að halda.
Gastu ekki bara sleppt þeirri gjörð,
að láta mig þess gjalda.

En núna eru liðin ár,
veldur mér vonbrigðum.
Hamingja og ástrafár,
olli bara hrigðum. ]



[ Þegar ég sá þig var eins og ekkert í heiminum skipti mig máli.
Enginn náði sambandi við mig, 
það var eins og ég hefði orðið að stáli.
Ég sagði ekki neitt,
gerði ekki neitt,
Sat bara og horfði.
Ég hafði aldrei trúað því að við mundum stinga saman nefjum.
En ég get sagt að ég er fullkomlega sátt við að enginn hélt því í skefjum.
Því að með þér mér finnst ég eiga heima,
og ég bið þig, 
þú mátt aldrei gleyma, 
að ég elska þig af öllu hjarta,
og mun gera það um framtíð,
ókomna og bjarta. ]



[ Ég sný mér nú við, og sé þar bregða ljósi,

geng að því, en næ ei mínum áttum.

Er ég blind?

Er ég veik?

Eða ná tilfinningarnar mínar ekki sáttum?

Ein vill þetta, önnur vill hitt,

alveg sama hvað ég hugsa..

Ég finn ekki mitt.

Mér líður svo tómri, mér líður svo auðri,

en af öllu þá líður mér

innst inni dauðri.

Mitt hjarta það þráir einn ákveðinn mann,

en sá maður hann veit ekki skil á sínum vilja.

Ég glataði honum um leið og ég hann fann,

en nú vilja myrkrið og sorgin hann hylja.

En um leið og ég hugsa, hvort hann vilji með mig hafa,

þá átta ég mig á, hvar vinir mínir lafa.

Lafa og biðja mig um að ég teygji mig að þeim,

því hjá þeim ég er víst alltaf velkomin heim.

Ég er afar þakklát fyrir vináttu sem slíka,

og að ég skipti þá máli eins og þeir gera mér líka.

En þessa hamingju sem er stimpluð inn á líf hverra manna,

hana finn ég ekki, alveg sama hvar ég kanna.

Því spái ég og spyr hvort að lífið sé þess virði,

og svarið er já, því allir bera byrgði.

En ég veit að mín er þung, og heiftarlegt að bera,

en án þinnar hjálpar er lítið hægt að gera .

Því bið ég þig að koma og hjálpa mér á fætur,

annars mun ég falla og slíta lífsins rætur.

Ég elska þig í dag, og mun gera jafnt sem á morgun,

þótt lífið sé að pynta mig og drekkja mér í sorgum.

En án lífs væri engin ég, og án mín væri ekkert líf,

og með þessum trega orðum á bak lífsins stíg.

En bakið það ber fleiri og ég pantaði bestu sætin,

en sætin eru viðkvæm, svo við verðum að vera gætin.

En ef þú fylgir mér á enda og sleppir mér aldrei,

þá vona ég svo mikið að í hamingju ég mun lenda.

Svo ertu til í að fá þér aðgangskort að ástinni?

Og sem vinur með mér ganga, og vinur með mér lifa?

Þetta er eigi samningur sem þú þarft að undirskrifa.

Heldur einungis í traustið þarf maður að halda, 

í gegnum þessa tilveru, illkvittna og kalda.

Svo gakktu með mér vinur og sjáum svo hvað setur,

og lærum í sameiningu að gera hluti betur. ]



[ Allt það sem hún sagði,,
hljómaði allt í höfði mér
hún sagði það akkurat hér,
reyni að hrista það úr mér
en þetta er svo óréttlátt,

allt það sem hún sagði
hljómaði í höfði mér
næ ekki að gleyma því
kví þurfti hún að gera þetta!
hún hafði klifrað upp háa kletta,
en ég reyni að fletta því úr höfðinu á mér,

Ekkert virkar 
ég reyni að gleyma ég reyna að hugsa annað
en þetta andlit sytur uppí mér,
allt það sem hún sagði,
meðan ég þagði
hvað viskar?
ekki neitt
uns ég dett niður í gólfið! ]



[ Hvítur,frosinn,blautur,
veturinn er kominn
allir fara í snjógöllum út
fara í snjókast,
búa til snjókall,
búa til snjóhús
gaman gaman er þá hjá krökkunum
en ekki hjá
flugunum og blómunum. ]



[ Kisi er hvítur,
mjúkur og stór
hefur hann fitnað síðan
síðustu jól,
læðist hann niður göturnar brött
reynir að veiða þar mýsnar og fuglana
færir þeim húsbóndum ströngu
verður svo ánægður og glaður
heyrist þá mjög mikið blaður 

Kötturinn verður að fara,
nei afhvejru?
Bara! Mýsnar hafa streymt hér inn
Og því verður kötturinn að fara!
kötturinn hleypur upp og felur sig
ekki vill hann fara
húsbóndinn kemur upp með búr
Lætur hann þangað inn
keyrir með hann burt
reiður og óánægður,
á svip. ]



[ Nú byrja ég uppá nýtt
ljóðin eru málpípa
Og þingmannsræðu hef ég hlýtt
sem vill gera þjóðina forríka

Gegnum hana vill ég ná
til allra minna manna
Þeir sem vilja um mig spá
og upp á vilja sanna ]



[ Þegar
 ég sá þig
þú opnaðir dyr haustsins
með persónuleika þínum

þegar
 þú nálgaðist
þú opnaðir dyr vetrar
með galsa þínum

Þegar
 þú talaðir
þú opnaðir dyr vorsins
með brosi þínu

Þegar
 Þú horfðir
þú opnaðir dyr sumarsins
með augum þínum

Þegar
 við snertust
þú opnaðir dyr hjartans 
með sjálfum þér ]



[ einu sinni lá ég í heitu baði lengi,
og ég vildi að ég eitthvað gott fengi,
þegar maðurinn kemur heim,
þá byrjar the big game.

baðið var farið að kólna brátt,
og vatnið orðið grátt.
því lengi hafði ég þar legið,
og sjálfa mig þvegið. ]



[ Manneskjan er grimm 
veröldin dimm
uppfull af girnd
ég leita áfram blind
á vegi sem kallast synd ]



[ Daga dagar uppi,
ósagðar sögur
liggja í hverju skrefi
fótumtroðnar

Með vindinn í bakið
horfi yfir farinn veg.
Leiðin framundan
liggur svo langt 
sem augað eygir,
fótumtroðin.

Vindurinn bitur
bítur mig í framan.
Dynur undir fótum
vegurinn að baki lengist,
fótumtroðinn. ]



[ Tvær saman þær sátu
og lásu
allt hvað þær gátu
um heima, geima
og draumasveina...
...allt til að gleyma. ]



[ Í garðinum mínum
eru bjagaðir snúrustaurar.
Tveir einir standa þeir
á móti hver öðrum.
að sjá þá álengdar
minna þeir á par
sem er í þann mundað fallast í faðma.
Snúrurnar sem tengja þá saman
eru sem
tilfinningar
vináttu og ásta.
Einhvern daginn
ná þeir kannski saman
eins og í sögu
Barböru Cartland ]



[ Þú horfir þannig á mig..
að ég verð hrædd við sjálfa mig
talar þannig við mig..
að ég verð feimin.
Og án þess að snerta mig...
Snertir þú mig. ]



[ þrotlaus tárin þerra
af snæ þaktri kinn
umbrot kuls og klaka
hleypir varma inn

höfuð nýja lífsins
ryðja sér til rúms
fögur fésins seðja
hnígur hún til húms ]



[ aftur renna tárin sem oft áður
er ég nú samt ennþá meira þjáður
sit við tölvu titrandi af sorgum
tómið glottir kalt við mínum orgum...

stuttu eftir skjálftann brotnar hugur
stingandi í heilann hlæja flugur
hvísla orðum sjúkum inn í sinnið
sýrutárin skera gat í skinnið...

finn ég koma kuldann sem og forðum
klikkun hleypur inn í mínum orðum
endurtekning inn í heila hljómar
horfin von í þessum orðum ómar:

vildi geta eytt út köldum glósum
vildi geta heyrt í fleiri hrósum
vildi geta týnt úr huga sárum
brosað út úr augum gleðitárum...

vildi geta eyðst úr lífi mínu
vildi geta tekið þátt í þínu
vildi geta horft í aðrar áttir
djöflar mínir verða aldrei sáttir...

vildi geta horfið burt úr sinni
vil ei vera fastur hérna inni
vil nú finna hjartaslögin þegja
og þagmæltur í róspekt minni

deyja. ]



[ varir okkar föðmuðust fast
og funheitar slepptu aldrei taki
augun kysstust blautum kossi
og kinnar tóku við tárum bleikum...

hendur okkar gláptu glaðar
á fingurna anda hraðar
neglurnar orðnar graðar...

húðin byrjaði að stynja upp orðum
en hætti strax því þögnin réði
hárið grét af fryggð og funa
við fengum samt aldrei nóg...

hendur okkar gláptu glaðar
á fingurna anda hraðar
neglurnar orðnar graðar...

...

blóðið sýður og tíminn líður
augun þorna og bakið svíður
nárakrampi á fullu dampi
fullnæging á vaðið ríður...

fullnægtir og allsnægtir
greddan aldrei hættir
fryggðin heitan hugann laðar
horfðu á mig anda hraðar...

...

sérhver taug í líkamanum
sameinast í unaði
engin furða að allt ruglist
í alltof miklum munaði...

fullnægingar flæða
fryggðarstunur gnæða
líkamspartar villast
og getnaðarfæri fyllast...

...

blóðið sýður og tíminn líður
augun þorna og bakið svíður
nárakrampi á fullu dampi
fullnæging á vaðið ríður...

sérhver taug í líkamanum
sameinast í unaði
engin furða að allt ruglist
í alltof miklum munaði...

fryggðin heitan hugann laðar
horfðu á mig anda hraðar... ]



[ Það sem geri mig að sjálfri mér,
er það sama og gerir þig að þér.
við vorum búin til af þessum manni sem býr þarna langt burtu,
og hann kann að búa til sturtu.

Þessi maður hefur allt gert áður,
og hefur verið þessu lengi háður.
Því lífið er ekkert annað en gott,
og hann bjó það til og það finnst honum flott.

En auðvitað kemur ástin með tímanum líka,
líka tíminn sem gerir menn ríka,
nema þeir erfi bara,
og þeir þurfa bara því að svara.

En ég vil það eitt segja,
að lífið heldur ekki áfram með því að þegja.
svo halltu áfram þessu sem þú átt,
og gerðu það að einhverju sem aldrei verður fátt. ]



[ Einu sinni,
ég fór einu sinni með Baby
hjá ömmu og afa
og sumarið birtist og
afi setti grillið út,
svo fór amma út og grillaði
en afi fór inn
því það var kalt.
Snjórinn kom
sumarið var búið ]



[ Ástar minnar eldur hreinn,
augnaljósi kveiktur þínu
lifa skal um eilífð einn
óslökkvandi í hjarta mínu. ]



[ Það vex,
hénna í garðinum heima
ég gef því að drekka
horfi á aþð vaxa 
með fögru litina sína,
það blómstrar 
í glugganum mínum,
ég hef beðið svo lengi 
loksins orðið svo stórt
nú get ég dást af því
breytt yfir það á kvöldin
og kisst það góða nótt. ]



[ Hvernig náðum við svona langt
þú snertir hönd mína 
og ræstir bílnum,
og nú í fyssta sinn
í lífinu mínu
þá græt ég
erum við í sitthvorum heimi
enhverstaðar sem 
enginn kallar það rangt
og þar
sem stjörnurnar 
skína skærast,
úti í heimi
himin geymi. ]



[ Náungi
hvað ertu að gera,
náungi 
hvað ertu að fela
þekkiru mig ekki
það er eins og þú ert bundinn við hlekki,
ég fæ stundum stóra kekki
þegar ég sé þig
en þá langar mig
að kissa þig
við erum aðeins vinir
en ekki meira en það
þú heldur að við séum saman
þer fynnst það örugglega 
rosa gaman,
en hvað á ég að gera?
ekki vil ég særa þig
en það er það eina sem ég get gert fyrir mig. ]



[ Ég sit ein heima,
horfi út um gluggann
á allar persónurnar úti
sem flykkjast í skemmtun

Engin eins, 
ein í fýlu
önnur gleði
en eiga þó eitt
öll saman,
sameiginlegt.

Þau vita ekki að það ég sit 
og horfi. ]



[ Er kynntumst við fyrst
snemma um morgun
ég ást þína fann

öruggur í þínum örmum

Gangan var góð 
hamingjan réði
þú varst mér svo góð

ég aðeins þér unni

Enn niðdimma nótt
örlögin snérust
feilskref ég tók

ei aftur ég sneri

Við kvöddumst jafnfljótt 
er kynntumst við fyrst
með angist í hjarta

Fann sálina brotna

Ég hugsa þá daga
þú brostir til mín
með hlýju í huga

Með framtíð bjarta.

Ég bæti mitt ráð
vil ást mína sanna
vill vinna þinn hug

Falla í þína arma

Ég veit það er erfitt
og hindranir margar
enn ást mín er sönn

Hugur og Hjarta. ]



[ Úti er niðdimm nótt
engin sál á ferð
Engill minn : 
"Hittu mig fljótt"
Ég er kalinn
Eins og þú sérð

Djásn geymist í sál minni 
Það leynist niðri í djúpinu
Ég ætla að finna það
Að einhverju sinni
Það leynist djúpt djúpt
Í sálarfljótinu
Komdu djásn
"Með þér ætla ég að vinna
Og auðævi ætla ég að finna" ]



[ Dúr og moll, moll og dúr
skiptast á að dansa lag
Laghæfur, hljómhæfur
Krómískur, Lýrískur
Þið ætlið að gefa mér glaðan dag ]



[ stundum
eins og fiðrildi
sem flögrar 
inn um gluggann
kviknar hugmynd 
í kollinum

ég reyni þá
að fanga hana
flögrandi síkvika

en þegar ég er næstum
búin að ná henni
deyr hún

eins og fiðrildið 
sem barðist lengi um 
í ljósinu ]



[ Þú ert minn eini sanni
og ég hleypti þér að 
en þú lokaðir á mig 
ég feldi tár en þú hlóst.
ég gaf þér hjarta mitt 
en þú kramdir það!
Mér langar að hata þig 
en ég ei get það, því 
ástin er svo sterk.
Ég þarfnast þín. ]



[ Ég reyndi að kyssa þig
en þú ýttir mér frá þér
hvenar kemur sá dagur að ég 
fái minn koss..??
Verður það þú eða einhver annar?
Framtíðin er ósögð! ]



[ Ég mundi mount Evrest klífa 
ef aðeins þú værir þar bakvið!
ég mundi reyna að stoppa stríð ef 
þú mundir vilja hitta mig!
tár ég felli dag eftir dag 
kvöld eftir kvöld.
Eina sem kemst að í mínum kolli ert þú
jáá aðeins þú, þú ert mitt yndi,
þú ert mitt sár, Þú ert mér allt,
Þú ert .að sem ég lifi fyrir, vegna þín enni ég að standa upp á hverjum 
morgni. ]



[ Undan himinbárunnar þunga
dynur regnið á landið unga.
Dreifist um lendur vænar,
auðgar fallegar sveitir grænar.

Handan hafsins dökku strandar
eru fiskarnir innan þess handar.
Bjargað hafa byggð eyjarinnar, 
byggt upp styrk sálu minnar.

Ofan fjallanna tignar tindum
fylgjast ernir með vorum syndum.
Landsins englar þeir aðvara þá
er sökkva í illskunnar djúpu á. ]



[ Tíminn líður hjá
eins og oft áður
eins og alda sem brotnar,
brotnar við fætur mínar

Tíminn stendur kyrr
við hlið mér hann situr
við tölum um tímann 
tímann sem leið

enn hann kemur aftur
eins og oft áður. ]



[ þig væri gott að finna
í hjarta mínu áttu stað,
ef ég gæti þig tekið
þá myndi ég sýna þér það.

Það sem gerir mig að manni
það sem gerir gott
það sem aðrir kunna að meta
allt það myndi ég gefa þér.

Heimurinn í mínu hjarta
ég myndi gefa þér
allann heiminn í mínu hjarta
en aðeins ef ég get. ]



[ Bjartur
var einu sinni dagurinn
sem sjálfstæðir Íslendingar
eyddu í grasi grónum dölum
undir söng sólskríkjunnar
og með vorboðanum ljúfa
teyguðu þeir frelsið
úr líðræðisbikarnum,
ortu aldýrar og lofsungu
land vors guð.

Nú býr enginn í sumarhúsum
smáblómið rifið upp
sett í vasa með stjörnum. ]



[ Að fallvalt sé líf
og dauðinn sjaldan fjarri
má líklegt telja.
En ber ei að teyga vín
meðan í glasi glitrar? ]



[ Hinn gullni meðalvegur
er hvorki gullinn
né auðfinnanlegur (þótt nafnið bendi til annars)

Hann liggur upp bratta fjallshlíð,
grýttur, á köflum
illfær

Við veginn stendur fjöldi 
auglýsingaskilta sem hvetja þig
til að ganga aðrar, auðveldari leiðir

Þú sérð stóran hluta samferðamanna þinna 
villast af leið í leit að móðurkviði

Skylda þín, sem fullorðins manns,
er að bíta á jaxlinn, 
stika slóðina og sýna fram á 
að hún sé fær

Ef þér mistekst er áfangastaðurinn Entrópía 
(sem er, nota bene, ekki land í Afríku) ]



[ Þú ert sú persóna sem ég elska mest,
og mér vantar frest.
Til að leyfa mér að þér að sýna,
og ástinni minni upp á þig klína.

Því ástin mín lýsir upp bæ og borg,
og engin verður það sorg.
Því ég vil þér bara eitt það sýna,
að aldrei skaltu ástinni minni tína.

Þú og og ástin þín,
verður kannski aldrei mín.
En er ekki í lagi að leyfa mér að reyna,
og sýna þér hvað ég er að meina. ]



[ Ég er þessi litla,
sem öllum finnst gaman að kittla.
En ég hef samt minn eigin kraft,
og hann hef ég alltaf haft.

En ég þarf bara mig svo mikið að tjá,
svo aðrir fari mig að sjá.
Sem mig sjálfa,
og hætti að segja að ég minni á álfa.

Því ætla ég að bara þér að sýna,
og leyfa þér að upp úr mér tína.
Eitthvað sem enginn hefur fengið áður út,
því ég alltaf hef sett upp stút.

En ég er hætt,
og ég er á staðinn mætt.
Ég hef alltaf verið hér,
og nú er komið að mér.

Núna ætla ég að hætta þessum leik,
og byrja á því að fara í sleik.
Þá kannski einhver sér,
að ég er hér.

Og aldrei fer,
því ég er,
bara ég , 
og aftur ég. ]



[ Átti í æsku mikið bágt,
af pabba var hann barinn.
Fyrir 13 ára afmælið
að heiman var hann farinn.
Vann við það að gera gott 
fyrir þá sem bjóða á barinn.
"Ef þú, herra, vilt fá tott
þá vín vil ég í staðinn."

Um fertugt varla varast gat
reiði sinni lengur.
Fyrir framan stendur hann 
þessi 10 ára drengur. 
"Hurðu snáði, komdu hér.
Þú ert indislegur fengur.
Ef þú segir engum frá
þá máttu lifa lengur."

Í fréttablaðinu stóð 
hann fékk 2ja mánaða 
skilorðsbundinn dóm.
Fannst það samt soldið frekt
að fá 100.þúsund króna sekt.
Gat varla verið mikið mál 
þótt hann potaði í 10 ára sál.
Hugsaði með sjálfum sér 
hann jafnar sig jú fyrir rest.

Svona er lífið, þú lærir það 
sem fyrir þér er haft.
Lítill snáði lærði það að 
lífið það er kalt.
Ef þú grætur, greyið mitt,
í sárin færðu salt.
Litlir snáðar gera víst 
fyrir hamingjuna allt. ]



[ elska
njóta
vaxa
dafna

hverful orð
með mikla meiningu
eins og lífið
hverfult allt til enda ]



[ Ljóð dagsins
safnast í ljóðasafn
ljóðasafn fullu af umsögnum
spurningum svarað
um tengla og velunnara
á upphafsíðunni minni.
póstlistinn lengist
en hafðu samband,
Ég gæti sett bókamerki 
á þitt heimasvæði
ef nýskráningu vantar.

Kveðja Guð. ]



[ Ég einn hér sit
fyrir framan skjáinn
rita niður línur
um daginn og veginn

ég minnist þess eins
er ég sat hér áður
þú komst í mitt líf
og huggaðir mig

þeir dagar eru liðnir
ég sit hér einn
og rita niður línur
fyrir framan skjáinn

um daginn og veginn. ]



[ Titillinn á ljóði þessu er texti
textinn segir mér að skrifa meira
meira um lífið, tilveruna, heiminn.

En hversu mikið er hægt að skrifa??

þú verður að upplifa það sjálfur
til að komast að því. ]



[ Hér eru til margar kirkjur +
en það er samt fleiri virkjur,
sumar eru stórar, sumar eru litla, 
og líka mjög mjóar, líka eins og stytta,
eins og fyllibytta. ]



[ Ég sit einn hér,
og læri mikið,
með eitt lítið ber,
berið er með ryki.

Kennarinn segir mér,
og síðan hún sinnir þér,
því lítið ég læri
og sjáðu þetta fyrirbæri!

Ég fer inná sal og sé skrekk
með þvílíkan húmor 
og geggjaðan smekk
því ekkert flúor.

Skrekkur búið,
og ég mjög lúinn,
því allt er nú grúið 
og sagan að verða búin,

loksins er ég fundin ,
og á bandi er ég bundinn,
því kaldur er hann lundinn.

bandið losnar,
og skólinn frosnar,
En því miður
núna biður
hann herra yður.

Kemur herra yður,
en konu hann styður
og biður góðra ferðar. ]



[ Ef ég aðeins gæti sagt
það sem liggur á mínu hjarta
þú aðeins heyrðir það
sem þér myndi vanta

brot í hjarta þitt
svo megi sál þinni batna
ég aðeins segði það
það eina myndi vanta

ef lífið myndi brosa
það horfa til þín myndi
í dýpstu hugaranga
og sál þinni myndi batna

ef hugur fylgir hjarta
ég leita til þín myndi
með bros á vör og hjarta

það aldrei myndi vanta. ]



[ Baðið er heitt, mjúkt.
Ylmurinn sjarmerandi
Blautt.
Umleikur mig, þuklar mig
hreinsar mig og nærir.
Afslappað skilar það mér
svo...
upp í kaldann veruleikann. ]



[ Allt sem er,
í heimi hér,
rímar vel með þér. ]



[ Einn í miðjunni og tveir fyrir ofan. Tveir 
fyrir neðan? ]



[ Þú getur gifst konu
sem læknar hafa breytt.

Þú getur gifst konu
sem fyrir fegurð sína hefur greitt.

En mundu eitt;
ósnert er hennar rót.
Börnin ykkar verða ljót. ]



[ Ég ætla að klípa þig smá
og þú mátt koma
og stríða mér
góðlátlega

en þá ætla ég líka
að elta þig
og þú mig

hring eftir hring

en þegar ég loksins 
leyfi þér
að ná mér

ætla ég að kitla þig
á kitlublettinn 

 - þú veist -

og kyssa þig létt á munninn ]



[ Líkt og ég sé tóm að innan,

drukknuð

í vonleysi hversdagsins.

Sömu fötin,
sama útlitið, 
allt það sama.

Nema í gær var það nýtt. ]



[ Svo óviss
eða viss um eigið tap,
fall sem hvergi stendur skrifað.

Það er þessi (ó)vissa 
sem hvetur mig til dáða

án vissu
eða óvissu held ég áfram
til taps eða sigurs.

með vissu eða óvissu.
Ég veit það bara ekki. ]



[ Þegar ég leggst niður
fell ég í draumaheim
Þá kemur yfir mig þægilegur friður
ég flýg um alheiminn
út í hinn mikla geim. ]



[ Nokkrir menn komu saman,
vildu reyna að hafa gaman,
en allt í einu þeir komus að niðurstöðu,
og byrjuðu að byggja hlöðu,

Hún átti að geyma nokkra hluti, trú , von og kærleika,
og enginn átti í henni að kveikja,
Þessi hlaða átti að geyma það sem allir þurfa mikið,
og líka fyrir þá sem hafa svikið.

Því að þessir hlutir er eitthvað sem allir hafa rétt á að hafa,
og sumir þurfa langt að kafa.
Til þess að ná þessu fram,
og við marga þarf að segja skamm.

En allir þetta á endanum fá,
og allir á endum fá að sjá.
Hvað allir geta ekki án þessa hluta lifað lengi,
og það við lífið ég tengi.

Því lífið þarf alltaf á einhverju góðu að halda,
og það þarf ekkert alltaf að margfalda.
Allir eru mismunandi,
og búa í sitthvoru landi. ]



[ Er ég horfi út á hafið,
ég fynn að ég eygi þar heima,
en svo þegar fer ég að synda,
í þessum kalda sjó,
þá fynn ég þessa notalegu Kyrrð og ró,
En svo allt í einu 
flækist þarin í hárinu
ég reyni að taka hann úr
en mig svíður
svo mikið í sárinu
og sjórinn hann verður svo súr,
ég syndi uppá yfirborðið
og þurrka mér 
fer síðan heim og fæ mér heitt Kakó ]



[ elskendur sem ekki meiga
eigast

annað heldur áfram 
hitt lifir fangað

getur ei látið sem ekkert sé 
fest hníf í hjarta mitt
brennimerkt mig
horft á mig
látið mig elska þig
skilið eftir
fasta í þínum hlekkjum

það hringlar í hlekkjunum
hnífurinn í sárinu 
sárið í hjartanu

stækkar og stækkar

bið þig að sleppa mér
þú heldur fast
bundin henni 
hlekkjar mig með ást
öll þrjú fáum að þjást

þreytt á að lifa í 
draumi 
von
vitandi að verður ei

viltu sleppa mér

leysa mig ?

þreytt á að vera áhorfandi á leiksviði lífsins

leikari sem leikur ei

vil fá að leika

langar að lifa á ný. ]



[ Ég stend á krossgötum
nú eins og svo oft áður.
Vitandi hvert ég stefni
en ekki hvaða gata
ber mig á áfangastað.
Kannski er best að stoppa
búa til umferðareyju,
byggja þar hús,
tvílyft timburhús með verönd...
heitum potti og hamingju. ]



[ Hann er ungur hraustur fallegur
af öðrum mönnum ber
vövðastæltur ljóshærður
og ætlaður er mér. ]



[ Hvað er það sem fær þinn sjúka huga til að halda að þú sért sá albesti..? Að allar dömurnar þrá þig því þú ert svo frábær? Ég get ekki svarað því, veit ekki einu sinni svarið...
Þú ert bara eitthvað sem engin, allavega ekki ég vil þekkja.
Hrokinn er að ganga frá þér og það sem meira er..ganga frá öllum í kringum þig.

Ég vona þín vegna að þú sjáir að þér..farir að líta á aðra sem manneskjur..ekki hluti sem þú getur kastað frá þér. Vinir eru ekki á hverju strái og ástin varla á neinu.

Hve heimsk ég var að verða hrifin.
Kannski var það sterkbyggði líkaminn?
Þessi hrikalega svarti húmor?
En seinna sá ég að þú ert ekki svo svakalega frábær....

Þú ert bara lítill hræddur strákur sem þorir ekki að taka áhættu í lífinu..né hleypa neinum að þér.

Þér er vorkunn..... ]



[ Heima hjá mér býr púki
lítill skrýtinn púki
-sem enginn sér.
Þegar ég er ekki heima
eða þegar ég er sofandi
þá kemur hann fram
draslar til
og hendir fötunum mínum á gólfið svo mamma verður reið og skammar mig!
Þessi litli púki
-líkist mér. ]



[ Þegar snjórinn lagðist á borgina og mig
urðum við báðar í senn kaldar og frjálsar.
Ekki lengur litaðar eftirsjá moldarinnar
eða gráma vega sem marka leiðir lífsins.

Svo mun dagurinn líða.
Aftur skerpist á troðnum slóðum 
og moldin flekkar ósnortna breiðu möguleikans.

Kannski rignir á morgun. ]



[ Þegar innviðir huga þíns
bresta undan eigin þunga
þakka ég fyrir að vera ekki
bendluð við gerð þeirra.

Og þegar þú safnar saman brotunum
mun ég beina athygli minni
að traustari undirstöðum.

Því þó lengi búi að fyrstu gerð
mun sá sem ekki hugir að verki sínu
verða eigin vissu að bráð. ]



[ Það er erfitt að hanga með mér. Eftir að hafa 
klórað mér til blóðs.
Í framan. Hundrað sinnum. Það er svo miklu léttara stundum. ]



[ Eftir tvöfalda lokun undanfarið
þá leyfi ég mér að segja að ég er ánægður
með blómin og þig og
kvöldið og sjóinn. ]



[ Það er svo erfitt. Stundum inn í langa
partýinu. Ímyndaðu
þér 
kaktus. Þrjár myndir? 
Þetta er ég. Er svo ánægður að við gáfum þessu séns. 
Við erum ólík. 
Ímyndaðu þér kaktus. ]



[ einhvern veginn held ég
að örlaganornirnar
hafi verið á breytingaskeiðinu
þegar þær ófu minn úfna vef...

þá var Drottinn ábyggilega skelþunnur
Satan á enn einu sýruflippinu
Amor örvalaus
og Afródíta á túr...

...

en Bakkus minn ástkæri vin
var óvenju afkastamikill
þennan kalda rigningardag í apríl
nítjánhundruð áttatíu og tvö... ]



[ var rétt búinn að jafna mig
á tveimur djúpum skotsárum
er ég sá hann koma
askvaðandi yfir sjóndeildarhringinn...

andlit hans
makað í stríðsmálningu
augun
glottandi af glettni
góndu á mig...

þekkti hann
svipinn
og vopnið
sem hann bar á mjóu bakinu...

ég hljóp af stað hræddur
hugsandi um síðustu skot
og örin sem fylgdu þeim...

hann hljóp af stað í hefndarhug
hugsandi um örvarnar
sem töpuðust í líkama mínum...

...

gráti nær sem gunga
gaf ég allt sem ég átti
til að flýja þennan mann...

skríðandi líkt og snákur
smeygði hann sér þó
beint í veg fyrir mig...

augu okkar mættust
eitt örlítið augnablik...

...

hann mundaði bogann
miðaði betur
sleppti strengnum
og hitti beint í hjartastað...

hvort örin dreyfði ástareitri?
hvort örin lífgi hjartað við?
hvort ég hitti hana einu réttu?
á öllum svörum verður bið...

...

en Amor hefur aftur hitt
í viðkvæmt hjarta mitt
ekki lengur úr hörðu grjóti
og nú getur það tekið á móti... ]



[ gegnum hjartað orðin stingast sem sverð
sýking ferðast frá lifur til handa
hugsa aldrei um reynslunnar rándýra verð
ráfa því enn milli kaldra landa...

löndin köldu tákn um fornu tárin
titrandi sem blautur hundur tárast
hugsa hryggur um ónýttu árin
og hryggbrotinn einmana ég fárast...

en hvernig sem lífið leikur mig enn
lifandi ennþá ég svara köstum
grýti til baka og ég sigra senn
þó samviskan sé nú bundin löstum...

...

veit ekki lengur um hvað ég tala
í forvitni spyr ég örlög aftur
er mér geðheilsan meira að dala?
eða bara orðinn fylliraftur?

...

veit ekki lengur um hvað ljóðið snýst
lekandi von inn um hjartað mitt brýst
því ég man ekki ástæðu lengur...
hef ort um hitt og ort um allt þetta
höfugur tekst mér brynju að þétta
er loksins orðinn samlyndur drengur...

...

ef ég man ekki lengur ástæðu
til hvers að halda enn eina ræðu?
sorgin er farin - sorgin er búin
sorgin gafst upp og sorgin er flúin...

meika nú meira engan sens lengur
með bros á vör heilbrigður drengur!

sorgarljóð búin
sorgin er flúin... ]



[ -Hluti I – Vonin úti-

kuldinn er kominn til að vera hérna lengi
kvöldið er fallið á lífsins gráa engi
rökkrið í rjóðrinu dökknar og sofnar
rauða sólin felur sig og smám saman dofnar...

þrösturinn þegir og vindurinn lægist
þruskrið í fjarska efast og hægist
hugsi á himninum máninn nú kyrr
horfið er ljósið er lýsti honum fyrr...

...

myrkur á ískaldri mánafold
minni er aflvana sálin mín núna
sem strúturinn sting ég hausnum í mold
styrkurinn fór við síðustu brúna...

hann fór er ég brenndi síðustu brúna
brugðinn er brandur í sálinni minni
fegurðin fór og ég missti alla trúna
falur er ég sorg og kaldri eilífðinni...


-Hluti II – Vonin inni-

þó þrösturinn þagni og myrkrið á fellur
þiðnar allur kulinn um síðir
þó komi á sálina svakalegur skellur
bara stórvaxnar hamingjuhríðir...

fögur fæðist gleðin á ný
fjandi sein en kemur þó
lífið lifnar við og sólin er hlý
ljúf og friðsæl kemur ró...

öll él styttir upp um síðir
sorgin er bara hamingjuhríðir...

fegurðin æ aftur fæðist
furðulegt lífið mitt glæðist...

...

fegurðin mun aftur fæðast
fullur af von er ég núna
hljóðlátt mun ég aftur læðast
og reisa síðustu brúna... ]



[ sendi þau af stað út í fjarlægðina
ekkert þeirra hefur snúið aftur...

einhvers staðar áttavillt á rangli
leita þau ennþá slösuð og bitur...

eitt af öðru
þau týnast
og gleymast...

eitt af öðru
þau deyja
og gleymast...

...

litlu ástarljóðin
sem ég sendi
í leit að henni... ]



[ Að leita langt yfir skammt,
græna grasið hinum megin við ána.

Skoða dauðann
reyna að leiða hugann frá
fasteignaverði.

Er 1. í dag?
Ekki grunaði mig það.

Paradís, stuttur bolur, fullt af brjostum, boðum, bílum, sætabrauði,magavöðvum.

Lyktin af mér er aldrei eins sterk einsog þegar ég hef verið að hugsa mér til hreyfings.

Yfirleitt þá hreyfist ég ekki 
fyrr en jörðin fer að skjálfa. ]



[ Að bæta við ljóði 
er svolítið eins og að fróa sér.
Það er oft gott
það er aldrei vont
stundum er það þétt og matarmikið
stundum er það þunnt og fitusnautt. ]



[ óviðbúinn
fékk ég
ör beint
í hjarta-
stað

óvænt 
skaut
ég bogamanninum
skelk 

í bringu

því 
honum  
brást
nefnilega
bogalistin

í hjarta-
stað
mínum
var 
grjót ]



[ þungum skrefum
arka ég
dalinn

þar eru víst
leyndarmálin
falin

1,2,3,4,5 
dimmalimm

loppinn á höndum
og í hjartanu
kalinn

þurrum græt ég
tárum 
kvalinn

1,2,3,4,5
dimmalimm

af handahófi
voruð þið öll
valin

kannski var ég
illa upp
alinn

því fór sem fór
því fór sem fór

1,2,3,4,5
dimmalimm ]



[ Brött og erfið,
en samt hægt
að klífa þau.

Leyndardómsfull
og svipmikil
og stór og há.

Já,
svona eru þau,
fjöllin. ]



[ Ég þekki mann þann
þann sem ekkert fann ]



[ glitrar á vanga
tárin renna
tárin brenna

breikkar nú bros
varir kynnast
varir minnast

sjaldséð ástin geislar
sefur í iðrum oss
berst á mót því sem beislar
brýst út sem foss

blossinn út breiðist
berst með vindi og vatni
lofað par leiðist
lifnar við... ]



[ Stjörnur himinsins
á gangstéttum borgarinnar
blikkandi hvern þann
sem gengur
þar um

Ekki dagur án nætur
ekki sól án tungls
ekki ást án haturs
enginn á ferð

Fræknir forfeður
okkar
fyrirfinnast í skorpu
rotnandi jarðarinnar,
heimur tímans

Kyrrt hafið
umlykur
þjóðir allra manna
erfið barátta
við okkar ruglaða
líf ]



[ Lífið lofar eitt
leitin stoðar lítt
Verst að vita ekki neitt
vonin er eitthvað nýtt.

Hver var ástin þá?
Verskuldaði ei það
að heyra og sjá
hvað lygin kvað.

Er draumur deyr
dofnar allt!

Hvorki fiskur né fé
fýsir að vita
Hver sú kona sé
sem fékk mig að líta.

Hver sem ég er
ef ég fæ ekki að sjá
hvert hún fer
hana mun ég aldrei fá.

Ég horfi hvert sem er
og hennar ásjónu sé.
Brátt burt ég fer
brenn allt mitt fé.

Er draumur deyr
dofnar allt! ]



[ Eldur
blaktir í vindi
þýtur um loftið
hitar upp hjartað
Logar
þeytast um
kveikja í
læðast hjá

Hvert sem ég fer
birtist mér
finn fyrir þér
í hjarta mér

Nálgast mig nær
nú brosi ég breitt
Flýgur mér fjær
fatta ekki neitt

Horfi á þig
Horfi í augun þín
Horfi til þín
Horfi á hár þitt...

...þar við blasir
rauður logi,
rautt hár þitt... ]



[ Vaknar nú
Lifir þú
Hamingjan sú
sem mig bar
sást mig þar
leist mig hvar
Hvergi svaf
Mig gaf
Sleist af
mitt hjarta
hið bjarta
mun narta
Ekki mig
Heldur þig
Hvort um sig
látin er
ég er
þú ber
Þig sá
Reyndi að ná
Ekki má
svíkja þann
ekkert kann
ekki hann

EKKI HANN! ]



[ Hvað sem vera vill
verðskuldar enginn
Hvað sem vera vill
hvíli hjá þeim
Hvað sem allir sjá
sér enginn
Hvað sem einn erfir
elta aðrir
Hvað sem einn vill eignast
eignast aðrir
Hvað sem enginn vill eignast
eignast allir
Hvað sem gamall geymir
girnist ungur
Hvað sem aldur aðhefst
ansar enginn
Hvað sem lífið leikur
lifir enginn

Það lifir enginn ]



[ Sjáðu mig!
Stend hér,
og tuska ég er
fyrir þér.

Öll orð sem ég yrði
verða þér byrði.

Þrífa, snyrta, vaska, þvo
vinn það vel
vinn fyrir tvo.

Bakið brostið er
vegna allra verka hér,
enginn maður það sér
hví ég ekki fer.

Ástæðan sú
er ástin mín, þú. ]



[ Hvert hvarf loginn
hvað varð um hann ]



[ Hér, langur vegur
hann gengur nú,
minningarnar dregur
aldrei aftur baki snýr.

Gengur veginn þann
er aldrei sýnist enda,
en eitt þó veit hann
hve lengi þeir benda.

Aldrei aftur tilbaka
þó hann vildi
færa þá til saka,
enginn skildi.

Hægist um skref hvert
og aldur sígur á,
lífið var þess vert
að endalokum ná. ]



[ Ég?
Meðvitaður?
Já.

Ég er meðvitaður um mig,
meðvitaður um útlit mitt,
meðvitaður um hegðun mína,
meðvitaður um skapgerð mína,
meðvitaður um innsæi mitt,
meðvitaður um hugsun mína,
meðvitaður um hreyfingar mínar,
meðvitaður um tilfinningar mínar,
meðvitaður um mig
og það sem er í kringum mig.

Að vera meðvitaður um sig
það er að vita
hver maður er,
hvernig maður er,
hvað maður er,
hvenær maður er,
hvers vegna maður er,
og sætta sig við það.

Ég er meðvitaður
en hvað með þig? ]



[ Í nótt myrði ég þig og hina
Andlit ykkar eru svört og hæðin
Elta mig í sífellu
Hrópa þá að mér hákarlar
Og ég æli þungum hníf
Hjól örlaga minna er bremsulaust
Og brátt fer ég í sjóinn
Ólíklegt þykir að hjólið verði að bát
Ég verð þá einfaldlega að fljúga
Á meðan lygar umkringja höfuð mitt
Eins og sígarettureykur
Smýgur innum eyrun og augun
Og þið hóstið lygahóstanum
Hærra og hærra og hærra
Ég held nú hnífnum mér nærri 
En hann breytist fljótt í blöðru
Sem ég held í hræðslu
Og svíf síðan hægt upp til skýja
Sem að mynda vax myndir
Af drekum fortíðar og sófum framtíðar
Reynsluleysið og letin hræða mig
En ég slepp ekki, ekki núna
Ekki fyrr en ég kem að sólunni

Mér verður kalt á höndunum.
Furðulegt, ég sem er að sameinast sólinni
En sama hvað ég reyni að ylja mér, ekkert dugar
Þá síðan uppgvötva ég loks að
Miðstöðin í hjartanu er biluð

Sólin kýlir mig í burtu með öskri

Og ég flýg að tunglinu
Karlinn á tunglinu

Hver hefði haldið...
Hver hefði haldið að ein nótt gæti litað líf manns svona absúrd
Hver hefði haldið...
Neil Armstrong var ekki fyrsti maðurinn á tunglið
Það var ég. ]



[ Þú kramdir draum minn
Um blátt hafið
Sem þarfnaðist míns innilega faðmlags

Á meðan ég ligg hérna
Hjá þér naktri
Skil ég að ferðin er óþörf

Þú bregst mér aldrei
Þó ég vilji
Þig beygja og móta barnslega

Þú étur allar tilfinningar mínar
Og snýrð vonbrigðum
Yfir í blóm og bros

Ég sit hér hugsandi
Um aðeins þig
Og velti huganum 
Í tóma hringi og táknræn orð ]



[ Ég myndi glaður lifa
-án snillinga og stjórnmála
-án menningar og velmegunar
-án tækni og tóla
Bara fyrir frið á jörð
Ég myndi glaður berjast
gegn drekum heimsins.
Og glaður þegja, þó ég hefði
sitthvað merkilegt að segja.
Glaður myndi ég synda 
á móti köldum straum.
Og glaður myndi ég deyja,
ef ég fengi einungis ein lítil laun
Bara frið á jörð ]



[ Gleraugu segja margt um menn
mín eru skökk og skítug,
falleg en flókin, hjálpandi en heil
og helvíti stundum fitug
Brotnuðu samt einu sinni
skrítin hafa verið síðan
blessuð hafa bjargað mér
að sjá veðursins blíðan
En hvað með þá sem þurfa ekki gleraugu?
þjást þeir af gallaleysi? ]



[ Ef ég færi til helvítis á jörðu
myndi heimurinn samt litast af minningum um þig
og vanilludropar augna fullra af söknuði
myndu fylla göngustíga heljar
og fljótt myndu púkar huga okkar
drukkna í flóði væntumþykju
Ég myndi stökkva fyrir bíla fulla af myrkri
bílstjórarnir kúgaðir af söknuði eins og ég
en þeir gætu aldrei tekið handbremsubeygju frá óhamingju
yfir til sannrar gleði
Ég gæti það, ekki fyrir sjálfan mig
ég hef aldrei verið nægilega fullur sjálfdýrkunar
en ég gæti það 
fyrir þig ]



[ Er ég fastur í viðjum vanans,
hefur hversdagurinn gróið við mig 
og bundið mig rótum?
Nei, ekki samkvæmt þér eða augunum í huga mér
nei, samkvæmt ykkur skríða köngulær hugarflæðis míns
hraðar og hraðar
Í gegnum absúrdískan huga minn
Þær vilja komast út úr höfuðkúpu minni
reyna að skríða út um augun
Og hægt tyggja þær hugsanir mínar, eina og eina
hrækja þeim út úr sér og sjá hugsanirnar blómstra
sem fallegustu liljur
Það hræðir mig
Því ligg ég hér og hvílist í vanmætti
á rúmi sem er alltaf að minnka
og að lokum er engin dýna til að styðja við mig
... aðeins þú ]



[ Ég stökk út í á með svörtum englum
í fljóti fullu af raunsæjum draumum eltir þú mig
Það lætur mig enginn vera, aldrei
enginn nema elsta tréð á listaverki barnsins
Tréð hefur verið fast á sama stað, í garðfangelsi
í 260 ár
Tréð hefur verið það eina trausta í lífi mínu;
lífi sem hefur séð sjónvarp breytast úr skemmtun
yfir í öskrandi mann í jakkafötum
lífi sem hefur fundið hunang breytast í blóðbragð
og látið býflugur heimskunnar stynga tilfinningarnar
til algjörs óttaleysis
Í þessum heimi sem ég hef neyðst til að viðurkenna
eru öll lög eins, þannig vilja "þeir" það
og "þeir" slökkva á öllum kertum
En í ánni hef ég loksins fundið nýtt ljós
þau liggja þarna í ringulreið
Ljósin eru þau sem voru eins og ég
og ég mun verða eins og þau
með sára fortíð og enga framtíð
En tréð verður kyrrt í önnur 260 ár;
það hefði framið sjálfsmorðstilraunir
ef það bara vissi hvernig
á meðan eru "þeir" endalaust að reyna vinna leið til
að lifa að eilífu ]



[ Hugsun mín var aldrei neitt
Var aldrei að þykjast eða stæla
Var aldrei að eltast við tíska líðandi stundar
Hugsun mín var aldrei neitt
Var ekki að gera mig myrkfælinn
Var ekki að gera mig glaðan
Hugsun mín var aldrei neitt
ekki djúp, pólitísk, heimspekileg
ekki reið, glöð eða heimskuleg
Hugsun mín var aldrei neitt
Nema hún sjálf
Hugsun mín var þetta ljóð ]



[ Ég dó næstum því áðan:
ég leit niður á ykkur og þið voruð að gráta
ég kallaði úr himnaþyrlunni: Út af hverju?
Út af hverju eruði að gráta, ég var að segja ykkur
Ég var að segja ykkur að ég elskaði ykkur
En þið hættuð ekki
Og litla systir mín grét grátri vélsagar,
Vissuð þið að vélsögum er bara nokkuð vel við tré?
Ég dó næstum því áðan:
Var að hlusta á þig, lagið mitt
Og ég fann að ég var alveg að fara að verða að punkti
þannig að ég hraðspólaði fram á uppáhaldskaflann minn
vonandi ertu ekki sár.
Ég vildi að ég geta hætt að hlægja en ég get það ekki,
Lífið er svo kómískt. ]



[ Mitt draumahlutverk hefur alltaf verið
píslarvotturinn
en í leikriti lífsins hef ég neglt mig sjálfur
krossinn við
og ég dey fyrir eitthvað ómerkilegt sem aldrei var
og þið vitið það.
Í stað þess að dá mig sem píslarvætt,
sem merkan mann með drauma og vonir,
dáiði mig orðlaus fyrir blinda heimsku mína. ]



[ Dagsljós birtan skín svo skært
Í vetrarljósi sjáum við
Barnið litla sefur vært
Það finnur Guðs almáttuga frið

Fann ég í vetrarþokunni
óljósar minningar
Allt áður sem ég unni
Biskupsins siðabreytingar ]



[ Augnlok við augnlok snertust sálirnar,
eins agndofa og ástin. 
Dönsum, dönsum á túninu bak við mánann,
túninu sem alltaf er autt. ]



[ Mexican truckdriver,
that's what he is.
He sits all day long,
wonders the past
what or what not
he did wrong that night.
Mexican truckdriver 
Of course that's what he is

He dreams up a reason, 
and distances his self 
from the real problem 
which is himself.

Mexican truckdriver,
of course that's what he is.
He drives all night long
and sleeps all day through.
He cant help himself,
can't finish the job.
Mexican truckdriver,
thats what he is.

He’s miserable, he’s bored,
doesn’t know what to do...
But I guess that's what all
Mexican truckdrivers go through. ]



[ Köld móða á kinnum mínum
kallar, komdu nær, kysstu
Ég ætlaði að bjarga heiminum
en ég sofnaði
Setjumst að í svartri byggð
á móti sólinni
Strikamerkjafoss staldrar við
spyr sjálfan sig ]



[ Ég lít í augu hans
og sé að hann er æstur, reiður:
leiður á einræði mínu
Hatur í augum hans
ég yrði reiður ef ég fengi sama matinn dag eftir dag
leiður á tilbreytingarleysinu
Hann liggur í rúminu
bíður eftir tækifærinu til að fá útrás
leiður á skipunum mínum
Hatur í augum hans
ég yrði reiður ef ég yrði geldur
leiður á getuleysinu
Virðist svo hræddur
hræddur við að stíga skrefið
skrefið til frelsunar
Nóttin í nótt er nóttin sem hann mótar landslag andlits míns upp á nýtt meðan ég sef svefn hinna dæmdu. ]



[ Hríðarbiljir koma og fara
Stormtíðindin nálgast óðfluga
Veðurfréttamennirnir svara
Hvort að viðvararnir eigi að duga

Skin og skúrir skiptast á
hagl og snjókoma
Mig verkjar kalt niður í stórutá
Vetrarkonungur vill það lofa

Úti hýrist búfénaður
á nóttu sem og degi
Á puttanum fer ferðalangur
sem ferðast á láði sem og legi ]



[ Steinninn hélt mér ósýnilegum höndum
hélt mér heljarböndum
Engin var undankomuleiðin
ófærð var heiðin
Eins og sjón frá sjáanda fer
sjórinn fjarlægðist mér
Ég bjargarlaus og barinn var
og bjartur guð: hann var þar
Ég brosti honum björtum að
og bjáninn spurði: hvað er að?
Svarið var stutt og gott
Sérðu ekki, ég dey í nótt
Þá brosti hann bjáninn sá
,,Barnið mitt, þú ferð til himna þá"
En það var ekki satt
englanna vegi af ég datt

Og minningar nú allar slást
og breytast í drauma sem að þjást ]



[ mig tekur sárt að sjá
hve margir ekki fá
huga sinn að tjá

því sumir þeirra ná
lífið út að má

af lífsins skjá ]



[ Sagt er að hugur manns geti verið rólegur sem lygn sær

minn er sem stórsjór 
með holskeflum 
og ölduróti ]



[ oft mér finnst ég ver´að sökkva
í hinn djúpa dal
þó ég muni ekki stökkva
í hinn dimma sal ]



[ eins og að vera bensínlaus á grænu ljósi

leiðin greið 
en orkan búin ]



[ Í barnsins augum
sú spurning sést,
hví er mér hegnað,
hvað hef ég nú gert?
En svarið ei kemur
og barnið það vex,
þolandi skammir,
nöldur og rex.
Fullorðinn maður
að utan, hver sér,
að innan allt rifið
og eyðilagt er. ]



[ (Kveikjan af þessari þulu-bulu (þ.e. órímuðu ljóði er lestur lesendabréfs í Morgunblaðinu 3l. október s.l. ( Guðmundur Guðmundarsson, eldri herramaður)

´Allt frá dögum 
Egils´
íslensk ljóðagerð
stuðluð!
skrifaði Guðmundur nokkur
reiðilega

´Nú barasta
allt til hópa
ruglukollar
hortittasmiðir
kjaftaþruglarar

Og ÞETTA birtir Mogginn
suss og svei!

---

Laxness var óþekkur
shakespeare einnig
stuðluðu 
harla lítið sem ekki neitt.

Ég ljóðskáld
innan gæsalappa
eða ekki

horfi á þessi háu tré
án laufa
vetur
þau bifast til og frá
(kannski má nú ekki segja bifast
í þessu samhengi?!)

Haglél skellur á bárujárnið
það er gott að vera innandyra

geng fremur eyrðarlaus
um hús mitt

grasekkja

set upp gluggatjöld
full af blómum

vermandi

´Það er ekki hægt að bjóða upp á von ljóð´
segir Gerður Kristný

Elísabet Jökuls
mæðist í mörgu
segir margt
vill bjarga svoooo mörgu

Ég hlusta stundum
þegar ég nenni

að vekja athygli 
that is the point!

Bónusljóð Andra aftur?
30 prósent meira,
-sama alisvínið komið þarna aftur
og á allt
(Ekki Andri, ég sem er tengd honum
gegnum ættir okkar!)

Við erum ekkert öðruvísi
en Egill, eða hvað

aðrir tímar reyndar

Hvað á blessuð bókin að heita


hortittasmiður heillinn

meðgangan var erfið
en svona óx þetta ´afkvæmi´
akkúrat svona...

´Að gefa út ljóðabók´
sagði einhver
er eins og að kasta rósarblaði ofan af Mont Blanc og bíða eftir
bergmálinu

(alla vega hjá þeim sem eru ekki
færir að fylgja bókinni eftir)

Hva, er ekki nóg að skrifa bara bókina,
getur ekki einhver annar selt hana!!!!
spyr ljúflingurinn

Erum við nokkuð í stríði?
Kannski ættum 
að skrifa 
VEL SKRIFUÐ  ljóð

gerum það bara!

Jú kannski að finna frelsið

tjáningarstríð

hið frjálsa orð
 (þulu-bulu ljóð)

Niðurlæg é ljóð með 
athæfi þínu!!

Kannski kona fari í göngutúr í myrgrinu

mikið af stjörnum
norðurljóðum
frosti
súrefni í lungun

Út skal snöggvast
að munnhöggvast
(rímar! sko barasta!)

Ástkæra ylhýra málið
Hversvegna fórstu svona fljótt
Jónas, 
fótbrotinn og fullur
Hvað hefðir þú hugsað,
Munu þeirra (okkar)
tímar koma

Mun vera hægt að bjóða upp á 
´vond´ ljóð í friði, 
svo verða þau kannski einhverntíman 
betri

(Ekkert veitir slíka yfirburði sem það að vera dauður. Jóh. Sigurjónsson--
Og:  Ástin er kannski ekki lengur sterkari en hel, því tímarnir bjóða upp á svo margt.  Guðb. Bergss.  Hjartað býr
enn í helli sínum.

357711 ]



[ Þú ert vegur sem liggur ekki neitt.
Umlukinn eyðilegu landslagi og dauðum trjám.
Undir hvítum stjörnum og svörtum himni
er ég dauði fuglinn við veginn. ]



[ Í gær batt ég fyrir augun á þér
svo þú sægir ekki hver ég er. 
Á morgun sker ég af þér lappirnar
svo þú farir ekki.... ]



[ Augu þín virðast
jafn dauð og hafið.
Það er ekkert sem 
hreyfir við þér, 
nema kannski tunglið
og 2 högg í huga þér. ]



[ Í dag munum við 
ekki gera neitt,
þar sem í dag er góður dagur 
fyrir brunabíla. ]



[ Ég er ekki þú
ég hata þig.
Þú ert ekki ég
sem betur fer fyrir þig.

En þrátt fyrir allt
og allt sem ég sé í þér
þá get ég ekki séð 
sjálfan mig 
án þín. ]



[ Ég teygi hönd mína upp
úr hafi vanlíðunnar,
í kringum mig synda
ótti og skömm.
Á bakkanum
stendur reiðin 
þögul.

Í formi skýfalls
kemur vonin.
Þögul horfi ég 
á bak tímanum
og hef mig 
til móts við sólar.

Í huganum er hafið
minning. ]



[ Dauð ljóð og ljótar minningar
var allt sem ég gaf þér. ]



[ Rökkur kvöldsins
læðist yfir,
sjá, þar er máninn
fölur á brá.
Hljóðnar nóttin
hægist um,
verur dökkar 
fara á stjá.
Enginn veit hvar
hættur leynast,
er glata sólin
lífsins þrá. ]



[ Hvítar strendur
við mér blasa,
ómur hafsins
til eyrna berst.
Þú heldur um mig
sterkum höndum,
aldrei muntu 
bregðast mér.
Sofnar sólin
bak við sæinn,
saman liggjum
ánægð tvö.
Er vaknar dagur
fullkomnunar,
horfir þú
í augu mér.
Sameining okkar
er sundur vorum,
 að nýju loksins
hafin er. ]



[ Hamingjan fallvölt er,
fljótar en áður brosið frá þér fer,
hugsunin staðföst fylgir þér,
að ekki sé allt eins og vera ber.

Tíminn líður, allt áður var,
gamlir staðir, hvað var þar,
dagurinn í gær, alltaf af hann bar,
áður en líkaminn var orðinn eitt allsherjarmar.

Þú vaknar einn daginn,
tómur, dofinn, nakinn,
lífslöngun frá þér farin,
það eina sem er eftir, hugur ótaminn.

Hvar er konan, allur skarinn,
skyldu þau öll hafa farið á barinn,
hví ertu særður, varstu laminn,
hví ertu allur svo illa farinn.

Skyldi það vera til eitthvað annað,
ekki sem alltaf er sjálfum þér bannað,
sumum er það lokað, af öðrum kannað,
af sumum viðurkennt, af öðrum skammað.

Trúirðu á það, spyr ég þig nú,
að getirðu tekið aðra trú,
trú sem að byggist á því að þú,
haldir í vonina hér og nú.

Til er það líf, það segi ég þér,
sem færir oss hamingju, þér og mér,
því trúir því hver og einn sem hann sér,
en trúin er sterk, það sérðu best hér. ]



[ Ég hringi í þig frekar oft
en það svar aldrei neinn.

það getur verið 
að ég láti hringja of stutt
eða ég hafi týnt númerinu hjá þér 
án þess að taka eftir því. ]



[ Fögrum orðum lýsi ég þér,
sem hug minn ættir allan.
Þú töfrar mig og dáleiðir,
þér fylgi í einu og öllu.
Þú ert mín hugsun, ástin mín,
þig dreymi stundum öllum.

Þú ferð mér frá, nú horfinn ert,
mitt hjarta nálgast brostnun.
Mér líður sem að örlögin
ei okkur vilji saman.
Því sit ég hér og dagdreymi
um stundir okkar geymdar.

Sú fregn er kunn að komir þú,
vonin á mig kallar.
Þig langar til að snerta og sjá,
strjúka höndum um þig naktan.
Er það draumur eða þrá,
að fanga hug þinn allan. ]



[ Eitt saklaust barn að leik,
eða hvað sýnist þér?
Er gleði þess komin á kreik,
eða felur það óttann, jafnvel fyrir sér.

Hefur sólin nú risið,
er gleðin þá sönn?
Eða er brosið, af vana, frosið,
búið að gleymast, það sanna, í dagsins önn.

En sjá, þar er eitt barn að leik,
svo saklaust, svo einlægt, svo fylgið sér.
Að trúa það tindri enn lífsins kveik,
ómælda gleði það gefur af sér.

En mundu að barnið það brosir sjálft,
það kann ekki ennþá lyginnar mál.
Af sjálfu sér gefur það sanna ást,
til þess er vill sjá barnsins gleði og tár. ]



[ Við erum tvær sálir í krukku
á ísskáp í ljótu eldhúsi
sem er lítið og illa þrifið
en dugar þó oftast.

Einn dag verður krukkan 
tæmd í ljóta vaskinn
og kannski þá förum við
í aðrar krukkur í öðrum 
ljótum eldhúsum. ]



[ Tussa ! Jussa !
hrópa krakkarnir,
þetta gerist á hverjum degi,
ég hata það.
Það er viðbjóðslegt að horfa á hvernig krakkarnir dúndra hnefunum,
sparka fótunum, 
á alltaf sömu stelpurnar aftur og aftur.

Þetta er einelti,
bara hreinasta ofbeldi.
Þessar stelpur eru þybbnar,
en þær eru samt manneskjur, 
og það á ekki að koma svona fram við þær.

Mér langar oft að hrópa á þessa durga:
Hunskist þið hingað og sýnið hvað þið getið,
Helvíti eru þið heimsk að ráðast á eina og eina stelpu í einu!

Enn dugar það ?
dugar það að hlaupa bara til kennarans,
segja honum allt og vera svo barin í klessu næsta dag?

Nei, það dugar ekki.

Ég er hrædd. ]



[ Hart er stundum í heimi hér
helvítis kuldi - sem vera ber 
en Drottinn er alltaf að dunda sér
á daginn við þetta sem miður fer
og lagar það eflaust að lokum ]



[ Þú hringdir 
og ég kom til þín
á björtu sumarkvöldi.

Ég sagði þér frá sorg minni
og framtíð,
frá Kína,
París
og syni mínum.

Þú gafst mér bros og hlýju
yfir tebolla í stofu þinni. ]



[ Að fara yfir endimörk alheimsins
og hitta herra Guð,
er það kannski líkt því að hitta kennarann
eftir próf,
og fara saman yfir villurnar?

Skoða í ró og næði allt það rétta og það ranga.
Kannski er einkunnin góð.

Fáum við þá kannski baug og vængi
til vitnis um 
að við komumst áfram.

Verðum við þá loksins englar?
Eða er það kennt í öðrum áfanga?

Og ef einkunnin ekki fullnægjandi? Hvað þá?

Sendir hann okkur þá til baka,
aðra önn,
og veitir tækifæri 
á að taka prófið aftur?

Eða erum við send niður í kjallara,
Í tossabekkinn?
Þar sem tækifærin eru komin langt yfir síðasta söludag. ]



[ Ég ER

Það er nóg ]



[ Þegar ég loksins loksins
fann sjálfan mig
komst ég að því
mér til skelfingar
að ég var aleinn og yfirgefinn
á miðjum öræfum
með bilaðan áttavita
og ekkert kort
og sólin hló hæðnishlátri
þar sem hún var við það að setjast

Þegar ég tók fyrsta skrefið
í heimferðinni
hugsaði ég með mér
hve ljúft það væri
ef ég gæti bara týnt mér aftur ]



[ Eitt sinn var bangsi
sem nennti ekki neinu hangsi,
hann vildi fara að róla
og læra að hjóla.

Þó aðeins væri eins vetra,
það fannst honum bara betra.
En þegar hann róla vildi
"af stað" rólan ei skildi.

Hann dreymdi um að hjóla,
upp hæðir og hóla.
En þegar hann fór að hjóla
vildi hjólið aðeins spóla. ]



[ Eitt sinn var kisa,
sem minnti á risa,
hún vildi fullt af fjöri 
og komast áfram í kosningarkjöri.

Frökk hún var,
það vissu allir þar,
það varð henni að falli 
á kosningarpalli.

Þegar hún frétti það
reif hún blað,
átti bágt
og æpti lágt. ]



[ Nú sem ég lítið ljóð,
um konu sem átti aðeins hljóð,
en ekki gott skjól
og aldrei var í fínum kjól.

Tíminn leið
og enga takmarkstindi hún kleif.
Vann alltaf sitt verk
og í snauð aðeins át berk.

Aldurinn kom yfir,
án þess að mikið kæmi fyrir.
Loks kom svo dauðinn,
og tók enda á snauðinn. ]



[ Í huganum leynast myndir,
af leikjum hrundar og hals.
Þar sýnast mér unaðssyndir,
sverma í lostans dans.

Þar sjást svört og sexy,
efnislítil klæði,
liðast um mjöðm og leggi,
laða fram lostans æði.

Lundin lítur við,
lostinn tekur völdin,
augun taka mið,
ala frygðar böndin. ]



[ Krakkar úti að leika sér,
gaman er hjá þér og mér,
kasta snjó í stelpurnar,
blautar verða telpurnar.

Allir eru að keppa 
og úlpurnar hneppa,
hver hefur mest þor,
þetta er ekkert slor.

Nú reyna strákarnir 
hve langt ná hrákarnir
og hann verður kátur
sem hittir flestar hnátur. ]



[ Lampinn minn við rúmið mitt,
ég sagði þér þetta og hitt,
öll hin heimsins vandræði,
þau voru sum algjört brjálæði.

Þegar fór að nótta
og mig dreymdi um minn mesta ótta,
vaknaði ég og kveikti á þér
varð þá allt bjart hjá mér.

Löngu eftir þetta gekk ég í frakka,
átti konu og krakka,
þá þú brotnaðir,
í ruslinu þú rotnaðir. ]



[ í draumum þínum
syngja sólskríkjur
um nýja veröld

þarsem allir
elska alla

---

vakandi
ertu bitinn
daglega

og í ástarsorg
hneigja svanirnir
höfuðin
og gráta

---

á milli svefns og vöku
vaka hrægammarnir yfir þér
með klærnar
svo hvassar
að þær gætu rifið gat
á hjartað í þér

---

það er sárt
að blæða ]



[ "Já, já vinur"

"Margur verður af aurum api",
segi ég ábúðarfullur
og teigi mig í annan
banana ]



[ Litla hindin,
alltaf fyndin,
heillandi og góð,
átti gæskusjóð.

En einn daginn kom maður,
sæll og glaður,
með byssu við hendi
og glott til allra sendi.

Svo heyrðist hvellt hljóð
og það kom blóð,
hindin var ein,
hún var alltof sein. ]



[ Máninn svo blár,
var alltaf svo sár,
varð að bíða 
meðan árin tóku að líða.

Á honum var ei mannvera kát,
með allt sitt mannafát,
mannvera sem spilaði skák og mát,
þar til kom mannslát.

Hann einmanna var,
en svo kom kar,
út úr því komu menn,
það fannst honum nóg í senn. ]



[ Sjórinn breytist, grænn og blár
hann virðist svo undarlega klár.
Segjandi frá sögum 
á öllum dögum.

Útsýnið lengra en þig órar.
Báran í klettana klórar,
gerir myndir í berg,
álf eða dverg.

Sit í litlum kofa
og sjóinn lofa,
hann mestur er hér,
því hvíslaði hann að mér. ]



[ Spiladósin mín,
ég hlustaði á lögin þín.
Horfði á dansandi ballerínu, 
sem ég seinna skírði Jósefínu.

Í bleikum blúndukjól,
sem átti spiladós sem ból.
En eina vetranótt
varð lagið hljótt.

Þú hættir að spila,
fórst að bila,
söngurinn var fokinn, 
þetta voru endalokin. ]



[ Stelpan með andlitið frítt,
var aldrei strítt,
alltaf flott,
með fallegt glott.

Sæt og fín,
stúlkan mín.
Þó góð væru öll
var hún eins og prinsessa í höll.

Eins og hún var að vona 
varð hún kona 
sem vafði mönnum sér um fingur
þar til kom demantshringur. ]



[ Sólin er svo skær,
ég verð um allt fær,
hún er mér svo kær,
sú fagra gyðjumær.

Hún er góð,
svo fróð
og verður stundum rjóð,
en aldrei alveg óð.

Ekki er hægt að taka myndir
þegar hún um himininn syndir
og öllum vel lyndir,
því loftið hún kyndir. ]



[ þú brosir
og mér hlýnar inní hjartanu
ég horfi augun þín 
og  sé tilgang lífs míns

27-11-03 ]



[ Svíf í draumaheimi
og öllu gleymi.
Í draumaheimi mínum 
kemur prins á hesti sínum.

Prinsinn kemur á hvítum draumahesti
með brynju og vesti.
Sverðið glitrar á leiðinni til mín
og ég hugsa "ég er þín".

Þegar síðustu skrefin hann tekur
og ég sé hann betur,
þá vakna ég við köllin frá mömmu, 
það er komið bréf frá ömmu. ]



[ Elsku besta amma mín
Allt þér gangi í haginn
Hér er hjartans óskin mín
Til hamingju með daginn ]



[ Nú er ég að semja 
um strák sem vildi bara lemja.
Hann braut öll leikföng,
mjó og löng.

Hann var ei myndarstrákur,
gerði frekar hrákur,
ó, sá litli drengur
var ódæðisfengur.

Mamma hans og pabbi
voru út á labbi,
töluðu um heima og geima
og vildu drengnum gleyma. ]



[ Gaddi litli geimvera,
þeyttist um allt, 
og hafði margt að gera,
eins og að setja í súpur salt.

Hann unni sælgæti, 
það gott var í maga,
hann var alltaf með læti, 
hann ekki hafði aga.

Hann ei í skóla gekk,
og hrikalegur var,
kæmist aldrei í fyrsta bekk, 
því allir fengju mar.

Hann reyndi oft að fljúga,
og þá bara datt,
þá þurfti hann að ljúga,
því Gaddi litli geimvera sagði ekki satt. ]



[ Kurteis, traust og kærleiksrík
Kostum prýdda, skarpa
Ótrúlega er ég rík
Að eiga þig að Harpa ]



[ Mér ennþá finnst erfitt að skilja
Þín ótrúlega ég sakna
Oft skynja ég lífið sem ljótan draum
Og leita þín er ég vakna ]



[ Ég vona að Guð mér gefi
Að gæta ég megi mín
Aldrei mér læðist að efi 
Og ekkert mér villi sýn

Að starfinu mikla ég stefni
Og styrk öðrum geti veitt
Orð mín og loforð ég efni 
Þess óska og bið ég heitt ]



[ Stundum er ég ósátt, við minn æðri mátt
Og sorgin mig heltekur, þó langur tími sé liðinn
En þó að ég sé vanmáttug og skilji ósköp fátt
Ég skil samt að loksins hefur þú fengið friðinn ]



[ Ég veit að þú yfir mér vakir
Og veitir mér aukinn styrk
Sú vissa er vonarljósið 
Og vörn gegnum élin myrk ]



[ Ó fósturjörð sem fæddir mig
Þú ert fegurst öllum
Alltaf mun ég elska þig
Með kostum bæði og göllum ]



[ Finnst mér alltaf eilíf jól
Er ég kem í Hvestu
Finn þar frið og öruggt skjól
Hjá foreldrunum bestu ]



[ Skal nú vísu skella á blað
Um skjaldbökunnar hirði
Alltaf skaltu vita að 
Þú ert mér mikils virði ]



[ Ef mig illir draumar hrjá
og svefnleysið mig plagar
Alla hluti mamma þá
Í gegnum símann lagar ]



[ Upp vex eins og til er sáð 
Elsku pabbi besti
Marga speki og mörg góð ráð
Mér gafst í veganesti ]



[ Þú sem gekkst í gegnum Helvíti
Þú sem allir fyrirlitu og smáðu
Þú sem sligaðist undan áhyggjum heimsins
Þú sem nötraðir af ótta
Þú sem þráðir að þjáningin tæki enda
Þú sem klesstir allstaðar á veggi
Mér þykir vænt um þig! ]



[ Heima situr sjómannskona
Stolt er hún og bein í baki
Í illviðrum gætir tveggja sona
Sá þriðji á sjó, svo og hennar maki
Hún veit að hún verður að bíða og vona
Vona að Drottinn yfir þeim vaki ]



[ Ég var ekki gömul
en samt fannst mér hafa séð nóg,
þegar ég hafði í raun alltaf verið blind
Heyrt nóg,
þegar ég hafði í raun aldrei hlustað

Ég var ekki gömul,
en samt fannst mér ég verða að kveðja
þegar ég hafði í raun aldrei heilsað ]



[ Hver ertu?
Hvað ertu?
- Ég veit það ekki´
en til öryggis ætla ég að 
ritskoða mig
áður en ég treysti þér fyrir því ]



[ Á lífinu missti ég tök
Er Bakkusar féll ég í vök
Því stjórn hans er hörð
Stór heggur hann skörð
Margt ólánið er hans sök

Á hraðbraut til Helvítis ók
Og áfram ég neysluna jók
Myrkrið það ríkti 
Og martraðir ýkti
Paranoian mig skók

Í myrkrinu var engin týra
Ég reyndi mig niður að gíra
En aldrei það tókst
Og firringin jókst
Samt hélt ég mig vera að stýra

Svo fann ég minn æðri mátt
Ég skynjað´ann á minn hátt
Eftir áralangt mók
Loks leiðsögn ég tók
Og sjálfa mig tók í sátt

Þótt múrinn mér virðist um megn
Ég ætla að komast í gegn
Ef ekki ég þreytist´
Að lokum ég breytist
Í fullgildan þjóðfélagsþegn

Oft lífið er erfitt og grátt
Til framkvæmda skortir mig mátt
En eitt þó ég veit
Að í dag er ég streit
Ég stefni í rétta átt ]



[ Ó hvað ég nýt þess að horfa á þig,
tala við þig, hugsa til þín

Það er eitthvað við þig sem lætur mig langa til að verða betri en ég er ]



[ Kæri vinur

Kærleikurinn er 
sem logandi þráður
Þráðurinn liggur 
frá mér til þín
Og sömu leið til baka
Þessi þráður 
situr ekki bara þarna 
eins og steinninn
Það þarf að búa hann til, 
eins og brauðið
endurgera stöðugt, 
gera nýtt.

Kæri vinur

Nýtt ár, 
Óravíddir framtíðarinnar
með nýjum tækifærum
Óendanlegir möguleikar
í hverju augnabliki.
Hvert augnablik innifelur 
„Nýtt upphaf“
Upphaf þar sem
ég og þú getum
skapað góðar orsakir
fyrir framtíðina,
skapað hamingju.

Kæri vinur

Þessu korti fylgir 
gullinn þráður veruleikans
sem tengir alla hluti saman
Mig og þig og alla hina.
Leyfðu mér að geta þess líka
hvað þú ert sérstök manneskja
enginn er eins og þú.
Finnst þér það ekki frábært?
Án þín væri heimurinn öðruvísi.
Án þín væri heimurinn fátækari.
Nam-Mjóhó-Renge-Kjó
Nam-Mjóhó-Renge-Kjó ]



[ einhver
hefur hellt
myrkri í gluggana

aðeins stöku sinnum
sigla skipin
bakka á milli ]



[ Vinur er traustur,
en þarf ekki að vera hraustur.
Vinur er góður,
en ekki endilega fróður.
Vinur er heiðarlegur og vinalegur.
Sannann vin er ekki hægt að kaupa
Vinur þarf ekki að vera fljótur að hlaupa
Allir ættu að eiga vin ]



[ Draum úr myrku djúpi skanna
dragast skýin sólu frá
djúpt í móðu minninganna
mömmu og pabba er ég hjá.

Fram í dalsins fögru hlíðum
ferðalag um draumalönd
sumardvöl í sveitinni tíðum
sælutíð þá fór í hönd.

Lítill fugl við lækinn hjalar
lóan syngur dirrindí
kýrnar baula og kisan malar
kærleiksfaðmi er ég í.

Þakklátur er ömmu og afa
ungur fékk ég ást hjá þeim
lífs í nesti létu mig hafa
loforð guðs um betri heim.

         HarHar ]



[ Það er mikið líf bara rétt við sökkul sandkassans 
sem er fullur af eðlum þegar rokið skall á um 
fermingu og kirkjugestir fóru allir út í buskann 
eftir að búið var að lesa fréttirnar hægir hann 
á bílnum og vonar að það dugi til að hann hitti 
á grænt á næstu ljósum ef birtan er þá næg til 
að hægt verði að fara að tína samann alla 
hleypidómana og þykjustuna sem 
breiðir sig hér yfir allt ef það 
væri bara ekki þetta helvítis rok. 

Hvernig er það á þakinu núna eftir að við fórum að
renna svona vel og létt reyndist að slokra því niður. 
Þetta verður allt í lagi. Ég kem bara á morgun og þá getum við séð að þetta er ekki skurður sem var 
fluttur hingað í gær og enginn vissi hver 
ætti að borga bílinn. 

Við vorum öll skítblönk hvort sem var en 
það skipti ekki máli þetta snýst bara um að 
gómann. Heldurðu að hann sleppi þegar
öllu er á botninn hvolft þá kemur í ljós að myrkrið 
dugar best þegar kemur að innsta hringnum í
garðskreytingunni sem homminn gerði ódauðlega 
daginn fyrir kosningarnar sem réðu úrslitum um 
hvort við fengjum að vera fram. 
Brosið ljómar silalega þegar haft er í huga að 
framburður er tvíþættur. ]



[ hef horft á átta stjörnuhröp
og óskað þess að...

hef brotið sautján óskabein mér í vil
og óskað þess að...

hef týnt upp fimm fjögurra laufa smára
og óskað þess að...

hún verði mín...

...

mun líklega halda þessu áfram
í nokkur hundruð skipti í viðbót
þar til að hjátrúin verði mér marklaus
og hugur minn hlustar á ný

þegar örlögin hvísla enn og aftur:
“it was never meant to be...” ]



[ Lífið læðist hjá
eins og lækur um farveg sinn
meðan ég sef á bakkanum ]



[ Horfi á mannlífið á hraðferð
gegnum gluggann á strætisvagninum
á rauðu ljósi er eins og lífið stöðvist
á græna ljósinu byrjar það aftur ]



[ Ég bið að heilsa 
sagði hún og hélt á braut 
vopnuð stórri ferðatösku ]



[ Ein hverfur
önnur kemur
Ég er einhverfur
svo ferð þú líka ]



[ Ég var í starfskynningu í dag hjá
stóru alþjóðlegu fyrirtæki. Fyrsti starfsmaðurinn grét og grét. Annar hafði mikið ljóst hár sem stóð út í loftið. Sá þriðji hljóp fram og til-baka í allar áttir. Fjórði starfs-maðurinn var samt furðulegastur af 
þeim öllum. Hann henti grófu salti
yfir mig.

Þetta var mjög áhugaverð starfskynning,
en ég er samt ekki viss um að ég vilji
verða veðurguð þegar ég verð stór. ]



[ Það var ekki heiglum hent
að fást við þá fögru rós
sem steypti sér í eigingirni sálar sinnar.

Hún lokaði krónum sínum og ætlaði sér að blómstra með vorinu, en þá voru engin skilyrði fyrir hendi 
og vorið kom ekki.

Ísöld var gengin í garð frostrósarinnar sem kól hug og anda mannsins um ókomna tíð. ]



[ Úti rignir,
hérna inni, maður lítið barn signir.
Barnið hefur ótta,
það er á lífsins flótta.

Maðurinn ekki skilur,
hann veit bara að úti er hinn mesti bylur.
Barninu hefur alltaf langað að húsið að flýja,
og það lengst upp til skýja.

Þar eftir barninu bíður fólk með geislabaug,
og barnið upp þar strax flaug.
Maðurinn þetta aldrei skildi,
bara barnið sitt aftur vildi.

En svona vildi littla barnið lífið enda,
og öðrum engli lífið sitt senda.
Hann vildi kannski lifa í dag,
þetta var bara ekki littla barnsins fag. ]



[ Það er komin snjór í bæ.
þá syngja allir húllum hæ.
Og svo stinga allir sér í sæ.
Svo fer snjórin og allir sega bæ. ]



[ eldur
brotið niður í eymdir
einsog þú

lofið eymdina
lofið eymdina
hún er það eina sem heldur sindseminni í skefjum

svefn 
sofanndi í reyk og ösku drauma þinna
þetta er lifið ]



[ græðgin læsir sig inni þjófélagið
hungraðir, bíða þeir eftir sotasigi
en vertu ánægður ef þú ert ekki
einn af þeim

reiðin berst út sál þeirra
dauðin verður viska og masslif verður greindin
en vertu ánægður ef þú ert ekki
einn af þein

sorgin situr í vitund 
þeirra sem verða undir lifsinns ofsa
en vertu ánægður ef þú ert ekki 
einn af þeim

því það eru þeir....
það eru þeir! ]



[ Fallega á þig sólin skín
sælueyjan er í minni
er ég leit í augun þín
ungur varð í annað sinni.

Víst mér þótti vænt um þig
vanga þinn strauk með höndinni
ung og fögur þú fangaðir mig
flatmagandi á ströndinni.

Brúnu augun brostu þín
brimið söng um himingeiminn
dásamleg sem drottning mín
dróstu mig inn í töfraheiminn.

Lífið allt svo lifandi var
leið í örvandi straumi
ánægjustund ég átti þar
uns ég vaknaði af draumi.

HarHar ]



[ nú dögun er horfin að nýju á braut
niðdimmt myrkrið hylur mína sál
lífið aldrei hefst, horfið í aldanna skaut
hef ég engan neista, til að tendra mitt bál...

eldurinn kulnar og krafturinn dvín
kalt er mitt hjarta og dáið nú
horfandi aftur, ávallt til þín
og hryggur ég brenni, enn eina brú...

vinir í vanda, eru ei mínir
vilja þeir aldrei, heyra mín mál
aleinn ég stari, á mínar hryggu sýnir
alla gleði vantar, í mína aumu sál...

vængbrotinn ég skríð í skugga
skotið hjartað blæðir blóði
enginn hérna, mig til að hugga
heyrðu minn grát, í þessu ljóði...

nú tek ég stökkið og niður ég fell
niðdimmur veturinn er kaldur ei meir
enga sorg ég skynja, í grjótið ég skell
syngjandi fuglinn missir flugið og deyr... ]



[ gangandi um sléttur hugans, þær sléttur sem enn eru ókannaðar
hugsandi þær hugsanir sem liggja eftir, ókláraðar, ósannaðar
hittir maður djöfla heilans, þá er ráðast til atlögu, fyrirvaralaust
þeir niðurlægja þig og segja þeir ljóta hluti, þeir brýna sína raust
þú gengur fram á dauðan mann sem glatað hefur sál sinni
og hann segir þér hversu illa þér tekist hefur að eyða ævi þinni...

sléttur hugans eru með þúfur á stærð við hús og hallir
og það skiptir öllu máli, hvort þú standir, eða fallir
því fall leiðir til geðveiki og stöðugleiki til góðs lifnaðar
og þess vegna skaltu henda öllum gömlum syndum, gæta þrifnaðar
því hvers vegna að muna eftir fortíðinni og gleyma sér í ógleði
sem aðeins vinnur mein á þínu eigin geði...

vertu hamingjusamur, því við enda sléttunnar er hús með kerti í glugga
þú nærð hamingju, ef þú nærð að stíga út úr þínum eigin hugarskugga
haltu því áfram, gang þú lengra, því til mikils er að vinna
ekki falla, ekki hrasa þó aðrir nái að detta, þú verður að komast til hinna
ljós í glugga, enginn matur eða vín sem bíður, aðeins hrein sæla
komdu hingað, því hér heyrir þú enga djöfla, enga menn, orð af munnum mæla...

gangtu aðeins lengra... ]



[ Þegar þú segist vera falleg,
verð ég alltaf svo hissa.
Því þegar ég lít á þig,
þá finnst mér þú vera hryssa. ]



[ This world was made with good mind,
but not all people are that kind. 
sometimes good is hard to find
but when you do hold it tight,
cause maybe you can spread what´s right. ]



[ Voðaleg'er veðrið gott,
væri það alltaf svona,
færri myndu flytja brott
og fleiri mundu koma. ]



[ Ekki skortir orðin nú,
því undir nefi hef ég kjaft,
bráðum verð ég betr'en þú,
- biðþæfingarskaft. ]



[ Hagur þykir Lárus lítt,
leirburð vondan semur,
bragur geymir tálið títt,
tildur Lárus gremur.

--- snúið við ---
Gremur Lárus Tildur títt,
tálið geymir bragur,
semur vondan leirburð lítt,
Lárus þykir hagur.

BÞA ]



[ Gosaskan þeittist með emjandi gný
Glóandi hraunið vall niður bratta hlíð
Drunurnar dundu sem drápstól í stríð
Dómsdagur kominn með skelfingar gríð

Þrístrenda, þrístirnda þrekaða efli
Þokar mér lifandi móðuna í
Gráhærð sú höfuðskepna situr að tafli
Stjórnar mér kolmóðum undan því ]



[ Allt hefur sitt upphaf
ekkert verður til af engu.
Hún veltir þessu fyrir sér
alltaf - allstaðar.
Hvernig varð upphafið ?
Hennar upphaf.
Hjá hverjum byrjaði hennar lífssaga
hvar byrjaði hennar hjarta að slá ?
Henni finnst hún standa á brún þverhnípis
hún horfir niður í hyldýpið
svart, ægilegt.
Þannig sér hún sitt upphaf
ekkert, hvergi
hún á sér ekkert upphaf í sálu sinni
hún veit ekki hvar það hófst. ]



[ Mig dreymir um Mozart
með hljómsveitina sína
Ljúfværir strengir ljá
laglínuna fína

En mér finnst lang best að drekka kaffi  , hlusta á Mozart, borða Mozart súkkulaðikúlur og lesa ævisögu Mozarts.  Þá slær maður þrjár flugur í einu höggi, og fær þessa þvílíku listrænu tilfinningu. ]



[ "En stor og tyk mand"
segir barnið og bendir
"Ó Guð, ég vona að hann skilji ekki dönsku.
Huxa ég, en held áfram ]



[ Byrjuðum sem víkingar
montnir sem hel.
\"Við fundum land í norðri,
ég skipi þínu stel.\"
Og fluttu svo hingað á ískaldan mel.
Fundu upp glímu, kepptu í því
drukku mikið, kveiktu í.
Þannig var grunnurinn að bestu þjóð í heimi!

Jón forseti var betri leiðtogi
en keisarinn í Kína.
Hr. Nóbel var mættur
með stafsetninguna sína.
Jónas skáld úr Öxnadal
orti sín fögru ljóð,
um land okkar og þjóð.
Þannig var næsta skref hjá bestu þjóð í heimi!

Byltingin byrjaði er herinn kom
og gerði okkur að nútímalandi.
Bresku dátarnir gáfu okkur kók
og komu okkur úr hættu standi.
Síðan komu stjörnurnar á færibandi:
Björk syngur best,
Jón Páll hafði vöðvaafl mest,
svo eigum við okkar fagra hest.
Þannig endar frásögn mín um bestu þjóð í heimi! ]



[ Frakki í sturluðum heimi
með Þjóðverjanum í teymi.
Vilja Írökunum gefa frest,
því að það finnst þeim best.
En Bush og Blair ei hlusta þá á
og ætla að koma Hussein í dá.
Já, sorglegt það er stríð í bráð.
 - Er draumur Bush "heimsyfirráð?" ]



[ Plánetur og stjörnur langt, langt í burtu,
urðu til fyrir löngu löngu.
Fóru þá í mikla loftsteinasturtu
og hófu sína löngu göngu.

Síðan fóru menn að skipta sér af,
eins og Armstrong og Júrí Gagarín.
Annar fór á tunglið, hinn út í geim
og komust báðir í nýjan heim.

Og Apolló 13 í vanda staddir,
en vildu ekki verða kvaddir.
Dundu þá yfir þessi frægu orð:
"Hjúston, ví hav a probblem!" ]



[ Tilgangslaus ögrun stígur dansinn
fær sárið til þess að dansa með
upp á yfirborð sannleikans dregur hún fegurð
eftir stend ég
ég fer

Þá ögrunin sekkur og fegurðin með
og tilgangur gleðinnar sýnir mér
hver hann er
falskur skilningur læðist að mér
sýnir mér
hver hann er

	Hver er ég? ]



[ Tvöfalt líf mitt
er lúmskt í sinni niðurbælingu
réttlátur unaður
er aðeins réttlátur
í fylgd með
undirförulum þrám

Ég hef þrálátan unað
	unaðslega þrá

Þegar þessar tilfinningar
viðurkenna tilvist hvers annars
þá horfast þær í augu
spyrja
	hver ert þú?

Og ég klofna ]



[ Litlir guttar í kábojaleik,
með hatt, belti og byssu.
Skjóta þennann, ræna hinn
þeir gera alls enga skyssu.

Rólóinn breytist í frumskóginn
er Tarzan grípur í kaðal.
Jane horfir á með aðdáun.
Þessi leikur er aðal.

Út á völl, galvaskir
mæta "Best og Charlton" með bolta.
Leika listir, efnilegir
og gera pabba sína stolta.

Bíladellan byrjar snemma
þá Matchbox bílarnir bruna.
Eðalvagnar, svo sannarlega
já, þessum leik þeir una. ]



[ Lokaðu fyrir mig augunum
og finndu hendur mínar
leita að andardrætti sálar þinnar,
svæfðu efa dagsins
í snertingu verkfæra hugans,
leystu þínar syndir frá skildum sínum
og leyfðu þeim að njóta sín
í unaði væntinga minna,
finndu fingur mína
leika upp eftir þrám nautna þinna,
niður eftir líkama þínum,
leyfðu mjúkum straumi kossa minna
að skjóta rótum í skúmaskotum 
minninga þinna,
lokkaðu hlýju líkama míns
inn um glugga gleði þinnar,
og elskaðu mig eina nótt,
elskaðu mig heila nótt,
og á morgun
þegar sólin dreifir gulli sínu
yfir kofa mannkynsins,
efastu þá um sannleika
tjáninga tilfinninga minna,
vertu þá farin. ]



[ Takmörkuð endaleysa á sér stað
Þótt endir sé byrjun
og byrjun sé endir
sem endar á byrjun
þá virðist þetta alltsaman
	enda
	endrum og eins
þegar aftur og aftur
er aftur og aftur
sem aldrei er alltaf
og oftast er sjaldan
þá kemur það fyrir
	stundum
að alltsaman
	stoppar
og þá ætíð
og endalaust ætíð
þá hundraðfalt ætíð
að eilífu ætíð
sem það stoppi ætíð á
	þér
	kona ]



[ Afhverju gerðist það
Hvað var hér áður
Það var ekkert
En svo gerðist það
Bara sísona
Það kom líf
Það var lífið en hafði eingan tilgang
Svo stækkaði lífið
En ekki kom tilgangurinn
Svo komum við
Stolt og svo sterk
Og hvað gerum við
Við lifum og deyjum
Ekkert annað
Það er líf
En einginn tilgangur
Hvers vegna? ]



[ Erum við ein
Nei það erum við ekki
Það getur ekki verið
Afhvreju ættum við að vera einn
Kannski vorum við sett hingað
Við erum tilraun
En hvers og hvers vegna
Þessi vísindi
Er við
Við erum okkar eigin tilraun
Til að lifa
Við þróum lyf við okkar eigin sjúkdómum
Til að lifa lengur
Til hvers að lifa lengur
Það er einfalt við erum hrædd
Við hvað segum við
Við það að vera lifandi
Því að  vera lifandi þýðir að deyja
Við hræðumst dauðan
Er dauðinn kanski líka hræddur 
Við okkur
Við erum mörg en hann er einn
En við þurfum hann
Ekkert er eilíft
Það vill engin eða ekkert vera eilít
Því þá verðum við ein 
Alltaf. ]



[ Góða nótt kæri veruleiki
og takk fyrir alla þrálátu draumana

Góða nótt kæru syndir
og ég vona að þið takið Vísa
því sektarkennd er ég alveg búinn með

Góða nótt kæra eirðarleysi
allar blíðlegu sorgirnar þínar
áttu nú sinn part í mínum degi

Góða nótt dagur
þú heldur utan um þetta alltsaman
eins og vanalega

Góða nótt mín takmörk
ég næ taki á ykkur einhvern daginn

Og góða nótt gleði
við sjáumst á morgun. ]



[ Einhver, eitthvað dregur hring utanum mig, þannig að ég sker mig úr fjöldanum nakinn einsog þegar ég kom úr móðurkvið.  Það verður þögn í 32,3 sek.....svo sprenging.
Allir benda og benda og hlæja og hlæja....þau ýta mér til hægri, til vinstri niður í götu og engin hjálpar mér upp.  Hversvegna geta þau ekki látið sig hverfa og hunsað mig.......hversvegna gleypa þau ekki handsprengju hugsa ég með mér og glotti;) ístaðin fyrir að drullast til að haldaáfram með sitt auma fucking líf, lyga líf.
En þau halda áfram á fullum krafti, öskrandi, potandi og sparkandi.
Svo einsog hendi hafi verið veifað kemur þetta gullfallega bláa ljós frá himninum og allir eru stjarfir.
Vera sem situr mér við hlið bendir mér á að taka fyrir eyrun og loka augunum.
    Við það kom þessi brjálaða bassadruna og allt hristist.
Þegar ég þorði að opna augun eftir lætin var allt fullkomið allt gullfallegt, einsog ég var búin að óska svo lengi.  Hvíta veran leiddi mig um.  Þessi friður var yndislegur.  Skyndileg vorum við komnir að stórri hurð.  Hann benti mér að fara inn og það gjörði ég.  Allt var fullkomið þarna inni, ég spurði engilinn hvar ég væri hann brosti bara.   Er fólkið sem var vont við mig þarna úti? Já sagði engillinn.
Eru þau að koma hingað inn?  Já einhvern tímann en ekki strax.
Ég gerði mig tilbúinn fyrir dýrindismáltíð sem hún og var.  Svo eftir matinn hitti ég aftur vin minn.  Hvenær fer ég svo aftur heim til mín? Heim til þín það getur þú ekki gert kallinn minn.  Haaaa á ég að heima ég hér í þessari fallegu höll, nóg að borða og ekkert að.  Ég held að ég sé farinn að sjá hvað er í gangi.......
 
ER ÉG........?
 
Já sonur minn það ertu. ]



[ Allt frá dögum Egils
íslensk ljóðagerð
stuðluð!
skrifar Guðmundur

Nú barasta 
allt til hópa
ruglukollar
hortittasmiðir
kjaftaþruglarar

Og ÞETTA birtir Mogginn!
Suss og svei!
--
Laxness var óþekkur
Shakespeare einnig
stuðluðu
harla lítið sem ekki neitt

Ég
ljóðskáld
innan gæsalappa

horfi á þessi háu tré
án laufa
vetur

þau bifast til og frá
(kannski má ekki segja bifast?

Haglél skellur á bárujárnið
það er gott að vera innandyra

geng fremur eirðarlaus
um hús mitt

grasekkjan

set upp gluggatjöld
þakin blómum

vermandi

Það er bara ekki hægt að bjóða upp á vond ljóð!
segir Gerður Kristný

Elísabet Jökuls
mæðist í mörgu
segir margt
vill bjarga svooo mörgu

Bónusljóð Andra Snæ aftur!
þrjátíu prósent meira
sama bleika svínið komið enn
(ekki Andri, hann hef ég þekkt
þá smápolla)

Við erum svo sem ekkert öðruvísi en 
Egill Skallagríms
skyldi vera?

Hvað á blessuð bókin að heita:

Hortittasmiðurinn
heillin

Meðgangan var erfið
en
svona
óx 
þetta
afkvæmi

Akkúrat svona...

(jú, það má alveg segja
greinarnar bifast!)

´Að gefa út ljóðabók´er eins og að kasta rósarblaði ofan af Mont Blanc og bíða
eftir bergmáli
sagði hin óþekkti höfundur

Hva!
Er ekki nóg að skrifa bara bók!
Getur ekki einhver annar selt hana!
spyr ljúflingur
sest í sófann og bíður....

Erum við nokkuð í stríði?
Kannski ættum við 
að fara að 
skrifa
VEL ort ljóð

(þulu-bulu-ljóð!

Niðurlæg ei ljóð með
bulli
Norma!

--
Göngutúr í myrkri
mikið af stjörnum
norðurljós

Út skal
snöggvast
að munnhöggvast
(rímar!)

Ástkæra ylhýra málið

Hversvegna fórstu svo fljótt
Jónas,
fótbrotinn og fullur

Hvað hefðir þú lagt 
til málanna

Smávinir fagrir
Ástkæra....

Mun vera hægt að
bjóða upp á
´vond´ ljóð í friði
verða þau svo 
einhverntíman
betri

Ekkert veitir slíka yfirburði sem það
að vera dauður
sagði Jóhann Sigurjóns

Vér lifum
Yðar tími mun koma.....

Þula-bula

það er ekki málið
ekki alveg málið....

To be or...
samt...
Heill þér Guðmundur

Það er málið ]



[ Kveðju skartar kvöldsins sól
konung vart má gleyma
sæl í hjarta höldum jól
hátíð bjarta heima.

Út um völlinn vinir þjást
víða mjöll á vegi
kærleiks föllum fyrir ást
fram að höllum degi.

HarHar ]



[ lýsandi dæmi um ljósið í þér 
er skýið á himni sem skyggir á þig
leifar af angist
leifar af þrá 
þetta ljós ég verð að fá ]



[ Keikó Krútt, sagði sjúkk
hann hlet að hann mundi deyja
því honum átti að fleygja
í vestmannaeyjasjó. ]



[ Af hverju eru jólin ei sorgardagur
Af hverjur finnst öllum hann svo fagur
Hann var fæddur í fjárhúsi..
var sársaukinn lintur með búsi??
ó aumingja móðir hans þurfti að þjást
en samt var kristur sá eini sem sást. ]



[ að yrkja ljóð
er eins og að yrkja jörð
með smá natni
vex kannski eitthvað nýtt

klippir trén, tekur út orð

eftir rigninguna
geturðu svo hlýjað hjarta þínu
við orðin, við trén
og horft á þau vaxa ]



[ Raðir steina,
krossa
hvítra og hreinna.
Hljóðlát birta, kyrrð,
þögnin  ræður ríkjum.
Þó er vindur í laufi
sem hvíslar 
að þeim
er hugsa og sjá.

Nöfn, dagar, ár, aldir
kalla á þá 
sem leið eiga hjá.
Sögur sorgar og trega.
Agnar smá gröf, 
barns,
er kvaddi þennan heim
fyrir löngu.

Eftir varð móðir,
tárvot
Sálin engdist.
Örvænting, sorg,
hjartað brostið.
Hvers vegna ?
spyr hún,
en fær engin svör.
Saklaust barn er horfið
sem engill til himna

Þögul gröfin segir nú sögu.
Sorgmædd móðir horfin
til himinsins
hins sama
og dýrðleg dóttir,
augasteinn allra.
Saman þær hvíla.
 
Engin man lengur þá sögu
sem veðraður steinninn
á gröfinni
segir 
þeim, er leið eiga hjá. ]



[ Eitt sandkorn meðal þúsunda
líkum þér.
Á leið til lífsins.
Að baki er kuldinn, myrkrið,
dauðinn.
Framundan alsnægtir,  birta.
ylur.
Þar dokar þú eitt andartak
Snýrð til baka til alls þess 
sem þú elskar og þráir.
Hins kalda lands í fjarskanum
Þar sem lífið varð til. ]



[ Framundan helgi
amstur og erill hverfur 
rósemd, kyrrð og hvíld
eða hvað ?
Innan úr innstu sálarkimum 
æpir einmanaleikinn
lífins mesta kvöl.

Í ys fjöldans, hávaði öldurhúsanna
mannmergð, troðningur
Klappað á axlir..hvíslað í eyra
Hlegið og kallað
Kunningjar, vinir, 
Innantómt spjall..kveðjur.

Amstur og erill daganna hafinn á ný
Hvert fór helgin
Óljós minning
fortíðar
Ekkert eftir nema
þreyta og þjáning
Kannski er besta hvíldin
fjarri vinum
Fjarri masi um ekkert
Athvarf hins einmana  er vinnan 
Þar gengur lífið sinn vanasta gang. ]



[ Ég er ekki hér.
Þar sem að vindurinn bítur
og hálkan reynir að toga 
undan mér alla fótfestu.
Ég er svífandi
alein í herbergi
þar sem að runnar
vaxa á veggjunum.
Þú sérð mig hreyfast
en það er bara blekking.
Ég er hjá runnunum
Með fjólubláu blöðunum
Og fíflagulu rósunum.
Þyrnarnir eru eins og smjör
og umvefja mig.
Því þeir vilja vernda mig
Svo ég svífi ekki stjórnlaust
Aftur heim. ]



[ þú talar við hannana
þú berð þig saman við hannana
þú gengur með hönnunum

en þú ert samt ekki hann
þú ert það
þú ert aukahlutur 
þú ert aðskotahlutur
þú ert eining 
þú ert komma
þú ert einn af öllum
öllum öllum öllum

þú ert lítill
þú ert bara lítill ]



[ sál mín flýgur gegnum líkamann sem breytist í ösku.
Heimurinn snýst, líf mitt er á enda tilverunnar.
Fallandi andlit, ég sé skóginn sem er í skýjunum.
Sé týndar sálir einsog skugga.
Fylgdu mér, ég fer inn í heim hins óþekkta.
Flýg hátt, þú finnur staðinn í skýjunum.
Svo fallegur, svo rólegur, svo skilningsríkur.
Þangað til þá.... ]



[ Ég vil sjá tár, þín tár eða hennar tár.
Bara tár svo ég viti að þið hafið tilfinningar 
einsog ég. Ég græt ekki fyrr en ég sé tár. ]



[ Rödd mín hljómar einsog og ég á morgnanna, 
en breytist í aðra á daginn,
á kvöldin er þetta einhver ókunnug 
reykt rödd, með hósta og verki sem aðalmerki sitt. 
Morguninn er samt minn, 
hin ferska rödd sannleikans. ]



[ Vaskurinn í eldhúsinu,
er dropateljari lífsins
í seilingarfjarlægð.
svarti kötturinn, 
skýst undir borðið.

Kertið á stóra stofuborðinu,
er stefið í eyrum hans. 
Svarti kötturinn kitlar veiðihárin.

Regnið á rúðunni, 
er reiður grátur móðurinnar
er missti barnið sitt. 
svarti kötturinn 
skýst undan borðinu. 

- Því svarti kötturinn, 
svarti kötturinn undir borðinu,
Hefur sínum skyldum að gegna. - ]



[ Fegurð fjallanna, óendanleg
birta sólar, 
Blámi himins djúpur, tær
Silfur sjávar
glampar, tindrar.
Sálin svífur 
um lendur himins,
gleðin stjórnar för.


Heimur hrynur, byltast björg.
Það sem kveikti þrá og gleði,
Hverfur í óendanleika fjarskans.
Ástin fór..
Eftir er myrkur, þögn, tóm.
Lífið verður aldrei samt á ný.
Dauðans drungi
Sorg..

Einmana sál
Reikar stjórnlaus um tómið
Andinn í fjötrum
Fegurð horfin
Augun blind
Söknuður, tregi.
Kannski er gleðin, ástin, 
í eilífðinni
handan þessa lífs.

Þá er lífið sjálft
handan þessa lífs
sem ég þekki.
Tilhlökkun, eftirvænting
Get varla beðið þess dags
þegar ástin birtist á ný
í fjarlægri framtíð
hins ókomna. ]



[ Fór út að hlaupa, hljóp og hljóp þar til ég gat ekki meira. Þá sestist ég niður geðveikt móð og ákvað að semja ljóð. Ljóð sem væri bæði lítið og stórt, þungt og létt. Ljóð fyrir stóra og litla, unga og aldna. Hvernig ljóð semur maður fyrir alla, þetta væri auðveldara ef ég ætlaði að semja fyrir gamla kalla. Ljóð sem allir fíla jafnvel hún Grýla. Ljóð fyrir litla krakka, sem þyrftu helst að fá það í pakka. Ljóð fyrir þau ungu sem tala sýna eigin tungu. Ljóð fyrir mömmur sem seinna verða ömmur. Ljóð fyrir pabba og líka hann Dabba. Ljóð fyrir gamlar kellur enþó ekki fyrir mellur. Ákvað ég um leið og ég stóð en nú myndi ég semja allrahanda ljóð. ]



[ Lengi hef ég litið spegilinn í
mig langar mjög að vita
hvort ég sé fyrir bý
Mæni ég og muldra
eitthvað með sjálfum mér
Mannstu fyrri tíð og tíma
sem er ekki lengur hér?

Ég loka augum og horfi aftur
aftur um aldur og ár
Ég sakna þeirra, sorfin í braut
úr sjáöldrum læðist tár. ]



[ Hver maður
Hver kona
Hvert barn

barn hvert
kona hver
maður hver

maður eignast konu
kona eignast mann
maður og kona
eignast barn
barn eignast
móður og föður ]



[ Þrældómur
fyrir sunnan sól

Kemst ekki burt
Kyrr
og hvergi legg
né lið
hreyfi

Fékk nóg
hljóp
og hvarf úr augsýn
kem aldrei aftur ]



[ Lítil stúlka leikur sér í sandinum
saklaus augu
mjúkar hendur
sem láta sandkornin smáu 
smjúga gegn um fingurna
stúlkan hlær.
Raddirnar. 
Hræðsla í augum
hnefarnir kreppast um fíngerðan sandinn.
Raddirnar koma nær, nær
þær hrópa;
tökubarn, tökubarn, þú ert tökubarn.
Litla stúlkan hniprar sig saman
grípur um eyrun
vill ekki heyra
vill ekki sjá.
Skilur ekki grimmd mannanna ]



[ ást og hatur blandast í blóðinu köldu
byrjar þar enn eina tilfinningaöldu
sem aftur skapar ljóðafíkn í mér...
þarf að losa um látlausa spennuna fljótt
lita einhver orð á blað: “lífið er svo ljótt!”
en orðin skapa tvískilning í þér...

er hann að grínast
og sýnast fyrir öllum?
eða skal ég fara
og svara hans köllum?

“úlfur! úlfur!” kalla ég og fólk hlustar á
en orð án allra merkinga fælir það frá
veit ekki hvað mun svo gerast síðar...
þegar þunglyndið bankar á hurðina hér
þegir fólkið því þá mun enginn trúa mér
og ei verða sorgarstrokurnar blíðar...

er hann að grínast
og sýnast fyrir öllum?
eða skal ég fara
og svara hans köllum?

þunglyndisljóðin geta valdið mér meinum
særa kannski þá sem ég elska í leynum
og því gæti ég aldrei bjargað...
hörðu skotin lenda ekki bara á mér
og gætu jafnvel ferðast inn í hjarta þér
vildi að ég gæti ljóðum fargað...

er ég að grínast og sýnast fyrir öllum?
mun ég einhverjum spjöllum valda?
mun einhver fara og svara mínum köllum?
þegar þarf ég á því að halda?

...

úlfur!
úlfur!
bara að grínast!

úlfur!
úlfur!
bara að sýnast!

...

úlfur!
úlfur!
hjálp...? ]



[ Þegar varðhundar frelsis
öskra sig í gegnum skýin.
Þegir Bítlabærinn
til að fæl´ekki stálfuglinn. ]



[ Titrandi strengur í hjarta
óviss en sterkur
þú veist þú þekkir 
þú slóst á þennan streng
ein manneskja lék á streng
-
-ekki slá of fast
Ekki!
Slitinn,falskur strengur
-
Sláið strenginn
sláið lag ykkar
sláið fastar!
lagið ykkar!
ykkar eina lag

Einhvað sem hjartað mitt kann ekki. ]



[ Ég hvíldi undir væng þínum minn eilífi faðir, mín nærandi móðir.
 
Um hvert kvöld,eftir að sólin hafði gengið til þurrðar þá komstu til mín, minn almáttugi faðir og gafst mér ást þína skilyrðislaust.
 
Hvernig féll ég frá þér mín elskulega móðir. Ég sem var eitt sinn eilíft barn í örmum þínum. Ég sem átti ávallt skjól í hjarta þínu.
 
Hversvegna þurfti ég að slíta barnsskónum og gleyma uppruna mínum. Hversvegna þurfti ég að ganga einn án öryggis þíns og falla út frá þér. Ég sem eilífðin hafði velþóknun á.
 
Þú horfðir á eftir mér þar sem ég ráfaði um í myrkri fávisku og efaðist um eigið ágæti. Og gleymdi mér!
 
Hugurinn tók yfir og þaggaði niður í hjartanu og mér sveið.
 Tómleikinn tók við með sinn kalda raunveruleika sem nísti mitt fagra hjarta.                                                                       Ég tapaði mér í hlutum sem ég skapaði. 
 Ég tók upp aðra leið og skapaði mér framtíð sem var til einskis. Óttinn tók  yfir með sinn her sem stormaði yfir hjartað mitt, hjartað mitt sem er þitt.   Ég gleymdi þér í heimsku óttans.
 
Framtíðin þótti björt,þrátt fyrir fortíðardrauginn sem hvíldi þungt á mér,og hann skilaði sér til viðja minna. Framtíðin varð eins og fortíðin því ég lifði í ótta um allt sem skipti engu.
 
Ég þarfnast þín minn eilífi faðir,lifðu í gegnum mig. Ég er þinn elskaði sonur, ég sem gleymdi mér. Ég þarfnast þín og ég veit þú þarfnast mín. Ég vill lifa í gegnum þig því ég er eilífur í þér.
 
Ég veit nú hver ég er ,ég hef fundið uppruna minn í þér og vil aðeins heim, heim ó drottinn,heim í hjarta þitt. Hvíla á ný í örmum þínum mín elskulega móðir nærandi, ég er kominn heim. ]



[ Þurrar tölur, bókhald, 
rúið tilfinningum, gleði.
Úti skín sólin, 
langir skuggar haustsins
freista
einmana manns.

En skyldan kallar,
gleðin bíður.
Aftur til baka
til veruleika,
þess leiða og ljóta.
Haustið, sólin, gleðin, horfin,
þar til seinna. 

En kemur andartak aftur ?
Því fer fjarri.
andartak ! kemur aldrei aftur.
Ef það fer, 
er það horfið
í óendanleikann
að eilífu
glatað þeim sem það ekki tók. ]



[ Amstur og ys.
Kaupmenn kalla.
Á ljósvakans torgum.
Hér er lífsfylling að fá.
Leyfið börnunum að koma tíl mín.

Fyrir tvöþúsund árum
var það sama kallað.
En þá skyldi útdeilt
guðlegri náð og gleði.
Mannsandans næring
lykli til betra lífs.

Nú kallar nútímans guð
frá höllum mammons.
Komið tíl mín.
Hérna er allt sem þú þarfnast
Glaumur og glys
og hamingja í pökkum.

Hvað varð að andlegri gleði 
og fullnæging andans.
Horfin í kapphlaup
við nútímans þarfir.
Þörf sem græðgi og girnd
samtímans skapar. ]



[ Inn í heitu húminu
þar fæ ég hvíld frá amstri dagsinns,
eins og neisti af nýju lífi
sný ég mér við og gleymi því liðna..... ]



[ Skýið gleypir mig inn í bláann sjarmann
og vindurinn heillar mig,
í dag er sigurdagur 
og þess vegna hleyp ég,
fleygi mér niður 
á fallegu túninu,
og er ég ligg þarna umvafinn fegurð
heyri ég sinfóníukonsertinn óma 
í takt við stráin 
sem strjúka mér létt og jafnt sem vindurinn...

Þegar uppi er staðið, þá er lífið alltaf mun fallegra en við höldum að það sé..... ]



[ Vorilmur
í mínum nösum
blómin á mig kalla

ég finn fyrir sólinni
hún er æðisleg
ég elska lífið

og þig ]



[ nú er ég í miklu
stuði
eftir að hafa verið í miklu
puði

STUÐ STUÐ STUÐ

STUÐ STUÐ STUÐ ]



[ Tár. Umhyggja. Móðir.
Raunveruleikinn er ekki réttlátur.
Móðir. Tár. Umhyggja.
Hvað er réttlæti. Hvað er raunveruleikinn. ]



[ Hvert sem augu mín leita,
sé ég þig,
jafnvel í frystiborðinu
í Einarsbúð,
þar sem ég kaupi inn,
sé ég
andlit og freðið hjarta. ]



[ Mín minning um þig er um glaða stund,
tár þú færð fyrir hvern þann fund.
Tár ég gef fyrir hvern þann tíma,
sem gleymskan fær svo við að glíma.

En þó að eilífðin gleypi mig,
mun ég ætíð hugsa um þig.
Mun mín virðing aðeins dofna,
er allir fuglar heimsins sofna. ]



[ Helbláar hendur
hrifsa mig burt,
hrifsa mig inn í annan heim.

Ísköld augu
egna mig burt,
egna mig inn í annan heim.

Frosinn faðmur
færir mig burt,
færir mig inn í annan heim.

Dimmur draumur
dregur mig burt,
dregur mig inn í annan heim.

En þú,
þú þvingar mig aftur í þennan heim. ]



[ Upp  á hlemm öryrkjarnir streyma
að ná í sína matarmiða
misjafnar minningar í huga sínum geyma
en löngun til að lifa

Þeir áttu líf sem féll í stafi
með lífið í lúkunum ganga um strætin
því fylgifiskur lífsins er þungur klafi
sem fær ekki bestu sætin

Og ríkisvaldið reynir þá að pretta
að skerða selbitann naumt við nögl
nú haustið er napurt en hvað er þetta
er ekki lífið nú nógu mikið ströggl

Það er ekki auðvelt svo ört að yrkja
kvæði um þá sem á brattann ganga
en lífið er ljóð sem allt vill syrgja
og tárin mörg renna í fjallinu langa ]



[ Heyskapurinn hafinn
túnin slegin
snúið
rakað saman
heysátur hlaðnar
tjaldað yfir

Zetorinn líður áfram
sem skjaldbaka
um sveitaveginn
og vélahljóðið
rispar þögnina
sem yfirleitt
yfirgnæfir kyrrðina
í sveitinni 

Hausta tekur
síðustu forvöð
að ná inn heyinu
krakkar með kvísl
henda af vagninum
bóndinn bograr
við blásarann

Turnarnir fyllast
maurasýran lekur
rigna tekur
vindgnauðið
við fjósvegginn
blés sem naut
á nývirki

Vetur konungur 
heilsar sumrinu
hvar er haustið
heppinn bóndinn
lofar guð fyrir að 
bænheyra sig

Töðugjöld byrja
fengið sér í pela
stokkið undir stýri
á Landrovernum
ekið um ármótin
skakkur milli bæja
konurnar hlæja

Ekið í hlað á Nýjabæ
hundarnir urra og gelta
dilla síðan skottinu vinalega
pissa á hjólkoppinn
spilað á harmonikku
sungið og dansað
drukkið og trallað
ekið heim á leið ]



[ Í lakkskónum gengur um salinn
sveittur í framan af stressi
með of strekkt bindið
Nasdaq hrundi en
kaupréttarsamningur í höfn
eitthundrað millu bónus
bara tíu prósent skattur
sárabót var það

Skúringarkallinn sveiflar
þveglinum fimlega um gólfin
mikið er hann duglegur þessi
hugsar bankastjórinn
hann svitnar eins og ég
hugur hans er á gólfinu
og friður samt í sál hans
samt fjörtíu prósent í skatt

Góðann daginn sagði bankastjórinn
um leið og hann rann til 
á sleipu gólfinu
bleyta minna
sagði bankastjórinn

Sálin mín er á veggnum
á Wall Street
hengd þar upp eins og 
undin borðtuska eftir 
þennan hræðilega dag
hugsaði bankastjórinn ]



[ Hús fullt af munnum
sem hverjir utan í öðrum
japlast á orðræðu samtímans,
á meðan við þegjum í horninu
eins og lokuð ritröð ófullgerðra setninga

og okkur gæti ekki verið meira sama ]



[ Kvöld,
kolsvart myrkur
haustsins.
Umlykur dáinn gróður
liðins sumars.

Engin birta.
Skammdegi,
nóttin tekur völd.
Sálin kikknar
í fjarska er vorið
óraveg í burt. 

Bresta sálir
sorgin tekur völd.
Birta hvar ertu ?
Þráin í ljósið æpir
Hér uppgefast margir
og hverfa á braut.

Morgun,
bjartur og tær
Helsi myrkurs og sorgar
víkur.
Yfir fallinn gróður 
liðins sumars 
breiðist  voð 
hins fyrsta snævar.

Sorgmæddar sálir
lyftast á ný
Birta kaldrar mjallar
hrekur burt myrkrið.
Það er sem vori á ný
í myrkvuðum hugum
kvalins manns.
Hversu mörgum bjargar
fyrsti snjór haustsins ? ]



[ Lífið er læstur skápur
í skápnum liggur
leyndarmálið.

Leitið og þér munuð finna
- til.

Lifið sem læstur skápur
og þér munuð finna
- lykilinn...

...undir legstein
handan landamæra lífsins. ]



[ Samúðarfullur til Samhjálpar 
fór félagsmálaráðherra
Árni Magnússon
hafði lystakokk með sér
og sérstakt matarstell
jæja vinir mínir

Samhjálpar súpan 
er ekki nógu góð
sagði Árni og sötraði
þið þurfið betri kokk
þessi gamli er slæmur
er það ekki nokk?
vinir mínir

Af postulínsdiski sötraði
félagsmálaráðherra súpuna
og sagði , jæja vinir mínir
það er komið að því
skerðing atvinnuleysisbóta
hundrað milljónir sparast
vinir mínir

Sultarólin strekkist
skerðingin er varanleg og
á næsta leyti
launin mín hækka
ykkar lækka
atvinnulausu vinir mínir

Bara þrír dagar
sem ég skerði
þetta ykkur herðir
þá reynið þið meira
í þrjá heila daga
að fá ykkur vinnu
vinir mínir
þetta er mín 
þjóðarsátt Framsóknar
vinir mínir ]



[ "Sjáðu hvað stjörnurnar eru fagrar"
sagði ástfangni pilturinn,
við kærustu sína
og kyssti hana á vangann.

"Sjáðu hvernig vetnisatóm breytast í helíum" 
sagði stjörnufræðingurinn, 
við nemanda sinn og lagaði gleraugun. ]



[ Fortíðin lifi
framtíðin dofnar.
Lífið virðist
hálf tilgangslaust.

sáraukinn eykst,
aldrei dvínar.
Ástin ei 
játar ósigur.

Minningar ofsækja
aldrei fara,
vonin orðin
ansi þreytt.

Tárin streyma
safnast saman,
að lokum
drekkja mér. ]



[ Á jólunum er gaman.
Þá gleðjast allir saman.
Ég fæ marga pakka 
og mikið til að hlakka. ]



[ Fara úr fötunum
á föstudaginn langa
krossfesta sig og hanga
nakin í nöglunum
horfa á blóðið fossa
úr götunum
á höndunum
og fótunum
halda niðri andanum
fara með faðirvorið
hundrað sinnum
í huganum
og telja sig Seif ]



[ Ég kom þjótandi niður götuna
með bréfpoka undir hendinni.
Kötturinn hljóp á eftir mér
með glirnurnar spenntar af tilhlökkun.
Ég fann ilminn læðast upp úr pokanum,
svona sykursætan ilm.
Ég hjólaði fyrir hornið og lagði fyrir utan húsið.
Drullug upp að hnjám starði ég ofan í pokann, 
fann tárin leka niður kinnarnar,
saug upp í nefið, sleppti pokanum
hljóp í burtu. ]



[ Þú skreiðst yfir akurinn á hnjánum
svo labbaðir þú berfættur á kaktusum í eyðimörkinni.
Síðan klifraðir þú upp bjargið á klossum
En ég hafði skrifað miða á hurðina
Skrapp út í búð! ]



[ Þrúgandi veraldleikinn stígandi,
blandaður votri ást raunveruleikans.
Holaður að innan með plastrenningum, 
útgrenjaður unaðsleikinn.

Blómstrandi ástin hallandi,
blönduð mannillsku góðmennskunnar.
Holuð að innan en fljótandi,
fullkominn guðdómleikinn.

Flögrandi mannvera svífandi,
blönduð feigðarlyfi almúgans.
Holuð að innan af geðveiki,
Kryddaður hversdagsleikinn. ]



[ Ég stóð nakinn inni í eldhúsi, með blóðugan smurhníf í hægri hendi. Ég er örvhentur. Gömul kona gekk til mín, ég hafði aldrei séð hana áður – held ég, og blés í munnhörpuna sína. Ég skildi ekki alveg af hverju. Áttaði mig þó fljótlega á því hver þetta var. Þetta var dauðinn. Dauðinn er hvorki með ljá né sláttuvél einsog flestir vilja vera láta. Hann er gömul kona sem blæs í munnhörpu; er það ekki alveg eins gott? Þegar hún hafði lokið laginu sem hún var að spila, sem var eitthvað úr Star Wars held ég, rétti hún mér vasaklút og hvarf. 

Ég vissi ekki hvers vegna hún hafði komið, stakk klútnum í vasann og hélt ótrauður áfram að smyrja brauðsneiðina. Ferskt blóð og ostur; bezta samsetning í heimi held ég. Mjólk og Morgunblaðið; ágætt líka býst ég við. Allt þetta í senn – ótrúleg upplifun. 

Líf mitt hefur aldrei verið annað en fábrotið og fábreytt, læt t.a.m. varla sjá mig utandyra að degi til, nema þegar það er mjög skýjað og dimmt. Ætli ég sé ekki nokkurs konar nátthrafn.

Það var erfitt að vera vampíra í þá daga. Það er það enn... ]



[ Heim þá sendi hugur mig 
Er hugsa um Símon bróður
Góðar vættir geymi þig
Og greiði lífs þíns róður ]



[ Ég bý í breiðu holti
á barmi úti gangi.
Með löngu látnu stolti
latur á krossinum hangi. ]



[ Sumar nætur sneri
hann augunum við
eins og krókódíll
Þá elskaði hann þig.
Þá spilaði hann sinfoníur
á líkama þinn, syndgaði.

Á morgnanna áður en hann 
sneri sorgmæddur heim,
elskandi þig eina
þá lofaði hann.
Þá lást þú eftir með 
grátstafinn í kverkunum,
tár hans á koddanum,
krókódílatár á koddanum þínum.

Þá vonaðir þú þó
þú vissir um leið
og hann lokaði dyrunum
að hann elskaði aðra 
af öllu hjarta
með hinum augunum. ]



[ Heimilisleg lyktin sómir sér vel í íbúðinni.
Maður á að vera heimilislegur í sér og passa það vel að svíkja ekki hjarta sitt þegar maður velur sér andrúmsloft.

Heimilislegur kötturinn kúrir sig notalega í heimilislega sófanum mínum.

Heimilislegt sjónvarpið stendur líkt og stjórnsamur , en vinalegur ,  eineygður kapteinn úti á miðju gólfi og talar í sífellu um allt og ekkert, á milli heimilislegra auglýsinga.

Heimilislegar bjórdósirnar liggja tómar á kómískum og mjög órökréttum stöðum á heimilislegu gólfinu.

Heimilslegt kjúklingslæri er farið að ljóstillífast á svalandi eldhúsflisunum á meðan ein og ein frönsk kartafla gefur frá sér lykt, sem að aðeins er á færi lífsreynds myndlistarmanns að lýsa.

Heimilisleg eiginkonan dormar í brennivínsmóki við fallega ryðgaðan ofninn með fagurblátt , heimatilbúið glóðarauga.

Heimilisleg kúkarönd hefur bæst í hóp tveggja heimilislegra kúkaranda ofan í gulslykjóttu salernisskálinni okkar, henni Miss Gustavsson.

Já við erum  sannkallaðir heimalingar og kunnum hvergi  betur við okkur en heima hjá okkur.  Við reynum að bjóða sem flesta velkomna á okkar heimili og þá höfum við eitt mottó  í fyrirrúmi

"Látið einsog heima hjá ykkur góða fólk, ísinn er í frystinum og glösin uppí skáp, heima er best"

Home sweet home skiltið er fyrirtaks öskubakki og ég held að Jói Hnífur hafi verið að reyna að segja mér það í gær þó ég sé ekki alveg viss. ]



[ Kuldahrollur, bullurokkur. Slefandi meyjan kíkti stundvís inní bílinn og meyg á liðtækan einstakling sem tók sjáfviljugur þátt í eins konar rölti um svæði.
Neðanmálsgreinin hitt í mark hjá ungu kynslóðinni sem virtist ekki kippa sér upp við sjálfumglaðan færeyinginn sem staulaðis niður að ilmsterkri pulsusjoppunni.
Skólarnir hafa aftur sannað gildi sitt eftir að stafsetningaræfingar hafa á ný öðlast formfestu öldungsins og því geta breið börn lagt sig í morgunskímu sunnudaganna með nammiglott á vör og beðið eftir fyrstu ástinni.
Setningin var þyngdarlaus í fyrstu en færðist í aukana jafnt og þétt eftir því sem á hriplegan daginn leið.
Sýndarveruleiki stúlkna hefur verið viðurkenndur af erlendri geimvísindastofnun, sem hefur lagt áralanga stund á rannsóknir á plánetunni Stelpu.
Syndir gamla mannsins voru birtar í tímaritinu rétt eftir fæðingu snillingsins og eru þeir nú báðir við hestaheilsu.
Kammó rúsína baulaði á eftir skuggalegum bíl eftir að hafa sætt svívirðingum af hálfu klunnalega spjátrungsins.

Teprulegur veggurinn hefur ekk verið málaður í slíkum litum síðan að sólin skein í hjarta morðingjans í kjallaratröppunum.


Gæjalegur pilturinn öslaði flausturslega uppað svampkenndri stúlkunni og slengdi til hennar eins konar rana við lítinn fögnuð þeirra sem stóðu steinrunnir og dormandi í dökkleitri þögn hryðjuverkskenndra hugsana sinna.

Lánsamur lyftingamaður snerti kunningja sinn valdsmannslega án þess að hafa grandskoðað nýstárlega viðkomuna af heilum hug.

Guðfaxi og Ýmir voru ýmist ekki fjáðir ellegar áfjáðir í allt ellegar alls ekki neitt nema þegar til kastanna kom en þá lyfti hvorugur þeirra grettistaki þó svo að mögur árin kölluðu stíft í átt að þeirri ógleði sem að olli látlausu og grásprengdu lífi þeirra. ]



[ Brosandi stekkur barnið út úr
dyrunum á græna húsinu.
Leikur sér í gulum sandkassa
með rauða fötu.
Gul sólin vermir það
og golan leikur í hári þess.
Litlu brúnu fuglarnir 
syngja því söngva .
Og allt virðist svo gott.
  þar til hvítu börnin,
koma og kasta gráum sandinum 
í andlit svarta barnsins
og brúnu augun þess
leka bláum kristalstárum... ]



[ Ástin er grimm
hún rífur í sig
einmanna hjörtu
fyllir þau af hlýju
en gerir þau ð 
lokum leiksins
enn meira einmanna
NEMA í sumum
tilfellum þegar ástin er sönn. ]



[ Áhugi     Ást
Sæla      Skilningur
Traust    Takmakralaus ]



[ Ánægja       sæla     tilfinning
Samband               Sýki
Traust       saman    Ágirnd ]



[ Undir fjögur augu
þú og ég
ég og þú
  við
endamörk
þeirra landamæra takmakranna sem aðeins ástin þekkir. ]



[ Tikk takk tíminn líður.
Hann líður bara ekki nógu hratt.
 Þannig er nú tíminn,
Maður tekur alls ekki eftir honum
þegar einskins er að vænta.
En þegar maður vildi helst
spóla áfram, heilu dagana og
vikurnar, þá kemur tíminn og 
skellir sínum þungu skönkum
í veginn fyrir mann.
 Bara til þess að vera viss um að 
maður gleymi honum aldrei. 
 "Tíminn flýgur" segir gamla fólkið.
Mikið hlýtur að vera vesælt að vera
gamall.  Loksins þegar tíminn flýgur, þegar tíminn líður.
Þegar ég verð gömul ætla ég að skjóta 
tímann beint á milli augnanna.
Áður en hann hverfur yfir fjöllin mín. ]



[ Ég dansa hringi í herberginu
með rósrautt veggfóðrið í fanginu
indiáninn á myndinni kemur
hlaupandi ofan af veggnum
og elskar mig í speglinum.
Mér líður vel og við setjumst niður
ég  og hvíti örn og reykjum friðarpípuna
Mig langar til að dansa meira
með gólfteppið í fanginu
Ég sé nýja loðna teppið 
líða upp af gólfinu.
upp í faðm minn
og ég dansa, enn meira, ennþá hraðar
þar til allt í einu að í fagni mínu hangir HANN!!!
Marley. Ég elska hann því hann er
í faðmi mínum. 
En hann dansar ekki.
Ég legg hann á gólfið
týni rósir af veggnum og strái yfir hann.
Allan.
Og ég gef honum eina rettu að leiðarlokum.
Kannski finnst honum ég bara fyndin.
Ég tek friðarpípuna milli hvítra handa minna og fæ mér smók, geri það með Bob.
Svíf að dyrunum og sogast út úr herberginu mínu.
Læðist á tánum framhjá dyrunum hennar mömmu.
Hún sefur í bláum svefni.
Í skólanum bíður ískaldur kennarinn
sem geymið brosið inni á bankabók.
Ég skil ekkert í stærðfræðinni, 
en í sögu, sé eg indiánann minn..
Hann er í stríði við ástina og mennina og mig.
MIG!!!
Ég stekk á bak hestinum og þeysi af stað
ég sé marga indiána og höfðinginn er svartur af reiði.
Hann tekur í hárið á mér
og dregur mig að klettabrúninni þar sem.......
Ég vakna í rúminu mínu og það er myrkur.
Ég dröslast á lappir og dett um rifið gólfteppið. 
Gríp í gluggatjöldin.
Myrkur.
Mér er óglatt.
Ég sé tómt herbergi - tómt pilluglas - tóman líkama. 
 - - - - - - - - 
Seinna geng ég um á bláu skýi og held í höndina á indiánastráknum mínum.
Og í hina hönd mína heldur Bob Marley
Marley sem ég gæti dáið fyrir... ]



[ Ég er vikur
og er búinn til úr kviku
og á sjónum stend ég einn.
En meðan botninn bíður
og tíminn líður
þá mun ég sökkva
eins og steinn. ]



[ Ég stend á miðpúnti veraldar og horfi á allt þetta þvingaða fólk í kringum mig sem allt reynir að líkjast hvert öðru. Við hlið mér liggur lítil einmanna dós sem engin skiptir sér af,nema ég.  
Það er gott því allir eru aular! 
Nema ég og draumurinn í dósinni. ]



[ Á hverjum degi
á hverri mínútu
í hverri athöfn
er hugur minn hjá þér...

Á stoltasta augnabliki lífs míns
var hugur minn þrunginn þrá
þrá eftir snertingu þinni
brosinu þínu
augunum þínum...

Heitast af öllu
öllu í heiminum
þrái ég 
að geta lagt hendur mínar um háls þér
og hvíslað:

'Mamma... ég elska þig' ]



[ Hvað sem ég ætti, ég gæfi þér allt
og aðeins meira ef gæti
Lukkan og lífið er hverfult og valt
Í lífsreynslu tærnar ég væti

Hvenær við hittumst ég man ekki meir
né hvernig lífið var áður en hittumst við fyrst
Í lífinu dafnar hver maður og deyr
en sú dýrðarstund lifir er fékk ég þig kysst

Í lífsins harki þú stóðst mér við hlið
heitbundin varst þú mér, og ég þér.
Ástfangin lögðum við hvort öðru lið
lögðumst á eitt bæði þar sem og hér.

Börnin, þá ánægju upplifðum við
að ánægð þau hlupu og sungu
Heim komu skítug að barnanna sið
stökkvandi á fótunum ungu.

Við búskap og ferðalög bundin í eitt
björt framtíðin við okkur blasti
Og ástin mín ég vona svo heitt
að í lukkunnar teningakasti

við eigum hvort annað í sælu og sút
á strembnum tímum sem góðum
þegar siglir í strand og allt er í hnút
við sigrum með elskunnar lóðum...

Að loknu ævistarfi ég óska þess heitt 
að áfram sitjum við saman.
Tvö hjörtu slá sama taktinn sem eitt
Sjáðu, þá verður gaman. ]



[ Mig dreymir um daga ókomna enn
meðan döggin vætir grundu.
Framtíðin björt og fortíðin senn
falin, og ástin mín mundu,

ég segi þér, kæri, allt mitt er þitt
ef aldrei frá mér þú víkur.
Að eiga þig ljúfur er lánið mitt
og lukka sem aldrei svíkur. ]



[ Er halla fer ári,
við förum á stjá.
Til nefið að líma  
rúðurnar á.
 Skoðum öll verðin,
verðum að spá.
Hvort fyrir hýruna
jólin má fá.
 Hvort síðan öðru
lofum við klár.
Við eyðum mun minna,
núna í ár.
 Og síðan byrja ósköpin,
líkust "rökum - ragna".
Oss ei sleppir Eyðslu - kló, 
fyrr en erum örmagna.
 Fyrst "Ragnheiði Brynjólfs"
fram við otum.
Uns vort lausafé
er á þrotum.
 Svo likt og í æði 
bara er eytt og eytt
Á ljóshraða krítarkorti
er þá oftast beitt.
 Við kaupum og kaupum
þótt við vitum sem best.
Að fjárhaginn leggjum 
í rúst fyrir rest.
 Aðframkomin ,já uppgefin
eftir búða - slaginn.
Of þreytt til að fagna
á Aðfanga og Jóladaginn.
 Alltaf fer það eins
og ekkert um það múður.
Síðasti eyrir notaður skal
í áramóta - púður.
 Því það skal vera áfram,
líkt og það er nú.
Að Jói á móti ekki má,
sprengja meira en þú.
 Svo strax eftir jólin,
flestu er svo skipt.
Og "kortin" kjá allmörgum
sundur eru klippt.
 Svo að þessi jól sem síðast 
oss það yfirsást.
Að ei er hægt að kaupa
gleði vora og ást. ]



[ Seinni partinn í janúar, 
við tölum tungum grísa.
Öll við förum þá að hrýna 
yfir "Jóla - VISA". ]



[ Hurða - skellis árs allan tíma
tekið hefur brella.
 Því hann ætlar þessi jól
hringhurðum að skella. ]



[ Á striga mála ég;
heiðan himinn, bjarta sól,
lygnan sæ, fjarskablátt fjall.
Ilmandi blóm, fagurgrænt gras.
þessa mynd vil ég gefa þér.

Á striga er málað með 
sorgarinnar litum;
Þungur og grár himinn,
þungir regndropar
sem berja líkama þinn.
Þú, stendur einn, varnarlaus,h
hleypur undan regninu
sem berja þig.

Þú veist ekki hvaða leið skal fara
eða getur ekki valið.

Ég vildi geta tekið í hönd þér,
vísað þér í rétta átt,
en aðeins þú veist svarið.
Mig langar að leiða þig,
úr þrungnu málverki þínu
í björtu myndina mína.

Myndir okkar eru ólíkar,
erum sitt hvorum megin
á sama striganum.
Önnur lífsmynd. ]



[ Tilfinningar mínar 
eru lokaðar inni

Klukkan er sex
og ég brosi
til að enginn sjái
tárin sem sitja 
og bíða eftir að fá að spretta fram

Ég þrái að gráta...

Maður grætur ekki á jólunum
-svo ég held bara áfram að brosa... ]



[ Ég er eirðarlaus, ég vil út.
Burt til ókunnugra staða.
Sálin þráir að fá snortið 
klæðafald þess
sem blámi fjarlægðarinnar hylur.

Ég gleymi því stöðugt,
ég hef enga vængi.
Hjarta mitt finnur enga hvíld,
ekkert skjól ]



[ Skemmtum okkur við stóra steina
sjáum síðan unga eina.
Að klettabrún náum þá að hræða
niður kletta sjáum við þá æða.
Eftir stund ei sjáum neina.

Silumst að sillu það var siður
snöggt við litum þangað niður.
Náföl í framan og niðurlút
nú líf þessa unga hafði fjarað út.

Fuglinn flýgur niður fjörðinn
fýkur frá vegi förnum.
Börn hans liggja við klettabörðin
bönuð í morgun af börnum. ]



[ Sit úti á túni
það er enginn þar
ég er í kremju
get ekki andað
hvað nú?

Ligg í kassa 
fólk horfir á mig
engin sorgar tár
ég er í kremju
hvað nú?

Allt er dimmt
ég sé ekkert
svo allt í einu
get ég andað.


En ég er samt í kremju......

hvað nú? ]



[ Ég er ósýnilegur,
enginn sér mig,
heyrir í mér
né virðir mig.

Öllum er sama
um það sem er ekki til. ]



[ Sorgin mest á sumrin
svignar undan vindinum
tárin full af söknuði
marka sár í sálu



Morgun vaknar með brosi
valhoppa bráðlát börnin
berja lífi í myrkrið


......og sorgin svignar undan vindinum.... ]



[ Ég fel mig í þokunni,
veit að sólin
brosir við mér á bakvið skýin.

Bíð eftir að lægðin
á veðurkortinu
skríði norður á pólinn.

Þá er bara að klifra yfir regnbogann. ]



[ Far vel
Veröld
Feikifríða
En gagnslaus mér

Eigi veit ég
Svo gjörla
Hversvegna 
Ég er hér

Ég er ein af
Leikurum lífsins
Án þess að þekkja
Hlutverkið

Mætti gjarna fæðast
Aftur
Stálminnug, með
Sterkan vilja ]



[ Þegar ég var lítil tuggði ég tyggjó úr fjörunni og blés í smokka sem ég héllt að væru blöðrur frá útlöndum.
Við klóakið lék ég konu frá Rauðakrossinum að gefa hungruðum börnum 
brenninetlur að borða. ]



[ Ég sá kú,
það var sú
sem ég vildi.

Hún át á hverjum
einasta degi,
mikið af heygi.

En eitt sinn er
ég kom út,
hrökk ég í kút.

Hún hafði eignast kálf! ]



[ Haninn galar haugnum á 
og spígsporar um stræti.
En músin horfir hauginn á
og sýnir enga kæti. ]



[ Húsavik er friðsæll staður 
þar uni ég mér sæll og glaður.
Fyrir handan eru Kinnarfjöll 
þar búa stór og skrítin tröll. ]



[ Hrói höttur 
var lítill köttur
sem kunni allt 
og drakk mikið Malt.
Eitt sinn er hann 
kom í búð
sá hann stóran snúð.
Síðan fór hann út
þar fann hann kút.
Hann fór með hann í sund
þar hitti hann hund.
Hundurinn sagði ekki neitt
því það var óskup heitt! ]



[ Það er kvöld 
tunglið hefur mikil völd
og skín yfir bæinn 
og bláann sæinn.
Ég ligg heima og sef.
Ég er lítill drengur. ]



[ Köttur kúrði tröppum á
er mús þar hann sá.
Þaut hann upp og stökk á sína 
villibráð.
Hér eru endalok músarinnar skráð ]



[ Allir nálægir kóngar;

mætti ég biðja ykkur um að tilbiðja glitrandi mánann.
Hann er staðsettur fyrir ofan BSÍ
og kastar háfleygum skuggum á morgunglaða túristana.

Hægt er að komast nær með Icelandair,
þeir bjóða upp á mat fyrir tvo á gráu skýi,
ekki ýkja langt frá háskólanum.
Sólarupprás mun vera frestað fram yfir eftirréttinn,

ef fólk er lengi að borða. ]



[ svartur skuggi 
dökkblátt hjarta og 
illa þefjandi hugsanir.
það er í matinn í kvöld.
svik
           hatur
                    blóð
                            tennur

allt falið bakvið víggirt augu. 
Ég brosi, ég hlæ og þykist 
hamingjusamur. 
það rennur um hugann
                bergmál
be rgm á l   b er gm ál   
b e r g m á l bergmál  be rg mál   
b e r g m á l ]



[ Ég vaknaði í morgun
og nennti ekki
fram úr
því það var svo
 kalt.

Ég opnaði útidyrnar
og fann frostið 
hamast við
að reka burt haustið.

Ég leit á þéttu,
grænu runnana.
Þeir voru ekki þéttir
og grænir lengur.

Þeir voru berir 
og brúngráir
og laufin voru öll á gangstígnum, 
gul og brún.

Gerðist þetta allt í nótt? ]



[ Sólin mun setjast,
og skýin svört munu skyggja á
syndlausa menn sem sofa
á sínu græna eyra.
Í náttmyrkrinu mætast dimmustu krákur
Og björtustu dúfur.

Svo ekki loka augunum, 
þá sérðu mig aldrei aftur. ]



[ (Glaðlyndur prófessor, morgunhani)
Ég dreg djúpt að mér andann.
“Uuummmm...”
Ferskt morgunloft.
-Slamm!!
Hurðin læst, vinnan bíður.
Geng af stað, týnist næstum í myrkrinu.
Sé varla hársbreidd frá mér.
“Guð minn góður!”
4 kringlótt, lítil græn ljós stara á mig.
“Geimverur? Ætla þær að taka mig?”
Ég færi mig hljóðlega nær.
Örsmá hvít hár birtast kringum ljósin.
Ég færist nær.
Stíf, sviplaus kattasmetti stara á mig.
“Fjúff! Bara ofurlítil kattargrey 
í myndastyttuleik!”
Ég held göngunni áfram. ]



[ “Oj!”
Ömurlegt að vakna svona snemma!
“Hvar er koddinn minn?”
Svakalegt þetta kolniðamyrkur.
Sé ekki baun.
“Ég er alltof stór fyrir svona!”
Ég hendi kringlótta, harða landsbankaendurskinsmerkinu 
út í buskann.
Örmjótt ískrandi væl dynur í eyrum mér.
-Mmmjááá!
Ég hrekk við .
Bíll ekur framhjá.
-Brúúúmmm...
Ljósgeisli fellur á enduskinsmerkið
sem lýsir upp óhugnalegt fés ófreskju
á einu sekúndubroti.
Annað væl ómar.
Ég fyllist hrikalegri skelfingu.
Rýk burt í ofboði. ]



[ (Miðaldra heimilislæknir, önugur, veraldarvanur)
Ég er heimilislæknir.
Fer í húsvitjanir.
Er á næturvakt.
Á leið til gömlu frk.Møller.
Fíni Bensinn minn er ekki gerður
 fyrir svona þröngar götur,
troðnar af hundraðþrjátíuogsjö ára gömlum eikartrjám.
Lötrast áfram.
“Þoli ekki einstefnugötur!
7,9,13, bíðum nú við?
Aha! Þarna! Hús númer 11!”
Mjaka Bensinum í þykjustu bílastæði.
Losa beltið, stekk út úr bílnum,
 gleymi að slökkva á ljósunum.
-Mjááá! Glymur í hausnum mínum.
Man svo eftir ljósunum,
Beygi mig inn í bílinn og slekk á þeim.
Þau flökta dulítið áður en þau hrökkva af.
Gamlar perur, þarf að skipta bráðlega.
Í flöktinu sé ég 2 pör af illigirnislegum kattarglyrnum stara á mig.
Grábröndóttar kisur með hvíta bringu.
“Venjulegir húskettir, hugsanlega með gláp-syndrome”
Og ég rölti mjóa malarstíginn
 upp að húsi gömlu frk.Møller. ]



[ “Pála! Petra!
Komiði nú inn, litlu perlurnar mínar!”
Pála og Petra, kisulórur, líta hvor á aðra.
Þær hugsa það sama.
“Viðburðaríkur morgunn!”
“Satt er það!”
“Þrjár furðulegar mannverur!”
“Á sama morgninum!”
“Viðburðaríkur morgunn!”
“Svo sannarlega!”
Svo trítla þær tignarlega heim að húsinu. ]



[ Snjórinn fellur, varfærnislega,
eins og jörðin sé svo viðkvæm,
að snerting léttra snjókorna,
sé eins og hörð skotárás,
skot, aftur og aftur,
skotum slegið í jörðina,
í sál heimsins.

Rigning fellur, harkalega,
eins og jörðin eigi ekkert meira skilið,
en að vera bleytt margnotuðum regndropum,
byssuskot, tundurskot þeytt í eina átt,
niður, niður, niður, niður,
aðeins niður í jörðina og ekkert annað,
þessi jörð sem er svo einstök,
á ekkert betra skilið en þetta. ]



[ Hjartað í mér slær fyrir svört jól

hægt deyr slátturinn út
í takt við blikkandi jólaseríur
sem vaxa í gluggum með tómum skóm. ]



[ Skríða undan skýjasæng
skorin klettabelti
Í kveldsól kafna undan væng
kuldann burtu eltir

Gull og grænleit mosahlíð
gola út frá sjó
Á úr fjöllum ofan, fríð
urð úr bergi hjó

Strá svífa í ljúfum blæ
sinu töfrateppi
Skína eins og sól á sæ
sannri fegurð hreppir ]



[ Vísvitandi tók ég byssuna 
og hleypti af,
hlaðin þungum blýskotum.
Eitt, tvö, þrjú 
og það varst þú sem fékkst þau í bringuna og
féllst á gólfið og skerandi óp bergmálaði um herbergið.
Ugla sat á kvisti, átti börn og missti...
og mamma þín grét.
Fyrirgefðu ég sá þig ekki 
þar sem þú stóðst og hlóst að mér.
Íní, míní, mæní, mó...
núna var það ég sem hló. ]



[ Ég er lítt fögur og ég lifi stutt,
hvorki lærdóm né list ég geymi.
Og þó verð ég þekkt, líkt og gilitrutt,
þvengmjó með hjarta úr steini. ]



[ Nissen op paa loftet,
er ikke sælig glad. 
fordi for fjorten dage,
ikk´ har faaet nogen "fad"

Nissen op paa loftet,
fik i nat hektiskt marerit.
Han dromte det ad nu til jul
han faar intet Akvavit.

Nissen op paa loftet, 
jubler nu og fejrer.
For til julegave fik,
femten kasse bajer. ]



[ Be happy and smile
just because.
Arriving now is 
Santa Clause.

A handfill of reindeers
are towing his cane.
Out trough the world
in the snow and the rain.

He will put a gift 
under your tree.
I´t says: "Merry X-mas"
"for you , from me. ]



[ Hin stór spurning þetta ár.
mun snjórinn land vort skreyta?
Eða arka "jólar" votann mó
og í fæturna sig bleyta.




Jólar = jólasveinar. ]



[ Þú ert falleg orðum prýdd
einnig í ásýnd.
Ég stend sjálfa mig að því að renna fingrunum 
draumkennt,
yfir 
skjáinn 
til að reyna að komast nær þér.

Því þetta taumlausa vald sem þú hefur yfir orðum
heillar mig
og hræðir í senn.

Samt les ég þig
í gegnum orðin 
og yfir í þennan heim sem þér tekst að skapa  
allt í kring um þig.

Mér finnst ég kannast við hann
kannski stundum 
í andartak. ]



[ Ljúfastur ertu
ljúfastur þá
langar þig að narta
vængir þínir vernda mig 
örþreytta en sátta ]



[ Eigi skalt þú tæma viskubrunninn
þar er mælska og viska geymd
En passaðu þig þegar þú opnar munninn
Gakktu með kyrrð og með leynd

Opnaðu nýju dyrnar, þar er glóandi gull
geimsteinar og drottinskvæði
Ofarlega dynja ásakanirnar, er það bull
Best er að taka í þinginu æði. 

Guð fyrirgefi ykkur hverjum og einum
kastið ei í þinghúsið steinum
Gaman væri að taka ykkur í sátt
eftir á heima , hlægja um það dátt

Gróa á leyti, brokkar um fjöllin
hún þolir ekki frammíköllin
Grasið hesturinn hennar bítur
hittir Gvend , hann bindishnút hnýtur

Á Eyrinni býr hann og mælir sér mót
Hvað eiga öryrkjanir að fá í bót
Sífellt er að taka á þeirra vanda
ætli einhver þeirra leynt, bruggi landa ]



[ Til eru leiðir tvær
leiðir í lífi þessu
Blikar þar stjarna skær
sem bendir í átt að lífsmessu

Leið 1:
Leigðu spólu
eina eða tvær
liggðu í leti og horfðu

Leið 2:
Fyrir framan tökuvél
stilltu þér upp
leiktu þér svo
og láttu filmuna rúlla

Leiðir tvær
til að leiðbeina ]



[ Hvers konar maður það er
sem hér hjá fer.
Sá maður þjónaði mér,
þræll til eilífðar, hver og einn sér.

Hvurt skyldi hann fara nú,
hvert liggur ferð sú
sem þessi maður tekur sér
með skömm og smán frá mér?

Hvur fjandinn  gengur að honum
sem lék sér að mínum konum?
Búinn að safna að sér heilum flokk
hann sem drap minn kokk.

Hví líst mér ei á svip þann
sem hann gefa mér kann?
Kannski því hans greppitrýni ég hata
og hann myndi ég helst vilja gata.

Hve angistin hrópar á mátt
og hláturinn hljómar hátt.
En hláturinn þekki ég ekki
og sjónin hverfur í mekki.

Hversu lengi hrópar angistin
í þetta sinn
því hláturinn er ekki minn. ]



[ Barn
hamingjubarn
brosir hamingjubrosi
hlær hamingjuhlátri
grætur hamingjugráti
gefur hamingjugjöf
gefur gleði
gefur hlýju
gefur tár

gefur og gefur ]



[ Syndgað hefur sú
sem hór hefur drýgt.
En guði þakkar þú
þegar mig hefur sýkt.

Valdið þér viljið
verulega skilningssljó
Ekki sennilegt að þér skiljið
sjóðurinn ei hefur nóg.

Auðinn ég afhendi
öllum öðrum en þér.
Þjófótt þrjóskukvendi
þakkar ekkert mér. ]



[ Hver mínúta með þér
magnar upp tilfinningum
sem hlaupa um í hjarta mér,
hryndir af stað minningum.

Hver sekúnda sem silast hjá
setur mark sitt á
sál sem situr þér hjá,
skilur eftir þrá.

Hve tíminn tefur
töfra alla sem þú hefur.
Sit og horfi er þú sefur,
sólina mér þú gefur.

Tunglið tifar yfir okkur
og tindrar stjarna himni á.
Aldrei nýtist tími nokkur
nema til að sjá. ]



[ Grimmd mannsins
byggist á ótta
ótta fyrir hinu ókunna
því sem er öðrvísi
en það
sem að manni sjálfum
finnst eðlilegt ]



[ Það gæti verið
gaman að saga 
af sjálfum sér
hausinn og halda
út í heim á vit
ævintýranna - hauslaus,
halda svo heim,
líma sig saman aftur
og halda áfram þar
sem frá var horfið. ]



[ Þú og bara þú,
þú og ekkert annað.

Þú alltaf þú,
þú og einginn annar.

Þú ætíð þú,
þú...
...og kannski ég? ]



[ Þig dreymdi þá
eftir allt saman.
Og áttir þér jafnvel dagdrauma
þótt þú færir dult með þá
eins og hæfði þeirri kaldhæðni
sem þér var tamt að sveipa þig
viðkvæmninnar vegna.

(Komst enda til manns
fyrir daga "mjúka mannsins"
eða ætti ég heldur að segja
"slepjumannsins"?)

En sem sagt, 
þig dreymdi þó að minnsta kosti
þá kumpána Laxness og Jón Helgason
og þrátt fyrir allt er ég þess fullviss
að þig dreymdi líka um betri heim

þótt svona færi. ]



[ Kámugur spegill
Fimm fingur og fimm tær
sinnum tveir
Bros með skyr út að eyrum
einföld orð eins og pabbi
Litlir fætur 
bera mann hvert sem augað eygir
til að sjá öll undrin ]



[ Á andvökunótt
ég bylti mér í bæli mínu
og hugsa
og hugsa um allar þær dýrðir
sem búa handan meðvitundarinnar
í draumaveröld. ]



[ Nóttin kemur, myrkrið sækir á
Stjarna lífsins horfin
handan sjóndeildarhrings
lífið drepið í dróma
bíður nýs dags.

Nóttin hefur gleypt daginn
svartnættið hylur storð.
Skuggarnir farnir,
hrollkaldur vindur
æðir um jörð.

Þegar allt virðist glatað
frostið og myrkrið
hafa tekið öll völd.
Þá fer lífgjafinn bjarti 
að lyftast á ný.

Dagarnir lengjast
skuggarnir birtast,
lífsneistinn kviknar
frost sleppir tökum.
lífsklukkan tifar á ný.

Þegar vorið er komið
gróðurinn lifnar
og loftið fyllist af fuglanna klið.
Þá birtan flæðir um myrkvaðar sálir,
dauðvona lifna á ný. ]



[ Taumlaus fögnuður
hlátrasköll, barnsleg gleði
kallað, talað, æpt.
Sögur sagðar,
framtíð hugsuð
allstaðar bjart.

Það er margt sem að gerist
þegar ástin nærir sál.
Allt er fagurt, allir góðir.
Endalaust sumar
kúrt og kelað.
Andvökunætur
mjúk nóttin
af mildi strýkur hold.

En allt í einu
brestur ástin.
Óboðinn gestur 
á skítugum skónum
treður á ást 
sem var heilög, himnesk
varð martröð hins blinda manns.

Sorgin bugar áður glaðan hal.
Í stað gleði 
birtist sorgin.
Sálarkvöl.
Þar sem áður var bjart 
er nú myrkur.
Logi dýrðar kulnar
hefndarhugur
ljótleikans tákn.

Það eina sem er eftir
af stærstu ást þessa lífs
er minning sem nærir
fögur og tær.
Fylgir til efsta dags. ]



[ Hann var einu sinni ekkert nema brosið,
vildi vera eins góður og hann gat.
En núna er hjarta hans frosið,
og hans sorglega bros bara plat.

Hann treystir ekki neinum lengur,
hefur brennt sig á ást um árabil.
Lítill óöruggur drengur,
sem vill ekki vera til.

Einhverntímann skal hann ganga með augunn lokuð,
yfir á rauðu ljósi,
svo hans auma tilvera verði mokuð,
af götunni eins og mykja úr fjósi. ]



[ Ég er blóm, ég visna.
Ég er sól, ég brenn.
Ég er alsæla, ég er ávanabindandi.
Ég er sætur sykur, ég er óhollur.
Ég er hamingja, ég er sjaldgæfur.
Ég er ást, ég er ekki til.
Ég er svartsýnn, ég er raunsær. ]



[ Fljúgðu, fljúgðu hátt,
yfir heimsins kvöl og pínu,
ég kæmi með þér en ég hef misst allan mátt,
úr sálartetri mínu.

Ég tæmdi hjarta mitt tilað fylla þitt,
ég vildi allt fyrir þig gera,
því þú ert yndislegasta stelpa sem ég hef hitt,
en ef þú vilt þá skal ég láta þig vera. ]



[ Mig vantar hjartayl,
ætlarðu aldrei að koma?
Ég hef sagt að þú sért ekki til,
en ég held samt áfram að vona.

Kanski hefuru labbað hjá,
en ég var of upptekinn af sjálfum mér
ef svo er leyfðu mér þá að fá,
annað tækifæri tilað kynnast þér. ]



[ munnur minn
við þinn

brjóst þitt
við mitt

ég... 
þú...

við 
urðum ekki neitt

þú... 
ég...

...nema

tvö nakin hjörtu
sem slóu sem eitt ]



[ Látið lítið á ykkur bera
og fyrir alla muni
farið ekki úr farartækjunum.

Því þó mannskepnan sé
meinlaus að sjá
er hún morðóðasta vera
vetrarbrautarinnar. ]



[ Svört
eða blá

Bein 
eða skásett

Blind
eða...

...Sjá,

augun eru 
vörumerki sálarinnar

- skrásett ]



[ gengdarlaus græðgi
gjörspilltra
og geðvondra,
gufuruglaðra guma...

með glottið
uppsett...

yfirboðararnir yfirvaldið yfirstéttin 
yfirþyrmandi og 
innilega geðsjúklega
gjörsneydd/gerilsneydd
því góða...

því yndislega...

ó, hans
hátíðlegi heilagleiki
heimaalni heimskingi
hortugi og hrokafulli
hræsnari
hoppaðu upp í... ]



[ Stend á stöðugum fótum
blekking
get runnið
lít upp og tegi mig
renn
gríp í eitthvað
missi það
dett
í hyldýpi
ég
vakna ]



[ Vakna
ég
hyldýpi í
dett
það missi
eitthvað í gríp
renn
mig tegi og upp lít
runnið get
blekking
fótum stöðugum á stend ]



[ Hver er ég
Ég er ég
og get ekkert annað verið

Hvar er ég
Ég er hér
og get ekki annars staðar verið

Hvaðan kem ég
Ég kem þaðan
og get ekki frá öðrum stað verið

Hvað er ég
Ég er fyrirbæri
og get ekki annað verið

Hvernig er ég
Ég er eins og ég er
og get ekki öðruvísi verið

Hvers vegna er ég
Ég er vegna þess
og get ekki útaf öðru verið

Hvenær er ég
Ég er núna, þá og þegar
og get ekki á öðrum tíma verið

Hvert fer ég
Jah, það er nú það! ]



[ Brotnir vængir 
buguð sál 

þyngd orða minni 
héldu þér niðri 

þó að þau svifu um í loftinu
þyngdarlaus

gast ekki rift álögunum ]



[ ég sá ljósið kvikna
dimman var björt
skuggarnir lengdust
og framtíðin svört

þú birtst í draumi
sem aðskotahlutur
fastur í hálsi
einskis nýtur

ég vill þig í burt
þú ert óþarfur
aðskotahlutur
fastur í hálsi????? ]



[ ef ég þig tæki
tæki svo fast 
utan um mig 
í kakóbollann

þér fyndist það sárt
þú veinar myndi
grenjað og vælt
ég hlusta myndi

ekki á eitt orð
því ég þig tæki
tæki svo fast
í kakóbollann. ]



[ „Ó, grasið mitt græna,“
-grét lækjarspræna.

„Ó, grasið mitt gula,
góða, nú fer að kula.

Grasið mitt góða ei getur
grimman lifað af vetur.

Grasið mitt góða er farið,
í djúpan snjó það er grafið.

Ætíð skal ég eftir þér muna,“
-umlaði lækjarbuna. ]



[ vertu guð faðir móðir mín
í meistara drottins nafni
ávallt berji mig höndin þín
og kyrkji mig svo ég kafni

vertu undir og yfirum
með eigingjarnri blessun þinni
dansi guðs djöflar í eilífum
dansi yfir sænginni minni

leiddu mína litlu hendi
ljúfi jesú þér ég sendi
blóð frá mínu brjósti sjáðu
bláedrú og allsgáðu...

faðir vor
þú sem hátt á himni
situr

gerðu eitthvað... ]



[ hann tifar
svo reglulega
að hann er kliður

og ekkert fær stöðvað þennan takt

...hjartslátt
rigningarinnar... ]



[ Af himni fellur 
hvítt sem sál
nýfædds barns,
létt sem dúnn, snjókorn!
Dansar í hægum vindi,
fangað af auga 
einmana fljóðs.

Eitt andartak gleymast
sorgir og tregi.
Tárvot augu horfa
á dans þess hins hvíta
korns, sem fellur
af himni.

Andartak er kornið
eitt milljóna,
í öndvegi lífs
þeirrar sorgmæddu,
sem situr og bíður
eftir hamingju sinni.

En allt sem fellur, stöðvast 
að lokum og hverfur
Hamingjan kom ei með korninu hvíta.
Allir sem sitja og bíða,
eftir lífsgæfu sinni,
bíða til efsta dags. ]



[ Alhvítar auðnir breiðast til fjarskans
Enginn sjóndeildarhringur
Bara tóm.
Grá ský byrgja sýn..ferðalok nálgast
Návindar kaldir skekja farið og hrista.
En inni er ylur og bjart. 
Hvað bíður handan þess sem sést ?
Gleði ? sorg ? líf ? dauði ? 
Því svarar tíminn einn. ]



[ lykt  bragð  snerting  sýn  hljóð
blekking?
ást  sorg  gleði  bræði  eymd
blekking?
draumar  vonir  þrár  eignir  líf
blekking?
þú  hann  hún  það  ég        
blekking ]



[ Pressaðu bara buxurnar
pressaðu bara skirtuna 
pressaðu bara skóna
pressaðu bara sokkana og hattinn
pressaðu bara.

Ég er svo slæmur í hendinni. ]



[ Það er draumur að semja fínt lag
svo lifnar í lífsins glæðum
Hrynjanda og góðan brag
Sem inniheldur draumsýn
úr kveranna fræðum

Litríka í regnbogans litum
semur hann sitt kvæði, en bíddu
Þegar upphafið byrjar, úr herbergiskitru
Mozart semur sitt andvökuljóð

Þegar kemur að enda hann hrypar niður
endirinn góðfúslega
Hann hjartað konu sinnar biður
frá sálu sinni auðmjúklega

En þegar skyggir hann heldur í bæinn
og skemmtir sér konunglega
Hittir vini sína, og spjallar um
daginn og veginn
Lifir lífinu frjálsmannlega

Ungur hann lék á fiðlu og harpsicord
og ferðaðist vítt og breitt um lönd
Margir keistarar titluðu hann Lord
þar til honum var birlað eitur
fundinn gravar reitur. 

Hann var talinn undrabarn mikið
því allt lék í höndum hans
Með glaum og gaman hann fór yfir strikið
hann gerði allt með miklum glans ]



[ dáleidd
lömuð

treystiru augum þínum 

til að leiða þig ekki í villu? ]



[ þú áttir ekkert hlutverk 
í þessari kvikmynd 

stóðst ekki einu sinni 
hæfniskröfur stadista

tróðst þér inn í hana 
og ollir því 
að hún féll í flokk B-mynda ]



[ Ó móðir mín
hvar ert þú móðir mín ?
Þú sem ég fékk aldrei að sjá
aldrei að þekkja.
Þú sem gafst mér lífið.
Ég heyrði hjartslátt þinn
andardrátt þinn
skynjaði þína björtu rödd.
Ég fékk að lifa í skauti þínu
örugg frá kaldri veröld.
En 
svo kom ljósið
skært, stingandi.
Sterkar hendur nálguðust
hrifsuðu mig burt
burt frá öruggum heimi
burt frá þér. ]



[ Í stórmarkaðsþrönginni þú breytingu sérð,
þreytulegt þreysandi fólkið að leita.
Það leitar af ljósi af vissri gerð,
sem "mamon"er löngu búinn að neyta.

Og starfsmannastúlkan þér lottóið fær,
síðasta von þín um "gullkálfinn"góða.
En baugurinn yfir bjargvætti skær,
er borinn af ryki gleymskunnar sóða.

Já,safnaðarmaðurinn þig hornauga leit,
því hornin á honum voru öðrum til sóma.
Og kirkjuhljómur og kórkonan feit,
sungu um engla og eilífðar rjóma.

Og stekkjastaur kallinn þig heilar á ný,
sem hoppandi kredit í hvítrauðum ljóma.
En klippurnar bíða er aftur ég sný,
boðnar og búnar að leggja á þig dóma. ]



[ Hvers barn varst þú í fyrstu,
þegar heimurinn var ekki þinn?
Þú varst upplýstur af stjörnuljósi,
í litlu ljótu fjósi.
Lætur nær,að guð þér hrósi,
bara þetta sinn,
því þetta gekk í mannskapinn. ]



[ Ég geng um götuna
allt er hljótt
en samt ekki
ég heyri eitthvað í fjarska
löngum fjarska
langt í burtu
ég geng áfram 
en hjóðið kemur ekki nær
ekki fjær
ekki neitt
það hættir
það byrtist við hlið mér
ég sé ekki neitt
en ég heyri það
það hættir
það er farið 
farið fyrir fullt og allt
það er ekkert 
ekki neitt ]



[ þú ert farin frá mér
það eina sem er eftir af þér
er lyktin þín í teppinu sem þú kúrðir þig undir
fingraför þín á klósettsetunni ]



[ 4/01 '01

Á kvöldin
reynir nóttin að taka völdin.
Hálfmáni hengir sig á himnum
og gerir myrkrinu erfitt fyrir.

Svo margs ég sakna
þegar ég hugsa til þess
sem ég hef núna
á meðan ég sef.

Það sem ég á
er leyfi til ástar.
Mín dýpsta þrá
er sú að ástin verði endurgoldin.

Ekki það að ég efist
þó ég hugsi það sem ekki má.
Mikið þarf til að hugur minn sefist
ástina á ég erfitt með að sjá
á stundum ]



[ 3/10 '98

Áhyggjuleysi
Gleði
Hamingja


Drunur
Högg
Sársauki


Ekkert
Tómt
Svart
Myrkur


Aldrei
Aftur
Eins ]



[ 26/10 '99

Því ertu þar
en ekki hér
Hjá mér?

Við erum eitt
saman
að eilífu.

Ég 
Þú
Við
Allt ]



[ 27/4 '00

Flóknast af öllu er, finnst mér,
að fara ekki fram úr sjálfum sér.
Að stoppa sig af áður en eitthvað gerist,
að hafa hugmynd um hvað heimurinn snérist,
fyrir fyrsta glas, fyrsta reyk,
eftir það er allt pís of keik.
Að hætta að sukka er meira en bara að segja,
allir vita að auðveldast er að deyja… ]



[ 17/01 '00

Finnum okkur stað og leitum
að ást í augum okkar.
Bakvið augu þín sést í sálina,
hreina sem stilltu vormorgunn.
Af þeim stirnir eins og 
af slípuðum demanti.
Þau eru jafn djúp og dulúðleg
og hinn endalausi geimur. ]



[ 25/4 '00

Ég skauta með þér eftir stjörnuberum himni,
við höldumst í hendur og eigum heiminn.
Naktar hugsanir okkar elskast eins og klakar,
þú hleypir mér inn í þig og býður mig velkominn.
Saman við svífum í veg fyrir sortann,
sem aldrei þessu vant er ekki til staðar.
Á ógnarhraða stingum við lífið af,
og komum inn til lendingar, ennþá hraðar. ]



[ 3/7 '00

Þokukenndar hugsanir sýna mér það allt,
gleði mín það dýru verði galt,
en ekkert sem eftirsjá gæti heitið
sýnir sig, svo fordómum yðar breytið
gagnvart gleði minni, og grænu grasi,
gagnvart frosnum huga og tómu glasi. ]



[ 02/01 '99

Þú komst inn í líf mitt jafn sviplega og þú fórst,
það brotnaði partur af mér þegar þú dóst.
Ég var á gangi einn dag er ég fyrst þig sá
og ég vissi um leið að ég varð þig að fá.
Ég var þolinmóður og beið með ró eftir þér,
en ég var að springa innra með mér.
Svo seinna það sumar við fundum hvort annað,
og gerðum margt saman sem er bannað.
Ég man þann roða sem einkenndi þig,
ég man þegar þú sagðist elska mig.
Ég mun aldrei gleyma okkar samverustundum
og þeim tilfinningum sem við saman fundum.
Þú varst árum yngri en það skipti ekki máli,
með þér var ég varinn, umvafinn stáli.
Ég ætlaði að gera þér svo margt svo gott,
áður en það gerðist varstu numinn á brott,
burt frá mér, þú lést, það var mín sök,
ég dró þig á hálan ís, í gegnum vök.
Og enn ég leita að einhverri sem þér líkist,
hann er að eilífu veikur sá sem sýkist. ]



[ 16/12 '00

Tveir ljósir punktar í myrkri veruleikans
lýsa mér leið að hamingju og lífsgleði.
Eins og tvö augu kattarins,
einstakt kraftaverk náttúrunnar. ]



[ 10/7´00 (Stabburet)

Alla mína daga ástin mig kvelur
magnast að nóttu er mig dreymir þig.
En ímynd þína dagurinn felur
og ég vona hvert kvöld þú svæfir mig.

Kannski ertu hvergi til nema í draumi
kannski leitar þú líka að mér
Ég leita þín alla daga í laumi,
leita þess að fá að vera hjá þér. ]



[ 26/10 '00

Drungi, umlukinn
myrkri og svartnætti
yfirtekur gleði og 
birtu dagsins sem
var svo hlý og skein
svo bjart en mun alltaf
taka enda. ]



[ 10/7´00 (Stabburet)

Hún lifir ein í eigin heimi
veröld þar sem ekkert vont kemst inn.
Gerir ekkert þó hún deginum gleymi
ein í myrkri með tárvota kinn.

Eilífur ótti býr henni í huga
dag hvern sem líður og fram á kvöld.
Tekur á öllu svo hann fái henni ekki bugað
finnst sem hún hafi lifað heila öld. ]



[ 3/10 '00

Það er einhver annar sem andar,
í einrúmi kemur og snertir mig.
Eins og skip sem á skeri strandar
ég sé þjótandi líf og þig.

Það er einhver annar sem snertir,
strýkur mér án þess að vera.
Sál mína og líkama ertir
að hafa heim á herðum að bera.

Það er einhver annar sem talar,
hljómar í höfði sem skerandi vein.
Lífið og litir nú dofna og dala
og huga minn átt þú nú ein.

Það er einhver annar sem sefur,
langþráð værð á mér hvílir.
Nálægð þín friðinn mér gefur
og hugsun þín mér skýlir. ]



[ 28/12 '98

Einu sinni enn á hálum ís ég renn,
storka lífi og dauða í senn.
Atburðarrás er hröð, á mér hvílir sú kvöð, 
að komast sem fyrst úr þessari martröð.
Ég hef lifað of hratt, úr lífinu vatt
mér orku til að standa upp er ég datt.
Enginn verður biskup óbarinn, rakinn er farinn,
og nú eltir mig á röndum syndaskarinn.
Komið er að uppgjörsstund, missi alla meðvitund,
þetta átti ekki að fara á þessa lund.
Myrkur, sverta, allt íkring, allt snýst í hring,
eilíft tjón verður afleiðing.
Sálarsárin gróa seint, reyndar aldrei, óbeint,
alltaf geymt, aldrei gleymt. ]



[ 25/4 '00

Orð mín breytast ekki lengur í myndir.
Ást mín brennir ekki hjartað sem áður.
Hugarróti valda sífelldar syndir.
Af raunveruleika er hugur minn þjáður. ]



[ 5/10 '00

Engin orð, aðeins ástarinnar tungumál
Sýndu mér, tendraðu vort ástarbál
Logandi hjörtu hlýja hvort öðru
opna þær dyr sem hnúar vonar börðu
og brutu niður mótgárur og hindranirnar hörðu
sum hug þinn, hjarta og allan heiminn vörðu.

Ástin mín, nú á ég þig um alla tíð
Vittu til, sjáðu allt og ég þín bíð
Ávallt hlýju og hug minn þú átt
að lokum veit ég þú munt horfa í mína átt
við stígum saman til himna, svífum hátt
dagsins fegurð víkur ei fyrir eilífri nátt. ]



[ 30/12 '00

Eymd Örlaganna

Hann er borinn í borginni
og kynnst hefur sorginni
sem þar í henni býr.
Hún fæddist í sveitinni
er í eilífu leitinni
að heimi sem er henni nýr.

Þau standa í ströngu
við leitina löngu
en fallast þó ekki hendur
án þess að finna hvort annað
eftir að hafa kannað
það sem til boða stendur.

Loks leitinni lýkur
asinn var slíkur
við þennan fagnaðar fund
að til varð ungi
og yfir færðist drungi
stíga varð á nýja grund.

Dreginn var hringur 
á þeirra fingur
og stefnan tekin í aðra átt.
Með skuldir á bakinu
og ekkert í lakinu
fór ekkert í rétta átt.

Ungarnir urðu fleiri
og skuldirnar meiri
og sambandið tók að bresta.
Skilnaður og forræði
væl og volæði
sem kemur fyrir flesta.

Hann þekkir því sorgina
sem einkennir borgina
og kynnst hefur henni í raun.
Hún fór úr sveitinni
lokið hefur leitinni
og vaknað við vondan draum. ]



[ 12/6 '00

Fólk og furðuverur fljóta framhjá mér
þau sjá mig ekki, og ég er hver sem er.
Það rignir eldi úr rauðum skýjum
og brennir oss sem syndir drýgjum.
Gylltur roði gleymskunnar ræður ríkjum
þegar ég hverf inn í sjálfan mig, myrkur.

Hvar sem ég kem er mér tekið vel
og gjörðir mínar fyrir öllum ég fel.
Það sem enginn veit getur engann skaðað 
og loks getur þá þig í sólarljósi baðað,
velt þér upp úr dögg í nýsprottnu grasi
og séð mynd af mér í brotnu andaglasi.

Grimmd heimsins hefur leikið mig grátt,
gengið fast að mér á óblíðan hátt.
Svíf yfir sjálfum mér sem ég sé í dái,
horfi á það hverfa, allt sem ég þrái.
Gylltur roði gleymskunnar ræður ríkjum
þegar ég hverf inn í sjálfan mig, myrkur. ]



[ 26/12 '00

Ég vildi ég gæti fært þér augu 
svo þú gætir séð mig.
Ég vildi ég gæti fært þér eyru
svo þú gætir heyrt í mér.
Ég myndi gefa þér allann heiminn
ef þú myndir gefa mér þig. ]



[ 22/02 '00

Ferðin Heim

Ég veit ég mun ei sakna neins
sem blasir við mér er ég vaki.
Mér finnst sem ferð til draumaheims
fullan tíma taki ]



[ 31/12 '00

Fíkn

Látunum ætlar aldrei að linna,
langt hann er leiddur og reynir,
sæluna sína að finna,
í baði svita hann liggur og dreymir.
Sársaukinn hverfur og nístir inn að beini,
svimi og sorti er fyrir augum.
Enginn annar þjáist, hann er sá eini,
öll hornin eru full af draugum.
Hann sér ljá, hann sér mann,
hann sér dauðann læðast aftan að sér.
Hann sér þá sem hann ann,
hverfa burt frá sjónum sér.
Svo augu hans opnast,
og ljósið skín svo skært,
honum hefur hlotnast
heiminn þar sem allt er svo tært.
En skyndilega sér hann skugga,
sverta færist í átt til hans.
Þar er enginn til að hugga
huga deyjandi manns. ]



[ 26/10 '00

Helsærður

Ég vakna að morgni
og klæðist brynju
sem ver mig
fyrir árásum dagsins

Ég fer að sofa að kvöldi
og fer úr brynjunni
og sé að skotin
fóru í gegn.
Ég er helsærður ]



[ 24/10 '00

Hér átti ég heima

Litnum týndu mínir dagar,
töpuðust með æskunnar tíma,
þegar veröldin var einföld
og vakti á nóttunni.
Maður sagði við mig:
“Mundu þetta þorp,
þetta er þitt, hér áttu heima”.

Blóm bæjarins sofnuðu,
meðan ég eltist og burtu fór.
Í viðjum borgarinnar velktist,
það vor varð ég stór.
Ég sagði við sjálfan mig:
“Mundu þessa borg,
hún er þín, hér áttu heima”.

Dofnuðu, dóu ísalands eldar,
draumar að heiman sig teygðu.
Greip mig þrá til gjörvallar veraldar
sem beið mín, grátandi.
Eitthvað sagði við mig:
“Mundu þetta land,
það er þitt, hér áttu heima”.

Fallinn úr faðmi ævintýratrjáa,
sem fölnuð felldu lauf.
Aftur sneri sem annar maður
en heyrði vindinn hvísla:
“Manstu þetta land ?
Það var þitt, hér áttir þú heima”. ]



[ 20/02 '00

Hindrun Óttans

Sólin slekkur á myrkrinu
með brosi sem kallast dagur.
Himinn tær sem augu þín
lýsist upp eins og hjarta mitt
gerði við okkar fyrstu sín.

Hversu mikið ég þrái að snerta þig
og finna friðinn sem flæðir frá þér.
Tinnusvart hár þitt dýpra en nóttin,
líkami þinn brothættur eins og postulín.
Að eilífu hindrar mig óttinn. ]



[ 4/11 '00

Hún Ein Veit

Eins og þokan læðist inn dalinn,
hún lext yfir líkama minn.
Linar sársauka manns sem er kvalinn,
sleikir dropa af tárvotri kinn.
Veitir unað sem aldrei áður,
án hennar lifi ég ei.
Sælunni sætu er ég háður,
sem svíður segi ég nei.

Skíma ljóss í almyrkvi eymdar
seyðir til sín saklausan pilt. 
Grefur upp minningar löngu gleymdar,
grætir sem regnið villt.
Kaldri kveðju til mín kastar
og kyssir mig á kinn.
Slær mig fastar og fastar
að ég fái hana ekki um sinn.

Læðist ég út að nóttu,
laumast ég hennar til.
Veit af öllum sem að henni sóttu,
en hún ein veit hvað ég vil. ]



[ 16/7 '00

Insomnia

Gakktu inn í augun mín,
í minn eitraða hugarheim.
Þar sem hugsun mín er ein í alheiminum.
Þar er alheimurinn hugsun í huga mér.
Þar hefur mér blætt
ég hef svitnað,
hef tárast.
Þar hef ég séð hluti sem allir sjá
en með öðrum augum.
Ég sé dag sem nótt
og nóttin er minn dagur.
Ég sé himnaríki loga
og hve Helvíti er fagurt. ]



[ 14/08 '00

Insomnia II

Í andans vöku ég ligg
og náttarinnar værð er stygg.
Hún vill ekki koma til mín,
hún vill ekki koma til mín.

Hún leggst á mig eins og byrði
hvernig ætli heimurinn yrði?
Ef hún vildi vera hjá mér,
ef hún vildi vera hjá mér.

Ég ligg og stari út í skuggann
og nóttin flæðir inn um gluggann.
Hvernig öðlast ég frið?
hvernig öðlast ég frið? ]



[ 29/01 '01

Í Öskjuhlíð

Á niðdimmri nóvembernóttu náðu þeir mér
Þeir spurðu mig “Hvað ertu að gera hér?”
Þegar stórt er spurt er fátt um svör
svo ég sagðist vera að fremja heimskupör.
Fjörutíuogtveir gaurar með í mínum bíl,
við vorum bara að gera góðan díl
Stakkst inn í klefa, fékk nektina að gefa,
ég sagðist segja satt en þeir drógu það í efa.

Hugsunin heim gerði mig klökkan,
ég varð að komast út og hitta gaur og mökk´ann.
Þeir slepptu mér út, lengra en þá grunaði,
blátt strik í Jálkinn og burtu brunaði.
Ég varð að hitta menn til að kveðja menn,
Kyssa bless heiminn þar sem minningin lifir þó enn.
Þeir segja að lengi lifir í gömlum glæðum
Þeir sögðu “Við vissum að þér við næðum”

Lengra burtu líður með hverjum degi
Magnast meiri blús, meiri tregi.
Loksins komst ég yfir þrána
Loksins tókst mér til að skána.
Blundurinn gæti endað einn daginn
Spurning hverjum það er í haginn. ]



[ 08/03 '00

Lengi Vel

Lengi vel frusi orð á vörum þínum,
verk þín og vilji dregin í efa.
Sá þig enginn fyrir börnum fínum,
þú fórst aðeins fram á að gefa.

Þú gefið mér hefur allt sem er gott,
aðeins það besta þú geymir.
Til fjandans með allt sem er fallegt og flott,
fegurst er vináttan sem eigum við einir. ]



[ 01/08 '00

Man

Á gráu skýi af klístruðum gróðri, 
ég minnist þín, másandi og rjóðri.
Með vín í andaglasi,
og grömm af slegnu grasi,
ég minnist þín heitri og móðri.

Segðu mér þitt, sagði daman,
og ég minnist stunda okkar saman,
svo vel okkur leið,
og samviskan sveið,
en við uppskárum gagn bæði og gaman.

Og sólin sest þreytt bakvið fjöllin,
og ljósaskiptin flytja köllin,
og öskrin og ópin,
við tvö höldum hópinn,
mig langar að spila en ég kemst ekki á völlinn. ]



[ 18/01 '00

Mátturinn

Í glösin flæðir mátturinn,
lyfið sem allir neyta,
hann er nú þannig hátturinn,
að hamingjan er bleyta.
Þeir óðu verða góðir,
sem lamb þeir verða ljúfir,
en þeir góðu verða óðir,
eins og úfið hraun, hrjúfir.
Lykillinn að annarri sál,
fæst í dýrum flöskum.
Seinna tíma vandamál
er hugarstarfsins röskun

Ógnvænlegt er bleytunnar böl,
prósentan sífellt hækkar,
ætlaði bara að fá einn öl,
nú seðlamagnið lækkar.
Snotri mey ég býð af bar,
drafandi, í augum rauður.
En hver sem tilgangurinn var,
ég lognaðist útaf dauður.

Vopnaður hamri, nöglum og sög,
nú smiðsins vinna er hafin,
með látum sem hljóta að varða við lög,
er gleði gærdagsins grafin.
Dagurinn líður með mikilli eymd
því er nú ver og miður.
Er húmar að kveldi er kvölin gleymd
í maganum ríkir friður.
Tilbúinn undir tréverk út ég skunda
til móts við gleði nætur
hugsanir í huga mínum blunda
og vakna er linast fætur.

Reikull í spori ég ráfa um,
sjónin úr skorðum farin.
Staldra við og hugsa um,
Hvar er helvítis barinn?!? ]



[ 26/09 '00

Dagarnir vaka dimmir, næturnar efla drungann.
Unir mér ástrík móðir, hvað hrjáir mig svo ungann?
Líðandi stund mig meiðir með djörfum örlagadansi,
sjálfsagt þykir að stíga spor í stækkandi freistingarfansi.
Æ fleiru fæ ég ekki neitað, fyrir það líður þín sál,
Árekstrar eru nú tíðir meðan lífsins braut er svo hál.
Gráttu því ekki mín móðir þó að tími minn brátt sé á enda.
Af skýjunum ofan mun ég áfram þér ást mína senda.
Gráttu því ekki mín móðir þó að vín, víman og konur
hafi verið mér vinir of góðir,
ég verð ávallt um alla tíð þinn elskandi sonur. ]



[ 02/04 '00

Lof sé þér sem ávallt með mér stendur
vinur minn sem virkar best brenndur.
Aðra leið í annan heim við förum saman
í djúpu myrkri okkur finnst samt gaman.
Gegnum blámann sem myndast af hita,
sjáum við einstaka blöndu lita
sem kallar á mig að koma til sín.
Að aðskilja okkur er erfiðast verka,
finn ég þig líða sem silki um kverkar,
og veita mér svör við spurningum daga,
mína brostnu sál þér tekst að laga. ]



[ 24/08 '00

Í flagglausu skipi þar sem tíminn ekki líður
stendur maður í stafni og heimkomunnar bíður.
Hér hefur verið gott, hér hefur verið gaman.
Hér hafa dagur og nótt ávallt sofið saman. ]



[ 26/6 '00

Of Ungur

Of ungur til að horfa á heiminn,
geng eftir vegi sem enginn sér.
Baneitraðar hugsanir, hættuleg orð,
í sameiningu vel fær um að fremja morð.

Of ungur til að geta átt fortíð,
framtíð virðist ekki réttlætanleg.
Samviskubit vegna þess sem ég hef ekki gert,
samviskubit vegna þess sem þú ekki ert.

Of ungur til að velja og hafna,
of reiður til að greina mun.
Vildi geta snúið við og valið aðra leið,
vildi geta fundið eina sem er greið. ]



[ 20/07 '00

Þú líður úr lóni nútímans
og svíður hjarta saklauss manns
sem á einskins að gjalda
með deyfð margfalda
við stígum dauðans vímudans ]



[ 21/8 '00

Í myrkum bíl á myrkum vegi
ek ég í öllu öðru en degi.
Einstaka skilti kasta af sér birtu
og ég nálgast þig sem mest ég megi.

Menningarmánar vaka í öðrum löndum
ég nálgast botninn og fórna höndum
er ég tæmi flösku, klára reyk
og þræði vegi eftir norðurströndum.

Leiðinni lýkur áður en endanum er náð
og er færð veðri og öðru óháð.
Og ég brosi fram af háum kletti
meðan tilveran mín er útmáð. ]



[ 26/10 '00

Henni var stolið
af sakleysingja
sem þó er sekur
bæði af stuld
og ásetningi
en gerir sér þó ekki 
grein fyrir alvarleika
eða eftirköstum.
Henni verður aldrei skilað
eins og hún var því
það hverfur alltaf smá
í hvert skipti og bráðum
get ég aldrei elskað meir. ]



[ 3/7 '00

Dreymir þig dýr sem að bíta
og raska svefnsins ró?
Dauðans augum á þig líta
og fá ei af kvöl þinni nóg.
Sérðu djöfulinn sjálfan í mannsmynd
hatrinu holdi klæddan?
Langt til baka í myrkri fyrnd,
sérðu hvað gerir þig hræddan? ]



[ 19/08 '00

Spegill Sálarinnar

Í augum þínum sé ég speglun minnar sálar,
get ekki bætt í barmafullar skálar
reiði minnar gagnvart heimi sem þessum,
því segja allir að ástin sé blessun?
Í augum þínum sé ég allt sem ég þrái
þó að allar mögulegar hömlur mér hái,
skaltu skilja, ég mun láta þig sjá,
þú ert mín, og einn þig að eilífu á.

Í augum mínum sérðu angist og kvöl,
brennandi kista hulin moldu og möl,
logandi hraun sem salt í mín sár,
ég hef fengið að þjást öll mín ár.
Í augum mínum sérðu sem aldrei fyrr
eilíft myrkur sem flæðir inn um dyr.
Þær standa mér opnar alla mína tíð
þar stendur maður með ljá og segir “Ég bíð”. ]



[ 20/02 '00

Veröld sú sem ég sé er ég vakna
er ekki eins og hún var í gær.
Tak mitt á tilverunni er farið að slakna,
tímaþröng lífsins þokast nær og nær. ]



[ 15/01 '00

Ég er á bömmer
þú ert á túr.
Þú felur þig bakvið
flóðið í kjallaranum.

Bítur með orðum
og hittir á slagæð.
Við liggjum á grúfu
okkur blæðir út, saman. ]



[ 12/06 '00

Og ég vil nálgast þig
án þess að að þér komi styggð.
Og ég vil þú felir mér
alla þína tryggð.
Og ég mun veita þér 
langþráða frygð.

Hún óð inn í líf mitt að mér óspurðum
án alls tillits til hver ég var.
Undrandi á því hvað við urðum,
á stað sem einfaldlega var ekki þar.

Hún merkti sig inn í huga minn
og stimplar sig inn á degi hverjum.
Sífellt sterkari löngun ég finn
í tímann sem við saman verjum.

Og ég vil nálgast þig
án þess að að þér komi styggð.
Og ég vil þú felir mér
alla þína tryggð.
Og ég mun veita þér 
langþráða frygð. ]



[ 17/02 '00

Á morgun mun ég vakna og vita fyrir víst,
að vellíðan af öllu mér veitist síst.
Það fáa sem hélt mér á floti,
fyrir löngu öllu er lokið,
fer allt eftir við hverju þú býst. ]



[ 20/02 '00

Kvöld eitt í ágúst í kúlulaga tjaldi,
kneyfa ég veigar sem mest ég má.
Orðinn nokkuð viss um að heiminum ég valdi,
er villtist þú til mín og ég fékk þig að sjá.

Bauð ég þér af birgðum mínum,
af búsi hér eigum nóg.
Að tveimur flöskum og fleiri tímum,
fannst okkur við fær í flestan sjó.

Reikul í spori við röltum af stað,
ræddum hvors annars reynsluheim.
Brátt fundum við sprænu og fórum í bað,
fíluðum ekki fötin og gleymdum þeim.

Neðannaflaæfingar stunduðum af mikilli þrá,
nutum hvors annars undir himni berum.
Svo margt sem við gerðum sem alls ekki má,
og mér til ama, ég veit við aldrei aftur gerum. ]



[ 21/01 '00

Ung kona og barn í senn
búa í fögru hylki
sem er veðurbarið
eftir óveðrin gegnum tíðina.

Barnslegt öryggi blandast óvissu
í spurningaleik lífsins.
Svörin láta á sér standa
en áhættan er þess virði;
Viltu vinna milljón?

Harðstjórinn drottnar yfir akrinum
uppsker ekki það sem hann sáði.
Gremja og grimmd leika lausum hala
og ekkert hindrar hann
í að gera öðrum lífið leitt.

Á barmi vits hann rambar
aðeins varinn hégómleika.
Með andlit fyrir hvert tækifæri
hið rétta vill enginn kannast við. ]



[ 1/10 '00

Hún kemur, fer
stríðir mér
með því sem ekki má.
Leyfir mér að sjá
allt sem hún á.

Hún æsir mig,
snertir sig
augun full af ást.
Því lætur hún mig þjást
við megum ekki sjást.

Ég loka mér,
ef ekkert er
gerist ekki neitt.
Ég þrái þig svo heitt
svo marga getum meitt. ]



[ 18/01 '00

Mig dreymir á daginn um lífið sem ég vil
þar sem vandamálin heyra sögunni til.
Mig dreymir um heiminn sem aldrei verður
mig dreymir um stað þar sem sársaukinn hverfur. ]



[ 26/12 '00

Á vegi númer eitt
ekið hef ég greitt
mænt á malbikið og
hugsað ekki neitt.
Á fleygiferð
tek fram úr einum enn
tveimur, þremur og fjórum í senn,
við stýrið sit
og horfi á mig hverfa bakvið næsta bíl,
hraðar en hugann dreymir, á móti sól
ökumaður sem land og þjóð ól.
Á vegi númer eitt
ekið hef ég greitt
mænt útum gluggann og 
hugsað ekki neitt.
Þar til ég sé í kantinum standa
veru sem líkist anda
þeirra sem ég hef alltaf þráð
Við hittumst á langri leið
þar sem hún eftir mér beið
fyrir æðri máttarvalda náð.
Nú er tíminn til að hægja mína för
koma við í kirkju með vönd og brúðarslör,
hús og börn og allt sem að því lýtur
og áfram ég ek þar til bensínið þrýtur. ]



[ Að nóttu
gekk hann einn um götur bæjarins
í húsasundum
og skoðaði veruleika annars fólks
aftanfrá
utan til

gekk svo heim
og sat einn í myrkrinu. ]



[ Texti, orð á skjá
sem enginn sér
nema nóttin
og hann.

Degi eytt á skrifstofu
með annarra manna orðum á skjá.

Nóttin hans
og hennar.

Hann, tölvan hans og orðin. ]



[ Oftar en níu sinnum þá hef ég reynt að bæta einhverju 
nýstárlegu alveg innst innan í veröldina.
Það snertir mig samt ekki.
Það sem er innst innan í veröldinni 
það snertir mig ekki
þannig að þú
snertir mig ekki
og þau snerta mig ekki
ég er ósnertur.

Oftar en níu sinnum hef ég reynt að dreypa á einherju nýju til þess að vakna 
einsog blautur.
Ég blotna samt ekki.
Þó ég drekki mér í þvi sem er innst
þá blotna ég ekki
þú bleytir mig ekki
og þau bleyta mig ekki
ég er fullkomlega óbleyttur.

Oftar en níu sinnum hef ég reynt að endurtaka ekki sama hlutinn oftar en 
einu sinni.
Mér hefur aldrei tekist að endurtaka sama hlutinn
oftar en einu sinni.
Þú endurtekur mig ekki
og ekki endurtaka þau mig.
Ég er óendurtekinn.

Ég veit að þið vitið ekkert hvernig það er að vera ég.

Þegar öllu er á botninn hvolft þá
getur slíkt
með engu
skipt máli. ]



[ Eftir að hafa tekið þátt í þvi
að láta taka mig í rassgatið 
nokkrum sinnum
þá geri ég mér nú 
óljóst grein fyrir þvi
að ég get ekki notað orðið 
nauðgun.
Ég hef verið gerður að fífli frammi
fyrir engu nema því sem öllu máli skiptir
lifinu sjálfu.
Það eina sem ég hef haft til málanna að leggja
er viðleitni til þess að kynna mér eitthvað sem gerðist í gær.
Líkt og að klóra sér í rassgatinu
þegar maður vaknar eftir naugðun
og skoða hvað maður finnur.
Síðan skoða ég það sem ég finn
og sumt gerir mig ævareiðan.
Svo reiðan að ég hringi í vin.
Kannski er vinur minn með háan sársaukastuðul eða bara eldri en ég
alla veganna þá er hann nokkurn veginn hættur að kippa sér upp við það sem hann finnur í rassgatinu á sér.
Hann notar reyndar sumt af þvi til þess að fá hugmyndir af listaverkum.
Kannski finnur hann stóran klump af sýktum sæðisfrumum og þá býr hann til ímyndaða pappírshetju sem þolir rigningu og getur blótað á þremur tungumálum.
Hann þroskast við hverja nauðgun og eflist.
Hann hættir að hugsa um lífið eins og það skipti einhverju máli.
Þegar við hittumst í framtíðinni til þess að ræða saman um það sem okkur brennur í brjósti
þá heyrum við ekki neitt.
Það kemur bara þurr vindur útum munninn á okkur
líkt og þegar við prumpum.
Rassgötin eru orðin svo víð
og sigggróin af storknandi nauðgunarsárum
að það blæs allt i gegn
án nokkurra hindranna.
Við erum ekki teknir alvarlega lengur.
Ekki einu sinni þegar við prumpum. ]



[ Mér líður ekki vel!
Hvernig líður þér?
Vonandi líður þér betur en mér!
Vonandi þarft þú aldrei að líða þessar vítiskvalir!! ]



[ Ást er eins og eldur sem breiðist hratt út.
Ást er eins og faðmur sem umlykur mig.
Ást er eins og sólin, svo funheit og skær.
Ást er eins og koss, svo mjúk og hlý. 
Ást er eins og þú því þú elskar mig! ]



[ Ábyrgðir staflast 
líkt og skítur í fjósi,
ógeðslegar og slepjulegar.
Þær hrúgast upp
hærra og hærra,
en enginn sem mokar flórinn... ]



[ Einu sinni var strákur sem átti veiðistöng. ]



[ Ísland er land mitt 

á vorin
ferskt og stríðið

um sumar
býður faðminn hlýtt og bjart

um haust
hulið þoku og dulúð

að vetri
kalt og spennandi

það er ég og ég er það ]



[ það er masókíst myrkur 
í morknum huga mínum, 
mölvaðar minningar 
og meiriháttar komplexar... 

mcdonalds og mambó-pítsa 

eða matarboð hjá mömmu 
þinni... 

þollitli þurfalingur, 
þindarlausa útþanda 
vanþroskaða og ofþrútna 
þú... 

þorramatur og þorgeirs-pitsa 

eða matarboð hjá mömmu þinni... ]



[ tveir 
tregafullir táningar 
tala 
tjatta við tryggva
tryggva tryggva tryggva
tryggva tryllta

hvaða andskotans tryggvi
skírði barnið sitt
tryggva tryggva
þarafleiðandi
tryggva tryggva tryggvason?

helvítis sýruhaus ]



[ geðveik gaseldavél
við girðinguna
í garðinum
gulnuð og grútin...
gúrkubiti og gulrótarhýði,
goritex-galli og gammeldansk-glas,
á gaseldavélinni...
garðslanga og garðsláttuvél,
góðlegur gumi og gasella,
glerbrot, gisið gras
og geðveik gaseldavél
við girðinguna
í garðinum
hjá guðlaugu
hans tryggva tryggva tryggva... ]



[ það var köttur í matinn
kákasusköttur
kolsvartur og kattliðugur
náttúrlega
en eftir að við kipptum honum úr kápunni
var hann ekki eins köttlegur
minnti kannski korn á kanínu
sko bragðið
af kettinum

næst höfum við connectikött ]



[ hann prílaði
uppá payloaderinn
pilturinn
ég bað hann að passa sig
hann sagði: pahh, hef oft gert þetta áður
pahh, hugsaði ég
og settist inní patrólinn minn
purpuralitaða
en þetta var bara piltur
únglingspiltur
minnti mig á pál
sem var með mér í polaroidskólanum
á patró
ég pillaði mér
útúr patrólinum
og sagði: piltur, piltur,
passaðu þig,
þú gætir dottið og brotið póstbeinið
hann prílaði 
niðuraf payloaderinum
pilturinn
sagðist heita pétur
að hann ynni hjá póstinum
og ætti ekkert í þessum payloader
hann hafði rispað pókenskaptið
og pallabómuna
pilturinn
hann lét mig hafa peninga
og pillaði sér
ég settist uppí patrólinn
og pillaði mér ]



[ Ég er að visna upp og deyja 
 hef ekki frá neinu að segja 
 hvað get ég gert
 hugan hert, og búið til 
 nei ! ég ei það vil 
 hvað er að ég finn til sektar
 ég er veik og mig verkjar 
 segðu mér sögu, já ! segðu mér allt
 frá annarra misgjörð og sorgum        
 ég segi það öllum á morgun.

                        Ninni. ]



[ Hvað hefur þú gert 
 ég felli tár 
 vitund skert
 hjartað eitt flakandi sár

 Hjartað ei særist ef ekki veit 
 samviskan þín hefur gosið
 í blindni ástin var mér heit 
 þögnina hefði ég kosið

 Eitt þó sárast þykir mér 
 annarra eyru og kjaftur 
 ekki er víst ég taki þér 
 nokkurn tíman aftur.

                  Ninni. ]



[ Heimurinn breytist og mennirnir með
 aldurinn yfir mig færist
 ekki er allt sem fyrir skal séð 
 og oft sem lífslöngun særist

 Er ungur ég var, var viðhorfið sterkt
 til lífs og líðandi stundar
 í dag eitt er gott en annað ómerkt
 og enn í mér lífsneistinn blundar

 Öllum holl er fyrirmynd
 í hörðum heimi nú
 fyrir norðan geymd sem gull í lynd
 já afi það ert þú.


                     Ninni. ]



[ vinstri   eða hægri
einræði   eða lýðræði
jafnrétti eða frelsi

Ingibjörg eða Davíð
Castro    eða Lincoln
ESB       eða Nato

eða ekki... ]



[ Það er eins og
fjöllin kalli á mig
vindurinn hvísli nafn mitt
fljótin umli ástarorð til mín
og jörðin stynji af þrá
en
ég horfi bara á sjónvarpið
og læt mig dreyma
um betra líf ]



[ Allt er svart og engin leið
til að þóknast nokkrum.
Ekkert lyf eða galdraseyð
sem getur hjálpað okkur.

Eigi leið þú oss í freistni
sagði vitur maður.
Ef við mundum trúa á kristni
þá skyldum við þetta þvaður.

Mjög er það um seinan
að gera gott úr þessu
að gera manninn hreinan
þá fer allt í klessu ]



[ Þykkt loft
fullt af hugsunum
sem svífa um
og reyna
að brjótast út

Enginn
gefur þeim gaum
en allir
girnast
að sleppa þeim ]



[ Þjónar myrkurs
hafa dregið dimmuna
að endimörkum norðursins

maðurinn beygt sig
þolað sálarnauð 

því eftir hringrás himins tungla
fer hugur manns

en... meðan jörðin stendur

brátt koma ljóssins þjónar
að kveikja ljós og líf
lýsa nótt sem degi. ]



[ Það rann á mér tvær grímur 
þegar ég leyt framan í frægan mann
Ég vildi semja um hann rímur
Allur andi og sálarhiti brann

Með kosti og kynjum hann sendir út
fræga útsendinguna
Allir aðdáendur hrökkva í kút
eftir sýninguna

Maður á mann sá þáttur heitir
mannsævin er rakin frá fyrri tíð 
Frægð og frami þeim öllum breytir
Allt sem gert hefur frá ár og síð

Það þætti mér gaman að taka af ofan
ósýnilega hattinn minn
Heilsa kumpánlega og lof'ann
Ég gef þættinum stjörnurnar fimm ]



[ Er hann ungur var 
hann tekinn í fóstur
Mikla hæfileika hann bar
mikið eftirsóttur

Hann dróg sig í hlé
frá orgel leik og gamani
Faðir hans lét honum í té
öllu stórtónleikahaldi

Um sveitirnar hann naut þess að lifa
og spila í kyrrðinni 
horfa á klukkuna tifa
Hann dáðist af skáldum úr fyrndinni

Hann hét Muzio Clementi 
sá dáðardrengur
er lék og spilaði fingrum fram
þótt hann lifir ekki lengur
Mig langar mikið af honum læra
þótt lítið ég kann

Tónskalarnir og fingrasetningar
hann hrypaði á blað
Á meðan konurnar í kringum hann
léttlindar
reyndu að koma honum í svað

Hann ruddi veginn fyrir skáldum
næstkomandi glæstra tíma
Verk hans líktist neistandi göldrum
Sem Beethoven þurfti við að glíma

Í sveitasælu hann unni að semja
skalanna, áttundir, upp og niður
Á nótnablað hann galdur vildi fremja
Í því var hans fastur liður ]



[ Ég elska jólin.

Það er það fallegasta 
sem ég get hugsað mér

og það fallegasta sem er til.

Jólin eru það dýrmætasta sem er til. 
Maður gleðst alltaf á jólunum
og ég er alltaf glöð þá.

Gleður mig að jólin eru falleg.

Mig dreymir allt fallegt um jólin.

Snjórinn er hvítur einsog gyllt jólakúla
og við skreytum jólatréð
með fallegri stjörnu.

Jólin eru best.
Gleðileg jól. ]



[ einhversstaðar
gæti ég verið
ég betur en ég er

einhverntímann
vek ég upp ástríðu 
sem ég veit að er til

eitthvert 
fljúga 
dýrmætar hugsanir

einhvernveginn
held ég áfram ]



[ ómeðvituð 
         lífsfráhverfa 
                       þeirra

varð að einhverskonar
                       álögum ]



[ þögn hennar útskýrðist
í
baktalinu

væntingar hennar urðu
að
hárbeittri
hæðni

með styrk þagnarinnar
sigrar hún

alltaf ]



[ í þínum heimi 
eru skref mín úr takt ]



[ Tárin streyma niður margbrotnar kinnar
á litlu stelpunni sem saknar mömmu sinnar
ofbeldisfullur faðir sem hendur á hana lagði
hún var sár, en ekkert sagði
lét hann brjóta tilfinningar sínar eins og ekkert væri
ef hún myndi verja sig, hvernig ætli það færi

Stelpan er áhyggjufull og leitar skjóls yfir nætur
hún gengur eftir ganginum dimma og grætur
hún vill vera hugguð af móður sinni
og að barsmíðum föðursins linni
en sársaukinn verður ávallt í hennar minni

Hvernig er hægt að særa ungt hjarta svo mikið
það er skilið það eftir götótt og svikið
er það sanngjarnt að á meðan fólk er með heima við
með alla sem þau elska sér við hlið
meðan saklaust barn gengur í kuldanum og biður um grið

Hvenær er svarað hennar bænum
hvenær fær hún að vera með vinum vænum
innan um fólk sem elskar hana af öllum mætti
og hversu gott henni það þætti
vera metin eins og hún er
jafningi allra hér. ]



[ Ég þarf að játa svolitlu fyrir þér,
og hljómar það svona:

Innra með mér er játning til þín
með von um að þú komir aftur til mín
ég sé svo eftir því sem ég sagði
ég hefði getað sagt það strax, en ég þagði
ég held ég hafi verið hræddur um að missa þig
ef ég segði eitthvað rangt, myndiru kannski ekki vilja mig
ég vildi aldrei særa neinn, það var aldrei meint
ég tel mig vera viss, að núna sé of seint
að ná þér aftur, en ég gæti ekki fyrirgefið mér ef ég hefði ekki reynt
ég er ekki að biðja um já, heldur að þú fyrirgefir mér
alla þá hluti sem ég hef gert þér
Allt sem ég sagði sem særði þig
allt það sem ég gerði sem fékk þig til að hata mig
ég bið þig um að fyrigefa mér allt
að ég tók ekki utan um þig þegar þér var kalt
þegar ég var ekki til staðar þegar þú þarfnaðist mín mest
ég get bætt mig, ég þarf bara lengri frest
ég skal bæta mig og vera hjá þér þegar þú þarft ást
stríða þér þegar þú vilt slást
kitla þig þegar þú vilt kljást
hvað sem er, ég verð hér
fyrir þig, eina ]



[ Hvað hef ég gert til að verðskulda þetta?
Get ekki stutt mig við þig og mér finnst ég vera að detta
Mistök í lífi mínu svo hundruðum skiptir
Ég elska þig svo heitt en þú ást minni sviptir
Er í lagi að leggja þetta á aðeins einn mann
Að elska þig heitt er það eina sem ég kann
Áður var ég einn, áður en þig ég fann.
Sorgir buga og sorgir þjá
Hvað þarf til að fá þig til að sjá
Ást mína í þinn garð
Garður, sem fullur er af þrá. ]



[ Ég vildi að ég væri eldri og gæti sýnt þér
að það er margt gott sem býr í mér
kærleikur og ást til allra sem vilja
með sjóðheitri ást minni skal ég þér ylja
með styrkleika mínum mun ég vernda þig
því þeir sem ráðast að þér, þurfa að fara í gegnum mig
ég verð þér ávallt trúr hvernig sem á stendur
ég verð til staðar fyrir þig þegar þú vilt ekki lifa lengur
ég mun elska þig heitt hvernig sem á gengur
því ég mun ekki yfirgefa þig á erfiðum tímum
ég mun frekar halda þér fast í örmum mínum
ég vek yfir þér í svefni og held í þína hönd
það sem ég vil er að styrkja þessi bönd
elska þig meira, verða hluti af þér
vakna og hafa þig við hlið mér
er eðlilegt að dýrka manneskju svona djúpt
ef við gætum verið saman, væri það ekki ljúft
saman að eilífu
dáið saman og byrjað að nýju
ég veiti þér hlýju
ég verð til staðar
ég elska þig. ]



[ Hæhæ ástin mín
Ég skrifa þetta bréf til þín
Í von um að þú skiljir mig
Og skiljir þá einnig hvað mér finnst um þig
Þú ert ástæða þess að mér líður ílla á kvöldin
Ekki þín sök, heldur tekur sorgin völdin
Ég veit ekki ég á að bregðast við
Þegar ég vakna og ekki með þig mér við hlið
Get ekki útskýrt tómleikann þegar þú ferð frá mér
Komdu aftur elskan, ég er svo hrifinn af þér.

Ég tala við sjálfan mig í von um að þú heyrir
Því ég hef ekki taugar til að segja þér frá
Að ég dýrka þig ekkert smá
Þú færð mig til að halda í þá drauma
Að þú farir að finna þá strauma
Sem hafa gert mér lífið leitt
Og hafa aðeins sýnt fram á það eitt
Að ég á enga möguleika gegn þér
Er það sanngjarnt, 
þegar þú ert eina ástæða þess að ég er ennþá hér
En ekki dáinn einhvernstaðar þar sem enginn sér
Væri það svo vitlaust
Yrði fólk nokkuð orðlaust
Hvað með þig?
Myndiru hugsa um mig?
Ég veit ekki hvað meira ég get sagt
Það er ekki margt fleira til málanna lagt
Ég enda þetta bréf
Með að segja, ég verð ávallt hrifinn af þér
Og ef þú vilt mig, þá veistu hvar mig er að finna
Kær kveðja..
Einn heillaður. ]



[ Ef þú bara vissir hvaða tilfinningar ég ber til þín
Ég vildi að þú gætir hugsað eins til mín
Með sömu þrá, og geislar mér frá
Mig langar að spyrja, hvort þú hefðir þann vilja
Vera með mér, því í kulda mun ég þér ylja
Á erfiðum tímum, mun ég halda þér í örmum mínum
Ég skal þig hugga, þegar þú hverfur í skugga
Gleymist í myrkri, og svartþoku miklri
Sama í hvaða vitleysu þú vaðar, ég verð ávallt til staðar
Ég geri hvað sem þú segir mér
Ég er bara svo hrifinn af þér
Vertu með mér uns yfir lýkur
Ef þú vilt að ég breyti mér, þá verð ég sem slíkur
Þótt ég geti ekki gefið þér allt þá verð ég ávallt,
Ástríkur. ]



[ Ég er að deyja innra með mér
mig langar svo að vera með þér
veistu hvernig það er að vilja eitthvað en aldrei fá
mér líður þannig, það er eitt sem ég mun alltaf þrá
hvað það er, mun ég aldrei segja frá
viðkvæmu máli sem er að taka lífsviljann burt
en hann hefur verið eina sem ég hef þurft
til að anda af eigin vilja og lifa
en í fullkomnu lífi er alltaf lítil rifa
smáa letrið sem yfirsést er við fæðumst
við reynum að halda okkur frá því sem við hræðumst
en við fáum ekki ráðið því sem við viljum ráða
við leggjumst á hnén og biðjum náða
sjaldan fáum við svar.

Bænir mínar eru innantómar líkt og líf mitt
allir aðrir virðast sáttir með sig og sitt
ég leitast eftir nýju, en hvað?
losna undan lífinu, stytta það
losa sig við skuldbindingar og myrða mig
en það er heigulsháttur að drepa sig
þótt ég lifi að utan, er ég dáinn að innan
ég missti lífsviljann, ég verð að finna hann
eða eitthvað sem fær mig til að brosa á ný
til að vilja vakna á morgnanna af því
að ég þarfnast umhyggju frá þér
einhvern til að vaka með mér
ef mér líður ílla og gengur ílla að sofna
því þegar ég er með þér, fara fætur mínir að dofna
vellíðunin þegar ég umgengst þig er engu lík
líðan mín til þín er svo mögnuð að ég efast um að það finnist önnur slík
ég vil ekki missa þig heldur þróa málin og elska þig meira
ég reyni að finna annan tilgang í lífi mínu, en það er ekkert fleira
mundu bara að ég er hér til staðar fyrir þig
í hvert skipti þú verður leið og vilt hitta mig
eða vilt bara einhvern til að tala við. ]



[ Það eru lífsklukkur í eyrum mínum tifandi
Fæ ég að klára líf mitt, eða verð ég grafinn lifandi?
Engin virðing og kæfður í mold,
Rotnandi líkaminn og maurar, sem éta mitt hold.

Blóðið allt storknað og beinin öll marin
Þegar ég ætti að sjá ljósið, verð ég löngu farinn
Hinn langa hvíta veg til himna,
Verð ég þá einn af mörgum, verndarengla þinna. ]



[ Lokaður á fangelsiseyju, 
afplána ég dóm frá 8-16 5 daga vikunnar.
Ég sit í helli og sé skugga heimsins varpast á vegginn út frá ljósi fjölmiðla. 
En af og til þarf að skipta um peru og þá lít ég við og sé raunveruleikan kaldan og dökkan. 

Lokaður á fangelsiseyju,
færist ég með maurahrúgunni meðan örfáar drottningar háma í sig afrekstur.
Hópurinn er barinn áfram af trúarbragðarsvipu sem er beitt af þröngsýnum hálfdrottningum. 
Hópurinn heldur hugsunarlaust áfram alveg sama. 

Með byr undir vængi, 
spilaði ég rétt úr spilunum og síðasta peran er sprungin. 
Kalt varð heitt og dökkt varð ljóst og hrúgunni vantar einn vinnumaur. 
En drottningarnar taka ekki eftir því, þær voru að eignast nýjan vin. ]



[ Hann 
er svo asnalegur frá þessu sjónarhorni. Hvað með þetta sjónarhorn? 
Eða þetta? 



Má ég bjóða þér út að borða? ]



[ Ég þarf ekkert að vakna á morgun 
hvort sem er; hvað er 
klukkan núna? Höldum bara áfram. ]



[ Vildi að ég gæti málað þig. ]



[ Það væri gaman að takast á við
ögrandi verkefni
Hætta liggja í endalausri bið
hætta liggja í eilífðum svefni

Reyna takast á við tilveruna
safna að sér eigin sjóð
Hætta eigast við einveruna
og hætta semja falleg ljóð

Sumir eiga sér framtíð
Liggja á peningum eins og ormar á gulli
Þeir agnúast útí iðjuleysingjan
Og biðja hann að hætta öllu kaffi-sulli

Þeir gagnrýna aðra
svo um munar
Þannig að þeir missa alla rænu
Missa tilgang lífsins
Missa tilganginn að vinna
Þess vegna vilja þeir 
ganga um götur borgarinnar
og ekki gera neitt. 

Þú sefur fram á miðjan dag
og þykir vænt um koddann mjúka
Þykir gaman að semja fallegt lag
Vilt reyna öllu að ljúka

En samt gerist ekkert
ekki neitt
Þú lifir dag eftir dag
ekkert gerist
Þú horfir á sjónvarpið
og hlærð í smá stund
en ekkert gerist
Þú stendur uppúr sófanum
og ekkert gerist
Þú horfir útum gluggan
og sérð bíla fara fram hjá

Það eina sem stendur uppúr 
er þegar þú kemst í hrein föt
Þegar þú hlustar á fallegt lag
Þegar þú færð góðan mat
Þegar þú elskar koddan þinn 
þegar skyggja tekur
þú elskar hann svo mikið 
Að þú sefur fram á miðjan dag ]



[ Að liggja í fleti sínu
og dreyma
Vakna upp á miðjar nætur
fá sér gott að borða
sofna aftur
dreyma um heim og geima
Vakna svo seint og síðar meir
enn þá þreyttari 
en nokkru sinni fyrr
Vilja bara dreyma, 
og sofa
og vilja öllu lofa
Hvílast
Dreyma
Sofa
lofa ]



[ Til fjandans með allt sem þú sagðir
Meðan ég varð fyrir árásum, sastu bara og þagðir
Komst bara eftir á og hendur þínar á axlir mínar lagðir
Helduru að ég sé ódauðlegur og geti allt
Blási og þá verður heitt þegar mér er kalt
Ég er eins og sár, og þú sem salt
Við eigum ekki saman, þótt þú óskir þess
Á ég bara að vera með þér og engin ástæða til hvers
Látast sem ég elski þig af öllum mætti
Ég eyði engu í þig lengur, ekki einum hjartslætti
Ó, já. gaman þér þætti
Að sjá mig þjást
Þú gerðir það og það sást
Kvalinn maður í framan og orðinn dofinn
Ég hafði góðan persónuleika, en nú er hann klofinn
Þú sveikst mig, og traustveggurinn er rofinn
Ég mun koma aftur og snúast í vörn
Og ég mun troða loforðum ofan í þig langt oní görn
Guð, hvað ég vona að þú eignist aldrei börn
Því nóg er til að svikurum svo þú þurfir ekki að dreifa þeim
Ég er Sykurinn, maðurinn með kókoskeim
Maðurinn sem þú skalt óttast við sýn
Því þegar ég kemst út, fer ég beint til þín
Nú er tími til að hefna sín ]



[ Ást er ekki eitthvað sem við finnum
Ást er sem sorg, sem rignir af himnum
Hatur í kjölfar, ekkert við því að gera
Kvalir og þjáningar, komnar til að vera

Fáum við grið, fáum við frið?
Mundu raddirnar hverfa, sem eru í höfðinu á mér
hvíslandi með nístandi röddu um að ég eigi að hlýða sér
Ó guð minn (eikkað nafn) ég þarfnast þín hér. ]



[ Ég hef verið myrtur
líkaminn í líkhúsi og hefur verið snyrtur
tilbúinn í gröfina og moldina yfir
ég dey aldrei svo lengi sem þú lifir
ég anda í gegnum þig
er þú horfir á moldina grafa mig
langt í jörðu
gegnum blauta leðju og lendi á einhverju hörðu
grjótin mölva kistuna svo ég slepp út og það er horft
er ég svíf uppí loft.
langt frá öllum og hverf í skuggann
en mundu að í hvert sinn sem þú lítur út um gluggann
þá er ég að horfa niður
og yfir þig leggst friður
þú sofnar fljótt
er ég læðist inn til þín hljótt
tek þig með mér á flug
ég gef þér hjarta mitt og hug
ég er þinn svo lengi sem þú vilt mig
ég er hér til að halda áfram að elska þig. ]



[ Hvernig gastu svikið mig
Eftir allt sem ég hef gert fyrir þig
Gastu ekki bara sagt mér
Að ég væri að þvælast fyrir þér
Að ég væri boðflenna, sem ætti skilið að brenna
Ég trúði öllu sem þú sagðir frá
Ég var við það, sjálfsáliti að ná
En nú er ég særður og treysti ekki aftur.

Mér þótti svo vænt um þig
Og þykir jafnvel ennþá,
Tilfinningar mínar brotnar
Við þessu, bjóst ég ekki við þér frá. ]



[ Hvað á ég að hafa gert
Á ég skilið slíka reiði
Þegar ég dey, fer ég hvert
Og mun einhver koma að mínu leiði.

Mun fólk minnast mín
Sem allgóður vinur
Mun fólk taka dauðann til sín
Þegar tilfinningarmúrinn hrynur. ]



[ Hvað ef ég sting af
Myndi einhver mín sakna?
Væri ekki bara öllum sama um það
Kannski er kominn tími til að vakna
Og líta á heiminn réttum augum
Veit ekki hvort að,
Ég færi á taugum,
En myndi ég þola það?

Myndi ég sökkva á kaf í vítiskvölum
Heimurinn skýtur á mig, sársauka í röðum
Hatur og sorg eru að yfirbuga gleði
Og að þú viljir mig ekki, er að taka mig á geði. ]



[ Er einhver þolinmæði eftir hjá mér?
ég er ekki viss
ég er að gefast upp og veit ekki hvað ég get gert
það er ekkert lengur athyglisvert
ekkert sem vekur áhuga minn á
það eina sem heldur mér á lífi er gömul þrá
að rætast muni úr mér, en sá draumur er mig að þjá
því ég veit, að þeim áfanga mun ég aldrei ná
ég var fæddur sem mistök
ekki neita því ef þú hefur engin rök
en það er samt engra sök
ég hef alltaf verið svona
sitjandi í myrkri og vona
að skýin muni hverfa frá mér og birta skín inn
ég hef allt reynt, allt sem ég get í hvert sinn
ég fæ mitt tækifæri til að sanna hvað í mér væri
en ég fell á öllu sem mér er boðið ]



[ Ég held í hönd þína þar sem þú liggur kyrr
Ég hefði komið ef ég hefði frétt þetta fyrr
Ég trúi ekki að þetta sé að gerast
Eitrið er í æðum þínum að berast
Í átt að hjartanu, því hjarta sem er mitt
Lyfin halda þér hjá mér, en eitrið er að gera sitt
Þú verður köld og verður öll hvít í framan
Ekki fara frá mér, biðjum heldur saman
Biðjum um sanngirni og von um svar
Ekki taka þessa manneskju sem ekki finnst á mar
En er að deyja að innan
Hvar er Guð núna? Ég verð að finna hann
Ekki skilja mig eftir einan
Ég verð að leita að honum áður en það verður um seinan
Sama hvert ég leita, hann virðist ekki við
Er enginn séns að biðja um grið
Þegar ég kem aftur ertu farinn
Í hræðslu minni hleyp ég af stað
Veit að þú ert enn á lífi, eða hvað?
Hugsanir mínar veltast um í höfðinu á mér
Eigingirnin dregur mig áfram í leit að þér
Ég er stoppaður og spurður hvað sé að
Ég er að leita að þér
Þú ert ekki lengur með mér
Þú ert farinn yfir, án þess að segja orð
Ég varð sturlaður, Guð, þú framdir morð
Var þetta nauðsynlegt, var engin annar til staðar fyrir þig
Þurftiru þá að ráðast á mig?
Hef ég ekki þolað nóg?
Ég leggst saman fyrir framan þig og græt í lófann
gegnsæum tárum eins og þú ert fyrir mér
Mundu að aldrei mun ég hlýða þér. ]



[ Ég er einn
Búinn að reka frá mér vini og ástina og er of seinn
Að ná þeim aftur, það verður ekki aftur snúið
Sannleikurinn er sársauki og verður ekki flúið
Verð að mætast veruleikanum eins og hann er
Raddirnar eru ennþá að berjast í höfðinu á mér
Ég hef misst tökin á lífi mínu
Er eins og maður sem berst fyrir sæti sínu
Fjölskyldan ekki hér, ég drap hana í stuði
Nú er hún uppi, langt uppi hjá Guði
Horfir niður með andstyggð
Að ég skuli hafa brugðist ykkar tryggð
Fyrirgefið að ég var aldrei þar
Gerið það gefið mér svar,
Verður allt eins og það var? ]



[ BÆ !!!
Ég sé þig eftir jól, 
ég labba út að flugvélinni.
Á ég að fara ?
Mér finnst að ég eigi að gera það en er það nóg ?
Ójúúú, ég á að fara og þetta á eftir að verða gaman.
En ég mun sakna pabba, 
svo er víst. ]



[ Ó, elskur vinur því fórstu svo fljótt
Því ég lofa að ég sofi ekki í nótt
Því þú átt bæði hug minn og hjarta
Litli drengurinn með brosið bjarta
Ó, Drottinn hví tekur þú börnin smá
Þau sem eiga svo miklu eftir að sá
Því tekurðu þau í stað þeirra sem eru eldri og þreyttir
Þeirra sem eru orðnir svo voðalega breyttir
Drottinn þú kremur mitt hjarta
Því þú sóttir engilinn með brosið bjarta
Hann sem alltaf var svo blíður og góður
Ég sigli nú á ólgu sjó, þetta verður erfiður róður
Ekkert getu læknað mitt brostna hjarta
Því hann er farinn, drengurinn með brosið bjarta. ]



[ Þetta er ekkert mál
Því við höfum okkar eigin sál
Það er erfitt að vera betri en góður
Þó að maður sé mjög fróður
En betri en bestur er ekki hægt að vera
Það skiptir ekki máli hvað þú ert að gera
Maður verður að gera sitt besta
Það gengur ekki að vera alltaf öllu að fresta
Því illu ef best af lokið
Þó að geri ykkur erfitt fyrir rokið
Því allir geta nú eitthvað gert
Skrúfan er aldrei nógu vel hert. ]



[ Ég týndi einhverju um daginn,
ég vissi ekki hvað það var né hvernig það leit út,
ég vissi bara að það væri týnt.
Ég leitaði allstaðar
um borgir og bæi,
um lönd og strönd,
heima og geima.
Ég leitaði lengi og leitaði vel en fann ekki neitt,
því ég var að leita að sjálfri mér. ]



[ Gekk niður í fjöru. 
Þar voru bárurna í eltingar leik. 
Fuglarnir kvörtuður yfir veðrinu og sólin var í feluleik bak við skýin. 
Fjöllin með sínar hvítu húfur teygðu sig til himins í von um að finna sólina. 
Sest niður og ræði við steinanna höfðu þeir lítið merkilegt að segja nema þó hvað þeim fyndist sandurinn óttaleg frekja. 
Geng niður að sjónum og skil eftir mig spor sem bárurna í leik sínum sópa burt. Seinna finna fjöllin sólina og hún rennir sér á bak við þau og leggst til hvílu. Stjörnunar birtast ein af annrari og blikka mig allar. 
Stend upp og rölti heim, 
þetta var merkilegur dagur. ]



[ Lítill, saklaus í þykjustuleik
leggur hann aftur augun
- eitt augnablik.

...

Þegar þau opnast aftur
er leikurinn ekki lengur 
í þykjustunni
og augun ekki 
eins saklaus og áður. ]



[ Engla við gerðum í snjónum
á jólanótt
Allt var hljótt og
ljósið skein í bænum
Á jólanótt
Snjórinn brakaði 
undan skónum
Á jólanótt
Leist á mig fljótt og
faðmaðir mig í blænum
á jólanótt
Með dúnmjúkar flyksur í hárinu
þú varst með hvíta húfu
mín ljúfa
Með dúnmjúkar flyksur í hárinu
á jólanótt ]



[ 1.VERSE
There is just ridicoulus 
amount of money
In the bank, in the bank
and I just have few penny
penny left, penny left

2.VERSE
The sun is shining 
the children are playing
in the street, 
in the street,
If I were a stockbroker
I would be 
Rich as a creep
Rich as a creep

CHORUS
Now I am sitting in the sunlight
dreaming of you, waiting for you
I just hope and pray that
My dreams will come true
My dreams will come true
Sitting in the sunlight
and waiting for you
Dreaming for you

3.VERSE
If there would be any hope
I would meet the Pope
Meet the pope
Give a speech on his balcony
and ask God
Give me some money 
Give me some money

CHORUS ]



[ Náttúrunnar listaverk
fjarri mannaferð
hljóðlát dýrðarvin.
Kolmórrauð Jökla
nagar berg og byltist
um myrkranna djúp.

Árniður, vindsins gnauð
fuglanna vængjatök,
ljóssins leikur,
sálarinnar staður,
þar finnur hugurinn hvíld.

Fjallanna þögn er rofin.
Öskrandi stál,
mannmergð,
hrynjandi björg.
Árniður horfinn,
fegurðin farin,
fuglarnir horfnir á braut.

Mannanna verk,
skammsýni,
skemmdarfýsn,
í nafni mammons hins mikla.
En... 
lítt vitrir stjórnendur þjóðar
horfa á líðandi stund.
Hörmungar fáviska
ríður um garð.

Framtíðin dæmir verk þeirra allra
sem skammsýni og heimsku.
Landið, sem börnin erfa
eru rústir þess, sem var.
Sköpunaverkið mikla
horfið, ónýtt, nauðgað.
Landið blæðandi sár
það senn mun hverfa í djúpið. ]



[ Fagurt er líf þess blóms sem kviknar að vori.
Það hverfur í frostkaldan faðm haustsins
eftir skammvinnt líf.
Þann örskamma tíma hefur það heillað alla þá,
sem glaðst geta kraftaverkum.
Ef fegurð þess hefur eitt andartak lyft sorgbitinni sál
úr viðjum myrkurs
hefur það lifað til gagns. ]



[ Hjartans ósk
Sem rættist
   Aldrei
Var mér kvöl
Öll þessi ár
Fann frið
Endanlega
   Í þögn
Og samþykkt
Að finna
Aðrar leiðir

Nú er óskin 
að rætast ]



[ glatt verður í hjalla,
á jólum
barnsins gleðibjalla
heyrist húsum í
blöndum saman geði
við jólatré sem glitrar
og speglar sig
í augum okkar allra:) ]



[ Kalda nótt,
vetrar nótt,
komst þú.
Sársauki og ringlureið
fólk að flýta sér.
Óvissa.
Gleði og hamingja,
þú komst.
Lítil og blá
en með sterka rödd
og sú rödd
er hamingju rödd,
röddin þín. ]



[ Munkurinn:
Ó, mín hjartans ástar baugabrú,
til þín, 
því að engin er sem þú,
hugtrú
hef eg gefið, heyrðu mig:
viltú
afmá þann, sem elskar þig?

Nunnan:
Þó eg nei
kveði við ókjassmálig,
vil eg ei
afmá þann, sem elskar mig.

Munkurinn:
Samt þín mök
hrífa líf á heljarstig.

Nunnan:
Mín er sök
ein ei nein, þótt ærir þig.

Munkurinn:
Hana þá
skemmstu vegu skal fara;
eg vil sjá,
hvort það er þín alvara.

Nunnan:
Skil eg þig,
að þú níðist á mér frekt,
að fella mig,
það er æði karlmannlegt.
Stattu við.

Munkurinn:
Má eg eigi, mér er annt.

Nunnan:
Dálítið.

Munkurinn:
Hitt skal reyna, hvað þú kannt;
eg vil sjá,
hvort þér verður við mig bilt.

Nunnan:
Hana þá,
gjörðu við mig, hvað þú vilt. ]



[ Ég er í sálarstríði
allar vonir eru dánar í mínu lífi
ég hangi saman á örfáum þrjóskum lífsþráðum
sem eru orðnar uppgefnar og gefast upp bráðum
það er skiljanlegt því hver vill hjálpa manni sem vill ekki lifa
maður sem átti fullkomið líf en í því var smá rifa
rifa sem stækkar og stækkar og hleypir öllu burt
ást, væntumþykju og von sem hefði þurft
til að draga andann án þess að vilja halda honum niðri
deyja og málið er ekki að ég ekki þyrði
veit ekki hvernig líf aðra yrði
ef ég færi frá, hvað gerðist þá
allt í einni spurningu sem ekki fæst svar við
leyf mér að segja að mér þykir vænt um þig ]



[ Fátt er um fína drætti,
nú fáir sinna Netinu.
Heim að sofa ef mætti,
og húka lengur í fletinu. ]



[ Úti í myrkinu undir stórum steini
býr álfkonan dula
ert þú í leyni
Álfakongur hefur leitað að þér útum allt
Þú birtist ef lesin er þula
"Komdu nú, komdu nú"
Þú verður, Þú verður, þú skalt

Þegar þú sýnir þig, 
kemur geisli frá stjörnunum
En þegar þú kemur, 
hver verðu að passa sig
þú gætir náð góðu börnunum

Hvenær koma Jólin 
þú spyrð steininn þinn
Þegar þau gefa upp gólin
Í poka þú grípur börnin fimm

Sannkallaður fengur
þú hefur náð
Uppúr steininum liðast reykur
Í uppskrift þinni þú hefur ráð

Suðan upp hún kemur bullandi
þú happasæl að vanda
Börnin smáu í poka skælandi
Þau í seiði þínu munu stranda

Þau eru hrædd og titrandi
í pokanum þínum
Þú grípur þau uppur pokanum organdi
tilbúin að setja í sérréttinum fínum

En hvaða hljóð heyrist í fjarska
þegar þú tilbúin ert með suðuna
Ætli það sé bóndinn góði
Hann frá bænum sér gufuna

Álfkonan vonda verður hrædd 
hún forðar sér í hraði
Hún sauðagærum er í klædd
Öll börnin hrædd komast heim á leið
þau enda öll í baði ]



[ Fjallið þakið fjórublárri filmu af himnum
vaknar í napurri kyrrð
horfir á gagnsæja dögun með þreki



Dagurinn byrjar ]



[ Hversu oft er ég ekki búinn að reyna að fela mig fyrir svefnleysinu. Ég geng um íbúðina og reyni að hugsa um kindur þvi þegar ég hugsa um kindur þá verður mér kalt og þegar mér verður kalt þá langar mig til þess að sofna.  Hins vegar, þegar ég hugsa um kindur þá fyllist ég viðbjóði á sjálfum mér og þegar það gerist þá verður mér flökurt og þá þarft ég að gubba og þegar ég gubba þá standa augun á stilkum, maginn er eins og tómt eldfjall og hugurinn er vakandi einsog drukknandi maður sem sýpur hveljur.
Það er gjörsamlega off fyrir mig að hugsa um kindur.

Ég hef líka reynt að hugsa djúpt.  Fyrst leiði ég hugann að tölunni núll því kvikmyndahyggjuvit mitt segir mér að það að hugsa um töluna núll sér djúpt og gáfulegt.  Venjulega finnur líkami minn það fljótt á sér ef eitthvað er gáfulegt því að þá syfjar hann.  Hins vegar þá gerist það ekki heldur fer öll orkan í að hugsa um það afhverju það sé djupt að hugsa um núll og ég fæ mjög ört vaxandi gáfumannakomplexa og fer í slopp því mér finnst eins og einhver sé að horfa á mig.
Það er fátt heimskulegra en grunnhygginn maður á nærbuxunum  um nótt í þykjustuleik af innlifun.
Mig syfjar ekki af tölunni null.

Eftir ýmsar gáfulegar uppástungur verður mér hugsað til Stellu.  Hún var með mér í 6.bekk og fékk mjög snemma  mjög stór brjóst.
Ég fróaði mér og sofnaði og dreymdi kindur með stór brjost sem stukku í gegnum eldislegna töluna núll. ]



[ Mjóir mjókka
feitir fitna
börnin öskra
ættingjar rífast
en ég sit útí horni og hugsa,
einu sinni á ári? ]



[ báturinn rær út í bláinn
maðurinn í honum er dáinn
hver getur grætt sárinn
ef ekkert er eftir nema árinn. ]



[ undir djúpinu bláa 
er óþekkt sála
sem ekki er hægt að kála
dæmd til að ráfa
í djúpinu bláa. ]



[ Litir eru það sem við við sjáum 
allt sem við sjáum eru litir 
þú sérð blátt
ég sé gult 
þú sérð grænt 
ég sé rautt
en hvað er litur?

Litur er bara litur
gulur
rauður
grænn
og
blár
svartur
hvítu

ekkert annað
engin önnur 
það er liturinn minn ]



[ Ef sálin er uppmáluð birtu
þá hlýt ég að vera myrkur
Ef lífið er sár
þá hlýt ég að vera stórslys
Ef ástin er góð
þá hlýt ég að vera slæmur
Ef hamingja er uppmáluð
þá hlýt ég að vera málning
Ef allt gott er slæmt
þá hlýt ég að vera á verri endanum
Ef þú ert góð
þá er ég þinn. ]



[ Léleg ljóð
og léttvæg
eiga eitt skilið
að þeim sé eytt
öllum sem einu
útrýmt

eitt hundrað og eitt
útvalið

Þú situr eftir með sárt ennið
sveitakonan í 320. ]



[ Ef líf mitt væri til sölu
myndi einhver kaupa það?
er það einhvers virði
ekki fyrir mig
ég er löngu dáinn og ekki aftur snúið
ég er aðeins minning í hjarta tónlistarinnar ]



[ Hvað er ég í augum þínum?
Aðeins minning sem er glötuð
En þessi minning, helst í draumum mínum
Kvelur mig í svefni
Er til staðar þegar ég vakna
Þegar allt kemur til alls
vil ég ekki losna við þessa drauma
þetta er það eina sem ég á eftir um þig
og tilfinningar undir húðinni krauma ]



[ Vertu mér við hlið
um jólin svo við megum eiga góða stund
sitjum við tréð, drekkum hvítvín og erum létt í lund
eigum góðan tíma um hátíðarnar
elskum hvort annað, þráum hvort annað
seyðandi þrá, mér frá
er ég ligg þér hjá
ég finn hita hjá þér
þar líður mér vel, ég vil vera þar sem eftir er
hjá þér ]



[ Í hafinu er vera
lítil og sæt vera
þessi vera er meinlaus
En hefur orðið fyrir áreitni
frá heiminum
litla veran er særð
engin vill hjálpa
allir of uppteknir við að bjarga sér sjálfum
engin tekur eftir litlu verunni
hún er ekki til í augum fólks
fólk hefur ekki tilfinningar
tilfinning er aðeins sölubrella ástarinnar
Ást er tilfinning ]



[ Ljáðu ljóðum vængi orða 
láttu fljúga hátt. 
Límdu í línu orðaforða 
ljóðskáldi gefðu mátt.

Láttu fljúga um land og fjöll 
láttu berast um víðan völl. 
Láttu eigi sannleikann ljúga 
leyfðu frelsi orða að fljúga.

Lát þú frelsi orða ferðast 
um fjöll og firnindi, í landi vors. 
Í skini og skúrum lát uppveðrast 
ljáðu ljóðum vængi, orða þors. ]



[ Ó hve dýrðleg er að sjá
alstirnd himins festing blá
þar sem ljósin gullnu glitra
glöðu leika brosa´ og titra
og oss benda upp til sín
Nóttin helga hálfnuð var
huldust nærfellt stjörnurnar
þá frá himinboga að bragði
birti af stjörnu´ um jörðu lagði
ljómann hennar sem af sól.

Þegar stjarna á himni hátt
hauður lýsir miðja´ um nátt
sögðu fornar sagnir víða
sá mun fæðast meðal lýða
konunga sem æðstur er

Stjarnan skær þeim lýsti leið
leiðin þannig varð þeim greið
uns þeir sveinin fundu fríða
fátæk móðir vafði´ hinn blíða
helgri í sælu að hjarta sér ]



[ Fögur er foldin,
heiður er Guðs himinn,
indæl pílagríms ævigöng.
Fram, fram um víða
veröld og gistum
í Paradís með sigursöng.

Kynslóðir koma,
kynslóðir fara,
allar sömu ævigöng.
Gleymist þó aldrei
eilífa lagið
við pílagrímsins gleðisöng.

Fjárhirðum fluttu
fyrst þann söng Guðs englar,
unaðssöng , er aldrei þver:
Friður æa foldu,
fagna þú, maður,
frelsari heimsins fæddur er ]



[ Tilviljanakennd ringulreið
skipulögð áætlun 
hávær læti 

döpur hamingja ]



[ hvers vegna að halda inni eldinum
þegar hann brennur svona heitt

hvers vegna að hvísla 
þegar orðin 
berjast af krafti fyrir tilvist sinni

hvers vegna að taka eitt skref áfram
og svo tvö til baka

- stígðu út fyrir línuna ]



[ Allt í lagi, gef mér smá tíma
ég er orðinn ryðgaður við að ríma
ég get samt reynt fyrir þig,

Hildur, þú ert sérstök,
alveg einstök,
ég segi aðeins það sem mér finnst
þú ert með þeim sætustu stelpum sem ég hef kynnst
kallaðu mig ruglaðan en ég hef mína skoðun á þér
er eitthvað við þig sem enginn annar sér?
ég skil ekki af hverju þú ert ein
of margir strákar vilja gera stelpu eins og þér mein
þú átt betra skilið en þá
strák, sem þú getur reitt þig á
einhvern sem er til staðar þegar eitthvað bjátar á
einhvern til að kúra hjá
þótt ég hafi setið þegar ég sá þig fyrst, lá við að ég datt
ég segi þér það, þú ert alltof falleg, ég segi það satt
mundu að ég styð þig í öllu
þú ert æði,
Hildur ]



[ Auðmjúkur hugurinn dvelur um stund
hjá þér,
Þú birtist sem kærasta gjöf og 
færðir mér gjöf gærdagsins.
Umbúðirnar skreyttar með döprum orðum sem yljuðu mér með lyginni.

Dag hvern lék ég með, faðmaði svo undurblítt við falsinu sem hringaði sig
í kringum stoðina er gaf lífinu það gildi til að lifa því.
Skilaboðin dulbúin í tjáningu án orða, birtust mér í óskilgreindri þrá  eftir snertingu hins ósnertanlega.

Brostin augu,tár, leyfðu þér að umvefja augnablikið án nokkurra skuldbindinga um svikin loforð framtíðarinnar.
Leyfðu mínútum dagsins flæða  draumkennt með þig í fanginu, áfram veginn að vegamótum hjartans.

Þar sem grunlausir fingur fanga það af alúð, varfærni og kærleik.
Hristu af þér helsið sem njörvar þig niður með beisli skynseminnar og finndu fyrir þeim krafti sem innsæið getur gefið,ef aðeins þú staldrar við,
hlustar, finnur og ferð eftir því. ]



[ Hvað er í gangi?
Þú ert svo breyttur
Ég þekki þig ekki lengur
Hver ert þú?
Hvað varð um þann gamla?
Komdu aftur ]



[ Ég vildi að ég gæti farið burt
svifið á vængjum og ekki þurft
að útskýra fyrir þér það sem er óútskýranlegt
það sem ég gerði þér er ófyrirgefanlegt
ekki taka mig aftur, ég særi þig á ný
ég veit að ef ég fengi tækifæri til
myndu tilfinningar særast á ný
ég er á vængjum sannleikans
langt frá staðreyndum raunveruleikans
ég er þar sem ástin er við völd
þar sem ástin er aldrei köld,
ég er hjá þér ]



[ Með tvær í takinu
og eina í skottinu

En samt er hann ekki sáttur
Samt er þetta ekki nóg

Því eins og alþjóð veit...

Þá er þetta ekki upp í nös á Kallinum ]



[ Döpur horfir
hún í regnvott strætið

í daufri skímu ljósastauranna
sér hún blika á tár...

...eitt lítið tár
á leið til jarðar

þar sem það sameinast hinum
og fellur svo aftur

á öðrum stað
á öðrum tíma ]



[ Tveir skuggar
(ástarsaga)

Tveir skuggar
teygðu höfuð sín
í átt að hvor öðrum
í myrku sundi 
milli tveggja heima
uns þeir runnu saman,
fyrst í kossi
en urðu svo smám saman
sami skugginn.

En æðri öfl 
ætluðu þeim ekki
að eigast.
Þau toguðu þá
í sitthvora áttina 
og að lokum í sundur.
Og á sama stað 
og þeir snertust fyrst
urðu þeir að sleppa
takinu hvor af öðrum.

Þeir kvöddust með kossi... ]



[ Prufa ég er bara að prufa þetta ]



[ Stundum sit ég við gluggan og horfi út á snævi hvíta jörðina, horfi á fólkið ganga fram hjá húsinu mínu. 

Þegar ég sit þarna fæ ég oft tilfinningu eins og hlýju teppi hafi verið sveipt yfir axlir mínar og hlý hönd haldi utan um hjarta mitt meðan lítil fiðrildi fljúga í maga mínum. 

Mér finnst ég svífa á rósrauðu skýi yfir öllum. 

Þetta er tilfinningin sem ég fæ þegar ég hugsa um þig. ]



[ Að horfa í augu þín
er eins og að horfa
í tært, blátt vatn.
Svo tær, svo lifandi.
Hvað varir það lengi?

Ég drukknaði í bláma augna þinna.
Manstu eftir mér?

´87 ]



[ Neonljósin teikna sjálfsmyndir 
sínar á blautar göturnar.
Ljóskeilur bílanna skoppa
og leika sér í pollunum.

Syfjulegar mannsmyndir reika
útúr rökkrinu með stýrurnar í augunum.
Þunglamalegir strætisvagnar kjaga
stynjandi um þröngar götur borgarinnar.

Drunur allskonar farartækja
fylla öll vit manns.
Ysinn og þysinn eykst og margfaldast
uns hámarki er náð á annatíma.

´88 ]



[ Ég elska þig,
en ég segi þér það ekki,
fæst orð hafa minnsta ábyrgð.

Ég myndi vaða eld og brennistein fyrir þig,
en ég segi þér það ekki,
fæst orð hafa minnsta ábyrgð.

Mig langar að dásama þig í orðum,
en ég segi þér það ekki,
fæst orð hafa minnsta ábyrgð.

Mig langar að segja þér...
en ég segi þér það ekki,
fæst orð hafa minnsta ábyrgð.

´90 ]



[ Marrið í mölinni.
Hvíslið í golunni.
Tungumál trjánna.
Á bekk í garði minninganna
hlusta ég á náttúruna
hvísla tilveru sinni í eyra mér.

´93 ]



[ Tómir salir,
bergmál  veggja
hvítra, auðra.
Sem glampi hins liðna
mætir nútímans
stund.

Hvað veldur.
Eru draugar fortíðar,
komnir á ný ?
til þeirrar stundar sem nú er.
Þar skilja þeir eftir svöðusár,
sár hins liðna,
sem gróa ei.

Böl líðandi stundar,
nútímans,
er kvöl fortíðar
Kvöl sem varð til
þegar myrkrið tók sálarinnar ró.

Horfum eigi um öxl.
Framundan er framtíðin,
björt, fögur.
Rísandi sól við sjóndeildarhring,
bjartsýni, vonir, þrá.
Svartnætti fortíðar að baki
Þokukennd minning,
liðins tíma. ]



[ Er það leikfimi hugans,
eða líkamans kall
á nautnir og fýsn.
Eða er hún til bara til fyrir
holdsins fullnæging ?

Er það löngun í eitthvað ?
sem engin veit hvað er.
Er það viðbragð
ófullkomins líkama
til fjölgunar stofnsins
sem stjórnar því dýri
aleitt og sér.

Er hún ef til vill himnesk
komin frá guði ?
Eitthvað sem engin skilur
né  sér.
Eitthvað sem til er í ljóðum og sögum, 
skáldanna hugfóstur,
löngun og þrá.


Sú ást sem ég þekki 
er undarleg skeppna.
Tekur öll völd afur og æ.
Hún stjórnar öllu, 
sem ég hugsa og geri.
Valdalaus er ég
og engu um það ræð.
Rekald í lífsins ólgu,
fastur í örlaganna
margslúngna vef. ]



[ Nístandi kvöl.
Sjónin farin.
Heyrnin dauf.
Líkamin engist.

Dynur í eyrum.
Hugsunin rugl.
Horfin er líkamans tenging
við sál.

Hvað er til ráða?
Pillur í glasi?
Biðja til guðs?
Kalla á almættið?
Skríða undir sæng?

Hvað sem er reynt 
virkar alls ekki neitt.
Eina sem dugir
er svefninn.
Bíða og vona,
að sáraukans kvöl
víki.


Það er með pínu,
sem annað,
að tíminn læknar
þá sáru kvöl,
sem nístir
líkamans hold.
Að vakna endurnærður
er æðsta nautn nautna
fyrir dauðlegan mann. ]



[ Gilitrutt,ó Gilitrutt,
þig er ekki hægt að ríma.
Þú ert tonn,þú ert tonn,
bæði í rúmi og tíma.

Gilitrutt,ó Gilitrutt,
þú ert okkar þjóðagríma.
Þú ert tonn,þú ert tonn,
sem við aldir glíma.

Gilitrutt,ó Gilitrutt,
við steininn ert að brýna.
Þú ert tonn,þú ert tonn,
en tekur ekki þína.

Gilitrutt,ó Gilitrutt,
ég leysti gátu þína.
Vertu steinn,vertu steinn,
við götuna mína. ]



[ Þú ert í mínum draumi
eins og alda sem hvolfist yfir
hrífur mig burt.
Þú ert mér
eins og regn
fyrir skrælnaða jörð
Sólskin í myrkri,
ást gegn hatri,
Yndislegt,
Ég horfi í augu þín 
sekk og sekk,
dýpra og dýpra 
vil hverfa í þau 
vera  um alla eilífð,
þín. ]



[ Lítið hús, fullt af hlýju,
og innileika.
Óveðursnótt, full af hlýju 
og innileika
Regnið og stormurinn
æða í kringum húsið á ströndinni.
Örlítið hús 
sem rúmar svo mikla
hlýju, ástúð og innileika.
Í myrkrinu, regninu og storminum. ]



[ Ég er hamingjusöm,
Geng alein úti á nýjum morgni
hlusta á þögnina,
kyrrðina,
horfi á fjöllin, himininn, hafið,
húsin sem sofa.
Friður og ró,
Ég alein á gangi.
hamingjan er mín
eitt augnablik. ]



[ Eftirvænting í barnsaugunum
tilhlökkun - jólagjafirnar -
loks er klukkan sex,
jólabjöllurnar hringja
hátíð ljóssins gengin í garð
fólkið í sparifötunum 
gleði og ánægja ríkjandi.
 
En gleði og sorg eru systur 
sem skiptast á.
Þegar fólkið fer að sofa
læðist lítil stúlka út að glugga,
horfir upp í stjörnubjartan himinn,
horfir út í jólanóttina.
 
"þú sem ert þarna einhversstaðar
hjá stjörnunum og Guði,
kannske líka hjá mér 
þótt ég sjái þig ekki.
Ég kveiki fyrir þig fallegt kertaljós,
það er jólagjöfin mín til þín." ]



[ Sunnudagsmorgunn
svo bjartur og fallegur
vekur mig upp
með fögrum klukknahljóm
af værum svefni vínandans
sem svæfði mig síðustu nótt.
Um leið og ég vakna
stilli ég á rás eitt
til að hlusta 
á messuna 
sem mér varð á
enn og aftur. ]



[ Sorgin fillir út í hvert horn í lífi þínu
skömmin er skuggin sem læðist um lífið
hræðslan eru manneskjurnar sem koma þér ekki við
og Reiðin er þetta allt tilsamans.
Reiðin er það sem vill eyða því.
Það er að éta þig upp að innan.
Þú vilt ekki vera þú.
Þú vilt vera allt annað en þú ert. ]



[ Kemur hann valhoppani,
littli, sæti, engillinn hann Amor.
Eða hvað, er hann engill?
Verður maður ekki oftast fyrir vonbrigðum.
Við viljum elska,
en það endar oftast með ósköpum.
Allt littla djöflinum Amori að kenna. ]



[ Frá þeim litla bletti sem ég stend á
virðist himininn stjörnubjartur og tunglið fullt.  
En þar sem þú stendur innan um hvítu liljurnar 
2 lengdarbaugum og 3 breiddarbaugum í burtu 
er sjónarhornið öðruvísi.
Og þú kannt ekki að dansa

Sorgmæddur yfir að lífið tók enda,
öll þessi innihaldslausa væntumþykja.
Djöfulsins fáviskan sem hrjáir meðalmanninn
var að éta úr þér miltað
og egóistarnir sátu um hjartað 
eins og hrægammar yfir látinni rollu.
Og þú kannt ekki að dansa.

Barnið í mér braust út 
þegar fullt tunglið óð í skýjum
Ég hljóp um eins og asni með tárin í augunum.
Blautt hár mitt fraus, 
stóð út í loftið eins og grýlukerti.
En þegar ég hreyfði mig, 
hristist hárið og hljómaði 
líkt og klukknabjöllur á hátíðarstundu.
Og þú kannt ekki að dansa

Þú lést örugglega ekki eins og fífl
sast í votu grasinu í agaðri stellingu
og fórst með bænir fyrir guð þinn.
Mjallahvít mjúk ábreiða, 
gæsahúð gerir vart við sig
æskudraumur með mjólkurfroðu
Og þú kannt ekki að dansa.

Þú steigst ofan á mig
auðmjúk hörfaði ég til hliðar.
Stundum var eins og fiskiaugun þín
horfðu beint á varnarlausan líkama minn
beint á garnagaulið í maganum á mér.
Og þú kannt ekki að dansa.

Já eitt sinn elskaði ég þig
án tékkaheftis og tékkaábyrgðar
án skilyrða og eftirsjár
En þegar korktappinn var tekinn úr flöskunni 
steig alkahólið upp og bauð góða kvöldið. 
Þetta varð til þess að rifja upp 
allt sem ég hafði gleymt. 
En ég mun alltaf muna eftir því að 
þú kannt ekki að dansa. ]



[ Það er dásamlegt að lifa
Ef næg ástæða er til
En í jafnvel fullkomnu lífi er rifa
Sem þarf á milli að brúa bil

Sjaldan hafa kvalir þagnað
Ráðast gegnum sál og húðin flagnar
Kvalir eru eins og sjúkdómur
Eins og veiki
Yfir mér er dauðadómur
En ávallt mun sál mín vera á reiki. ]



[ Ég er einn, ég er dapur....
Ég vil vakna við hliðina á þér
Ekki með koddan klesstan við andlitið á mér
Ég vil halda um þig í nótt
Hef fengið leið á einmannaleikanum
Tómleikanum. ]



[ Ég upplifði annan dag
Ég veit ekki hvort ég ætti að þakka fyrir það
Er það gjöf, eða er það byrði
Ég er á báðum áttum
Ég veit reyndar ekkert lengur
Ég læt draga mig áfram af máttugum kröftum dauðans ]



[ Það var maður fyrir utan þegar ég gekk þar hjá
Hann var fátæklingur og heimilislaus, augljóslega að sjá
Þrátt fyrir skítug fötin og moldugt andlit, sá ég fegurð berast honum frá
Fegurð kemur að innan og við metum ekki aðra á þann hátt
Við vitum af þessu fólki sveltandi og við það að deyja, en gerum fátt
Til að gera gagn og standa upp fyrir heiðri fyrir alla
Heiður til þeirra sem vantar hjálp og þá sem kalla og kalla
En fá ekkert svar því aðrir eru of uppteknir við sín eigin vandamál
Sumir sem eiga margt og þykjast hafa þjáða sál
Meðan fólk sveltur og enginn hugsar um það
Þau hafa tilfinningar líka og geta særst
Því vil ég hvetja alla sem hafa sál að hjálpa nauðstöddum
Gerum svanga og soltna maga þeirra að söddum
Látum þau ekki sofa hjá sýklum og pöddum
Tökum þau að okkur líkt þau væru okkar eigin
Þetta fólk á möguleika, það þarf bara að sýna þeim veginn ]



[ Bráðum koma blessuð jólin
börnin fara að hlakka til
en afhverju er Sveinki ekki mættur
getur verið að kallinn sé hættur.

Krakkarnir orga
og mömmunar hugsa
var ég ekki örugglega búin að borga
hvað ætli kallinn sé að sluksa.

Jólaballið er búið að vera 
og ekkert fyrir börnin að gera 
en að jólakökunar borða
og hugsa þegar Sveinki fór á bak sinna orða. ]



[ Það er komið vor,
það er belti á borðinu.
Anginn fyllir loftið af gamalli steik,
mamma stígur léttan dans 
í augum gamalls manns.
Það er komið vor,
Það er belti á borðinu.
Vonandi stöðvar það heimstríð númer 3. ]



[ ég fékk mér pulsu í brauði
en ekki venjulegu brauði,
því þetta var undrabrauð.
Wonderbread eins og kaninn sagði
brauðið byrjaði að dansa og fékk sér að sopa, ég spurði, hvað heitir þú undrabrauð? ég heiti duarb
og kem frá plánetunni "Bónus" ]



[ Einvaldurinn liggur í 
stólnum fram á rauða nótt, með hendina sína í laumi 
í gegnum buxnaklaufina. 

Einvaldurinn liggur í stólnum fram 
á rauða nótt, með 
hendina í laumi í
gegnum 
buxnaklaufina. 

Einvaldurinn liggur í stólnum 
fram á rauða nótt, með hendina í laumi 
í gegnum buxnaklaufina. 

Einvaldurinn liggur í stólnum 
fram á rauða nótt, með
 hendina í laumi 
í gegnum buxnaklaufina.

Einvaldurinn liggur í stólnum fram á rauða nótt, með hendina 
í laumi 
í gegnum buxnaklaufina.

Einvaldurinn liggur í stólnum fram á rauða nótt, 
með hendina í laumi 
í gegnum buxnaklaufina.

Einvaldurinn liggur í 
stólnum fram á rauða nótt, með hendina í laumi 
gegnum buxnaklaufina. ]



[ Einhver sleit upp blómið mitt í dag
grænt og nýtt og ilmandi
þar sem það gægðist upp úr snjónum
og leitaði sólskins í nývaknaðri von
undir þungbúnum himni

En blómið sem deyr
í auga lífsins
boðar vor komandi morgna

Elsku morgnar 
komið fljótt

Elsku blóm
gleddu augað 
og hjartað

Meðan líf þitt fjarar út ]



[ Ein í flæðarmálinu
þar sem brimið faðmar
svartan klettinn

Finn ég salt úthafsins
á kinnum mínum
eins og forn tár
sem blandast mínum

Og þegar ég bragða
mín eigin hlýju tár
blönduð köldum tárum eilífðarinnar

Verður brjóstið gegnheilt
af öryggi einverunnar
í flæðarmálinu ]



[ Hrynjandi og laglína
þarf að pússa lítilega
Þú konsert þarft að sýna
spila svo snilldarlega

Fingurnir snerta fimlega
allan skallan upp og niður
Þú spila virklega liðlega
hið innra myndast mikill friður

Hljómurinn berst milli veggi 
og upp á aðra hæð
Ég dáist að þér,
lagið vekur mikilla hylli
þú munt njóta mikla frægð

Sérðu hvernig verkið er spilað
Clementi sýndi það og sannaði
Það er svo innlifað
Undraheima alla hann kannaði ]



[ Kæri lærimeistari.

Ég skrifa til þín vegna verkefnisins sem þú stettir fyrir.
Verkefnið felst í því að fæðast inní þennan heim og yfirgefa hann svo þegar lífinu er lokið.

Ég var að byrja á meginmálinu þ.e.a.s. tilgangnum, lífinu milli fæðingar og dauða og ég lenti í smá vandræðum.
Vandamálið er að ég finn ekki neinar áreiðanlegar heimildir um tilgang lífsins og hlutverk mannsins hér í þessu jarðneska lífi. Meina, það hlýtur að vera að það sé til einhvers ætlast af mannkyninu og einhver uppskrift hlýtur að vera til.

Þegar verið er að tala um að leyfa hjartanu að ráða þá verð ég alveg ráðvillt því að í þessu stóra verkfni þá treysti ég ekki alveg þessum vöðva inní mér til að ákvarða fyrir mig lífið.

Þegar þú settir okkur þetta verkefni fyrir voru leiðbeiningar þínar um fullkomna hamingju ekki alveg nógu skýrar. Er það tilgangur lífsins að vera fullkomlega hamingjusamur?

Ég er alveg á krossgötum en ég vil standa mig vel og þess vegna leita ég til þín.
Vonandi tekurðu vel í þetta, afsakaðu ónæðið.

Kær kveðja
Nemandi í skóla lífsins. ]



[ Eftir hálfa klósettrúllu
lítra af pepsímax
sextán sígarettur
og kíló af kartöfluflögum

drap ég í rettunni
dæsti
og hugsaði

þeir eru allir
bleikir glansandi grísir
með krullaða rófu
og komplex

svo kveikti ég í annarri
meðan ég drap í ókviknaðri ástinni ]



[ Enn eitt árið er horfið
í grámóðu fortíðar.
Í mistrinu eru  milljónir annarra
ára sem liðu og hurfu 
og engin man lengur.

Af hverju er ár eitthvað
sem skiptir máli?
Þrjúhundruðsextíuogfimm eða 
þrjúhundruðsextíuogsex dagar
og
þrjúhundurðsextíuogfimm eða 
þrjúhundruðsextíuogsex nætur
hvert öðru lík,
raðað  í einfalda röð
og kallaðir ár.

Áramót er augnablik
búið til af mönnum,
en er aðeins eitt andartak
af óteljandi andartökum.
Það andartak er eins og öll hin
sem farin eru,
og eins og þau sem eru ókomin.

Framundan er nýtt ár
alveg eins og öll hin sem farin eru.
Örlög þess eru þau sömu og allra hinna.
Að hverfa í gráma fortíðar 
og gleymast.

Núið.. er andartak sem ekki er til
Það er bara til horfin fortíð 
og ókomin framtíð.
Allt annað er mannanna verk
og hugarsmíð. ]



[ Svo rís um aldir árið hvert um sig, 
eilífðar lítið blóm í skini hreinu. 
Mér er það svo sem ekki neitt í neinu, 
því tíminn vill ei tengja sig við mig. 

Eitt á ég samt, og annast vil ég þig, 
hugur mín sjálfs í hjarta þoli vörðu, 
er himin sér og unir lágri jörðu, 
og þykir ekki þokan voðalig. 

Ég man þeir segja: "Hart á móti hörðu", 
en heldur vil ég kenna til og lifa, 
og þó að nokkurt andstreymi ég bíði, 
en liggja eins og leggur uppi í vörðu, 
sem lestastrákar taka þar og skrifa, 
og fylla, svo hann finnur ei, af níði. ]



[ Gleði, 
hamingja, hrifning,
tárin flóa,
sálin titrar,
er streyma fram tónar
tónverks.
Einlægir, bjartir, fagrir.
Dýpsta tjáning
frá fagurri sál saklauss barns.
Þeir græða sár ástar
sem aldrei gleymist. ]



[ Leika í sandi
leika í fjörusandi,
bárur um langvegu komnar.

Sunnanblær blíður
kveður lífinu óð.

Fljótið að ósi streymir
fram - fram að tímans hafi.

Og við, þessi litlu börn
í fjöruborðinu. ]



[ Tókst úr mér hjartað með sveðju og gaffli
kreistir það og kramdir 
svo úr flæddu tárin og opnuðust sárin
skarst það svo í þúsund mola
ofan í þig horfu þeir svo
einn og einn, 
hægt, hægt og hægt
Svo sál mín fengi kvalafullan dauðdaga. ]



[ Ég er dofinn
tilfinningar farnar og lífsviljinn horfinn
hvert get ég leitað, hverjum get ég treyst
ég gæti horfið eða dáið,og þá er vandamálið leyst
Að vera, eða ekki vera, það er málið
ef ég reyni að gera gott, er sem ég fleygji olíu í bálið
allt sem ég segi og allt sem ég geri, er rangt
ástarmál mín ganga ekki langt
er það vegna mín eða er ég að gera rétt
ég hef ávallt gert það sem ég tel gott, en það er ekki létt
ég fæ ekkert í staðinn, ég er dauður fyrir almenningi
og hefur það varið nokkuð lengi
ég er vanmetin af öllum í kringum mig
allir vilja fá allt, en hugsa bara um sjálfan sig
hvenær kemur að mér? Hvenær er minn tími?
ég er ekki feiminn, ég þarf bara mitt rými
eins og allir aðrir þurfa sitt pláss
allir þurfa að fá að hugsa sinn gang
við erum mannleg og framkvæmum eftir vilja
gerum oft vitleysu, en reynum þær að hylja
við erum tilfinningaverur og getum særst
við erum....
Dofin ]



[ Hann vaknar að morgni
heyrir raddir fornra fjalla dynja
heimurinn hristist og skelfur undan þunga einskis lífs
börn heimsins loka bókum sínum og morguninn grætur í sorg sinni yfir ókominni tíð
svartur andi umlykur sál og hendur og flæðir sem ólgandi straumur svalra fjalla vatna í æðum hans ]



[ Nú loga úti litrík blys
	-ljósadýrð um miðja nótt.
	en glaðir landar gera gys,
	glösum lyfta og drekka skjótt.

	það fyrsta sem tvöþúsund-fjögur
	fyrir hittir í reykjavík
	er kampavín, kartöfluflögur
	konfektsíld og hátíð rík.

	Að missa af þessu er mikil synd
	-mér var nær að sveima.
	Sendi ykkur þó sjálfsmynd
	og skála bara heima. ]



[ Mig vantar svo lítið, 
og ég bið um svo fátt
bara halda í þína hönd  
því ég á svo bágt

ég er einn og óstuddur
og ráfa í huga mér
um yðagræn lönd
og held í hönd á þér

Og í dagsins draum, 
horfi í augu þín,
horfi í draumi,
í draumi þú ert mín ]



[ Það sáu það allir, hann hafði á mærinni mætur
og mærinni fannst hann líka dálítið sætur.
Og loks hefur fuglinn náð að festa sér rætur
með fögnuði hugsar til komandi brúðkaupsnætur. ]



[ það er vatn
í augunum mínum

salt
í
sár

því það er svo sárt
að fella
tár

og svo var það stúlkan
sem stundaði grát
í myrkrinu
á kvöldin

á endanum
grét hún
úr sér augun

&

einmana rúlluðu þau
um heiminn

beisk ]



[ sit og stari á tóm sæti
og hugurinn í ferðalag fer
um lífsins þröngu öngstræti
sem barið hafa á mér. ]



[ Faðir minn hann hefur þolað
þrekvirki og raun
honum var að heiman bolað
af móður með áfengis daun

Í körfu dúsa mátti hann
ásamt litlu systir sinni
og settur var í algjört bann
og haldið var svo inni

Svo liðu ár og hans móðir 
vildi við hann losna
þá henti honum á ókkunar slóðir
með móður hjartanu frostna

en tók hún piltinn aftur til sín
til að fá sínar velferðisbætur
en lífið var honum ekkert grín
þótt drengurinn væri sætur

Og er hann varð sextán ára  
henti móðir hans honum út
barnæskuna hann var búin að klára
meðan móðirin drakk af stút

En fór á sjóinn ungur drengur
til að vinna sér fyrir mat
þá móðir vildi hann hafa lengur
og í skamma stund við það sat

Þegar hann fékk svo útborgað
móðir hann keypti sér bús 
fyrir peninga hans er hann hafði dorgað
og svo henti hún honum út fyrir hús.

Og faðir minn alla tíð héðan af
lét móður sína vera
og silgdi því einmanna um hið stóra haf
svona á ekki börnum sínum að gera.

Amma mín ég þig ekkert þekki
þú dópuð varst alla mína tíð
þú tókst úr mínum föður tilfinninga hlekki
sem ég nú fyrir svíð. ]



[ Endalaust skammarflæði
ég gæti gefist upp og sagt eitthvað í bræði
ég vil bara fá að vera í friði og hugsa í næði
ætlast ég til of mikils?
Sama hvað ég geri, það er rangt
ég er heimskur, ég veit það, ég þarf ekki að sækja það langt
þetta er í blóðinu, svo kannski þarf ég að láta eitur renna milli æða
mér er alveg sama, látum tilfinningar flæða
sjáum hversu langt verður gengið
ég er tilfinninganæmur, hvaðan helduru að ég hafi það fengið
ég er tæpur á tauginni
kannski verð ég fundinn á botninum í djúpu lauginni
að ég þori ekki, það er misskilið, ég vil
mér þykir ekki vænt um mig, það getur það enginn skilið
ég veit ekki ástæðuna en mig grunar að hún sé allt
ég er samt glerglas á tréborði sem er valt
það þarf ekki mikið til að brjóta mig niður
ég er brothættur, ég get ekki útskýrt betur, því miður
kannski er ég bara einmanna, löngun í ást er vakandi
löngun stelpna í mig fer slakandi
ég er að missa takið, á lífinu og fleiru
ég þarf að lifa á lofti, því ég hef ekki efni á meiru
er þetta raunhæft, á einhver þetta skilið
það er tómt svæði í lífi mínu, mig vantar einhvern til að fylla í bilið
einhvern í stutta stund, er á meðan er
en þar til sá tími kemur, þá neðar og neðar ég fer
í sorgir mínar og vorkenni mér, mér er ætlað meira
ég vil verða frægur og með fulla vasa fjár, og vitiði hvað fleira?
ég vil verða tónlistarmaður, en virðist langsótt
ég er bara búinn að fá leið á að sofa einn hverja nótt
ég hef fengið leið á að kúra hjá myrkrinu allar nætur
liggja aleinn og hlusta á hvernig stormurinn lætur
þegar hann berst í gluggann og reynir að ná til mín
reynir eins og ég reyndi að ná til þín
líkt og með mig, þá nær hann mér aldrei, ekki í þetta sinn
en kannski á endanum á hann eftir að koma inn um gluggann minn
með látum, eyðileggja allt og skilja mig eftir særðan
ef ég hugsa málið, er vindurinn þú, bæði með sama markmið
skilja mig eftir í nóttinni með engan, mér við hlið ]



[ Ég er áin,
runnin undan rótum 
rismikils jökulhjálms,
skolgráar leirskriður 
skríða niður hlíðar.
Örsmáir litlir lækir  
lindár og frerasull 
safnast saman í farveg
sem liðast niður í móti.

Undan hraunhrjóstri 
hríslast kristalstært vatn  
sem kliðandi samsamast 
sora mínum kolskolugum.
Hlykkjótt leið mín liggur 
um leirur og sanda, 
grýtta gráa mela, 
gljúfur og skorninga.

Veturinn sendir frost og frera,
til að fjötra streymi mitt.
Klakaþiljuð klettagljúfur,
kvelja mig og ísnálastinga.
Lygnur mínar kliða kyrlátar 
í köldu skini mánans
ljómandi stjörnur strá 
stálfuglasindri yfir mig.

Á vorin byltist ég barmafull,
brýt niður allar hömlur
ryð niður fúafauskum,
fleygi þeim upp á meleyrar.
Bakkar mínir á bólakafi
í bullandi leirgrautarsulli 
sem gumsar gráma sínum
yfir gróðurnálaangana

Að sumri logar litadýrð 
lyngs og blómaskrúðs,
eyrarrósin skartar og skín, 
skógarrunnar anga.
Ótal blátærir bunulækir  
bulla við mig glaðlega,
kitlandi sporðaköst silunga 
vekja sæluhroll um mig alla.

Er haustar koma af heiðum 
hundruð farandsöngfugla,
voldugur kliður þeirra, kór
með kostulegri raddskipan.
Síðkvöldarökkrið svífur að
svalir haustvindar leika 
á stríða, þanda, strengi mína
straumþunga niðandi óma.

Við ósinn bíður Ægir konugur 
með útbreiddan faðm sinn,
en riðst á flóði upp farveg minn.
Þegar fjarar hefni ég mín.
Ég læði jökulskoli langt út
og lita fjörðinn öskugráan,
en aðeins örskamma stund,
ofurkrafturinn sigrar mig.

Sandöldur Sjávarkonungs
og skolugar leirur mínar
skapa fagra glitrandi fleti 
sem fyllast af iðandi lífi.
Kári konungur vinda, gárar 
kynjamyndir á spegilgljáann 
Ægi,  mér Árdrottningunni
og íshjálmi jökulsins til dýrðar. 

 Samið fyrir píanótónaflóð.

 Edda Magg. ]



[ Árið og takk fyrir gamla
Sagði róninn
við flöskuna
kæri vinur
við höfum átt samleið
í gegnum súrt og sætt
við höfum vinina kætt
og góðan mat snætt
og látið veigarnar renna
um varirnar sem brenna
á gamlárskvöld
flaskan mín fríð ]



[ Að renna stoðum undir 
raunveruleikan
Taka inn lyfin sín
með köldu vatnsglasi
Finna hvernig lyfið
flæðir uppí heila
og í blóðrás æðarkerfisins
Læknir í hvítum sloppi
klappar þér á bakið og segir : 
"Þér batnar"
Þú fyllist vonar um betra líf
gengur heim á leið og
varpar öndinni léttar ]



[ Að umorða sannleikann
til að fela þig bak við gardínur
mannorðs þíns
Þú þorir ekki að vera berorðugur
annars berst um þig óhróður
Að segjast vera eitthvað
sem maður ekki er raunverulega
Er eins og að bíta í sviknar 
piparkökur.
Piparkökur með kílói af pipari
en ekki teskeið af pipar. 
Þú bakar þína eigin uppskrift 
að sannleikanum svo hann 
komi tilbúinn heitur og ferskur
útur bakaraofni munns þíns ]



[ How many times do I fail
How many times will I be in jail
How many times will I hurt myself
How many times will I be between heaven and hell
How many times will I be stranded in life
How many times will I look at the knife
and how many times will I cut my wife
How many times will I say it's the last
How many times will I curse the past
How many times do I need your eyes
How many times will I tell u lies
How many times will I end this shit
How many times have I said, that I mean it ]



[ Aginn er eins og mara
sem vakir yfir mér
sér til þess að þvaran
sitji aðeins hér
og aðeins hér
fari ekki neitt
haldi sig við efnið
láti ekkert trufla sig
ekki sjónvarpið 
ekki dyrabjölluna
sem segir stanslaust
ding dong
og ókyrrir þvöruna
sem reiðist og 
neitar að opna dyrnar
það er enginn heima
ég er ekki hérna
segir aginn
látið mig í friði
fíflin ykkar
ég þarf vinnufrið
sagði aginn 
að þvaran ætti 
að segja
síminn hringir
ekki svara sagði 
aginn við þvöruna
sittu bara þarna
eins og þvara og
ekki svara ]



[ Veturinn er dýrlegur
með frostið sitt
sem leggst eins og 
sæng yfir landið
skyldi því vera kalt
eða er guð að afþýða 
ísskápinn sinn svo
hann geti kælt mat
fyrir englana
þeir eru líklega 
svangir ]



[ Kæra Ingunn.
Ég biðst fyrirgefningar á hegðun minni
ég vildi bara að andlegum vandræðum mínum linni
ég er að bugast og lét það bitna á þér
ég er svo upp með mér að þú sért hrifin af mér
ég vissi ekki hvernig ég átti að bregðast við hrifningu þinni
ég vildi að ég gæti hitt þig
en held að þér líki ekki vel við mig
ekki lengur allavega, og ég er reiður
ekki slæmt-reiður, heldur tilfinningalega leiður
ekki útí þig, heldur svo allt annað
mér þykir vænt um þig, en hvernig get ég það sannað?
ég fer kannski suður um helgina, ætlaru að hitta mig?
ég lofaði að ég myndi hringja í þig
og ég stend við það, ef þú vilt sjá mig, láttu mig vita strax
ég get tekið við símtölum, smsum, bréfum og jafnvel fax
ég vil heyra frá þér
láttu mig vita ef þú ert ekki komin með andstyggð á mér
fyrirgefðu hvernig ég lét
ég sá eftir þessu og innra með mér ég grét
ég get ekki meira, ég þarf knús
engar áhyggjur, ég er ekki með lús
svo þú getur knúsað mig allan daginn
alla nóttina líka ef þér langar
þú athygli minni fangar
ég vil hitta þig og sýna þér hvernig kókos er framreiddur
ég get sýnt þér hvernig ekta kókos er framleiddur
en jæja...verð að fara..segðu mér hvað þú vilt gera
Þinn Kókosbangsi ]



[ Það var einn fagrann septmberdag
að grunur fór um mig leikandi,
tvö lítil strik sýndu mér það
að ég var orðin barnshafandi.

Kviður minn stækkaði dag frá degi
ég fann lífið dafna innan í mér,
þú varst aðeins agnarlítil baun í legi
og ég var þegar orðin yfir mig ástfangin af þér.

Þú stækkaðir ört og tíminn leið hratt
sársaukinn tók við, klukkan tifaði,
loksins fékk ég þig í fang mitt
og ég segi það satt,
þá fyrst fannst mér ég lifandi.

Ég vissi ekki að hægt væri að elska svo heitt
hjarta mitt slær hraðar við bros þitt,
eftir að ég fékk þig fyrst í fangið
hefur allt verið breytt,
þú færðir birtu og tilgang í líf mitt.

Ég skal gleðjast með þér
ég skal gráta með þér
ég skal alltaf reyna að vera til staðar,
mig langar að gefa þér allt það góða sem til er, 
en gera þig hamingjusaman öllu framar.

Ég elska þig og dái, ég elska brosið þitt
þú ert tilgangur, gleði og hamingja mín,
aldei máttu því gleyma elsku hjartað mitt
að þú ert engillinn hennar mömmu sín. ]



[ Ég loka augunum og hugur minn leitar til þín
mér hlýnar örlítið og ég gleymi mér um stund,
skrýtið hvað tíminn breytti allri minni sýn
á lífinu..ástinni, og leiddi hana á minn fund.

Ég brosi er ég hugsa aftur,allt er svo breytt,
þegar þú vaktir hjá mér hræðslu og hik,
ég vissi ekki að ég myndi elska þig, elska þig svo heitt
en það tók aðeins augnablik. 

Þótt nóttin sé köld og hræðslan mig lamar
Þá færðu mig til að sjá allt það góða sem ég hef
þú umvefur mig öryggi, ást, en öllu framar
Þá færðu mig til að dreyma vel er ég sef. ]



[ Einmana líf í gráum fleti auðnarinnar.
Blátt blóm sem heyr sitt stríð
við eyðandi öfl náttúrunnar.
Eitt fjarri kyrrð dalanna
og gróðursæld skóganna
nær það auga einmana sálar
betur en allt.
Það lifir og deyr fjarri öllu
Eftir er minning um minningar. ]



[ Innst í sálarkimum særðrar sálar
þrífst löngun í hefnd.
Slíkur löngun nagar, skekur og eyðir
geislum gleðinnar.
Augnablik. Dokum við.
Sjáum, skoðum, og lifum upp á nýtt.
Þá næst á ný það sem hjartað þráir,
trúin á lífið. ]



[ Ég stjórnast af straum agna
berst um líkt og bylgja
borinn af sólvindum

Ég er afmyndun efnisins
endursköpun leirsins
í Hans mynd

Ég er fyrirmynd heimspekinnar
hugmynd fornaldarinnar
hugsun spekinga

Ég er upprisa tvífætlinganna
rökleg þróun prímatanna
sönnun erfðanna

Ég er sonur kjarnafjölskyldunnar
virkur þegn markaðsvæðingarinnar,
draumur Dýrabýlsins

Ég er munurinn á milli rétts og rangs
Trúaður vísindamaður samtímans
hugmynd aldanna

-ég er óákveðni samtímans ]



[ Eitt líf, eitt tækifæri og auðvelt er að klúðra því
Því sem við fáum aðeins einu sinni, og fáum ekki ný
Verðum að vanda valið og fara réttar leiðir
Ég fór í ranga átt, og eru nú Guðirnir mér reiðir
Ég valdi þig, ég gerði mín mistök, og sé eftir þeim
Sé eftir því að hafa hlustað á þig og boðið þér heim
Þú ert sem rotnað epli með djöfullegum keim
Hvað hef ég gert þér sem er svo slæmt?
Ef ég hefði verið með þér, væri líf mitt dauðadæmt
Það er vegna þín að ég treysti ekki hverjum sem er
Sárt var að heyra að þú varst aldrei hrifin af mér
Var það bara ávani? Eyddi ég tíma í þig
Svo þú gætir bæði, niðurlægt og andlega drepið mig?
Ég varð að setja fótinn niður
Og síðan ég gerði það, hefur aldrei verið friður
Þarftu að ráðast á tilfinningar mínar
Ég hef aldrei vaðið yfir þínar
Ég hef aldrei svarað fyrir mig
Svo núna er tími til að valta yfir þig.

Þú ert hörmuleg manneskja sem ætti að deyja
Ég verð að játa það og segja
Að ég þoldi þig ekki, þú niðurlægðir mig fyrir framan vini mína
Misnotaðir mig, fyrir framan fjölskyldu þína
Notaðir mig á versta veg
Þú ert alveg hræðileg
Sættu þig við það, að þú ert ekkert fyrir mér
Ég er aðeins svört minning í höfðinu á þér
Láttu mig í friði, áður en þú gengur of langt
Þú særðir mig á hverjum degi þótt þú vissir að það var rangt
Ég lét þig komast upp með það, en núna er endurkast
Á þig, og ég mun berja árásunum í þig svo fast
Að ekkert verður eftir af þér
Ég fyllist hatri þegar þú ert nálægt mér
Ég er bitur, fullur af reiði og langar að særa þig
Á sama kvalarfulla hátt og þú særðir mig
Ég er bara ekki eins og þú ert
Ég særi þig ekki allan daginn þótt þú hóra sért
Það er þér að kenna að líf mitt er ekki lengur athyglisvert
Ég er sár eftir þig, ég þoli ekki þessar árásir frá þér
Því þær lenda allar harkalega með hvelli á hjartanu í mér. ]



[ Ég er vatnið sem rennur niður kinnarnar á þér, rigningin sem lætur maskarann þinn renna til.
Seinasti dropinn sem fellur í glasið áður en það yfirfyllist.
Bleytan sem þú rennur til í á baðgólfinu rétt áður en þú brýtur hvert bein í líkamanum.
Ég er vatnið sem sker djúpa skurði í fjallshlíðarnar.
Ég er áin  sem drekkir þér ef þú stendur ekki fast í lappirnar.
Ég er vatnið í brúsanum þínum eftir erfiðar æfingar.
Ég er vatnið sem lekur niður hendur þínar sem þú skvettir framan í þig þegar þér finnst heimurinn vera að hrynja. Ég er vatnið sem fyllir augun þín þegar þig dreymir illa. Svitinn sem lekur niður líkamann þinn.
Andaðu inn í mig og ég leysist upp.
Ég er vatnið sem klýfur steininn þegar það frýs.
ég er vatn en þú ert sjór. ]



[ Ó ljúfi  morgunnroði gaf mér líf,
ljúfa gerðu ásjónu á vanga.
Sælli liftu von þá létt ég svíf,
í sæta arma hans um veginn langa.


Ó morgunnroði umvefðu hann millt,
mjúkar leggðu varir hans við mínar.
Gef að sæll hann játi loforð gillt,
og gefi mér þar ævi ástir sínar.


Ó morgunnroði ég þrái þennann mann,
hann mjúkt ég kann að elska í varmans eldi.
Af andans krapti og hreinleik guðs ég ann,
svo ævin verður líf í mjúkum feldi ]



[ Í blikandi ljósum um blákaldar nætur  býr vitund mín.
í ísbreyðu aldri á í mynd mín rætur 
og átökin þín.
Í krumlununm hörðum og krafti þess svarta kæfir þú bál.
Á vegnum dökka í viðkvæmu hjarta veikir þú sál.

Í berbrjósta holdi og bifandi anda bölvar þú hér .
Í þyrnunum beittu milli þrúandi handa þrýstir þú mér.
Og nístandi kuldi þinn napur mig frystir í nóvember sól,
Og kuti þinn glampandi kveljandi ristir þessi komandi jól.

ort 1975. ]



[ Í áraraðir,hef ég staðið á alfaraleið.
Með hjartað í hendi mér
Og veifað til allra sem leið áttu framhjá.

Sumir létu svo lítið,að brosa mér við
En flestir, þeir strunsuðu framhjá
Með andlitin stirnuð sem lík.

Í dag hef ég hjartað á sínum stað
Kalið og krumpað saman
En vel geymt.

Með andlitið stirnað sem lík. ]



[ Tiplar á tánum
í miðri borg
meðfram ánum
niðrá torg

Gæjist eftir skjóli
ósýnilegur
gamall kjói
furðulegur

Útskúfuð sál hverfur til og frá.
Vaknar aldrei frá síhungraðri martröð sem matast endlaust.
Óskiljanleikinn heldur föstu taki í tauma lífsins, en böndin renna úr þreyttum greipum og martröð þessa lífs lýkur...

Hann vaknar. Ný tekur við. ]



[ Rétt við aldanna rót,
roðans sólsetrið brann.
Þar ég festi minn fót,
æska í blóði mér rann.
Inn við fjallanna fang,
foldin lífskraft mér gaf.
Nú mér gæfunnar gang,
gefur ólgandi haf.

Rétt við víðáttu væng,
vaggar gleðinnar rún.
Þar er ævinnar sæng,
sett á hamingju brún.
Inn við sumar og sól,
er sérhvern dag í mér hlær.
Þar ég byggi mitt ból,
blóm í sál minni grær.

Rétt við seiðandi straum
er skellur eyjunum á.
Ég lifi dásemdar draum,
dafnar ástin mér hjá.
Neisti guðs í mér grær,
geyslar ljóma í sál.
Von í huganum hlær,
hjartans brennur mitt bál. ]



[ Einn dag datt
snjókorn af 
himninum

einhverjum datt það
í hug?

einhver hafði 
hugmynd um það

en enginn vissi 
að það dytti

þó voru fræðingar
sem spáðu um 
veðrið

að minnsta kosti
kalla þeir fræði
sín spá

því þeir vilja ekki
taka ábyrgð á 
fræðunum

því þau eru ekki
óbrigðul

köllum þá því 
spámenn

veðurspámenn

eða er ekki fínna
að vera spámaður 
en fræðingur ]



[ Þú verður alltaf hér í mínu lífi
Þó ég finni, þú færist mér fjær
Þegar ég þrái ekkert meira
En þú færðist örlítið nær.

Það eina sem stendur eftir
Er ljósið sem lýsir mér
Sólin sem vaknar að morgni
Og lýsir upp daginn með sér. 

Sólin sem eigum við saman
Sólin sem er mér svo kær
Sólin sem elskum við bæði
Sól sem er elskan svo tær.

Og það eina sem á ég nú eftir
Er minningin um mig og þig
Og litla stelpan sem vekur
Með kossi og faðmlagi mig. 

Svo fögur að innan sem utan
Svo lík elsku pabba sín
Og það eina sem stendur eftir
Í sambandi mínu og þín. ]



[ Ég er við það að falla í yfirlið.
Hví uppgötvaði ég þetta ekki fyrr?

Að hann var aðeins að nota mig...

Ég finn fyrir svo miklum sársauka
- ég verð víst að þrauka

Og vona að hann muni koma, 
til mín aftur

- þessi fantur! ]



[ Máttur minn er að dvína.

Tilfinningarnar byrgi inni, 

þær vil ég engum sýna.

-Ég þegi að sinni.. ]



[ Hræðsla umlykur mig alla
ég á mér ekkert athvarf
drottins nafn ég ákalla
faðm ástvinar ég þarf

Ég get ekki hugsað mér neitt verra
þetta voru mistök
tár af kinnum mínum þverra
augu mín rauð og rök

Ég bið bara um eitt tækifæri
um að geta tekið þetta allt til baka
ég fjölskyldu mína særi
sakleysi mitt, búið er að taka

Best væri að fara úr þessum heimi
skömm innra með mér geymi

Hjálp ]



[ Ég þarf að æla,

hjarta hans búið er að kæla.

Hvað var hann að pæla?

Mig að tæla,

og fá mig svo til að skæla..

Þetta fær mig til að æla. ]



[ Ég er að reyna að sofa,
hann mér búinn var að lofa
-að vera alltaf hjá mér

Samband okkar búið,
nú verður ekki aftur snúið
-hann farinn er frá mér

Alltaf hafði ég vitað,
að aðeins einn myndi særast,
og tel ég það svik að,
það er búið, sem var mér kærast. ]



[ Reyni að vera liggjandi,
á erfitt að vera kyrr.
Prufa að vera sitjandi,
aftur og aftur ég mig spyr..

Hvað vill hann með mig hafa?
Ég er orðin máttlaus,
útlimir mínir lafa.
Hann sér aðra leið kaus.

Hugur hans og hjarta, hulin ráðgáta
-ég þó eins og opin bók.
Nú mig langar helst að gráta,
Amor ást okkar tók.

Aldrei aftur augu hans fríðu..
Við áttum að elskast í blíðu og stríðu.
Hann sér snúið hefur við,
nú hefst hin langa....bið. ]



[ Samviskan vonandi hann nagar.
Hjarta mitt í tvennt hann sagar.

-Ekki vill hann hringja..

Hann forðast mig,
hugsar aðeins um sig.

Pottþétt kominn með leið á mér
svo hér ligg ég aftur ein, 
ég gerði honum aldrei mein.

Ég vona að hann finnur á sér,
hve mikið hann særir mig

Hjarta mitt í tvennt hann sagar.. ]



[ - Að vera með óráði..

Allt gerist of fljótt,
margt ljótt
Þetta hafði ég aldrei planað,
út í óvissu ég hef anað

- Ég var ein af þeim skynsömu..

Ég get aldrei tekið það til baka
sakleysið mitt búið að taka
Ekki veit ég hvað ég þarf að gera
róleg, ég verð víst að vera

Þetta er búið og gert.
Þetta er ekki ómaksins vert.
Mig langar helst að hverfa.
Fjölskyldan verður víst syndir mínar að erfa

- Ég hef ekkert annað að bjóða.. ]



[ Þeir settu hornsteinn í náttúru sem þagði,
fólkið hópaðist, og út af orðinu lagði ,
allt annað en stóð á letrinu bak við gröftinn.
Inn í berginu heyrðust höftin, raddir bergrisa,er höfðu troðist undir fargi.
En heimurinn svaraði af bjargi,
og fleiri hornsteina af bragði að berginu lagði,
þar til bergrisi og náttúra dó,
\"Í berginu bjó eitt sinn\",sagði amman.
\"Hornsteinn\" skyldur \"Náttúru og Bergrisum\".En nú er bara \"Hornsteininn einn eftir,og erfitt að sanna að hann sé til.Auðvita fólkinu í vil. ]



[ Snjóplógur ryður götu mína
og salti stráð á klakann
Miðstöðin í bílnum fer að hlýna
fyrir sjálfan ekta-makann

Snjóflyksur dreifast á jörðina
og þakin verður jörðin snjó
Verst verður það fyrir útigangshestana
sem voru búnir að fá af vetrinum nóg

Norðurljósin skýna skært
og dýrðin geislar af himni
Barnið litla sefur vært
og vaknar semma að þessu sinni

Snjóflóð geisa eins og heimstyrjaldir
og fólk flýr úr húsum sínum
aðeins einstakir bæir eru valdir
af vetrakonungi þínum

Hver vaknar upp með kul á fingrum
er það sjálfur eskimóinn
Hann er frosinn alveg að hringnum
á þakinu tístir spóinn ]



[ Ég set öngul á girnið
og dreg gat á vökina
Eg horfi á himins-stirnið
og þurrka af ísnum döggina

Er fiskur bitinn á agnið
segi ég upphátt
Í kílóaverði er sett upp magnið
Í kuldanum hef ég varla mátt

Ég veiði hvern fiskinn 
gómsætan og bragðgóðan
Ég set hann svo á postulíns diskinn
steiktan og safaríkan

Heimskautamaður var ég fæddur
og hugsa um bráðina mína
Við ísbjörn eða hval er ég varla hræddur
ég með skotvopni vil þá pína

Byssukúlur eru í mínu belti
og sveðjan á sínum stað
Heyri ég í fjarska í úlfagelti
Ég verð að hlaupa inní mitt hlað

Þeir ná mér eigi þessi skinnin
að þessu sinni er mér bjargað
Kannski þeir bráð í sjónum finni
og henni hafa fargað ]



[ Lagasafnið er fullt af fróðleik
sér til skemmtunar
Sé ég í þjóðarbókhlöðu reyk
eru það hillingar

Brunaliðið þeytist út
af geisi miklum hraða
Bæjarbúar hrökkva í kút
Vatnsgeyma þarf að hlaða

Reykur liðast um bæinn stóra
og vekur mikla sjón
Slökkviliðsmaður segir : 
"Það sést ekki glóra"
Við þurfum vatn 
sem er
jafnstórt og mikið lón ]



[ Fréttaþyrstum einstaklingum
sem lesa blöð og bækur
Það verður ekkert úr heitstengingum
Í bókasöfnum, 
listasöfnum, 
menntasetrum,
eru upplýsingar 
eins og rennandi lækur

Myndavélar eru á lofti
og spyrlar vilja svör
Þingmaður neytti af
konfekti
hann vildi ekki mör ]



[ Gefðu mér nú pelann þinn
drykkinn vil ég drekka
Þangað til ég fæ bros á kynn
Þingmann vil ég þekkja

Ekki segja í ræðu þinni
við skerðum niður kerfið
Þú skalt heldu að þessu sinni
skylmast með orðum og minni
þú þarft notadrjúga sverðið ]



[ Lykillinn að fögrum degi
er að fá sér göngutúr
Þingmaður í púlti segir
"Yfir frumvarpinu er ég súr"

Undirstaða velmegunar
og æskilegs þjóðarsæmd
Koma í veg fyrir
hringamyndunar
Svo þjóðin verði ekki rænd

Að renna fyrir fisk
í ánni straumhörðu
Ég hlakka til að setja
hann á disk
Öfundarmenn á það störðu ]



[ Gufuskipið Geysir
sigldi um höfin breið
Úr læðingi það leysir
sæfarenda leið ]



[ Orðhákur segir í ræðustól
Neyðin kennir naktri konu að spinna
Hún þarf að nota ýmis tól
Ríkidæmi þarf að finna ]



[ Lukkunarpanfíll sigraði keppni
er hann söng af mikilli raun
Þetta var í raun engin heppni
Fyrir það fékk hann dágóð laun ]



[ Í gær komst þú og liftir ljósi mínu, á ljóm dýrðar,er ástin ein sér á.
Ég blómstraðisem fræ í beði sínu,á barmi þínum fann ég heita þrá.

Í gær komst þú og beittir blíðum örfum,
og burtu tókst mig alheiminn að sjá.
Og ástin brann af vonarinnar völdum,
í visku sinni sem kerti okkur hjá 

Í gær komst þú og vættir varir mínar,
af víni andans, er ástin ein sér á.
Ég nærði líka æsku vonir þínar,
og neytti með þér brunni lífsins frá.

Í gær komst þú og gafst mér gæfu mína,
og gleðinbrann sem röðull okkar hjá.
Ég vaknaði minn vinur, hlið við þína,
minn vonar neysti fékk sinn draum að sjá. ]



[ Illa fór það með þig
þrotinn,þú varst kominn að enda
þú sagðir það oft við mig(passaðu þig)
en hvar ertu búinn að lenda?

Einhverstaðar sem er friður 
þú fjarlægðist allt hægt og hljótt
dópið dró þig niður 
hörund þitt var orðið mjótt

Sæll varstu alltaf og glaður 
hérna hjá okkur áður,
svo varstu aldrei sami maður
í brjósti þínu varstu þjáður

Að sakna þín er sárt
ég vildi að þú kæmir aftur
og líf þitt væri klappað og klárt 
í þér var nægur kraftur

Hvernig gastu farið
í burtu svona ungur
Ég finn ekkert svarið 
nema að hugur þinn var þungur

Svo bílinn þú settist uppí 
og hlustaðir á æðri köllun
um að verða þú á ný
þú fannst á Nesjavöllum!! ]



[ Þótt þú sért nær dauða en lífi
þá elska ég þig samt,þótt þú skiljir það ei
En uppá einu,einu litlu skýi,
þar bíður þín hvít örlagamey.



Þú áttir ekki að gera það,því þú réðir engu hvort eða hvernig!!... ]



[ Í átta mánuði gekk ég með þig,
ó litli drengur,
hefði ég gert það lengur,
hefði ég ekki bara hugsað um sjálfa mig ]



[ Horfðu í hafið og þá sérðu augun mín
Hlustaðu á vindinn og þá heyrirðu orð mín
Heyrðu skýin syngja söng minn til þín
Finndu sólargeislana bera hlýju mína til þín ]



[ Bull og brjálæði 
bandvitlausir,þeir vaða í´ann
vesæll og volæði
ver hann sig,þeir lemja hann!!
Sýna sína lögfræði
slá hann niður saklausan!!... ]



[ Nú ertu farinn frá landi herra
til að gera bátinn þyngri
meðan ég tárin mín þerra
með hring þinn á þumalfingri





                       2001 ]



[ Jæja elsku Jói minn
jagast þú að landi
sólin skín á bátinn þinn
sumar og sær glitrandi




                   sumar  2001 ]



[ þú ert sólin sem sindrar um heim
þú ert silfrið í skartgripum fínum
þú ert bláklukka í biðukollasveim
þú ert bláminn á himninum mínum

þú ert lyktin sem lokkar mín vit
þú ert ljósið sem glitrar á sjónum
þú ert hjarta sem hamrar með þyt
þú ert hlátur í guðlegum tónum

þú ert allt sem að elska ég
þú ert engill sem vísar mér veg ]



[ Á milli okkar eru jöklar og fjöll,
langir vegir og rennandi tár
Getur þú ekki heyrt mín ástarköll?
Því ef ekki þá verð ég sár!..





                          2001 ]



[ með byrðar efans
á grönnum herðum
gengur hann burt

kremur heilann í lúkunum
öskrandi:
að vera
eða ekki vera
heima?

hver veit
hvort skal fara
eða
vera um kjurt?

er það nóg að liggja
í litlu rúmi
og láta sig dreyma?

lítilvæg eru svörin
þegar stórt er spurt

samt einhversstaðar
hátt
þau sveima ]



[ Særð sál hrökklast um dimman veg
saknar alls og ekki neins
Farin er sólin sem var svo falleg
Sorg á milli hvers einasta beins ]



[ Þótt sé ég aumur og illa gefinn
ég áræddi að setja ljóð á vefinn
varlega fór ég fyrstu skrefin
- fannst ég ætti að þegja.
Svo ákvað ég bara að stökkva í stefin
en stakk við fótum, það kviknaði efinn
- hvern andskotann á ég að segja. ]



[ Það er kúnst að taka í nefið
og setja tóbak á hönd
Það er ekki öllum gefið
að skella á handabakið rönd

Bændur eru miklir karlar
og keppast við smalamensku
Ekki við mig það hvarlar
að vinna í lausamennsku

Tóbaksklút ég hef við hendi
ef þörf er á
Smalinn fær að kenna á refsivendi
ef hann kindurnar fer að flá ]



[ Ef ég sit við borðið og bendi á ljósið, 
flýgur um mig straumur og ótti 
sem alltaf koma með mér í rúmið á kvöldin.
Og við rífumst um sængina og svitnum alveg ógeðslega.
Á meðan er síminn í hleðslu,

Ef ég sit hér við borðið og bendi á ljósið,
finn ég fyrir efa og undrun 
sem alltaf fara með mér í rúmið.
Og við sláumst um sængina og vöknum svo með andfælum.
Á meðan er síminn í hleðslu,

Ef ég sit við borðið og bendi á ljósið, 
fer um mig löngun og lygar 
sem alltaf koma með mér í rúmið á kvöldin.
Og við króknum úr kulda.
Á meðan er síminn í hleðslu.

Ef ég sit hérna við borðið og bendi á ljósið,
þá er það blekking og bölsýni 
sem deyfir birtuna og ég fer í rúmið á kvöldin.
Og ég reyni að vefja um mig sænginni og ligg andvaka.
Á meðan er síminn í hleðslu. ]



[ stofn trésins
er stofn lífsins

greinarnar
eru hreinn skítur ]



[ ég elda stálgjarðir
fyrir þig
í kvöldmatinn

ég fæ mér bara snarl... ]



[ Heitann sumardag
sit ég undir grenitré
og horfi uppí himininn.
Greinar grenitrésins
sveiflast í vindinum.
Svo hversdagslega.

Skyndilega breytist vindáttin,
ég stend upp, ætla bara að drífa mig heim, þegar ég kem auga á
eikartré.

Stórt fallegt og virðulegt tré.
Ég labba að því,
sest undir það.
Vindurinn leikur við greinarnar
og fuglarnir sungu glaðir
og treystu trénu fullkomlega.
Voru fuglar í grenitrénu?

Einn dag þegar ég sit undir trénu
eins og venjulega
falla nokkur laufblöð til jarðar.
Svo alltaf fleiri og fleiri.
Þegar leið á hafði tréð misst öll laufin og ekkert skjól var af því.
Fuglarnir farnir...

Þetta fallega virðulega tré 
var orðið af hríslu..

Ég stend upp
döpur í bragði
Fannst ég hafa verið svikin.
Heimska tré!

En allt í einu kem ég auga á grenitré.
Grenitréð sem alltaf var svo 
venjulegt, óspennandi.
Nú var það ferskt og grænt,
eins og ekkert hafi í skorist. ]



[ Someday I might collapse and crawl
I'm on the rock bottom and about to fall
deeper in the shadow of my past
in the unforgiven pain were I might not last
where I might spend the rest of my time
in prison of hell, no mercy for my crime
nothing to lose, and nothing is left
sudden death waits me and it's hard to accept
but it's now my time to pay the depth ]



[ Eftir að hafa bifast silalega
á saklausri stúlkunni
settist ég á
stól inná baði.

Ég horfði á litla styttu í hillunni
og reyndi að hugsa um eitthvað 
sorglegt
eitthvað sorglegt en fallegt.

Ég gekk að stúlkunni grátandi og sagði.

"Ég er prins.  Ég bý í kjallaranum, 
í horninu á kollinum
og það er þoka"

Hún lá í ógeðfelldri stellingu andspænis mér,
djúp og listræn.

Ég horfði til himinsins og í stað þess að biðja máttarvöldin um fyrigefningu syndanna þá hrópaði ég grátandi af hlátri.

" Elsku himinninn minn, viltu vera svo vænn að breyta þessari stúlku í fjall svo ég geti farið uppá hana aftur með hreina samvisku" ]



[ Þörfin varð æ brýnni efti því sem að hann sat lengur og hlustaði á hjartað í sér.

Fyrst fór hann í pakkaferð til Spánar.

Síðan fór hann á matreiðslunámskeið hjá hugleiðsluhópnum "Miracle of Love".

Hann svaf hjá karlkyns klámstjörnu.

Hann veiktist af kóleru í heitu landi.

Hann missti minnið í langri bátsferð.

Þörfin varð æ brýnni efti því sem hann sat lengur og hlustaði á hjartað í sér.

Nú er hann í sundi með tveimur nunnum
(við skulum hætta áður en hann heyrir í okkur) ]



[ ,,skórnir eru alltof litlir”
sagði stúlkan við afgreiðslumanninn
og hann rétti henni hattinn sinn og mælti:
,,taktu hár úr hatti mínum og leggðu það á jörðina
og upp munu rísa skógar alsgnætta
rennandi gullár
stöðuvötn af gosdrykkjum 
og bleik ský munu þekja himininn”
stúlkan starði á manninn með litlu fallegu bláu augunum sínum og sagði:
,,en mig vantar bara skó svo ég fái ekki blöðrur á fæturna” ]



[ Líttu á!
Hvað þú hefur gert.
Þú hefur fórnað sambandi okkar
fyrir annað.
Þetta eru sár
sem munu aldrei gróa
og endar okkar
munu aldrei aftur
ná saman. ]



[ Kynlegur kvistur í nágrenni við mig.
Hann er eins og hann er.
Það er stundum likt og aðrir sjái frelsið sogast inní hann.
Kannski vill enginn þiggja þvílíkt magn af frelsi á svo skömmum tíma.
Hann er einn af þessum sem fer ekki eftir neinum reglum.
ÉG hef sjaldan séð hann brotlegan.
Við fylgjumst þó öll með
þvi á endanum þá náum við honum
sanniði til
við munum
ná honum. ]



[ Vélin hemur sig aldrei
en hamast víggirt
ósnertanlegum pólum
segulmagni gæddum
og dregur alla nauðuga viljuga
á hnjánum
í banvæna sjálfheldu.

Sem hvati alls
og uppruni eðlishöfundur
langt í frá hlutlaus
víar hún okkur aumum
í gapið gleiða
búnum brestgjörnum skurni
næringarsnauðum eggjum
í milljóna tali
og afföll eigi ómikil.

Sú náttúrulega rýrnun
og vannæring
knýr áfram vélina
og sjálfseyðing
óafstýranleg í víginu
mót óbugandi endi alheimsins.

Hljóðlaus brestur klaksins
dreifir sér 
og mengar andrúmsloftið
og ærir allt kvikt
með fjarveru sinni og þögn.

Drottnunin er sjálfsögð
og lofuð af heiglum
sem vafið hafa festina um háls sér
og hanga bjargarlausir yfir botnleysinu. ]



[ Vænbrotinn fugl í fjöru
getur ei flögrað 
Útataður í tjöru
verður kannski lógað

Hann veit ekki eitt aukatekið ráð
og reynir að taka flugið
Kannski verður hann að bráð
þá verður honum first brugðið

Selir eru hungraðir og sjá
fuglinn reynir að bjargast
Þeir fara margir á stjá
Borða litla fuglinn og hressast ]



[ Hátt uppá klettasillu leynist
lítill fallegur Örn
Af móður sinni ekki gleymist
hún hefur eignast dásamleg börn

Þegar hann tekur flugið
og reynir að læra á vængi
Þá verður honum mikið brugðið
í hreiðrinu var hann fangi ]



[ Frelsaður maður gengur með bók
undir hendi
Hann hatar þegar fólk tekur sér smók
og ef maður rán fremdi

Fagnaðarerindið hann segir snjallt
útum alla borg
Það er ekki svo einfalt
Því margir borgarar lifa í sorg

Hann vitnar í guðspjöllinn
bæði sýnkt og heilagt
Hann virðist fara útum víðan völlinn
vill ekki að fólk sé eyðilagt

Hann segir Jesú er kristur góður
sem leiðir veginn þinn
Með Jesú er það helgaður róður
láta hann hreinsa veginn minn ]



[ Undanfari árangurs
er að taka til í eigin lífi
Að púlsinn sé reglulegur
lifa ekki í sálarstríði

Best er að setja sér markmið
og fylgja þeim hist og her
Finna hið innra þann góða frið
Guð horfir á, fylgist með og sér ]



[ Á meðan Lex Luthor undirbýr yfirtöku sína á heilsugæslunni
og Lois Lane rekur mál sitt fyrir jafnréttisráði,
þá lepur Clark Kent ofsoðið kaffi með Lalla Johns á Vogi, 
þar sem hann tekur á vanda sínum með Kryptonite. ]



[ Lægðin yfirþyrmandi, niður á mínar herðar fellur frá grámyglu skýjuðum himninum sem öskrar á mig, blákalt, kolsvart og ég
fell niður á næstu línu kylliflatur. 

Yfirbugaður spyr ég ímyndaðan hugann: "hefur of mikið verið lagt á mínar herðar?" en þá máltækið svarar mér um hæl með háðslegu glotti: "Guð leggur ekki meira á herðar fólks en það getur borið" ég svara þá Guði: "Guð minn góður, þú hefur fellt mig niður á...










neðstu línu helvítis!" ]



[ Ég smeygi mér inn í ríki kyrrðar uppsprettunnar umvafinn kærleika þar sem viskan ræður ríkjum. Ég leggst í þögnina og fell í algleymi, fell í faðm ástar á sköpun lífsins og tilvistar alheims.
Þá vitund verundar geislar bláum verndandi regnbogageislum á veg minn... á vegi mínum heim í hjarta.

Ég sný að lokum aftur frá ríki kyrrðar þar sem viskan ræður ríkjum umvafinn frið í faðmi kærleikans. Ég opna dyrnar og halla þeim aftur í hálfa gátt á eftir mér. ]



[ Klukkan slær sex,
þjóðin bíður.
Fréttir 
sem gleðja, hryggja.

Þurrlegur þulur
“Útvarp Reykjavík”
“Fréttir”.
Í fréttunum er þetta helst,
allir bíða
Hvað er fréttum ?

Dauði og hörmung
Sprengjur, stríð
Dauði, blóð, sorgir
Af hverju bíðum 
við alla daga
Eftir að klukkan verði sex ?

Eru góðar fréttir engar fréttir?
Aldrei er gleði og hamingja
í
“Fréttum er þetta helst”.
Viljum við aðeins heyra
um sorg og þjáning.

Hvenær kemur í "fréttum
klukkan sex".
Fréttir af mannsandans verkum
fögnuði og gleði
fegurð.

Þá vilja engir hlusta
Því kemur það aldrei 
að fréttir verði góðar fréttir 
í "fréttum klukkan sex". ]



[ Ég beið þín langa, dimma daga,
daufum yljaði vonarneista,
sorg og ótti vildu saga
sundur þráðinn, fá gátu leysta.
Viltu mig eða viltu mig ekki?
vonarlítil spyr ég þig.
Ástarálögum ég þá hnekki
ef ekki viltu eiga mig.
Sé svarið annað þá mér segðu
og sýndu í verki vilja þinn.
Komdu hingað og hjá mér legðu
hjarta við hjarta og sláttinn finn.
Vilt' ekki sjá hvort við hljómum saman,
sénsinn taka á hjartasorg?
Annars fáum við aldrei að finna
hvort falli eða standi sú spilaborg.
Er lífs míns elska nú loksins fundin
eða liggur mín leið enn um einmana göng?
Dagana styttir og líður skjótt stundin,
syngur brátt von mín sinn síðasta söng. 
Svarið mér gefðu og óttastu eigi
skilið ég á að fá vissuna þá.
Þiggirðu ást mína sannast ég segi
sjá alltaf mun ég þér vera hjá. ]



[ "minnkar hringurinn
upplýstur"
hlekkjuð í handjárn í vinstri
sú hægri mjúk í lófa.

Samtal, og þrá hennar fyllir.
snerting, og líkaminn ljómar.
augnaráð, og hugurinn blómstrar.
ástfangin
hún flýr ekki.

þarf að leita að lykli
til að losa þá vinstri.

"undir hringnum upplýstum
minnkuðum
varirnar samfalla
líkamar þéttir saman
augun lokið
enn í járni í þá vinstri"
afbrot hennar--eða hvað? ]



[ Það er á svona kvöldi
þegar dökk englastelpa
í appelsínugulri peysu
litar kvöldljósið
tunglsljósið.

Með rugling í höfðinu
og aðra stelpu í eyrunum
á horninu stutt frá.
Við kyssumst kveðjukossi.
Hún:
með von um aðra daga.
Ég:
með rugling í höfðinu
og aðra stelpu í eyrunum.

Engill í appelsínugulri peysu
litar kvöldsljósið
tunglsljósið ]



[ Heimurinn klæðir sig í náttfötin,
og skýin halda að þau séu sniglar.
Tunglið, já tunglið
nýbúið að skrá sig inn á sína venjulegu vakt
kveikir ljósið a vagninum sínum
og heldur af stað.
--hálft í kvöld.

Í allri þessari dýrð
á gangstéttinni fyrir framan gult hús:
ólga í maganum
róleg, skríðandi spenna.
svipurinn ljómar blíðlega
hendurnar lagðar niður með hliðunum
--utan einstaka skipti þegar hægri höndin lyftist
til að taka smók af sígarettu.
--Einnig er gulur köttur við fæturna.--

Augnaráðið
Augnaráðið lítur út eftir veginum
upplýstum
og bíður eftir að skuggi af mannveru birstist.

--skyldi hún koma í kvöld?? ]



[ Dökkbrún augu þín
hvelfast yfir mig
líkt og upprunalitur jarðar
sem fyllir mig ró.

hendur þínar: umlykja mig,
líkt og sú sem hefur gull í höndum sér
--strjúka mér.

Djúpbrúnt augnaráð
segir mér allt sem þarf.
Ég lifi þig
þig ég lifi.

Kyrrð
hugur minn ekkert nema kyrrð.

Óljós
framtíðin skiptir ekki máli

Við vorum ekki
við verðum ekki

Við erum ]



[ Fallegasti græni litur í heimi
bráðnar við bláan -- einnig fallegasta lit í heimi
og breytist í tár sem fellur úr auga.

Handtak
og miði með stöfum situr eftir.
stuttu seinna
síminn sendir á skjáinn saknaðarbylgju
og hjartað slær ofslætti.

Fæturnir bera mig áfram
en hamarinn límdur við höfuðið
neglir lófana við leiðina.

Hægt og rólega
Fæturnir halda áfram - og hendurnar negldar enn.
Hægt og rólega:
vöðvarnir, æðarnar, beinin
húðin:
teygist
og stuttu seinna slitna ég. ]



[ Enn á ný
upp
ljóskúla rís
og dreifir bjarmanum
á allt sem undir er.
Hvítt
sem úr skýjunum dreifir sér
í blámann
sem verður rákóttur í dag.
Enn á ný
litaðir englar
fylla loftið söng sínum
og gera bláan hljóðandi.
Aðeins ofar
ljóskúlan
yfir myndinni af lífi
lifandi
formbreytist
en heldur uppruna.
Í dag
eins og alla daga
í sömu átt: upp - miðja - niður
en vissan er sú
að í dag er öðruvísi en í gær
og á morgun verður ekki eins
svo ég tek ofan hattinn
og heilsa nýjum degi ]



[ Dansaðu í ljósinu litli engill
dansaðu í ánni
klifrum í trjánum og látumst apar
og kyssum jörðina.
Þú ert sætur litli engill
þó þú haldir þig annað.

Syngjum nóttina og syndum í ánni
og þefum af myrkrinu.
Lifum svo aftur og lifum ekki
lifum á milli ljósa
og gleymum svo að anda í smástun
elskum án hjarta
hötum ekki -- útúrmáum.

föðmumst svo án handa
og fljúgum með mávunum.

Við endumst að endanum
og kyssumst að byrjun

sé þig á morgun ]



[ Opnastu!
dreifðu ímyndinni af sjálfum þér
út í endaleysið
og fleygðu henni frá þér.

Finndu!
Finndu að þú ert hluti af öllu í kring
og allt í kring er hluti af sjálfum þér
og hlæðu!

Brostu í dag!
Brostu, því að í dag er nýr dagur!
Brostu, því hann er það besta sem getur nokkurntímann gerst!
Brstu einnig að mistökum þínum!

Gleðstu!
Því þó að endirinn geti orðið á morgun
þá verður hann aðeins upphafið
að einhverju nýju!

Lifðu!
Því það er það besta sem ÞÚ getur gert! ]



[ Grænn og blár draumur
og sólin sést varla
fyrir blámanum sem fyllir loftið.
Vængjaðir
í loftinu, á trjánum
á jörðinni
og málarinn finnur ekki réttu litina.
Ég er staddur
í náttúrulífsbókmenntum
lifandi
fyrir hugskotssjónum mínum
og augu mín endurspegla
þeirri fegurð sem lífið er.
Hér í Pantanal
Hér eru draumasmiðjur
og ástin fæðist hér
í hjörtum hattklæddra manna
og það verður hér
sem hluti hjarta míns verður geymdur
Það er hér
í Pantanal ]



[ Hátt uppi yfir höfði mér
þar sem skýin hafa hulið
síðustu stjörnuna á himinhvolfinu
hinumegin við skýin
þar sem sálir okkar ganga
hlið við hlið
á milli draums og veruleika
þar sem alheimsskilningurinn
er daglegt brauð
þar sem mannleg blygðun
er ekki til

þar skulum við leggjast tvö
baða okkur í stjörnublikinu
ligja hlið við hlið
hugsa ekki um hvað er og hvað ekki
skilja allt og ekkert
sleppa af okkur beislinu
og dansa okkur þangað sem enginn 
nær til okkar
án þess að hugsa um fjarlægðina milli okkar ]



[ ,,Ég er blindfull"!! sagði stelpan í pilsinu.
,,Ég stend varla í lappirnar!" sagði strákurinn.
og þau drukku meira ]



[ Syngdu litríki fugl!
Syngdu sólinni uppkominni söng
Þendu vængi þína úr gulli
og fagnaðu nýjum degi.

Græna hjarta
sem slærð fyrir það líf sem þú átt
umvefðu mig í hlýjan faðm þinn
og leyfðu mér að anda þig.

Ekki gráta þau okkar sem féllu í nótt
heldur gleðstu!
yfir því sem fæðist í dag!
í dag!
vaktu með mér meðan hin sofa
vaktu með mér meðan hin vaka
og ekki hætta að anda ]



[ Þegar lífið og sorgin þig brýtur
þá hugsa ég stíft til þín.
Mína ást og kærleik ei þrýtur
og vináttan aldrei dvín.
Ég vil hjálpa þér gegnum sorg, 
sorg sem hjráir þér nú.
Vináttan byggist á öllu,
kærleik, umhyggju og trú. ]



[ Stundum...  velti ég því fyrir mér hvað það er sem dregur mig að þér.

Getur það verið hvernig þú kemur fram við mig? Hvernig þú tekur mér eins og ég er? Hvernig þú gerir ekki engar væntingar til mín? Hvernig þú hlærð með mér en ekki að mér?  Hvernig þú hlustar á það sem ég hef að segja?  Hvernig þú skilur það sem ég segi við þig?  Hvernig þú gleður mig með jákvæðni þinni?  Hvernig þú bregst við atlotum mínum? Hvernig þú æsir mig einfaldlega með nærveru þinni?

Hmmm.., er nokkur þörf á að velta þessu frekar fyrir sér? ]



[ A dream came true,
when I met you.
That feeling I feard, 
got trough. 
My feelings to you,
are the things that do,
make my Beautiful Nightmare 
come true. ]



[ Tónlistin ómaði í Flórens
á barrokktímabilinu.
Hjá kvenfólki var það mikið
fliss og flens
að sitja á kafaraþilinu.

Þeir stukku fram af borði 
af skipinu stóru.
Skipstjórinn hafði á orði
kafarar hafa fundið
Barrokkperluna góðu. ]



[ Flórentína Kammerat
kölluðu sig dáðardrengir
Enginn setti þá á gat
og enga þá bræður rengir

Monodía kallaðist þetta
ein rödd við hljóðfæraleik 
Þegar Grikkir vildi svíkja og pretta
og taka inní lungun hinn ljúfa reyk

Skáld og rithöfundar
tóku sig til í sál 
snéru við blaðinu frá endurreisnar
svo úr því varð tónlistarbál

Þeir vildu endurvekja verk við
grísku harmleiki
Á því varð alls engin bið
Hugur þeirra var á reiki

Þeir vildu tjá af tilfinningu
innihald verkanna
Svo í huga yrði af hrifningu
tónlistarskáldanna

Galdurinn við þetta var
að setja hljóma við laglínu
Dásamlegur Ódisseifur bar
allan sinn mátt í pínu

Tölusettur bassi var notaður
til þess að hrypa lagið hraðar
Sá flýtir var ekkert venjulegur
Í ljóma og frægð Ódisseifur baðar

Spenna var á milli
grunnhljóms og forhljóms
Það vakti mikilla snilli
og mikinn fagran orðróms

Hver var það sem spilaði
svo snilldarlega lagastúfinn
en gleymdi að ljúka því hikandi
Bjarki tónlistarsögukennarinn ? ]



[ Myrkur um miðjan dag
grámi um vetur
ekkert gengur mér í hag
og svo þetta djöfulsins veður. ]



[ Þegar ég opna sálu mína fyrir þér
Ætlar þú að snúa þér undan?
Meðan ég helli úr huga mínum yfir þér
Ætlar þú að horfa í augu mín?
Þegar ég stend nakin fyrir framan þig
Ætlar þú að sjá mig?
Ætlar þú að elska mig?
Þrátt fyrir allt ]



[ Your words weigh heavily on my chest.
I try to take a breath,
but the breath is not clean.
I try to shrug them away,
but they will not leave.

They burn in my mind and in my heart.
I never dreamed that we would soon part.
Thoughts become cloudy,
the words are too heavy.
I cry into the night. ]



[ Augu mætast
læsast
Vöðvar spennast
æsast
Bros myndast
Ást tindrast
Hugsanir syndgast
Hlutir gerast:
Fólkið lofast
og það börn eignast
Svo lifir það allra hraðast
þar til við dauðann það fer að berjast
þá er lífið hratt og flottast
farið niður og allra norðast
og á steina tvo skal grafast
"Vér viljum hvílast" ]



[ "Hvort finnst þér betra..."
"...honnínöttsseríjós eða venjulegt seríjós?"
-Spurði drengurinn stúlkuna útá leikvellinum í frímínútum.
"Nú auðvitað venjulegt seríjós"
-Svaraði stúlkan en bætti svo við.
"...því honnínöttsseríjós er svo rosalega óhollt"

Og vonbrigðin leyndu sér eigi í augum litla drengsins. 
Honum hafði alltaf þótt venjulegt seríjós vera ótrúleg sóun á bragðlaukum. ]



[ ég vil brenna húsin ykkar
og standa í fjarlægð og 
fylgjast með
eins og þegar þið brennduð
mitt og ég gat ekkert gert
allt horfið á einu augnabliki
allt farið og ég elska engan lengur
trúi ekki á neitt lengur

hann var tekinn og það var 
eins og hjartað hætti að slá
sorgin er óumflýjanleg
á hverjum degi
hverja sekúndu

og það er vont að anda
eins og loftið sé
fullt af rakvélablöðum og
þau skera mig að innan
ég verð reið og reyni að hugsa
um eitthvað annað
en það er erfitt

ég gleymi honum aldrei
ég er hluti af honum og
án hans væri ég ekki hér
ég veit stundum ekki hvað ég
á að gera án hans

en ég get ekkert gert
hann kemur aldrei aftur
nema í draumum mínum
þar tala ég við hann 

en orðin eru loftbólur
sem bara hverfa
út í buskann
og ég er mállaus

að eilífu mállaus gagnvart honum ]



[ ..sögu hef ég sagt litlum tveim
bláu augu þeirra lokast senn
erfiði og ergelsi í þessum heim
ekki tökum hefur náð á þeim enn..

Ég elska að horfa á ykkur sofna
sjá friðinn slaka á ykkar andlitsdráttum
sjá merki dagsins á ykkur dofna
heyra engar áhyggjur í ykkar andardráttum ]



[ bældar ástríður
hennar
voru spegilmynd
kaldlyndis 
míns ]



[ Ég merki mér svæði.
Pissa á stofugólfið.
Ég lýsi yfir skoðun minni á vissri tegund af fólki.
Lem konuna mína.
Ég sýni af mér kæti.
Rústa íbúðinni.
Ég er tryggur vinum mínum.
Það er partý heima.
Ég er ástríkur.
Hef mök við son systur minnar,sem er nemandi í 6.bekk í grunnskóla. ]



[ Góða nótt,
fagri dalur;
Þín mun ég ætíð sakna

FAR VEL,
ljóti heimur;
Þig mun ég kveðja við endastöðina sjálfa

Ég segi BLESS,
kæru vinir;
Því næsta líf á mig kallar... ]



[ That single time
We had some fun
Paid me the price
Of a life time of  thoughts

I can not express 
Thoes feeling I feel
Without making myself
Drink a shit lode of beer 

Don’t know why
And still don’t know how
I’m writing these lines
And sending you now

Tell me to stop
Or I keep on forever 
Writing these lines
Of a Love twisted mind…
 
In a box with a 
Alcohol lock on ]



[ sjálfhverfur
karlhverfur
kvenhverfur

nefndu það

tilfinningar
verða ávallt litróf
innsæisins ]



[ Þykkir mér nú "Þorri móður",
þú verða orðinn nokkuð góður,
eftir kulda él við kot og haf.
Viltu ekki hvíla róður,
og færa okkur ekki í kaf. ]



[ Hún sefur þegar húmið leggst á bæinn,
því hún hefur hamast mikið allan daginn.
Slorug föt og stígvél liggja í einum haugi,
og andlit hennar angist sem á draugi.

Hún heitir eitthvað er bænum er alveg sama,
hár hennar er rysjótt og flýr allan drama.
Löngu er hún hætt að mýkja soðnar hendur,
hætt að taka eftir hvar í lífinu hún stendur.

Hún reyndi mikið að kreista þetta út um helgar,
horfið mikið á hvernig margur strákur "felgar".
Gaf sín brjóst,er brjóstbirtan varð mikill,
horfði á lif sitt verða að einum hnykill.

Hún fannst að morgni í gutli eigin ælu,
sálin hennar nú leitar betri sælu.
Það reyndi engin við gröf hennar að túlka,
nema að hún hefði verið ágætis verbúastúlka. ]



[ Stundum er 
líkaminn
allt of þröngur 
fyrir sálina.
Eins og polyesterflík 
sem hefur
hlaupið í þurrkara. ]



[ Þegar tilfinningar mig yfir þyrma, tek ekki rétt skref og vankin fer að votna

Sálin byrjar að rotna

Augun þín minn huga fylla, ljóslifandi engill hugan sveipar

Hrekur það sem mig vill særa, þurkkar tár og vankan þerra.

Daufur angin lyggur í lofti, kemur frá hvítum kodda, ilmvatnslykt þarf ég varla, til að ímunda mér þig nakta

Þegar ég sitt í þungum þöngum, finn ég þínar blíðu hendur bak mitt strjúka og ég byrja að gleyma öllu sem mig vill særa
 

Sný mér við í æðist kast, vona sárt og sakna þinar blíðu

En hendur mínar í loftið grípur, lífið er aftur svert á fullkomna vegu

Eilífðar heimi sitt ég í, langar í meira en hugsun um þig

Stundum er best ekki að hugsa, um fortíð sem aldrei mun breyttast
Framtíðin mig samt kvelur, vildi ég sjá hvað dauðan defur

Nú ertu vofan sem mig niður grefur, allt sem ég sakna er það sem þú hefur

Feta einn á gleymtum vegi, finn þar sálu sem mig meira gleður. ]



[ Þegar ég hlusta
á þig
verð ég að loka
augunum
og láta mynd þína 
hverfa úr huga mér

annars næ ég ekki að einbeita mér
að fegurð
orða þinna.


                       midda ]



[ Ég og bróðir minn
      erum varnarlausir Írakar,
           móðir mín er 
      stoltur Bandaríkjamaður.
           Á hverjum degi
       reynum við að komast undan
           loftárásunum,
       en finnum hvergi skjól
          Á hverjum degi
          lýsum við yfir
          sakleysi okkar,
       en finnum aldrei skjól.
    Heimurinn fylgist ráðþrota með,
        en honum virðist sama. ]



[ dimmar nætur, kaldir skuggar
dvöldu árum saman í sálarkytru
suður í reykjavík

vonarglætur, gamlir draumar,
létu lítið fyrir sér fara
í gleymdum skúmaskotum

en svo komst þú 

færðir mér stjörnublik í sængina mína
gafst mér bros með morgunmatnum
sem dugir daglangt ]



[ Þú! Sem átt að heita móðir
hefur eyðilagt mig,
tekið persónuleika minn
og hent honum á haugana.
 Gleymt mér og 
hver ég var.

Ætíð er ég ein og nakin
því þú hefur brotið mig.
Þú! Sem átt að heita móðir.

Það er ekkert
sem ég get gert
svo ég horfi á þig brjóta mig,
horfi á þig skemma mig
og þú, sem átt að heita móðir
horfir á mig 
hata þig.

Samt, ertu mér allt. ]



[ Það er rigningarsuddi.
Ég er í bleikum skóm
með bláum reimum
en ég
er
í
góðum
frakka sem slengist um löppina á mér eins og hundur á þörfinni.
Slubbarigninginn er svo köld að ég gæti
fengið
mér
brjóstsykur
með
lakkrísbragði. ]



[ Ég geng og geng 
eftir dimmum vegi
lít til baka en sé ekkert
nema eftirsjá gjörða minna
hlutir sem ekki gleymast
a einum degi
heldur eru grafnir i minnið
þar til endalokin na mer ]



[ Rólurnar sveiflast til.
Tannstönglar í glasi.
Einfætt múrmeldýr lærir að synda
einsog einræðisherrann leitar að 
lyklaborði heimsins. ]



[ Í mygluðu heyinu
með ósvífna fortíð eða standandi í 
briminu með fjarstýrða flugvél. ]



[ með stjörnukíkinum
kíki ég innum gluggana
í blokkinni á móti
internetið er bilað ]



[ Splass... 
Með fiðrildi 
í maganu
svíf ég 
í vatnið
sem leggst 
um mig
þétt og 
eftirgefanlegt 
í senn.
Eins og ást þín
tandurhrein. ]



[ með einum fingri
upp til Guðs
storkaði ég 
almættinu

með einum fingri
upp til Guðs
mótmælti ég
óréttlætinu

með einum fingri
upp til Guðs
datt ég niður
dauður ]



[ hún 
sem 
með
mér 
vakti
allar
nætur

hún
sem 
vanga
minn 
ljúft
svo 
strauk

hún 
sem 
sagðist
aldrei
frá
mér
fara

hún strauk ]



[ Hvert sár sem ég sker er 
                                         “hróp á hjálp”
                                        Hvert ör sem ég ber er
                                         “hróp á hjálp”
                                        Hvert tár sem ég felli er
                                         “hróp á hjálp”

                                               En

                                        Eingin veit að ég
 
“hrópa á hjálp”
                                        Eingin skilur að ég
                                         “hrópa á hjálp”
                                        Eingin sér að ég            
  “hrópa á hjálp”
                                        
Eingin heyrir að ég 
                                         “hrópa á hjálp” ]



[ Hver sem er
sem ber
sem býr að baki
sveittur klaki

rennur til
sýnir skil

argar hátt
magnast smátt
og smátt ]



[ I wanna die
With no reason why
Just got the desire
To put out my life fire ]



[ Því lifum við svona öll þessi ár
því samþykkjum við tilvist þess sem fellir okkur tár
því höldum við áfram því sem gerir okkur öll svo sár
berjumst á móti því en samt svo með því
sigrumst á því sem særir og getur glatt á ný ]



[ Ég vil vera meira en ég er
Á hverjum degi ég lengra og lengra fer
Inn í svartnættið, í myrkrið sem ég verð geymdur
Þar sem öllum er sama og á endanum gleymdur
Þar sem virðingin er engin, þar til heilinn er úr sér genginn
Orðinn heilaþveginn
Er einhver séns? Engan veginn
ég er afgangur fólksins sem neitaði mér
neitaði manni sem fullur er af vilja til að bjarga sér
þarf bara smá hjálp við að rísa upp á ný
En, hann fastur er, svartnættinu í ]



[ Farið með ykkar fuglum og fljúgið með þeim
sýnið ást ykkar með mönnum um geim
Reynið að freist'ekki konu ykkar meir
þar sem hún gæti endað á hæli með geir.

Sýnið traust og skilning
verið trú og sýnið ást
ekki koma og brenn'af'þrá
staldrið við og strjúkið hár

Hún var eitt'sinn mín
svo eitt'sinn þín
traust var ástin
en ekki eins sterk og stál

Sú ást er hrein
sem ekki má
ef hún má þá skal ekki sá
sem óhreinkaði hana
sýna mér hana 
því þá mun allt sem var eitt sinn eitt
hverfa frá mér eins fljótt og kom.

Hugarkonni ]



[ Kenndu mér að sjá, 
Heiminn með þínum augum.

Kenndu mér að skynja,
Skilja hugsun þína.

Kenndu mér að finna,
Þegar þú finnur til.

Kenndu mér að hlusta,
Á hlutina sem ég annars missi af.

Kenndu mér að tjá mig,
Þegar ég þarf á því að halda.

Kenndu mér að lifa, 
Drekka í mig fegurð lífsins.


Kenndu mér að vera,
Vera eins og þú. ]



[ Ég vildi að ég gæti, 
komið tilfinningunum í orð
sagt þér hversu heitt
ég elska þig í raun og veru.
Lýst því fyrir þér 
Hvernig veröldin breytist
Við það eitt að hugsa um þig.

Bara ef þú vissir
Hvaða áhrif þú hefur á mig.

Bara ef þú vissir 
Hvað berst um í brjósti mér
Við það eitt að sjá þig

Bara ef þú vissir.. ]



[ Ég hjúfra mig uppað þér
Fingur okkar fléttast saman.

Þú horfir í augu mín
sérð hvað ég hugsa
við hugsum það sama..

Ég finn fyrir hjartslætti þínum
hjörtun slá í takt
herma hvort eftir öðru

Ég læt hugann reika
þó er ég stödd hjá þér

Ég er þín. ]



[ Skrýtið
hvaða áhrif tónlist hefur.

Tilfinningar.
Ástin sem yljar manni,
Sorgin sem rennur hljóðlaust niður kinnarnar.

Minningar.
Fyrsti kossinn,
lagið "okkar".

Aðskilnaðurinn
Söknuðurinn
Missirinn

Tilfinningarnar flæða hindrunarlaust 
gegnum huga þinn.
Breytast jafnskjótt og næsta lag byrjar.. ]



[ Ég hugsa til þín,
Heyri rödd þína.
Horfi í augu þín,
skynja snertingu þína.

Þó ertu ekki hjá mér.

Ég finn fyrir andardrætti þínum,
finn fyrir nærveru þinni,
hvernig þú umlykur mig.

En þú hverfur,
jafnskjótt og ég opna augun. ]



[ Ég sit í fjöruborðinu,
myrkrið umlykur mig.
Öldugjálfrið sefar mig,
vaggar mér í svefn.

Mig dreymir þig.

Finnst ég svo umkomulaus
þegar ég vakna.

Horfi upp í himininn.
stjörnurnar tindra,
í svörtu hvolfinu.
Lýsa upp himininn,
bara fyrir mig.. ]



[ Sígaretta í morgunsárið. ]



[ Einhvers staðar þarna bakvið
hlýt ég að hafa eitthvað að segja. ]



[ Hann samdi lög með einstakri tækni
með fiðlunni sinni góðu
Torelli og Vivaldi tóku upp hans leikni
lærði það sem í verkum hans stóðu

Stradivarius fiðlan var unnin
og úr henni fenginn fagur hljómur
Loksins var hún fundin
það kom úr henni geysifagur ómur

Meistarinn Corelli samdi tónlist
með þessari nýju smíði
Hann sýndi öðrum hvað þeir höfðu af misst
Og hvað fiðlan var mikil prýði ]



[ The death is knocking at my door
once again I ask, what is this life for
I won't be able to smile anymore
I can't go on living like this
I don't know where my soul is
I sold it to the devil
I'll never get it back ]



[ Armar á engilbjartri nóttu
utan um holdið
sökktir undir sæng.

Er ég dáinn, og farinn til himna?
Eða er það bara andartakið sem er svo fallegt
að mér finnst sem ég svífi?

Undurfegurð heldur í andardráttinn
og draumurinn umkringdum grænum kemur í hillingum
og flýgur með mig til annarra pláneta.

Sólin slær bjarma sínum á augun
sem opnast,
og finna fyrir.

Armar á engilbjörtum morgni
utan um holdið
sökktir undir sæng. ]



[ Er ánægja eftir hjá mér, það er eitthvað minna
mann með meiri biturleika, er erfitt að finna
tilfinningar sem hafa safnast upp á mig
þær góðu, sem laða mig á þig
þær slæmu, sem láta vita að ég sé of seinn
hver stendur við bakið á mér, ekki neinn
hverjir standa eftir mér til stuðnings, ekki einn
staðreyndir lífsins hafa sýnt sig
og veit ég nú þegar, að það er of mikið fyrir mig. ]



[ Ég veit ekki hvað það er,
samt skynja ég það.

Tómleikann, 
einmanaleikann,
eyðimörkina innra með mér. 

Áður var hún grasi gróin,
þar spruttu litfögur blóm,
sem fögnuðu hverjum nýjum degi,
fullum af birtu og yl.

Þar til blómin tóku að visna,
ský dró fyrir sólu,
og endalaus köld auðnin tók við. ]



[ Hvers vegna
hafa aðrir áhrif á sál mína?
Hvort ég vil tala eða þegja,
hlæja eða öskra. 
Ég vil ráða því sjálf.
Brosa yfir engu,
fella tár yfir fegurð lífsins.
Líða um í eigin draumaheimi,
þar sem ekkert er til
nema ég.

Enginn nema ég. ]



[ Tómleiki,
einmamnaleiki.
Svarthol sem étur mig upp að innan.

Krafsar og klórar.
Nagar mig.

Myrkrið flæðir um æðar mínar,
líkt of alltofsterkt kaffi,
svartara en himindrunginn sem umlykur mig.

Ég er svört. ]



[ Nú þegar ég hef fundið þig,
er ég á báðum áttum.

Nú þegar ég hef fengið þig,
veit ég ekki hvað ég vil.

Og þó það sé erfitt að viðurkenna það..
veit ég ekki hvort,
ég er ástfangin af þér,
eða
ástfangin af ástinni. ]



[ Ég er Fönix,
fuglinn sem reis uppúr öskunni.

Fuglinn 
sem vængbrotinn 
hóf sig til flugs.
Sálin
sem lét ekki bugast.
Hjartað 
sem fann ljósið í myrkrinu.
Hugurinn
sem sættist við sjálfan sig.

Ég er Fönix,
fuglinn sem reis uppúr öskunni. ]



[ Komdu og finndu mig,
ástin mín.
Ég elska þig,
ég verð alltaf þín.

Ég finn mig oft eina núna, 
komdu og finndu mig.
Ekki láta mig missa trúna,
ég vil ekki missa þig.

Manstu? Þegar við fórum saman út að ganga?
Mér hafði aldrei liðið svona áður..
Hjarta mitt þú náðir að fanga.
Svo, ekki vera of bráður,

og fara frá mér - ástin mín.. ]



[ Hljóðlaust 
fellur hjartað
til jarðar
rúllar eftir götunni
niður niðurfallið
hverfur sjónum.

Blindur
flýtur heilinn
um í miðjarðarhafinu miðju
hálf uppétinn af hröfnum Óðins
týndur.

Ær
sit ég eftir
og reyni að koma skipulagi
á sjálfa mig. ]



[ Að tala og tala
endalaust um allt og ekki neitt
Spillingu verður að fela
Þingmaður getur því ekki breytt

Hann vaggar sér í púltinu háa
og mælir með miklum orðaforða
Hvað verður um góða páfa
sem fastar og vill ekkert borða

Hann leggur áherslu á orðin
og bendir út í sal
Heldur hispurlaus ræðuhöldin
Einhver tekur frammí
Þetta er eintómt hanagal

Nú byggjum við upp borgina okkar
og skipuleggjum allt uppá nýtt
Uppá pallborðið spilin stokkar
svo borgarbúar húsnæði geta prýtt

Nýja tónleikahöll mun rísa 
eins og kastali
Ljóskastalar munu hana upp lýsa
á aldarafmæli

Byggjum upp landið svo stolt sé af
með hugsjónarstarfsemi
Netin á togara skellt í kaf
hefur það haffærisskírteini ?

Landið byggist upp á öldinni okkar
og verður framtíð erfingjanna
Ráðherra með brögðum í þinginu skrökvar
í ávarpi til allrar þjóðarinnar ]



[ Krókur á móti bragði
sagði drengurinn
Ritaðu niður hvað þingmaðurinn sagði
Stórfiskaleikurinn ]



[ Angel, come fly away with me
Into your life and all dreams there within
waiting to take you away
Soft hopes with the spark of new begun life
will guide you along your way

Angel, come walk along with me
Along the path you choose for yourself
each and every day
don\'t let them decide and never you hide
the choice is yours alone

Angel, don\'t wait to long for me
your destiny lies before you inside
the mind and the soul
why walk in the shade though the sun\'s shining late
there\'s always a lighted path
Like the bright colored morning and evening star
you shine as a million warm suns ]



[ það var í gönguferð með hjartað í buxunum að ég hitti þig ekki

það var í algleymisgönguferð um götur sólbakaðrar reykjavíkur með útlandailm í nösunum að ég hitti þig ekki

það var í háfleygrahugsanagönguferð um fjörur og móa sveitarinnar minnar að ég var búin að gleyma þér ]



[ Ég vil vera maður drauma þinna
ég vil liggja hjá þér og finna
tilfinningar sem streyma frá þér
öflugar hugsanir sem lenda í hjartanu í mér
hlýlegar hugsanir, að maður gæti yljað sér
hjarta mitt brennur, heldur fyrir mér vöku
hugsanir um þig halda hjarta mínu slöku
endalausar pælingar um framtíð mína
og hvort ég fái að blanda henni við þína. ]



[ I still remember your name
All since the first day you came
Into my life and stole my heart
And it stops beating when we're apart
And it seems,
You'll always be in my dreams ]



[ Þú gerir hvað sem er,
bara fyrir það eitt,
að hitta mig ekki,
ég græt einmana grát,
öllum er sama.

Ég sé ekki tilgang,
dey í rólegheit,
finn mér blæða,
bíð, bíð eftir dauða,
öllum er sama.

Núna er ég einn,
í mínu dánarbeði,
enginn grætur,
engan syrgir,
mér er sama.

Kemst ekkert,
hvorki til himins,
hvorki til heljar,
einn ég reika,
í mínum eigin heimi.

Öllum er sama! ]



[ "Bæta við ljóði" gefur þér kost á að setja inn eins mörg ljóð og þig lystir. Reyndu eins og kostur er að vanda innslátt og stafsetningu og farðu vel yfir ljóðið áður en þú samþykkir. 

"Sýnilegt" þýðir að ljóðið þitt mun birtast hverjum þeim sem skoðar notendasvæði ljóð.is. Að auki áskilur ljóð.is sér réttinn á að nota viðkomandi ljóð sem ljóð dagsins. Einnig gefur það ljóð.is rétt til að nota á uppákomum tengdum ljóð.is. Komi til frekara útgáfustarfs af hendi ljóð.is verður haft samband við höfunda ljóða.

"Samþykkt" þýðir að stjórnendur ljóð.is hafi farið yfir ljóðið þitt og fullvissað sig um að engan ósóma sé þar að finna.

Veldu "Eyða" ef þú vilt eyða ljóðinu.

Veldu "Breyta" ef þú vilt breyta ljóðinu á einhvern hátt eða gera það ósýnilegt öðrum. Til dæmis er upplagt að merkja ljóð ekki sýnileg fyrr en þú ert fullkomlega ánægður.

Athugið að við breytingu ljóða fellur samþykkt þeirra. Stjórnendur ljóð.is þurfa að endurskoða ljóðið til samþykktar. Ekki er hægt að breyta ljóðum sem hafa verið kosin ljóð dagsins. ]



[ Mitt dimma blóð mun drjúpa um þínar hendur
sem draums míns virki hafa sprengt.
Mér finnst þinn böðull einatt á mig kalla
þótt ekkert líf sé framar við mig tengt.
Sem barn ég unni þér í þessum draumi
ég þekkti ekki heimsins myrkva stig
hinn myrkva stig sem ævi mína alla ég óð í blóði sjálfs mín fyrir þig. ]



[ Þú komst,
þú sást,
þú sigraðir,
núna,
áttu mig.

Hvað segirðu,
má ég gefa þér í glas?
þú neitar aldrei,
en játar ætíð,
ERTU ALKI??

Í mínum bedda,
bíður þú heit,
ég skelli mér úr,
þú hlærð,
litli maður!!!

Ekki gott,
núna þarf ég,
betra tól,
annar verðuru,
farin fyrir jól! ]



[ Ég rak við í baðinu.

Nú get ég skrifað 
um það bók. ]



[ Faðir Handels vildi að hann
lærði lögfærði
En tvær grímur á hann runnu
þegar hann sýndi mátt sinn í tónfræði

Hendel samdi fyrir almenning
á meðan Bach samdi fyrir kirkjuna
Hann gerðist að Englending
og samdi tónlist með hjálp organista

Operan Almira náði miklum vinsældum
það var hans fyrsta verk
eitt af borgarbúa eftirlætis verkum
Samt gerðist hann ekki að klerk

Water-tónlist samdi hann
fyrir einn af samstarfsmönnunum
Fyrir náð og miskun hann fann
eitt af sínum meistaraverkum

Hann samdi óperu í ítölskum stíl
og óratoríur
Hann keyrði ekki um á bíl
heldur hafði náðargáfur

Hann sagði frá lífi Jesús Christ
í verkinu Messias fræga
Hann hafði góða matarlist
fór um Hallelúja Kór að ræða

Dó hann 3 dögum eftir sýningu 
á stórverkinu sínu
Fann innblástur af rigningu
Lifði ekki í kvöl og pínu ]



[ ...
er allt sem ég hugsa um

...
er allt sem ég man

en trúðu mér þegar ég loks man
og loks fer að hugsa
munu ljóð mín á vörum allra hljóma
og bergmála um eilífðar sal ]



[ Ég stend hér á svakalegu svelli
veit ei hvað ég á að gera
vatnið undir mér hlær að mér
kemur þá allt í einu fugl
hvíslar að mér
ein mistök og þú ert dáinn
ég lít í kringum mig og sé
fast land framundan 
ég geng hægt af stað
fikra mig að landi
svo ég detti ekki í gegnum ísinn
þegar ég er næstum komin
segja trén á bakkanum 
þú átt þetta ekki skilið
og samstundis fell ég í gegnum ísinn ]



[ Hugmynda flugið mitt flígur
og flígur það flestan sjó
farið hefur það fyrnindin flest
og þar ég yrki ljóð

flaug ég eitt sinn til Tíbet,
Timbuktu og Tælands 
til hvers?
Bara fyrir þetta ljóð? ]



[ Fokking !&%”#!?....*/-&#$@ hugsar þú kanski
En á morgun verður þetta fallið í dýpstu gleimsku
Gleimdu þessu bara og láttu þetta vera 
Annars verður þinni eiginn heimsku
Að bráð ]



[ Uppá stól niður aftur
Inn og út um gluggan 
Hvað er ég að gera
Ég læt eins og allger háviti ]



[ Þú gekst inní búð
Tóks þér buxur í hendi
Labbaðir út 
Rauð ljós, viðvörunarbjalla
Og þú sagðir NEI DJÓK! ]



[ A, Á, B, C, D, E, É, F, 
G, H, I, Í, J, K, L, M, 
N, O, P, Q, R, S, T, U,
Ú, V, X, Y, Z, Þ, Æ, Ö

Af hverju þessi röð??? ]



[ Uppá stól niður aftur
Inn og út um gluggan 
Hvað er ég að gera
Ég læt eins og allger háviti ]



[ Ég sit hér á hreyflum
í háloftum þeim
sem aðeins fuglar og flugvélar fara
fyrnindin fyrir neðan flykjast framhjá
en fjandi er þetta langt að fara ]



[ Líkaminn sekkur saman
augun lygnast aftur
og hljóðið fjarlægist

slökunin er alger

myrkrið breytist í liti
hluti
persónur

úr fjarska kemur riddarinn á fáknum
grípur mig í arma sína
horfir á mig 
[ó þessi fagurgrænu augu]
og segir
Það er meira hvað sumir hafa það kósí!

Ha?

Ég opna augun og horfi á glottandi andlit kennarans. ]



[ Mér líður ekki vel! 
Það er þungur steinn í maganum á mér.

Mér líður ekki vel!
Það er svart ský í höfðinu á mér.

Mér líður ekki vel!
Það er tómarúm í hjartanu á mér.

Mér líður ekki vel!
Það er dregið fyrir í augunum á mér.

Mér líður ekki vel!
Það er svartur blettur á tungunni í mér.







Þú tókst steininn, þurrkaðir upp skýið, fylltir upp rýmið, dróst frá og afmáðir lygina!
Mér líður vel. ]



[ Vegurin ég tek
er sá eini sem hér er
hann grípur mig og kastar mér um
steinar stoppa ei mína ferð
til höllar lífsins
við sjáumst á enda því endalausa
sem bregur okkur upp á lífs gleðir
sá sem okkur kemur til vina
mun um allan tíma sjást i skýa ferð
öldin er ung
hún sem tímin gleipir
nú mun mér aldrei bregðast við
þó létt sé að reyna
sé þá fallega bláa fugla
og minn eigin förunaut
sína mér rétta leið
hinn eigin verndari
íllt mun koma
og aldrei gleimast
hin fæddu merki
og þau sem koma sein
sendi hugsun góða
til móðir allra
endinn komi brátt
undir okkar völdum
sú breiting sem drepti allt
gleimist ei
ljósið mínkar
leitin byrjar
mér dettur hugsun í hug
sem svikar mig
ég sjé blóðið renna
frá öllum hefur það upphaf
vill aldrei hætta
mín stjarna lýsir i fjarlægð
hún nálgast fljótt
til að eiða öllu sem sálin sér
holan í mínum vegi opnast
dregur mig niður i mirkur
mitt skyn eiðist
kaldar hendur grípa mig
og rífa úr mér vitið
það besta sem mun einkast mér
ég missi jafnvægið
hrapa til enda
kem aldrei niður
yfir mér liggur birtan
og þau sem eru hinum megin
horfa á mig
mínka ]



[ Gott ef ekki meira,
vil eg segja þér,
hvað þá ef ekki fleira,
kemur í huga mér.

Villtu hætta þessu bulli,
Mín ástkæra frú,
Ég gaf þér hirng úr gulli,
Þegar þú varst mér trú.

Ekki viltu neitt af mér vita,
Langar þig ekkert mig að sjá,
Ég allan daginn aleinn strita,
Er að koma hafðu hraðann á!

Ég ætla þig ekki að berja,
kannski aðeins að tuska til,
Í þér hvert bein mun merja,
Ég geri hvað sem ég vil. ]



[ Tunglið skín,
og vísar mér veg,
ég kem að dyr,
mig enginn sér,
ég banka.

Ég geng inn,
ekkert hljóð,
Illska finnst,
hræðslan nálgast,
ég kalla.

Með hnúann hertan,
tilbúin er,
ertu hvar,
ertu hér,
ég reiðist,

Ég að þér kem,
engin hreyfing,
ekkert svar,
tárin koma,
ég elska.

Ein kona,
einn maður,
eiga ást,
núna horfin,
kemur aldrei aftur.

Ég um þig held,
og græt þig hátt,
afhverju þú?
ég missi mátt,
taktu mig með!

Ég aldrei aftur,
samur verð,
ferðu burt,
ég einn á ferð,
Gleymdur. ]



[ Hvíslaðu að mér vindur
 þeim sannleika 
 sem bíður mín í framtíð
 Eyð minni óvissu
 Er lífið ljúft eða martraðar ganga?
 
 Óvissa er það
 sem nagar og skemmir
 mest af öllu.
 Vissan er næring
 hvað sem hún segir.
 Segðu mér vindur, hvað bíður
 handan þess sem ég sé?


Endalaus biðin eftir svari vindsins
deyðir mína sál
Ég get ei  endalaust beðið, 
þolinmæðin þrotin.
Hvað er það sem bíður handan 
þessa lífs.? ]



[ Hvernig ætli þa sé
að vera þú í hugsunum djúpum
eru þær staðfestar eða eru þær leitandi.
þetta er orðið fokking þreytandi.

Fylltu mig af gleði eða laumastu burt
særðu mig á staðnum og láttu mig svo gleyma.
Sú aðferð sú allra best er.
Finndu ástina ]



[ Allir segja að jörðin sé hnöttur,  að myrkrið sé svart, að 1+1 séu 2, að himininn sé blár, að strákar séu karlkyn og stelpur kvenkyn. 
En hvað ef þetta er allt saman bull. Hvað ef jörðin er flöt, myrkrið er gult, 1+1 eru 5, ef himininn er grænn, ef strákar og stelpur eru samkyn.

Hvað erum við þá? ]



[ Ég horfi upp í himininn og stjörnurnar segja “hvar varstu”  og ég var bara að reykja, 
en vindillinn er svo lengi að brenna, ég komst ekki inn, 
ég ætlaði að flýta mér inn en stjörnuhrapið brenndi mig upp til agna.
Hver er ég nú?
Logandi kominn af svölunum,
hæ, af vindlinum
laustur af stjörnu
Nú er ég annar, hver er ég,
farin í vinnuna, kem heim á kvöldin og borða kvöldmatinn og sofna vakna fer í vinnu, fitta í munstrið.
Hvar er 597? ]



[ OG allir vildu að ég væri allur. 
Ég er þessi sem er svo leiðinlegur, 
hvar á ég að vera. 
Farinn út á svalirnar að reykja, undralegt að festast í hugsunarhætti, farin að velja.
Allir koma undan snjónum, 
þiðna, rífa sig upp og verða að sumri.
Hvar eru allir vitarnir. 
Þegar öllu er hvolft deyjandi,
en stjörnurnar lóna og ég horfi upp í himininn og ég sé þær glóa,
sumar tifa en aðrar seigja “hvar varstu”  
en ég vel aðra til að reykja vindil, 
hann brennur svo hægt,
ég varð alveg stjarfur. ]



[ Hvar eru varnaðarorðin
Hvar eru rasistarnir.
Hvar eru framapotarnir,
Hvar eru múrararnir,
Hvar eru pípararnir,
Hver er  kristur jesú og drottinn almáttugur,
Hver er ég .
Hver er farin að vera með kærustunni minni. ]



[ Verum það sem allir vilja 
og förum meðfram húsa röðum,
föngum allar minningar,
ætlum okkur tíma,
biðjum um frið.

Biðjum um frið,
og verum það sem allir vilja. 
Finnum það.

Hvað er það sem allir vilja? 

Sofum meðan allir sofa
vinnum meðan allir vinna
lifum sólahringinn.
Hvar eru yfirburðirnir?
Svart fólk með allar hendur?
Vandað hverfur vinna fötluðum og fáráðum,
veröldin, stjörnurnar, dekkin, gluggarnir,
göturnar og speglarnir.
Sæmilega gengur mér að fóta mig.

Hvar er heimurinn og veröldin öll of viðkvæm. ]



[ Hálir draumar
eins og álar
sem læðast 
eftir hafsbotninum
og hverfa 
út í blámann. ]



[ The painful strength of love
Will lift me on wings above
High over the clouds
To a place there's no pain or doubts
You have to decide if your in love or not
In the end you might get hurt alot ]



[ Ómstríðir hljómar voru notaðir óspart
til þess að skapa tilfinningu
Dauði, ást og hamingja og hjartað kalt
til þess að skapa í verkinu hrifningu

Til að láta tónlistina lifa orðið
var örlagaþráðurinn spunninn
Fleiri Virtuosar komnir á sjónarsviðið
Gamall flutningur út úr brunninn

Echo ýmist veikt og sterkt
og hermiflutningur
Annað hvort ljóst eða dökkt
Tilfinningabarningur

Kontratenórar voru falsettusöngvarar
þeir fluttu verkið með glæstum leik
Fallegar voru Bach's oratoriurnar
þær voru ekkert feik

Óperan skiptist í ýmsa hluta
Forleik, einsöng, og sögumann
samspilskafla og kórinn
Áhorfendur þurftu tárin að strjúka
þegar sverðið var stungið í hjartastaðinn

Jean Babtist Lulli var einn sá besti
með stafinn sinn úr blýi
Illskeyttur, harður, einn sá frekasti
samdi verk sem voru hið mesta prýði ]



[ Það eru að angra mig draumar
Óumflýjanlegar hugsanir og straumar
Ég þrái þig svo mikið, að ég þjáist
Ég reyni að fara með leynt, svo það ekki sjáist
En ekki er hægt að leyna tilfinningum sínum
Með þessari þöglu bið, er verið að níðast á tilfinningum mínum
Endalaus bið að hinum fullkomna draumi
að ég geti loks hætt að hafa tilfinningar mínar í laumi
Ég veit að draumur minn rætist ekki í bráð
En þegar kemur að því sem ég hef alltaf þráð
Verður það of mikið að taka við
Þegar maður hefur verið í svona langri bið
Virðist maður ekki tilbúinn fyrir það sem bíður
Ég fæ svo mikla verki fyrir hjartað að það svíður
Ég þrái þig svo mikið, ég vildi að þú bara gætir skilið
Að ég dýrka þig, ég er einmanna og vildi að þú gætir fyllt í bilið. ]



[ Og enn og aftur
læri ég að labba-
hjálpa þér að finna aftur upp hjólið 
sem þú fannst upp í gær

nýttir svo 
til að hrinda mér
úr jafnvægi ]



[ Ég vildi að ég væri 
bleikur glassúr á snúð
svo myndi kyntröllið kaupa mig 
og snúðinn
ganga út úr bakaríinu 
taka snúðinn 
upp úr klístruðum bréfpokanum 
sleikja mig af og sleikja út um
(best að klára það besta fyrst)
arka upp Bankastrætið með bleik munnvik 
sæta kyntröllið
sæta kyntröllið í snjónum ]



[ Þessi sem kom í grófan heiminn
þegar lausláta apastelpan 
lagðist í sandinn
og fæddi af sér
þessa sem fæddi af sér Adam ]



[ Jónas er tilfinningaríkur. Þegar hann var lítill drengur fór hann oft að gráta upp úr þurru. Á milli ekkasoganna reyndi hann að útskýra að tilfinningarnar umbreyttust í saltan vökva sem fyllti hann frá maga og uppúr og varð að lokum að flæða út um augun. Það skildi hann samt enginn.

Í dag er hann orðinn 33 ára og fólk kallar hann Tilfinningaríka trésmiðinn. 

Hann hefur unun af því að skera út stóla og borðfætur og á meðan hlustar hann tónlist. Ceiline Dion er nýjasta uppáhaldið. “Þessi kona skilur tilfinningar. Það hlýtur að vera franska blóðið í henni... hún hlýtur að vera fiskur eins og ég,” hugsar Jónas og sleikir salt tár af efrivörinni á meðan tónlistin úr Titanic fyllir verkstæðið og hann leyfir hugsunum sínum að reika um í hafi tilfinninganna líkt og þær séu drukknandi DeCaprio.

Vinnufélagar hans á trésmíðaverkstæðinu hata tónlistina sem hann elskar. 
Í fyrra tóku þeir alla Billy Holiday, Róbertu Flack, Shade og Julio Iglesias diskana hans, bræddu þá og gerðu úr þeim hræðilegan skúlptúr. Þetta olli Jónasi uppnámi í margar vikur en loks náði hann að hugga sig við tilhugsunina um að Kristur hefði jú líka verið smiður og að hann hefði líka þurft að líða miklar þjáningar fyrir það eitt að vera hann sjálfur.

-Það kostar hugrekki að hafa tilfinningar þegar maður er karlmaður. ]



[ Ég kasta mér fram af bryggjunni og finn kaldann sjóinn slá mig utanundir, sogast inn í fötin, fylla stígvélin og draga mig til botns. 
Dimmblár liturinn sem er inni á augnlokunum tekur á móti mér, saltið blandast saltinu mínu og ég sýp hveljur. 
Það gerist allt svo hægt í þessum bláma, en heitt og rautt hjartað slær þéttingsfast eins og graður trommari í blautum ljósum. 
Finn mig leysast upp og hverfa. Kuldi umbreytist í hita og í gegn um hugann brýst sekúndubrot af hugsun um einhverja efnafræði sem ég lærði á unglingsárum. 
Ég held að ég sé farin, finn allavega ekki mikið fyrir mér lengur. ]



[ Kraftaverkalæknirinn þrammaði inn á parkettið á háhæluðum skóm númer 44. Aðeins nær Guði en við hin sem vorum á flatbotna.
Hann sneri lófunum að okkur, lyfti höndum og sagði eitthvað um að ásjóna drottins lýsti yfir okkur.

Ég fylgdist með svitadropa renna eftir líflínu vinstri lófa hans. 
Giltrandi svitaperla eins og silfurlitaður sportbíll á hraðbraut –og hugsaði hvernig það væri að vera inni í henni.
 
Hafmeyja í svitadropa.
 
Hann lauk bæninni með því að segja Amen, tók stóru bláu bókina undir hendina og þrammaði aftur inn í bakherbergið sem hann kom út úr. 
Ég sá að hann kreppti hnefann. 
Sá rúðurnar brotna í kringum líflínuna. Skýjakljúfa hrynja við hraðbrautina. ]



[ þó þó
það lýkur upp í ljós
þú ert bara
drós
farðu út í fjós
ekki
fara í stígvélunum
míííínumm.......... ]



[ Megrunin tók ekki nema viku –þá var ég laus við sjálfa mig. Drakk duft í vatni á hverjum degi frá morgni til kvölds. Mánudegi til mánudags.
Fyrsti dagurinn var erfiðastur. Vont að breyta um venjur. En þetta vandist á þeim þriðja. 
Ég elska mig núna. 
Enda laus við mig. 
Helvítis mig. ]



[ Klukkan hálf eitt eftir hádegi hringdi vekjaraklukkan og Aron Erlingur settist sperrtur upp hafandi vaknað fimm mínútum fyrr. Skórnir voru við rúmstokkinn. Fallegu rússkinnskórnir frá Ameríku. 
Hann strauk þeim ástúðlega áður en hann reimdi silkireimarnar af stakri natni og gekk því næst nakinn, en skóaður, inn á flísalagt baðherbergið. 
Blátt og glansandi tannkremið smaug hægt út úr túbunni og hann fann tilhlökkunina hríslast um líkamann um leið og hann horfði vandlega á tilbúinn burstann. 
“Hvergi misfella, gott að bera að góm,” hvíslaði hann að sjálfum sér og færði burstann með fullkominni stjórn að framtönnunum. 
Byrjaði  á hægum hreyfingum. Fyrst upp og niður, svo til hliðanna. Jók hraðann smátt og smátt.
Klukkan tifaði á baðhillunni. Tvær og hálf mínúta.
Hann burstaði áfram. Aðeins lengur. Þrjátíu sekúndur yfir tímamörk. Þrjár alls. Skrúfaði frá krananum og skolaði. Fékk sér sopa af fersku vatni. Garglaði duglega og spýtti að lokum karlmannlega í hvítann vaskinn. Fór fram, dróg rúllugardínuna niður, lokaði birtuna úti og setti Elvis á fóninn:

Well, it’s a one for the money, two for the show, Three to get ready, now go, cat, go! ]



[ Þegar ég bíð góða nótt
munu myndirnar í hausnum mínum
dansa í kringum herbergið mitt og
ærslast í kringum rúmið mitt. 

Og...

Þegar ég bíð góðan dag
leynast myndirnar bakvið augun mín
bíðandi eftir að raunveruleikinn skvetti marglituðum skuggum 
í kringum hreyfilausa líkama minn. ]



[ Strætisvagninn stöðvast
íííííík....hviss!

Ég lít inn í vagninn
sem er fullur
af brosandi fólki

\"Hvert fer þessi vagn?\", spyr ég
vagnstjórann

\"Í FOSSVOG\",

Ég drep í sígarettunni,
glotti við tönn
og geng um borð ]



[ Ég er fugl án fjaðra
-reytti þær þó af mér sjálf
Ég er maður án handa
-hjó þær þó af mér sjálf

Ég er ég án þín
þó án þín sé ég ekki ég
-hrakti þig samt burt sjálf

Veittu öðrum hendur og fiður
og sviptu mig sál minni
Gefðu öðrum það sem mig vantar
-þó helst ekki það sem mig vantar mest ]



[ Ég hoppa um
og reyni að veiða þig
í galtómt hjartað
sem vildi ekki hafa þig um daginn ]



[ Please, let me love you girl
You are my reason for living in this world
You are the energy I need, to make it through
Only way for my to live, is with you
When I'm alone, I don't know what to do
Please come back to me and stay
Be with me and never go away
I need you in my arm
I will protect u against those who wanna do u harm ]



[ Ég vil eignast þig allan
en aðeins eina nótt

brennimerkja þig
svo versta martröð mín 
muni aldrei rætast ]



[ Hvenær ferðu út. Ég er að spá í að hætta.
Hættur við að hætta við að hætta. 

Þú ert fín í þessu. Ég er að fara 
til læknis á morgun. Góða nótt. Á ekki pening. Því miður. Hefurðu 
smakkað ísbjörn? ]



[ Seconds are like days
We all need to find our ways
To get alive through this
But already, I don't know where my love is ]



[ I've told you my mind
More perfect girl is hard to find
But me, I was left behind
Did you forgot about me
Without you I don't know what man I should be
I care for you, I always will
My life's a empty place I'd like u to fill ]



[ Hvað hefég gert
til að eiga þetta skilið
sérstaklega frá þér
þér sem ég elska

Ég get aldrei gleymt
hvernig þú horfðir á mig
með blikið í augunum
og tilfinnigar stóðu
skýrum stöfum í augum þér

Ég horfði á móti
og við töluðum saman
án allra merkingarlausra orða
heldur skildum hvort annað

Við lásum úr augum hvors annars 
allt sem segja þurfti
og nú skil ég að þar var
ekkert annað en sönn ást ]



[ When I saw you 
walk away from me
I saw you lokk back
and make thouse words with your lips
Ilove you

I burst into tears and thought
I´m gona miss him
but now when I´m with you
I watch back and remember
How it was to miss

I love you
and you love me
and I know
that we are going to be 
together forever ]



[ Nauðgun er sár
sárari en allt
liggur sem fjall
á sál þinni og lífi

Við vorum bara tvö
á flakki um bæ
í strætó við vorum 
og áttum hann ein

Hann keyrði af leið 
stoppaði langt í burt
burtu frá fólki

það var engin til hjálpar
hann tók mig svo fast
reif af mér pilsið 
nærbuxur um leið

Tárin mín flæddu
hljóð og köld
niður kinnar og háls
og skildu eftir leið

Ég fann fyrir hörðum
og stórum limnum
hann þröngvaði sér inn
og meiddi mig um leið

mér fannst ég vera að rifna 
rifna í tvennt 
meðan hann hélt mér 
og nauðgaði um leið

Ég beið þess
að hann hætti 
fengi fullnægingu eða enhvað
bara please að hann myndi hætta

Núna sit ég og hugsa til baka 
hvað ég var vitlaus
að reyna ekki að sleppa
en ég get það bara ekki

Þetta brýtur mann niður
og eiðileggur sál mans
þó svo sé liðið um 12 ár
síðan allt þetta skeði

maður getur ei elskast
með unnusta sínum
því minnignarnar koma
þegar allra síst skildi ]



[ Það er sárt
þegar þú hringir ekki
kemur ekki, lætur illa
þegar ég þarfnast þín

Ég drep mig 
mér líður illa 
sakna þín
elska þig

Nú ´se ég 
þú ert eins og hinir
ríða búið bless
ÉG HATA ÞIG

Ég hef hugsað
ég gæti drepið mig
en ég geri það ekki
met lífið og mikils

Því ég veit
það eru fleiri
betri en þú
betri en allt ]



[ Hvar er ég
ég þekki ekkert
það er allt eins
húsin fólkið allt

Ég var hérna áðan
ég fer í hringi
hvað á ég að gera
ég rata ekki neitt

Mamma hjálp
hann lemur mig
Ég flý langt í burt 
burt frá honum

Þar sem hann
nær ekki til mín
getur ekki lamið mig
nauðgað mér, allt

Hjálp einhver 
hann er að koma
hvað get ég gert
hann heldur mér

Hjálpið mér
þetta er sárt
MAMMA komdu
einvher bjargið mér

Get ekki labbað
hvar er ég
hvert fór hann
ég finn til ]



[ Flóð.
Opnum flóðgáttir hugans
og leyfum hugsununum að leika lausum.
Hugmyndir:
Hvað ef við skrifuðum í hina áttina?
Heilsuðumst með vinstri
og hnepptum til hægri.
Lifðum í heimi örvhentra?

Flæði.
Sleppum sköpun úr sálinni.
Megi hún flæða um hendur mér
þar til jafnvægi ríkir
milli sálarinnar 
og blaðsins fyrir framan mig.
Tréð sem vex
táknar mig og ást mína: Einstök ]



[ The sand warms my body
The grains tinkle into every nook,
every cranny.
I turn around to face the sky
as the sun is falling.
I miss him.
I had wanted him to make love to my skin
Now I must settle.

...

You give me your touch
and I accept
with a sigh.
The moon observes our games
with one eye
And the night quickly passes us by.

...

I awake as my lover returnes come morn.
I feel ashamed
and more than a little torn. ]



[ Stroka pensils.
Ég horfi á málninguna þorna
á hlutlausum striga.
Eins og skúringakona
sem þrífur ósýnilegan blett,
gagnrýna augu mín:
Aldrei nógu gott, aldrei nógu gott.

Penni færist yfir blað.
Línu eftir línu fýkur hann
og hellir úr sér visku,
hellir úr sér lærdómi.
Hrífandi!
En samt heyrist hvíslað:
Aldrei nógu gott, aldrei nógu gott.

Hreyfing líkama.
Handleggur, fótur, bak.
Holdgerving tignar.
Geislandi af glæsileik.
En eitt skref of hratt,
allt er ónýtt.
Aldrei nógu gott. ]



[ Take me.
Take all of me.

Take my body
and combine it with yours.
A unity of bodies
makes a unity of souls.

Take me,
Take me by the hand.
This is as close as we can get.

Hold me.
Hold me and never let me go. ]



[ I guess some people are
bound to dream a dream they
can never have
Come true.

I guess some people
are destined to live a 
life that before they've begun
Is through.

I guess I should not 
hope to someday, somehow
Have you.

But people have always 
wished for the undoable, 
dreamed for the impossible
and sometimes
Dreams come true.

I guess for now I will 
just have to love with
a heart that is alone.
So blue. ]



[ Ástin mín særði mig í kvöld,
hún hélt framhjá mér.
Eina sem ég finn í hjartanu núna er kvöl,
því ástin mín er ekki hér.

Ástin mín er með öðrum manni núna,
í rúminu sem venjulega tilheyrir mér.
Ást mín til hennar ætti núna að fúna,
því ástin mín er ekki með mér heldur þér.

En ég get ekki hætt að elska ástina mína,
þótt hún sé núna í fanginu þínu.
Hún með yndislega brosið sitt fína,
ég vona að hún sjái eftir þessu allavega pínu.

Hvað á ég að gera á morgun,
á ég að segja henni að ég viti allt.
Ætli ástin mín biður um vorkunn,
og játi rétt um allt.

Ástin mín hvað á ég að gera núna,
á ég að taka þig í sátt.
Eða á ég að láta ástina fúna,
og leyfa þér að fara í rétta átt.

Ég hélt að við ættum eitthvað sérstakt saman,
en ekki svik og leiðindi.
Ég hélt að elska væri eitthvað gaman,
ég hélt að við stæðum hér saman. ]



[ Ég nenni ekki neinu,
ég sit við eldhúsborðið,
reyki og drekk mitt kaffi.
Ég horfi á listann
með öllu sem þarf að gera,
en geri ekki neitt.

Ég veit að ég þarf listann að klára,
og það helst í dag.
Þrátt fyrir það
sit ég við eldhúsborðið,
reyki og drekk mitt kaffi.

Hvað á ég að gera,
hvernig fæ ég mig til að byrja 
á öllu því sem þarf að gera.
Ég hugsa um þetta,
á meðan sit ég við eldhúsborðið,
reyki og drekk mitt kaffi.

Á meðan ég sit ég við eldhúsborðið,
reyki og drekk mitt kaffi.
Hugsa ég með mér,
kannski ég ætti að hætta,
að reykja og drekka mitt kaffi,
og fara að stað og reyna
að gera eitthvað með viti. ]



[ Hví ert þú að gráta litla hnáta
Hví fylla hvarma þína tár, litla hnáta
Hvað er það sem hryggir
Kveikir tilfinningabál
Byggir upp sorg og styggir þína sál
Litla hnáta, litla hnáta

Sólin er farin af himninum

Ekki dugir að gráta litla hnáta
dokaðu aðeins til morguns litla hnáta
Sólin kemur aftur, því ég lofa
Dansar á skýjum dísin sú
Hún fór aðeins inn í kofa að sofa, líkt og þú
Litla hnáta, litla hnáta ]



[ Tónar um tómið leika
Tímalaust, rétt eins og fyrr,
Ákveðið, án þess að skeika
En samt hún virkar svo kyrr;
Tónlistin sem okkur teymir
Tiplar á aldanna slóð,
Sögurnar segir og geymir
Sýnir oss fortíðarglóð ]



[ Hleypa fram gleðitárum og í gegnum þau skynjum við dýrð heimsins í svifsjón, líkt og hann speglaður sé á vatnsfleti. Það er eins nálægt því og við komumst að upplifa unaðsóm veraldarinnar þar sem hún sleppir út nótnaskölum af tilfinningum, voldugt tónabrim sem sameinar hin hreinu hjörtu og hugi þeirra sem trúa á lífið. Sýnin er þó ófullkomin, gárótt og blekkjandi þar sem minnsta hnjask eða atburður getur komið af stað bylgjuhreyfingu sem skekkir myndina, og sama hvað við reynum þá getum við ekki lagað hana, tekið aftur atburðinn. Ekki frekar en við getum reynt að móta vatnið. ]



[ Heimur ófyrirsjáanlegra örlaga
víns og osta
ástar og losta.
Allt er heitt en samt svo kalt
þykir svalt
kaltsvalt en umfram allt falt
Heimur þar sem ástin er föl
náföl
föl fyrir rétt verð, réttum manni 
í réttri stöðu
öllum réttum mönnum
höllum undir ódýrar tilfinningar
ást í skyndibitaformi 
með frönskum og cokteilsósu
afgreidd af þjónustustúlku sem átti einusinni framtíð
framtíðin var björt
nú er hún dáin
tilfinningalega dáin
spáin: svört ]



[ Viltu leyfa mér að elska þig
ég vil finna strauma þína fara gegnum mig
leyfðu mér að tárast þegar þú heldur um mig
ég vil vera með þér sem eftir er
þetta væri skiljanlegra ef þú tækir eftir mér
ég get ekki útskýrt þetta betur
ef ástin væri blað, væri það ósýnilegt letur
engin getur skilið það, letrið blindar
Ástin er blind ]



[ Úti er myrkur komin er nótt,
ég sit alein hérna heima,
en mér verður ekki rótt,
því draugarnir um allt hér sveima,
það boðar ekki gott,
mér hlýtur að vera að dreyma. ]



[ Augnlokin þyngjast,
ég er svo þreytt.
Hendurnar dofnar,
ég ræð þeim ekki neitt.
Fæturnir kyrrir,
þeir fara ekki neitt.
Ég ligg uppí rúmi,
en sofna ekki neitt. ]



[ Varir þínar svo rauðar,
sem ný útsprungin rós.

Hörund þitt svo hvítt,
sem ný fallinn snjór.

Hár þitt svo fagurt,
sem svörtustu hrafnar.

Sál þín svo saklaus,
við fegurstu ljóð. ]



[ Follow the light
And everything is gonna be alright
Come to my arms tonight
I never wanna lose u outta my sight ]



[ Í dag er stórþvottur.
Sá máttugi þvær borgina
rigningin sópar rikinu í niðurföllin sem hafa vart undan elgnum.
Einstaka Mannfólk
hraðar sér leiðar sinnar
hvergi sést köttur 
þökin á húsunum syngja af fögnuð.
Ég sit inni en ætla út.
Út að hlaupa um blautar auðar götur 
eins og Palli sem var einn í heiminum. ]



[ Tárin renna heit niður vota vanga mína
Flóðið vill ekki hætta

Hvað gerði ég rangt
sagði ég eitthvað vitlaust
móðgaði ég þig á einhvern hátt

Þarftu að vera ein
má ég koma
viltu að ég fari

haltu mér
slepptu mér,
hvað á ég að halda
vilt mig 
vilt mig ekki 
hvers á ég að gjalda. ]



[ Lífið er ljúft og dásamlegt
Gott það er að lifa
En lífið er ei óendanlegt
Klukkur ávalt tifa

Nauðsynlegt er að njóta þess
Og nýta það ég tel
Vertu ávallt glöð og hress
Þá líður þér alltaf vel

Stundum er samt lífið leitt
Þá tíminn læknar sárin	
Þú ein getur því samt breytt
Þurkaðu af þér tárin

Mundu eitt sem mikilvægt er
Að hlusta á þitt hjarta
Því eftir þessu framtíðin fer
Hvort átt þú hana bjarta ]



[ Er ég loka augunum
þú ert mín fyrsta sín
því fórstu frá mér
ferlega sakna ég þín

Mín sál er sorginni bundin
minn hugur er að sökkva
hvað get ég gert
ætti ég að stökkva

Mitt hjarta hamast mikið
það hættir brátt að ganga
hvað er hægt að gera
hef ég hugmynd ranga

Ég get ey lengur þraukað
ég veit að það er ljótt
ég svíf skelfingu lostinn
vonandi sjáumst við fljótt ]



[ Á balli mig bölvaður aumingi sló
ég tuskaði hann til og barði
ég settist niður og skelli hló
er ég sá að hans auga ég marði

Hann vildi fara en fór að væla
ég sá að hans fótur lafði
ég horfði niður, hvað var ég að pæla
ég brotið hans fætur hafði

Á sjúkrahús hann var á settur
mér fannst ég vera sauður
ég sat og starði eins og klettur
staðreyndin var sú að hann var DAUÐUR ]



[ Mikilvægur maður fæddist
barrokk aldarinnar
Á daginn friður um hann færðist 
eftir trúardýrkunarinnar

Undir hirð Kongins 
var hann útnefndur í starf
Ávallt naut hann söngsins
gaf Englendingum mikinn arf

Dido og Aeneas var snilldin ein
Stúlkurnar kunnu það að meta
Í heimavistarkóla slitnaði reim
svangur og þurfti að éta

The Fairy Queen var enn annað
sem hann eftir sig skildi
stelpu var það ekki bannað
Ef hún sjálfan PURCEL vildi

Fantasíurnar hans sýndu og sönnuðu
tækni kontrapunkt hans
Alla þær heima könnuðu
að konungsveldið vildi krýna hann með krans ]



[ Himnarnir grétu
yfir óförum mínum
krakkarnir hlógu
hann hló ekki ]



[ Útsýnið yfir pollinn
er ægifagurt í kvöld
þar baðar sig blindfullur máninn
með blikandi stjarnafjöld
og ljósin við götuna lýsa
í lognværum bæjarins óm
á dömu á háum hælum 
og herra á burstuðum skóm

Þau slompuð um götuna slangra
slefandi í glösin sín
syngjandi drykkjusöngva
"já, sjómennskan er ekkert grín"
að húsinu mínu þau hallast
og hávaðinn stöugt vex
á endanum eru þau komin
í alvarlegt hjónapex

Er heillaður á þetta horfi
í huganum lofa ég
hve gatan sú arna er orðin
asskoti menningarleg
og góðar eru þær gjafir 
sem gefur mér bærinn minn
er peyjar á pöbbarölti
pissa í garðinn inn

    ------

Ég veit, er ég vakna á morgun
og vappa úr garðinum út
þar æla á götunni grúfir
við glampandi flöskustút
hlandið á stéttinni stiknar
sterkjan er ilmandi hrein
og dauðhreinsað dömubindi
damlar við rennustein

Þar litlu börnin sér leika
í leifunum frá í gær
gullin sem nóttin gaf þeim
gleðja sem endranær
og mávar í krásirnar kroppa
krummi er eitthvað að spá
hann gráðugur fær sér í gogginn
ef gefst honum færi á

túristinn festir á filmu
hið fagra umhverfi mitt
norðlenskum mannlífsmyndum
svo mokar í albúmið sitt
hann færir í bókina feitu
fróðleik um Íslandsdvöl
hlandpolla, glerbrot og gubbur,
Goðapylsur og öl

    --------

með útsýni yfir pollinn
ég andvaka bylti mér
ég elska þig gatan mín góða
og glauminn sem fylgir þér
ég veit þitt háleita hlutverk
við heiminum öllum skín
sem bæjarins besti kamar
blessuð Strandgatan mín ]



[ Ég vildi að ég gæti,
horft í gegnum augu þín.
Séð hvað þú hugsar,
því mér finnst erfitt að skilja þig.
Hvað þú vilt,
hvað þig langar.

Því mér líður nú þegar
eins og þú getir lesið
hugsanir mínar. ]



[ Stendur á brúninni,
svitinn perlar á enninu
tárvotar kinnarnar,
rauðar sem logandi eldur.

Þú hugsar, reynir að hugsa
en hugsanirnar flækjast saman,
hnýtast saman,
renna saman í eitt.

Sársaukinn í brjóstinu, hjartanu,
sársaukinn í sálinni,
svíður, stingur,
kvelur þig
og étur upp að innan.

Þú klemmir aftur augun,
tekur eitt skref fram á við
fellur niður,
hrapar..

..Ennþá er allt í lagi.. ]



[ Tímin líður,já líður og líður.
Konan í blokkini bíður og bíður
Því hennisvíður og svíður!!! ]



[ Now the world has come to an end!
We are doomed to perpetual 
suffering.
Unless we end it ourselves!
Then we´ll roam around in Purgatory
forever.
If you end it for me ,
you´ll burn in Hell,
but I´ll go to Heaven!
But that won´t do, 
´cause I don´t want
you to feel pain.
I don´t want to die, but I don´t want to suffer either.
Why, oh why does the apocalypse 
have to come now?
Why can´t it come
when I´m already dead? ]



[ Ég sit og stari á sjónvarpsskjáinn
Sé þar hörmungar miklar
Kemur við sögu maðurinn með ljáinn
Krakki liggur og spriklar

Barnið skotið var í barminn
Því barist um olíu var
Horft vart út um gluggagarminn
Á börn með skotsár og mar

Að stríð sé réttlátt þvílík þvæla
Bush með sinn mátt og miklu stæla
Bandaríkin með því mæla
Að myrða fólk og pynta þræla

Saddam er samt miklu verri
Algjör er hann sauður
Fjandans fífl og óþverri
Ég vildi að hann væri dauður ]



[ Þetta eina kvöld
kvöld illsku og haturs
stöðvaðist hjarta mitt,
blóðið storknaði og hugur minn hvarf.

Það var fullt tungl,
vonskan tók völdin,
át sig inn í mig.
Þetta var ekki ég,
aðeins líkami á sálar
með tómt hjarta.
Ég bið þess að þetta kvöld, 
kvöld illsku og haturs,
hefði aldrei runnið upp
aðeins verið martröð.
Martröð sem stöðvaði hjarta mitt.
ég mun aldrei gleyma þessu,
þetta situr á sálu minni

-að eilífu. ]



[ Þú ert fæddur í þennan heim,
heim illsku og ástríðu
afhverju?

hverja einustu sekúndu
hvert einasta andartak,
ertu að læra eitthvað nýtt
afhverju?

þegar þú ert að ná þínum takmörkum,
læra á lífið,
deyrðu, ferð á annan stað
í annan heim.
afhverju?

Tilgangur lífsins er spurning
spurning sem enginn á svar við
afhverju? ]



[ Ég er hrein mey
lítið og saklaust grey
þarf að fá mér að ríða,
það má ekki bíða.
Drengurinn reynir og reynir
ekki á hann sér leinir
að hann á í mesta basli
að troða inn þessu litla drasli! ]



[ ég ráfa um í myrkrinu
í leit af ljósi, 
það er eins og það dimmi við hvert fótatak
ég sé ekkert,
allt er svart í hringum mig.
Ég hrópa á fólkið 
enginn svarar.
fólk gengur utan í mig
allt verður svartara,
að lokum fer fólk að ganga í gegnum mig
ég er ósýnileg í myrkrinu ]



[ Þið munuð öll deyja,
lífið rennur frá ykkur.
Dauðinn étur ykkur upp,
fólk mun sakna ykkar
gráta, en svo eruð þið ekkert,
gleymd undir yfirborði jarðar.
Með dauð blóm, mosa og illgresi. ]



[ María, María þú yndisfríða mey
mín synd er sú,
                 
                og hlustaðu nú:

Ég hef barið og blótað,
ég bræðrum mínum hef hótað.


Fólk hef ég svikið og svívirt.
Nú fer ég á kné.

Líf mitt er sori en sál mín er spýtnabrak
Nú leggst ég á magann,

                Já, refsaðu mér.

Ég bið bara um eitt 
og ég bið þig svo heitt
fyrirgefðu mér, skref fyrir skref
svo að lokum skulda ég, ekki neitt. ]



[ Sei sei, sjáið flokkinn þann
sem tiggin merki stoltur ber
og verkalýðinn válegan
hann virðist bera á herðum sér. ]



[ Er við leggjumst undir sæng
Ó, hitinn grípur mig
Ég tek þig undir minn væng
Því ég mun ávallt elska þig

Ástin mín, ég mun ávallt vera hér
Ég mun alltaf hlusta á þig
Á vandræði sem þú vilt deila með mér
Því þú getur treyst á mig

Ég vil finna blossa í hita þínum
Ég vil ekkert segja
Liggðu hér í örmum mínum
Því hjá þér vil ég deyja

Ég hvísla í eyra þitt
Ég elska þig svo heitt
Þú átt allt hjarta mitt
Hjörtu okkar eru sem eitt ]



[ When I first met you I knew it was true
Your eyes could make me cry
Because the beauty came from you
I could feel the perfection walking by

But could such a perfection be real
I never knew such a girl
I cannot describe the way I feel
I could not give her to the world

Do I have what it takes to ask you out
Will you ever look at me and say
That your loving is no doubt
And you will love me every day

All my heart, you I give
You are the one I love
Rest of my life, with you I live
So I might fly on wings above

All my love I give to you
This world has given me only madness
Murdering you is what I might do
So I might die in sadness

I love you so deep
I just really do
I put you down in neverending sleep
So I may always be with you

Now, again, I will never see your face
Because I murdered you in cold blood
And send you to a better place
Where you will be taken in warm embrace ]



[ Ég loka augunum,
og sé fyrir mér dauða þinn.
hvernig ég drep þig
á dimmu kvöldi.
Guð stendur með mér 
og skolar burt sönnunum
með gleðitárum himinsins!! ]



[ Hjarta mitt frosnaði,
og er hart eins og grjót
enginn getur fengið það 
til að slá aftur.
Afhverju gerðiru þetta
afhverju sveikstu mig?


í draumum mínum 
þeim góðu
ertu að hengja þig ]



[ og við gengum
eftir steinlagða veginum
upp í móti
hann virtist langur
og þegar við komum upp
sáum við alla
týndu mennina
sem kannski vorum
við sjálf ]



[ ef við liggjum í sóleyjabeði
innan um vélfugla
og fjarstýrðar flugur
þá skiptir engu máli
hvað við segjum
því það er ekki
raunverulegt
bara sóleyjarnar
skipta máli
og þú
  og ég... ]



[ Ogni giorno io guardo al tuo face
perché tu sei brava, intelligente e 
interessante

Ogni giorno io leggo il giornale
per sapere il mio mondo
Ogni giorno io vivo per ogni momento
perche ogni minuto e precioso

La vita senza te, e come un cielo
con un grand nuvole, che piancere.
Ho fame ,perché mamma mia non aveva
fatto un pranzo per me. 

Durante questo secondo, qualcuno
non vivere di piú, e morto.
Morto e senza parole.
Al volte, la vita e misterioso,
nessuno sai la verita del Dio.
Dio nostro, sa tutto la veritá,
almeno il giorno quando io morirá. ]



[ þegar hún kom í 
heimsókn virtist allt 
vera stillt
augun tindruðu ekki 
eins og fyrr
og hún sagði mér
frá því sem hún
hafði séð
á fjarlægum stað
hún hélt að ég
væri dáin
en hún vissi ekki
að það var hún
sem var dáin ]



[ L'eglise est prés de la mon maison.
Je veux aller en dimance e fare 
des question pour DIEU. 
Le chiel e clair comment l'eaux
Je dis a mon ceur.
Je veux vivre le prossiem cent anni. ]



[ Perché stare silenzio
Ogni persona bisognio a communicare
avere opinione della problema
Non stare silenzio
Perchio io grido al cielo
Dimmi dio la veritá del'eternitá
Dio dice : Io ti dico nulla
Basta cosí: "Vai via a casa tua
guarda la luna piena, e quando il
sole splende" ]



[ Hjörtu okkar slá í takt
við erum sem eitt,
þegar ég ligg í faðmi þínum
og horfi á stjörnurnar,
horfi á himininn,
og sé tunglið lýsa upp hjörtu okkar,
veit ég það,
finn það,
að við elskum hvort annað. ]



[ Án þín er ég ekkert
fólk sér mig ekki,
tekur ekki eftir mér, 
og heyrir ekki í mér

Með þér er ég allt
fólk sér mig,
tekur eftir mér 
og hlustar á mig. ]



[ ég fann þegar síðasti blóðdropinn,
sá síðasti í líkama mínum
rann úr mér..

Ég hætti að anda,
hjarta mitt stöðvaðist
ég var dáin.

Sálin yfirgaf líkamann,
ég horfði á sjálfa mig
föla og sálarlausa
með bláar varir,
liggjandi á blóðpolli.
en mér leið vel.

döpur ákvað ég að halda lífinu áfram,
ég fann þegar hjartað fór að slá,
heyrði veikann hjartslátt
og grét kristaltárum
ekki af gleði og ekki af sorg
aðeins fyrir að fá að vera hér
og lifa þessu lífi lengur. ]



[ mér er svo heitt,
það logar allt í kringum mig
ég er í helvíti
ein og yfirgefin
með brunasár á fótunum
eftir að hafa reynt að stökkva
og teygja mig til lífsins. ]



[ Einhvern tíman áður fyrr augum leit ég á þig.
Alveg er ég sannfærður, þín augu sáu mig.
Ef til vill andartak
Ógleymanlegt var.
Síðan hef ég leitað alls staðar.

Einhvern tímann síðar til baka lítum við ]



[ Óhugsanlegt er að vera frjáls,
Og sparka í hurðina þangað til að maður verður hás,
kaupir lás, og þyggir bás,
auðvitað lætur maður á þessa rás,
En einmitt, ég sagði þér að þú ættir ekki að vera í svona fötum, en því miður eru allskyns margar skötur, 
og einmitt að ég sagði þér ekki að kaupa þetta, 
þú ert algjör sígaretta, veistu útaf hverju? af því mér er alveg sama.. ]



[ Segð´aldrei það, sem í hjarta mínu vonar! 
Segð´aldrei það, í nafni föður og sonar!
Segð´aldrei neitt sem lýsir huga minn!
Segð´aldrei neitt, það er best nú um sinn.

Hjartað læst og lykillinn týndur.
Þú varst mér næst og draumurinn sýndur.
Hvað var það sem vakti huga minn?
Væntanlega bara veruleikinn!

Segð´aldrei það, sem vaggar minni sál!
Segð´aldrei það, sem í henni kveykir bál.
Segð´aldrei neitt um hamingju mína!
Segð´aldrei neitt sem ást kynnað sýna! ]



[ Eitt skref á 
gangstétt (það sem ég var að hugs...)

tvö skref og svo framvegis. ]



[ in the night, i wake
watching you as you lie there,
so quiet so calm.
feel the uglyness inside fly away.
you make me who i am today.
my sick toughts seem so far away.
your skin so soft, so beautiful you are.
your breath so steady and deep.
feel so save with you.
you strong like a man but 
soft like a little boy inside.
all this room for you,
but still can´t let you in.
a part of me can´t live without you,
and a part of me is afraid of you.
im afraid of you because i love you so much.
and maybe you will go away,
then im left with nothing.
just a grave to play with. ]



[ where is the anger, i once felt for you.
where is the pain, i once felt so deeply.
where is the blackness, i once had over me.

all gone?

all i can feel, is love.
all i can feel, is joy.
all i can feel, is save.
all i can feel, is you.

where did it come from?


þks ]



[ if i fall asleep, then wake me.
so i don´t fall into my ugly world of petreyal.

were nobody can see me or how bad i can be.
the water drowns me in blood there.
i can´t stand up, can´t call for help.

were things are done to me,
were people hurt.
were i die.

if i could wake forever, i would...
then i feel safe, so safe.

black tears of sorrow, they take me trough the night.
again and again.

and when the morning comes, be there-(x2).

þks ]



[ once, there was a girl.
she lived in a beautiful house
and her walls made her save.

but one day,
somebody came into her house,
broke her walls down
and took her smile.

the girl ran out,
got lost,
and was never found again.

ÞKS ]



[ i was born, in fear i drowned.
i knew one day would come a great day.
the day i died.

black clouds all surrounded me.
the salt in the sea cleared away.
the blood in my veins dryed up,
and the the skin of my body was so attempting.

I took the knife so tender
I tore open my wrist
Yes it's a great day
for now i dance in death.
for now i sleep. ]



[ a long long time ago,
seeing you soul.
these words just cut my heart,
and my sun went down.

my world came down again,
and you touched my hand like a devil child
and down in blood i drowned
and my body got numbed
i asked you to stop
but you just went on and on and on again.

your face, your smile...
just went up in flames,
no shame,just game
i was put in a dark place.

im just crying
i can´t stop hiding

you face...in flames. ]



[ elsku pabbi,
elsku pabbi,
taktu mig í fangið,
syngdu með mér,
vaktu þar til ég sofna,
haltu fyrir mér vöku,
breiddu út gullvængina þína.

elsku pabbi,
elsku pabbi,
vertu glaður,
ekki gráta,
leiddu mig gegnum lífið.
settu mína hönd í þína,
leyfðu mér að finna öryggið.
breiddu út gullvængina þína.

elsku pabbi,
elsku pabbi,
þig enginn getur meitt,
þú ert svo sterkur,
þú ert svo stór,
ég er svo lítil.
verndaðu mig.

síðan ég var lítil,
þessi orð eru alltaf,
verð að vita af þér,
nálægt...
breiddu út gullvængina þína.



ég elska þig    

þín alltaf.....dódí. ]



[ ég hélt að ég vissi,
en ég vissi ekki neitt.
ekki einu sinni pínulítið.

ég hélt að ég mundi finna,
en ég fann ekkert,
bara bleytuna af regninu.

ég hélt að ég vissi hvað ást væri,
ég vissi ekki neitt,
ég var með hjarta sem ég fann ekki fyrir.

ég hélt að ég vissi hvað líf væri,
ég vissi ekki neitt,
ég var ekki lifandi.

ég hélt að ég vissi hvað dauði væri,
ég vissi ekki neitt,
ég fann sjálfan mig bara dauða í þögninni.

ég hélt að ég vissi allt,
í rauninni ekki neitt,
ég vissi að þegar þú sagðir mér og útskýrðir,
ég fann þegar þú umvafðir mig heilbrigði að nýju,
ég þekkti ást þegar þú tókst mig í þinn faðm,
ég vissi hvað líf var þegar ég fann það i sjálfri mér,
ég vissi hvað dauði var þegar ég upplifði hann að alvöru.

nú skil ég mikið en ekki allt,
en það er allt í lagi,
því það er erfitt að gefa dauðri sál líf aftur.

þks ]



[ ligg í heitri sænginni með kaldar tær,
finn hvernig hárin rísa á bakinu og
sængin opnast.

finn heitan líkama þinn koma aftan að mér,
finn hitann sem umlykur mig.
öryggið sem kemur yfir mig.
sterku hendur þínar halda mér fast.

finn andardráttinn þinn læðast upp hálsinn á mér,
lyktin þín lætur mig hitna að innan.
þú segir mér að þú elskir mig
og heldur mér fastar, býður góða nótt.

eitt tár læðist úr auganu mínu,
og ég þakka fyrir að vera hér,
að vera elskuð af þér.

fæ verk í hjartað og andardrátturinn minn verður þungur
fæ fiðrildi í magann.
ég elska líf mitt núna.
ég er hamingjusöm,
ég elska þig. ]



[ when everything has drowned in your world,
i want to be the one drying things up for you.

when you have been in a fight,
i want to be the one kissing your scars.

when you cry and laugh,
i want to be the one holding you.

when you get sceard,
i want to be the one telling you that everythings going to be okey.

i want you to know,
i want you to know,
i want you to know that im here.

þks ]



[ when the night comes in,
i think about what he did,
my body starts to shake and my soul closes.
i close my eyes and imagine everything is okey.
then i feel your arms around me and remember,
how loved i am and the fright goes away.
as long as you are here with me nothing can touch me.
you open your eyes and ask if im okey.
i always say yes so you can sleep.
but im wishing we can go haunting.
so i can feel save again.
i want that fucker dead.
i wish that thing would go away but it will never go.
that feeling, that stupid feeling.
that feeling of blackness and surrender.
i can´t hide myself from you anymore, tears just run down my face.
and you look at me with that beautiful face,
and just make me all better again.
i love you. ]



[ long time ago, i felt pain.
long time ago, i felt sceard.

for a while my mind was not in the right place,
for a while i could hear my heart cry.

it´s funny how one thing can change your life,
who you trust and who you love.

i find it hard just getting up in the mornings,
im sceard of living...what a chicken!

i don´t want you to see in me,
because all you will find is sorrow.

i want to feel your arms around me in the night,
then maybe i can sleep with my door unlocked. ]



[ if i were a stone, i would pull you into darkness.
were you could brake my soul over and over .
so i can put it back together again and again.
then we have something to do all day long. ]



[ im covered in blood.
it runs down my face and i ask for forgiveness.
my heart so black by what i did today.
im not fine.
i feel your voice and screaming burning my face.
its getting cold.
its so easy to give up now,
but i can´t.
please help me trough this pain i have hidden.
please. ]



[ sindful shame,
shame upon me.
wisper of the night, of the darkness.
come take me away,
take me to  my grave,
birds of wisdom...come follow me.

ÞKS ]



[ stop hurting me,
stop wisitting me at nights, you devil.
my flesh you rape over and over.
i am so tired of this.
why did you scar me so long ago.

ÞKS ]



[ if you get to close, i´ll push you away.
because i have been stolen so many times.
you know i bleed inside,
so thank you for staying.
i don´t wanna waist any time,
i want it all now.
before you wake up and relize that im nothing.
im covered by skin,
so undress me, make me feel.
be real, let me know that you are there.
sometimes i know, but i can´t see.
all the times that i have played dead,
is just to get away, to be cold.
sometimes i feel nothing because it hurts to feel.
once we were, now we are, but how long?
my grave is ready for my lost darkness.
so let me be in peace, just stay.
i´ll get better, all for you and all for me...us.
we were meant to be...fait.
today is fucked up, tomorrow will be okey.
so, need while i bleed.
hold me, when its cold.
understand, what i don´t understand.
if you don´t, just pretend.
just see in me, see how good i can be. ]



[ like a big drum, it beats slowly and loudly.
when i listen to it,
i feel so quiet so calm.
this is the thing that keeps you breathing,
keeps you alive.
this is all you.
no one has the same noise in their heartbeat.
and yours is just.....yours.
i think, i don´t think
i can only see, see you.

þks ]



[ Að eiga sér draum er mikilvægt,
breytir lífi flestra manna,
að ná honum er kannski hægt,
með vinnu og striti allra anna.

Draumur minn er langur,
Lengi lifi draumaland,
Í draumi mínum er enginn gangur,
Bara ævintýri sem situr strand!

Ó Guðveig villtu gefa mér líf,
Mig vantar einhverja stúlkukind,
Einhverja góða og ástar víf,
Sem baðar mig í næstu lind!

Þar sem fossar geysa og áin rennur,
bíður eflaust mín eina von,
Þar sem ástin lifir en hatur brennur,
Kem ég til með að eignast son!

Í minni hjartans laug,
Er ætíð gleði,
Þar sem fuglinn flaug,
bíð ég í blómabeði! ]



[ Hann heyrir ekki
aldrei
neitt.
 
Röddin bærist
hljóðlátt hvísl
í roki sjálfumglaðs hjarta.

Hjá honum er hún óboðin
þögnin. ]



[ Ljúgðu ekki kæri vinur,
ég sé sannleikan í augum þínum.
Sama hvað þú segir,
sama hvað þú gerir,
augu þín munu aldrei ljúga af mér ]



[ Kappklæddur róninn situr
á Austurvelli í sumarsólinni
spyr einskis, leitar einskis.
Tómur sprittbrúsinn liggur við
hlið hans. Eins og fráskilin
hjón fortíðarinnar. ]



[ Sumir hafa stóra drauma
um réttlæti og frið
aðrir hafa stærri drauma
um að komast út úr rúminu. ]



[ Það segir alveg sitt
stoltið og þrekið.
 Þú hefur hjarta mitt
höndum tekið.
////////////////////////////
 Ég er tilfinningum trúr
treysti núna mínum.
 Þarna er freistinganna flúr
í faðmi þínum.
////////////////////////////
 Tær er lindarinnar laug
líknin öll hjá þér.
 Römm er tilfinningataug
teikn öll koma hér.
///////////////////////////
 Það er tæpitungulaust
talað öllum stundum.
 Því að hjarta mitt þú hlaust
á heitum endurfundum.
//////////////////////////
 Hvernig er að eiga ást
einatt er þú vaknar.
 Vita að þá beygur brást
bíður sá er saknar.
/////////////////////////
 Þú ert mér glóandi gull
og gimsteinaskrýdd þín sál.
 Í mér er ástin svo flóandi full funheitt ástarbál.
////////////////////////
 Þú hefur mig í einni andrá
allan heillað gullið mitt.
 Einsog fögur baldursbrá
beint í ljósið hitt.
////////////////////////
 Reglulega í ástum rík
raun ef ei má gæla.
 Aldrei var mín ævi slík
undrun, vonir, sæla. ]



[ I don't wanna be down
But my life has come to an end
But still I'll be around
And these word to you I send

All my love I give to you
And I just need your love
So I can make it through
I love you my dove

Be mine for the rest of time
But can such love be true
Will you always be mine
I will always love you ]



[ í augunum sá ég glampa,
sá glampi kom frá sálinni.
sálin sá í gegn um augun,
augun gátu ekki logið. ]



[ Svara skal nú skellunni,
enda er hún ferleg.
Forðast bit frá kellunni,
enda beitt og sérlegt. ]



[ Eyjan mín græna svo fögur er,
Í hafsins bláa mystri.
Þá blasir landið yfir mér,
Og frostið vatnið frystir. ]



[ Sumt er betra og annað best,
Sit og læt mig dreyma.
Um fagra konu og hvítann hest,
Sem ég get átt hér heima. ]



[ Sit ég hér og hugsa,um ævintýra lönd,
Álfa,kónga og falleg fljóð.
Bláann himinn og sólarströnd,
Með andan yfir vötnunum og irki mín ljóð. ]



[ Þú færð náttúrunnar ein að njóta
ég neyddist til að brjóta
blómastelki í blómvönd handa þér
bónorð aftur færð frá mér
ekki segja nei, ekki segja nei.

 Mér er sama hvað fólkið sagði
ég skar burt hjartað og á borðið lagði
tregafull nú tárin falla
tómt mun brjóstið á þig kalla
ekki segja nei, ekki segja nei.

 Ég veit að hátt í huga þínum 
hangi ég, líkt og þú í mínum
vitum að sambandsslitin voru morð
því slíkri ást lýsa engin orð
segðu núna já, segðu núna já.

 Hérna er mín hinnsta kveðja
hugsa að þig hún muni gleðja
ekki annað orð í eyra þér 
aftur nuntu heyra frá mér
segðu núna já, segðu núna já. ]



[ Augun þín svo blíð og blá
blunda í huga mínum.
 Verst að ástina ekki má
efla í faðmi þínum. ]



[ Þá er komið að sorgarstund
söknuði og tárum.
 Bið að fljótt við endurfund
fái koss að sárum. ]



[ Þú færð hérna ástin mín eina
allt sem ég hef að gefa.
 Ég vil þér hamingju hreina
í hendur þínar vefa. ]



[ Sjálf mitt var á ferð og flugi
fann ég loksins ástina.
 Felldum saman hjörtu og hugi
held ég enn í vonina. ]



[ Það ólga í mér unaðsstraumar
einn þá er með þér.
 Dáleiddur um okkar drauma
að dvelja nú hjá þér. ]



[ Þú ætíð ert mér efst í huga
engin kemst þar nær.
draumana ég læt nú duga
og dýrðartímann í gær. ]



[ Release my heart
however you vill do that
I will always love you
whatever you put me thru.
 And when will you ynderstand
I only want your hand
forever with me
holding you close to me. ]



[ Tilfinningin um mig streymir
Reyndu meira og þú gleymir,
minningarnar af nótunum sem þú gafst mér.
Fannst mér eins og þér og mér væri eins og aðrir hver.

Afhverju vildiru minningunna,
Því vildiru að ég vaki yfir þér,
og gleyma hvernig ég fann tilfinninguna,
en þú áttir þetta alveg sér.

Afhverju ég? 
Ég er ekki merkilegur
auðvitað, hlustar engin á mig,
frekar hlustar hann á þig ! ]



[ drungi og hrollur
hráslagalegur dagur
í febrúar

herskáir sýklar í hálsi
hefja stríð
heilagt 
stríð

heilinn 
er dofinn
hugsunin sljó
hárið blautt og kalt
hörundið þvalt

hrollur og hósti
hráslagalegur drungi
í augum ]



[ Menn og jakkaföt,
gleraugun detta ofan í
hádegissúpu. ]



[ Opin minnisblokk,
lyklaborðið útatað,
nú þegir síminn. ]



[ Ég þrái þig svo heitt
Því þú ert minn vinur
 En nú ert þú farin
hvað geri ég þá ??

 Hjartað er fullt,
fullt af söknuði
 Ég reika einn
og leita þín

 Ég hef leitað
í löndum og um höf
 Ég finn ekki þig
bara sting, 
sting í hjartanu í mér ]



[ aftur

bara þú og ég í baðkari af viskí, vodka og rommi, syndandi í söltum tárum gærdagsins, syrgjandi það sem var og verður en átti aldrei að vera. 

teymum sótsvört ský hversdagsins frá gluggum sálar minnar og brjótumst inn í draumana og háfleygan tilganginn, fáum far hjá baðkari frá helvíti til himna,

sköpum heim þar sem veðurfréttirnar og bæturnar og menntunin og herra Ödipus á neðri hæðinni sem er alltaf tuðandi um handklæði sem ég stal fyrir slysni af snúrunum í fyrra, eru sammála um það að ég sé topp klassa náungi sem á skilið tilbeiðslu frá heiminum eins og hann leggur sig. og á morgun, þegar þegar ég hef sannfært sjónvarpið um staðfestu mína hvað varðar innri lit hafsins og að engin þolir mótlætið eins vel og ég eftir baðkar af viskí, vodka og rommi, þá mun ég vakna í drasli dauðans, líta í spegilinn blessaða og spyrja:

er guð til?

ég sá litla stelpu. svart sítt hár niður á axlir, dökk brún augu og lítið nef. Hún var í ljósbláum kjól alsettum hvítum blómum, hélt á skólatösku, faðmaði hana að sér, hoppaði niður götuna og brosti til mín saklausu brosi. ég gat ekki brosað á móti, því að það vantaði á hana annan fótinn.

það skipti samt engu máli, hún var bara í sjónvarpinu.

bara þarna, styðjandi annarri hendinni við vegg er hún strýkur svitann af enninu og klórar í eina hnéð sitt.
ég er hérna.
ekki á ég að synda til hennar og halda í höndina á henni? það er fólk sem gerir það fyrir mig. sem gefur samvisku minni frí frá eymd hennar og hjartabrjótandi brosum.

svo hættu að pota í samviskuna mína.
þú hefur engan rétt til að teygja þig í gegnum sjónvarpið og klóra gat á drauma byggða á fornum syndum sem gengu í erfðir frá mínu fólki.
þú hefur engan rétt.
þú ert ekki hérna.
ég er hérna.
ég á þennan heim,
ég á þennan draum,
þetta er mitt viskí, mitt vodka, mitt romm.

og ég hef allan rétt til að baða mig í mínum saklausu syndum, vakna á morgnanna í drasli dauðans og spyrja:

er ég til? ]



[ Þar sem eldarnir kvikna
og brenna
þar sem vötnin flæða
og renna
þar sem vindurinn blæs
og hvín
þar er ást mín
til þín

Ást mín til þín
er alls staðar ]



[ Ég sit og horfi út um gluggann
myrkur 
og strætó keyrir fram hjá

Ég sit og hugsa um allt
sem ég hef eignast með þér
ótal minningar um ótal ljúfar stundir
Með þér hef ég lært svo margt
aðallega þó að elska
skilyrðislaust
Ég elska þig
Ég sit hér og hugsa um þig
með þér hefur líf mitt orðið svo ljúft
Hugsa um þig ]



[ Ég ætla að hlæja
í alla nótt
Þar til ég tárast
Og um leið og
tárin renna
niður kinnarnar á mér
breytast þau
í stórt H og lítið a
og tárin syngja
Ha Ha Ha
eins og lengi og
þau endast
 - í alla nótt ]



[ Ég efast um ágæti þitt
kæri veruleiki
svo virðist sem öll þau loforð
sem ég sagðist svíkja
munu dafna í tilveru þinni

Ég efa tilveru þína
kæri veruleiki
spurði sjálfan mig í morgun
hvers vegna líf mitt væri
eins og það er
og týndi þér

Ég mótmæli sakleysi þínu
kæri veruleiki
vonarneistinn
dafnar svo vel
er þú ert fjarri
týndur í draumi ]



[ Við tvö á gangi
Jökull prumpar
verður skömmustulegur
Ég segi að þetta sé allt í lagi
það sé gott að prumpa úti
því þá gufi þetta bara upp út í loftið
Upp í skýin segir hann spyrjandi
já segi ég
Til englanna í skýjunum spyr hann
já segi ég
Þá segja þeir bara “Hver á þetta prump”
segir hann hróðugur ]



[ Jóhannes er að verða fimm
Hann keypti sér tattoo í dag
Vatnsleysanlegt
Hann veit að það er líka til
tattoo sem er fast
Fer aldrei af
Ekki heldur þegar maður deyr
Nú spáir hann í hvort til séu
tattóveraðir englar ]



[ Þið lítil
með stór augu 
Látin standa
í beinni röð
og jafna bilið
og segja
1., 2., 3., 4., 5., sexti, 7., 8.,
o.s.frv.
Skiljið ekki
af hverji á að segja sjötti
og láta hælana
á skónum
snúa að veggnum
en ekki tærnar ]



[ Sigurvegari lífsins
er hetjan sem berst á móti straumnum
Hver ann hagi hirðfíflsins
og spáir í hans draumum

Hann gengur með skrítna húfu
á höfði sér
Stundum stendur hann á grúfu
eins og vera ber

Skakklappast um bæinn 
og heilsar fólki á götu
Hofir yfir bláan sæinn
hringir í ömmu sína og
biður um að komast í skötu ]



[ Ég leita og leita en finn engan
finn þig ekki heldur

hún er máttlaus
bjargarlaus
reynir þó að berjast áfram

hún er örvæntingarfull
leitar út um allt
hjartað ólmast

þarna er einhver
hún reynir að kalla
en engin heyrir 

allt er kjurt ]



[ Nakið hold
Leggöng á floti
hann rennur inn
þau fallast í faðm
hreyfing hafsins
hann spýtir
hún herðir að
alsæla svífur yfir þau
þau sofna ]



[ Sama hvað ég reyni...ég skil ekki dauðann.
Hversvegna eru þeir sem maður elskar, hrifsaðir frá manni?

Oft er svo margt eftir - margt ósagt, margt ógert, ótal faðmlög sem aldrei verða...

'Astarjátningarnar sitja fastar í hálsi manns..eina játningin eru tárin sem falla..ég elska þig.

Lífið er of stutt - alltof stutt.
Þó það virðist vera heil eilífð..þá er það aldrei nægilega langt.

'Eg veit hvað verður elsku amma,
og ég veit að þér líður betur þegar ástvinir þínir fagna komu þinni..og elsku afi..

En ég má sakna þín og syrgja...því ég elska þig svo heitt.

Góða ferð elsku amma mín....

              Þín "Dimmey" ]



[ When you put your hands upon my face
I almost disappear to another place
Your touch is like being swept away
and I feel like loving you is the right way

You caused me to start believing in me
Us together, was always ment to be
Whatever might happen, I'm there for you
Love me girl, and I'll love you too ]



[ Í húmaskoti nætur
Situr lítill drengur einmanna og yfirgefinn
Heldur dauðahaldi í móður sína
Ég lýt í augu hans
Og brosi hálf dapurlegu brosi
Tek hann í fangið
Kyssi hann létt á kinnina
Og geng með hann í betri framtíð
Hann spyr; hvenær vaknar mamma ? ]



[ What hurts me the most is the love that you give me
Coz I dont think that I deserve that kinda love
I’ve tried so much, that I’m burning inside
I cant find a reason to stay no more

I hope you understand, its not your fault
But I have to go. I blame my self
For the pain I have in my heart
All I have is pain except the love that is yours

So I’ll go now, I hope You’ll forgive me 
The pain that one coused me
I can no longer bare 
But even tough I’m gone I’ll always love you

I want you to remember that time we had together
And never to forget that if I go
I’ll always be in your heart
Like you will be in mine ]



[ Ég sofna á næturnar með ekkasogum og tárum, hugsa hvað ég hef verið að gera á þessum stuttu fimmtán árum.
Ég vildi að ég gæti komis burt og dregið andann.
Vildi óska að ég gæti flúið raunveruleikann,
Ég minnist þín og sakna sárt, fórst án þess að kveðja en við skyldum í sátt,
Þakklát fyrir stundirnar sem við höfum átt, þú varst ekki sá eini sem lést, flerri komu og fleirri fóru, svo mikið að gerast á stuttum tíma,
Of mikið fyrir óreynda sál eins og mína,
Farvel! Lífið ónýtt eins og brotnir giftingarhringar, segi sannleikann eins og brúðarhjón að ganga að altarinu.
Dauðinn kemur án miskunnar og skilur aðeins eftir minningar um stuttu og góðu stundirnar.
Þú varst hetja afi, í mínum augum varstu hetja
Á litla bátnum þínum í stóra blá hafinu... 
Með fiskana syndandi allt um kring
Þú varst svo stór, svo sterkur
Takk elsku afi minn
Takk fyrir að vera hetjan mín ]



[ Ég vildi að ég væri
Væri eins og þið viljið að ég sé
En ég get það bara ekki!
Afhverju ætlist þið að ég sé öðruvísi ?
Afhverju má ég ekki vera eins og ég vil ?
Elsku mamma, ég bið þig
Hættu að öskra
Ég get ekki breyst
Ég vildi að ég gæti það
En það er svo erfitt.
Það er svo erfitt
Að þurfa að lifa svona
Að vera einskins virði
Að lifa í lygum og blekkingum
Að vera ekki elskuð.
Þegar að tárin leka niður kinn
Og enginn til staðar til að þerra þau
Mér finnst ég vera hötuð, 
Þegar að ekki einu sinni þú
Kemur að hugga mig
Ég vildi að ég væri
Væri eins og þið viljið að ég sé
En ég get það bara ekki.... ]



[ Þöngin ein ríkir
Sit ein, hugsi, djörf, dauf
Tárin renna niður kinnar
Hlý tár á köldum kinnum

Í kirkjugarði er gott að vera
Þögul orð fljúga um höfuðið
Orð saknaðar 
Orð trega
Orð sem þrá þá gömlu góðu tíð
Þegar að hamingja var til í hjarta mínu

Liggja í dvala hörpustrengir
Stengir gleði og sorgar, ástar og dauða
Fegurð víðáttunar fyllir mig von
Sannfærist að lífið gæti verið yndislegt
Hamingja myndast

Þegar að þú klýfur fjöll
Ferðu alltaf niður aftur
Sama hvort þér líkar það eður ei
Vonina hverfur
Myrkrið tekur öll völd

Finnst ég vera missa takið
Takið á lífstrengnum
Ég reyni að klifra upp
En datt alltaf niður
Get ei lengur barist
Verð að sleppa....

Vonin deyr
Andlitið fölnar
Hjartað brestur

Ekki deyja fyrir þá sem hata þig, lifðu fyrir þá sem elska þig. ]



[ Verndum votlendissvæði
og friðlýsum laxá
Unnt er að læra lögfræði
verndunarsinnar í það spá

Ólögmætt er að stífla ánna
og leggja drög að verki 
Vala Flosa vill hækka ránna
Hver verður valinn 
Vestfjarðar víkingurinn sterki

Njótum landsins og friðlýsum lendar
Þingmaður í ræðu sinni mælir
Gæsina vill hann að einnig njóti verndar
Sigmar B Haukson við þingmann ræðir ]



[ Hérna er ég þá kominn,
til þessa horfa á þig.
  Þessi svörtu augu,
hafa svona áhrif á mig.
  Ég veit ekki hvað skal gera,
bara þegar ég sé þig.
  Þú ert þessi kona,
sem elskar ekki mann einsog mig.

  En ég ætla mig að herða, 
Til að nálgast þig.
  En hvað á ég að gera, 
til að eignast konu einsog þig. ]



[ Hvar er fegurð að finna
sem fæstum er töm.
 Gleymd og sjálfum að sinna
er sálarkröm. ]



[ Ég umvafin er af myrkrinu
ekki þoli ég meir , mér er kalt. 
Af hverju, það ég ekki skil,
mér finnst ég vera köld.

Myrkrið umvafir mig,það
ég ekki vil. Ég stend hér ein
í eilífu myrkrinu til enda, engan
á ég að sem skilur né þolir mig, 
Ég umvafin er af myrkrinu.

Ég skal rotna hér ein
engum ég hleypi að 
ég er bara ein. ]



[ fullur sat á skrifstofunni  og skildi ekki staf
uns skyndilega á lyklaborðið steindauður ég svaf.
yfirmaður að mér kom og átti við mig þras.
argur því að fundið hafði galtómt viskíglas!

kvöldið fyrr, á djamminu, ég fann mér draumadís
dansandi og brosmilda með romm í kók og ís.
en ástin okkar aldrei var meira\'en væmið fjas
og ekkert vekur fleiri tár en galtómt viskíglas!

ráðið mitt ég reyndi oft sjálfur þó að bæta
rugli öllu hætta og á aa fundi mæta
og æstur læknir yfir mér sinn reiðilestur las:
\"lífið býður upp á annað en tómt viskíglas!\"
	
mig sendi á vog og sagði við mig \"þú er orðinn krankur\"
en sjálfur kann ég á því lausn, er bara alltof blankur
-ef ég aðeins ynni í happadrætti das
þá alltaf ætti augsýn í stútfullt viskíglas! ]



[ tuttugu stóðu tær í loft
tveggja finna í svefni
af stundum þeim mig stæri oft
er stórra orða hefni.

drukkið hef ég drengi tvo
dauða undir borðið.
svolgraði og sagði svo
"síðasta á ég orðið!" ]



[ Ljúft, svo mikið ljúft
en engu að síður svo fast, svo hart
í djúpi óttans smýgur steinbítur
falinn í hugarfylgsnum óttans
Miðnæturbil.
Ris steinbíts ]



[ þegar stjörnurnar lýsa mér leiðina heim
sé ég andlit þitt speglast svo fagurt í þeim
þegar stjörnurnar lýsa upp andlitið mitt
finn ég hjarta mitt þrá það að sjá aftur þitt...

þó röddin þín rétt áðan nærði mín eyru
vill hugur minn endalaust taka við meiru
þegar hugur minn endalaust hugsar um þig
finn ég söknuðinn þá sárast umlykja mig...

þegar norðurljós lýsa upp svefnpoka minn
og tunglið fullt reikar um kaldan himininn
fellur tómleikahrollur á hjartað í mér
því vildi ég óska þess að þú værir hér...

ef mælist einhver meðvitund inni í mér
vil ég óska þess alltaf að hafa þig hér...

...

þegar reika ég kaldur upp ókunnug fjöll
og tunglið bjart lýsir upp silfraða mjöll
stjörnurnar birtast og hverfa fyrir skýjum
er minning um þig það sem heldur mér hlýjum...

þegar sólin er hulin grámöskvaskýjum
er minning um þig það sem heldur mér hlýjum... ]



[ ég sit við gluggann og stari út í kaldan einmanaleikann
biksvartur hrafn flýgur framhjá og sest á húsgaflinn
þó ég sé ekki hjátrúarfullur og veit að enginn mun deyja
finn ég samt eitthvað deyja innra með mér...

tómar gosflöskur og munaðarlausir plastpokar fjúka til og frá
ég reyni að samsvara mér með þeim – finna myndlíkingar
svo ég geti sagt með réttri orðnotkun og háfleygum orðum
að ég sé nákvæmlega eins tómur og einmana og þeir...

fjúkandi til og frá í febrúargráma
finn ég að hjartað missir eitt slag
hlustandi á vindinn hrjúfa og ráma
hver einasti dagur
er eins og dagurinn í dag...

þó ég horfist í augu við ískaldan einmanaleikann
reyni að hræða hann í burtu með illu augnaráði
dúða hjartað að utan með hlýjum minningum
finn ég hvernig kólnar alltaf meira og meira...

fjúkandi til og frá í febrúargráma
fölur, þreyttur og í augunum glær
hlustandi á vindinn hrjúfa og ráma
hver einasti dagur
er eins og dagurinn í gær...

ég hugsa til þess tíma sem ég lifði áður
þegar ekkert varð til þess að lyfta vörum mínum
brosin fæddust andvana og gleðin aldrei birtist...

ég hugsa til þess tíma sem fylgdi í kjölfarið
þegar ekkert varð til þess að draga úr gleði minni
brosin lifðu að eilífu og gleðin aldrei fyrtist...

hugsa svo til þess tíma sem ég lifi núna:

fjúkandi til og frá í febrúargráma
gleymandi sjálfum mér í sorgum
hlustandi á vindinn hrjúfa og ráma
kannski kemur þó betri dagur
...á morgun?

uppfullur af alls kyns sorgum...
kemur nokkuð betri dagur á morgun?

...

líf nú sem á árum áður
aftur orðinn alltof þjáður
sama hvað ég geri og segi
ekkert breytist með nýjum degi...
 
ekkert breytist með nýjum degi... ]



[ finn nú koma þunglyndið sem forðum
funinn hverfur burt úr mínum orðum
ljóð mín snúast öll um sýrutárin...
reyndar veit ég ekki nú hvað olli
vona þó að hverfi þessi skolli
sem í hjarta mínu skapar sárin...

ekkert hefur kveikt í gömlum meinum
klifrar gömul minning þó úr leynum
hvaðan sorgin kemur veit ég ekki...
kannski kuldinn þessa daga vekur
kvalir upp og alla gleði tekur
ég finn aftur leiðann sem ég þekki...

...

gæti vonað að allt verði sem fyrr
við hugsanir ég opna gamlar dyr
kannski liggur þessi leið að lausnum?
hef lært að leysa flókna fjötra
er finn ég lífið byrja að nötra
þó finn engar leiðir nú í hausnum...

...

veit ei hverju er nú um að kenna
finn þó hjartað í mér aftur brenna
ég veit ekki hvert skal fingri benda...
ekkert leysist með svo þungu ljóði
sem ég skrifa nú í miklu hljóði
þetta mun líklega aldrei enda...

...

sama hvað ég geri og segi
ekkert breytist með nýjum degi... ]



[ Andinn blundar í brjóstinu
á
meðan
morgunskíman brýtur sér leið
inn 
í daginn
vopnuð 
litum
Góunnar. ]



[ Snjórinn fellur niður,
líkt og blíð snerting elskhuga míns,
á eirðarlausa götuna. ]



[ lítið stórt leyndarmál
sem þræðir sig eftir æðunum
þrýstir sér í gegnum hjartað
og slær á létta taugastrengi 

hvílir í fingurgómum
sem renna eftir blautri tungu
upp í hugann
kitlandi hugmyndir
svo freistandi
svo freistandi ]



[ Augu þín töfra mig
berskjaldaða
Svipur þinn einbeittur
ég brosi
Og get ekki annað
Þú ert ekki hlægilegur
Mér liður bara svo vel. ]



[ Þú klifrar upp fjallið
Og blómstrar

Þú klífur bergið
Og leitar að blómum.

Þú fellur niður rétt við toppinn
en skrámar þig aldrei 
nógu mikið 
til að hindra að þú rísir ekki upp
Og reynir aftur.

Það er forboðið fjall lífs þíns. ]



[ Autt blað
Stingur í stúfa
við línurnar
á hinni blaðsíðunni
þar sem hver
blettur er þakin
tilfinningum
og orðum ]



[ Tindurinn 
stendur og fellur
stækkar í átt til himins
þrýstist á milli skýjana.

Lagður af gúmmíinu
og elskaður 
af konum.

Þú ert í bíl
setur í gang
Startar,finnur vélina titra undir þér
Leggur rólega af stað
ferð hraðar,kemst á fáfarna vegi
ferð hraðar, og ert ólöglegur.

Þú ert með belti og sleppur ómeiddur
En hugsaðir þú um farþegan þinn?
Er hann öruggur við hlið þér?
Eða henntist hann út um rúðuna
í síðustu beygju. ]



[ Augun þín

Blá augu,
þekkja himininn

Græn augu
Gleymast í sjónum

Blind augu fæðast
í snjónum.

En Brún augu
átt þú,jörðin
undir fótum mér.
-

Hann hlær og hlær
og stundum slær,slær
með sársauka sárið
ei grær,grær
og við bæði
færumst fjær,fjær
hvort öðru. ]



[ Trúðurinn minn
grætur og horfir
sorgmæddum augum
á eftir mér.

fyrir honnum er lífið
circus og ég 
er innblásturinn.
Þegar hann málar sig í framan
og felur sig bakvið grímuna.

þegar hann hlær
skildi hann hlægja með þér
eða að þér.
Það er spurning. ]



[ Þetta er sagan um 
rjóða og góða drengi
stíl og steypu
fíl og keytu
par sem passar saman
og hvað það getur verið gaman
að leika sér 
við einhvern annan
en með sjálfum sér. ]



[ orð 

eru ekki
einsog eðalvín
sem geymd í eikartunnu
göfgast með aldrinum

grafin í hjarta
verða orð beisk
og fúlna við
geymslu ]



[ í gær 

bjartur 
morgunroðinn hlær
í fölbláum klakaglugga

og þú 

birtir mynd 
af sjö ára stúlku  - með fléttur
og forvitin augu - smáfingruð teiknar 
mynstur úr frostrósum 

á kjallaraglugga ]



[ tækifæri máð úr tímanum,
það sem þú gerðir verður 

það sem þú gerðir aldrei,

það sem þú hefðir átt að gera 
það sem hefði verið viturlegra að gera 

var það sem þú hugsaðir
en gerðir ekki ]



[ ef þú vilt 
vera vinur minn 
þykja vænt um mig 
passa mig 
halda utan um mig 

skal ég vera 
allt sem þú vilt að ég sé ]



[ hefði hann elskað þig
og ekki brugðist þér?

hefðir þú elskað hann
og ekki brugðist honum?

sennilega hefðiru bara brugðist sjálfri þér ]



[ Alla nóttina
eina sem mig langaði að gera 
var að kyssa hann
og segja
"þú verðskuldar þetta" ]



[ Ertu orðin? ]



[ life is beautieful
life is sweet 
even better
if we meet

take me home 
take me far
even though
i dont know were we are

life is short so dont let go
yes is maybe and no is no
give us a kiss..i want your soul ]



[ give us a sound 
give us a spell
lets do this honey
you know me to well

for this is us
and that was i
and this is were
i say good bye

it was good, it was swell 
we gave it a try
we dit it well

dont be sad think happy thought
i know its crap but 
thats all i got

dont let big things
get to small
lets let the words talk
Cause they say it all
at least for a while
we had a ball ]



[ Þið fæðist sem stjörnur, fallegar sem rós 
þið eigið líf sem ykkur var gefið 
þið eldist með árum, og njótið þess mjög 

Svo kemur að því að dagur ykkar kemur 
sannarlega er það hörmung og synd 
en óumflýjanlegt, það skilur eftir sár 
sem erfitt er að loka 

Ykkar verður minnst sem skemmtilegum hóp 
hlæjandi, ánægðum og varkárum 
svo kom sá dagur er guð kallaði 
snemmt var það og erfitt 

En með tíma, sem læknar sár 
mun það lagast 
en ekki gleyma að þið verðið ætíð í minningu 
ástvina ykkar, sem munu minnast ykkar ævilangt 

Hugarkonni ]



[ Á myrkri, seint um kvöld sá ég kynjaverur 
á þeim var svipur sem sveipaði til kölska 
hver er þinn draumur sem þú þráir 
hvað dreymir þig þegar þú sefur 
hvernig kemst frá honum, hann heldur þér fastri 
og sleppir ekki. 

Snemma morguns, laust eldingu 
sterk og ógnvekjandi 
hvað geriru þegar kölski kemur 
hann hefur snert þig 
þú ert með honum 

Sunnudagur, það upphófst mikið öskur 
það var kallað, það var öskrað, það var sungið 
hjálp mér, hjálp mér ó guð, heyrðist í fjarska 
hvað þýðir það þegar kölski ætlar að klófesta þig 
hvað er dekkra en myrkrið, hvað er ljósara en ljósið 

Vertu ætíð undirbúin fyrir það sem koma skal 
þegar þú verður tekin, þá gæti það skeð hratt 
og þú munt hverfa af jörðu hér og sameinasta æðri veruleika 
lifðu í sátt og samlyndi við það sem þú elskar, meðan það er 
getur ekkert komið fyrir þig, og þú munt ætíð lifa. 

Hugarkonni ]



[ I'm sitting in silence
Thinking about putting an end to this
I'm dealing with emotional violence
I don't even know how happiness truly is

I got the blade in my hand and ready to cut
I want to live, but my life is fucked
What will be able to stop this pain
My desire to live, is about to drain

Each day I think about how to put an end to my life
And now I'm sitting on my bed with a knife
Waiting after the right moment to stab
One opportunity, I won't hesitate to grab ]



[ Oh man, I did it again!
Here's my story....

I met a girl and made a mistake
I knew I was doing wrong
But that's the way I choose to take
And you didn't love me all along

This mistake I repeated to take
I kept falling into the same trap
My soul was starting to shake
You say you love me, but I won't listen to that crap

Have you ever loved without being loved right back
Then you know how I feel
When your world starts to fade to black
And nothing feels real

I've been there five times and I hate it
You say you like me
But it doesn't mean shit
You are just an ordinary ho who I don't like to see

Only change of think
Is in my car
With a cuban and a drink
But that dream is so far

I want someone to comfort me
Don't try to change my mind
Who do you want me to be
Cause myself is hard to find ]



[ After all this time
I'm getting lonelyer than ever
I wish you were mine
And we'll be together forever

I close myself in a prison of lonelyness
Where no one believes in a true happiness
Where I'm getting a kind of faithless
I need to get out

Honey, I need you more than ever
I never realised it before
That we were ment to be together
And I just couldn't love you more

But in a perfect plan
There's always a error
Lonely girl and a lonely man
Involved in a emotion terror

For you I would die
When I look into your eyes
Whenever you walk by
Oh, the pain, for you I will die

But a sorry story has been told
You made me kill myself
And for you, my soul I sold
And I'm dead and it's your fault

Even now when I'm dead
There are so many things left unsaid
So much pain in me
But still, I believe that you and me were ment to be ]



[ It started as a love at first sight
I'll always remember your beautiful face
But then it ended with a constant fight
And eventually with a murder case

My love to you was too strong
I couldn't take the pain
You didn't love me all along
And the thought of that, makes me go insane

It's not fair, to make one man pay
You hurt me so deep
I just wish you could come to me and stay
So we can together, lay down to sleep ]



[ Glóðin ekki gneistar meir
gagnslaust hana að næra.
 Ást mín til þín aldrei deyr
oddný, hjartans kæra. ]



[ Lóa hún er ljúf og sæt
létt í skapi líka.
 Áræðin og hreint ágæt
yndi vina ríkra. ]



[ Situr hjá mér fagurt fljóð
Fanney, bæði mild og góð.
 Sem ég til þín agnaróð
um andlit núna æðir blóð. ]



[ Vængi þú hefur vonum mínum 
veitt um framtíð bjarta.
 Handsamað í hugsskotsýnum
huga minn og hjarta. ]



[ Hvernig launar maður ljúfmennsku þína
lipurð, innileika og trúnað þinn.
 Ekkert hef þér annað að sýna
aðdáun, lotningu og vinskap minn. ]



[ Sólin
Sendir sína hlýjustu geisla niður til mín til að ylja mér um hjartarætur
Golan
Snertir mjúklega vangann og hvíslar manni hin fegurstu ljóð.
Þögnin 
Lætur ekki í sér heyra eins og vanalega, það eina sem heyrist er fuglaþytur í fjarska.
Skýin
tipla  létt á tánum um heiðbláann himinininn og passa sig að verða ekki fyrir regnboganunm stígur dans við heillandi takt sjávarins .
Meira að segja máninn sem er venjulega svo feiminn kíkir aðeins við sjóndeildarhring , freistar þess að slást í för með þessum sólskinsdegi ]



[ Ég hefði átt að segja þér frá öllu því góða í fari þínu
Og hætt að minnast alltaf á gallana
-nú ertu gallalaus

Ég hefði átt að segja þér hvað ég unni þér og að ég meinti ekki þetta ljóta sem ég sagði
-en núna er það aðeins of seint

Ég hefði átt að segja þér að þú varst ekki ómögulegur, drungalegur og leiðinlegur, þú varst allger engill
-eða það ertu allavega núna ]



[ Afhverju
getur ekki neitt verið
hreint og beint?
Annaðhvort svart eða hvítt.

Allt þarf að vera
hvítt blandað svörtu eða
svart með smá slettu af hvítu.
Gleði blönduð sorg eða
sannleiki með smá slettu af svikum.

Allt blandast saman í
gráleita hringiðu
í stíl við gráleitann veruleikann. ]



[ Verðugur ertu andstæðingur
og vítisvinur
og bölsóttur skilnaður
en fámáll
en fámáll

þau eru torsótt fjöllin
sem við skulum sleppa að kljúfa
látum þau eiga sig
þau eru fallegri í fjarlægð ]



[ Ég vildi að ég gæti skrifað eins og Poe,
og ort eins og Hjalli frá Bólu.
En það er bara ekki séns, og þó,
ekii nema ég fengi hugmyndagjólu. ]



[ Þótt þú eigir ekki hliðina bjarta,
þá áttu samt stað í mínu hjarta.
Og ég óska mér vil
að þú komir mín til
en í guðs bænum farðu ekki að kvarta. ]



[ Mig dreymdi að mig væri að dreyma,
draum sem ég skildi ekki neitt.
En honum vil ég helst ekki gleyma,
og heldur ekki fá honum breytt. ]



[ vindurinn hvíslar í eyrun á mér
á meðan ég geng á gangstétt
erfiðleika, kvíða og angistar
ég skil ekki hvað hann hvíslar
vona að það komi logn
svo hvíslið hætti
ég vil ekki heyra það
því ég veit að það er rétt

ég vildi að ég væri fjöður
og gæti fokið burt með vindinum ]



[ ég er ein heima og síminn hringir
svara
grátandi rödd
ég átta mig ekki alveg
hringi í mömmu
nei, þetta er ekki raunverulegt

brún leðursæti og vond lykt
ég heyri í sjúkrabílnum
endalaus bið
ljósin blikka og allt snýst
hvert fer ég núna?

hún kemur í hvítum búning og segir
að það sé allt í lagi að gráta
ég get ekki grátið
allt er frosið

hún liggur grafkyrr
snúrur og tæki
píp..píp..píp.. ógeðslegt hljóð dauðans
"hún lifir ekki nóttina"
hún berst og opnar augun þrem vikum seinna

ég grét aðeins einu sinni
allt er breytt
ég er ekki til
ég er gleymd og er alltaf ein
örbylgjuofn og tilbúinn matur

af hverju við aftur? ]



[ Þú vaknar,
Og ég vakna.
Þú sefur,
Og ég sef.

Þú þarft ekki að elska,
En ég elska þig samt! ]



[ þeir skurðir sem rista grynnst
á yfirborðinu
rista dýpst
í hjartanu

og þeir agnar-agnar-smæstu
svíða sárast ]



[ Legðu við eyrun, og pískrið skrýtna hækkar,
þetta er lítill trekt sem orðin er að stóru himins fljóti,
fyrir ofan englar hnykkja á með blóti,
að þungi heimsins sé kominn með lágu ljósin,og manneskjan smækkar.
Mjólkurstefnan hvít sem öllum þótti væn,
hún sem svo ugglaus flaug um alla heimsins haga.
Einhver hrópar bergmál í stórri kirkju,að nú þurfi hana að laga,
en það veit engin að skrattinn sjálfur liggur nú á bæn.
Þungi heimsins hvílir nú á öxlum litla drengsins, með augun skær,
hann sem sprengdi sig fyrir fram herstöð,
brossandi í gær. ]



[ Ef þú ferðast
yfir fjöllin há,
þar sem gullið gyllir
við sýslumörk.

Villtu minnast mín
meðan þú ert þar,
við stúlku sem 
ég þrái mest.

Ef þú ferðast
yfir fjöllin blá,
þar sem árnar frjósa
við sýslumörk.

Viltu gæta þess 
að hún klæðist vel,
svo að hún
verði ekki veik.

Ef þú ferðast 
yfir fjöllin há,
þar sem gullið gyllir
við sýslumörk.

Viltu skila kveðju
til hennar,
þar sem hún er heil
og nýtur sín. ]



[ HJÁLP Í VIÐLÖGUM :

	

       Grátt skegg í brunasárum –
        berst í leikjum við því.

          Heimsmeistaramót í
        vitleysubrjálaðabrölti –

          get kastað hringjum
        í limahjarta sannleikans.

       Syndi til móts við dauðann –
    býst ekki við að það breyti neinu
             um útkomuna –

  held áfram að leika í fullri alvöru
             og brosi við
                 Þér.


      Hætta er á að hjólið springi –
                   hleyp
  í stað eldamennskutrúarbragðabrölts.

   Burt her fer í pólitískum landflótta
          og skilur landið í rúst –

 skúlptúr óráðinna örlaga bygg ég þegar
       í lifandi mót hallarmynnanna.


    Slys eru ekki óhöpp af tilviljun –
        set mig í leikarastellingu
             lífsuppvakningar-
         augnabliksháréttatímabils. ]



[ Þegar ég fór í peysuna í morgun var
ilmurinn af ástinni ennþá í henni.
Ég hugsaði um gærkveldið og brosti. ]



[ Er ekki allt gott til sölu? ]



[ Þegar ég gekk í burtu.  
Fann ég hvernig yndislegt bragð þitt var enn á vörum mínum.
Þá vissi ég að ekki var allt glatað og glotti. ]



[ Ég var yfir mig ástfangin
- af honum.
Fyrir hann, vildi ég allt gera.
Á vissan hátt réð hann yfir mér.
Hann átti mig.

En dagar urðu að vikum og vikur að mánuðum 
og mánuðir að.....ári.
-Þá varð allt svo erfitt.
Hann sagðist ekki vilja mig lengur

"Ég elskaði þig" (í þátíð!!??)
sagði hann.
Hjarta mitt tvístraðist,
ó, sársaukinn

Mér hafði aldrei liði svona illa.
Eitthvað stakk beint í hjartastað.
Sársaukinn var ólýsanlegur..
..svo vondur
illskan umlauk mig alla...hún var allstaðar

Ég hafði aldrei trúað að einhver væri svo kaldur,
að geta farið svona með mig.
En það gerðist
ég er ein.

Enginn elskar mig núna
Ég er ein. ]



[ Fréttamaður talar:

Veðurspáin er ekki góð í dag.
Spáð er allsherjar rigningu frá morgni til kvölds.
-Skýjað með köflum.

Ekki er búist við sól á næstunni.
Búið ykkur undir storm,
storm vondra minninga.
Frost á bilinu 5-8°C
-Klæðið ykkur vel

...Flóð!!!Óveður í aðsigi!!!
HÖRFIÐ!!! HÖRFIÐ!!!
Bjargið ykk....

(þögn)

-Við stöðvum þessa útsendingu sökum veðurfars.
Við biðjumst velvirðingar. ]



[ My world is bad but my dreams are real
my mind is focused and I've got a balls of steel
my goal is simple, my thoughts are clear
I'm the man people should love, but also should fear
Don't fuck with me, cuz I'm the nigga around here
if you step up to me, u can prepare die
Cuz I'ma kill you whatever I'm straight or high
and I don't need a reason why
it's just a brain reaction
to kill without leaving a detection
and when the judge asked me, it was just a simple reflection
Explicit Content is my name
I'm not after bitches or fame
I just want everyone to know the game
know the niggaz I'm killing
my mind of bloodspilling
my desire of filling
in empty space in my head
on the outside I'm alive but inside I'm dead
and I'm not gonna repeat what I said
just don't fuck with me or you'll get killed
you'll be screaming while I'm fucking thrilled
and I will never stop until my satisfaction will be filled.... ]



[ Lonelyness, failure and sad
these are the options I ever had
I'm a left over, useless punk
I'm what they call "white junk"
no good for anyone
Nobody see's me anymore
but it's not like they did it before
I've got nothing to live for
I must kill myself as soon as I can
so my body can be put in a trashcan
These are the options I have..... ]



[ If you only knew how important you are to me
if there were some way to let you see
that with me, is the safest place to be
in my arms, in my heart, in my dreams
I love you so bad but it seems
that the only place you won't be do any harm
is when I hold you in my arm
there is a red rose in my mind
big red rose with big shadow behind
the shadow is my life and the rose is you
and the entire beauty about it too ]



[ Fyrir framan húsið
lagðirðu þig og hugsaðir:
ef ég væri stjarna
þarna einhvers staðar uppi
væri jörðin þá niðri eða
uppi
kannski á hlið
já...

og einhvern veginn urðu þessar hugleiðingar
þér til halds og trausts
líkt og þumalputtinn í æsku
og í þinni sannfæringu
varstu viss um að jörðin
væri alltaf ofurlítið skökk ]



[ Ég fann þig
sem áhorfandi í leikhúsi lífsins,
sá ég aðalhetjuna stíga fram á sviðið
bjartur,dökkur,fagur

Ó mig auma
þvílíkur dýrðardagur
sterkur stilltur 
óforskammaður.

Náttúran lifnaði 
er hjarta mitt lét undan.
Tók sig upp til flugs
og sagði hér er ég
er eitthvað pláss?
eða verð ég að 
líta undan. ]



[ Tilfinning teygði sig upp
og þagði
sagði ekki orð
en brosti og þagði
leit svo upp og gáði
og fann þig
fegurri en orð fá lýst
innan sem utan 
leitandi að mér fyrir víst. ]



[ Grimdin er geigvænleg
geymist hún víða.
leynir sér vel
í orðum eins og ríða

Leikur að eldi og lítur svo undan
svertir hverja sálina 
ei svo saklausa og fína

leikur að eldi, leikur að steinum
að óvörum
stungin á hol og steiktur á teinum.

Ekki er svo gott að heillast 
að nútíma sveinum. ]



[ the show must go on
so im stepping out
and singing a song

singing of life of love and hate
trying my best
to open the gate

giving it all to for kingdom and king
saying it all
its a open thing

is it worth it? 
is it good?
life goes on
or so it should ]



[ Mig dreymir þig,
ég hugsa um þig,
mig langar í þig,
má ég fá þig?

Í græna bolnum,
með hárið svart,
ertu svo fögur,
svo æðisleg.

Komdu elskan,
komdu til mín,
má ég vera hjá þér,
alla tíð.

Ég sé þig brosa,
Horfa til mín,
mér líður vel,
svo ósköp vel.

Erum við saman,
ég með þér,
ég þarf ekki meira,
þú ert mér allt! ]



[ Ég sakna þín svo að það hjarta mitt sker
það nú í  molum er
hvert sem ég fer
vildi ég óska að þú værir hér hjá mér

Ég ræð ekkert við það þegar tárin byrja að streyma
þú opnaðir flóðgáttir hjá mér
vil bara vakna svo ég geti hugsað
“gott” mig var bara að dreyma

Þetta eilífa stríð sem ég er að heyja
við hjarta og hug minn er svo erfitt
langar ekki að verslast upp og deyja
afhverju ertu ekki hér og faðmar mig

Hvað get ég gert til að fá þig aftur
verð að fá þig því þú er minn
hrópa til himins “hjálp” hvar er minn kraftur
Get ekkert gert þarf bara að hvíla mig um sinn. ]



[ You said you loved me, and I felt it to
But something changed in you
The next day you didn’t want me any more

You said baby lets just be friends 
for now
I am not ready for this kind of commitment
Maybe later I will be ready 

And now many years later I am still waiting 
like a fool for you
just waiting for a call from you
saying that you miss me 
and you want me now. ]



[ Við voginn þorp eitt lítið stendur
þar víða standa klettar
þar má finna svartar strendur
svo fallegar og sléttar

Fjall eitt fagurt yfir gnævir
sem svip á þorpið bindur
hefur nafn sem vel við hæfir
það heitir Búlandstindur



Ég er hér staddur í paradís
og vera hér ég kýs
minningar héðan ég hef að geyma
því á Djúpavogi á ég heima



Við fiskinn fullt af fólki vinnur
í frystihúsi og á sjó
eitthvað við veiðar fólkið finnur
við sjóinn ríkir friður og ró

Þótt þoku hérna oft að streymir
Hér þykir gott að lifa
Um Djúpavog mig alltaf dreymir
Meðan klukkur lífsins tifa



Ég er hér staddur í paradís
og vera hér ég kýs
minningar héðan ég hef að geyma
því á Djúpavogi á ég heima ]



[ sjúga
sjúga
sjúga ]



[ From heaven sent,
Honey you were meant,
To stay with me,
To fill my fantasies,
Hypnotise,
Look into these eyes,
Moving through,
Gliding like a butterfly. ]



[ When the hands of time move fast,
And you can't erase the past,
Then close your eyes and you will see,
Come and take my hand,
And follow me to the promise land,
Hold me close inside your heart,
Let us never fall apart,
A love that lasts eternally,
That's the ocean of eternity. ]



[ Dýpra en veruleikinn,
Er minningin um þig og fegurð þína,
Hann er eins og ilmur í kvöldblænum,
Og er hann snertir vit mín,
Þá verð ég feiminn við að anda. ]



[ Tínt, horfið, uppgufað
Hvert fór það?
Traustið það var hér
En nú engin það sér

Tími og peningar
Það er ekkert svar
Hvorugt er hér
Engin það sér

Hvað er það sem ég finn
Tárvot er kinn
Ég er ekki hér
Því engin mig sér

Ein lítil tilfinning
Nú finn ég sting
Sorgin er hér
Hún mig alltaf sér

Hver vill skipta
Ég vil ekki svipta
Hulunni af þér
Er engin sem sér
Það sem eitt sinn var hér ]



[ Guð!
Hvernig má þetta vera ?

Hér sit ég 
við glugga uppi á Íslandi
og horfi á fuglana 
vappa um grasflötina,
eins og upptrekktir tindátar í tafli.
Vapp, vapp,
og þeir velja sér maðk í nefið.

En úti í Palestínu
situr móðir
og horfir stolt á einkason sinn
troða inn á sig sprengjum
og vappa yfir til Ísraels
eins og upptrekktur tindáti í tafli.
Vapp, vapp,
og hann velur sér strætó að sprengja.

Guð!
Á ég bara að sitja og glápa á fuglana
á meðan þú innheimtir blóðfórnir? ]



[ Sjórinn er dökkur,
gruggugur og
djúpur, endalaus sjór
enginn botn
bara endalaus sjór.

Öldurnar eru eins og 
skímsli að reyna að 
ná mér
þegar ég sit á bátnum
og forðast að líta á
endalausa sjóinn. ]



[ Ég er eins og....
rússíbani,
stundum glöð,
stundum fúl,
stundum reið
aldrei í sama skapi
allt gengur upp og niður
ég er aldrei eins
dag frá degi. ]



[ Einu sinni átti ég hest
Ofurlítið ljótann
Það var sem mér þótti verst
Þegar Grýla tók'ann




Sigga litla systir mín
Snýtir sér í fötu
Hún er sæt og svaka fín
Og skokkar útá götu ]



[ Ég vil vera sú sem.....
Læt þig fá fiðrildi í magann,
Ég vil vera sú sem.....
Læt hjarta þitt slá örar,
Ég vil vera sú sem.....
Er með þér alla tíma,
Ég vil vera sú sem.....
Hef huga þinn allan ]



[ 1)  Herbergið mitt,
    pínulítið,
    hvítir veggir,
    á gólfinu er parket,
    stórt teppi ofaná.

2)  Sófi á móti glugganum,
    sjónvarp á móti sófanum,
    situr á kommóðu,
    hilla með bókum og græjum.

3)  Herbergið mitt,
    lítið,
    sætt,
    og væmið
    stelpuherbergi. ]



[ This world is full of sadness and dirt
Everywhere is hate and words that hurt
Will I ever find peace, will I ever find kindness
How will I find that in a world filled with blindness

I'm so tired of being mocked
Getting sick of the world that is fucked
No more love in these unknown places
Disappearing faces
Everyone I knew got away
I wish I'll never live again that day

Once I was in love with a girl
I gave her access to my world
But she took my trust and made me crawl
She took my emotional wall and made it fall
I gave her my soul so she could have it all

Now I can't get her out of my mind
Her attacks hurt me so deep I can't leave them behind
My heart is empty, she took all I had
I should never listen to what she said
It didn't mean shit, empty words
Words, that I won't take, but inside it hurts

All the pain I feel, I blame you
My heart has stopped from the bullet that went through
No more blood filled with sorrows in my vein
Now I'm just an memory in people's brain ]



[ Handleggir hans hvíla
þunglega á mér

Ég hlusta á hann
anda í dimmunni

Og furða mig á 
hversu mikið
ég veit ]



[ Do you know how it is to miss someone you care for?
At the last minute you look in their eyes and see things you never seen before
After all the time you spent with them is about to fade
And you wish it could be you instead, would you trade?
Strange feeling in your heart telling you it's about to end
Your loosing the one you've spended all your life trying to defend
Have you ever hold their hand while they are dying from you
You try to bring them to life but there's nothing you can do
Tears in your eyes, your getting scared, you feel alone
Suddenly the streets seems lonely, your car and your home
Nothing is same and it's bringing you down
To not having your loveones around
Unrecoverable loss in your heart
Now, when you and the one you loved, will always be apart ]



[ Ég hef ekki enn litið við deginum í dag
hann er þó meira en hálfnaður.
Og ekki veit ég hvort hann líður
allur fram hjá mér 
og öll tækifæri hans með.
En þá verður mér kanski á
að spyrja sem svo;
Nei, hvað varð af deginum,
er komið kvöld?
Og ég sem ætlaði......
Hvað?
Nei,svo sem ekkert. ]



[ ég skal stoppa upp
fyrir þig heiminn

ef þú bara borgar

ég mun taka úr
honum að innan

setja gerviaugu
sem mæna að eilífu ]



[ Bezt væri að gleyma þessu, og leyfa því sem á að gerast – að gerast. En bara ef það á að gerast, annars ekki. Ég vil ekki að eitthvað sem á ekki að gerast, gerist. Ég vil að minnsta kosti ekki vera sá sem gerir eitthvað sem á ekki að gera, annað fólk getur séð um það. Hvaða fólk? Æjiégveitþaðekki. 

Þetta er fáránlegt, tala, ekki tala, tala, ekki tala. Samkynhneigður albínóagírafi.

Ef þetta þýðir ekki eitthvað, þá veit ég ekki hvað.

Ég veit ekki hvað.

Skjóttu þig, fíflið þitt. 

Ef ekki, hvað þá?

Djöfulsins kjaftæði, […] … bara ef heimurinn væri bara í tveimur litum, svörtu og hvítu.

Það eru samt tveir litir, tveimur of mikið. 

Skjóttu þig. ]



[ silfurmáluð mjöllin myndar skafla
tunglið varpar ljósi sínu bjartar
stjörnur skríða hæglátar um himin
norðurljósin dansa kát um skýin
myrkrið magnar fegurð næturinnar
ég geng hér glaður undir fjallasýn...

...

faðir stendur leiður yfir foldu
frumburðurinn grafinn djúpt í moldu
stríðið blóðgar líka dáðadrengi...
mæður gráta sáran yfir sonum
hverfur hinsta ögn úr þeirra vonum
stríðið hefur staðið alltof lengi...

...

silfurmáluð mjöllin myndar skafla
tunglið varpar ljósi sínu bjartar
stjörnur skríða hæglátar um himin
norðurljósin dansa kát um skýin

vindur hlýr um kinnar mínar gnæðir
meðan handan fjalla blóðið flæðir...
hjarta mitt í sólargeislum kætist
meðan handan fjalla martröð rætist...
sofna ég við tungsljós hlýr og glaður
meðan handan fjalla deyr einn maður...

...

handan fjalla aftur deyr einn maður... ]



[ Weave a tiny web of lies, 
Weave and let it grow inside.
Let it grow and let it thrive
Let the web take over your life.. ]



[ Alone, cast out of Heaven.
Embraced by darkness.
The warm embrace of the cold dark.
She feels dirty.
Expelled from Heaven,
forever,
Never to return.
With the only company of the cold darkness.
The darkness that holds its arms around her.
Holds her tightly so she won't get away.

Eyes in the dark, like tiny stars.
Always watching, always hating.
Always whispering - what do they say?
She can't hear them, and she doesn't want to.
Lies down, covers her ears, only to hear more whispering.
This time the whispering comes from within her own head.
Covers her eyes, only to see more darkness, more glaring eyes, staring at her with these icy, cold eyes. ]



[ A fair, little girl, in a pretty white gown,
(like an angel, or maybe a fairy)
Walking in the playground, sits down on the swings.
(But all the children have gone)

Standing. (alone) Sits down. (abandoned)

Like an angel.
(But she's missing her halo)
Like a fairy.
(But she's missing her wings)

Maybe she's been cast out of Heaven? ]



[ Nóttin er svört, vítiseldar rísa.
Í hefndarvímu guðirnir eyðileggja allt.
Í myrkrinu ljósin frá eldunum lýsa.
Á Dómsdegi er myrkrið heitt - en samt svo kalt.

Móðir faðmar drenginn sinn, heldur honum fast.
Hvíslar í eyra hans huggunarorð.
En drengurinn er farinn, sér ei hennar augnakast,
Guðirnir tóku hann of fljótt.

Kofinn brennur, og þessi ótrúlega ást,
Milli sonar og móður hans
Svífur á brott þegar lífið fjarar út,
uppá strandir hins ódauðlega lands. ]



[ Svik skal hefna, sár rifin upp,
og í sárin salti stráð.
Fyrir morð skal myrða, fyrir það morð skal hefnt,
Með dauða skal borga fyrir tár.

Vítishringur, óslökkvandi bál
af hefndarþorsta og sorg.
En þegar hefnt hefur verið, eftir lifir glóð
- Á endanum brennir heil borg. ]



[ Lying in my bed,
staring at the ceiling.
(But not seeing anything)
Listening to the rain.
(But not hearing anything)

Sitting by the window,
Watching people walk by,
(but not seeing anything)
Listening to their thoughts
(but not hearing anything)

Sitting in class,
Watching the teacher write,
(But not seeing anything)
Listening to him explain,
(but not hearing anything)

For all my eyes want to see is your face,
All my ears want to hear is your voice,
All my lips want to touch are yours,
All my fingers want to feel is your skin against mine. ]



[ Lokuð inni
Innan þessara steinveggja,
Kemst ég nokkurn tímann út?
Hvar er prinsinn minn? Bjargvættur minn?
Hví kemur hann ei?
Villtist hann kannske á leiðinni?
Eða hefur hann kannske gleymt mér..

Vongóð ég bíð, alltaf, í glugganum.
Horfi á lífið fyrir utan.
Og bíð eftir prinsinum mínum. ]



[ Touching, feeling, trying to find the way.
Everything is dark; where's the right path?
Listening, smelling, using my hands,
only to find blocks,
preventing me from going on.
Where's my path?
Will I ever find it?
Everything dark.
Forever. Dark. ]



[ Branches
Naked branches,
Dancing softly with the wind;
Swaying to and forth.
Whispering softly,
Words of passion, words of love,
Words that leave with the wind.
Never to be heard again. ]



[ She walks in the garden.
Sweet, innocent, made of glass.
So small, so fragile.
The garden; so scary, so big.

Walks between the enormous trees and thorny bushes.
She doesn't fit in there.
Her place is in a soft bed, covered in velvet and silk.
But still, she's there.
So sweet, so innocent, so fragile.
Made of glass.

Looking, searching, trying to find.
Something she once loved but is now lost?

She walks to a tree; a tree that once grew and blossomed flowers of pure beauty.
Flowers that have now long withered and died.
Blown away.

She touches the branches, feels the trunk, as if in hope the flowers'll start to blossom again.
But the tree is dead, no feelings left.
And all love for life has left it now, never to return.

Her innocent face, her warm embrace,
Her fragile tears, running down her face.

So sweet, so innovent, so fragile.
Made of glass.

She's locked inside the garden.
No way in, no way out.
The gate's been shut, guarded by a fiery angel with a flaming sword.
Has the girl locked herself in? Built the garden about herself?
Protecting her from the world?
Or protecting the world from her?

She keeps on walking, keeps on searching.
Looking for something that doesn't exist?

Is she looking for love?
   -No love in the garden.
Is she looking for warmth?
   -No warmth in the garden.
Is she looking for life?
   -No life in the garden.

Shattered glass on the dead, dirty ground.
Shattered soul in the dead, dirty body.
Shattered tears on the dead, dirty face.
So sweet, so innocent, so fragile.
Raped by the world. ]



[ Walking in the desert without water.
Dying of thirst.
Seeing water everywhere.
Illusions, tricking me, giving me false hopes.
 
Walking through life without you.
Dying of thirst.
Feeling your touch, hearing your voice, smelling your aroma.
Illusions, tricking me, giving me false hopes. ]



[ This unexpected feeling, I’ve felt it before.
Even when you’re near me, I feel the horror.
Of this unexpected feeling, why here, why now?
Why do I feel it? Why, and how?

When I’m supposed to feel so good, and life is going well,
I’m in love with you, and you love me as well,
When life seems to be like the children’s play
This unexpected feeling, I feel my decay

This unexpected feeling is the loathing of life,
Life and all that follows, the love and the strife.
And only when you touch me and gently kiss my lips,
This unexpected feeling is taken over by a bliss. ]



[ Hating, disgusting, loathing,
Loving, beautiful, caring.
sarcastic, egotistical, full.
Depressed, closed, empty.

Feeling emotions, all at once.
how can I feel, so much.
Was my heart, really built, for this pain?
It hurts to feel, your touch.

It's exploding with emotions,
too many to bear.
I see the shattered pieces,
Flying through the air.

As I slowly gather them together,
To mend my broken heart.
My vision comes clearer and clearer;
It doesn't really matter that much.

For with my heart, the emotions come back, 
And I'll be back where I were.
And a comfortable numbness comes over my brain,
As I walk away in a blur. ]



[ She is dark, she is dread,
she's the queen of the dead.
she is divine, she is delight,
she's the deity of the night.

Her dance is defiant,
dazzling is her face.
Her derision is dire,
deadly is her gaze.

In the darkness she dwells.
In the dephts of Hell itslef.
In the debris of the dawn
the daylight is gone.


In the daybreak I die,
with my dagger I lie.
My doomed soul descends,
The blood on my knife, drenched. ]



[ I held you in my arms
but then you started to fade,
dissolved into the thin air around me.

I sensed/felt(?) you in the air,
I tried to breathe you in
but I knew that you were gone.

I tried to look for you,
I wanted you again,
to lie here in my arms.

But you were already gone,
gone, just like a dream,
like an angel from my dream.

My dearest dream angel,
Please come again.
Please. Come again...

I want to fall asleep 
and sleep forever more,
just for the chance to see you again. ]



[ I look in the mirror, and I see someone else.
Some other girl that I don't recognize.
She moves like nobody I've ever seen,
but her mouth is full of lies.

She tells me I'm disgusting, in my innocense I believe.
And my self-esteem starts drowning,
till I no longer want to live.

But then one day I wake up,
like from an ugly dream
And I shout at the girl, 'shut up!'
and to my surprise I see,
that the girl there in the mirror,
is noone else but me.
and angry I break the mirror
into a thousand-and-one piece. ]



[ Sometimes you can't stop laughing,
but suddenly you want to die.
Sometimes you want for no reason at all,
lie down on your bed and cry.

Sometimes you think you're madly in love,
but the next minute... you're not.
Sometimes you think that everything's unfair,
and you want to scream... alot. 

And that's what the teenage years are like,
the hormones are driving you mad.
You never know what the fuck you want,
and everything is so sad. ]



[ Ef hjarta væri ég með/mér væri það þvert um geð/því frá því koma tilfinningar/því þurftu þær að koma hingað?/Því þó að ástin sé til staðar/eru svo margar sem auðveldlega skaða/þær komu flestar úr litlu boxi/sem gefið var til stelpukjána/sem átti svo öðrum það að lána/stelpukjáninn ekkert vissi/og höggormurinn úr sér missti/að hún opna það ætti/þó það ekki mætti/hún er leiðingi leysti/allt sem vont er í heimi hér.
Og útaf þessum stelpukjána/ég hjarta mitt mun aldrei lána/þó þeir glaðir gerðu allt/það væri eins og að setja salt/í opið sér, því ástin mun/að lokum kulna, deyja út/og ekkert verður eftir nema hatrið kalt.

Ef gáfur ég hefði/ég frá mér þær gefi/því þaðan kemur lymskan, útsmogin lús/sem læðist inní heila manna/og læðist út á milli tanna/og maðurinn fús/hlýðir henni í einu og öllu/hann telur það víst sína köllun/að svíkja sína vini og pretta/og því vil ég segja þetta:/að lymska og kænska fara ekki vel saman/því af því leiðir ástvinamissir, og fleira lítið gaman. ]



[ <center>The sun is lying down to sleep, as she slowly closes her eyes, she colours the world.
Red, pink, purple and blue.
Then she slowly falls asleep, and the light that brightens the sky in the day, she lends to the moon and the stars.
The sky grows darker, the colour of the darkest of blue, it's like satin or silk.
It's the same colour as I see when I look into your eyes, and I see the moonlight's reflect. 
</center> ]



[ How often have I sat and looked out my window,
and hardly realized what was outside?
How often have I sat and thought about you,
and felt like I could travel at the speed of light?
How often have I wished that you were here with me,
and not so many miles away as you are?
And how often have I written a poem about love,
-with only you in my mind?

I just can't get you out of my head;
your voice, and your touch.
I lie in my bed and feel like a part of me is missing, 
And I feel that you're supposed to be there.
It's like my heart was torn in two parts,
and one part isn't here.
An emptyness is surrounding my heart,
It hurts and I let out a tear.

I need to find the other part, and I think I know where to look.
I think you have a half of my heart; 
at least my whole mind you took. ]



[ What is this feeling I´m sensing? I´ve never felt it before.
Sometimes I feel like I´m walking, or floating in the air.

I feel almost overly happy, but miserable at the same time.
I feel like I really want to..... oh damn couldn´t finish that line..

Cause I can´t think straight, and I cant think askew......I think I´m in love with you.... 

Sometimes I feel like I wanna give up, for this world doesn´t matter to me.
Yeah, nothing really matters to me, unless there´s you, and there´s me.

This feeling is filling my heart, and I think it´s gonna explode.
But getting through the everyday-life is pretty hard, when I can´t stop thinking about you..

But just to think about telling you how I feel, gives my stomach a butterfly, 
Cause what would I do if you wouldn´t feel the same? And if this feeling dies...

Because this feeling is what is keeping me alive, and the picture of you in my head,
is enough for me to think that life on this earth, is a pretty good life to live. ]



[ Ský veruleikans hrannast upp
sleppir sýnum þungu dropum
sem verður að polli algleymis
er ég drukna í ]



[ Je veux vous visiter
une belle soir
Pour bevoir bon vin
et fair quelque chose interessant
Tu est prés de mon cheur
mon chér
Je veux vous jamais abadonner ]



[ I think your special, I think your great
When I'm with you, I don't know hate
You must be an angel, you bright up my day
Doesn't matter if it's night, your beauty brights it up anyway
My words are real
I'm only telling you how I feel
How many nights did I spend thinking about you
Come to think about it, that's the only thing I wanna do
You were everywhere, in my dreams, in my mind
You're the only feeling I couldn't leave behind
That's a good thing, I never wanna lose you
I wish you think the same thing about me too
If you would ask.....the answer would be, I DO! ]



[ La vie sans toi
et comment vie sans l'eaux
Dans la dessert
seul
Je guarde la lune 
dans la nuit
et quand le solei 
briller pour nous ]



[ Hugurinn svífur, veröldina
hausinn klífur.
Hringur í lífi, springur 
um hvern sinn fingur.

Heimsins hlið, um bið
grið fyrir manna sið.

Heimurinn hlýðir, raddir á
hann sem framkallar alla þrá. ]



[ Ástin er svo heit,
þótt langir veggir liggja.
Þótt ástin sé eitt,
Þá skal ég hana þiggja. ]



[ Sál mín nakin i hann kallar
sál min háð i hann kallar
sál mín sár í hann kallar
sál mín kvalin í hann kallar ]



[ Sál mín grætur í blóði
sem niður hendi mina seytlar
sál min grætur í tárum
sem niður andlitt mitt seytla
Sál mín hrópar á hjálp
sem ég hafna ]



[ Í sál minni
öskur hans lifir
í sál minni 
Tár hans lifir
í sál minni
kvöl hans lifir
í sál minni
sársauki hans lifir
í sál minni
blóð hans lifir
í sál minni
hann lifir ]



[ sár sálar minnar
likama minn kvelja
sár sálar minnar
fólkið sem elskar mig kvelja
sár sálar minnar
    KVELJA ]



[ Háð honum
ég dái hann
ég græt hann
ég sakna hans
ég lifi fyrir hann
ég elska hann.... ]



[ ótti við að missa hann
ótti við að særa hann
ótti við að kvelja hann
ótti við að elska hann ]



[ öskur deyjandi sálar minnar er:
- öskur sársauka
- öskur ótta
- öskur kvalar
- öskur saknaður ]



[ Á vordögum kemur litli strákurinn og kveikir í sinunni.  
Eftir hann liggur sviðin jörð.  
Sólin skín.  
Það er heitt.
Sinan brennur.
Þetta er allt gert til að hjálpa komandi grösum.  
Að vaxa, að dafna, að verða að blómi.
Lítil stúlka tekur blómið.
Litli strákurinn tekur það af henni.
Og borðar það, ]



[ Það er nóg af fiskum í sjónum.
Verst að sumir eru dauðir.
Eftir að hafa lent í brottkasti.
Aðrir eru fiskar á þurru landi. ]



[ Elsku vinkonan mín sem ég hef ekki hitt í mörg ár og loksins þegar ég hringi er litli ömmustrákurinn þinn hann sem er mest á milli tannanna á Íslandi og þá kemur þessi upphringing hinu megin frá um eitthvað eldgamalt og þú í sunnudagsfjölskylduskylduverkefnum talandi við hana sem ekki vildi koma á sjómannadaginn fyrir svo mörgum árum og taka við hjónabandinu sem sonurinn var tilbúinn með á flugvellinum samt sagðirðu mér að þetta væri þitt barnabarn og ég fann til eins og ég væri inni í hjartanu þínu og hefði aldrei farið neitt. Já. Það er bara svona. ]



[ La macchina 
et la mia mano
Io vado a sinistra
et a destra
Al volte non so 
di quale directione vado
Al volte io vado
mia stessa via

Ho deciso di andare
la via del Gesu Christo
Mio salvatore della vita
La via del Gesu
che viveva a Nasaret
Che aveva salveggiato
tutt'il popolo del mondo

Spero che la mia generatione
vanno alla croce del Gesu
Per sapere la conocenca
del Dio. 
Dopo aver avuto liberatione
mei occhi splendevano ]



[ Povero io -
Non ne ho pane per oggi
né per domani -
Morto a fame
Chi liberarmi questa volta
Sono un vecchio uomo 
nella strada
Ti prego io per denaro
per vivere a domani
perché non ho niente

Ad un tratto 
posso ascoltare una voce
dal cielo
"Andare alla croce per
la liberatione"
Io faccio una domanda
al Dio -
Perché vivere cosí
sensa pane, sensa familia
sensa niente

Una voce dal cielo dice : 
"Non stare alla strada
per avere pane"
Ad un tratto puo vedere
angeli che dicevano
"Voi siete liberato
per la tua fede" ]



[ Ég er rokkari,
ég fróa mér þegar konan er ekki heima,
ég dett í'ða á sunnudögum,
ég reyki tvo pakka á dag, 
ég er á bótum, 
ég er með fótasvepp,
ég er með flösu,
ég kann ekkert, get ekkert, skil ekkert!
Ég er nobody! ]



[ Aldrei aftur,
skal ég rusla svona mikið til mamma mín,
skal ég skilja eftir minslu á borðinu mamma mín,
skal ég koma inn á skítugum skónum, 
skal ég biðja þig um pening svo ég geti keypt mjólk í mötuneytinu,
skal ég verða þér til skammar með því að tala svo fólk heyri,
skal ég koma heim með vini mína sem þú vilt ekki fá inná þitt heimili...
en mamma..leggðu þá flöskuna frá þér, taktu snærið af hálsinum á mér,
ég get ekki andað... 
en get andað betur þegar snærið er farið af, aðeins..betur. ]



[ Andinn blundar í 
brjóstinu

á
meðan
hugmyndirnar brjótast um 
í
klakaböndum 
tregans ]



[ Í upphafi var ekkert
og ekkert varð að engu
og frá engu var ekkert komið

Svo varð ekkert að okkur
sem er ekkert
og mun verða ekkert á ný

Við erum ekkert
við vorum ekkert
og allt bendir til að það breytist ekki ]



[ Ónauðsynlega fólk
deyið
ég vil vera einn
í alheiminum ]



[ konan spurði mig
klökk
um guð
hvort ég tryði ekki
ætti ekki guð
í hjartanu mínu

og ég brosti þreytulega
þegar ég reyndi að útskýra 
hvernig ég ætti fullt í fangi 
með að trúa á mig

mig sem er einstæð móðir
í vesturbænum og svo raunveruleg

að mig verkjar stundum undan því ]



[ doðinn fikrast áfram eftir leggjum
finn mig standa umkringdan af veggjum
engin orka til að klifra stálið...
birtan smýgur inn um þröngan gluggann
ég vil heldur hverfa inn í skuggann
forðast það að ræða vandamálið...

birgi inni orðin sem mig særðu
sakna þeirra orða sem mig nærðu
leggirnir halda áfram að dofna...
sest því uppgjafa niður í horni
upplifi uppgjöf á hverjum morgni
og höfuð mitt byrjar að klofna...

...

hendurnar mínar reistu þennan múr
en núna kemst ég aldrei aftur úr
og ég fagna aldrei neinum lausnum...
hendurnar mínar blóðgast múrnum á
er ég reyni að ýta honum frá
verkurinn stækkar ennþá í hausnum...

langar að komast út
og er til þess knúinn
en fjandinn hafi það
ég er alltof lúinn
í höndunum búinn
og þrótturinn flúinn...

...

doðinn fikrast áfram eftir leggjum
finn mig standa umkringdan af veggjum
engin orka til að klifra stálið...
reisti þennan vegg með eigin höndum
núna er ég umvafinn af böndum
hugsa um eldgamalt vandamálið...

eini félagskapurinn
hérna innan veggjar
hérna bakvið stálið
er gamalt vandamálið...

langar að komast út
og er til þess knúinn
en fjandinn hafi það
ég er alltof lúinn
í höndunum búinn
og þrótturinn flúinn... ]



[ Notandi: nog_af_moguleikum
Þyngd: 174 kg
Hæð: 183 cm

Ef ég myndi 
fara í hárlengingu og hárígræðslu
laseraðgerð á augunum mínum
láta græða sílikon í magavöðva
lita hárið á mér dökkt
fara í ljós þrisvar í viku
kaupa mér BOSS jakkaföt
keyra um á Porche 911
láta minnka á mér nefið
stunda líkamsrækt sex sinnum í viku
fara átta sinnum í lýtaaðgerð og fitusog
og tala með heillandi hreim
yrði ég hugsanlega líkur Johnny Depp að einhverju leyti...

Hefur einhver moldrík kona áhuga þarna úti?

Kveðja

“Möguleikinn” ]



[ Pieno di tutto
della amore
della veritá
della tua sinceritá

Aspetto del giorno
della realtá
della oppertunitá
dell'eternitá. ]



[ I got this feeling that I don't belong
in your world and everything seems wrong
might the reason be that you don't like me no more
I swear to God I never felt like this before
you're always in my mind, where ever I might end
It doesn't matter as long as I'm holding your hand

By your side, I want to die
In your arms, I want to cry
I want you're loving, to get me high
Don't know what to do
I just wanna love you..... ]



[ Il fume nella collina
ridere a te
Perché tu ai sete

La lune sorridere
perché e il tempo per te 
a andare a letto

Il sole gridere
Non stare cosí nella mia lume
Piu bello sotto gli 
alberi alti

Un gocchio di latte
per il café 
e Io mi sento piú bene ]



[ Svart ský dró fyrir mánann
Og allt varð dimmt
Lítil stelpa fannst sofandi í snjónum
Hún hafði grátið sig í svefn
Hún grét því hún saknaði birtunnar
og hún vaknar aldrei aftur. ]



[ Tveir englar
efuðust um tilvist mannsins
enda engan
að finna í himnaríki ]



[ Hetjan mín
gat ferðast um tímann
stöðvað byssukúlur
skotið alla að nákvæmni
vitað allt
skotið sér leið í gegnum lögguna
-án þess að drepa neinn
stolið bílum
drepið vonda karlinn
fórnað sjálfum sér
fyrir framtíðina
...bjargað deginum

Svo spyrðu hvort ég trúði á Jesú
hvort pabbi væri ekki bestur

Ég átti bestu hetju í heimi
og ég sá hana gera það
aftur og aftur og aftur ]



[ Á milli þeirra
liggur áin
æð borgarinnar

og á milli þeirra
liggur brúin
í fullkomnum boga

og ofan á boganum
standa þau
og horfa á strauminn

meðan færist höndin
hægt, á móti hönd

og augun
snúast gegnt augum

vandræðaleg bros
sem færast nær

og koss
-sem sendir straum-
og andartakið fest
í minningunni


Á milli þeirra
liggur heitur straumur
ástar ]



[ "Elsku amma Stella.

 Það er svo skrýtið að þú sért farin, í mínum barnaskap hélt ég að þú yrðir hér til Eilífðar.

 En þú sterka góða kona ákvaðst að nú væri komið að því.
'Eg virði þá ákvörðun, því hún var þín og sátt þín hjálpar mér að verða sátt sjálf.

 Loksins sérðu öll börnin þín, barnabörn og barnabarnabörn og þú og afi Kiddi vakið yfir okkur og verndið.

 Mín sterkasta minning með þér er þegar ég var hjá ykkur í Sigló og við þurrkuðum fjólur og fleiri blóm, ég vona að þú kunnir að meta þá fjólu sem ég gaf þér elsku amma.

'Eg er sár sjálfri mér og spyr mig alltaf "af hverju?". Þú veist hvað ég á við.

'Eg elska þig amma og sakna þín svo mikið.'Eg er fegin að hafa getað kvatt þig á spítlanum, ég veit þú heyrðir í mér, og gerir enn.


 En það er sár á hjartanu mínu núna en það grær, en ætli saknaðarsársukinn hverfi einhverntíma?


 En ég veit þú ert hamingjusöm núna en við sem elskum þig megum gráta og sakna.


 Og við vitum öll að einn daginn verður allt gott, þegar við verðum öll sama á ný.


'Eg elska þig amma, ég elska þig afi. - Þar til næst, far í friði. ]



[ I. 

tindrandi skína á þræði tilverunnar
steinrunnin augnablik
einsog perlur úr plasti

marglit minningarbrot um kulnuð
hérumbil hefð’áttað
gömul næstumþví

II.

tækifæri sem hljóðlaust rann milli fingra
hvarf í svartan sandinn
syndir nú í bláum sjónum

skima eftir öðrum fiskum í þessum sjó
sem alltaf er talað um
að syndi í stórum torfum

bíði þess bjartir
að verða veiddir í net mitt ]



[ finn andvarann blása mér blítt um vanga
birtan frá sólinni varpast af sænum
í fjarskanum sé ég tindra á tanga
tíbráin sýnir mér myndir frá bænum...

finn hitann frá geislunum hlýja kinnum
friðsæl mín ásjóna speglast á fleti
á hafi við hamingju aftur finnum
í höndum mér fiskar frá köldu neti...

undir stjörnunum skipið friðsælt skundar
á skýjum tunglið við þögnina dansar
á morgun við förum til fisksins fundar
finnum út hvort að hann netinu ansar...

...

vakna frá draumum í vetrarins drunga
dugur minn liggur víst bara í jöfnum
hugsa um námsefnið fullur af þunga
en sálina dreymir ferðir að höfnum...

skýrslan í skólanum eftir mér bíður
ég skila þarf strax fyrir næstu viku
meðan lífsins draumur framhjá mér líður
mælist ég efstur á einhverri stiku...

...

liggur minn hugur hjá framandi höfnum
eða heimsins speki og flóknum jöfnum?
liggur minn hugur hjá hafinu svölu
eða þeim tilgang’að ná hárri tölu?
einhverri tölu sem segir bara eitt:
“ég eyddi mínu lífi í ekki neitt...”

...

þegar stend ég doktor í fagnaðarglaum
og í höndum mér ber ég bókavinning
ég vakna mun leiður upp við vondan draum:
“að einkunn á blaði er ekki minning...”

...

ég hef sál sem á heima í skipum
en er laminn af lærdóms svipum...



10.03.2004 ]



[ Hún sagði þig koma og ég trúði
hún lýsti þér fagri og sagði þig bíða
ég lysti yfir undrun og fann fyrir kvíða

þú ert komin og stendur sem orðið,
þú átt blíðu og með allt þitt á borðið
hjartað er opið og armarnir líka
hjarta mitt fullt kærleik 
fagnar því aldrei áður
fundið tímana slíka. ]



[ Hornspangagleraugun reikna
mislit jakkafötin vega
brúnir inniskórnir meta

tangir, hnífar, klippur
leika um mig
þar sem ég ligg á
köldum málmbekknum

þeir vilja ganga úr skugga um
að ég sé hæfur á göturnar
að ég sé samkvæmt reglugerð

bíðum og vonum
kannski yfirsést þeim
meingallað bremsukerfið ]



[ Konungshallir undir kúgun hans rísa, 
Kuldi og grimmd eru hans mein.
Fallið er fólkið sem borgirnar hýsa,
framselt til himna í boði Hússein.

Herinn réðst inn og mætti litlu hafti 
Handsamaði Saddam og drap hans menn.
Synir Hússein sprengdir upp af krafti
Skálaði Bush í víni og gerir víst enn. 
                                       
höf. Ólafur Heiðar Harðarson ]



[ Vesæl sál í vesælum líkama,
getur sig ei tjáð.
vesæll líkami með vesælum hug,
getur ei gert.
Vesæll hugur vesæll sem ég,
er engum neitt. ]



[ Ástin drottnar og ástin syngur
ástin leikur við hvurn sinn fingur
ef ástin brotnar sem eintómt glyngur
þá ég verð veikur og vitleysingur ]



[ Brúðurin gengur út kirkjugólfið
með fallegan vönd.
Hún er svo falleg og fín,
og heldur í pabbahönd.

Brúðguminn horfir 
á fallegu brúpina sína 
og vonar svo innilega 
að þessari kou mun hann aldrei týna

Presturinn talar
um að elska makan og vernda.
Og svo framleiðis...
þið vitið öll hvernig þetta endar. ]



[ Vesalings fiskarnir,
þeir get'ekki grillað sér sykurpúða.
Því sjórinn er of blautur til þess að kveikja eld. ]



[ gekk út í kyrrðina
þegar leiðinn tók völd
horfði á norðurljós
sem lýstu bjart í kvöld...

...

nokkur þeirra stigu spor gegnum himinhvolfin
heitt í hamsi þau gleymdu sér í dansi
vöktu upp brosið á vörunum mínum
og hurfu...

nokkur þeirra röltu svo hæglát undir stjörnum
drógu seiminn og lýstu hægt upp heiminn
tindruðu lengi í augunum mínum
og hurfu...

nokkur þeirra komu sem leiftur yfir himin
lítil skutust og gegnum loftið brutust
stöldruðu stutt við í huganum mínum
og hurfu...

...

líkt og norðurljós lýsa upp himin
og dansa um himininn glatt
dvelja persónur í okkar hugum
og hverfa svo hægt eða hratt... ]



[ mölurinn marrar undan fótum mér
vindurinn veinar kalt að eyrum mér
himinninn hlæjandi horfir á mig
sendir sín ský til að ráðast á mig...

...

geng gegnum grátandi skóginn votur
glymja í eyrum mér fjallsins hrotur
veit að á svipstundu allt mun falla...
skjálftar í vöðvum mér verkinn magna
villtur í fjöllum – gefst upp og þagna
það stoðar ekki lengur að kalla...

horfi á himininn hvelfast yfir
hversu lengi ætli maður lifir
með nestið búið og sinnið lúið?
grúfi mig í grasið – held mér heitum
hefur fólkið mitt hætt öllum leitum
og sorgmætt heim í hlýjuna flúið?

...

mölurinn marrar undan fótum mér
vindurinn veinar kalt að eyrum mér
himinninn hlæjandi horfir á mig
sendir sín ský til að ráðast á mig...

...

rumska sveittur í rúminu heima
ringlaður veit að mig var að dreyma
en draumurinn kann að þýða svo margt...
þunglyndi þroska og alls kyns hættur
þýðir minn draumur að verði kættur
hugurinn minn sem að sá bara svart?

...

mölurinn marrar undan fótum mér
vindurinn veinar kalt að eyrum mér
draumurinn dafnar enn í huga mér... ]



[ Konungur kvaldist á krossi 
í stað þess að hampa sínu hnossi.
Konungur eilífðarinnar stunginn sárum
öllu því er við áður bárum
Hann sem heimurinn hafði hafnað
þótt himneskum konungdómi væri ánafnað
saklaus með sekum dó
þar fólkið til hans sló
himinsins dýrmætasta hnoss
neglt á kross
á krossi leið
dauðans beið
í sárin sveið
og líkamsörin
nöfn vor rist í naglaförin.
Hann var fyrir þig á krossi látinn kafna
ég skil ei hvers vegna menn honum vilja hafna.
Konungur alls kaus sér enga björg að veita
til að rísa upp og frelsi frá dauða mönnum veita.
Fara og sækja lykla heljar
drepinn á hæð sem kennd er við hauskúpu skeljar.
Lyklar vítis brott numdir
sveið í hans undir.
Fórnaði sér fyrir fólkið
svo það hefði kost á að verða hólpið.
Mínar syndir og sár
öll mín tár
á hann lögð
deyddur fyrir Júdasar brögð.
Enginn honum til bjargar gerði neitt
hans líf deytt
ekkert er saklausara og af meiri kærleik fyllt
hann dó því hjarta mannanna er svo spillt
húðstríktur,smáður,hæddur
til dauða dæmdur.
Hann dó fyrir sjúkdóma, syndir og sár á hjarta
til að koma með nýja byrjun og framtíð bjarta.
Hann sem var af öllum bestur
dó dauðdaga þeim er þykir allra verstur
Hann gat sér bjargað, en var trúr köllun sinni
til að geta bjargað sálu þinni og minni
Þótt jarðneskan líkama þeir hafi deytt
var líf hans aldrei eytt.
Flestir vita að hann var til
en að hann lifi fáir á því kunna skil
enginn getur vitað það nema hann leyfi sér að trúa
þá mun hann í hjarta hans búa
það er ekki allt sem með fræðiritum er hægt að sanna
menn reyna margt að kanna
hvernig hann snertir við fólki enn í dag
hvernig hann svo oft kippir öllu í lag
hvers vegna ef þetta væri bara saga
hefur hún lifað svo lengi og er enn fólk að sér að draga
það er ekki allt sem við getum skilið til fulls
en sumt er þó meira vert en virði dýrasta gulls
hann þröngvar sér ekki upp á neinn
ákvörðunina tekur þú einn
ekki verða of seinn
hann engan brott rekur 
öllum opnum örmum tekur
en það þarf þó að velja í þessu lífi hér
”hverju hefurðu að tapa ef fylgir mér?”
hann þig spyr hvern dag 
vill einungis bæta þinn hag. ]



[ þegar gylliboðin streyma inn um lúguna allan ársins hring
og mér er lofað hinum og þessum vinningunum
fyrir það eitt að skila inn réttu svari og hlusta
á eiturhressa töffarana á hommastöðinni
í heila viku og hringja svo inn til þeirra
verða sá tíundi í röðinni
og ná að giska á hljóðið
hvaðan það kemur
og hvað veldur því

verður mér hugsað til fyrrasumars...

þegar hugsanirnar streymdu inn í meðvitundina allan daginn
og ég ímyndaði mér það að ná mér í stelpu á djamminu
með því einu að drekka nógu helvíti mikið af áfengi
með eiturhressu töffurunum á skemmtistaðnum
í heila nótt og fara svo á stjá um bæinn
verða sá allra fyrsti í röðinni
og ná að giska á orðin
hvernig á að nota þau
og vona að hún svari til baka...

...

hvort tveggja hæpinn grundvöllur
fyrir gróðrarvon og dráttarvon... ]



[ brúnaþungur byrja ég að muna
blóðið hefur misst sinn litla funa
gamlar myndir standast sterkan bruna...
reyndi ákaft minninganna eyðslu
en gat ei borgað örlaganna greiðslu
jafnvel þótt ég reyndi Drottins beiðslu...

grafinn aftur fínt í gömlu sárin
geðvondur ég hugsa aftur árin
þar sem streymdu stríðast sorgartárin...
myndir fornar stinga gat á sinnið
sjúkdómurinn skríður gegnum skinnið
lífgar aftur upp á uppeytt minnið...

...

vil nú loksins hvetja mínar hvatir
hvenær urðu mínir draumar latir?
minningarnar tauta alla tíma
titrandi ég verð við þær að glíma...

minningarnar verða því að fara
svo ég muni kalli mínu svara
gefa sorgartímann upp á bátinn
glaður loksins stöðva allan grátinn...

...

núna mun ég byrja lífið betur
búinn þessi ógeðslegi vetur
bölið enga drauma mína letur... ]



[ kuldabolinn baular hátt og anga sína skekur
biluð vélin grætur aumt og allar sálir vekur
litla harða vélin inni í mér...
augun étin upp af tárum tærast þarna grotnuð
tómleiki í sjálfum mér og sálin veiklynd brotnuð
ekkert eftir handa þér...

dauðasyndir hafa forðum fyllt minn svarta lista
fullur vonar um að bíði loksins fögur kista
kista sem að tekur móti mér...
samviskubit og þráhyggja þeysast um í hjarta
þreyttur, leiður, blauður – held áfram að kvarta
ekkert eftir handa þér...

þetta ljóð er allt sem liggur eftir
líkami er enn í svefni löngum
grátstafir mínir eru nú heftir
þó veltast þeir enn í slæmum öngum...

liggur kaldur á hlýjunnar beði
líkami minn sem að dó loks frá mér
ég lagði sálu mína að veði
tapaði
ekkert eftir handa þér... ]



[ ég kveikti á nokkrum ilmkertum
hellti rauðvíninu í glösin
opnaði nuddolíuflöskuna
og horfði á þig nakta
ofan á rúminu
í töfrandi kvöldhúminu...

lagðist kylliflatur fyrir fegurð þinni
við hliðina á þér
byrjaði að kyssa þínar silkivarir
strauk þér laust um dúnmjúkt hárið
og horfði á þig nakta
ofan á rúminu
í töfrandi kvöldhúminu...

strauk þér blítt um brjóstin
strauk þér blítt um hendur
strauk þér blítt um maga
strauk þér blítt um læri...
en engin svipbrigði...

þú lást þarna eins og ýsuflak
er ég strauk og nuddaði þitt bak
þú lást þarna tómeygð og dauf
er ég strauk blítt um þína...

tóm augu þín mættu spurulum augum mínum
hafði ég gert eitthvað af mér?
hafði ég gert einhver mistök?
hafði ég gleymt einhverju mikilvægu?
hafði ég sært þig á einhvern hátt?

...

settist vondaufur á rúmkantinn
og starði daufum augum út í myrkrið
meðan þú lást enn
hreyfingarlaus og þrjósk...

rak augun loksins í kassann á gólfinu
og það rann upp fyrir mér ljós:

“battery not included” ]



[ ég vildi að þú
gætir heyrt
allar raddirnar sem rógbera mig...

ég vildi að þú
gætir séð
alla draugana sem dansa við mig...

ég vildi að þú
gætir snert
alla púkana sem pota í mig...

ég vildi að þú
gætir skilið
allar hugsanir sem hringla í mér...

ég vildi að þú
gætir skynjað
alla merkingu sem miðlast frá mér...

gegnum öll þessi ljóð... ]



[ ég ákvað að skera upp herör
gagnvart hryðjuverkum
í síðustu viku...

ég sendi áttatíu og þrjár
fullbúnar orustuþotur
sextíuþúsund hermenn
og dómsdagsflugvél...

ég skipaði þeim að myrða
alla þá sem litu út fyrir
að vera illir og hugsanlega
bandbrjálað illindispakk...

þeir drápu allt sem fyrir fannst
þeir rifu niður heilu byggðirnar
skutu börn af tvöhundruð
og þrjátíumetra
færi...

(að sögn eins... en ég held að hann sé bara að monta sig)

hleyptu fjörutíu tonna skriðdrekum
yfir moldarkofana
vörpuðu fimmtán tonna sprengjum
yfir moldarkofana
skáru hendurnar af illindisseggjum
því þeir báru hnífa
sprengdu húsin upp í háaloft
því í þeim voru hnífar...

(allir þessi hnífar gætu reynst okkur skaðsamir)

þeir drápu allt sem fyrir fannst
þeir rifu niður heilu byggðirnar
skutu börn af þrjúhundruð
og fimmtíumetra
færi...

(hann er strax byrjaður að ýkja)

ég stoltur leit á árangurinn
ég stoltur sá á haugana
hauga þar sem áður
voru illskuhúsin...

ég stoltur leit í spegilinn
ég stoltur sá þar sjálfan mig
manninn sem að gerði
heiminn að öruggari stað... ]



[ hann ýtti henni niður í gólfið
sparkaði fast í kviðinn
lamdi oft í höfuðið
hrækti á hana...

hún stundi grét og sparkaði
hélt utan um ófrískan kviðinn
til að verja það
sem í henni dafnaði...

hann lagðist ofan á hana
reif hana úr tötrunum
þröngvaði sér inn
til að ná sínu fram...

hún gafst upp með ekkasogum
starði á loftið og vonaði
að stundin liði fljótar
ef hún reyndi að sofna...

hann lauk sér af í snarhasti
lamdi hana ítrekað
með kylfu
og hnúum...

hann hrinti henni niður stiga
þeytti henni utan í vegginn
og endaði kvöldið
...á enn einu sparki í ófrískan kviðinn...

...

hann
fékk fimm ára fangelsisdóm
fría máltíð á hverjum degi
þak yfir illkvittið ljótt höfuðið
og laus tveimur árum
fyrir tímann
...fyrir góða hegðun...

hún
fékk lífstíðar þunglyndisdóm
fría depurð á hverjum degi
vantraust á alla ástvini sína
og missti barnið
fimm mánuðum
fyrir tímann
...fyrir hans hegðun... ]



[ hún glóði
líkt og sóley
á blíðum sumardegi

er ég stakk honum í raufina...

þrýsti
á nokkra
vel valda staði

hún stundi hærra
með hverri snertingu...

hún hitnaði
og hitnaði
stundi hærra
og hærra

uns mér leist varla á blikuna
gat varla snert hana
lengur með berum fingrum...

færði hendurnar af henni
gat ekki snert hana
óhljóðin ærðu mín eyru...

reyndi að draga hann út
en fastur hann sat
í níðþröngri heitri raufinni...

...

tók hana úr sambandi
mun aldrei reyna
að spila þennan
tölvuleik aftur... ]



[ sittu nærri eldinum og hlýjaðu þér strákur
er hitinn ekki kósí og yndislega skær?
þú veist það ekki núna – en nærri þér er snákur
með illsku í huga og kemur nær og nær...

starðu á eldinn og láttu værðina á þig falla
er þreytan ekki þægileg og dagdraumar góðir?
hinum megin við glúfrið raddir til þín kalla
hægra megin við þig nálgast skógarbirnir óðir...

hjúfraðu þér við steininn og hvíldu lúin beinin
luktu þínum augum aftur og láttu drauma dafna
hættu að hugsa um sorgir og eldgömlu meinin
þú veist það ekki nú – en í svefni þú munt kafna...

...

gleymdu öllu illu sem þig hefur sært
hugsaðu frekar um það sem er þér kært
horfðu fram veginn - hann liggur nú beinn
hætturnar elta þig – og í miðjunni steinn...

hlauptu áfram strákur og hlauptu hratt
annars hætturnar ná þér og fella þig flatt
hlauptu hratt á þínum blóðugu leggjum
en bráðum lendirðu á flötum veggjum...

...

ef hætturnir þú flýrð – á aumum leggjum
lendir þú bráðum á hörðum veggjum... ]



[ þegar ég var lítill átti pabbi minn spjall við mig
og sagði mér frekar klúra sögu
af býflugum og blómum...

eins og ég skildi það
báru býflugurnar frjókorn
á milli saklausra blómanna

og átti það víst að tákna “kynlíf”

...

veit ekki alveg hvar ég villtist af veginum
en hvernig tengjast súkkulaði, rjómi, jarðarber,
trúboðastelling, hundakúnstir, sextíuogníu,
nuddolía, rólur, svipur, grímur, leðurbúningar,
gervilimir, titrandi borðtenniskúlur, bananar,
vaselín og flengingar eiginlega býflugum og blómum...?

...

þarf helst að eiga annað spjall við hann pabba... ]



[ Það breytti öllu að verða ástfangin

Ég hefði ekki getað trúað því 
en ég varð ný

Glæný

Litirnir virtust skærari 
og andadrátturinn léttari.

Hjartalagið fékk nýja heild

Ég hefði ekki getað trúað því hve gott 
Er að vera ástfangin af Almættinu

Hann gefur mér allt sem hjartað þráir

 
Demantshringi gæti hann gefið mér tíu
en hann veit að hvaða demantur sem er 
getur ekki fyllt sál mína

Ekki fuglasöngur eða kertaljós,
glænýr bíll eða snoturt hús

Þó gæti Hann gefir mér þetta allt

Hann elskar mig meir en verðmæti heimsins
Hann hlustar á hjarta mitt slá og telur hvert tár
Hann veit um gleymd leyndarmál og mín dýpstu sár

Og Hann veit að ég veit að Hann veit

Svo við getum þagað saman 
meðan mínúturnar telja tíman.

 
Án þess að rjúfa þögnina getur 
Hann hvíslað til mín
Ég elska þig

Orð Hann eru eins og gola sem blæs ljúft inn í sálina
Frið og fullkomnun

Ég svara með minni veiku mennsku röddu 
Jesús ég elska þig en fyrst þú elskaðir mig.

Þá fyrst er þögnin rofin 
en ástin sú sama
Ég hefði ekki getað trúað hve mikilfenglegt það er 
að vera ástfangin af almættinu. ]



[ Raddir himna sungu
og her engla flaug til jarðar

til að bjarga mér

Andavald undirheimana reyndi að hrifsa, 
taka og stela sálu minni
Reyndu og reyndu, 
gátu ekki neitt

Gátu ekki eyðilagt, 
eyðilagt og eyðilagt.
Tortímt

Svo djöfullinn fór í líki ljósengils. 
lokkaði mig til sín
með tælandi rödd 
en trylltum rauðum augum

Komdu, komdu unga hnáta, 
komdu ég skal gefa þér 
gull og græna skóga
ég skal gefa þér allt sem hugur þráir
rauðan kjól, gylta skó
höll
hvað viltu 
ég skal gefa þér það allt

En himna englarnir sungu 
Hallelúja
og hjartað fór að slá
og hjartað fór að vilja meira
en hugurinn kunni að þrá

Þá grenjaði djöfullinn og grát bað mig
að fara sér ekki frá
en dýrðaríki Drottins 
kallaði mig á

Þá féll ég á kné og til bað þann Hæsta
bað hann að taka við mér
eins og ég er þó syndug sé
og tár mín streymdu stanslaust

Þá tóka hann mína hönd
og lyfti mér upp í sína hæð
og sagði 
barn mitt
gráttu að vild en sár þín eru gróin
Því ég hef beðið fyrir þér

Og himna englar sungu 
Hallelúja, halleljúa ]



[ Tvö hjörtu um hlaupa 
hjartsláttur þeirra ör
Koffín fíkn kætir
kærleiki þeirra á milli.

Við hin horfum á óþolinmóð
Hjörtu sem saman eiga að vera
Eru saman sem Sólin og Vatn
Lífsgjafar ástar og manna.

Það erfitt er að vera
áhorfandi og í senn þáttakandi
Í skrípaleik mannanna samfélags
og vilja bara sjá þau saman. ]



[ Hrossagaukurinn er með langt nef,
og fær oft kvef.
Hann flýgur yfir tún 
og gefur okkur dún.
Hann er með tvo fætur 
og er líka sætur. ]



[ Ertu vinur minn,
þú horfið á mig þjást.
Elsku vinur minn,
Þú þarnast ást. ]



[ Þú gafst mér hana nú,
þú veist ég elska þig.
Þótt ég sé ey sú,
þá þráir þú mig. ]



[ Þú ert mér allt,
en mér er svo kalt.
Þó muna þetta skalt,
svo margfallt. ]



[ Mig elska muntu nú, 
þótt ég sé ey sú.
Hvar nú, 
ert þú? ]



[ Það ert þú,
sem ég elska.
En hvar ertu nú? 

ég hugsa um mig,
þú ert ástin mín,
ég dái þig,
ég mun verða þín.
                    
                   (  .  Y  .  )
                       (..)
                        ___ ]



[ Mætti átta gömlum konum
Ég þorði ekki
En ég verð
Níunda konan var rænd ]



[ Ég er þolinmóð
ég er að sjóða pasta
Pasta í olíu
Það sýður í fjóra tíma
Ég er þolinmóð
Það kemur eldur
Ég er þolinmóð
Slökkviliðsmaður bjargar mér
Ég er þolinmóð
Hann sér það
Ég er þolinmóð
Á deild
Hann veit það
Ég er ástfangin
Hann setti mig á deild
En ég er þolinmóð ]



[ Spegilsléttur fjörðurinn 
varpar skugga á bölsýnina 
sem brátt dregur mig til dauða ]



[ Í gíslingu þeirra er 
ekki þekktu hann,
var hann virtur.
Heima saknaði hans enginn. ]



[ Ef þig vantaði
stað að geyma hjarta þitt
er pláss hjá mínu. ]



[ Mildur andvarinn
feikir stærðar fjallgörðum,
í huga mínum. ]



[ Stökkva fram úr myrkrinu,
sálþyrstar blóðsugur.
Galopna andfúlan kjaftinn
og sýna ryðgaðar og bitlausar
vígtennurnar.
Augun eru líflaus og tóm.
Reyna að bíta mig
en ég finn ekkert
nema vandræðalegan pirring.

Mig langar til að berjast,
mig langar að reka fleyg
í brjóst óvættanna
og murka úr þeim lífið.
En það eina sem ég get gert
er að slá pestina af mér
eins og flugur.

Ég steyti því hnefa
til skapara þeirra
í hamslausri bræði minni
og öskra að þeim
þar til mig sárverkjar
í háls og lungu
og hjarta.

,,Hættu að óska þess
að vera þunglynt skáld
þegar þú ert hvorugt!
Hættu að þrá
ástarsorg meira en
ástina sjálfa!
Hættu að vorkenna sjálfum þér
í athyglisveiðiferð
þegar þú hefur það fínt!
Drullastu til að viðurkenna
að þú hefur það fínt!"

Eftir þessa útrás
líður mér betur
því ég veit
að ég hef það fínt. ]



[ Fuglar eru með fjaðir,
fiskar eru með ugga,
ljóninn eru með hramma 
en mennirnir bara með skugga. ]



[ Ég elska þig,
og þú elskar mig,
við elskum hvort annað,
og það er sko sannað. ]



[ Inní þér 
Er söngur sem syngur
Blíðlega, alltaf. 

Söngur sem þú heyrir
Aðeins þegar allt er hljótt.

Söngur lífs.
Drauma og vits.
Óendalegra ólifaðra 
ævintýra. ]



[ Light my life, light my fire
light up my dreams and my desire
put down my hopes but never leave me alone
I just can't think now when your gone
Must have your love, now when apocolypse is on
My fire in your chest has faded away
and now it seems it doesn't matter what I say
And the time I wished never to come, is today
Apocolypse, in my heart, in my dreams
my feelings are dead and my mind screams
It's now, end of time is near
in every heart, filled with fear
We're dead, apocolypse is here! ]



[ Hvers getur ung stúlka
standandi á nærklæðum 
í stórhríð og byl
vænst af náttúrunnar óblíðu höndum?
Líklega þess sama og hún þekkir
af stöðugum tryggðarböndum 
frá manna höndum. ]



[ Gagntekin þokumistri
sveif sálin
um flugvöll stórborgarinnar
nakin reyndi hún að ná í 
tötra gamallar sálar
sem hún hafði týnt
inni í sér
Sál
um sál
frá sálnaflakki
hver um aðra
innan sömu sálna
allar hálf naktar
notandi hver aðra til
að hylja sig fyrir gegnumtrekk
í þokumistri heltekinnar hugsunar
á flugvelli
í ókunnri stórborg 
þátíðarinnar ]



[ ísform með pappírsbragði
ofþornað kex í sumarbústöðum
og hálfvitalegar rauðar ástarsögur
koma mér stundum í gott skap ]



[ Tyggjóið er geysi gott,
gott að fá í munninn.
Apinn hann er enn með skott,
ég er nú meiri klunninn. ]



[ Ég á mér draum,
ég á mér draum sem alldrei mun rætast.
Ég veit að hann mun ekki rætast, því hann er ekki til.... ]



[ Í fótbolta gaman er,
þótt sé það pul og púl,
United koma saman
og vinna Liverpool. ]



[ All the time, I used to say
That eventually I would pass away
People didn't listen, but it's now today
Standing on my own
Lost everyone I love...all sleeping nights alone
In the dark, freak is leashed
They hate me, I'm a beast
Pain and pain over again
Nothing I do, can make me a man
I'm so sorry for the things I've done
I want to come out of the dark and see the sun
No more hiding, no more shame
Everywhere I go, it's all the same
People are all the devil, but with a different name
I want to die, I'm sick of playing this game... ]



[ Ég á mér drauma, sem ég mun aldrei lifa
Ég á mér orð, sem ég mun aldrei mæla
Ég á mér styrk, sem ég mun aldrei nota
Ég á mér ást, sem ég mun aldrei dreyfa
Ég á mér framtíð, sem ég mun aldrei sjá
Ég á mér sýn, en ég er blindur
Ég á mér væntumþykju, sem ég get aldrei deilt
Ég á mér vilja, sem ég mun aldrei sýna
Ég á mér þrá, sem ég mun aldrei fá...... ]



[ “Hey! Afhverju verðum við ekki öll bara vinir? Væri það ekki gaman!?”
-Sagði Jesú rétt áður en mennirnir negldu hann á krossinn.

...hann vissi ekki að mennirnir kunnu ekki stakt orð í hebresku. ]



[ ég skil þig ekki á neinn hátt
Afhverju segistu elska mig?
þú hefur eitthvern mátt... sem fær mig til að svífa
Ég get ekki hætt að elska þig.. 

Það sem ég ei skil ,ég sit hér með mín tár
græt og mun ei skilja 
þetta tímabil , þetta líf 
eina sem ég vil er að vera hér ein með þér.....
 
ég man er ég lá hjá þér... og heyrði hjarta þitt slá
þá ég vissi að ég ætti... allt sem ég vildi fá 
ég er eirðalaus án þín hér,skil ekki ka amar að þér
ég óska þess að þú mundir vera hjá mér
Allt mitt líf ]



[ Alltaf á grímuballi
eltir þann næsta
hlærð og drúpir höfði

við gengum í gegnum
garða og rákumst
á grimman hund

leiðir okkar tvístruðust

og nú þegar degi hallar
hangir búningurinn
á snaganum

og þú hverfur
undir sængina
og segir ekki orð ]



[ Did I hurt again, I keep thinking
Am I on my way to hell, in my own pain sinking
I'm stuck in moment of pain
Hell used to come over me, but now with rain
No silent in my chest, voices making me hear
That my life, will end right here

Maybe I deserve being in pain
I've been to long driving on the wrong lane
But I've never done things I should die for
Maybe I should go to hell and never show myself anymore
Doing people a favour, leave without a trace
Stay for eternity in a cold lonely place

I've said I'm sorry, but it can't replace the things I took
I can't do anything to make it up, but look
If I could die instead, I would do
I feel so bad and I'm so sorry for you
Now I go to claim my place in hell
I'm sorry for everything I couldn't tell
Moment of pain, memory I should erase
Memory of you touching my face
Moment of love, only thing I ever had
But now...I'll die alone...and sad ]



[ In my blood, in my vein
Is a poison that is toxicing my brain
All motion are still, my system doesn't respond
My memory has been forgotten....

Have you ever felt so in love that you could die
So in love that she makes you feel high
Ever got so lost in the beauty of her eye's
That makes you think there's nothing you wouldn't sacrifice
For only one moment in her sight
Keep thinking if she see's me tonight
Can't tell wrong from right
My dreams are gone, I let them go without a fight
Long ago I got away from the light
Living in the dark shadow of my own
And the devil that took my soul and my home ]



[ Til þess að þú gætir sært mig
þurfti ég að klæða mig úr fötunum og leggjast nakin við hlið þér.

Það er eins og ég hafi klætt mig úr sálinni í leiðinni og týnt mér.

Því að ég hef ekki fundið mig eins og ég var um leið og þú byrjaðir á lyginni.

Ég velti því fyrir mér hvort að þú hafir drepið mig
og ég er ekki frá því að einhvern sannleikskorn sé í því.

Því Ég Sakna Mín ]



[ Ljóðalínur
langar og leiðinlegar
yfirleitt um ekkert
ekkert sérstakt
draga mann niður
í leiðindin
einmitt það
sem ég geri núna 
finnst það gaman 
gera fólk dapurt
setja það í fýlu.
Ég er köld
Og finnst það gaman ]



[ Hversvegna?
Hversvegna þú?
Hversvegna líður þú
þvílíkar þjáningar?
Hvenær færðu svar
við þinni brennandi spurningu?
Jákvætt eða neikvætt?
Hvenær færðu kjark
til að spyrja?
Ósk þín
er að fá svar
án þess að spyrja. ]



[ Á óþroskuðun skammdegismorgni
læddist Kári kuldaboli
úr fylgsni sínu
og réðist á þá, 
sem héldu
að veturinn væri ekki kominn,
og beit þá í eyrun 
og puttana. ]



[ Held í mér andanum
Vil ekki tala við þig 
bullandi kaldhæðnin svíður og andinn berst við tárin.
Hugurinn blekkir og hugsunin svekkir
Hún er framtíðarhrædd, tíminn teymandi hana áfram.
Samt svo staðföst og hræðir mig, lokar á mig og segir að ég sé ekki lengur til.
Bara ef hún opnaði augun þá sæi hún að ég stæði þarna grátandi.
Eins og ég hafi aldrei gert neitt annað áður.
En hurðinni heldur hún lokaðri og læstri.
Tilfinningarnar fá ekki út. ]



[ Ég finn tortímandi storminn sterka,
en sé í myrkri litla logandi geisla,
sem leiða til vammlausra verka
- og vel lífskraftinn eilífa beisla. ]



[ Ég var í mikli sturtu
allt tók sinn tíma þar,
en ég hljóp síðan hratt í burtu
því gömul kona þar var. ]



[ Ég stóð þá þarna einn í skóginum
ekki vissi ég hvað var í skóginum.

Það var myrkur,það var nótt
ég gat ekki séð neitt því það var nótt.

En síðan glökti í eithvað það var ljós
þá gat ég loks séð leiðinna út í fjós. ]



[ Vaknaði snemma og fann að það var eitthvað sem vantaði,
Aðeins mitt eina nafn,
Enginn annar sér að ég er fastur,
Fljótt kom eilífðin.
Ég hætti í nokkrar sekúndur,
Þá gerðist ekkert.
Hver er ég á þessum tíma, hvar er nafn mitt?
Ég held að það hafi læðst í burtu.

Það hringir enginn útidyrabjöllunni.
Það er ljóst að það mun ekki trufla neinn.
Það verður erfiðara að leiða þetta hjá sér.
Ég horfi beint áfram, en það er ekkert eftir að sjá.
Það sem er gert er gert.
Lífið hefur náð tökum á mér.
Ég læt mig sleppa, það sem er núna mun aldrei verða.

Ég gleymdi að ég gæti séð,
Svo marga fallega hluti.
Ég gleymdi að ég gæti þurft,
Að komast að því hvað lífið gæti fært mér.

Tek þennan farsæla endi, skiptir engu máli,
Guð eyðir ekki þessum einfaldleika á möguleika.
Hjálpaðu mér upp, vektu mig, draumar eru fullir.
Kenni þessari slóð um.
Þótt frosinn væri hélt ég að ég gæti stöðvað,
En hver mun bíða?

Hvað geri ég núna?
Get ég breytt um skoðun?
Ég hugsaði þetta til hið ýtrasta?

Þetta var einu sinni líf mitt.
Þetta var líf mitt eitt sinn. ]



[ Nagli í stórum skógi
Naglar og horfin sýn
Naglar í með ekkert hjarta
Naglar á stórum ís

Naglar sem meiða í orðum
Nagli með lítinn haus
Naglar í frostnum skógi
Nagli með spur-nar-haus

Naglar á förnum vegi
naglar sem vita allt
Naglar sem ofmeta alla
Naglar sem geta ekki meitt

Naglar á sólskinsdegi
Naglar og birta í þér
Naglar á dýrðardegi
Nagli og spurning hér ]



[ Takk

þið sem komuð 
   takk
ekki fara
   takk
það er svo gott að hafa ykkur
   takk
þið gefið yl
   takk
þið gefið frið og ró
   takk

sólin gefur takt í lífið
   takk
réttir okkur af í lífinu
   takk
birtan frá henni er svo góð
   takk
engan tunglmyrkva
   takk

skipið er á réttu stími til okkar 
   takk
svo við villumst ekki af leið
   takk
því skipinu er vel stjórnað 
   takk
því við förum eftir stími skipsins
   takk ]



[ Hann

Sjáið hann er HANN
          HANN
Hann er einhver annar.
annar en hver?
Nú hann sjálfur. ]



[ Skipið

Máttur hafsins mikill er, 
menn slasast og deyja.
Engin veit hvert næsti fer,
kannski fer næsta eyja. 

Ekki spyrja hvert hún fer,
því engin veit hver er styrkur hraunsins.
Hafið spyr ekki hver næsti er,
hvort það sé þú , hann  eða maður
auðsins. ]



[ Gengnum dimma þrönga slóð,
þar sem stemning er með miklum hroka,
þú ferðast um þann þrönga veg
með þögull óp í sjón á spegilfögrum beltum afl þíns, falin
bak við dauf eyru þinna Hauka.
Hvað hefur þú að gefa byssubrandur
annað en miðlun blóðdrifins hjarta,
með þessu,og þessu eina sem þú hefur til bruns að berra,vera í flotum fötum og ganga í takt?
Hvar er þessi lykill sem opna kúgunar dyr og lætur þig stíga upp úr mannlegu eðli, eða Þarftu alltaf að falla fyrst til að sjá það hvað gerðist hinum megin? ]



[ Á hafi glampar sólin sæl
með sæmilegri brellu
vappa ég með vænlegt smæl
til Víðihlíðiskellu ]



[ Hikandi fór ég um helkalda strönd 
hófför í sandinum rakti. 
Sá ég hvar opnuðust sævarins lönd 
sýnin mér lotningu vakti. 

Birtist úr djúpinu bláfextur jór 
brimið um lendarnar freyddi. 
Fossaði um bringuna svellandi sjór 
salthvíta ölduna sneiddi. 

Nasirnar titruðu er nístandi hnegg 
neistann í augunum slökkti. 
Andartak blikaði á brúnir og skegg 
brotsjórinn dýrinu sökkti. ]



[ Þú ert eins og hið sæta vín
ég vil fá þig aftur
til mín

ég mála þögnina
ein án þín

biturt vín
gæti þó drukkið meira
eina tylft eða svo
samt staðið í fætur tvo

ég í fæturna stend
sem klettur
og bíð ]



[ Fjandans buxur
fjandans hár
fjandans andlit,

fjandans peysa
fjandans húfa
fjandans varalitur,

hvern fjandann ertu að gera, lest bara eitthvað! Fjandinn hafi það! ]



[ Þannig flaugstu,svartur yfir hvítum feldi fjallana,eins og skuggamynd á tjaldi.
En þegar augun mín drógu þig inn í sig,
opnuðust nýjar víddir.
Við tvö urðum eitt með vindinum,
sem var búinn að finna okkur nýtt nafn. ]



[ Það er alltaf hæðnishlátur, 
sem veldur ólukku í gull.
Oftast brestur það út í grátur, 
enn verður svo aftur bull !

Grátur er bísna sár, 
það búast allir við.
Og allir halda að maður sé klár,
að tóra við Guðs sið.

Hlátur er oftast glens og gaman, 
það vita allir vel.
En ef að eitthvað blandast saman, 
Þá fer þetta aðeins ver. ]



[ Varkárir til sóknar þeir blása
og fullir af sigurvilja.
Því í dag viðrar vel til loftárása
og það eina sem þeir skilja.

Himininn breyttist og varð blóðrauður
braust þá út barátta og mikil hræðsla.
Sprengja féll og eftir lá drengur dauður
útskýringin á henni er enginn fræðsla.

Móðir sat með látið barn í fangi sínu
lömuð af ótta reiði og sorg.
Allt sem þú sérð með auga þínu
er ónýtur staður sem áður var borg.

Ekkert var að sjá nema gráa reykinn
sem lá yfir allt og öllum.
Liggur þarna maður og annar illa leikinn
og hræðsla heyrist í flestum köllum.

Loftið í borginni var rakt og þurrt
og lyktin fyllti menn viðbjóð.
Þarna var handarlaus maður sem gekk burt
en eftir honum myndaðist blóðslóð. ]



[ Karl átti konu sem var sko löt
enn úr ullinni búa átti til föt
og hlutverki sínu hún aldrei vel sinnti
og karlgreyið oft það hana á minnti.

Svo dag einn stóra kerlingu bar að
og konan um hjálp hana bað.
Spurði hvort fyrir sig hún vildi vinna
því ekki kynni hún úr ullinni að spinna.

Kerlingin sagðist glöð það vilja
en eitt yrði hún samt að skilja.
Að upp á nafni hennar hún þurfi að geta
og fyrir sumar annars myndi hún hana éta.

Ráðvillt konan var nú orðin
og kerlingin með ullina var löngu horfin.
Karli sínum hún frá þessu sagði
en hann settist bara niður og þagði.

Einn dag karlinn hélt upp til fjalla
heyrði þar úr gili einu einhvern kalla.
Gekk þangað og sá þar stóru kerlinguna
hrópa nafn sitt og það yrði hann að muna.

Hélt hann heim án þess að nafninu gleyma,
ritaði það á miða og bað konuna að geyma.
Veturinn leið og kerlingin kom svo aftur,
barði að dyrum og í höggunum var kraftur.

Spurði hún um nafn og varð fljót að því,
svaraði þá konan með nafninu Signý.
Ekki rétt, en spurði hvort Ása það væri?
Rangt, en hún átti nú eftir eitt tækifæri.

Spurði konan hvort Gilitrutt væri rétt
og varð kerling svo brugðið við þá frétt,
féll hún í gólfið en lá þar stutt
fór svo burt því nafn hennar Gilitrutt. ]



[ Sárt ég mun nú sakna
þín sem varst mér hjá 
hvarfst svo út í buskan 
og út í myrkrið svart

Það líður ei dagur
það líður ei stund
sem hugur minn reikar
og endar ei hjá þér

Alltaf eru þær góðar
því engin slæm er til
þú varst alltaf svo góður
og blíður við mig ]



[ Við gengum saman 
hönd í hönd
gengum um götur
stræti og borg

Þú hvílsaðir að mér
"ástin mín ein
hvernig gæti ég 
án þín verið"

Ég hvíslaði á móti
"elskan mín góð
þú veist það mun
eig gerast í bráð"

Ég elska þíg heitt
og vil þig ei missa
því ég þrái 
að vera þín að eilífu ]



[ Það eitt að heyra rödd þína
breytir litunum í kringum mig.
Allt sem áður var myrkt
lýsist nú upp og baðar mig geislum.

Orð þín smjúga inn í hugsanir mínar
og glæða þær björtum litum.
Þínum litum.

Bara ef ég fengi að sjá bros þitt,
sem lýsir upp myrkustu tilfinningar,
feykir manni upp til skýja.

Þangað til,
geymi ég mynd af þér
kyrfilega festa í huga mínum. ]



[ Sólin skín björt á hvítt andlitið sem er herpt saman af beiskju og með bauga undir augunum. "Helvítis" muldra ég, "Helvítis sólskin"

Lít útum gluggann, leyfi sólinni rétt að gjægast á litla púkann í kjallaranum.

Hverf strax aftur til minnar fyrri iðju.

Pikkandi orð inná tölvuna sem hverfa jafn óðum. ]



[ Lífið þýtur framhjá mér
meðan ég stend frosin í sporunum
með lokuð augu.

Allir eru að flýta sér
mega engan tíma missa.

Svo enginn tekur eftir álútu verunni
með lokuðu augun.

Þeirri sem veit ekki,
hvort hún er að koma eða fara
og hrærir sig því hvergi. ]



[ Mig vantar snertingu.
Hlýtt faðmlag sem yljar inn að dýpstu hjartarótum.
Einhver,
sem fær mig til þess að brosa,
þegar ég vil helst af öllu gráta.
Einhvern, 
sem fyllir holrúmið í hjarta mér.
Einhvern, 
sem skilur hvernig mér er innanbrjósts,
án þess að ég mæli orð af vörum.
Einhvern, 
sem fær mig til að missa fótana
og tapa áttum.
Mig vantar
einhvern sem strýkur mér um vangann
og segir svo óþolandi blíðlega
"Þú ert svo sæt þegar þú reiðist"

Mig vantar einhvern.
Mig vantar þig. ]



[ Hefðu mig til himins
svo ég fái snert skýin.
Fljúgðu með mér út í hvolfið
svo ég sjái stjörnurnar speglast
í björtum augum þínum.

Ferðumst saman,
þó kyrr á sama staðnum.

Látum okkur dreyma,
Saman. ]



[ Kvöldsund á neti með rauðvín og ljóð
Kveiki á kerti og sit hérna einn
Kyrrja í hlóði stunndin er góð
Því vegurinn liggur mér farsæll og beinn. ]



[ Oh my.....
I'm so tired being right
I'm tired being alone every night
When I shouldn't be on my own
But my dream has left me alone
She did wrong, she made a bad mistake
But he took the dream I was ment to take

Jealousy soul and a failure man
Why is it so hard to see I'm your greatest fan
You are doing the same mistake twice
Why can't you follow the angel's advice
What is it your really want from me
I'm not gonna spend anymore time trying to make you see
When you seem to be blind
What is going on in your complicated mind
All I got left is letting go of my breath
Because nothing is out there for me but death ]



[ How is it possible to make such a mistake
How many hurt feelings can I make
Shall I hang myself over the lake
That's my decision to take
When will I put an end to this all
When will my final patient fall
Will I stop make an damage to everybody I love
I will kill me and hide myself forever behind the clouds above ]



[ Pendant j'aspette a toi
Je pense de mes fammes dans la vie
Elles sont numerouse
Je ne veux pas parler de l'autre fammes
avec toi pasque la vie é seulement toi

Dans la nuit, je panse.
Peut etre je trouve une autre
Pasque je suis un homme que
vouler avoir beaucaup dans la 
la vie, beaucoup de faire

Qui ne vouler pas étre heureuse. 
Qui ne vouler pas étre content
Qui ne vouler pas avoir future

Mais je n'ai pas la ceur pour
étre heureuse. Pouvre moi. ]



[ Frjáls klæddur hvítri skikkju
og notar tvíeggjað sverð
Til guðs ég hugsa af væntumþykju
Fylgdu mér hvert fótspor, hverja ferð

Kristur minn, ég svara þínu kalli
þú leiðir veginn og svarar mér
Þú situr uppá himnastalli
Þín boðorð ég í hjarta mínu sver

Huggun þín er grundvöllur trúar
Þú hughreystir og styrkir í nærveru
Þú um hjartarætur mínar hlúar
Þín kirkja og boðskapur, þína vistarveru

Frjáls um veg þinn fótspor myndast
kærleikur, kaleikur, og kraftaverk
Syndin með bæninni vill umbreytast
í fyrirgefningu þegar bænin er sterk

Kristnihaldið er heilagt 
Því halda þarf utanum í ljúfri bæn
Fáein orð til guðs svo einfalt
trúin er svo frjáls og kæn

Vakning í hjarta mínu 
og barmafullur bikar minn
Mig þyrstir, þú varst í þinni pínu
Þú bíður mér í bæinn þinn

Jesúsalem, Jerúsalem, 
Í heraðinu Nasaret
Ég landið með fótum mínum nem
Guð með yfirhandarlagningu lét

Konugur, konunganna
Himinn lýsir upp guðs neistum 
Frelsari mannanna
Eigi leið þú oss í freistnum

Mig þyrstir í orð þitt núna
og tunga mín er þurr
Í bæn ég bið um styrk með trúna
syndir afmáðar eftir þungan burð

Lækning um líkama, syndin gufuð upp
Lykill líknarans, lindin læknar lund

Orð þín eru lampi fóta minna
í bæn heilagur andi finnur mig
Heilagar lindir, um sálu renna
og kenna mig þinn boðskaps sið ]



[ Ég horfði út um gluggann 
Og sá þig nálgast
ég leit niður á skuggann 
hann niður var að tálgast

Ég átti enga von
En hélt mér bak við tárin
Ég hugsa lon og don 
Hvernig lífið yrði næstu árin

Ég elska þig af öllu hjarta
Ég mun aldrei geta gleymt þér
Ég held mér í vonina bjarta
Um áhuga þinn á mér ]



[ Hvers á maður að hlakka 
til jóla sérhvert ár
að fá góðan mat að smakka
eða allt þetta búðarfár

Jólin koma senn
er eitthvað gaman þá
ég sit og bíð bara enn
er snjórinn kominn, ég fer að gá

Margar gjafir við fáum þá
við kertaljós og ró
allt er þetta jólunum á
kannski ekki, og þó ]



[ Borðið er blátt
hárið á ömmu er grátt
tónlistin er spiluð hátt
váá ég á svo bágt

-------------------------------

Stilltu tækið
hárið þið flækið
krókinn krækið
á burt þið mig rækið

-------------------------------

Hjartað það brennur 
er ég sé þessar glennur 
hoppa fram og til baka
ég gæti kreist kaldan klaka ]



[ Ég sá þig í gær
í faðmlagi annars
ég leit niður í tær
og hljóp svo til ??

Ég hugsaði aftur og aftur
vá þetta er skrítið
þetta er meira en smá kraftur 
og ekkert smá lítið

Niður í gólfið, ég er að renna
hvað get ég gert
hjarta mitt er að brenna ]



[ Senn koma jólin
þá geri ég öll ljóðin
þetta ljóð 
er um jól
þessi jól
þá geri ég ljóð
ljóðið er um Jesú
Jesú er jólin
um jól er gaman
gaman að vera saman 
brátt líkur þessu ljóði
því það eru að koma jól ]



[ Meðan ég svaf heyrðu eyrun mín suð
eitthvað var þarna, kannski sjálfur Guð.
Þetta sagði mér hvað ég ætti að gera
og einnig hvar best væri að vera.

Var mér kannski að dreyma
að yfir mér sálir voru að sveima.
Mikið er þetta allt saman skrítið
því ég sá ljós og það var lítið.

Þegar ég sofna bráðum aftur
finn ég inn í mér sé mikill kraftur.
Þá loka ég augunum mínum
og leggst af í draumunum þínum.

Birtist ég þér, mun ég ekkert segja
heldur horfa á þig mín fallega meyja.
Ekki skaltu mig á neinn hátt hræðast
því við gætum látið hugmyndir fæðast.

Nú þig um tíma ég kveð
það verður stutt en mun bæta mitt geð.
Kem svo aftur næst þegar ég sef
og þá, ég mitt hjarta þér gef. ]



[ Þeir komu aðsvífandi að nóttu
og blíðlega þeir mig sóttu.
Ég finn enn hvernig ég svíf
og fann tilganginn um þetta líf.

Ég var settur á góðann stað
og þar var maður sem mig bað.
Að sjálfum mér ég yrði að sinna
því vandamálunum yrði að linna.

Oftast er erfitt að fá það sem er best
og vill maður það oft og það sést.
Tímarnir verða nú betri og betri
og ætla ég mér að koma vel undan vetri. ]



[ Hvernig fær maður öllu breytt
eða þurfa ekki að hugsa um ekki neitt.
Halda svo út í lífið áhyggjulaus
vitandi að hjartað fyrir löngu fraus.

Er einhver sem stjórnar þessum leik
sem stendur fyrir ofan skýjin bleik.
Á maður að trúa og treysta honum
og halda í öllum vonlausum vonum.

Hverjum á ég eiginlega að þakka
heilsa upp á og færa glæsilegann pakka.
Að þessu hef ég sjálfann mig oft spurt
en sem á að svara er löngu gengin burt.

Ég er langt frá því að vera honum reiður
en hef fengið nóg af því að vera leiður.
Ertu að láta hefnd þína bitna á mér
og Guð þessi spurning er ætluð þér.

Ég skal gera allt sem ég þarf að gera
svo ég þurfi ekki þetta allt að bera.
Hegðun mína fékk ég í arf
en ég vill hamingjuna aftur sem hvarf.

Ég hef beðið um betri tíma
en vonir mínar eru farnar að dvína.
Ég bið þig um að geð mitt bæta
því það myndi sál mína kæta. ]



[ Beðnar bænir mínar hljóðna,
brostnar vonir lífsins óðna.
Lánadrottnar bænir lána,
huga míns traustinu dána. ]



[ (Intro:)
This is for all you people that think I'll never amount to shit....
(Verse 1)
Daddy, go ahead, call me P.I.M.P
I don't give a fuck, you obviously don't know me
And mom, say again I'll never make some G
Ya'll make me stronger by calling me a looser
But in the end, who's the real loser?
Get to know me before you judge me
And in the end, ya'll get to see
I ain't no fucking wimp
I've made it better than ya'll and I'm a pimp
I got the G, I got the ho's, I got the twenty fo's
My name is pimp, my shame ain't real
I'm going to make ya'll enter my mind to feel
How close I'm to kill (kill my enemy's)
I can do everything, I'm da p.i.m.p with tha Gz

(chorus:)
Fuck all you that doubt me
Burn in hell for cursing the P.I.M.P
But in the end y'all see
That I'm tha dogg with da G

(Verse 2:)
Yeah, my parents don't know shit
I'm gone now and I won't return until I've made it
This song is especially dedicated to you
All you did was calling me a failure and a fool
So what, maybe I'm a failure but I don't give a fuck
I don't care about others opinion, if ya'll don't like me, suck my cock
Go ahead, kick me out, make me glad
Because if I'll stay with ya'll any longer, I'm good as dead
But when I think about it, I'm on my own
I don't know what to call the place that used to be my home
Fuck, I hate people that call them selfs friend
And when I need help they just slam on my hand
Fuck all people that doesn't help others in must
So for real, who can you really trust

(chorus:)
Fuck all you that doubt me
Burn in hell for cursing the P.I.M.P
But in the end y'all see
That I'm tha dogg with da G

(Verse 3:)
Only way to glad my dad
Is if he would see me on the floor dead
Be careful what you wish for
Because that dream can get more
I could just kill myself like I tould you before
It seems like you don't care
You just think I wouldn't dare
But what will you say when your dream will come true
What will you say, what will you do
Maybe: "I hated that nigga" and my mom say's: "Yeah, I hated that fool too"
One love, and my parents ain't in it
Fuck Y'all that said I would never amount to shit. ]



[ Er lífið myrkur
er lífið þrá
um annað líf
betra líf

Er lífið svart
er lífið grátt
í tilfiningum sagt
er lífið aðeins

LÍF... ]



[ Spegill, spegill horfðu á mig
ég horfi í spegilinn og sé bara þig
þig og mig í speglinum ég sé 
og í bakgrunn eitt gamalt tré ]



[ Líf mitt er flækt
það er ekkert hægt
Líf mitt er eitt
og stundum ekki neitt
ekki er hægt, allt að fá
og aldrei neitt að ná ]



[ Hvað er það sem ég heyri?
Hlusta betur því hávaðinn verður meiri.
Ég hef gleymt öllu sem ég hafði
því mig það frá raunveruleikanum tafði.

Ég geri vel það sem ég kann
leitaði af því lengi en aldrei það fann.
Hvað er það sem læknar brotið hjarta
því oft er maður yfir því að kvarta.

Hvar er hamingja á þessari stundu
því allir í kringum mig hana fundu.
Það er hreinlega í mér allt sem glymur
allt saman inn í mér og sérhver útlimur. ]



[ Fullir en frábærir erum við oftast
hjá okkur fáar stúlkur virðingu hlotnast
Berum ei virðingu fyrir neitt né neinum
og þykjumst vita oftast hvað við meinum.

Við veltumst drukknir inn á næsta bar
og svipumst eftir fórnalömbum þar.
Hópumst þar sex í kringum stúlku eina
og förum ekki fyrr en hún fer að kveina.

Ekki kunnum við konum að sinna
enn að elska, nei það er eitthvað minna.
Frekar keppumst við að drekka meira
því bestir erum við í þeim geira.

Erum fæddir án allar tilfininga
og kunnum sko konur að þvinga.
Á sunnudegi eru við strax farnir að bíða
eftir helgi en vikan er lengi að líða. ]



[ Ástin er það sem allir þrá
og allir sammála um það sem ég segi.
En á þessum tíma fer ástin á stjá
og opnar hún fyrir alla lokaði vegi. ]



[ ógleði!
ó-gleði!
ó þú mikla gleði gærdagsins. ]



[ Í hafsjónum leynast þær,
duldar þrár.
Og ég finn þær eru hamingjunnar
ástarfár.
Flumbrufótar sig 
fallvölt sýn.
Hún ein veit það 
hver er 
ástin mín. ]



[ Ég elska þig
núna.

Eins kröftugt 
og flóðbylgjur dimmustu djúpa hjartans.

Þrumugnýr á sálarinnar himni.

Þó sem milt logn andans
á undan storminum. ]



[ Í dag liggja
hugsanirnar undir feldi
hlýjunnar og láta sig 
dreyma.

Um drauminn sem verður
bráðum
að
veruleika. ]



[ til er lítill duftreitur
þar sem jörðin 
verður alltaf sviðin ]



[ Þegar við vöknum upp við sprengihvelli
mun þykja friðsælt að búa í helli
Hafa aldrei lært að blóta
og hvað þá diffurkvóta!
Því fáfræðin er vanmetin
og önnur fræði andsetin
Af neikvæðri þróun, ég mæli illt
í viðkvæman poka ógnarfast kýlt
og mannkynið stekkur skref aftur
bara neikvæður kraftur
sem eyðir siðgæðum
góðlátum fræðum
Á veg eyðingar æðum
í illskunnar klæðum
þótt til Guðs við bæðum
allt kristnibænavæðum
komum við ekki okkar sæðum
fyrir í tilsvarandi samstæðum
Sem þýðir bara aðeins:
Allt verður eitt
eitt verður ekki neitt
Þá komumst við í feitt, leitt, þreytt, reitt, heitt ástand, þar sem óeirð hvílir.
Hvað finnst ykkur um það? ]



[ Ég sit og horfi,
á þig úr fjarska.
Með tár í augu,
titrandi hjarta.
Varir mínar brenna,
fingur mínir skjálfa.

Ef aðeins eitt augnablik,
ég þyrði nær.
Gæti ég sagt þér,
allt sem ég þarf að segja.
Hve hjarta mitt brennur,
af löngun til þín.

En dagarnir líða,
og enn ertu í fjarska.
Hjarta mitt slær,
fastar og fastar.
Hugrekkið ekkert,
ég kemst ekki nær. ]



[ Ég spurði-Hvert ertu að fara?
Enn hann fór án þess að svara.

Enginn hefur orðið hans var
og enn hefur ekki borist neitt svar.

Hvert er ferðinni heitið í hans för?
Því öll viljum við fá svör.

Við þessu hann aldrei mig varaði?
Þótt ég spurði, aldrei hann svaraði.

Því meira sem ég hugsa til hans
sé ég hversu hratt hann líður.
Hann hefur við aldir og ár stigið dans
enda er hann tíminn sem aldrei bíður. ]



[ Er þetta kannski besta ljóð í heimi
svo gott allavega að ég það vel geymi.
Nú mun það berast hratt á milli manna
og um leið það fyrir heiminum sig sanna.

Dreift það yrði um veröld víða
og hjálpað þeim sem við vandamál stríða.
Enn á daginn, yrði því ekki gleymt
því hugur allra hefur það geymt.

Það myndi koma á alheimsfriðifriði
og kenna öllum menningum nýja siði.
Kæta og vekja brotin hjörtu
sem aðeins sáu líf sitt í svörtu.

Það myndi sameina ólíkar þjóðir
og allir yrðu við hvorn annan góðir.
Útýma myndi það fátækum löndum
og tryggja þeim fjárhagssterkum böndum.

Enn ekki er til neitt besta ljóð heims
og draumurinn er því ekki til neins.
Því þetta myndi aldrei gerast
því aldrei myndi það frá Íslandi berast. ]



[ er búinn að vera með lag eitt á heilanum síðustu mánuði
það skiptir milli angurværra gítarsólóa
harkalegra trommuslátta og dynjandi bassaplokks
ásamt því sem söngvarinn hvíslar
syngur
og öskrar til skiptis...

næ ekki textanum
næ ekki taktinum
skil ekki lagið...

...

gítarleikur sorgarfullur nætur allar hljómar
söngur djúpur tregablandinn daga alla ómar
textinn ferðast ofan garðs og neðan...
trommuleikur tryllist alltaf er ég horf’á hana
bassinn dynur – hjartað stynur af eldgömlum vana
og ég gleymi sjálfum mér á meðan...

kannsk’er misjafnt lagið – sorgum vafinn ástaróður?
trylltur söngur boðar kannski tíma sem er góður?
textinn þýðir eitthvað djúpt og hulið...
leita því að líkum lögum – sem mér heima leynast
meðan sálin syngur áfram – engar línur greinast
ég vil vita það sem mér er þulið...

...

er búinn að vera með lífið á heilanum síðustu mánuði
það skiptir milli angurværra sálarsólóa
harkalegra hjartslátta og dynjandi þunglyndis
ásamt því sem hugur minn hvíslar
grætur
og öskrar til skiptis...

næ ekki textanum
næ ekki taktinum
skil ekki lífið...

...

skil ekki lagið
skil ekki lífið

en reyni að syngja með... ]



[ Hvernig er hægt að slíta sig frá svona hugsunum? Slíta aldagamla ösp upp með rótum., alltaf eitthvað eftir. 

Kemur aftur og aftur.

Lífið er ein löng barátta við mannlegt eðli.

Ein löng barátta gegn því að vera „eðlilegur“.

Það er kjaftæði, goðsögn, að maður geti þekkt sjálfan sig illa.

Maður nagar alltaf fjötrana sem sjálfsþekking kastar á mann.

Þeir sem segjast ekki naga lifa í sjálfsblekkingu.

Allir naga.

Allir vita hvað mannlegt eðli er – hvatir sem láta ekki af stjórn.

Allir berjast gegn mannlegu eðli, að lifa er að heyja styrjöld við sjálfan sig.

Að deyja er að játa sig sigraðan, meinið er að það að lifa er líka að játa sig sigraðan.

Hvatir eru verkfæri djöfulsins, handbendi myrkrahöfðingjans.

Ljótasta orð í heimi er eðlishvöt, eðlishvöt, eðlishvöt. ]



[ Ég vakna á slaginu 07:35,
og úti er nóttin enn dimm.

Sest upp og nudda þreytu úr augum,
sem sést vel á bláum baugum.

Klæði mig í það fyrsta sem ég sé,
fer svo í það að hita mér te.

Næsta verkefni er að ná í blaðið,
það liggur blautt úti við hlaðið.

Reyni svo lesa það með bestu getu,
forsíðumyndin var af konum sem grétu. 

Geng svo hægt inn á baðherbergi,
þar finn ég tannburstann hvergi.

Sé sjálfann mig í speglinum úfinn,
hárið út um allt og gelbrúsinn búinn.

Klæði mig svo í buxur peysu og bol,
svo jakkann enn í það fer allt mitt þol.

Nú verður erfitt að skóna að reima,
allt mitt blóð mun upp í haus streyma.

Eldrauður í framan út ég fer,
snjór er úti langt sem augað sér.

Berst svo við að bílinn að opna,
á þolinmæði minni er fljótt að slokna.

Búið er allar götur að skafa,
kemst ég þá leiða minna án tafa.

Raddir í útvarpinu láta mig brosa,
um nokkra spennu mér tekst að losa.

Nú klukkan er orðin 08:08,
sé kennslukonuna fyrir mér sátta.

Úr kennslustofunni heyrist ei kliður,
fæ þau skilaboð að tíminn féll niður.

Hefði ekki þurft svona snemma að vakna,
það er rúmið mitt sem ég sakna. ]



[ Ég gæti horft í augun á þér

og logið því blákalt

að enginn hafi nokkru sinni snert mig

eins undursamlega og þú.

Að önnur eins sæla geti vart

fyrirfundist í gjörvöllum heiminum.



Ég gæti látið þig halda

að þú værir að svipta af mér hulu

eða losa mig úr viðjum fortíðar minnar.

Ég þyrfti bara að verða niðurlút,

skammast mín eilítið fyrir líkama minn

og láta þig halda að þú værir

smátt&smátt að frelsa mig

undan blygðuninni



og það gæti leitt til góðs. 

Það gæti farið svo

að sjálfstraust þitt efldist

í beinu samræmi við blekkingu mína

og að eftir því sem ég renndi

sterkari stoðum undir trú þína

á sjálfum þér sem Elskhuga heimsins,

myndi þér þykja vænna um manneskjuna

sem ég þættist vera

og legðir meira kapp á að

láta hana titra&skjálfa af frygð

undan fimum hreyfingum tungu þinnar.



Mig langar ekkert að gera þetta.



Sannleikurinn (sem við þurfum ekkert

að ræða) er sá að á undan þér

hafa komið og farið þónokkrir menn;

sumir þeirra hreinlega komu -og fóru

en aðrir stóðu sig með stakri prýði



því langar mig ekkert að gera þetta

en mig langar að þú vitir

að ég gæti. ]



[ Afhverju græt ég þessum tárum, 
útaf mínum hjarta sárum, 
sem við saman skárum, 
svo djúpt að það aldrei grær, samt er ég engu nær.
afhverju er heimurinn grár ? 
afhverju gróa aldrei sum sár ? 
afhverju líður mér svona illa bara við það að láta um þig hugann reika, það eina sem ég man eftir að heyra er: 
komdu kisa, komdu að leika! ég það ekki meika!  því þú átt mitt hjarta og mína sál. og hjartað í mér er ekki úr stál, þótt þú hafir í mér öll tök. er þetta allt mín sök og þú verður mér að fyrirgefa! Því tár mín dropa líkt og himnaflóð. innan við beinið ner ég ekki það góða, gæða stúlka! 
ég á allt þetta skilið fyrir syndir mínar! ]



[ ég er búin að fá nóg...
mitt litla hjarta þolir ekki meira! Láttu nú í þér heyra! 
ég hugsa svo núna hef ég ákveðið að það geraog hérna kemur ísköld gusa beint úr mínu hjarta! Sem virðist í þig vanta! 
tár mín dropa líkt og himinn væri að gráta. Litla skjáta, reyndu að hætta að gráta! Það skilur einginn afhverju ég græt, ekki einu sinni ég. það eina sem ég veit er að mér finnst ég vera ein í þessum heimi, því ég er í eigin veröld, engin annar á þessum stað! Ég horfi í kringum mig... engann ég sé þar.
sama hvað ég geri, ég kalla, ekkert svar, það eina sem ég heyri er röddin sem bergmálar í brjósti mér. Í hjarta mínu býrðu samt, en ert að reyna fara. best þér bara að gleyma fyrst ég fæ þig ekki að geyma! ]



[ Þú bankaðir hjá mér
og lagðist í útlínur mínar
í gömlu rúminu ]



[ Darkness all around me
My life's in shadow and nothing I see
My enemy has my dream, he took her today
He took my girl, and left me with only future gray
Something in my heart was taken away
I might never recover

I was left alone in the desert of pain
My hate, I can never explain
Heart, filled with hopes, all away it swept
Just one thing I kept
Memory of you in my grave
My home is now my cave
I'm a prison behind my own bars of steel
All the motion I used to feel
Are gone, you have brought death among
I guess I've taken it for too long
Now, I'll die in the fire of love
Burn in hell for you.... ]



[ Ég veit ekki hvað þetta er,
ég veit ekki hvað það er sem ég sé.
en það er eitthvað við þig,
sem lætur mér líða vel.

Ég nýt þess að horfa á þig.
Ég nýt þess þegar þú horfir á mig
þegar þú snertir mig finnst mér ég vera örugg, þó að snertingin sé saklaus.

Það eina sem heldur mér lifandi ert þú,
Ég geri allt til þess að vera nálægt þér
Ég veit ekki hvort þú tekur eftir því,
ég veit ekki hvort þú tekur eftir mér. ]



[ Ljós heimsins og sannleikans
lýsir frá himni, kærleikans
Friður er trúin og læknar sár
Frjálslega geng ég sérhvert ár

Ljósins englar birtast þér
inní herbergi eins og vera ber
Þeir umvefja þig kærleika með
Lútherstrúarbænarher

Hver dó, þegar Jesú var frá
en Jesú kom og vakti hann
Menn töldu það af og frá 
Hann lífið aftur og lækningu fann

Larsarus hét hann sá sannkallaði
Var framliðinn en lifnaði við
Fékk ekki lykil hjá Péturs hliði
Kraftaverk orðið við fagnaðarklið ]



[ Langar að biðja bænir til heilla
til að frelsa, lýkna veika
Með fögnuð í hjarta bæinn frelsa
Siðvenjum trúar í hjarta mitt heilsa ]



[ Einu sinni enn
og aldrei aftur.
áfram ég renn
og orðinn fylliraftur. ]



[ Opna augun, uppá gátt
svo björt og góð
ég vil finna heimsins sátt
á stríðinu orðin móð.

Trítla yfir götuna
ég er að fara fyrir mömmu
að sækja vatn í fötuna
vatn fyrir hana ömmu.

Vatnið lekur hægt 
kannski það sé búið
afhverju getur stríðinu ekki lægt
eða við, einhvert burtu flúið?

Vatnið komið, fatan þung
sprengjan springur, ég dett niður,
og ég sem var svo ung
Afhverju gat ekki verið friður? ]



[ Litla ljúfa snát
vertu nú, ljúf og kát
Komdu með mér, komdu
komum upp á fjall
uppá heimsins hæðsta stall.
Dönsum allan daginn
daginn út og inn
lofum ljósið bjarta
lofum frið um sinn.
Þú snoppufríða snáta
sestu hjá mér smá
Viltu vera hjá mér
kjöltu minni á. ]



[ Freisting Flýtur hjá..
eins og forboði ástarinnar frá
treystir þú á það
að hætta þér inní voðaverk.
Listaverk?

Dapur dagur líður hjá
þegar dreggst þu frá mér.
þig, mín augu vilja sjá.
vil vera hjá þér.

Hætta mikil hugsaðu um það.
Heimska í þér býr.
En sterk stækkar hugsun í að
tveir líkamar snertast.
Augu skerpast..

freisting fremur illkvindisverk. ]



[ Eg hljóp út í nóttina 
til þess að fela mín tár, 
þú fylgdist með 
en þóttist ekkert vita,
þótt nóttin var köld 
var mér heitt, 
þá brann ást mín til þín. ]



[ Ég er með ákveðna mynd í höfðinu, hún er af hvítum löngum stiga.  
Þetta er stígi sem ég hef verið að ganga síðan ég fæddist.  
Fyrir framan mig er móða svo ég sé ekki hvað mun verða á morgun.  
Ef ég lít aftur þá fer ég að minnast liðinna atburða.  
Því lengra sem ég lít því fjarlægri verður minningin.   
Ég hef verið að ganga lengi og nú hlýt ég að vera kominn.  
Lærdómnum að ljúka og ég að verða fullvaxta maður.  
Sem ungur drengur sá ég ekki hvert stefndi, óð inn í móðuna af hugrekki þó skorti mig fulla sjón.  
Sem ungur maður þóttist ég margt vita en með árunum lærist manni meira að skylja.  
Áfram held ég inn í móðuna þó hugrekkið hafi dvínað hefur vitið vaxið og leiðin ljós.  
Á efri árunum fara skrefin að stígast hægar er óvissan stingur mann í bakið.  Af göngunni móður og því er mér spurn, hvar er síðasta trappan? ]



[ Andardráttur þinn
á vörum mínum
mótar ósögð orð.

skuggi ljóss
í myrkrinu

og segir mér að hvísla. ]



[ Draumar

minningabrot um heiminn

eins og hann var.

Borin á höndum þeirra
sem skilja ekki af hverju,
alltaf fleiri
fleiri.

Hugsjónir 
háleit markmið og draumar.
Fyrir fólk eins og þá. ]



[ Ég ligg og strýk fingrunum eftir votu grasi.
Dropar á grönnum fingrum, tindrar á brosandi augu...
Sólgul blóm gægjast undan lyngi eins og feimin, djörf og hugrökk en feimin.
Flýti mér að hrifsa til mín síðustu döggina
á gulu krónublaði.
Morgunn.

3. apríl 04 ]



[ Hann stakk hnífnum í brauðristina
rafmagnaðist upp
og fór í vinnuna

hann er nefnilega ekkert
venjulegur

og hann sest fyrir framan skrifborðið
lyklar inn læknaskýrslur
allan daginn
alla daga

svo gengur hann heim
á leiðinni hrynja ljósastaurarnir
á hann

hann er nefnilega ekkert venjulegur

svo eldar konan hans kjötbollur
hann fleygir þeim eins og boltum
sem skoppa á gólfinu

og þá fer hann á barinn
fær sér sígarettu
hann er nefnilega hættur að reykja

bjórinn ræðst á hann úr glösunum
von bráðar er hann gegnsósa
heimferðartími

hann er nefnilega alveg gaga ]



[ Hvernig stendur á því
að hugsun mín sé hverfandi.
Allt sem ég hef lent í
hefur sjaldan verið gefandi. ]



[ Í Rangárvallarsýslu bjó bóndinn Gissur
sem elti fé sitt út um allar trissur.
Dag einn hann lenti í því
sem aðeins fáir hafa lent í.

Kallað var ógurlega úr Búrfellinu
sem ætlað var þeim í Bjólfellinu.
Gissur vissi ekki hvað væri að gerast
og sá ekki hvaðan köllin voru að berast.

Beðið var um pott og helst stórann
því eldaði yrði nú í honum mann góðann.
Vissi hann að þarna voru tröllkonur tvær
en alls ekki vildi Gissur hitta þær.

Gissur ákvað að stoppa þarna sem styðst
þegar niður fjallið tröllkona ryðst.
Of hræddur hann var til að líta aftur
enn í hesti hans var mikill kraftur.

Stukku þeir yfir holt og hæðir
og tröllkonan stóra á eftir þeim æðir.
Klofamenn heyrðu lætin heim í kofa
og hringdu öllum kirkjuklukkum í Klofa.

Tröllkonan þoldi ekki klukknanna hljóm
hún flúði því og gaf frá sér mikið óm.
Eftir þetta aldrei til tröllkonuar sást
en ekki við hana aftur þurfti að kljást. ]



[ Hún vill alltaf sjást
þó svo úti er nótt.
Lætur stundum fólk þjást
hverfur einnig fljótt.

Hún bæði fer og kemur
og dregur því fólk niður.
Við hana þú semur
ef fallega þú hana biður.

Hún er því miður blind
girnist þá sumum allt.
Er hún kannski fyrirmynd
sem hitar hjartað kalt.

Hún er þar sem er friður
einnig þar sem menn kljást.
Fyrirbærið er mannlegur siður
það er þriggjastafa orðið ást. ]



[ ekki fara frá mér 
ég bið þig! kæri vinur min 
 við  þegar höfum einn tapað 
plíss ekki endur taka það! 
 
 ég á bara þig að
 ekki hverfa  út í heimin  
heldur frekar skaltu koma til mín 
ég er her til staðar hvenær sem er 
ég skal hlusta og yilja þér
 
 þú ert mer allt þú átt að  vita það! 
 við áttum bæði tvö einstakan vin 
 sem hvarf frá okkur og hvílist þar 
 en plíss ekki gera mer það að hverfa   líka ég bið þig!              

Ég er her til staðar ég skal hlusta og yilja þer
Ég skal vera hjá þer styðja þig gegnum ílt og vont 
Ég vil ekki missa annann vin 
Við vitum bæði hvað það er sárt
Æi kæri vinur minn plíss ekki fara. ]



[ Sterkur er vitur maður.
Þó sterkur maður sé sjaldnast vitur. ]



[ hvar er ég, hvað er ég að gera hér
í hinni stóru veröld
lítil er ég
sé ekki neitt
því allt er svo stórt
einn blettur sem ekki sést
týnd
týnd í alveröldinni ]



[ Í leyfi ég geri mitt besta
því sem úr því kemur
er mér, einni viðkomandi
-
smá tími líður hjá
og stóra stundin runnin upp
upp á líf og dauða
-
þú sest niður
og gerir þitt besta
lífs andartak, þú mun taka
-
þegar útkoman er komin
engin veit
hvað úr því verður
aðeins þú veist það ]



[ Ég sá ekki
hvað borgin er falleg
fyrr en fór að snjóa
eins og heima. ]



[ Fastur í tímaglasi tilverunnar
tifandi tikk takk
Fer kannski í bíó, horfi á imbann 
eða les bók til að þykjast góður
Annars stari ég á vegginn, geri ekkert
Eyrðarleysi smáu augnablikanna
Meðan lífið þýtur hjá
og sandurinn rennur til þurrðar. ]



[ Ef á botninn er komið er ekki allt búið
og þó svo að hjartað sé afar lúið.
Ekki neitt af þessu verður flúið
en lagað getur ef blaðinu er við snúið.

Ekki skaltu láta við slag standa
þó svo eigir þú í meiriháttar vanda.
Stattu upp og berðust fyrir máli þínu
því þá drepst það í blóði sínu.

Ferð þín verður erfið, ljót og ströng
og ekki heldur stutt heldur löng.
Aldrei skaltu samt nota ofbeldi
þó svo hetjur kæmu og það þér seldi.

Líttu aldrei vonsvikinn til baka
því þá þarftu sko að svara til saka.
Spýttu í lófanna og berðu frá þér
gerðu það vel svo sérhver maður það sér.

Hlustaðu ekki á boð né nein bönn
heldur kýldu úr þeim hverja tönn.
Traðkaðu ofan á allt og öllum
og betra væri það með skaðræðisköllum.

Hristu vandamálin af þínum öxlum
þó þú þurfi að fórna einum,tveim jöxlum.
Það bjargar enginn þér nema þú sjálfur
hvort sem þú sért heil eða hálfur.

Aldrei skaltu hættu að blása til sókna
jafnvel þó svo sál þín sé að krókna.
Ekki sökkva neðst niður í djúpinn
og hristu af þér afneitunarhjúpinn.

Þú skalt ekki yfir neinu þegja
heldur opna þig og frá öllu segja.
Oft stutt er heimsins dvöl 
hjá mönnum sem í huga sínum geyma kvöl.

Lífið hefur svo margt upp á að bjóða
og ferðast áttu eftir til ófundna slóða.
Þú veist svo vel hvað þú getur
og alltaf getur þú gert en betur.

Batann finnur þú svo sirka
þegar hugurinn þinn er farinn að virka.
Gleði þína þarftu svo að virkja
og um leið sjálfann þig styrkja. ]



[ Dear friend, I just wanted to let you know
Whatever happens I will never let you go
You stood by my side when ever I felt down
You were the one risking your life when I was about to drown
I just want you to know that for you I'll always be around
Dear friend, when I was close to death, you're the one I found

Where ever you might go, whatever you might do
In my heart I'll always keep a picture of you
My friend, I can't explain in words how I feel
You've been there for me like friend for real
What can I give in return

Dear friend, never go away
I need you more every passing day
Whatever you do and whatever you say
Someday, for your kindness I'll pay
Dear friend, everyday for you I pray ]



[ I remember those times when I enjoyed excist
The angels don't want me to die but I must insist
There are so many things in this world making me pissed
I hate people for not having faith in me
So much anger for those who cannot see
In the end I will rise and make it to the top
My ambition is strong and will never stop
I have a goal in life and I'm gonna get it
And I hate people for not helping me shit
You have only made me strong
Ya'll think I've been a loser all along
Guess what, you're wrong
Good times ahead
I will ride on till the day I end up dead
Back in the days I was nothing
But the anger inside me made me feel like I was something
Your disappointment has only made my balls grow bigger
For thinking I'll never make it in the music has made me turn into a nigger
So much dark thoughts inside my mind
Positive sides are rarely to find
Cuz everything reminds me on back in the days I left behind ]



[ How bad will I miss you
How bad do I wanna kiss you
How long will I wait
How long will you play with my heart rate
How much pain do I take
How many broken heart will I make
How many times will I tell you my mind
How many times will you leave me behind
How many times do you care
How many times do I think life's unfair ]



[ Daga uppi
undir fölu tungli
einsog ungabarn.
(vafin í lín og lögð að hlýjum barmi)
efi dreginn á langinn 
vegna óljósra spurninga um himinn
eða eitthvað annað
svipuðu honum.
Umvafin. ]



[ Afi minn er, hvað ætli hann sé?
Ég lít á hann sem verðmætara en nokkurt fé
Því hann er það sem kallast gull
Að mótmæla því væri bara bull
Afi minn er mín fyrirmynd
Að mótmæla því væri aðeins synd
Og ef þú sérð það ekki hlýturu að vera blind
Að elska hann er almenn skynssemi
Því hann er fullur af blíðu og góðsemi
Hann er maður til að líta upp til
Hann er maðurinn sem ég líkjast vil
Hann hefur sýnt mér margt og frætt
Sama hvað gengur á, það getur hann alltaf bætt
Hef ég komið til hans fullur niðurdregni
Þá hefur hann glatt mig af megni
Þótt hann sitji í stól og segi ekki orð
Þá fyrir mér er hann eins og Goð
Án hans er ég aðeins hálfur maður
Því hjá honum er ég aðeins glaður
Hann einn getur fengið mig til að brosa blítt
Þegar ég umgengst hann er mér alltaf hlýtt
Alltaf verið mér góður
Og er hann ansi fróður
Hef ég mikið af honum lært
Og mikla vitneskju hefur hann mér fært
Sem mér er um kært
Er mér kappkostað að honum verði þetta bætt
Allur þessi tími sem mér er gefinn með afa
Ætla ég að nota hann vel og nálægt mér hafa
Sama hvað gerist hef ég á honum gætur
Ég passa hann og geymi við hjarta rætur ]



[ How can I explain my feelings?
How can you expect me to tell?
If you don’t know how I fell
And I’m baring all these thoughts by myself
And at the end I might snap and crash into pieces
What do you expect of me? I’m not a Jesus
I got a normal feelings, I’m human and not between two species
I can’t take everything on my soul and carry it like diseases
I must let it out and shout: why do I carry this birth?
It’s not I like this earth, and if I had one wish, I would wish the whole world reverse
And then I wouldn’t feel all this pain in my brain
And finally start living my life normal
I don’t need too keep me suit in formal
Cause I can wear anything I want and there’s nuttin you can do too stop it
By killing me maybe, try it and get fucked, Shit!
Hell, now I can even go in split
Without blowing my balls on the walls every time they falls

It’s my girl
My precise
In my world
She’s my freshness’ 

My girl is special to me and I’ll do anything to protect her
And if you treat her I’ll move too another sector
And if you follow us, I’m a kill you without affect her
Bury you in the backyard so she won’t be aware
Where I putted your white ass and where I hide the stash
Cause I love my girl, she’s special to me
Have you ever seen animals fight for their food?
Tenfold that and then you get how angry I can get
When somebody angers my pet and gets me on set to attack
Put me on my close level and transform me into a devil
And now it’s no way too run this battle
I’ll bury you in the ground and sit on you while smoking half a pound
And if you rise up asking for a second round
I’ll shit on you and shoot you with my shotgun
Cause I got weapons but you got none
So I can shot in your head for fun
And there’s no use to run
Cause when I got my goal and I’m on the roll
And there’s nuttin you can do other than fall
Just give up, you don’t gotta soul.
Nigga wit no trigga putting out my cigar
Ohh shits, no way nigga, get away from my face
You know I don’t want you in my place
Just get out of here without a trace
Or I’ll kill ya black ass fagot
Cause my brain is rigged and ready to blow
And it will happen if you put him on overload
I still don't give a fuck I'm still with your mommas face in my butt
I can blow your face in the space with no trace
And don’t use the “F” word
Fuck, you didn’t heard
I’m not that kind of guy who likes too being flirt
And if you try too talk I’ll fuck you in the ass so you won’t be able too walk ]



[ Hvar get ég byrjað
Ég byrjaði á botninum og er þar en
Ég get ekki sett saman fleiri en tvær rímur í senn
Ég er löngu búinn að vera
Hef mikla byrði þurft að bera
Aðrir rapparar hafa komið að mér og spurt hvað ég er að gera
En hvað viltu mér? Ég hef ekkert að segja
Ég er alveg á ystu brún og við það að deyja
Hver myndi sakna mín
Ég er á botninum og á ekkert nema stól og diskinn rímnamín
Í æðum mínum er ekkert nema Amfetamín
Ég hef verið háður sterum og fíla Kókaín
Ég er ílla farinn
Ég hef setið á götunni og beðið eftir að verða barinn
Kemstu eitthvað lægra
Sit svo uppi með vinstri augað úti og skurð á því hægra
(smá hlé...undirhljómurinn verður aðeins rólegri en hraðast svo aftur)
Hvað get ég gert? Hefur þér fundist eins og fólk sér á móti þér?
Það er ekkert miðað við mig og hafa allan heiminn á móti mér
Á yfirborðinu virðist ég vera klár
En innst inni sit ég einn yfirgefinn og sár
Hvað hef ég gert til að verðskulda þetta
Þurfa alltaf stuðning vegna hræðslu við að detta
Ég hef enga vinnu og hef samt einn munn að metta

Ég hef allsstaðar komið við
En allsstaðar er fólk sem hunsar mig
Öllum er sama um minn líðan
Allir vilja drepa, og grafa mig síðan

Er sökin að minni hálfu
Ég hef þurft að bera byrði alla ævi sjálfur
Enginn skal segja að ég eigi ekki skilið frið
Eða kannski hrós svona við og við
Ég er mennskur að einum fjóra
Og ef þú mótmælir þá sýni ég þér þann putta sem ég kalla “þann stóra”
Ekki líkja mér við ræfla líkt og Rottweiler eða Móra
Rottweiler hafa engan stíl og Móri er hóra
Ég segi þetta ekki vegna þess hversu leiður ég er
Heldur að ég er niðurlægður hvert sem ég fer ]



[ Difference between nice ducks and me is none
Them and me thinks water is fun
Maybe that ducks are covered in feather
But my ass is dressed up in leather
But we are brothers whatever
And we’ll be niggaz forever
Some people look down on ducks but they’re clever
They can send duck’s terrorist in USA
Bomb that mothafucka far away (wawawawa)
They’ll do it to you if you won’t listen to what they got to say
And when that happen you can’t hide behind eBay
You fucking Internet gay
Stop hiding and come out to the light
Get ready to receive in e-mail huge Internet fight
I can battle you and you know it
Cause when I release the ducks you ain’t shit
They’ll attack you to the ground and you’ll be crippled
What do you say now when they’re biting in your nipple? (Aaaaa)
To late now bitch, they won’t leave
Cause these mothafuckas are pulling in your sleeve
And they won’t stop till’ your dead
They’ll eat up everything that is in your head

This is a nice duck
Drunken one and likes to fuck
She got no cock
But still she fucks everyone on the block

Really nice duck lives straight on the underground
You can search but she won’t be found
Cuz she don’t wants to have people around
She’ll snap and follow you like a bloodhound
She’ll bite off your dick without making a sound
Cuz these feathered mothafuckas don’t show weakness
That’s cuz they don’t have one, so they don’t take shit
They won’t have it, if you try, you’ll only make them the worst
Cuz these cocksuckas must be full of evilness and they’re cist
They’ll kill you and you’ll be the first
Then they’ll take over the universe
They’re dangerous and they bite
We must get ready for a duck fight
Maybe we lose but we must see the light in sight shining bright
Soon they’ll attack, then there’s no way back, there will be a lot of whack
And the government is sitting on they’re ass smoking crack
And they can’t see how the future will be black
It’s over, but I can’t cry, 
I’ll rather wait in the darkness and slowly die
So let’s be nice to each other, even ducks, they can battle to
Don’t forget, or they might look up for you. ]



[ Hann var svikinn að ásettu ráði
og allan tímann hafinn að háði.
Allt saman þetta ég sá
allt sem þarna gekk á.

Því miður hafði hann öllu sínu týnt
og gat ekkert fram á sýnt.
Reyndi að gera vel við sig
og eftir bestu getu fyrir þig.

Við gerð hans var Guð að spara
þess vegna varð hann að fara.
Barðist við að halda lífinu í skorðum
en aldrei gekk það líkt og forðum.

Þröng voru hans lífsins göng
og ferðin í gegnum þau voru ströng.
Hvert einasta betl var hans neyð
og daglega eftir von hann beið.

En nú er Juan gamli farinn
og vonandi kominn á góða staðinn.
Aldrei mun ég honum gleyma
og nú mun hann yfir jörðinni sveima. ]



[ Ég lá í sófanum. Sjónvarpsþættirnir skullu á mig eins og flóðbylgjur. Ég hentist til og frá í gusuganginum - í stofunni minni. Skyndilega var ég staddur á götunni. Sá móta fyrir mönnum sem gengu vasklega í átt að mér.

Komdu með!

Ég var skyndilega í herbergi með Knox Harrington, Gunnari Dal og Cornelis Vreeswijk.

Við drukkum og drukkum.

Tókum lög. Því hvernig geturu verið vantrúuð á meitlun snillingsins? Vær yfir hæfileikum mínum? Valið einhvern umfram mig?

Ég man þegar við lágum saman. Vafin hverju öðru. Og þú varst svo sæl.

Ég veit þú ert ekki sæl lengur.

En þú valdir þetta. ]



[ Hástemmd orð 
í huga mér sungu.
Hugurinn öskraði morð.
Jólasteik íslenskrar tungu,
krufin og borin á borð.

Í hásæti menningarvitar sátu,
framreiddan orðskrúðinn í sig átu.
Skröfuðu um kúltúr og menningarmál,
íslensk er tungan sterk sem stál

Orðskrúður allur var etinn.
Öfugur kom hann súr.
Dúndrandi, lyktandi fretinn.
Restin kom rassholu úr. ]



[ Lífið sjálft er alltaf að breytast
og lifum við samkvæmt því.
Elsku karlinn varstu farinn að þreytast
en nú ferðu brosandi kassann þinn í.

En hvernig skal taka á þessu
og við hvern er best að tala.
Það munu margir mæta í þína lokamessu
þó vinsældir þínar væru farnar að dala.

Þó svo þú sért ekki lengur hér
ættir þú að geta slakað á.
Það mun einhver muna eftir þér.
því minningargrein mun þú fá.

Nú ertu á meðal frægra manna
sem milljónir dýrkuðu í denn.
Lífsmunstur þeirra skaltu kanna
því þetta voru alvöru menn. ]



[ Aðeins ein manneskja getur lífnu breytt
en er ekki þessi rulla orðin þreytt.
Sumir vilja segja að ekki sé svo
því til að eiga sér líf þurfi aðila tvo.

Allir geta haft á þessu sína skoðun
og meðtakið með ró hverri boðun.
En ekki er til eitt gott ráð
fyrir þá sem elskhuga aldrei hafa náð.

Hver er sinn eigin gæfu smiður
en stundum gengur það ekki upp því miður
Þá þýðir ekki gefast upp og hætta
heldur við hlut sinn sætta.

Til eru ótal fiskar í sjónum
í hverjum læk í hverri á og vatnslónum.
Leitin mun bera árangur að lokum
og þurka þá tárin úr augum með strokum.

Sigla munt þú á milli lítila bára
með lífsförunautnum til fjölda ára.
Setjist svo niður og festið rætur
og þar alið þið upp bæði syni og dætur. ]



[ Ég gerði hreint í dag
rótaði í stöðnum skúffum
þyrlaði upp ryki í dyrum og dyngjum

Ég flokkaði allskonar smáhluti:

óteljandi tvinnakefli
gleymt skart
penna
smáaura
gömul bréf (nokkur tár þar)
myndir (sumar af fólki sem ég er löngu búin að gleyma)
dularfulla lykla (sem enginn veit að hverju ganga)

Ég fleygði út í tunnu
af köldu miskunarleysi:

vanræktum flíkum
hörnuðum naglalökkum
stökum sokkum
snyrtivörum (síðan Kurt Cobain var enn með púls)
tilgangslausum skrautmunum
gluggapósti óopnuðum frá því í fyrra

Ekki grunaði mig hvað ég átti mikið af:

skærum
hálsmenum
(nærklæðnaði sem ekki á erindi nálægt nokkrum kvenmanni)
gömlum jólakortum

Allt annað sem ekki fann sinn réttmæta stað 
fyrir klukkan fimmtán núll núll
fór á haugana í fjórum stórum ruslapokum

Um klukkan sautján núll núll
fékk ég svima og ógleði
"Þrifnaðarmanía!" hugsaði ég

Svo ég settist niður með brauðsneið og kaffi
og velti fyrir mér hvað það væri nú ljúft
ef ég gæti gert það sama við:

ógagnlegar minningar
vonda drauma
brostnar vonir
neyðarlega komplexa
og fólk sem ekkert er á að græða...

Sagði pass, nóló og tuttugu spaða
hjálp, amen og jedúddamía
- fór svo og lagði mig. ]



[ Ég sé þig í fjarskanum
umvafinn möguleika
eins og mjúkum, þykkum kasmírfrakka
með fullt af spennandi vösum,
skrýtnum hnöppum og sniðugum smellum

Þegar þú færist nær
klæjar mig í fingurna
eftir að gramsa í þessarri yfirhöfn og sjá 
hvaða ókönnuðu gersemar þess sem enn er ekki orðið
og minjar þess sem þegar er
leynast þar í felum

Mig langar að leggja kinnina
við mjúkt og hlýtt efnið
og rekja slóð þína um lífið
eftir angan þeirra staða
sem hugur þinn og hjarta hafa dvalið

En þegar við mætumst
lít ég undan
vef þétt að mér rauðri flauelskápu
og geng framhjá án þess að brosa
því ég vil ekki leyfa þér
að fara gegnum vasana mína ]



[ Það er stelpa sem heitir Fríða,
Já, hún er nú alltaf að stríða.
En stundum kemur sú blíða,
að stríðnin hún þarf bara að bíða.

Samt greyið er ágætis táta,
þó stundum fer hún að gráta.
Hún á sér einn fallegan hjalla,
þar situr hún uppi að bralla.

Strákskrattarnir bíða í röðum,
eftir að vinna á sköðum,
en auðvitað verður hún Fríða,
að fá að vera með að stríða. ]



[ Ég ríf úr þér tönnina
argandi læturðu eins og fífl
dvergvaxnar blóðslettur á gólfinu
tönnin hangandi í spottanum


Ég brosi eilítið af uppákomunni
þú hlaupandi í hringi bölvandi
svo að lokum ertu orðinn leiðinlegur
hefði betur rifið úr þér allar tennurnar
Þá hefðurðu nú orgað! ]



[ Það er ég sem er maðurinn
gangandi gagnabankinn
sofandi hugsuðurinn
Fucking ofvitinn! ]



[ Ég sit yfir bréfi,
skrifa með lífsins krafti,
hver stafur, er þinn stafur
þannig held ég áfram, 
þartil bréfið er orðið autt,
þá stíla ég það og sendi
frímmerkið er falleg rós í blóma
en umslagið, það er hvítt og dautt
ég vonast dag hvern eftir svari
þannig geng ég með flugu í höfði
en aldrei fæ ég svar, 
því ég stílaði bréfið, á rangan stað. ]



[ Situr hann á köldum stein
sorgmæddur og sár
af öllum bókunum, hann hefur fengið mein
samt þykist hann, nú snjall og klár
sú blekking, er sálarinnar engjandi vein.

Eftir tuttugu ár
situr hann enn
sorgmæddur og sár
miskilur heiminn, og les í senn
fyrir utan bækur, er hann óttalega vinafár. ]



[ Ofsalega er þessi kápa
fríð og snotur flík
og áfram ég búðarápa
því ég er svo rík.

Ég þarf mig upp birgja
af gjöfum og öðrum hrossaskít
ég hef engan tíma til að syrgja
því ég er svo rík.

Peningarnir eru mín fæða
ég með þeim útí kerfið fík
ég þarf Jesús upp klæða
því ég er svo rík.

Jólin ég kaupi
með peningum og öðru staupi
en Jesú þau lofa
sem búa í þessum ljóta Kofa. ]



[ Allt sem ég fékk
var ekki það sem ég vildi
Allt sem ég gerði
var ekki tekið í gildi
Allt sem ég sagði
það enginn mig skildi
Allt sem ég fór
enginn mér fylgdi ]



[ Ímyndaðu vini þína á góðri stund og framkallaðu í myrkraherbergi einmannaleikanns. ]



[ Ég er orðin,og orðin eru orðlaus,
orð sem eru sögð og ekki sögð,
þau komast ekkert með nístandi orðnauð raunveruleikans.
Aðeins andvarp mitt nemur þau í gegnum óttan,sem ríkir á milli okkar. þetta eru hljómlaus spurnar orð sem skríða á milli andstæðna hér og þar,án þess að á því sé haft orð. Ég græt fyrir hönd orðanna sem eru ekki til. Vonandi að þessu orðaskagi linni.
svo orðaðu nú við mig \"Búkolla mín\"ef þú heyrir orðið. ]



[ mother fucking
djöfulsins
déskotans
þynnka!

shit faced
andskotans
helvítis
sunnudagsmorgunn!

og


fucked up
fjandans
bölvaða
trappa!

...

hugsaði hann eldrauður í framan
þegar hann missteig sig illilega
á leiðinni upp í hundgamlan


prédikunarstólinn... ]



[ myrkrið gjörðir mínar – einu sinni leyndi
minnið uppeytt bældi – niður fornan grátinn
niður hvarma mína – aftur sýran streymdi
sorgir fann ég klifra – aftur upp í bátinn
svo ég núna ætla – að stökkva fyrir borð...

gamlar kenndir koma – aftur inn í huga
kæla niður vonir – um að vakni friður
sífelldar tilraunir – vildu ekki duga
svo aftur nú ég fell – ennþá lengra niður
sekk nú lengra niður – og allt í sama horf...

halló myrkur, gamli vinur
orðinn leiður orðinn linur 
aftur finn ég koma tárin
er ég hugsa aftur árin
er ég hugsa aftur sárin...

hvaðan koma tárin? – veit ei hverju sætir
hvernig vaknar sorgin? – ekkert vakti minnið
veit því miður ekki – hvað mig núna grætir
meðan leiðinn dafnar – sýkist lúið sinnið...

halló myrkur, gamli vinur...
orðinn leiður orðinn linur
hjálpa þú mér aftur niður
inn í sjálfsvorkunnar iður
fastur aftur þar því miður...

hvaðan kemur leiðinn? – hvað hvílir að baki?
hvernig vaknar þetta? – að mér ekkert amar
fjandinn hefur aftur – náð á sálu taki
finn ég takið harðna – sársaukinn mig lamar...

halló myrkur, gamli vinur
orðinn leiður orðinn linur
hjálpa þú mér aftur niður
inn í sjálfsvorkunnar iður
fastur aftur þar því miður...

...

fastur aftur niðr’í – sjálfvorkunnar heimi
ég vil núna vita – hverju þessu sætti?
fjandinn hafi lífið – aldrei leiða gleymi
lifnað hefur eitthvað – sem mig áður grætti...

eitthvað hefur lifnað – sem mig áður grætti
hvað í heimi vekur – öllu gömlu tárin?
reyni nú að muna – eftir öllum mætti
hvaðan sorgin kemur – hugsa aftur árin...

hugsa aftur árin
hugsa aftur sárin
hugsa aftur tárin
og sekk því lengra niður
í sjálfsvorkunnar iður

halló myrkur, gamli vinur
orðinn leiður orðinn linur
ein í kulda sál mín stynur
því hún veit hún fellur niður
inn í gömul og gleymd iður...

inn í sjálfsvorkunnar iður... ]



[ einhvers staðar þarna efst uppi
í ísköldum og ljósbláum skýjum
hefur guð falið sinn lítt notaða
“undo” takka í tölvunni sinni...

ef ég kæmist að honum
myndi ég þurrka út ótrúlega margar
og heimskulegar aðgerðir...

ég myndi þurrka út drykkjuna
reykingar
letina
þunglyndið
minningar
ef tirsjá
rifrildin
kossana
og þann auma mann sem
ég hef nú því miður að geyma...

en ég get aðeins látið mig dreyma

því ég kann ekki fjandans passwordið... ]



[ Hvar finnur þú ljúfari  líknarstað
sem léttir þeim hrjáðu byrðar?
Menn tapa oft þrótti við tæpasta vað,
þá taka við öryrkjahirðar.
Þeir bágstöddum sinna með bros á vör
og berjast við sérhvern vanda,
græða flest mein, þó oft sjáist ör 
sem örlögin þjáðum valda.

Þar ljúfmennskan hefur sitt höfuðból
og hjálpsemin aldrei brestur.
Af bjartsýni og vilja er borinn í skjól
hver brothættur örlagagestur.
Þakklæti og lof á sá hógværi her,
af hetjulund vinnur þar störfin.
Til baráttu ávallt hann búinn er
hvar brýnust og mest er þörfin.

Oft gleymast hin lágværu líknarstörf
í leiftursókn auðs og valda.
Að meta til fjár hvar mest er þörf
mælir síst auðhyggjan kalda.
Frumherjar djarfir mátu hér mest
manndómsþor vekja af blundi.
Stórhuga þjóð mun styðja best 
við starfið á Reykjarlundi.

Ásjón. ]



[ Um vonlaus mál við ræðum
á meðan þúsundir í drykki blæðum.
Barþjóninn straujar kortin sí og æ
en allt gerist þetta niðri í bæ.

Staulumst svo og reynum að dansa
klukkutímum saman án þess að stansa.
Næst á dagskrá er að fá sér bjór
því hugrinn er ekki lengur sljór.

Áfengið gefur okkur aukinn kraft
sem edrú fólk hefur aldrei haft.
Því undir áhrifum gerum við allt
myndum mæta nakin og finnast það svalt.

Öll högum við okkur eins
en að tala um það er ekki til neins.
Getum líka verið öllum til ama
skiptir engu því okkur er alveg sama.

Svo á morgnanna er öllum gestum hent út
taka margir með bjór og drekka af stút.
Þá hafa einhverjir djammarar parast
en hinir úr öfund eru að farast.

Í Lækjargötunni enda allir í línu
þar sem flestir bíða eftir rúminu sínu.
En lífið í miðborginni er furðulegt
og oft langt frá því að vera fallegt.

Þessa hegðun fengum við öll í arf
og það sem í okkur vantar, það hvarf.
En eftir viku endurtekur saga sig
og lesandi þetta á bæði við mig og þig. ]



[ Ég leiður var á konunni og lamaður á sál,
er leið ég fann til huggunar, í dálk um einkamál.
Þar kona var að óska eftir kæruleysis stund,
með karlmanni og fljótt hún vildi hafa þennan fund.
 
Nú auðvitað ég svaraði og síminn hringdi skjótt,
í símanum var rödd sem mælti "Hittu mig í nótt"
Ó - röddin var svo loðin - svo liggileg og mjúk,
hún lét mig alveg finna að hún væri í mig sjúk.
 
Ég skal gjarnan leiða þig um lífsins paradís,
og leyfa þér að njóta þess að ég er vanadís.
Ég ferðast um á svaka flottum sendiferðabíl,
sérstaklega hentugum í ástarleikjapríl.
 
Svo nefndi hún mér stund og stað og spenningurinn jókst,
að standast kvöldsins löngu bið, naumlega mér tókst.
Er eiginkonan yfirgaf mig draumaheiminn í, 
ég orkuhlaðinn hélt á vit, ævintýra á ný.
 
Inni í bílnum beið hún mín, við brugðum strax á leik,
í banastuði fljóðið var sem lyfti mér á kreik.
Á eftir er hún kveikti ljós, mér æðislega brá,
og endastakk mér út úr bílnum - Tengdamömmu frá.
 
[1989] ]



[ Einn í húmi nætur, ég hljóður sit,
og horfi út um stofugluggann minn.
Út í rökkrinu, leiftra fögur ljósaglit,
- læðist regnið tæra niður húsvegginn -

Einn í húmi nætur, ég hugleiði,
hégómann sem bar þig burt frá mér.
Hví minn hroki vex með hverju lífsskeiði,
og hvað ég geri sem mitt auga ekki sér.

Mína galla met ég nú,
mín var sjálfshyggjan drjúg.
Einmanaleikinn nagar mig.
Í brjósti mínu ríkir rödd þér trú,
og röddin hvíslar - ég elska þig.

Einn í húmi nætur, ég bíð og bíð,
vona að bankir þú á dyrnar ofur hljótt.
Ég þér flytti vina fagra tónasmíð,
ef fyrirgæfir þú mér - nú í nótt.

Mína galla met ég nú .....

Já röddin hvíslar - ég elska þig.

[1989] ]



[ Tjaldborgin - töfrandi dalur
tökum lagið við varðeld og spil.
Bernskan brosir, dreyminn er halur
hér brúum við kynslóðabil.
 
Kvöldgolan klettana strýkur
kviknar fjörug hjá snótinni þrá.
Að morgni er myrkrinu lýkur
margur vaknar voninni hjá.
 
Þá er sungið og dansað í dalnum
og daðrað í laut og hlíð.
Fegurð lífsins í fjallasalnum
fæðist á þjóðhátíð.

[2000] ]



[ Heim ég sný nú Húsafell,
hér margt ég sá í veðurblíðu.
Hella, hálsa, Bæjarfell,
Hraunfossa og Hvítársíðu.

[1992] ]



[ Byrjaði daginn með bloggi
bleksvart kaffi og Moggi
fréttirnar las
fékk mér svo glas
fínustu blöndu af groggi

[2003] ]



[ Njóttu lífsins, elskaðu
saknaðu
vertu

Ég elska,
ég sakna 
og ég er,
en án þín nýt ég ekki lífsins

ekki til fulls ]



[ Beautiful girl lost her way back in the day.
Trying to follow footsteps of a lost mind, wants to go back, 
is trapped in her own imagination.

Covers her soul with a dirty mask,
stains her body with the art of her mind.
Draws one line down her face,
broken heart between her breasts.
Drops of black Inc run down her hand.

She closes her eyes, trying to see what was meant to be. 
Riding a wave, singing a tune, into the sky.
Off she goes, living a dream.
Endless colours swimming around, making a sound.
Red and blue to see what is true,
yellow and green to see what it means,
purple and pink to see what to think.

No mind of her own, fire inside.
She sees the passion but can´t put it away.
Counting on her fingers.
Three, six, four, nine,
I want to make you mine.
Two, five, seven, zero,
I want to be a hero.

She paints a picture using her voice.
Using a colour not of her choice.
One line down and she makes a crown,
making a kingdom of her own.
Dancing around, nowhere to be found.
Spreads her wings up to the sky.
She is ready to fly and say goodbye. 

09.04.04 ]



[ Kaffikannan stynur 
þegar henni er lyft upp
og lífinu hellt í burt. ]



[ Hugmyndir steypast út en svo kemur
ryksugan
sýgur allt inn og geymir þar til einhver með fullu viti segir
vó, góð hugmynd
þá vaknar maður til lífsins og vinnur að fullu í stórkostlegri hugmyndasmíð sem gæti orðið næsta afstæðis kenningin
en svo hendir hún því
hreingerningarmellan
sú sem tekur til í mannlegu ryksugu manns, og hendir öllum þeim snilldar hugmyndum sem manni dettur í hug og þær gleymast að eilífu í endalausum pytt fúlra hugmynda og hugsmíða. ]



[ Þetta er pínulítið saklaust land
sem er þakið fjöllum og allt er í sand.
Landið fannst fyrir meira en 1000 árum
af víkingum sem siglu á bláum bárum.

Sjálfstæði þjóðin þráði mikið
því danir höfðu hana svo oft svikið.
Svo árið 1944 varð loksins úr því
vegna stríðsins sem Danska þjóðin var í.

Þekkt er landið fyrir fegurð sína
einnig á það kvenþjóðina fína.
Ungfrú heimur unnið höfum þrisvar sinnum
og oft það útlendinga á minnum.

Heimsmet í skuldum er þjóðin að setja
og við skuldadrauginn á hún við að etja.
Um jólin brjáluð í verlsun þjóðin verður
og hver einasta vara úr búðum hverfur.

Svo á sumrin þegar góða veðrið kemur
annarhver íbúi annað land nemur.
Ekki bara útaf sólinni þeir fara
heldur í hinum löndunum fæst ódýr vara.

Svo skellur á nýr dimmur vetur
og á þjóðina þungliti setur.
Kuldinn og snjórinn koma inn harðir
og leggjast yfir allar jarðir.

Þrátt fyrir þessa ýmsu kvilla
á þjóðernisrásina allir sig stilla.
Og allsstaðar verður hún á sveimi
því Íslands er best í heimi. ]



[ Það var þybbinn trúður að steppa,
þögull hann ætlaði að keppa,
og hann var rétt búinn að sleppa,
þegar einn talan á jakka hans spratt,
við það blessaður trúðurinn datt,
og fallið,það var bratt.
Það kom á hann stóreflis gretta,
og nefið það varð flatt.
Eftir það var hann lifandi kreppa.
Engin trúður hefur nefið flatt,
hann missti vinuna,ekki satt. ]



[ Gluggi heimsins með óhreina rúðu,
við horfum út um með augum úr brúðu.
Það hækkar ruslið,það gerist ekkert,
Þú fjarlægist tilveru þína.Snúðu!.... ]



[ Augnástartangó

Neisti, veistu hvað neisti er?

Er kertið brennur niður,
Sit ég hér einmana, spyr mig spurninga.

Hugsa um stundirnar, samræðurnar, forvitnina, brosin, augun, freknurnar, röddina, forvitnina. 
Hvíta sjalið sem Marilyn Monroe,
spékopparnir sem Audrey Hepburn, 
sakleysi barnsins, kynhvöt rósarinnar. 

 Varirnar kyssulegar, tveir rósrauðir speglar með mentolbragði, stinnir speglar.  Speglar sem minna á melónur, jarðaber eða eitthvað safaríkara en allt það sem safaríkt er. Tungan sleikir varirnar og dropinn drýpur, í vatninu hann flýtur og speglast þar andlit rósarinnar, ástarinnar, fegurðarinnar, andlitið þitt.  Þú stendur þar fyrir framan vaskinn, lítur í vatnið, og hugsar um....

Er kertið brennur sit ég hér, einmana, hugsa um spennurnar sem ég týndi smám saman úr hárinu, spennur yfir allt rúm sem vísbendingar liðinnar nætur, þarna lékum við okkur, fram eftir, og töluðum, töluðum , töluðum um allt milli himins og jarðar, engin feimni frá fyrstu stundu.  Er hún sú rétta? Það hlýtur að vera ég hef ekki fundið þessa tilfinningu í nokkur ár, nú er ég sáttur, ánægður og hamingjusamur.

Augun sem spurningamerki?  Stórt spurningarmerki sem enginn veit svarið við ekki einu sinni hún sjálf.  Augun dansa um loftið eins og tangó.  Leikur sér að manni með tilfinningaþrungnum og erótískum takti.  Tæling, spenna, neisti.  Horfðu á mig, þau gera það en dansa síðan nokkur spor, til að gera mig ringlaðan, æstur í að fá að vita meira, sjá augun en þau eru sífellt á hreyfingu.  Ég verð að veiða þau, eins og lunda, háfa þau í gullna háfinn minn, þá eru þau mín.  Og þó, það er gaman ef þau fá að dansa sinn dans, tangó, og stíga aldrei feilspor, en tæla þó marga dansfélaga að dansparinu, en það er ég sem er dansfélaginn, það er, ég segi ég brosandi, er ég horfi á kertið brenna niður, hérna einmana ég sit og hugsa um augnástartangó.

Eldurinn er hættulegur og það er æskan einnig.  Á ég að fara varlega, leyfa henni að synda ein í sjónum og njóta allra fiskanna sem gefa henni auga.  Eða á ég að synda með henni, svo langt í burtu, við getum þó synt á sama tíma í sitt hvorum löndunum.  Langt frá hvoru öðru, öndum bara á sama tíma og dönsum ímyndunarbjörgusund.  Verst að sundvörðurinn hendir okkur líklega upp úr löginni þegar hann sér þig syndandi eina með bros á vör og lætur teyma þig án þess að vera teymd á sama tíma er mér hent upp úr óþægilegri klórlaug í Lundúnarborg fyrir dónaskap, í ímyndunarástarbjörgusundi.

Spékopparnir, svo sérstakir, hvaða vöðvi er það sem togar kinnarnar inn.  Býr til holu á andlitið, er það eilífðar ást rósarinnar.  Eða bara óeðlileg hamingjusemi, ég lít á myndaalbúm og sé að öll fjölskyldan er með þessa spékoppa, ef til vill er þetta hamingjusamasta fjölskylda Íslands.  Alltaf brosandi, en hvenær er brosið ekta, alltaf? Líklega, ég hef fundið mjög hamingjusama stúlku á hinu þunglynda Íslandi.  Kannski eru vöðvarnir sem toga kinnarnar inn uppsöfnuð tár sem aldrei streyma niður kinnarnar.  Tárin toga í brosið og brosið tjáir gleði á sama tíma og tárin uppfyllast.  Mig langar að kafa dýpra í spékoppunum, sleikja þá, kyssa þá, stinga mér í þá eins og að stinga mér í djúpu laugina, en ef til vill má aðeins einn synda í þessari laug og það ert þú.

Kertið brennur.  Og einmana drengur fantaserar fyrir framan tölvuskjáinn, spyr spurninga, en vill þó ekki fá svör vegna þess að hann hefur gaman af því að synda meðfram sundfélaganum, dansa augnástarsambandstangó, og spegla sig ímentolsmurnum vörum.  

Neisti veistu hvað neisti er, ekki ást, heldur byrjunarstig ástar, ekki stingur í maganum heldur fiðringur í öllum líkamanum.  Neisti, ég veit hvað neisti er.  Skyldi hún vita það? Skiptir það máli? Svo lengi sem ég finn fyrir neistanum og brenn allur að innan, villtu brenna með mér, en þó án þess að fuðra upp?
Neisti, þetta er neisti!

Ég sit hér og kertið brennur, hlusta á sellótónlist og horfi á vaxið leka niður rautt kertið, af einhverjum ástæðum er vaxið hvítt, sem snjókorn en snjókornið er þó aðeins myndlíking fyrir eitthvað sem er mun dónalegra, nei ef til vill er sæði ekki dónalegt.  Vaxið lekur meðfram kertinu og storknar svo á kertastjakanum, þetta er kynlíf kertsins.  Hvað er kynlíf án neista? Ég þekki það 47, en flestar án neista.  Barnalegur leikur sem fullorðnir leika, en kynlífið okkar kallast ekki kynlíf, líklega ekki njóta ásta vegna þess að það er klysjukennt jafnvel klysjukenndara og plebbalegra en rólóauglýsingar, dömubindnaauglýsingar eða I love Dominos Pizza auglýsingar.  Kynlífið okkar heitir ekki heldur kynlíf líklega er það bara neistun.  Eigum við að senda frá okkur neista í nótt?  Við látum okkur dreyma um neistun á ströndinni, í loftbelg, í sundlaug, upp á fjalli eða í sveitasælunni í hlöðunni.  En líklega er það best hjá okkur í rúminu, því á ströndinni klístrast sandurinn við kynfærin og krabbi bítur þig í rassinn, í loftbelgnum brennur gasið bakið á mér, í sundinu festumst við saman vegna þrýstings og þurfum að fara neiðarlega á slysó, á fjallinu er svo kalt og maður frosnar á rassinum og í hlöðunni stingast stráin og skera lærin eða beljan kemur og pissar yfir okkur.  Já neistunin okkar er líklega best í góða rúminu mínu sem ég hef bara á Íslandi.

Kertið brennur niður, sem lífið að líða, það er enn í efri partinum, það er ungt og á mikið vax eftir.  Við erum ung og þurfum að leika okkur, ég er líka ungur, svo erum við líka bæði brosandi sem yngir okkur enn meira.  Þessir þrír mánuðir liðu svo hratt, næstu þrír mánuðir líða enn hraðar.  Og þá mun ég aftur fá að dansa með þér augnástartangó, synda björgunarsund með félaga og senda frá mér neista og stökkva og sökkva mér ofan í spékoppana og synda í tára flóðinu.  Tárin eru ekki sorgartár heldur gleði tár , ástarinnar, ég synd í rósarblöðum með sundkappanum sem ert þú.

Neisti, þetta er neisti, eigum við að dansa augnástartangó? ]



[ Hornið mitt er hlýtt og gott
þar vil ég helst vera
innviði þess er fagurt og flott
samt þannig að þau á púlsinn skera

Að engjast þar, er ljótt
minn eiginlegi griðastaður
allt svo gott og hljótt
bara einn, hér kemst enginn maður

Einn ég dey horninu mínu
enga vini ég sé né vil
þeir geta einbeitt sér að sínu
enda gefa þeir mér sjaldan hjartayl ]



[ Ég horfi á fallega mynd
myndin til mín brosir skært
á myndinni er lítil lind
þar sefur maður einn vært

Nú myndin fallega brennur
hún sýndi ei fallegar hliðar
nú blóðið á hana rennur
allt í tilstilli friðar ]



[ frostbitnir fingur grafa í moldinni
í eilífri leit að löngu fölnuðum og 
rotnuðum rótum

afraksturinn liggur í haug, lúsugir
njólar, harðir kögglar, fúnir
stilkar og rótarangar

inn á milli rifin rósablöð, morgunfrúr
og bláfjólur sem flæktust með,
alveg óvart - djásnin

tættur er tilfinningagarður ]



[ Dagur senn á lofti er, húmið hopar 
hafsjór skýja á vindum berst.
Í náttúrunni rjúpnakarri ropar
röðullinn við fjallstopp skerst.

Sólargeislar fjöllin fögur baða
fjörug lömbin bregð' á leik.
Í oddaflugi gæsir upp sér raða
Öll skýin litast, verða bleik.

Vaknar allt af værum svefni nætur
vængjaklið frá lóuhópi heyri.
Morgundöggvað grasið ennþá grætur
gefur nokkra dýrð að líta meiri ? ]



[ Tjörnin mín heima er heimur sem speglar allt annað;
við hana börnin svo frjáls leika sér.
Fátt er það, sem þarna er bannað
þú, taktu nú sæti og gleymdu þér.

Svo falleg og húsin á hvolfi þar blika.
en hverfa skjótt við bárur í blæ.
Samhljóma við lífið, sem líkt og að hika
svo litla stund er og sjaldan næ.

Liljur vatnsins sér ljúflega vagga,
vatnið er þeirra lífsins lind.
Æskan þar leikur og bindur sér bagga
og býr til sumarsins fegurstu mynd.

Varla nú bærast blómin í kring
er brosa mót sólinni hlýrri.
Af gleði í anda og sálu ég syng
og samgleðst heimsmyndinni nýrri. ]



[ One chance, one word to make it right
Stop the violence and drop the fight
Is there a peace in sight?
One day with silent fire
Burning everything that was your desire
One moment is all it takes
To do unforgivably mistakes
Something stupid causing that your friendship brakes
True friend, someone to depend on
Will he stand by your side or will he be gone
Who can you trust?
Who will make your heart crushed?
Someone you can love without shame
Friend who understands your pain
Who keeps you in his frame
Someone that doesn’t run away from you….

One chance, one word to blow away
Everything that your friends used to say
Are they really your friends? Where are they today?
Standing beside you? No, it’s just the shadow of their broken promises….

To forgive is hard, to forget is the worst
Who will take their lives? Let me be the first
There’s nothing you can do to make this go away
I don’t want to be like everyone else, I choose my own way
Everybody thinks they need to do the same as the others
Follow in the path of their father’s or their mother’s
Be yourself, do what you want to do
Don’t let your friends stop you
Because they can hurt too ]



[ Á góðum degi gleðjumst mörg
til gamans kveðju pára.
Mín elsku systir Ingibjörg
er orðin átta ára.

26. október 2003 ]



[ Lærum verðum við öll að lifa
því aldrei hættir lífsklukkan að tifa.
Ekki þurfum við breyta lífsformi okkar
því í þeim eru misgóðir flokkar.

Nægur tími er fyrir hvern og einn
og aldrei þarftu að vera of seinn.
Bara ef þú slakar á og sest niður
verða vandamál ekki lengur fastur liður.

Ræktaðu allt það góða sem þú átt
þar áttu mikið en alls ekki fátt.
En á eftir öllu slæmu kemur gott
og þá sérðu hvað lífið frábært og flott. ]



[ Þegar hann var með víni
varð hegðun hans líkt og hjá svíni.
Óð yfir allt og alla
ekki hvíslaði hann heldur varð að kalla.
Kastaði frá sér öllum ljótum orðum
sem setti allt saman úr skorðum.
Ekki þekkir hann lengur sína vini
og hvað þá hans 11 syni.
Eyðilagt hefur mannorð sitt
um leið og hann eyðilagði þitt.
Konan löngu af honum orðin þreytt
því ekki gat hún honum breytt.
Að lokum var henni nóg boðið
og upp úr höfði hennar hafði soðið.
Skildi hann eftir í volæði sínu
og fór alfarið eftir hjarta sínu.
Situr hann nú einn eftir með sárt ennið
og hugsar aftur hvernig var í dennið.
Þá voru allir ánægðir fyrir hans hönd
og ferðuðust þau öll saman víða um lönd.
En nú er sá lifnaðarháttur búinn
og er hann aleinn og sál hans flúinn.
Það sem ekki gekk þarna á
er allt svo erfitt að segja frá.
Hreinlega allt sem hann átti
var þurkað út af áfengismátti.
Svo sýpur hann en á seyðinu slæma
og vonar að hitta konu væna.
Ekki er til kona sem tekur við honum
og hvað þá öllum hans 11 sonum.
Nei áfengið getur verið heljarinar böl
og breytt getur hamingjunni í kvöl.
Ekki finnst lækning í blessaða búsinu
og það bitnar á öllum sem búa í húsinu.
Þannig er um að gera að láta það vera
því þá getur séð hvað þú ert að gera. ]



[ Ó sjá!
Hinar unaðsfögru gosdósir dansa um
í hressandi blæ aprílmánaðar...
Hver þarf fugla
og hver þarf blóm
þegar litríkt ruslið þekur þau bæði...?

Ó sjá!
Hin tignarlegu mannvirki, grá og kössótt
gnæfa sem guðdómleg virki yfir jörðu...
Hver þarf fjöllin
og hver þarf árnar
þegar við getum stolt horft á okkar verk...?

Ó sjá!
Mengunarskýin sem hylja gagnslausa sólarupprásina!
Byggingakrana sem skyggja á forljót fjöllin í fjarska!
Virkjanalón sem fylla upp í einskis nýtt skóglendið
og malbikið sem hylur ógeðslega hraunið og grasið...!

Ó sjá!
Fegurðina sem við skópum
á óspilltri
og einskis nýtri
jörðinni... ]



[ á fyrstu árum ævi minnar
snerust hugsanir mínar
um eftirfarandi setningu:

“Baba, baba... Danni vera aaaaa við bangsa!”

á allra síðustu árum ævi minnar
hafa hugsanir mínar
snúist um eftirfarandi setningar:

“af hverju hefur guð ekki komið niður og bjargað mér!?”
“guð er greinilega dauður og heimurinn fucked up maðkahola!”
“samkvæmt líkindatúlkun Borns táknar tölugildi bylgjufallsins í öðru veldi líkindaþéttleikann fyrir að finna viðkomandi ögn í tilteknu hniti.”
“svartsýni hjarta míns hefur hulið augu mín dökkum dúk eilífðarinnar...”

...

ég vildi að ég hefði haldið mig við
“Baba, baba... Danni vera aaaaa við bangsa!” ]



[ Augun þín 
sem áður voru full af tunglskini
eru orðin 
dökkskýjaðir himnar
En ég bíð samt hjá þér
og horfi á heiminn taka framúr mér

alveg sama hvar ég er
mig langar alltaf að flýja

því sama hve nálægt ég fer
mun ég aldrei ná til þín ]



[ Móðir mín elskulega kæra
sú sem í 9. mánuði gekk með mig.
Hefur allt gott fram að færa
og aldrei mun ég særa þig.

Allt vill hún fyrir aðra gera
og hjálpa til í gegnum súrt og sætt.
Á öllum stöðum í einum vill hún vera
og á svipstundu er móðir mín mætt.

Upplifað hefur margt og mikið
og stendur en upprétt eftir það.
Sjálfstraust hennar er gott fyrir vikið
og í vanda aldrei um hjálp hún bað.

Hún hefur verið mér til halds og traust
og kennt mér muninn á réttu og röngu.
En hlutverk móður aldrei þú braust
og hefur hjálpað mér í minni lífsgöngu.

Þúsund sögur um þig er hægt að þilja
og kannast fjölmargir við þær.
Hversu mikinn kjark þú hefur og vilja
og hvernig öll þín hugsun helst svo tær.

En það sem ég er að reyna að segja
er að hún er lífs míns besta fljóð.
Yfir öllu þessu er erfitt að þegja
svo ég varð semja um hana þetta ljóð. ]



[ Ég vildi að ég gæti fengið þig
Það er bara svo margt sem stöðvar
Ég vildi að þú gætir elskað mig
Því þú ein, til mín höfðar

Ef ég gæti sagt þér hug minn
Ef ég gæti bara lesið úr augum þínum
Ef ég gæti séð í huga þinn
Þá gæturu lesið úr mínum ]



[ Raindrops in my face as I watch you fade away
I know I won't get you back, but I pray
The pain has a mirror and is pointing at me
Probably beause I've been blind and is trying to make me see
That you and I were never ment to be

Alone standing in the rain
My heart is filled with lonelyness and pain
All my dreams has suddenly become my nightmare
Every night waking up looking for someone that isn't there
Thougtless mind with painful emptyness

Waking up, alone
Thinking that now I'm on my own
I whisper in the dark every night
Will the angels show me the light
My path in life has faded
I've been through hell but I made it

Your face behind the raindrops tears my skin
I can't let out the pain within
The fallen angel is laughing at me too
But in the raindrops, will always be a picture of you ]



[ Maður einn þrammar um stræti   
en þó í eirðarleysi rápir.
Hann skeytir ekki um aðra
en fólkið á hann glápir.

Það spyr: "Eigum við að hjálpa?
því þú sérð varla neitt.
Það er synd og skömm
en þú færð engu um það breytt".

En maðurinn bregst reiður við
"Ég sé það sem ég vil sjá!"
segir hann hösturlega
og rekur sig ljósastaur á. ]



[ Guð: Hér sér mikið stuð
Ég: Nei sjáið öll þetta er Guð.

Guð: Svona vertu ekki að flagga þessu.
Ég: Hey, má það hef vel mætt í messu.

Guð: En ekki hefur þú hagað þér vel.
Ég: Geri allt á meðan ég hér dvel.

Guð: Eigi skaltu mæla svona við mig.
Ég: Ég segi hvað sem er við þig.

Guð: Ok bjór skaltu á mig splæsa
Ég: Því miður korti mínu er búið að læsa

Guð: Hvar er öll inneignin þín?
Ég: Hey þú getur breytt vatni í vín.

Guð: Já það er rétt hjá þér sonur minn.
Ég: Viltu þá ekki fylla drykkinn þinn.

Guð: Ekki skaltu ögra mér.
Ég: jú það ekki nokkur maður sér.

Guð: Ok eitt glas en bara í þetta sinn.
Ég: Þú ert stressaður, ég það finn.

Guð: Auðvita mikið verk er að vinna
Ég: Já flestum jarðabúum þarftu að sinna

Guð: Og allt nöldrið sem ég heyri.
Ég: já kröfurnar verða meiri og meiri.

Guð: En hvað er maður svo sem að kvarta.
Ég: Þetta er betra en þetta niðri svarta

Guð: Ég þakka fyrir og er mjög sáttur.
Ég: Það fylgir þínu starfi mikill máttur

Guð: Og honum er ég alltaf að beita.
Ég: Að játa fólki þá og neita.

Guð: T.d lendir maður oft í því.
Ég: Og sendir menn niður helvíti í.

Guð: Þetta eru reglur og mín skylda
Ég: En fæ ég refsingu hjá þér milda.

Guð: Bara ef þú hættir að ljúga.
Ég: Lofaru að leyfa mér þá að fljúga.

Guð: Já en mundu það sem ég segi.
Ég: Ég segi engum frá þessu heldur þegi.

Guð: En nú vil ég bjórinn sem ég um bað.
Ég: Já þú meinar það.

Guð: Mundu að þú átt segja rétt frá.
Ég: Jæja þá.

Guð: Góður er bjórinn þakka þér.
Ég: Heyrðu ertu að gera grín af mér.

Guð: Nei sonur minn það geri ég ekki.
Ég: Eins gott því marga ég þekki.

Guð: Mundu á hvern þú ert að yrða.
Ég: Ég skal sjálfann mig betur hyrða.

Guð: Jæja vertu nú sæll sonur.
Ég: Já ég er farinnað reyna við konur. ]



[ Ég kom hingað inn
hafði eina bók með mér
með auðum síðum ]



[ Um tilgang lífs og ljóss
ég leita svara, en engin finn
Er heimsins glæsta góss
mín gæfa eða böl?

Af hverju er ég hér?
hvert liggur vegur minn?
Er ég héðan úr heimi fer
hverra kosta á ég völ?

Erfitt er framhaldi að spá
en allir uppskera sem sá
svo byggðu upp líf þitt, kærleikanum á.

Ég hamingju leita hér
en hvernig á ég hana að finna?
Ef réttlætið ekkert er
er þá til einhvers að vinna?

Erfitt er framhaldi að spá
en allir uppskera sem sá
svo byggðu upp líf þitt, kærleikanum á.

[1990] ]



[ Já, gott finnst mér að viðra, sálina hér syðra
og syngja Vestmannaeyjaljóð.
Létta drykki blanda, luma á eyjalanda
er líða um loftin tónaflóð.
Njóta dalsins hlýju, þjóðhátíð að nýju
hérna fílar sig sko sérhver sál.
Hvert sem auga litið fær, langar leiðir lýsa ástarbál.

Á þjóðhátíð fer ég, aftur það sver ég
og öllum það segi sem eru að spá.
Að landinn er góður og lýðurinn óður
sem lifir á Heimaey.
Hér vil ég djamma, um þúfurnar þramma
þurfandi einhvern fiðring að fá.
Í gamni og glensi, leita að sénsi
gararumba bei.

Er brekkusöngur ómar, undirleikur hljómar
yfir dalinn færist fjör.
Drengir stúlkur finna, sem daðri vilja sinna
og dansinn á pöllunum er ör.
Sungið er í tjöldum, á svölum ágústkvöldum
og sumir fara í bekkjabílum rúnt.
En endirinn er alltaf eins, frá þér hverfur vænlegt seðlabúnt.

Á þjóðhátíð fer ég ....

[1989] ]



[ Ljóðin fara sýnar eigin leiðir
í gegnum hugann sérhvers manns.
Tjald yfir alla vitund það breiðir
um leið og skáldið fellur í trans.

Um allt er hægt að yrkja
bæði lifandi og dautt.
Ímyndunaraflið þarf að virkja
svo ljóðið verði ekki snautt.

Áhrif á fólk þau hafa
og í lífum hafa myndað slóð.
Innihald þeirri bera ljúfann safa
sem í heild sinni verður gott ljóð. ]



[ Ég vil fisk að borða
tvo litla sporða.
Með kartöflum og káli
svo ég verði að stáli. ]



[ Hættu að gráta elskan mín
hættu þessu voli.
Annars kemur hingað inn
bara ljóti boli.

Nú brátt fer þig að dreyma
litla elskan mín.
Þá loksins koma allir
englarnir til þín.

Þegar augun opnast aftur
verður komin nýr dagur.
Þá getur þú sagt mér
hversu draumurinn var fagur. ]



[ Óður til nútímans
hlusta ég á vinsælt lag.
Vonandi verður þessi texti 
ljóð dagsins í dag.

Fer ekki fram á mikið
svo ekkert fari nú á mis.
Veit að það er bókað
að þetta fer inn á ljóð.is ]



[ Ég væri til í 
að búa
í sama bæjarfélagi 
og 
þú

Svo að
ég myndi vita
hvernig það er
að mæta þér 
á götunni
og

segja ekkert ]



[ Veturinn nú burtu fer
strax í næstu viku.
Ekki mun hann kæla þig
lengur inn að kviku.

Það kemur svo loksins 
blessað stutta vorið.
Það mun kalla á alla
komið út ef þið þorið.

Sumarið lítur svo við
eftir að vori líkur.
Það mun sko bæta alla
þó þú sért fátækur eða ríkur.

Haustið harða birtist
sem sína hörðu vinda.
Laufin falla af trjánum
og eftir öllum götum synda. ]



[ Uppá þaki einn hann liggur
öruggur í lífsins sjó.
Af illsku heimsins orðinn styggur
öllu tekur þó með ró.

Horfir yfir heimsmynd sína
hugur reikar víða.
Brátt mun blessuð sólin skína
og bæta sár og kvíða. ]



[ Þessi mikla auðn í norðri
sem liggur ofan á eld.
Barist hefur fyrir lífi sínu
en aldrei verið feld.

Yfir henni norðuljósin dansa
þegar kaldir eru vertrardagar.
Fegurð hennar finnst víða
á meðan öfundin aðrar þjóðir nagar.

Fjöllinn yfir öllu gnæfa
skuggaleg og há.
Svo þessir miklu sandar
sem þarf svo mikið sá.

Hinir stóru hvítu jöklar
um landið vítt liggja.
En þjóðin sjálf er ekki vön
að frá öðrum aðstoð þyggja.

Blessuð er af æðri mætti
þetta agnarsmáa land.
Um aldir og ævi mun það lifa
mitt fagra Ísland. ]



[ On the road of life we walk,
Eyes on the ground,
no time for talk.
I start off at one end
with a dime in my pocket
and a smile in my hand:
    There in case I need it,
    There for a rainy day.

No one here to leave prints on my heart.
No hand to guide me,
we're always bound to part.
Yes me, myself must watch my way.
Fragile heart,
keep the love away.
I can't let me go astray.
I'd rather wait until tomorrow,
I'm much too young now, anyway.


So now on tomorrow's eve
I sit, I think while my quilt I weave.
And with my eyes of tired red,
I see, I dream of my own bed
To rest my feet
To relax my soul.
Tomorrow's come 
but I'm much too old. ]



[ Bítlarnir höfðu rangt fyrir sér..
Sólin kom aldrei
Ég er enginn rostungur
Og ást er ekki allt sem þarf.
En það var eitt sem þeir höfðu rétt fyrir sér.
Þetta var erfiður dagur og ég hef stritað eins og hundur. ]



[ Á þeim stöðum sem hef leitað á
veit ég að sannleikurinn sefur.
Svo loks þegar hann finnst
er það samviskan sem upp hann grefur.

Frá þeim degi sem hann steig fram
hefur margt fyrir mig verið gert.
Birtust mér glænýjir hlutir
sem ég hef aldrei séð áður né snert. ]



[ Er kemur sumar og sól
syngja fuglar um ból
alla bestu söngvana þína
og hinn blíðasti blær
ber þér vina mín kær
vorboðans kveðjuna mína.

Ég leitaði þín um langan veg
og ljúft var þig að finna
því þú ert elskan yndisleg
ó ástin drauma minna.

Þegar dagurinn dvín
dafnar ástin til þín
þá ljúfustu minningar streyma
sem ég geymi með mér
meðan hugurinn fer
og langar að faðma þig heima. ]



[ Það er ljúft að anda
og ég heyri loksins í mér
fínt að geta faðmað 
og sofna hjá þér

Þú ert vatnið 
og ég er báturinn
þú ert allstaðar 
og flýtur mig áfram

Síðan fýkur í þig
og þú reiðist
fyrirgefðu mér
áður en þú sekkur mér

Ég er týndur 
ég er brak
sem skolast á fjöruna 
en ég elska þig samt ]



[ Sorgin hefur fæðst
lítil hún er í fyrstu
síðan eins og lifra 
hún étur sig stóran
hún étur mig innan frá 
ég er tómur 

Síðan verður hún að púbu 
og tíminn líður 
úr púbunni kemur fiðrildi
sem flýgur með ást og hamingju
ég blómstra allur innan frá
ég er glaður ]



[ Alpahúfur...
hafa mér alltaf þótt bera afar einkennilegt nafn.

Því, ef þær eru svona miklar
Alpa...húfur
Afhverju geta þær þá ekki veitt eyrum mans og höfði það skjöl og þá hlýju sem nauðsyn krefur, þegar í alpana er komið? ]



[ Lítil ljós lýsa, vítt og breitt um heiminn,
öll með þá vonlitlu ósk að hjálpa til
sum vilja ylja nokkrum,
sum vilja bjarga öllum - 
nokkur vilja bara flóðlýsa kirkjuna.
Enginn veit hvernig þau kvikna, hvar, eða hversvegna
En af þeim stafar sérstökum ljóma
sem aðeins þeir sem hafa þessa þörf til að hjálpa haft
Flest hinna sönnu ljósa urðu  það óvart, án nokkurrar ætlunar eða tilgangs-
annars en þess að lýsa upp pínulítinn hluta af heiminum, hversu dimmur sem hann annars nú er. ]



[ Sporin þín dúnmjúku voru
alltaf svo helvíti örugg

þú vissir jú að krjúpandi geturðu
ekki fallið sérlega illa og sporin
dúnmjúku voru sannfærð um ágæti 
vegarins eina 

þau stefndu með þig á
endann og forðuðust allt sem ekki var
áður kannað því það er svo hlýtt
hérna á öruggu hliðinni 

hví að hætta
á athlægi þegar línan beina
er krítuð á malbikið og hvað með það
þótt þú finnir aldrei fegurðina 
í þessu haustkvöldi 

svoleiðis er bara
hjóm og kjánaskapur fyrir listamenn
og aðra geðsjúklinga við hliðina á vissunni
um að þú komist eftir línunni krítuðu

frá A til B
frá upphafinu til moldarinnar
án þess að þurfa að óttast að lenda 

undir öllum þessu köldu járnhælum
og dreyma um mig draum ]



[ Farin frá mér fíknin er
fegin ég anda léttar.
Frjáls og glöð ég núna fer
fulltrúi minnar stéttar.

Margt og mikið hef ég lært
mun því ekki gleyma.
Hjarta mitt þið hafið nært.
Í hjarta mínu þið eigið heima.

Þvílík ykkar þekking er
þroski ykkar og kraftur.
Yndisleiki af ykkur ber.
Ykkur ég sé vonandi aftur.

Visku ykkar þið veittuð mér.
Vanda minn nú ég skil.
Tryggð og traust þið sýnduð hér.
Takk fyrir það að vera til. ]



[ Lífið er oft svo
gruggugt og grátt.
Þú sérð ekki ljósið
aðeins myrkursins mátt.

Þú vilt ekki heyra,
þú vilt ekki sjá.
Þú sem að leitar 
að manni með ljá.

Sá maður er dauðinn
svo hlustaðu nú.
Hann læðist og laumast.
Hans ósk er helst sú...

...að fanga sem flesta
og núna ert það þú! ]



[ Gráttu nú barn mitt,
gráttu þeim ört.

Tárum sem frelsa,
tárum sem sá.

Sá yl í þitt hjarta 
svo þiðni það skjótt.

Svo frostið ei lengur
ríki þar hljótt. ]



[ Lítill fiskur
syndir hratt.
Hann er að flýta sér
er að verða of seinn í mat.

Hann syndir hraðar 
og hraðar.
Hann tekur ekki eftir því
að hann er eltur.

Hann hlakkar til
því það er uppáhaldsmaturinn hans í dag.
Ormar og meiri ormar,
ormakássa.

Allt í einu
er hann gripinn.
Það er hákarl
stór og mikill.

Það er þá sem hann áttar sig á því
að hann fær engan mat.
Því hann er maturinn..

...Aðalrétturinn. ]



[ Ein úti í sandkassa
Blár kjóll
Á hækjum mér
umlukin myrkri
að undanskildum ljósflugunum
sem flögra undir stóra
stóra trénu

þetta er samt bara
draumur ]



[ Blaðað í gegnum blöðin
Andvarp
Blýantsendi nagaður
Andvarp
Spekingslegur svipur
Andvarp
Skyndileg hugljómun
Párað á pappír
Andvarp
Nagaði endinn sleikir örkina
eyðir öllu út
Andvarp ]



[ Hljóðnaðu haf svo ég heyri
öskrin úr iðrum jarðar
þau kæfast kveinin og köllin
í róandi hljómlist frá þér.

Farðu til fjandans frelsi
sem tætti mig upp og tærði
finndu þér fórnir að handan
því hugur minn ekkert fer.

Jörðin skelfur og nötrar
djúp mín kalla á þig
ég heyri ekki í vindinum lengur
heyri ekki hrópið frá þér.

Þú hlustar svo sjaldan á hjalið
skilur varla mitt mál
verndar einungis barnið
sem bærist í minni sál.

Vandaðu kveðjuna vinur
veðjandi byð ég nú þig
orð sem er hvíslað í vindinn
hljóðnar í alsherjarbyl. ]



[ Ég er alls ekki
hjátrúafullur
en
á síðustu
þremur árum
hef ég brotið tuttugu
og þrjá
spegla.
Það var ekki
fyrr en í dag
að ég fattaði
í hverju óheppnin fólst.
Það voru
allir helvítis
brotnu
speglarnir. ]



[ Eitt er það sem ég veit,
og það er,
að það er alveg óþolandi að
vera aldrei viss um neitt.
Eða það held ég allavega. ]



[ Ég gerði ekki neitt
Samt er það mín sök
Ég vissi ekkert
Það var líka mér að kenna

Mér gekk illa í námi
Svaka var ég ljót
Kunni ekki að stafsetja
Hendið henni út.. fljót

Ég hugsa um það núna
Ekkert var mín sök
Ég bara fæddist
Það er mín sök ]



[ Veðrið er vont
Ég komst valla heim
Snjórinn næstum
Í gegnum rúðuna ,,came”

Hélt við færum útaf
Hélt við værum dauð
En engill var hjá oss
Við komumst heim

Pabbi var rosa róló
Ég sá hver hann var
Hann keyrði gegnum skaflin
Og kom okkur heim ]



[ Hjartað þér gaf ég
Og vildi bara gott
Þú hentir því á brott
Eins og ekkert væri

Ég stóð í rigningunni
Ég var rosa sár 
Rigningin flæddi um hár mitt
Líka nokkur tár

Þú hafnaðir mér
Á lang versta veg
Hvernig það ég fyrirgef
Aldrei get ]



[ Hjarta mitt í molum
Það grotnar upp
skildir mig í holu
Til að rotna upp

Vonaðist eftir
Að þú kæmir aftur
Ekkert kom
Ég var ein

Nú ég sakna 
Stundanna
Tíma okkar
Saman ]



[ Komdu heim
Komdu fljótt
Án þín 
Er allt of hljótt

Í minni hlut 
Á ég nú 
Þú tókst sekkinn
Og hljópst á brott

Sár ein sit
Með ennið rautt
Því ég sakna þín ]



[ Tár í myrkri
Glitrar perla
Perlan sú
Er ein

Nóttin köld
Læðist að 
Frystir allt
Frystir mig ]



[ Sjórinn dregur mig 
Ég vil stökkva 
Hann hunsar mig
Lífið hrökkvar

Ég sé engan tilgang
Vil sofa burt
Tilgangur að gufu verður
Líf mitt á braut

Viltu mér burt
Yfirgefa mig
Þig ég sé 
Þú labbar burt ]



[ Hve illa mér líður
Særði þá sál
Á mig má hrækja
Hvílík skækja

Hún smá og fátt sá
Kom ég að og sökkti
Henti henni for í 
Og nú mun ég finna fyrir því

Samviskubitið bítur sárt
Hvað skal núna gera
Brjáluð tussa og tröllskessa
Mun á nafni mínu hvessa

Skilið á svartan möl
Ég særði þessa sál
Vini vildi og kærleik já
Rústaði ég þeirri þrá

Hver einasta brá og bröndugras
Fela sig, er ég kem
Kvikindið sem kveikti á mér
Mun kvelja mig til enda

Sálin litla á brott er 
Grimmdin hremmir hana
Að ljótum leik leiki mér
Að litlu lífi hennar ]



[ Að sjá þig aftur 
Yrði gleði ein
Sökunun hafði
Komið í þeim

Vinir hlýir 
Hafa saknað þín 
Loksins komin 
Aftur heim

Við byðum lengi
Eftir þér
Fréttir um drukknun 
Hafði borist þeim

Komin ertu hér
Þótt blautur sé
Lífið er gott
Þú ert en hér ]



[ My eyes read sorrow
How could you say
My life was worth nothing
After those words you made

How can i live now
You have lied
My reputation
Has come to noun

How can i look
In my mothers eyes
Tell her while daddy cryes
That you have lied

Those words you said
Were sad and blue
Lies i can’t say
Not so soon ]



[ Þetta er veröld
Ég bý þar
Þú gerðir það erfitt 
Að lifa af

Ég sagði fátt
Þú ýktir það
Vörn hafði enga
Fyrir lygunum 

Þú laugst á mig
Og að móður vor
Hvað get ég
Sagt nú?

Þín orð rista djúp
Djúpt svo langt
Því barn á aldrei
Að berja í spað ]



[ Sá þig þar
Þú gekkst frá
Vildir margt sjá
Hver ertu?

Labbaðir hjá 
mig langaði þá
Þig að  fá
Hver ertu?

Sé þig stutt frá
Koma mér hé
Stöðvar ei stað
Hver ertu?

Heim komin er
Þú ert með mér
Byrjum nú brátt
Hver ertu?

Ástin er þá
Komin mér hjá
Svaraðu þá
Hver ertu?

Óvissan er
Mikil hjá mér
Veit ekki en....
Hver þú ert.. ]



[ Má ég segja þér fréttir
Má ég segja þér frá
Má ég segja þér leyndarmál
Sem enginn má fá

Viltu vita sannleikan
Viltu vita það
Viltu vita leyndarmál
Sem enginn má fá

Um ,,hann” er mitt leyndarmál
Hann er komin hjá
Hann er mitt leyndarmál
Sem enginn má fá

Elska hann en enginn veit
Að ég hugsa um 
Því hann er mitt leyndarmál
Sem enginn má fá

En leyndarmálið dugar skammt
Því hann vill mig ekki sjá
,,hann” vill ekki vita að
hann er leyndarmálið.. sem ekki mátti sjá ]



[ i walk in the isle
i see you 
glow all around you
all people to charish you 

i come closer
my sorrow starts to show
i look down your cauffin
you face so frown

i still remember
how you got away
all those nights i pray
that it hadn’t gone that way

the car it smashed right through it
and killed all inside
that is what happened 
on that higway road

i lost you that dampty night
it was my fault
i should have thought of you 
befor i drank and drove ]



[ Er köttur dagsins.
Einkennilegt.
Áður var ég rotta
og orti öðruvísi.

Ég er köttur, ekki rotta
Gleymt aðgangsorð.
Sorglegt.
Kötturí dag.
Furðuleg.
Er þrátt fyrir allt
rotta dagsins.

Rotta, köttur?
Hvorugt!
Aðeins launorð.
Ég þekkist ekki,
frekar en kötturinn
sem át rottuna. ]



[ Allt er gott og allt er frábært
þegar vegir lífsins eru beinir.
Á hverjum stað og í hverju horni
gleðin  hún sig leynir.

Lifðu aðeins þínu lífi
því þá færðu þitt næði.
Svo loksins sérðu þá
að gleðin heldur sínu flæði.

Það sýnir engin þetta
en þykjast vera í einhveri leit.
Þeir plata engan með þessu
og fyrir löngu gleðin af þessu veit. ]



[ Hvað allt er orðið að engu, hvernig gat það gerst..? Hugur minn er tómur.

Hvað vil ég? Hver er ég..?

Það er einsog ég sé ekki til lengur.
Bara svipur á gangi um Borg óttans, án allra möguleika....

..bara enn eitt andlitið sem hverfur í fjöldann - og gleymist.

Það er vont að vita ekkert - hræðir mig.
Hvar endar þetta allt?

Oft pæli ég í því hvers vegna ég var sett á þessa jörð..? Refsing kannski?

Mín eina vörn gegn geðveiki er að hugsa ekki.... ]



[ Í sófanum lítill drengur sefur
og yfir honum er mikil ró.
Hann sofnaði á skammri stundu
en rétt áðan hann vakti og mikið hló.

Nú er hann farinn að dreyma
því hreyfingar hans sýna það.
Er hann kannski að berjast við dreka
eða reyna koma hundi ofan í bað.

Vakna skaltu bráðum drengur
draga skal ég frá gluggatjöldin.
Ekki þarftu að sofa lengur
því nýr dagur hefur tekið völdin. ]



[ My life is great and my future is bright
I succeed conquer the night
My heart is beating again too
Now, when I’m in love with you
There are a lot of things I need to do
I’ve been putting to many feelings on hold
I look better am I told
Fresh look and smile upon my face
And my hate has gone without a trace
No more a prisoner behind the bars of pain
Only joy and happiness are going through my brain
One thing made it all be true
Now, when I’m in love with you ]



[ It’s in your eyes….
I cannot describe it….
Something beautiful has caught my eye
I felt my heart beat deeper when you walked by
Unknown feeling I never felt before
You make me think life is worth living for
I’ve never talked to you, but your beauty said all what’s need to say
I’ll always remember the day you walked across my way
You left without a word
I scream after you but it won’t be heard
You must be an angel, your shining face has it all
Falling in love with you, will probably be my fall ]



[ Once I was in love, you know how it is
Thinking that it can’t get any better than this
Every day seems to smile at your face
But then it happens that someone takes your place
Takes away your dream and disappear
Now, when you are here… ]



[ Aftanroði, röðuls skin á sjávarfleti.
Djöfulinn og ég við styðjum leti
Ég ligg og sé hann í huga mér þar sem ég er í mínu fleti.

Drýslar á mér nærast
Dauðinn nær er að færast
Allt farið sem mér áður var kærast

Seint ætla ég að læra
Samviskan farin að láta á sér kræla
Fíknina ég verð að næra

Amfetamín
Ljúfa ramma ástin mín
Ég loka augum mínum og sé kílóa sín.

En nú ertu farin, ekki lengur hér
Og enginn mína þrungnu sorg sér
Einn og þungur ég götur fer.

Amfetamín
Ljúfa elskan mín
Í hyllingum ég sá öll kílóin fín

Þau hurfu upp í skýin
og ljós varð öll lygin
og nú reyni ég að forðast dýin

og reka frá mér djöfulinn
fara ekki í fangelsi aftur inn
og segja við Guð: Að eilífu þinn.

Hætta styðja léti
rífa mig upp úr mínu fleti
ég held að ég „strákurinn“ það geti. ]



[ Draumur að eiga nýja skrifblokk fyrir hugsanir sýnar. 
Ef ekki væri fyrir þessa stíla bók myndu þær veikjast –
um í tjörn hugans eins og silungar.
Penninn minn er veiðistöngin mín og orðin hér eru aflinn sem ég dreg að landi.
Og ef hann er verkaður rétt verð ég kannské lesinn af einhverjum. 
Kannské gára ég hans tjörn eða snerti einhvern streng. 
En eru frjóar hugsanir einhvers virði ef þær hafa ekki umboðsmann á bakvið sig? 
Ef þær hafa ekki einhvern til að kreista andann úr orðunum og markaðsvæða þau? 
Eða eru þær mestar fríar og óbeislaðar? 
Tamdar hugsanir eru t.d bílar og sömuleiðis morgunkornið þitt og svo framvegis.
Og því hlýtur heimurinn að vera hugsun og við hugsanir...,..., 
Ég er frjáls hugsun,,, ótaminn...
Og nú tek ég á mig mynd sem maður,,, og er nú í fjötrum holdsins,,, 
á þessari líðandi stund... Við erum öll orð,,,, - 
ef við setjum samasemmerki á milli orða og hugsana? 
Og öll orð eru lítilsverð ef engin hugsun er á baka við þau... ]



[ Drekka á barnum
verða fullur
heim að sofa 
vakna þunnur
Panta Pizzu
og skuldirnar hlaðast upp.

Börnin gráta
þeim gefið nammi, kannski bjór í pela
þau óþekk
þá skömmuð grimmt,
jafnvél barinn.

Við matarborðið
engin fær að tala út 
því fram í allir grípa
kæft er niður saklaust tal,snúið útúr 
til að börnin missi tök á umræðunni 
og þau ásökuð um rugl.

Farið er í meðferð
kvartað, kveinað því 
börnin eru svo erfið.
Strákurinn er kannski „ofvirkur“.
Fá syndar aflausn hjá meðferðarfulltrúa
standa stoltur/stolt í pontu
segja þar allan „sannleikan“.

Og svo Ljúga, svíkja, detta í það
berja konuna og halda framhjá.

Barn í skóla
grætur í frímínútum... ]



[ ekki láta
skjáta
láta lífið leka

láttu
máttu
láttu ljúfa
dúfa
ljúfa láttu regnið drjúpa

regnið
megnið miklu meira
fleira
frekar fáir
fráir fákar fara
bara
frá mér

til þín ]



[ Mér hættir til að njóta
leita að löngun
í léttleikandi lífi þínu

Mér hættir til að þrá
svo ófyrirgefanlega
að stjörnurnar leita
neita að trúa mér
fyrir tilvist sinni

Vegna þín
hætti ég að sjá stjörnur

Ég er innilokaður
í vefengjanlegri gleði
því hvernig get ég réttlætt
tilvist þína
án stjarna
til að líkja við þig ]



[ Alone I sit and wait for tomorrow,
depressed,
camping in my world of sorrow.
Sailing forward, my ship of sadness,
how long must I go on in the world of madness?

Pain and suffering all around me,
mayhem,
still my blood is the only one i see.
Hoping for a brighter day,
a better world, a better way. ]



[ “Fucking shit!”
sagði unglingurinn við sjálfan sig
þegar hann missteig sig á sleipri götunni.
Gömul konan heyrði til hans
og táraðist
yfir glataðri æsku nútímans...

“Náði ykkur!”
sagði smástrákurinn við hina krakkana
þegar hann beindi platbyssunni að þeim.
Gömul konan heyrði til hans
og táraðist
yfir krúttlegri æsku nútímans... ]



[ “allt sem þér viljið að aðrir menn gjöri yður
það skuluð þér og þeim gjöra”

sagði guð forðum
með áherslum

...

mikið andskoti
hefur mannfólkið
stundað sadómasókisma lengi. ]



[ Dagný mín kær,
svo fögur og skær,
og lokkandi mær, 
með fallegar tær ]



[ Ó, þú Birta svo brosmild og fín,
ég brosi er ég hugsa til þín.
Þú 'rt rosa sæt og svaka kúl
og sérstaklega bjútifúl. ]



[ ó dagný litla durex,
mín litla dansandi hunangsfluga.
Líkt og túnfífill á tindrandi sumarkvöldi,
er tíminn hefur bakað sína lífsins leið! ]



[ Birta þú ert eins og skyrta,
þú mátt hvorki borða hesta né hunda
og heldur ekki Emil og Skunda.
Þú ert með svarta eyrnalokka
en hefur ekki kysst marga kokka,
því þú ert með honum Magga.... ]



[ Ég sit hér ein og hlusta.
Það er nótt og flestir líklega sofandi.
Ég hlusta á kyrrðina,
hún er svæfandi.
Ég slaka öll á.
Öll streita svífur í burt út í myrkrið.
Mér finnst ég svífa
líkt og ég sé á mínu eigin skýi.

Ég loka augunum
og læt sem ég sé í öðrum heimi.
Langt í burtu frá áhyggjum,streitu og sorg.
Þessi heimur er staður sem ég heimsæki
þegar áhyggjur og ami hversdagsins 
yfirbuga mig.
Hann hjálpar mér að slaka á
og hugsa um hve lífið getur verið
fagurt og gott.
Ef maður einblínir ekki aðeins á vandamál sín
heldur horfir í aðra átt og sér lausnina á vandanum.

Að hlutirnir séu ekki eins slæmir
og þeir virðast í fyrstu.
Svo opna ég augun
og sál mín fyllist nýrri lífssýn.

Hún fyllist von um betri tíð. ]



[ Ég er kominn aftur, hlusta á nemendur sem taka sig alvarlega, kennara sem taka sig alvarlega. Þung andlit, þungt andrúmsloft, hér eru allir svo þunglyndir.  Gáfumenni á erlendri tungu, ég er hér, hugsa að ég taki mig ekki of alvarlega, þess vegna er ég mun alvarlegri en allir hinir sem taka sig alvarlega. ]



[ Sólin skín og fuglarnir syngja.
Grasið orðið grænt og blómin að spretta.
Þú flýtir þér á fætur,hleypur svo út
aðeins klædd í stuttbuxur og hlírabol,
ætlar í sólbað.
En raunin verður önnur
því þú rennur á hálku
og dettur ofan í snjóskafl.
Það er þá sem þú gerir þér grein fyrir því að þig var bara að dreyma.
Það er ekki komið sumar.
Vetur konungur situr enn í hásæti sínu
og hlær nú dátt að flónsku þinni. ]



[ Thetta eru odruvisi vinir, vinir i skola, ekki vinir sem fella tar saman nema thad se leiklist.  Thau sveima med mer meira en nokkur annar i thju ar.  Thetta er oddaflug, en eftir thrju ar breytast svanirnir i snjotittlinga, pafagauka, pelican , struta, lunda, kryur vid erum oll mismunandi eftir oddaflugid og hefjum okkar einstaklings swing vida um heiminn. ]



[ Þú varst mér sem dóttir.
Ég annaðist þig flesta daga 
og einnig sumar nætur.
Ég sá þig þroskast dag frá degi.
Þú varst eins og lítið saklaust blóm,
blóm sem þráir ylinn.

Ég faðmaði þig
og líf mitt fylltist gleði.
Ég heyrði þig hlæja
og allt varð bjart.
Líf mitt virtist fullkomið.
En hlátur getur breyst í grátur
því þú varst tekin frá mér.

Ó hversu mikið ég sakna þín.
Og nú sit ég hér ein og græt,
ekki fyrir framan aðra
heldur græt ég hér í hjarta mér.
Græt yfir því að fá ekki að sjá þig aftur.
Eina huggun mín er sú
að nú líður þér vel..


....á himnum. ]



[ 11:15
Bjallan glymur.
Kári er mættur.
Örfættur.
Hún hefur raust sína.
Um hvað er hún að tala?
Myndarleg skáld eða Grasaferð?
Nei, það er Hallgrímur Helgason.
Þetta er allt að koma.
Játi mætir.
Og stuðið bætir.
Hann er í módernískum hugleiðingum.
Tíminn líður.
Tíminn og vatnið,
líða áfram í lygnum straum.
En Helga Kress hún rýfur lognið!
Það stefnir allt í stórstreymi,
í þessum heimi.
Vefarinn mikli frá kasmír.
Vélastrokkað tilberasmjer eða rjómi íslenskra bókmennta?
Heimapróf í íslensku.
Arg! Það gæti eins verið á útlensku.
Þetta er allt að koma.
Ekki láta okkur falla, Halla.
“Er tíminn að hlaupa frá okkur?”
Bjallan glymur.
11:55 ]



[ ég hrópaði
fögrum orðum
upp til fjallanna
og vonaði
að þau myndu
bergmála alla leið
til þín
en þau týndust í þokunni

ég sendi þröst
með kveðju
eins og jónas forðum
og vonaði
að hann næði
yfir hafið og heim
til þín
en hann dó á miðri leið

nú hvísla ég
ástarorðum
í vindinn
og bið um
að þau berist
ljúft að eyra þér
og vona
að þau fari ekki út um hitt ]



[ Ég forðast að líta til baka
því fortíðina hef ég kvatt.
Lít hornauga á lýgina
en fylgi því sem er satt. ]



[ Lognið strauk varlega mitt hold
loks fann ég langþráðan frið
það verður veraldleg bið
þar til ég verð af heimsins mold.

Frjáls ég stóð í mínum sporum
en þau hafa verið mér erfið byrði
sá svo hversu lífið er mikils virði
og með komu breytinga á nýjum vorum.

Æðri máttur stendur yfir þessum stað
sá sem verndar allt sem er vígt
og alla hamingju gefur.

En öllum er sko ekki sama um það
og hugsa sífellt um slíkt
en enginn á því sefur. ]



[ Ég get ekkert að því gert
og mér þykir það afskaplega leitt.
En glampinn í augum þínum
minnir mig einna helst á reykelsi. ]



[ Þú varst konan sem stökkst af gleði af stað til að hitta mig. 
Konan sem hringdi klukkan 3 að nóttu til að segja “Ég elska þig 9,9.” 
Þú hafðir trú á því einfalda og fallega
og að við ættum framtíð
í Grafarvoginum.
Þú hafðir fáa veikleika
en ég var þeirra mestur. ]



[ helber verður græðgin vondum oft að falli
villast sálir þeirra undir eyðslusvalli
ekkert virðist geta losað þá úr böndum...
varir mynda grettur og glott í augum býr
graður axlarpúkinn í heimskan hugann snýr
“hvað er betra en að hafa fé í höndum...?”

engill sem að áður á öxlum mannsins sat
í hendingu flúði og hvarf í óséð gat
núna verður ekkert alltof mikill gróði...
aurinn sindrar gullinn í gráðugum augum
glötuð verður hinsta samúð úr hans taugum
stelur öllu léttu, slettir miklu blóði...

...

vítislogar sleikja votu sárin
vinda burt úr augum sýrutárin
Satan hafi sálu þína fjandi
sindrar hjarta þitt úr hörðum sandi...

tjaran lekur þykk í þínum æðum
þiggðu dvöl í Vítis dekkstu svæðum
nú þú getur naumast snúið aftur
njóttu restar lífs þíns ljóti raftur...

...

stoppi þykka hjarta þitt úr sandi!
þungt á huga hvíla þínir aurar
myrkur þiggi sálu þína fjandi!
líkt og aðrir ljótir græðgismaurar
lenda muntu brátt í Satans landi! ]



[ Skólasund er
asnaleg kennslustund.
Að læra svo margar aðferðir er   tilgangslaust, ég gleymi þessu hvortiðer næsta haust.
Bekknum er skipt í hópa sumir skrópa aðrir mæta
þar vildi ég nú sjá eina sæta! ]



[ Svartar neglur hennar skárust í húðina,
Rifu allt það sem inn’í mér var,
Innyflin, hugsanir, minningar,
Enn hægar, enn hægar hún mig skar.

Sársauki er mitt líferni,
ég særi aðra og er særð.
Mínar innstu langanir frelsast,
uppþornað blóð á líkama,
er mín hinsta fullnæging.
Grátur á hverju kvöldi,
uppþornuð tár á andliti,
gefur mér gleði í æð.

Snerti kaldan líkaman,
Fyllist ánægju, gleði.
Opinn munnur á dauðri sál,
Eldspýta kviknar og það er bál.

Öskur kvenna, tálsýni, brjálæði.
Dans í kringum eld, galdrar.
Hlátrar, lík á báli.
Þau áttu sársaukann skilið. ]



[ Ég bið afsökunar
þar sem ég stend
frammi fyrir þér

Lít lítill niður
í augu þín
skömmustulegur

En um leið
tek ég skrefinu
lengra

Bið þig
þar sem ég stend
um leyfi
til að hugsa til þín ]



[ Sundsprettur sem heilsubót,
er köfun eftir lífsins rót. 

Sperrtur líkt og hundur,
á eftir næstu tík,
gónir hann á blautan kvenmanninn,
sem er aðeins að taka sér frí 
frá amstri dagsins.

Hann stingur sér í djúpið, 
svamlar um hálfnakinn
og finnur hvernig blóðið fossar út í limina.
Hann kafar dýpra
í 37°C heitum vökvanum, 
70% vatn, 30% vessi. 
Unaðsleg tilfinning!

Og ferðin endar í egginu, 
innst í þrifanlegu óðali konunnar.
Svangur endar hann í ísskápnum, 
innst í eldhúsinu, 
fullu húsi matar. ]



[ ég heiti hulda
-en þú?
ég bý í kulda
-en þú?
ég á risavaxinn vöfflubíl
-en þú?
á þetta ekki að ríma við fíl?
-hvað finnst þér? ]



[ Þögnin
er hávær hugsun

dropinn er fellur af enni þér
í fallinu er hún
í skellnum ekki ]



[ Ég hef glatað rétti mínum til salernisferða
svo ég get ekki farið niður að kaupa kók.

Og þessum sólarhringslanga klukkutíma ætlar aldrei að ljúka.

Ég sit einn í auðn andleysis þíns, 
í kringum frjálsa sál mína
liggja sofandi sálir í fjötrum hugsunarleysis
og til þess þú heftir ekki mína
sem tekin er að syfja
lít ég ekki á töfluna þína 
þar sem er ekki pláss fyrir ljóð
heldur aðeins fyrir formúlur og reglur.

Ég horfi út um gluggann 
sé andvarann stríða greinum trjánna
og steypumót hangandi úr gulum krana
sveiflast í vindinum.

Ég vil ekki vera hangandi steypumót
í keðju
sem stjórnast af vindinum
ég vil ekki vera tré fast í jörð
og eina hreyfing mín blásturinn 
sem leikur sér innan um greinar mínar

Nei,
ég vil frekar vera vindurinn
sem blæs burt hlekkjum hina sofandi sála. ]



[ þú féllst af himnum
hrein hvít mjúk og ósnortin
en menn spilltu þér
gengu í þér
lituðu þig með þvagi sínu
mokuðu þér af veginum í stórar hrúgur
þar sem með tímanum frostið 
breytti mjúku hörundi þínu í gler
grjótinu af götunni rigndi yfir þig
og svipti þig þeim hreinleika sem eftir var

og nú þegar ég sé þig í þessum stóru hrúgum
fyrirlít ég þig 
fyrir að láta spilla þér. ]



[ með falskar vonir 
í ferðatösku 
og ómótaða drauma í nesti
flaugstu burtu 
frá því sem þú elskaðir,
burtu frá því sem elskaði þig ]



[ Gefðu mér stríð 
svo ég megi vaka

og ekki eitt af þessum smávægilegu í Afríku
sem snúast um að hindra naflausan harðstjóra 
í því að misþyrma kúguðum þegnum sínum
og er rétt minnst á 
á blaðsíðu 13 í Morgunblaðinu.
Heldur eitt alvöru
sem snýst um olíu 
og er sjónvarpað beint 
frá einhverju Arabalandi
hingað upp á Frón.

Ó, gefðu mér stríð
svo ég hafi eitthvað til að skrifa um
en gerðu það í fjarlægu þriðja heims ríki
þar sem aðeins þeir deyja 
sem ég þekki ekki.

En gefðu mér svo frið til að búa hér
langt frá stíðsvöllum þínum 
og þeim ósanngjörnu orrustum sem þar eru háðar
en leyfðu mér að fylgjast með því 
svo ég geti gagngrýnt stjórnvöld þín 
og barist með orðum 
gegn yfirlæti þeirra
og því hvernig þau hyggjast 
herja á öllum heiminum 
með ógninni um hryðjuverk.

Gefðu mér stríð 
svo stjórnvöld minnar þjóðar geti stutt það
og tekið þátt í hernaði 
án þess að missa syni síns lands.

En ekki gleyma 
að gefa mér frið 
til að sofa milli loftárásanna.

Búðu svo um mig 
í bæli falsöryggis
og breiddu yfir mig 
vernd fjarlægðarinnar 

Gefðu mér stríð
svo ég megi vaka,
en gefðu mér frið 
svo ég fái að sofa. ]



[ hvar er hvíldin nú,
þegar komin er nótt
og hverfa dagsins læti?

syngja ei söngva nú,
silfruð englagnótt
svo sætt sem hver einn gæti?

tómt og tætt er nú,
telpuhjartað hljótt,
en enn eru tíu tær á fæti. ]



[ Myndir kvikna í kolli,
kenndir lifna við,
kvenmannsbelgur olli,
kauðabólgukvið. ]



[ Þú vaknar 
skyndilega 

eins og borgin 
úr dvala
á sólríkum vordegi

hendir þér úr fötunum 
og sverð
að svona skulu allir dagar verða

en á morgun 
ertu kominn með kvef
og rigningin glymur á gluggunum ]



[ hann elskaði mig    
hann elskar mig 
hann mun elska mig 
hann laug ad mér 
hann lýgur að mér 
hann mun ljúga að mér ]



[ Mér er heitt    
þér er kalt 
heitt gefur kalt hlýju   
kalt þykir það gott 
en kalt vill bara vera kalt 
og er bara kalt ]



[ þú manst ekkert. 
þú hættir að muna 
fyrir löngu. 
þú situr bara, 
í dimmu herbergi 
og lest nútíðina. ]



[ þú kastaðir stjörnunni 
okkar upp í himininn 
ég sá hana í gær 
hún var sár 
út í þig 
þú sveikst hana 
hún vildi vera hjá okkur 
hún var okkar 

ég ráðleggi þér nú 
náðu í stigann þinn góða 
og kondu með hana 
til mín 
til okkar ]



[ Vaknaðu hress í býtið
og finndu sjálfa þig
Það er ekkert lítið
sem þetta er mikil bið

Hef beðið og beðið
dögunum saman
og ekkert svar fæst
Enda er það ekkert gaman
Óskin hefur ekki ræst

Huggun er að borða hangikjöt
og spinna ljóðin góðu
Gaman er að horfa á hanaöt
áhorfendurnir að því hlógu

Hver er það sem ber á dyrnar
er það kannski þú
Það er tími að fara út með kýrnar
þær ganga sjálfviljugar í trú

Lukkan fylgi þér hvert auðnuspor
og hamingjan veri með þér
Hve gott hefur okkar verið vor
á heiðinni tína bláber

Limirnir dansa eftir höfðinu
og orðin dansa eftir huga
Enda sést það í ljóðinu
Þetta ljóð mitt verður að duga ]



[ Karl og kerling áttu dreng einn
sem þau litu ekki á sem neinn.
Ein skepna var í þessu koti
sem hélt þeim algjörlega á floti.

Dag einn kýrin var numin á brott
og það þótti fólkinu alls ekki gott.
Sendu því strákinn út að leita
en hann þorði því ekki að neita.

Skipuðu dregnum að finna kúna aftur
en kerling var vond og karlinn raftur.
Hélt því drengurinn út og með nesti
aðeins klæddur buxum skóm og vesti.

Nú hafði hann gengið langa leið
en settist niður og fékk sér brauðsneið.
Á kúna hann varð að kalla
og baulið barst langt upp til fjalla.

Gekk hann lengra og kallaði aftur
og í baulinu var nú meiri kraftur.
Færðist hann nú nær kúni sinni
en ætli hann hana finni.

Stóð hann nú upp á hamri einum
sem var þakin bæði mosa og steinum.
Baulaði þá kúnin undir hamrinum stóra
og hann klifraði niður án þess að slóra.

Sá hann kúna við hellisopið bundin
eftir langt ferðalag var hún fundin.
Hélt þá drengurinn sæl og glaður heim
en mikið átti eftir gerast hjá þeim.

En eftir stutta göngu skessu bar að
sem vildi kúna aftur heim í hlað.
Mælti drengurinn við kúna hvað skal gera
því ef hún næði þeim væru búinn að vera.

Að taka hár úr hala sínum hún hann bað
svo vísu eina hún við hárið kvað.
Í vatn það breyttist og stórt það var
en ekki stoppaði skessan lengi þar.

Því á svæðið var mætt skessunar naut
sem drakk allt vatnið sem það hlaut.
Sagði þá drengurinn nú væri allt búið
því nú gátu þau hvergi flúið.

En kýrin hafði annað í huga
og lét ekki skessuna sig buga.
Heldur breytti næsta hári í eld
því þá yrði skessan örugglega feld.

Ekki dugði það því nautið á eldin meig
og yfir brunna jörðu skessan steig.
Nú urðu þau að breyta næsta hári hratt
og breyttist hárið í fjall eitt bratt.

Skessan stóð við nú fjallið reið
á meðan hún eftir stóra bornum beið.
Holu í fjallið skessan nú skar
en of litla og festist hún inni þar.

Ekki lengur lágu hættur í leini
því skessan hafði orðið af steni.
Drengurinn komst nú með kúna heim
og var sko vel tekið á móti þeim. ]



[ Án ljósastauranna væri ekkert líf
ekkert ljós
engin sjón, ekkert

í fjarska sé ég lítið ljós 
vonina set ég í annan gír
mér finnst ég stefna eitthvað

ljósið færist nær, ég sé það betur
ég set vonina í þriðja gír
stefnan er að verða markvissari

ljósið er ljósastaur, ég sé hann
set vonina í fjórða gír
það er hálfur kílómeter í hann

ég fann ljósastaur, það er til leið. ]



[ Augun þín bera
himinn og jörð.
Vorið þá hljómar
af nótum þínum,
fuglarnir fljúga 
vegna töfra þinna.
Nóttin þá kemur
er augu þín lokast. ]



[ Einmanaleikinn grefur sig inn,
hjartað er brostið og vot er kinn.
Liggur og vakir, dagana langa
með rósrauð tár á vanga.

Sársaukinn nístir í hjarta og bein,
hræðsla við þá sem vinna þér mein,
hræðsla við myrkrið svanga
með rósrauð tár á vanga.

Allt það sem var, er ekki í dag.
Ekkert gengur þér lengur í hag.
Erfið er lífsins ganga
með rósrauð tár á vanga. ]



[ Varið hef ég mörgum nætum
til þess að líf mitt fjölgi rætum.
En til hvers spyrja mig fáir 
maður græðir á því sem maður sáir.

Sólríka daga mörgum augum ég hef litið
og aðeins setið í í vör mína bitið.
Áhyggjulaus um allt og alla
hvort þeim verða á mistök eða frá falla.

Segjum að sjálfstraustið skíni
og geislum sínum andlit mitt klíni.
Maður er þannig mestur og bestur
þar til eitthvað að lokum brestur.

Það breytir enginn manni betur
þó svo þar sé vor sumar eða dimmur vetur
Allir eru eins og þeir eru í dag
grátandi eða brosandi eða syngjandi lag. ]



[ You thought I only wanted us to be friends
Why did it have to happen again?
I thought this was it
Something perfect I’ve always wanted
This was just too good for my simple mind
You are the girl I’ve always wanted to find
But now I have to go, leaving you behind
I keep ask myself; will there be more
I think I’ve never been so in love like this before
I wish you could understand how I feel
If you only knew my feelings are real
Would it even matter?
You knowing my mind, would it be better?
I’m taking a walk in the rain
Hoping it will wash away my pain
But my feelings for you are too strong
Maybe trying to let them go is wrong
After all, I want to have a picture on your face
Kept in my heart in a warm place
You thought I only wanted us to be friends
Why did it have to happen again? ]



[ Yndisleg eru þau í alla staði,
aldrei hefur gerst að þau yfir mig vaði.
Alltaf tilbúin að hlusta á mín mál
og gefa um leið innblástur í mína sál.

Þau búa yfir rosalegum sjarma
sem gefur frá stóran bjarma.
Stoltur er ég að eiga þau sem að
og alltaf mættu þegar um hjálp ég bað.

Hverfa munu þau aldrei úr lífi mínu
og þau orð meiga þau geyma í hjarta sínu
Minningar margar eigum við saman
og að rifja þær upp er ótrúlega gaman. ]



[ Á sjálfann mig ég trúi og treysti
og þungan á öxlum mínum ég af hreysti.
Ef Guð er góður fá allir betri tíma
og þau skilboð berast okkur í síma.

Ég vil vakna aftur sæl og glaður
en ekki hugsandi um þetta þvaður.
Lífið mun sko bráðum leika við mér
og þá mun ég hefna mín á þér. ]



[ augun róast
í rafljósaveröld
er augnlokin síga um stund

hugurinn reikar
en rekst á veggi
ruglaður 

af umhverfisóhljóði sem truflar

finn loks frið
með fingur í báðum eyrum

finnst
eins og í kuðungi 

ekkó af hafi
er hugarflugan suðar í hljóði ]



[ eflaust mér illa gengur að reyna 
í þessari vímu þér að gleyma
en vertu þó viss um,
þú færð mig aftur 
ég sigrast á þessu með þér,
lífsins kraftur.

í herbergi mínu við berjumst nú saman
gegn ljótum myndum það er ei gaman
að lafa eða stökkva það er ei málið 
í afmæli á morgun,
eða skjóta af mér kálið.

á endanum við munum saman liggja 
í sælu eða dauða og með honum tryggja
að lífið hefði runnið sitt skeið á enda
æ góði guð hjálp,
þú verður mér að senda.

bankað á dyrnar mér brá örlítið
hann vildi fá að snæða,
það er ekkert skrítið
að fara frá drengnum 
ég hlít að vera óður 
á morgun ætla ég mér,
að vera orðinn góður.

nýr dagur er risinn og léttari er lundin
víman farin og snaran ei bundin
halda mér hreinum það er nú málið 
snáðinn mér bjargaði,
að ég fór þá á bálið.

heyrðu mig vinur og hlustaðu á mig 
heilræði þessi ættu að slá þig 
hættu að sprauta og troða í nefið 
og við fjandann skilur og dauðabeðið. ]



[ Takk sagði þorskurinn
þegar hann var togaður
á þurrt land
Settur í gapastokkinn
hausinn höggvinn af
eins og kom fyrir 
Jón Arason forðum.
Hausinn hengdur á
snæri og látinn 
þurrkast á trönum.
Sendur til Nígeríu
í gám og svertingjar
látnir háma hann í sig.
Verði þér að góðu
sagði þorskurinn
þegar hann rann
ljúflega ofan í 
svertingjann og lauk
þar með veru sinni 
á þurru landi.
Svertinginn brosti
og fékk sér banana
í eftirrétt. ]



[ Yess baby yess
bye bye bye bye bless
Vertu nú hress
Ekkert stress
Ekki vera skess
Né aldeilis hless
Haltu þig til hléss
bless bless ]



[ Á stundum eftir storminn
þegar veðravonin
verður ekki meiri
en stafalogn

kviknar í brjóstinu
krefjandi löngun
af mætti minninganna
að standa í stafni
stefna á mið

sjá himinn og haf 
fallast í faðma
kærleikans á kvöldrekinu

finna fiðringinn
alsæll á nafla alheimsins
að draga dágóðan
þann gula gráðugan. ]



[ Hljóðlát hugsun
hörfar inn í tómið, 
endurómar lífið.

Hugfróun dagsins
dagar upp í draumi,
fjarar út í fjarskann. ]



[ Ég reyni að komast út
ég er að kafna

Ég verð að sleppa
sleppa út úr þessum viðjum

Mig langar í líf
ég vil vera frjáls

Ég þoli ekki að vera hér
hún fer svo illa með mig

Verð að komast út
út í birtuna ]



[ Þú ert;

holds míns freisting
drauma minna þrá
fingra minna uppáhalds snerting
sem dagar mínir elska að dá! ]



[ Sólskín í dag
það skín á mig
en ekki þig
fáir sjá 
aðrir geta 
hinir heyra

Hljótt 
svo Hljótt
að það ærir mig
kvelur mig
særir mig
samt er svo hljótt

Kalt 
rosalega kalt
er þú kvaddir mig
kysstir 
knússaðir 
en leist ekki undan

LB ]



[ Hvar í loftinu er orðið
Orðið sem ég leitaði er ég kvaddi þig
Það er eins og það hafi farið
og hafið flug sitt suður með fuglunum
í takt við vindinn


Hvar í alheiminum ert þú?
Þú sem faðmaðir mig og þerraðir tárin
með hendi þinni, tárin
sem runnu eins og fossinn
í takt við bergið ]



[ Sorgin í fjarska 
flýgur um bæinn
og gerir sér hreiður 
heima hjá mér

Dauðinn svo nálægt
ég heyri í honum 
það þytur í þungum
vængjum

Biðin eftir heimkomu 
hans verður eilíf
Komdu strax til mín
Komdu núna 

Heimsóknin ætlar aldrei 
að verða veruleika
tónlistin dunar enn 
og hættir ekki 

Kannski kemur hann ekki 
kannski brottlenti hann
get ég þá leikið mér með
börnunum, sungið sönginn?

En yndisleg tilfinning
sólin skínur loksins
lífið er ekki lengur sorg
heldur skemmtilegur leikur

Það er bankað á dyr
þung högg bergmálast
ég finn til 
sársaukinn eykst 

Með stórum hvelli
opnast hurðinn 
fugl dauðans mættur
fætur mínir gefast upp

Afhverju núna? 
eru mín síðustu orð
er fuglinn tekur mig
við fljúgum í burtu

ekkert svar ]



[ Um harðfenni vitstola hugur minn reikar
þar hefnist þeim illu, en myndir svo sárar
þar birtast og dvelja, en drjúpa svo höfði
því draugar þar búa og djöflar og árar.
Ég gæti ekki losnað þó glaður ég vildi,
ég græt ekki lengur það skipið sem sigldi.
Í huga mér ber ég samt mynd af þeim skildi
er skýrir mér leið gegnum myrkur og él. ]



[ Steig úr rúminu og eftir mig lágu búngur
rúmið sagði-Mikið rosalega ertu þungur.
Hitti næst ískápinn sem var mjög heitur
hann sagði-Ekkert hér þú ert of feitur.

Kaffivél neitaði mér næst um kaffi
hún sagði-Nei vinur þú ert straffi.
Útidyrahurðin lét mig ekki að opna sig
hún mælti-Svona má enginn sjá þig.

Varð á vegi spegils á leiðinni aftur inn
sár hann sagði-þú ert nú ljóti eigandinn
Fúll ég stóð við klósettið hvíta
Það sagði-Þú mátt alls ekki í mig skíta.

Hönd mín greip næst í tannbrustann
hann hrópaði-Síðast 18 holur ég fann.
Settist ég því í sófann þreyttur
hann sagði-Farðu af mér þú ert sveittur.

Núna gat ég ekkert gert né ekkert farið
en öskraði reiður- Ég hef fundið svarið.
Loks datt mér snjallræði í hug
og loks komst hugurinn minn á flug.

Mælti ég þá stoltur og glaður í bragði
svo hátt að enginn neitt sagði.
-Nú skal ég allt brjóta og bramla
og ekkert né enginn mun mig hamla.

Bretti ég upp ermar reiður mjög
fór inn í kompu og náði í kylfu og sög.
Svo þegar ég ætlaði láta til mín taka
byrjuðu allt og allir að svara til saka.

Nú loks höfðu allir skilið hlutverk sín
og áttuði sig á að þau væru öll mín.
-Munið hver stjórnar í húsi þessu
en ef það gleymist lem ég ykkur í klessu ]



[ Hvernig sem að heimur snýst
hjarta mitt það átttu víst.
Allt þó hverfi, ætíð tér
aldrei mun ég gleyma þér... ]



[ Þröngva málum áfram
láta gremjuna tala
koma á kommúnisma
láta frelsið róa
koma á bananalýðveldi
hefna sín
ná sér niðri á 
hefta fjölmiðla
láta þessa blaðasnápa
komast að því
hvar Davíð 
kaypti ölið ]



[ Hlustið á kónginn
fylgið orðum hans
snúið orðaræðum ykkar
í hans hjólför
ekki tala í kross
ekki tala út og suður
ekki vera falskir
heldur talið eins
og húsbóndinn.
Ef þið hugsið eitt
þá segið annað
aðeins ef það hljómar
eins og rödd 
húsbóndans
Spólið ekki í 
gömlum hjólförum
eins og bóndi á
gömlum Landrover
heldur hugsið eins
og kóngur 
sem ræður á 
bæ húsbóndans. ]



[ Þegar ég sest niður 
í miðri mannmergðinni

og þú togar í mig,
skipar mér að standa upp; 
hvæsir að ég sé þér 
til skammar

er ég að bíða, 
bíða, 
bíða
eftir að þú hlammir þér niður á móti mér
og finnir hvað það er gaman að vera 
hneykslunarefni ]



[ Kaupa áhrif og kaupa völd,
er mottóið á glæpaöld.
Plata fólk og plata þjóð,
er mafíóista glæpaslóð. ]



[ mánaskin á vegg
kaffið kólnað í bollunum 
baksvipur þinn
ósagðar hugsanir
vanhugsuð orð
svo margt getur dáið
svo margt sem að deyr
vegna orða sem aldrei eru sögð ]



[ Nú er Eyja nítján ára
Ung hún er og hress
Menntaskóla brátt mun klára
Og losna við allt stress

Hafðu það gott á afmælisdaginn
og vertu sjálfri þér lík
Gangi þér nú allt í haginn
Þá verður þú hamingjurík

Ég segi ey meir að þessu sinni
Búinn að segja það mesta
og óska ég þér í framtíðinni
sælu og alls hins besta ]



[ Nú skólinn byrjar enn á ný
Því nú er liðið jólafrí
Fólk að streymir hvaðan af
Komið á sinn samastað
Alvaran er nú tekin við
Í sumarfríið er löng bið
Allir eru nú byrjaðir að læra
Og inni á milli sig að næra
Sumir safnast upp til hópa
Þeirra markmið er að skrópa
Að glápa á sjónvarp er hér siður
Það virðist vera fastur liður
Menn verða líka samt að læra
Svo menn eigi framtíð kæra
Menn berjast við skólann sundur og saman
En eftir á það er bara gaman ]



[ Eitt er mál sem um er rætt
Hvað XXXXX stækkar mikið
Að borða nammi nú er hætt
Því alstaðar er spikið ]



[ Nú inn læðist sorgin
því nú ertu farin
finnst sem þú hafir verið hér í gær
ef aðeins ég gæti dregið þig til mín nær.
ef ég aðeins þig fengi sótt
hví tók lífið þig svo fljótt
hví endar það alltaf skjótt

ég vil að þú komir
en þetta eru víst bara vonir
ef aðeins í ferðalagi værir 
þá þú aftur kæmir.

alltaf vildir mér vel
ég tilfinningar bældi í harðri skel.
Góðar stundir áttum saman
horfnir tímar, þá var gaman.

Hví þurkaði lífið þig út
skildi eftir í hjarta mér sút
nú ertu farin elsku ástin mín
mig langar svo til þín
varst mér svo góð
á bara minningar, myndir og þetta ljóð

þú varst tekin frá mér
en ég hef svo margt að segja þér
ef ég hefði aðeins oftar verið þér hjá
lífið aldrei neitt í staðin mér mun ljá

Þú varst sólargeisli í lífi mínu
en sólin hvarf á bak við stórt ský
nú vantar mig smá sólarskýmu
til að halda áfram að lifa á ný.

sólin marga geisla þarf 
um hvern og einn þeirra munar
einn þeirra skyndilega hvarf
í maí er koma skyldi sumar

Hægt er að skoða myndir 
en það sáraukan þyngir
þær er ekki hægt að faðma
sorgina tíma tekur að hjaðna.

Lífið yrði sem ævintýri í stórri höll
og við gleðjast myndum öll
ef þú kæmir á ný
við hittumst eftir lífið, ég trúi því. ]



[ Í fætinum ég kvelst
ég eigi á það felst
að mig hundur hafi bitið, 
hélt ég missti vitið.

Ég heyrði gellt.
Jafn hratt og hurð er skellt, 
hann mig beit
sárið illa út leit.

Inní minni sál
er reiðibál
ég skamma sjálfa mig að reiðast þessu skinni
en þó kraumar reiðin inni.

Hundin á Linda Pé
sem margir telja að fögur sé
Hann heitir Máni
og ég vona að hann skáni. ]



[ Þá er tveir mánuðir til vetrar voru 
Menn til farar fóru.
Þetta voru Flosi og hans menn
í kirkju blessunar báðust, myrða skildi senn.
Að Þríhyrningshálsum riðu
þar eftir mönnum biðu.

Grímur og Helgi héldu Hólum að 
Voru ákveðnir í að gista er héldu í hlað.
En eftir að förukonur þeir höfðu hitt,
var snögglega um skoðun skipt.
Þær fréttir færðu af mönnum er til Bergþórshvols lögðu leið,
með að markmiði þeirra deyð.
Á Hóli voru þeim fóstruð börn
en nú skyldi haldið heim að vera vörn.
Á meðan eldaði Bergþóra dýrindis mat,
og bauð öllum að éta á sig gat
þetta yrði hennar síðasta sinn 
sem húsfreyja er færði mat á diskinn.

Þá Njáll í sýn sá:
gaflveggi rifna frá,
blóði drifna stofu, mat og borð
og skyldu þau að rætast myndu þessi orð.
En Skarphéðinn bað þau að syrgja ei
„Ég fell með sæmd er ég dey”
þeim vandara myndi sig vel að bera 
nú Njáll bað þau að vaka og vör um sig að vera.
Er Flosi og fylgdarmenn hans sér að bænum tróðu
Njáll og heimamenn úti stóðu,
hann taldi öruggara inn í hús að fara
„Það gerði Gunnar og varðist gegn skara.”
Skarphéðinn vildi úti standa,
„þeir kveikja eld og húsi munu granda.
Fús sem melrakka í greni læt ei svæla mig inni,
en verði föður mínum að ósk sinni,
ef hann vill skal ég brenna með honum.”
Og fóru þau öll inn, en út var hleypt konunum,
þá Helga, Ástríður sem konu bjó
Flosi í gegnum það sá og til hans hjó.
Bergþóra og Njáll fengu útgöngu boðna.
Hann vildi ei lifa við þá skömm að hefna eigi sona.
Hún vildi að jafnt gengi yfir þau bæði,
„Ung var Njáli gefin, nú saman eldur okkur bræði.”
Barnabarn þeirra, Þórður Kára, ungur drengur,
án þeirra vild’ei lifa lengur.
Þau lögðust þrjú til hvílu,
brytinn dró yfir þau uxahúð sem skýlu.
Þar þau skyldu liggja sama hvað yfir gengi
Njáll bað brytann það að muna, svo bein þeirra fundið fengi.
Skarphéðinn að föður sínum gjörði gys,
„Undrar ei að hann hvílist, á aldri gamalmennis”

Flosi og félagar inn skutu spjótum og þannig börðust,
heimamenn köstuðu til baka og vel vörðust.
Flosi sagði mönnum sínum þá að bíða uns hinir yrðu að báli
ei þýddi að skjóta betra væri með eldi að ljúka máli.
Skarphéðinn og Kári þá ræddust við,
Kári skyldi hlaupa út á þvertréið,
eldstokki út á undan kastaði hann,
út hljóp svo sjálfur,allur í logum brann.
Mennirnir sáu bara eldstokkinn,
„Þessu kastaði Skarphéðinn”
þeir sögðu, en hitt grunaði þá ekki 
að Kári hlypi í eld og reykjarmekki
sér í læk kastaði og með þeim vökva
allan eld tókst að  slökkva,
hljóp svo með reykinn 
í gróf er nú kallast Káragrófin.
Þar hvíldist hann um stund,
hafði heitið að hefna fyrir þennan fund.
Skarphéðinn hló er Kári fór
Af þeirri tilhugsun að hann hefnda sór.
Hljóp svo út sjálfur þvertréi á,
en það brást og til baka kom hann þá.

Gunnar Lamba að honum hæddist
en Skarphéðinn ei dauðan hræddist.
Gunnar sagðist ei hafa svo mjög hlegið
eftir að Þráin, þeir fengu vegið.
„Þá eru hér jaxlar hans, minjagripurinn”
Skarphéðinn í Gunnar kastaði svo augað út á kinn.
En Skarphéðinn og Grímur brátt lífi týndu,
Flosa og mönnum hans, svo sýndu, 
sem allt bæjarfólk dautt væri
vissu ei uns Geirmundur þeim fréttir færði,
að eftir lifði Kári og taldi Flosi að eftirmál mikil yrðu nú
týnast myndu mörg höfuð og ei óhætt að sitja sitt bú.
Sigfússynir hjá Flosa þáðu gistingu,
næst fóru að veita Ingjaldi hirtingu.
En þeir drápu ei hann,
hann drap Þorstein svo blóðið rann.
Ásgrímur, Kára til hefnda styrk vildi veita,
þeir fóru líkja að leita.
Fundu beinin öll þá
En á Skarphéðni var skrýtið að sjá:
Krossmark í hann brennt.
Kári fékk þeirra allra hefnt,
já allra var hefnt
en sérstaklega nafn Helga nefnt
sem og Þórðar Kárasonar
sem föður bar eins og von var.

Kári gat engra jafn oft og Njáls og Skarphéðins
og aldrei hann ámælti né heitaðist í garð óvinarins.
Er allra hefnt var,
Fékk Kári Hildigunnar.
Konu Höskuldar Hvítanessgoða,
sem einungis frið hafði viljað boða,
ei að sín yrði hefnt með slíkum voða.
Hér endar sagan blóði ötuð, 
geymd en ekki glötuð,
enn Hallgerður af mörgum hötuð.
Kára líkt var við Gunnar slík sóma hetja
sem þýddi ei við að etja.
Saga með mikið blóð,
endar hér við Bergþórshvols glóð. ]



[ Lífinu er líkt við lestarstöð
þar sem margir standa í röð
eftir réttu lestinni bíða,
þurfa kalli sínu að hlýða.

Lestarferðin líður fljótt 
því fyrr en varir hún endar skjótt
í lestina er sífellt fólk að koma og fara
margur gleymist í öllum þeim skara.

Á lestarstöðinni er alltaf eitthvað að gerast
engar fréttir af því berast
ef einhver fer við lífð á mis
þar er alltaf ys og þys.

Ferðin er stutt með lífsins lest
nýr tekur sætið og sest,
komist einhver á endastöð.
Alltaf bætast fleiri í þessa löngu röð.

Leiðin liggur ekki í gegnum lystigarð
fer í gegnum örmjótt skarð
leiðin er hlykkjótt 
og skrykkjótt.

Á leiðinni er margt hægt að gera
og margt einnig hægt að vera
en sumir eru alltaf að kvíða og bíða 
því erfiðleika marga er við að stríða.

Ef þú heldur þér fast
kemstu brátt í sætið sem í sast
minni hætta er á að þú dettir
margir hrasa og illa eru settir.

En ef þú skyldir falla
skaltu á hjálp kalla.
Reyna að standa á fætur 
og hafa á þér gætur.

Í þessari lestarferð 
þú tilfinningar til einhvers berð
því er erfitt að ferðast ein
vonar að lestarleiðin ykkar liggi um sporin bein.

Ert í allri mannþvögunni
þá þú mannst að allt endar á endastöðinni.
vilt sitja eftir í einhvers minni
Það virðist sem þú gleymist
en að baki grímum grátur geymist
allir einhvers innst inni sakna
óttast að eiga sjálfir ekki eftir að vakna.

Það fylgir þessari lestarför
að hafa brost á vör
einnig gleði og hlátur
gnístan tanna og grátur. ]



[ I hate you, I hate you
I honestly do
Some day you'll find me
Sitting in your favorite chair
Only to find me totally empty

Hello, my name is Jane
I am the neutral woman
From the neutral planet 1
Modern, regular, Husband, 2,5 children
Everyone's asleep by 10 pm

You took me away
From my loved ones
Even farther away from you
Who could really want
This kind of perfection?

Modern every day art home
Regular 7 o'clock dinner
Husband, 2,5 children and a dog
Everyone's asleep by 10 pm
Did I always love you?
Do I want this kind of perfection?
Was this really my dream? ]



[ Kæri Guð, ég vildi óska að ég væri bara óheppin
En ég trúi því að mín velgengni er undir mér einni komið
Ég veit að það á að vera ég sem á að finna þig
Og gera mig að betri, opnari og skemmtilegri manneskju
En get ég gefið mér tíma í það Guð?

Almáttugur? Stundum hugsa ég út 
í hvaða andartök það voru sem gerðu mig
að því sem ég er í dag
gæti ég valið andartökin?
Ég vil ekki trúa á tilviljun
Heldur mína eigin ákvöðrun
Á stað og stund.
En ef þú ert þarna
Veistu hvað fullkomið er?

Góði Guð, ég hef hugsað mikið til þín
Hvernig var það svo að þú varðst að persónu líka?
Ég vil trúa því að þú ert það góða inn í mér og inn í öllu
Þú ert ekki ábyrgur fyrir neinum sköpuðum hlut
Heldur við, sem sköpum þig. ]



[ Það er hrollur í mér.
Baráttan að baki.
Kröfugangan tilgerð.
1. maí
Eins og aðrir dagar
fyrir ungmennum landsins.
Baráttan gleymd.
Ástæðulaus minning.
Krafan um betri tíma lifir.
Baráttan að baki.
Fyrirhafnarlaust líf.
Það er motto dagsins. ]



[ Um ekkert og engan er þetta kvæði
heldur er þetta svokallað rímnaflæði.
Lestur þess færir þér mikið næði
og best þegar þú ert á þínu heimasvæði.

Kannski það fyllir í einhver tóm
því það það ber fallegan hljóm.
En það mun aldrei berast frá því óm
né særa þinn viðkvæma góm.

Yfir því mun alls engin særast
og vitund þín á hærra stig mun færast.
Af því má ef til vill eitthvað lærast
og sungið þar sem sólin skín skærast.

Það mun ungviðið vel upp ala
og kenna því rétt að tala.
Lestu það í rúminu þínu svala
því þá fer maki þinn hreinlega að mala.

Kvæðið er bæði ég og þú
og held ég að ástæðan sé sú.
Að aldrei bjó hér sú trú
að kvæðið væri búið hér og nú. ]



[ Manstu þegar við vorum litlar og sátum rassblautar á róló og það var svo æðislega gaman.

En við stækkuðum.

Og núna kemur ekki til greina að sitja einhverstaða rassblautur og ef það kemur fyrir er það vegna þess að maður datt og þá er það bara skammarlegt. ]



[ Svigar

Atómin sviga milli öreindanna,
Englarnir hoppa og gráta í grashafinu,
Við flóann.

Þorskarnir fljúga í tóminu,
Þar sem tíminn stöðvast,
Augnablik.

En mannfólkið,
Hvað með það? ]



[ Mér finnst ég vera svo smár,
Dropi í mannhafinu,
Fólk kemur og fer,
Eins og sólin.
Yfirnáttúruleg tilfinning hellist yfir mig,
Ég er að fara. ]



[ ég er stríðsmaður

lífið 
stríðið

tek þátt í bardögum á hinum ýmsu vígvöllum
flestir fara fram að innan.

stríði við

hugann
draumana
tilfinningarnar
réttlætiskenndina
girndina
syndina
fíknina
ástina
letina
sorgina
uppgjöfina
myrkrið
fallið


berst við
hinar sálirnar 
í stóru og smáu
engar Sameinaðar Þjóðir til milli einstaklinga 
engir sáttmálar

stríð 
í friðsamlegum búningum hversdagsleikans
í misjöfnum myndum
augnaráðum
orðaskiptum
kúgunum
skoðunum

allir fylgja sinni eigin herkænsku
sinni eigin tækni

skjóta úr byssum
sem mynda holur
grunnar
djúpar

rista með hnífum 
sem mynda sár
rispur
stungur

nýjasta tækni vopna sem þó hefur alltaf verið til

líkamleg 

andleg

mannleg

falleg?

innri stríðin snúast 
mikið um hvernig binda skal um sárin 

frá hinum hermönnunum

til hinna hermannanna

rifna þau aftur upp?

þeir hæfustu lifa af. ]



[ Líkjum lífinu við sætabrauð
Niður fossana rennur dísætt vatn,
Og eyðimerkurnar verða að
Mjólkurgraut með kanil
Jöklarnir breytast í rjóma
Og Halli Pólfari í rauða snjógallanum
Er jarðaberið á toppinum. ]



[ dagurinn í dag er

slyngur maður með fima fingur sem 
spilar lag úr lífi mínu
 
ég dansa með

dagurinn í gær var 

fúll fauti sem klístraði saman í möppu myndum
úr minningum lífs míns

ég föndraði með

dagurinn á morgunn er 

Julie Andrews sem syngur
lífið mitt í söngleik 

ég mun syngja með

sunnudagurinn er 

prestur sem boðar ást og frið 
á vígvöllum veraldarinnar

ég boða með

mánudagurinn í hinni vikunni er 

mæddur maður sem horfir á sápuóperur 
með tárin í augunum 

ég tárast með

þriðjudagurinn þar á eftir er

þreytt kona sem málar myndir 
í litum lífsins

ég mála með

miðvikudagurinn er 

mikill maður sem stjórnar sinfóníum 
í tónum ástarinnar

ég læt stjórnast 

fimmtudagurinn er 

lífsreyndur leikstjóri sem leikstýrir leikurum 
í ólíkustu hlutverkum

ég leik með

föstudagurinn er 

ljóðskáld sem yrkir um atburði 
líðandi stundar

ég yrki með

laugardagurinn er 

loftbelgur sem svífur 
á vit ævintýra

ég svíf með


framtíðin er 

rithöfundur með margar hugmyndir sem ritast í 
útkrotaðar og óskrifaðar bækur

ég rita með

dagar lífs míns eru

jafn misjafnir 
og  fjöldi jarðarbúa
 
ég lifi með

lífið mitt er
lottó

ég spila með. ]



[ úti fagur fugl raular lag
boðar góðan dag
heyri fugla skræki 
dái þeirra læti
hoppa um af kæti
niður austurstræti.
sé barn, í nös er hor
elska íslenskt vor ]



[ eitt sinn stóð ég í þeirri meiningu 
að ljóð væri pælingar í rímuðu formi
einskonar orðaleikur eins og hver annar rapptexti eða vísur

seinna lærði ég 
að ljóð gæti einnig svifið frjálst og óbundið
þætti þá list eins og hver annar skúlptúr eða málverk

lærði af biturri reynslu 
að ljóð höfða hver til síns markhóps
verður að fylgja þinni stefnu til að halda í hann, þig sjálfan
en dómarar og ljóðspekúlantar
listaspírurnar 
vilja alltaf það sama

hrátt kjöt

hráan 
kaldan 
raunveruleikann

passaðu þig að fegra hann ekki 

gerðu hann bara svartari

svo lesendur megi skilja boðskapinn:

öllum líður illa, 

engin von

er til 

allavega ekki listamönnum í vil
þeir eru of framandi til að vera bjartsýnir

nú veit ég 
að ljóð eru víst allir þeir stafir og orð
í hvaða formi sem er, sem ég kýs að kalla:

Ljóð 

sama hvort þau fá birtingu

aftan á mjólkurfernum
í fréttablaðinu 
eða sem ljóð dagsins

þau eru mín tjáning
mitt viðhorf til lífsins.

gott ef þetta er ekki bara..
svart raunsæis ljóð

eða hvað?
leynist smá vonarneisti.. ]



[ eitt sinn ég sór að eignast aldrei tölvu
en sit nú fyrir framan talnavölvu
handskrifaður skyldi stafur hver
listin best geymd á spjöldum mér
sem nú ljóð andspænis bákni með glærum skjá
það starir á mig í augunum kaldhæðnin grá. ]



[ In my head is a picture
Sunshine and blue sky and I smile a little
Beautiful dream with you in the middle
I love you so much
I start shaking because of your touch
All your beauty in all it’s image
So much perfect ness with no limit
Kept in my heart and will never be forgotten

I love you, I really do
I don’t think I could live without you
Already I miss your laugh and your smile
Just thinking of that makes me forget everything else for a while
I live in a dream, it must be
Why else should girl like you want a man like me?

Whatever you do, don’t forget my name
Maybe I and all the others are all the same
But I can say I love you with no shame
Baby girl, I love you
Thanks for all the nice thing you said about me too
I’ve been in difficult times but you helped me through
Thanks for all the love you gave me
Thanks for showing me who I really be
Thanks for having love for me….. ]



[ I love your smell, your face and your eyes
But everything is hidden beneath your lies
I’ve made my mistakes and I’m forced to pay
I can hear your voice in my head every day
I’ve been in suffer for too long now
It will all go away but I keep asking me how

I’ve spend so much time in loneliness
Waiting to find a true happiness
But I let my true love get away ]



[ The sun is rising; my eyes are filled with light
I walk to my window and outside is a beautiful sight
I get my clothes and step outside
Morning sun is shining bright
Tears in my eyes so I dry them clean
This day is beautiful and filled with hope and everything between
I’m walking on green grass and I’m breathing a fresh air
I hear the birds singing and the wind blowing in my hair
The sun has gone down, and I’m in my bed
Finally my tears has stopped to fled
I’m looking forward to see what tomorrow has for me
So many things I have to try and see
Now I say good night
When I reach to the lamp to turn off the light ]



[ I'm trying to show you how I feel by writing this letter
Because I can't find any way to describe it better
Every time I felt down
I knew you would always be around
For my comfort, for my pain
We got a friendship I would like to maintain
I got something in my hands I will never let go
Caring between you and me I would like to grow

No matter what you’ve done, no matter what you say
I will always love you more each passing day
If you feel bad you can always come too me
I will make you happy and let you see
That you can become everything you ever wanted to be
I support all the things you will do
Just remember when I say
I will always love you…. ]



[ .    Endir ]



[ Þú svafst á meðan kuldaboli
beit sem fastast.
Hellir þinn var tilbúinn 
og þú lagðist til hvíldar
fyrir veturinn.
Ég öskraði og var með læti
til að hindra að þú gætir sofið
enn ég hefði bara átt 
að spara krafta mína
fyrir sumarið. ]



[ Hvert sem er fylgir mér
Löngun til að fara
Fara í burtu með þér

Ég sá þig þar, fann mig í þér
Í hyldjúpum augum
Sem sýna mér það sem ég er.

Hvað með mig og þig?
Ég finn fyrir þér.
Sál mín hrópar og kallar
En himininn heyrir ekki í mér.

Sólin rís, ég veit hvað ég vil
Nú loks er við skiljum
Og vitum að við erum til.

Ekki ein, við erum eins
Við erum hvort annað
En samt er það ekki til neins.

Að vera til, að kveljast og þjást
Að bíða og vona
Og syrgja það allt sem að brást.

Hvað með mig og þig?
Ég finn fyrir þér.
Sál mín hrópar og kallar
En himininn heyrir ekki í mér.

Ég komst að þér, þú komst til mín
Ef við kæmumst í burtu
Hvað væri lífið án þín?

Sólin sest, líf okkar er
Leikur að eldi
Stormur í höfðinu á mér. 

Hvað með mig og þig?
Ég finn fyrir þér.
Sál mín hrópar og kallar
En himininn heyrir ekki í mér.

Sólin sest… ]



[ Ef ég væri engill
og sæti á mjúku skýi
lengst uppi í himninum
fyrir ofan allt og alla
þá gæti ég vakað yfir þér
dag og nótt,
og enginn myndi vita af því
að ég fylgist með hverri hreyfingu 

þinni... ]



[ Ljúfur er tunglsbjarminn
ber á dyr draumanna
takmarkalausra tilfinninga
í heimi næturinnar

Í anarkíu hugsana
hafsjó myndbrotanna
veltist ég um sveittur
í skáldaheimi nætur ]



[ Að kyssa varir þínar er eins og að liggja alsæll og frjáls í paradís, allt gleymist í kringum mig.Ég svíf inn í ófundin heim þar sem augu þín fylla alla veggi. ]



[ Æskunar blómi og syndanna böl,
því féll ég í freistni og syndgaði mjög,
ég leitaði og leitaði, en á röngum stað,
ó andi minn sem ég vissi ekki af, er umlukinn dauða
og nístandi kvöl.

Í fjötrum engla dauðans ég á engan séns
ég berst eins og barn, en mig skortir kraft, 
þó ég berjist áfram í nýrri braut þá herðist takið á hverri ól.
Mín sál hún engist af nístandi kvöl, hjarta mitt tómt og líkaminn grár,
Andinn er dáinn og ég á ekki séns, minn máttur er þrotinn en gröfin er tóm.
Ég er lifandi dauður, hvaðan kemur mín hjálp.

Ég kalla til himins, mitt angistar óp.
Jesú ó Jesú heyr mína bæn.
Ég er brotinn og beygður og syndugur mjög.
Ó Jesú ó Jesú leiddu mig þinn veg.

Lofaður sé Drottinn um all tíð, Halleluja
hann er hin sami í gær og í dag, og hans gæska 
og elska er undursamleg, hans viska er meiri en allt sem er til
hans ilmur, hans nærvera , hann elskar mig.

ég elska þig Jesú, meira en allt sem er til
mín orð eru fá og verkin smá, 
en allt sem ég er það er ég fyrir þig
því þú hefur skorið á hina nístandi ól sem sem batt mig í synd 
og bjargað mér úr snöru hins illa.
Ég get varla skilið, hvers vegna þú dóst.
en þú fórst upp á krossinn og dóst fyrir mig.

Þinn sigur er algjör, dýrðin sé þín.
Andi minn lifnar og gleðst yfir þér, 
mín sála er glöð og fagnar á ný.
Líkaminn bjartur og horfir til þín.

Minn munnur nú syngur og vitnar um þig
því hjálpræðið gafstu fyrir fleiri en mig.
Þinn Helgi Andi er með mér, hann sannfærir.
Þitt Orð er satt að eilífu, því fagna ég og hlakka til
Þegar allt er komið fram sem koma skal, Í hinum nýja himni og nýju 
borg, en þangað til mun ég benda á þig, því þú ert hið sanna LJÓS. ]



[ Dögg á bikar glóir
-morgunstund.
Til botns er drukkið
eðalvínið ljúfa
og vinafundur gleymdur
líkt og ský
er máninn kyssti í nótt
á sinni vegleið. ]



[ Ég heyri hvísl þitt
handan þinna fjalla.
Í grýttri gjá syngur 
golan er bar þitt hjarta. ]



[ Fallega skreytt bókin 
liggur á náttborði mínu.
Það gleymdist víst
að setja í hana 
index og blaðsíðutal. ]



[ Fallega skreytt bókin 
liggur á náttborði mínu,
með tættu innihaldi höfundar. ]



[ Allt sem þú gerir,
pirrar mig.
Allt sem þú segir,
særir mig.
Ég sé hvernig þú horfir 
og veit hvernig þú hugsar,
Þú hatar	

Hvernig þú hagar þér,
pirrar mig.
Hvernig þú urrar að mér,
særir mig.
Ég heyri hvað þú segir
og veit ég á það skilið,
Ég hata

Hvað þú leikur vel,
undrar mig.
Hvað allir virðast blindir
snertir mig ekki.
Þegar fólk kemst nær, 
þér og þínum, 
það skilur, 
Það vorkennir ]



[ Þó að þreytan sé alveg að vinna,
og augnlokin þyngist á ný.
Er ég smám saman farin að finna,
hvað það var sem ég kom mér í.

Hvert orð sem þú segir er grafið,
í hugsanir mínar og geymt.
Í hjarta mér ólgar nú hafið,
sem var mér um árabil gleymt.

Því þó að ég fái þig eigi,
og allaf svarirðu nei.
Munu söknuður, tár mín og tregi, 
fylgja mér þar til ég dey. ]



[ Ég gæti hugsað mér að elska þig,
eiga með þér líf.
Án orða þú baðst mig um að fylgja þér,
í draumaheimi lét það eftir mér,
í sæluvímu svíf.

Sama hver þú ert, 
sama hvað þú gerir,
þú veist það vel að ég mun bíða hér.
Alveg sama hvert, 
heilir táraherir,
ég mun alltaf bíða eftir þér.

Hvort sem er í vöku eða svefni, 
alla tíð í huga mér þú ert, 
með bros á vörum nafnið þitt ég nefni, 
læt þig leiða mig, alveg sama hvert. 

Krafturinn kemur að innan, 
það er þitt að láta hann koma í ljós.

Hvað er það við þig sem ég heillast af, 
þetta litla hjarta mitt er illa sokkið, 
sökk á kaf, 
svo djúpt í dýpi ljóssins, 
Og ljómann sem fylgir þér.

Lífið verður ekki verra en þú vilt hafa það, 
þú ræður hvort þú brosir eða hlærð, 
Opinberar tómarúmið í hjartanu, 
eða létta strengi slærð.

Ef lína er falleg verður ljóðið gott, 
ekki sætta þig við minna,
ekki láta freistast,
ekki særa neinn,
ekki sigla gegnum lífið,
án þess að upplifa neitt.

Endirinn læðist upp að þér,
öll við vitum að hann kemur,
Nýttu tímann sem þú færð með mér,
haltu í það sem þú hefur. ]



[ Hvað var það sem að fékk mig til að horfa á þig?
Hví varstu alveg viss um að þú vildir mig....?
Þú veist hvað er orðið, þú veist hvað var, 
Þú vissir að ég gæti ekki veitt þér svar, 
Svo vertu viss á því, 
Að ég sé það sem þig langar í.  

Er fyrst ég hitti þig, 
Ekkert uppí hugann kom. 
Hví þurftir þú að horfa á mig, 
og vekja hjá mér veika von?

Svo núna, 
Vil ég vita hvað það er sem að þú sérð við mig,
Því ég veit vel að ég er ekkert fyrir þig. 
Þú veist ég er óreynd, á bágt með traust, 
En  ekki fyrr en núna niðrí hugann laust,
Að kannski viltu mig...
Sama hvað ég forðast þig.

Hvað er það sem að fær mig til að elska þig?
Ég vildi að einhver gæti svarað fyrir mig!
Ég veit hvað er orðið, ég veit hvað er....
Ég veit vel hvað ég finn ef þú ert ekki hér.
Ég þrái aðeins eitt....
Svo elskan ekki segja neitt. ]



[ Ég veit ekki hvað hefur komið yfir mig,
Ég geri ekki annað en að hugsa um þig.
Hvað varð um litlu stelpuna sem alltaf brosti, ?
Særindi, svik, lygar og losti...

Hún lærði og kann nú að treysta engum,
Það var ekki til þess sem við lífið fengum.
Þeirri nótt sem hún fékk fullnægð í alsælu að sofa,
Sá hún síðar meir eftir, þegar til fór að rofa.

Því hvað er lífið nema óskrifað blað,
Þar til einhver tekur að sér að krassa á það...? ]



[ Þegar fyrst ég sá þig fann ég inní mér,
Kvikna lítið ljós sem lýsir enn. 
Um alla eilífð skal ég fylgja þér,
Þú hlýtur að sjá það senn. 
Þú ert mér allt og mikið ég gæfi, 
Til þess eins að þóknast þér,
Allt mitt líf og öll mín ævi, 
Fara í að þjóna þér.

Láttu ekki aðra, 
Ákveða hvað þú vilt.
Þú ræður þér sjálfur, valið er létt,
Eina reglan er að velja rétt. 

Þegar árin fara að líða hraðar,
Vandamálin hlaðast á þig,
Ekki gefast upp, ekki hætta að vona,
Þegar þú síst þess væntir,
Birtast englar að ofan,
sem sjá um þig,
Kalla á mig, 
Og koma mér til þín. ]



[ Kominn á letigarðinn
enn eina ferðina
hristir haus og glottir
framan í strákana
sjáið hver er mættur.

Tendrað í feitum sterti inn í klefa, úti er komið rökkur.
Velkominn „heim“ þú ungi.
Vonandi líður þessi vist fljótt og vel.
sagðar eru fornar frægðarsögur
um tíma sem voru kannski aldrei til
nema í huga sögumannsins.

Ár Guttans líða misjafnlega, sæmilega og illa. 
Og einn dag hann fær að arka útum garðshliðið upp á veg.
Hann er með 1450 kr. í vasanum.
Og í huga sér hann segir:
Hingað kem ég aldrei aftur.

En einn daginn á letigarðinn kemur þangað eldri maður...
Enn eina ferðina.
Hann hristir haus og glottir, tannlausu glotti,
framan í kallana og segir:
Sjáið, já, sjáið hvur er mættur og er kominn til að vera. ]



[ Fótatak í myrkrinu,
spor sem mynda slóð,
innblástur að ofan,
orð sem mynda ljóð.

Skuggamyndir á veggjunum,
stari blaðið á,
kertaljós á borðinu,
flöktir til og frá.

Innblástur að ofan,
orð sem mynda ljóð,
fótatakið í myrkrinu,
dulin er mín slóð. ]



[ Hvar er lífið sem ég taldi að væri selt í stórmarkaðnum og tískubúðunum?
Já, hvar er það líf, þetta góða líf.
Ég finn það hvergi.  Ég leita búð úr búð frá kaupmanni til kaupmanns í Smára og Kringlu, er jafnvel úti og horfi til stjarnanna til að leita.
Er það að finna í himinhvolfunum þetta líf sem ég leita að?
Hafa vísindamenn uppgötvað það og stílfært til fjöldaframleiðslu?
Dauðann finn ég og er þó ekki að leita.
Hann er í sígarettunni og ljósum prýddum skemmtistöðum.
Hann er sveittur á dansgólfinu í alsælu.
Hann er í strætinu, hann er í kogganum rámur og hás.
Hann læðist að vitund grunlausra barna í formi saklausra leikja,
hann er í barnapíunni sem horfir á „meinlaust“ porn með flekklausa kærastanum sínum.  Dauðinn er ríkjandi alls staðar í fréttunum, jafnvel í saklausum kosningum og fegurðarsamkeppnum. 
En hvar er þetta líf sem mér var heitið í vöggunni og á leikskólanum áður en barnapían kom og spillti minni vitund, áður en fréttirnar smugu inní sálina?   Já, því finn ég það ekki í hillunum innanum tískuvörurnar?
Bandið spilar og sveittur strákur á skemmtistað dansar og hrekklaus stelpa er líka með án þess þó að vita við hvaða mars hún er að dansa.
Og börnin syngja „Þá var kátt í höllinni“ við lag dauða bandsins.
Þetta er ljóð mitt til þín, já til þín sem kannt að geyma mitt líf.  
Og ég segir þér nú að brjóst mitt er fullt af ótta og samviska mín svört sem samviskur virðulegra borgara. En góðborgarar finnast ekki lengur, því fyrir mér eru bara til rík svín sem felast í fílabeinsturnum með dauðann ræktaðan í görðunum sínum. 
Þetta er samviskulaust ríkt fólk sem hefur áhyggjur af sveiflum hlutabréfamarkaðarins og það er fólkið sem stal lífinu í frelsisins nafni.


En ég, hugsa ég stundum. Hvernig verð ég ef ég efnast einn daginn? 
Verð ég þá líka tilfinningalaust svín sem hrín í takt við markaðinn. 
Verð ég hluti þess valds sem um mannslíf ekkert skeytir? 
Verð ég þá partur af líflausu afli peningamaskínunnar? 
Ég sem þrái líf fullt af heilbrigðum gildum og jafnrétti.
Þetta líf var eitt sinn til.  Ég hef lesið um það, um gömlu fjölskyldueininguna, það liggur falið undir niðri.  En ég finn það ekki í mínu lifanda lífi, þó ég leiti búð úr búð.  Allt annað er að finna svo sem hægindavörur, hagræðingarvörur og vörur sem „allir“ þurfa að eiga. En gildin finn ég hvergi.  Því er það svo fyrir mér að frjálshyggjan hefir leyst spilltasta eðli mannsins úr læðingi og hin gömlu gildi vikið fyrir markaðnum. Ég þrái einfaldleika og öldungaráð vitiborinna ekki þessa reglugerðamaskínu bakarísdrengja sem auðinn fengu í arf.  Er þessi hugsun mín óraunsæ og barnaleg?  Er þetta ósk vitfirrts manns sem kann ekki hinn spillta leik?
Eða er ég óspilltur með réttmætar óskir?
Ósk mín um endurreisn hinna góðu gilda verður seint uppfyllt í þeim veruleika sem er nú ríkjandi. 
Frjálshyggjan, ekki endilega hægristefnan, hefur kviksett lífið og við syngjum öll jarðarfararsálminn djúpt inni í sálum okkar ómeðvituð, þar sem við keyrum á óráðlegum hraða í gegnum tilveruna. Blind leit að lífsgæðum og allaveganna hægindum hafa tekið það líf er ég sækist eftir að lifa. ]



[ Tárafljót stúlkunnar
sem sat og beið við gluggann
rann sinn farveg
í gegnum hjartað
og varð að stöðuvatni í sálinni. ]



[ Rómantíkin felst ekki í rauðum rósum
eða kvöldverður með kertaljósum.
Rómantíkin er það sem inn í manni býr
því þá sést best hversu maður er hlýr.

Rómantíkin fæst hvergi í búðum
né er hún helgarferð upp á hótel Flúðum.
Rómantíkin þarf ekki að vera erfið
né að þið öll út á land hverfið.

Rómantíkin er ómeðvitað fyrirbæri
sem allir nota við ýmis tækifæri.
Enn sparlega skal nota hana
því þá verður hún brátt að vana. ]



[ Eitt sinn var Davíð rosalega sár
því að óvinur hans átti fjölmiðlafár.
Davíð hann vældi og upp í nefið saug
því völdin voru hjá fyrirtækinu Baug.

Með bros á vör hann frumvarp lagði
en óvinur sat nú ekki heima og þagði.
Nei fljótir þeir voru að mótmæla því
sem setti Davíð erfiða stöðu í.

Lögin höfðu alla þjóðina sært
en samt svaf Davíð afar vært.
Hann hlustar aðeins á hjartað sitt kalda
en ekki á það sem lögin kunna að valda.

Davíð gerir þetta útaf einum manni
og þráir að koma á hann ljósvakabanni.
En einu er hann Davíð að gleyma
að svona aðferðir eiga ekki hér heima.

Ógnarstjórn er nú á okkar landi
sem heldur þjóðinni í föstu bandi.
Þetta litla land með sína fáu þegna
verða því miður henni að gegna.

Davíð þetta ljóð sem ég til þín
þú þarna dökkhærða krullótta svín.
Það má ekki hugsa bara um sjálfann sig
og það sem best hentar fyrir þig. ]



[ Ég dett inn í lokaðan heim
þar sem virðast vera ótal opnar leiðir.
En þegar betur að er gáð er tíminn 
stopp eins og flugan á veggnum.
Ég veit ekki hvaða leið ég á að velja 
vitandi að engin þeirra er leiðin út.
Hvað get ég gert, spyr ég fluguna á vegnum. 
Haltu áfram, svara hún föst milli tímans og veruleikans. 
Ég þor´ekki annað en að halda áfram, ég held áfram. 
Ég geng og geng en ekkert gengur. 
Ég spyr fluguna aftur, hvernig á ég að 
halda áfram ef ekkert gerist.
Stoppaðu þá, segir flugan. 
Ég stoppa, en áður en varir þá sé að fætur 
mínir er fastir við jörðina. 
Hvað er að gerast, segi ég við fluguna. 
Jörðin leikur við þig, segir hún. 
Af hverju gerir hún það, segi ég og tek eftir
að því meira sem ég festist losnar flugan enn meira. 
Af hverju festist ég en þú losnar, spyr ég fluguna. 
Það er vaktaskipti og um leið hverfur flugan. ]



[ Mér er sagt
að ljóð sé ekki fullskapað ljóð
fyrr en þú, lesandi góður,
hefur lesið það
og lagt til þína upplifun.
Búið til eitthvað nýtt,
einhverja sameiginlega sköpun
okkar beggja.
Fram að því
er varla hægt
að tala um annað og meira
en léttvæga
sjálfsfróun
mmmmmm
Var þetta gott fyrir þig líka? ]



[ Sarg, sarg
sarg, sarg
sarg, sarg
heyrðu!
sarg, sarg
heyrðu aðeins!
sarg, sarg
þú segist elska mig
og viljir að ég elski þig
sarg, sarg
Af hverju ertu þá að sarga á mér hjartað með slitinni og bitlausri sög? ]



[ stóðþarnahálfmáttlauseingönguklæddursvitalykt,ljótumnærbuxumogmeðhörðogbrothættaugu,ekkertþessafór´onumvelenrökkriðgerðisittbestatilaðhjálpafelaþvoogmildaenkvefiðhennarogfjórirbjórarsáuumrestina. ]



[ Enginn veit hvernig það er 
Að vera sá grimmi
Að vera sá sorgbitni
Á bakvið saklaus augu.

Enginn veit hvernig það er 
Að vera hataður
Að dofna út  „Segja aðeins lygar“(1).

En draumar mínir
eru ekki svo fátækir
Sem samviska mín virðist vera.

Ég hef stundir, einmanna
Þar sem ástin er hefnd
Og er aldrei frjáls. 

Enginn veit hvernig það er
Að líða svona
Sem mér gerir og kenna öðrum um.

Engin heldur eins mikið aftur
Af reiði sinni
Ekkert af sársauka og ógæfu má skína í gegn.

En draumar mínir
eru ekki svo auðir
Sem samviskan virðist vera.

Ég hef stundir, einmanna
Þar sem ástinn er hefnd
Og er aldrei frjáls.

Og þegar ég tek eitthvað inn
Og slysast til að leggja niður varnirnar og fer að brosa
Segðu mér slæmar fréttir
Svo ég hlægi ekki og fari að líta út sem erkiflón.

En ef ég innbyrði eitthvað sæmt
Hjálpaðu mér þá að selja það upp.
Skjálfi ég af kulda, vinsamlega legðu eitthvað hlítt yfir mig.
Haltu á mér hita, leifðu mér að vera öruggur.

Því enginn veit hvernig það er
Að vera sá grimmi
Að vera sá sorgbitni
Á bakvið saklaus augu.

En draumar mínir
Eru þó ekki svo fátækir
Sem samviskan lítur út fyrir að vera. ]



[ Fallega veröld nú kem ég til þín
Eftir að hafa verið villtur
Þú er falleg hrein sem hvítt lín
Þér við hlið ég verð stilltur.

Sýn mín skýr, ég er upp fullur og hýr
og ég geng inn í Paradísargarða
þar er viskan býr
Verð þar í skjóli frá heiminum harða.

Mærð mín á í sálinni heima
rís upp líkt og skínandi hjól
og ég stikla um á milli framandi heima, um himingeima.
Get allt jafnvel klætt mig í kjól… ]



[ hún hallar höfðinu
mæðuleg  
á svip 

man ekki - man ekki
ó af hverju get ég ekki munað

stynur hún 
æ oftar 

situr svo
með angist í augunum

hallar undir flatt
og hristir höfuðið 

út af gleymskunni 
sem ágerist

og öllu því 
sem hún man 
að hún á að muna ]



[ Hugsaðu um frelsið innra með þér
þegar þú léttir af þér syndir
Og allan heiminn uppá nýtt þú sérð
nýjar hugsjónir í sálu þú kyndir

Vaknaðu, vaknaðu við drauminn vonda
þú hefur sofið of mikið
Vertu á varðbergi,finndu fjársjóðin falda
Passaðu þig að fara ekki yfir strikið

Finndu þig í guðspjallinu
það hessir og bætir lund
Hefur þú gengið að Akrafjallinu
og horft yfir hið fallega sund

Sannleikurinn í hjarta, því
talar tungan hreina
Fyrirgefning andans, ekkert að leyna
kveikja kraftaverka ]



[ Grímur:

eiginmaður
faðir
elskhugi
vinur
samstarfsmaður
fagmaður
fræðimaður
brandarkarl
broskall

Fallegar grímur

Verst að það getur verið erfitt
að anda í gegnum þær

og ná þeim af sér ]



[ Það er gott að eiga góðan vin
Sem þú getur treyst og talað við
En missir þú vin, flöktir hver sin
Og sálin ei finnur sinn frið ]



[ Ósnortin var laut
í skjóli tveggja hlíða
sem hönd raskaði ]



[ Ég er ástfanginn. Ástfanginn upp fyrir haus! Það er ekki mannseskja sem hlýtur þessa ást, heldur hef ég fundið að ég elska lífið. Kannski er lífið manneskja. Ef lífið væri manneskja væri hún stelpa. Stelpa með blá augu. Það veit ég, augu sannleikans. Rauðar varirnar svo mjúkar og fallegar - Ef lífið væri manneskja hefði hún nafn. En auðvitað er lífið engin manneskja, Lífið er bara blóm. Já, stórt og fallegt blóm, sem teygir sig lengra eftir því sem lífsleiðin þröngvar sér lengra gegnum breiðstræti alheimsins. Stundum flýgur það á fleygiferð um hraðbraut hversdagsleikans, en síðan tekur það sér hlé og stoppar við undur veraldar - læk hreinleikans, þessa mikilfenglegu kirkju tónlistarinnar, og helst af öllu, við hinn mikla píramída ástarinnar.

Ég hef elskað lífið frá því ég kynntist því fyrst fyrir alvöru. Kannski gerði ég mér ekki grein fyrir því strax, þar sem ég hafði um annað að hugsa þá. Kannski elskaði ég eitthvað annað þá, ég bara man ekki hvað það gat verið.

En eitt veit ég. Ég veit það að lífið mun aldrei elska mig til baka. Það hefur annað til að elska. Kannski elskar það dauðann, ég veit það ekki. Ég skipti mér ekki af einkalífi annarra. ]



[ Ef þú heldur að ég hafi
gefið þér
hjarta mitt, þá er það
misskilningur.

Ég afhenti það einungis
til láns,
til geymslu.

Einhvern dag
mun ég horfa
framhjá sólþurrkuðum tárum
alla leið inn í augu þín
og biðja þig
að skila því
- einhvern dag.

Bara ekki í dag... ]



[ Ef þú bara vissir,
hver sárt ég sakna þín.
Í huga mínum missir,
ert þú að hugsa til mín?

Ef þú bara sæir,
öll tárin sem ég græt.
Ég bölva ef það nægir,
því syndin er svo sæt.

Ef þú bara skildir,
hvað ég þrái að hafa þig hér.
Ef þú bara vildir,
koma og vera hjá mér.

Ef þú bara værir,
alltaf mér við hlið.
Með tímanum svo lærir,
við verðum alltaf við. ]



[ Sorgin nær tökum á hverjum sem er,
lítið við því að gera.
Lífinu lifum við það er hér,
vitum svo verður að vera.

Það ætíð mér fylgir um nætur og daga,
að efast um lífið og leita.
Undrast ég illgirni liðinna daga,
en engu tár mín þó breyta.

Sólin mun elska mig alla tíð,
um eilífð hún enni mitt kyssir.
En mannfólkið lifir á sora og níð,
enginn veit af hverju hann missi.

Á endanum erum við öll sömul ein,
svo njóttu þess vel sem þú hefur.
Sorgina, tárin og sálarmein,
samstundis hamingjan grefur.

Ef línan er falleg verður ljóðið gott,
lífið er ósköp svipað.
Til hvers að eltast við það sem fólki finnst flott?
Þú ein getur sálinni skipað,
að líða eins vel,
og brosinu sæmir, 
ei fleiri verða tárin og dagar slæmir. ]



[ Dagurinn liðinn, dimma fer,
draumarnir vakna í huga mér.
Hugsa ég til þín títt og ótt,
og býð englinum mínum, Góða Nótt. ]



[ Hey!
Hver slökkti ljósið?!
Hvað er eiginlega að gerast hérna?!
Ég ætlaði að gera svo margt áður en ég dræpist,
hitta fólk, 
skoða náttúruna,
snerta norðurljósin,
njóta lífsins og allt það.
En ókey...
Eitt sinn verða víst allir menn að deyja. ]



[ So, I was asked to write a poem,
especially for you.
I´m hoping that you'll like it,
so tell me if you do.
Well I hardly even know you, 
but I´m hoping that won't last.
'Cause we've really only got a month
to get to know each other fast.
I know that we'll have fun togher 
but the question really is:
Will we be friends for just two days,
or forever after this? ]



[ There is something in me,
And I'm wondering if it's true.
That this something in me,
Could also be found in you.

There's something in me,
That makes me look at the stars above.
And that something in me,
Makes me believe that I'm in love.

There's something in me,
And now it's stronger than ever before.
And that something in me,
Says that I'll never need you more.

There's something in me,
that makes me wonder why we're apart.
But that something in me,
Dries the teardrops in my heart.

There's something in me,
That makes me feel I don't have to pretend.
And that something in me,
will be here until the end. ]



[ Lítið dæmi
um litla rós
í litlum heimi
með lítið vald.
Stórir hugar
í stóru tómi
einir í heimi eiðinleggingar
sem bráðum mun springa.
Springa af öfund,
reiði, vonsku 
og hatri.
Springa að innan 
og eyða sjálfum sér
til að byrja aftur
og verða betri. ]



[ Í hvert sinn sem ég sé þig,
gerist eitthvað inni í mér.
Ég ræð bara ekki við mig,
því ég verð að segja þér.

Þú ert verri en allt sem vont er,
og ljótara en allt sem telst ljótt.
Svo ef þú kemur nálægt mér,
þá geldi ég þig fljótt. ]



[ Það er eitthvað við þig,
sem fær mig til að brosa,
bara ef þú hringir,
fæ ég fiðring niður í tær.

Mig dreymir svo oft,
ef ég mætti um huga minn losa,
gæti sagt þér allt,
í von um þú kæmir nær.

Því þú veist hvað það er sárt,
með þig sem ég treysti,
svo langt í burtu frá mér,
ég held að það sé klárt,
ég fæ aldrei að njóta þess,
að vera með þér. ]



[ I wish you were here,
To keep me warm through the night.
I wish you were near,
So you could hold me tight.

I miss you so much,
And everything you do.
I mostly miss your touch,
And how you always knew.

I need the sound of your voice,
to tell me I'm ok.
I need to have the choice,
me tomorrow - you today. ]



[ Viltu vera vinur minn,
með mér alla daga?
Litli verndarengillinn,
allt þú kannt að laga.

Viltu vera vinur minn,
þerra öll mín tár?
Eins og stóri bróðir minn,
mínn gætir um ókomin ár.

Viltu vera vinur minn,
ef ég lofa af öllu hjarta;
Að ég skal vera vinur þinn,
leiðarljósið bjarta. ]



[ Ég gæti setið hér,
og hlustað á þig sofa.
Séð þig brosa úr draumaheimi,
muntu elska mig í draumi?

Alveg vildi ég,
eyða lífinu svona.
Finna hjarta þitt við hjarta mitt,
að eilífu.

Hver stund sem að ég á með þér,
er sú sem ég aldrei gleymi,
og að eilífu geymi
í hjarta mér.

Ég vil ekki loka augunum,
vil ekki hverfa í draumaheim,
því ég sakna þín 
og ég vil ekki sakna neins.
Og jafnvel þó mig dreymi þig,
það nægir ekki fyrir mig,
því ég sakna þín-
og ég vil ekki sakna neins. ]



[ I wish I could think of something
to tell you how I feel.
You will probably never know,
How much I really care.
But after I die,
I hope you'll think:
"Oh, I wish S.S. was here"
Please don't cry,
I'm not that important
and crying won't make it better.
I'll be watching you from heaven
no matter where you go.
You know you mean the world to me
I don't know if you feel the same.
But if you do, please let me know, 
the game of love,
is everything but a game. ]



[ Ef þú værir sólin,
myndi ég búa í Afríku.

Ef þú værir regnið,
myndi ég búa í regnskógunum.

Ef þú værir saltið,
myndi ég búa í sjónum.

Ef þú værir matur,
myndi ég aldrei borða neitt.

Ef þú værir drykkur,
myndi ég aldrei drekka neitt.

Og þegar þú kemur í Paradís,
verð ég þar líka. ]



[ Ertu að hlusta á mig,
ertu dofinn eða hvað?
Drullaðu drengur á þig,
og drattastu af stað! ]



[ If you only knew,
Of all the hurt and pain
you've cost me.
If you only knew,
Of all the scars in my soul.

You wouldn't treat me like you do,
You wouldn't make me cry.
You would say 'I love you' 
Or at least you would try.

I pray you soon will realise,
that after this.
It won't be the same,
I hope you soon will see that,
you-
 you're the only one to blame.

You won't treat me like you do,
You won't make me cry.
You won't say 'I love you'
You won't even try.

I promise that I'll tell her,
tell her,
what you did.
I assure you she won't want you,
never want you after this.

She won't treat you like she does,
She'll make you cry.
She won't say 'I love you'
She won't want to try.

I told you not to rape me,
and I told you not to lie.
She'll find out about everything,
and why I had to die.

My soul will come back to haunt you,
and there's nothing you can do.
You took my perfect life from me,
now I'm taking yours from you. ]



[ Takk fyrir að koma mér aftur í gang,
takk fyrir að vekja hér von,
takk fyrir að vera þú sjálfur,
og leyfa mér bara að vera ég.

Takk fyrir að þora,
Takk fyrir að nenna,
Takk fyrir að vilja og
takk fyrir að skilja.
Takk fyrir að reyna, 
engu að leyna,

...samt það sem ég er að meina...

Takk fyrir að draga mig aftur til baka,
takk fyrir að vilja, 
elska og vaka.

Því svörtustu næturnar,
birtast oft þeim,
sem hafa ekki þig, 
til að leiða sig heim.

Stundum sé ég ekkert,
nema röfl og raus.
-En þetta er víst lífið,
sem ég sjálfri mér kaus. ]



[ Fengi ég bros frá þér,
ef við hittumst á himnum?
Tækir þú eftir mér,
ef við hittumst á himnum?
Ég sé það nú,
að bara þú,
gast opnað mig, ég elskaði þig
og geri enn þá.

Myndir þú leiða mig,
ef við hittumst á himnum?
Mætti ég kyssa þig,
ef við hittumst á himnum?
Mig dreymir þig,
þétt upp við mig,
hvert kvöld ég græt og hugann læt,
til þín reika.

Tárin streyma enn - sárin gróa seint
Ég sé þig ekki í senn - sorginni get ei leynt.

Myndir þú þekkja mig,
ef við hittumst á himnum?
Gæti ég treyst á þig,
ef við hittumst á himnum?
Hvers vegna nú,
af hverju þú,
viltu bíða mín - uns ég kem til þín,
upp til himna? ]



[ You're my best friend,
And I know it's true.
That in the end,
I'd be helpless without you.

I love you and you know it,
to bad I just can't show it.

I love it when you're there for me,
And I love it when you smile.
I love it when it's just you and me,
though we've just been mates for a while.

You mean the world to me,
You know it's true.
I thought you could see,
without you I'm blue. ]



[ Þú skiptir öllu
í snyrtilega dálka
og raðir

Bútar heiminn
í skiljanlegar
einingar

Filterar svo á
það sem þú
vilt sjá

Það sem passar
ekki inn í 
jöfnuna
er falið ]



[ No matter what you do,
I'll support you.
No matter what you say,
I'll be true.
No matter where you go,
I'll die in the end.
So, no matter what you think,
you're my best friend. ]



[ Augnablik!
Ekki tala við mig
einmitt núna.

Ég er að bíða 
eftir því að
andinn komi yfir mig.

Þetta er alveg að kom.
Ég finn gustinn
af vængjum andagiftarinnar.

Hei! Ekki fara framhjá!
Ég þarf líka hjálp!
Ekki gleyma mér.

Æ, ég bíð bara.
Hún hlýtur að koma aftur´
líkt og strætó kemur alltaf 
á 20 mín. fresti.

Fimm mínútur, fjórar mítútur,
fer hún ekki að koma?
Ég er sko eiginlega að flýta mér!

Æ, fokkit. 
Sleppum þessu bara.

Hvað ætlaðirðu að segja? ]



[ Lítil orð sem eiga að merkja allt,
segja allt
sem í mér býr
upplýsa allt
sem ég veit og veit ekki,
falla sem hraun úr munni mér
eftir eldgosið mikla í hjarta mínu.

Þau orð
eru kannski ekkert
nema óregluleg röð bókstafa fyrir þig.

En hvernig sem ég reyni 
að skilja ekki orðin
liggur merkingin svo ljós fyrir,
skýr og tær í orðaflaumnum,
heit sem hraunið 
og storknar 
gleymist því aldrei.

Líkami minn ber merkin 
líkt og jörðin sem lenti undir hraunflóðinu.
Hólar og urðir líkama míns
eru orðin mín, 
merking þeirra
og upplifunin sem olli flæði þeirra.

Hvað veldur gjósinu?, spyrðu kannski.

Ef þú veist ekki að það ert þú,
þá veistu ekkert um mig. ]



[ Þegar ekkert annað bíður,
nema kuldinn og kvöldið svart.
Meðan sérhver sekúnda líður,
án þín hér vantar svo margt.

Í huga mér fyllist ég ótta,
um hamingju þín með mér.
Er hjarta þitt ennþá á flótta,
eða verður það ætíð hér?

Þú veist það er fátt hér í heimi,
sem gleður mig neitt á við þig.
Hverju einasta tári ég gleymi,
þegar tekur þú utan um mig.

Ég lofa þér núna og alltaf,
mun ég styðja þig eins og ég get.
Ég lofa að elska þig allan,
á eilífð ég markið set. ]



[ Ok
plástur, mjólk, klósettpappír, skyr
ruslapokar, karrí og nýjar hjarir á dyr.
Kókómjólk, bananar, epli og fiskur
brauð, bleyjur og einn geisladiskur.
Kjöt, appelsínur, ólívur, grautur og egg
súrmjólk, og traustir naglar í vegg
Malakoff, hrökkbrauð, hunang, feiti
kex, kókusmjólk, gúrka, perur, hveiti.
matarsódi, cherrios, kavíar, mjöl
jarðepli, kók og fyrir konuna naglaþjöl.

Ég held að allt sé komið..... ]



[ Ég er eins og postulínsdúkka,
brothætt.
Ekki missa mig,
ég er full af vatni.

Hjartað mitt er golfkúla
fullt af teygjum.

Tóm augu. ]



[ Með sárin á hendinni.
Með hristing í heilanum.
Með rugling í sálinni.
Með hníf í maganum.

Vonast eftir engli,
til að taka mig upp.
Ég get þetta ekki lengur,
hvernig þetta gengur,
ömurlega.

Hvernig er það hægt,
að elska og hata,
allt á sama tíma.
Ég vona að ég rata,
himnaríkis. ]



[ Með brúnt hár,
komið smá hvítt í skeggið.
Myndalegr maður,
þreyttur samt sem áður.

Ég þekki þennann mann,
en ég veit ei af hverju.
Í sveitinni býr hann.

Ég fann hann á hesti,
rétt út í móa.
Hann skellti mér á bak,
og sagði mér að hóa.

Ég fann hvernig
hesturinn feykti mér áfram.
Vindurinn um vanga mína lék.

Ég leit aftur,
sá hann hvergi.
Ég fann skeggið hans á mínum vanga.
Ég vissi að hann væri farinn.
Og hann kæmi ekki aftur. ]



[ ég sakna þín
Pabbi...
...Ég elska þig
Pabbi...
...Komdu aftur
Pabbi...
...Ég þarfnast þín
Pabbi.

Kæri Guð, leifðu
Pabba að koma 
aftur...
...Kveðja frá
Dótturinni. ]



[ Þurrkuð rós
þyrnum sett
Fölnuð fegurð
forðum fögur
Lífvana litdauf 
nú liggur
Brothætt blöðin
blómstra ei lengur
Verður að mylsnu 
við minnstu snertingu


Ástin er rós
lifandi brosir við sólarljós
Stutta ævi rósin á
bíður þess að þorna
Blómstrar aðeins stutt í senn
Ef vökvann þverr
því er verr
Lifir frosin það sem eftir er
líflausar rósir lifa lengur

Lengi lifir í gömlum glæðum. ]



[ Augnaráð hefur það fram yfir flest
að það talar sitt eigið tungumál
óháð raddböndum
eða samfélagslegum ástæðum.

Brosið hefur þann eiginleika
að það þarfnast hvorki orða
né snertingar
til að það festist í minninu
umvafið um minninguna um þig.

Þú
þú þarfnast einskis
hvorki augnaráðs né bross,
ekki snertingar
ekki orða,
til þess að láta mér finnast þú einstök
og ég heppnasti maður sem lifir.

-það er bara eitthvað við þig ]



[ Heil sagði Hitler
uns hann varð þreyttur
í hægri höndinni og 
lét hana falla niður.
Eða var Hitler
kannski örvhentur? ]



[ Ég hlakka til öllu fremur
eða þegar vorið kemur.
Fuglar syngja, umhverfið vaknar,
sólin skín en snjóinn saknar.

Ég hlakka til þegar sólin skín.
Falleg og skínandi eins og frú fín.
Úti krakkar leika
þótt sumir bara stara út í loftið og reika ]



[ Sönn ást er saga ein.
Sú ást er hrein og bein.
Hún kemur himninum frá
og henni er erfitt að ná.

Fullkomni maður, fullkomna víf,
fullkomið ástarlag.
Finndu þetta fullkomna líf.
Fyrir þinn eigin hag. ]



[ Hvar sem ég fer
allt sem ég sé
eru ímyndir af þér

Í núðlupoka, 
auglýsingum,
eða bara myndir
vekja upp minningar um þig

Faðmur þinn ég sakna
vernd það veitti mér.
og bara að hanga með þér
það gleði veitti mér.

Hve vænt mig þótti um þig
og hve sárt ég nú sakna þín
Ég sakna að vera í faðmi þínum
og fá kossa frá þér.

Hvenær sem mér leið illa
hvenær sem ég þurfti hjálp
þá komst þú á hvítum hesti
og hjálpaðir mér.

En nú er hjálpin farin
farin á annan stað
nú er sagan búin
ég á ei annað blað. ]



[ Rósarblað fellur,
tárið skríður niður kinn,
varir mætast,
hjörtun slá í takt,
rósarblöð fylla magann,
kítla að innan,
í takt,
í takt,
við opnum munninn,
ég blæs rósarblöðum,
inn í hana,
í takt,
í takt,
í takt,
við andardráttinn,
hjartsláttinn,
samdráttinn,
við syndum í rósarblöðum
og
sökkvum dýpra, dýpra, dýpra,
í táraflóði ástarinnar. ]



[ Ég veit um leikrit,
leikrit án ljósa, leikmynd og búninga,
leikmynd á sviðsmynda, leikara og leikstjóra.
Leikrit með upphaf, miðju og endi,
mið ris og niðursveiflu,
ást og hatri,
gleði og harmi,
þú ert höfundurinn,
og leikritið er...
...lífið...


enska:

I know a play,
play without lights, stage, curtains and set.
play without make-up, custumes, props and actors.
Play without, script, prompters, and directors,
this play has a beginning, middle and end.
It has a climax and downfall my friend.
It's comedy and tragedy,
you are the author,
and the play is the life. ]



[ Hún er vinur en þó svo miklu meira,
traust, trúnaður, samræður,
ég víbra að innan,
svo ólík þeim öllum,
hennar andlit, hennar rödd,
hennar austræna fegurð, hennar tónlistarsmíð.
Svo miklu meira en vinur,
líður vel í hennar nánd,
hvað er það sem veldur því
að ég hlusta, brosi og hlæ,
hvað er það sem veldur því,
að ég faðma hana að mér, legg höfuð hennar í minn vanga,
lykta að hárinu hennar, ég finn ilm, brosi, hlusta og faðma.
Hún er vinur en þó svo miklu meira,
hvað er það?
Kannski er þetta hin eina sanna
tilfinning sem kallast ást. 

enska:

She is a friend and so much, much more,
crossed finger, strarcrossed lovers,
our dialouges let me viber insight,
there is no one like her,
her face, her voice,
her youth beuty, her music,
so much more than a friend,
feel well when she is with me,
holds me, feets me,
what is it that makes me listen,
smile, laugh, hold her in my arms,
let her face to my cheek,
smell her hair, smile, listen, hold her,
so much more than a friend.
What is it,
maybe it's what people call,
the 
FEELING CALLED LOVE. ]



[ Ég settist niður til þess að skrifa sálm og ég skrifaði þetta: 
Ástin mín ég vildi að við værum saman tvö hér undir sólinni.
Þessari björtu sól sem virðist skína okkar vegna og skapað sumarið, 
sem virðist aðeins til komið til að gleðja okkur.
Ég vildi að við værum tvö. 
Já, bara þú og ég. 
Og veröldin væri okkar leikfang.
Svona lagað þoli ég stundum ekki, vegna þess að þetta er ekki harður sannleikurinn lífið tekur alltaf við.
Og það að mér finnst alltof margir vera spilltir og tækifæris sinnaðir.
Og svo er sannleikurinn einnig sá að morð eru framin, stúlkum er nauðgað. Það er farið illa með fanga ekki bara í Abú karep í Írak heldur einnig hér á íslandi og engvin hefur áhuga á því ekki einu sinni Amesty Internatonal því þetta eru ekki fín mál, þetta eru nú einu sinni afbrota menn og fátækir aumingjar sem hafa engvin áhrif í samfélaginu.
Rómantíkin er draumur, í raun flótti frá veruleikanum, augnar bliks blossi, en hann er (veruleikinn margfrægi) einnig t.d sá að sambönd karls og konu vara ekki.
Og þá vegna þess að einstaklingunum finnst þeir verða vera einhvers staðar annars staðar en þeir eru. Það eru svo margir alltaf að missa af einhverju „merkilegu“. Svo þeir finna ekki frið í örmum hvors annars. Vegir veraldarinnar eru svo sannarlega vondir.
Og Parið leitar út fyrir sambandið.
Ríkjandi tilvera er því ekki næg.

Fólk þarf alltaf að leita út fyrir það sem það hefur.
Nema það eigi skít nóg af peningum og það eiga fæstir.
Allt svo álikta ég svo því ég á engva en ég á þó krónu á himnum, eins og eitt skáldið sagði. Og því eru flestir eins og asnar á eftir gullrót kapítalismans í efnis heiminum.
Og það (þetta annað fólk, þetta umhugsunarverða fólk) þarf alltaf að gera sér einhverjar grillur um það hvernig náunginn hefur það.
Hann Kalíasi gæti haft það betur en ég vegna þess að hann á eitthvað meir en ég, en margt fólk hugleiðir aldrei að náunginn hann kynni að vita kannski eitthvað meira, og svo hann Simíasi hann er rauðhærður og hann á Jeppa en fer aldrei á fjöll og er ekki í björgunarsveit svo allir rauðhærðir eru leiðinlegir og frekir eins og hann og keyra um á jeppa og eru ekki í Björgunarsveitum. 
Í Guðsbænum hættið að alhæfa um eitthvað annað en að Guð sé til eða dauður og um skaðsemi reykinga.
Hættið að hugsa um annað fólk, sjáið bara hvað þið hafið fengið mig til að gera!
Ég er að hugsa um ykkur, og vá mér þykir flest ykkar leiðinleg, en alsekki öll!
Hvernig er hægt að ætlast til þess að sálar líf fólks sé á bjargi byggt
er áreiti og kapphlaup nútímans er eins og það er.
Við erum eins og forfeður okkar steinaldarmennirnir í hegðun nema við ökum um á vél knúnum ökutækjum og búum í sements kumbaldar kössum og notum hugvélar til skrifta en ekki bein og jurtablek.
Við verðum að hægja á okkur og þroska okkur andlega..
Eða er ekki svo lesandi góður.
Ætlar þú kannské að segja mér að allt sé eins og þú vilt að það sé hjá þér?
Ætlar þú að segja mér að þú látir þér nægja það sem þú hefur og að þú girnist ekki eitthvað annað og „betra“. 
Ég minni á að það er annað að óska sér einhvers betra en að girnast það. 
Ætlar þú að segja mér að þú sért það góð/góður? 
Ég á mínar stundir þó þeim fari fækkandi og sáttin sé að yfirtaka tilvistina en ég vil ekki staðna það finnst mér ekki sama og að vera sáttur.

Kyrrlát kvöld
og tungls ljósið glitrar á tjarnarfletinum
ungt par labbar heim á leið 
og það helst í hendur.
í huga stráksins eru spoler kítti á níu Impresuna sem hann fékk á bílaláni og á því ekkert í.
og í huga stúlkunnar er hugsun um hvort hann verð henni nægjanlega góður.
Á hann eftir að græða peninga.
Getur hann orðið betri í rúminu.
Svarið er að öllum líkindum Nei ef spurt er um hamingju!
Þetta á eflaust eftir að enda í skilnaði ef þau á annað borð giftast.
Því þau eru alltof veraldleg í hugsun.
Fólk í dag eru vitleysingar, allt svo mikið af því, en það var reyndar fólkið í gær líka, það veit ég því ég hef ekki alltaf verið einfrumungur. Ég á mína foreldra.
Það vantar alla skynsemi í nútímann og fortíðin var basl.

Kannski er þetta bara Ísland?
Kannski er þetta bara vegna þess að við höfum haft sjúka þjóðarsál svo lengi.
Áður fyrri var hark og harðindi, skortur og dauði.
En svo kom stríð og þá komu peningar og sveltandi bænda lýðurinn tók að streyma í kaupstaðinn. Og þáði karmellur og tyggigúmmí.
Já, hér áður fyrr var engin sæla að vera á Íslandi.
Fyrir utan þann tíma þegar við skrifuðum allar bækurnar og hér var höfðingjaveldi og svo þegar við fengum karmellur og tyggigúmmí er bretar og-
svo Kanarnir mættu svo við mættum sigla landinu sjálf í strand.
Þannig að ég er bara röflandi vitleysingur, sem í raun hefur það allt of gott og auðvitað er ég ekki sáttur við tilveruna og mannlífið í hringum mig. 
Já skorturinn og dauðinn var ríkjandi á Íslandi um aldir.
Og enn er skorturinn að segja til sín.
En eru hörmungar að finna í mannlífinu. 
Mæðrastyrksnefnd og Ríkisstjórinn 
(skortur á auðmýkt) segir sitt.
Já, Íslendingar verða alltaf samir við sig. 





En er þetta Ljóð? 
Því get ég ekki svarað, vegna þess að því hefur víst verið stolið og engin veit hvar það er niður komið. Nema síðast sást það í blokkinni og maðurinn í speglinum var eins og fréttamaðurinn á skerminum(1). Það hefur ekki sést síðan og hvernig á ég að geta samið eitthvað sem ég veit ekki hvar er?

Mikil ósköp, Hjálp!

Já.

Ég hef mist þráðinn. 
Já, ég er komin út fyrir efnið. 
Ég var að tala um ísland. 
Var það ekki annars? 
Um útkjálkann Ísland sem er einhverstaðar á Atlandshafi og mig minnir á hjara veraldar er ekki með lengdar og breiddar gráðuna í höfðinu og mótmæli mín við ríkjandi háttum er að leita ekki eftir þeim upplýsingum.
Landinu sem var líkt við flugmóðuskip og á því höfum við byggt tilveru okkar.
Kanakarmellum og tyggigúmmíi. 
Í áratugi höfum við verið á spena litla frænda í vestri. B.N.A. Hvað svosem sú samstöfum stendur fyrir, en ég ætla bara að leifa mér að vera eins vitlaus og margir aðrir og segja eitthvað sem ég veit ekki almennilega hvað þíðir.
Við sendum hann í raun þangað, litla frænda, Amikanan, og svo einhverjum hundruð árum seinna fylgdu ómagarnir okkar á eftir þegar við ætluðum að hreinsa landið af aumingjum. 

Eða voru það ekki annars við sem fundum Amríku og að Marko Poló endur upptvötaði hana okkar vegna, þá vegna sögusagna um Landið Góða í vestri, leifið mér að vera Íslendingur og halda heiðrinum í friði. Og af hverju gefum við þeim þá ekki bara harðfisk og slátur í skiptum fyrir Tyggigúmmíið og karmellurnar?

En í dag eru að koma nýir tímar og heimurinn að mestu rannsakaður, enga Amríku að finna. Nítt skeið fer að renna í hlað.
Evrópa er að renna saman í eitt og sumir heyra ofheyrnir.
Þeir telja sig heyra góða vænlega stóla kalla.
Og mögulega hlíðum við kallinu! Að hugsa sér!
Af því að einhverjir vitleysingar sem eru ekki í tengslum við- 
Raunveruleikan, telja það jafnvel okkur í hag að vera hluti Evrópusambandsins! 
Þeir eru jafnvél það barnalegir að halda að Ísland verði í hringiðju alls, eða svo hefur mér heyrst. Þeir ætla kannski stinga upp í sig vindli og setja á sig hatt og sigla því til hafnar í Þízkalandi. Eftir að búið er að sprengja það laust, það er nú svo vinsælt að sprengja allt í dag. En af hverju þá ekki bara að sigla til Amríku og vera þar í hringiðju alls? Þið vitið að hringiðjur eru hættulegar vegna þess að þær soga allt niður líkt og þegar þú tekur tappan úr fullum baðherbergis vaxnum heima hjá þér.
En ég tel að okkur kunni jafnvel að bíða en meiri skortur- 
ef við rennum saman við stórfljótið, Evrópusambandið, og afhendum mönnum í Brussel ( Höfuðborg Belgíu þar sem höfuðstöðvar Evrópusambandsins eru) það sem við börðumst fyrir í tveim þorskastríðum, 200 mílurnar og ég tala nú ekki um sjálfstæði okkar til að ákvarða um okkar mál sjálf. Og hvað ætli verði um litla bæjar lækinn ef einhverjum dettur í hug að hann geti orðið góð viðbót við Flegeþon (logandi fljót í grískri goðafræði, sem ég er ekki fróður um en mér þykir hæfa til samanburðar við Evrópusambandið).
Allt það erfiði kann þá að hverfa. 
Kann að lenda í höndum pólitíkusa í Brussel
Ísland er útkjálki sem á eftir að verða fjársveltur og rödd okkar má sín lítils í eld hafi hins varasama fjóts.
Og kannski er ég enn komin út fyrir efnið.
Kannski ég ætti ekki að segja mína skoðun?
Kannski ég ætti að loka huganum og vera eins og Sverrir Ztormsker og fara bara að semja klámvísur vegna þess að mér finnst þið svo vitlaus, eða ég hugsa að það sé ástæðan þess að hann sé að þessari vitleysu?

En hvar er ljóðið sem ég settist niður til að skrifa?
Hvar er þetta helvítis Ljóð? Hefur einhver fundið það hér á milli línanna, kannské ég ætti að breikka línubilið svo þú getir skoðað betur á bakvið textann.

Ég hef skrifað þetta hér að ofan og þetta hér að neðan og þetta mun eflaust engin lesa, sama hvað. Ég trúi ekki á það að nokkur nenni að lesa það sem ég skrifa. 
Mínar skoðanir fara líklegast aldrei lengra en það að verða ólesin texti á tölvuskjánum hjá mér og á einhverri Ljóðasíðu á netinu.
Og þá er Kannski bara best að ég troði fleiru óviðeigandi inn í þennan texta og vandi mig lítið eins og ég mér er lagið og fari að tala um samfélagið, samfélagið...

Barnið í skólunum lærir hvernig það er að vera neitandi. 
Já, Skólarnir framleiða neitendur.
Því er ekki kennt að vera „on top of the game“ að mér finnst.
Því er ekki kennt að spara og safna sér fyrir bíl og húsi sem ætti reyndar að vera hlutverk foreldrana. Sko brýna fyrir því að nota aurinn sem það fær fyrir að vera í garð vinnu yfir sumarið t.d til að versla fyrsta bílinn, þetta eru þrjú sumur, kannské fleiri. 
En þó hef ég ekki mikið verið í skóla, en stökusinnum í vinnu, nennir einhvur að ráða mig í vinnu, vantar ekki ráðherra eða einræðisherra eða kannské bara Konung, jæja hvað um það best að halda áfram hér og tala hér um hin raunsanna veruleika allíðunar eins og hann sé ekki staðreynd, svona er ég alltaf vitlaus. 
Börnunum eru gefinn Vísa-Depid kort fyrir fermingu og yfirdrátt um 17-18ján ára aldurinn. En mér finnst að börnum eigi að vera kennt að spara og vera hyggin og það ætti að vera hagur bankana að vera með peninga fólksins heldur en að eltast við skuldir þeirra og því ættu þeir að halda upp skynsamlegum áróðri.
En Réttlætingin er sú að á meðan það er stöðug velta þá sé þetta í góðu. En er það í góðu ef að ég fæ 20.000 spesíur lánaðar á hverju ári og borga bara x (tíu) til baka? Og svo þegar ég er dauður fær sonur minn skuldirnar í arf, ef ég ætti son þar að segja, og hann hefur að öllum líkindum tekið upp sama vitræna háttinn og ég og þarf að rembast við að borga skuldirnar hans Pabba og leggur því ekkert til hliðar fyrir börnin sín. Og þá stefnir vitanlega allt í eimd og volæði. Ég vildi að við hefðum aldrei fengið blessað Tyggigúmmíið og Karamellurnar. 
Og að það ætti að kenna Börnum Lífspeki við 9ju ára aldurinn með öðrum orðum Grunn heimspeki eins og er gert í fyrsta bekk upp í háskólanum, hvar svo sem hann er, og munin á huglægu og hlutlægu mati og að trú sé góð en að þau verði að treysta á sitt eigið hyggjuvit. Við erum Kristið samfélag er það ekki?
Og ég vildi einnig gera alla Íslendinda ríka í ofanálag með því að gera eyjuna okkar af paradýs fyrir auðklifinga og frægðarfólk og banna aðgangs harða ljósmyndara og einnig skikka fólk til að huga að framtíð barna sinna svo þau sleppi við stritið sem foreldrarnir þurftu að inna að hendi, mér þykir ekki fínt að strita ef hægt er að sleppa við það. 
Ég vil fyrir myndar ríki þar sem ekkert betl er og ég kann ekki einusinni að skrifa Ljóð.
En hvar er ég í dag? Nú er stórt Spurt!

Vegna þess að í dag er ég slettur og feldur ræfil á hinu sanna Alfa jarðar Íslandi.
Já, það kann að henda menn að geta ekki tekið þátt í þessum sjúka leik sem lífsgæða kapphlaupið er. Sem betur fer... 
Góð heilsa hefur oft fengið menn til að gera bölvaða vitleysu sem þeir hefðu ekki gert ef þeir væru heilsu tæpir (haft eftir Immanuel Kant). Já, ég veiktist og fékk sjúkdóm heimsins, þunglindi og vímuefna fíkn ungur að árum en er að ná mér og er að verða að manni hægt og rólega og ég er að spara. 
Já, Ég er að spara sjálfan mig og smá upphæð mánaðarlega og kannski ég brenni hægar upp en þið hin sem eruð á fleygi um tilveruna og að ég muni eiga eitthvað eftir í eilífa lífinu af sjálfum mér. Þið brennið upp og visnið, það gerum við reyndar öll ef við lifum ekki rétt, sem ég reyndar trúi að ég sé ekki að gera ( lifa ekki rétt) því ég fann hin eina sanna andans elexer, Guð. En ég hef ekki alltaf verið sparsamur á lífsorkuna.
Og nú er ég hér og glamra á hugvélina. Já, ég er á móti orðinu tölva vegna þess að það er að öllum líkindum dregið af orðinu völva, sem spáði fyrir um framtíðina hér áður fyrr vegna þess að fyrst þégar tölvurnar komu voru þær notaðar til að keyra forrit sem reiknaði saman kosninga tölur kjördæmanna í sveita- og alþingiskosningum. 
Hugvél er mér hugleikið orð. Og þá vegna þess að við höfum hugbúnað sem fær vélina til að „hugsa“ og það þarf að nota hugann til að spila þessa blessuðu leiki sem eru að eitra hugarfar unglingana en sumir auðga skipulagshæfni og þá er gott nafn á þá Hugleikir. En hér er ég, fyrir framan Vélina, auka heilan minn og ef ég væri mér ferðavél myndi ég kalla hann litla heilan, geymdur á fjárlögum eins og ráðuneyti og fer næstum aldrei framúr heimildum nema með blessuðum yfirdrættinum, segi ég eftir allan fyrirlesturinn, ég er álviti greinilega nei það er iðnaðar og viðskiptaráðherra. Og,,, ég gæti haldið áfram en ákveð að láta hér við sitja í bili. Lifið heil.. ]



[ i have wondered this planet for days
and all i have found is people smiling.
once i found nothing.

in the center of it all my biggest fear has come to reality ... living.
children running down the streets,
laughter, people in love.
i din´t noticed that before.

its sunny, once it was raining.

i fall in the water and drown with only joy in my heart. ]



[ bið endalaus bið,
langar að sjá þig einu sinni enn.
kvaddir með þessum fallegu orðum sem urðu að vökva og rann um æðar mínar.
djúpi skurðurinn sem þú ristir á sál mína, grær ekki og mér finnst ég vera að detta ofan í hann.
þessi djúpu bláu augu sem stara enn á mig, ég get lesið þig. ]



[ ,,Eltu drauma þína"
sagði sá sem hafði glatað sínum
og ég hlýddi um hæl ]



[ Tilfinningarnar hlaðast upp,
hvað á ég nú að gera?
Ég elska hann en ég dýrka þig,
hvort á ástin að vera?

Hann hefur verið mér eitt og allt,
lengur en nokkurn grunar.
Fylgir mér gegnum heitt og kalt,
ástin hans öllu mig munar.

Hvað er það þá sem mig dregur að þér,
ef hann er allt sem ég þarfnast?
Hvað setti af stað inní hjartanu á mér,
hugsanir dæmdar, hvernig sem farnast?

Löngunin magnast með sekúndu hverri,
tekur þetta engan enda?
Lygarnar verða alltaf verri og verri,
guð minn eini, hvar mun ég lenda?

Í gær var ég þar en nú er ég hér,
ótrúlegt hvernig allt gengur.
Í gærnótt með honum en núna með þér,
ég ræð ekki við þetta lengur.

Hjartað að kólna og samviskan svört,
svikin og prettirnar virka.
Fyrir löngu er horfin mér vonin björt,
syndirnar hylja nú sál mína myrka.

Sérðu ekki til hvers þú ætlast af mér,
þetta er ekki lengur gaman.
Ég get ekki verið alltaf með þér,
hann veit ekki að við erum saman.

Mig skorti kjark og mig skorti þor,
til að segja honum satt um þig.
Það er mér að kenna að snemma í vor,
kvaddi hann þennan heim - og mig. ]



[ Vorþeyr fer um fjallaskörð
fram um dal og tanga
um skógarlund, um laut og börð
leitar glettinn fanga
og Drottins blessuð barnahjörð
býr sig út að ganga.

Er nú þorrin þung og hörð
þrautin vetrar stranga 
í geislum sólar grætur jörð
af gleði blómin anga
yfir "Leirunnar" úldna svörð
álftahjónin spranga.

Haltu nú Guð um vorið vörð
því vont er í bæli að hanga
nú fer ég með bljúgri bænagjörð
og bros um gráa vanga
á sunnudagsrúntinn fram í fjörð
á Föstudaginn langa. ]



[ ÉG sé það
ég vil það 
ég finn af því lyktina

ráðgjafarnir tala hver ofan í annan

taktu það
bíttu í það
láttu það vera
láttu tunguna leika um það
hvað græðirðu á því?
komdu þér í burtu
hættu að horfa
þefaðu af því
af hverju þarftu það?

raust þeirra hækkar
ég næ ekki að svara
ekki að rökstyðja

fell í dá
tek ákvörðun, framkvæmi
og fell


þriggja flokka kerfið
er ekki fyrir hvern sem er ]



[ Ég heyrði lífsins létta kvak
ljúfan söng og vængjablak
mér fannst sem vetur væri á bak
og vor í blænum óma.
- Morgunstund, og ilmur af beði blóma.

Sá ég lóu lofti í
leika við gaukinn, dirrindí
í föruneyti fríða því
ég fann líka stelk og spóa,
og kríur tvær,
- en um kvöldið var farið að snjóa.

Upp frá því kvað við annan brag
það andaðist vorið næsta dag
hún söng ekki meir sitt ljúflingslag
lóan í draumunum mínum.
En lagðist í snjóinn
og dó þar Drottni sínum.

Drottin gaf og Drottinn tók
í daganna sögu hann kafla jók
já, gamalli lummu úr lífsins bók
og lógaði í snatri þeim neista
sem áræddi á íslenska vorið að treysta. ]



[ Elsku besta hjartans Ýr,
þú varst mínar ær og kýr,
en mistökin þau voru mér dýr,
maður tímanum ekki til baka snýr.

Ég sýndi þér aldrei hvað í mér býr,
og brenndi að baki mér of margar brýr,
en nú hef ég ákveðið að skipta um gír,
og er orðinn maður nýr.

Ég er í dag sæll og hýr,
tíminn ekki lengur frá mér flýr,
þó er minn þróttur fremur rýr,
því hjarta mitt er vafið gaddavír. ]



[ Í Afríku ríkir fár og hungur,
þar er enginn leikur að vera ungur.
En mennirnir þar eru sko alls engar gungur,
þeir veiða ljón og skera úr þeim tungur.

Þar er eigi gaman til þess að vita,
að börnin í Afríku fá aldrei ætan bita,
engan þar hrjáir offita
og daglegt vandamál er skita.

Svo til að bæta svörtu ofaná grátt
át fólkið apakjötið hrátt.
Síðan fengu sér flestir drátt,
er nú fólkið frekar fátt.

Í Afríku er enginn fullorðinn lengur,
aðeins gamall maður ellegar ungur drengur.
Til lengdar þetta ástand ekki gengur,
og í Afríku verður enginn mannfengur.

Í Afríku er lífið að fjara út,
Guð hefur rekið á það endahnút.
Við þerrum tárin með vasaklút,
og göngum í burtu, niðurlút. ]



[ Ó mín kæra Fríða,
þér vil ég gjarnan ríða, 
uppí rúm til þín skríða.
Þú munt fætur þína glenna,
þegar ég mun í sköp þín renna.

Saman við þeysum á ógnarhraða,
þar sem ég er búinn að gera þig gríðargraða, 
hvort þú færð það mun ég engu lofa, 
því þegar ég er búinn fer ég að sofa. ]



[ Hjarta mitt brotnaði í þúsund bita,
þegar ég heyrði að þú værir kominn á fast.
Ég er dáleiddur af fegurð þinni,
en hef aldrei sagt þér frá því.
Núna ég bíð bara og vona,
og er búinn að líma mitt hjarta aftur saman,
kannski ég reyni aftur seinna,
en ekki strax, því límið er ennþá að þorna. ]



[ Yfir bókunum nemendurnir sveittir sitja,
þegar á önnina er farið að halla.
Kennararnir sinn dómsdagsboðskap flytja.
„Bætið ykkur ellegar þið öll munið falla!"

Kennarar eru haldnir kvalalosta,
okkar foreldrar okkur í þrældóm selja.
Kennarar eru haldnir blóðþorsta,
Alla daga þeir okkur kvelja. ]



[ Ég horfi oft á þig úr fjarska,
en þori þig ekki að nálgast.
Fegurð þín vex mér í augum.

Þú ert ein sú fallegasta vera,
sem ég hef augum litið,
fegurð þinni kann ég vart að lýsa.

Liðað hár þitt er sem silki
og augu þín glitra,
líkt og á himninum stjörnur tvær.

Bros þitt er með afbrigðum fagurt,
það færir heiminum hlýju,
að minnsta kosti það yljar mér.

Ég veit ekki hvort ég ætti þér þetta ljóð að sýna,
ég er hræddur við neitun, hræddur við höfnun,
en ______, ég héld ég elski þig. ]



[ Ég ákvað að tjá mig í ljóðrænu formi,
til að tjá þér ást mín'á þér.
Hjarta mitt skoppar líkt og það standi á gormi,
hví lítur þú ekki við mér ? ]



[ Ég vaknaði í morgunn og á klukkuna leit,
hún sýndi ókristilegan tíma.
Skreið ég fram úr en um stólinn minn hneit,
baráttan við myrkrið er erfið glíma.

Að lokum ég ljósið sá,
ljósið á baðinu virtist ekki svo langt í burtu.
Ég lét ekki þreytuna á mig fá,
og ákvað að skella mér í sturtu.

Vatnið var djöfull lengi að hitna,
frostið í nóvember getur verið þrálátur fjandi.
Að minnsta kosti fór ég ekki að svitna,
þessi dagur var ekki á mínu bandi.

Coco Puffs át ég í morgunmat,
og gluggaði í DV í leiðinni.
Af morgunkorni át ég á mig gat,
skóflaði því í mig með skeiðinni.

Leiðin í skólann var hulin snjó,
ferðin virtist verða kvöl og pína.
En í fjarska heyrði ég að Jovana hló,
tók ég þá aftur gleði mína.

Klukkan átta settist ég við borðið mitt,
en Ásgeir var seinna að vanda.
Siggi var hins vegar samur við sitt,
mættur með fróðleik milli handa.

Loks um hádegisbil fengum við hlé,
héldu þá flestir heim.
Aðrir eyddu í mötuneytinu fé,
en maturinn bragðaðist eins og gömul reim.

Þegar ég kom loksins heimn sló klukkan fjögur,
mikið var ég feginn þá,
þolinmæði mín var orðin mögur,
af hverju má ég ekki bara sitja hjá ? ]



[ Ef við værum ljósastaurar, væri ljós mitt löngu dáið,
ég hef beðið eftir þér svo lengi og horft útí bláið.
Samband okkar það varð aldrei náið,
ég reyndi oft, en aldrei kom jáið.

Það vantaði ávallt eitthvað svo við næðum saman,
en alltaf sýndi ég stillingu.
Við hlógum oft og höfðum gaman,
en hjarta mitt skorti alltaf fyllingu.

Bros þitt yljar mér um hjartarætur,
það nær minni sál að rugga.
En ef þú einhvern tíman grætur,
veistu að ég mun þig hugga.

Þú býrð yfir undursamlegum þokka
og hjarta mitt er í hnút.
Þú hefur náð mig að lokka,
í ástarnet og ég kemst ekki út.

Ég held að enginn skilji, hvað ég þrái þig mjög, 
en kannski muntu það einn góðan veðurdag sjá.
Því ég mun reyna í lengstu lög,
að heilla þig og í þig ná. ]



[ Einhvern veginn hefur 
þetta allt verið
eins og síðast.
Ég vakna 
án þess að muna
hvað var á huga mínum

og þú

Ekkert svar
Ekkert Svar
Ekkert Svar
EKkert Svar

Ekkert
Svar ]



[ Við sátum í kastalanum
sterkbyggðum úr krossviði
með rennibraut og öllu
aðrir voru í eltingaleik
í sandkassanum
í fótbolta
að róla
en við sátum í kastalanum

Þetta var kastalinn okkar
við horfðumst i augu
hennar ljómuðu grænu
hárið úfið 
og sandur í munnvikinu
mig kitlaði í magann
svo leit ég undan

Við héldumst í hendur
sórum svo þagnareið
með sandinn á milli tánna

Síðan þá hefur ást 
brugðist vonum ]



[ Ég sit og ég horfi á þig tala, 
en... ég er samt alein...
Þú talar og talar, og ég brosi...
en því þú horfir ekki í augun á mér, 
þá sérðu ekki hvað ég er mikið ein...

Ég heyri ekkert hvað þú segir,
ég er að hugsa til þeirra...
Þeirra sem eru búinn að knúsa mig 
og passa, þegar ég var alein, með þér...

en það sem ég skil samt ekki
er hvernig ég get hlustað á þig...
og sagt þér hvað þú átt að gera...
en, samt verði svona ein...

Svo kem ég heim...
og ég er ekki lengur ein...
því ég kveiki á...
og þið komið og knúsið mig...
og allt verður aftur Okey... ]



[ Þó ég gráti að kveldi
Elsku mamma ég græt 
      þó ekki er þú sefur.
Nema að almættið brenni eða 
Að líkamin minn verki.	
Því mamma það besta sem ég geri
Er að kúra brjóstinu hjá.
Þó ég vakni eld snemma morgni 
Þá er það bara fyrir þig.
Svo að þú vaknir við mig
Þegar ég kissi þig á kinn.
Eða horfi vært á þig sofa 
Mér við hlið.
Elsku mamma þó ég 
sé stundum frekur 
er ég bara að prófa mig hjá þér.
En elsku mamma
 Passaðu mig því ég veit ekki,
Og ég skil ekki, og ég get ekki 
                Passað mig. ]



[ Söknuður brennur
        í auga hjartans rennur.
         Öskrarhvað er að vilja
      elskan, þú þarft ekki að skilja.
        Þetta sem kallast ást,
           ég og þú, það sást.
     Manstu, að ég fann hvernig þú lást.
          Eitt og eitt tár,
           einskonar djúp sár.
      Tilfinnigin verður í öll þessi ár.
           HVERNIG FERÐU?
           HVENÆR FERÐU?
          Hjarta mitt skerðu,
        djúpt inní sálinni verður.
             Þessi minning.
        Þú gafst mér góðan vinning.
          Þetta segir sig sjálft,
          þú þarft engan skilning.
      Kannski hljóma ég eins gömul álft.
              En hér ég. ]



[ Finn enga ánægju,
svo innilega tóm af orðum.
Svikin af blóðbera mínum.
Heyri rödd syskina
kalla á mig til hjálpar.
Hamingjan hvarf,
inn í helli drauganna.
Græt því ég get ekki 
hugsað mér að lifa án systkina.
Flóttinn gengur ekki,
verð að vera sterk.
Get ekki andað af sorg.
Rignir áhyggjum,
á veröldina.
Hugsa ekkert
um sjálfa mig.
Flóttinn gengur ekki 
verð að vera sterk.
Geri allt til að bjarga 
fjölskyldunni. 
Sel afleiðingarnar á útsölu.

var samið 20,10 ´99 ]



[ Þegar tíminn líður,
      og stundirnar renna upp.
     Svekt og reið, grátur og hlátur,
        einhverstaðar á götunni.
    Vellíði undir áhrifum fíkninar.
        Svartur skuggi sólinnar.
       Blekkt af rödd frægðinnar.
       Sárt vegna fjölskyldunnar.
      Vellíði undir áhrifum fíkninar,
          um eitt stutt tímabil!
             Ömurlegheit og sárindi.
         ÚTLIT? HRÆÐILEGT!
       Allur líkaminn aumur og fölur.
        Allt lífið í einu búri
          inn í vegg löggæslunnar.
      Lemjandi hjartað 
         með hnífum og hömrum.
     Búta það niður 
        og gefið til fuglanna.

                     22,05 ´99 ]



[ Við sólarlag
lærði ég mitt fag
í hlýjunni
undir blæjunni
las ég slatta
var við það að fatta
en ég var annars hugar
eitthvað annað hug minn yfirbugar
eftir dálítinn tíma
við heilann var ég búin að glíma
og fann loksins svar við spurningunni
honum ég unni
strák einum
það skal ég samt ekki segja neinum
að ég elska hann
hrollinn ég fann
á erfitt með að læra
ást mín ég vil honum færa
ekki læra daginn út og daginn inn
of mikinn kærleik ég finn
sleppa skal fræðinni
við lifum aðeins einu sinni ]



[ ég kom í þennan heim öskrandi
síðan þá hef ég ekki hætt
engan ég hef á mínu bandi
mér hefur blætt ]



[ Ef við værum tannstönglar....

........þá værum við öll mjó. ]



[ Ég er týnd....
við vorum eitt sinn samrýnd
það er búið
ekki aftur snúið
bless
fress ]



[ Bless 
er 
lítið 
orð 
með 
stóra 
merkingu ]



[ hatarðu mig
hví
hvað gerði ég 
til að verðskulda það
éttu bara skít
frík ]



[ Yfir bókunum ég sit
reyni að halda rænu
nú er ég alveg bit
og horfi út á hagana grænu

ég byrja að dreyma
dreyma um mig og grænu haganna
hoppa á milli tveggja heima
reyni að ná til faganna

Ríf mig upp úr draumnum
dottaði smá
ég ríghélt taumnum
læt ei þreytuna á mig fá

Taumurinn sem veruleikinn er
er kaldur og þreyttur
Haginn sem draumurinn er
er heitur og breyttur

Verð víst að halda dómnum
helvítis veruleikinn
hendi burt öllum fórnum
draumurinn á ný handleikinn

Djöfuslsis dottaði aftur
má segja að veruleikinn er
andskotans fantur
á milli tveggja heima ég sker

Bilið breikkar
mér seinkar
prófið á morgun
engin borgun

Fallið hengur yfir mér
fjandans lærdómurinn og veruleikinn
þeir mættu fara til helvítis fyrir mér.. ]



[ Bjartur blámi morgun þekur,
blíður bjarmi rætur rekur,
börnin birtast, þau sólin vekur.
Bindast böndum, burt óttann hrekur,
blóðsins brauð, hugans dekur. ]



[ Fyrsta ástin
         er eins og vilt ljón 
          sem þarfnast verndar.
      Í draumi mínum hamast hjartað.
      Spegilmynd hans er allls staðar,
           líkt og hann sendi hana.
        Ég get ekki annað en legið í
       faðmi hans og fundið 
             brennandi hjarta öskra
                   MEIRI ELD!!!!! ]



[ Allt svo ungt
          en svo saklaust.
          Grátur barnsins,
         er lífið hjá fólki.
           Hatur heilans,
          skemmdi hjartað.
        Líkt og stór skammtur 
            af reiði og sorg.
        Þunglyndið færðist
               yfir í dóp
          og varð að engu.
        Sjálfsmynd augans 
           verður dökk
     líkt og fylling í sprautu.
        Fyrirlitning ársins,
            kemur yfir þig,
         því þú segir satt.
      Hatur fyrirgefningarinnar
           er sterkari en kærleikurinn.
         Allt er yfirgefið,
        líkt og rústir í herbúðum.
       Svona saklaust er það ekki.
       Þessi grimmd á að deyja 
      þessi grimmd bjó ekki í lífi þínu!


                          9,12 ´98 ]



[ Svo sannarlega Guð minn góði
skal ég fylgja þér
Og yrkja um það í þessu ljóði
þú með augum þínum sér

Skarplega sé ég boðskapsins frið
í bókinni þinni stóru
Og trúarpostular líða enga bið
að guð komi, hann bíður handan móðu

Í þrígang hef ég þvegið mér
með bænaranda, syndina vikið burt
Í fjórgang hef ég tilkynnt þér
Hve við vöxum hratt rétt eins og jurt

Gangan hér á jörðunni þinni
Gefur mér styrk með þinni náð
Æ, guð fyrirgefðu mér að þessu sinni
ég hef syndgað, nærveru þinnar hef ég þráð. ]



[ Með guðs orð á vörum
og hið hreina hjarta
Við sitjum fyrir svörum
við guðsaltari bjarta ]



[ When I open my eyes, all I see is you
When I close my eyes, I dream about you….

I care for you, I’ve always do
Whatever happens, I will always love you
I wish I could say what is inside my heart
Wish I had the courage to let the truth out before my heart falls apart
My mind is filled with pictures of you
Your pain is what I’m ready to go through
I can take whatever is going to be on my way
Because I know in the end we will together fly away ]



[ Ekki skal bjóða hættunum heim
því fáar eru varni gegn þeim
En í hættunar augum ertu lítið peð
sem hún mun leika sér daglega með.

Nú skaltu fara öllu með gáð
og losa þig við allt sem þú hefur þráð.
Láttu alla gamla drauma ganga burt
og ekki þekkja þá þegar um þá er spurt.

Það ert þú sem líf þitt vegur og metur
og veist manna best hvað þú getur.
Aldrei aftur skal vakna upp sá grunur
að á lífi þínu sé sjáanlegur munur. ]



[ Myndir sýna mér vanda líðandi stundar
líka þær sálir sem sitja niður bundnar.
Í hverju sjónarhorni sé ég það sama,
læt það pirra mig og verða mér til ama.

En leiðin frá því er að snúa sér við
en þar mætir mér allt önnur hlið.
Þar verður allt svo dimmt og napurt,
og langt frá því að vera fagurt.

Um ævina hef ég séð ótal myndir
og í þeim öllum eru mínar syndir.
Þær hafa komið úr ýmsum áttum
þar sem ég sést í sorgum en ná sáttum.

Sumar myndir sýna allt það sanna 
og uppgjöf margra ungra manna.
Næsta lífs skulu þeir allir njóta
því bestu myndina munu þeir hljóta. ]



[ Allir finna fyrir sólarinar gleði
sem festir sig brátt í sessi.
Því í sumarvinnu hún sig réði
til þess að eyða öllu skammdegis stressi

Geislar hennar munu skína ofan á alla
og meðan hún varir, leikur allt í lyndi.
Brúnan lit hún setur á hvíta skalla,
aldraða manna í jakkafötum með bindi.

Nú verður sérhver vindur hlýr
því horfin er öll vetrarins mjöll.
Hita mun hún allt sem að henni snýr
og fólkið streymir niður á Austurvöll. ]



[ væri ég fleyg
flygi ég

á fallegu kvöldi
í vestur

ofar skýjum
í gegnum glufu
gægðist ég á gluggann þinn

og sendi þér síðan
með glitrandi geislum sólar
ólgandi ástríðukossa í logandi litum 

og þú - þar inni 
agndofa af fegurðinni 
fullri af funheitum kossum ]



[ I can't believe, and sometimes in my dreams
It's you who cuts my skin
Just to see how much it bleeds
Please let me in

I stand outside here in the rain
And it washes away, away my sanity
I feel so alone, alone again
I miss my amnesty

I need to forget, i don't want to remember you
You have caused me too much pain
Still i wish you were here, it's true
To lift me out of the water once again

I stand outside here in the rain
And it washes away, away my sanity
I feel so alone, alone again
I miss my amnesty ]



[ I know I promised
I even knew it at the time
But you see, my senses vanished
And I went on with it, anyway

But my sorry don't mean much
I should have known better
But when I felt his touch
I lost control

Never before did I feel
The way I felt that night
Like my dreams were real
Dreams I never had before

But my sorry don't mean much
I should have known better
But when I felt his touch
I lost control

You know deep within your heart
I didn't mean to hurt you
We should make a new start
and forget about the past

I know my sorry don't mean much
I should have known better
But when I felt his touch
I lost control ]



[ ég vil aldrei þurfa að finna til,
aldrei þurfa að óttast
í örmum þínum vil ég finna yl,
en þú lítur ekki við mér

ég reyndi að fljúga
en féll þá vængjalaus til jarðar
tilgangslaust að reyna að ljúga
ég elska þig

mér er alveg sama þó að þú
þykist ekki taka eftir mér
hlustaðu á mig, hlustaðu nú
en þú heyrir ekki neitt

ég reyndi að fljúga
en féll þá vængjalaus til jarðar
tilgangslaust að reyna að ljúga
ég elska þig

tíminn líður endalaust
viðhorf þitt hefur ekkert breyst
mér er sama hvað þú kaust
ég gefst aldrei upp

ég reyndi að fljúga
en féll þá vængjalaus til jarðar
tilgangslaust að reyna að ljúga
ég elska þig ]



[ Ísland breytist brátt í banana
og en sitjum við uppi með kanana.
En hvar frelsið og þetta lýðræði
stjórn þessa lands er algjört kjaftæði.

Stjórnin gerir allt sem henni þykir best
og gerir það svo vel að það sést.
Enginn geri neitt á móti því
bíðum frekar eftir að lenda vandanum í.

Stjórnarandstæðan bíður sveitt
og vonar að lögunum verði breytt.
Því þá þurfa þeir ekki að rífast neitt
né standa loksins saman sem eitt.

Því notar Óli ekki neitunarvaldið
svo fella meigi Bananatjaldið.
Þá verður Davíð kóngur fallinn frá
og aldrei aftur atkvæði fólksins fá. ]



[ Af ásettu ráði
ríf ég upp gamalt sár,
strái í það salti
og læt það gróa aftur

svo ég muni alveg örugglega 
bera örið að eilífu ]



[ ef ég væri fluga
flygi ég um 
og suðaði

ef þú værir þar
flygi ég um
og suðaði
við eyrað á þér

svo flygi ég burt 
það hátt uppi
að dagblaðið þitt
næði mér aldrei

ég væri flugan
sem héldi þér
vakandi ]



[ ég 
ég sit
ég sit og hugsa
ég sit og hugsa og stari
ég sit og hugsa og stari dáleidd

á þennan seiðandi skjá ]



[ Hugur minn stynjandi 
undan þungum höggum
því hugsun eftir hugsun 
um þig
kvelur mig

Það væri næs að
(eftir sitthvorn bollan af kaffi og kleinu)
að dýfa sér af Esjunni 
ofan í báru
í hvalfirðinum
svamla svo að fjöru
með fisk í sitthvoru stígvélinu
(áttu ekki stígvél?)
þar getum við legið örmagna
hlustað á ákafan andardrátt þinn
og horft á skýin tipla
eftir himnafestingunni
þar til sólin tyllir sér glottandi
á hafið bláa hafið í fjarska.

Þá máttu kyssa mig. ]



[ Hjartans skorpin skel
við dauðans næturþel
við náttsins bliku 
deyr í þér. ]



[ Ljósastaur,ó,ljósastaur,ég snýst og
Syng.\"I am happy in the rain\".
Ný búinn að innbyrða svaka geim,
og er nú á leiðinni kannski heim,
Ef ég þá kann lengur að radda.
Þú fékkst fljót af mér þarna padda,
ringlaðan,ruglaðan og rassandi fullan,
og við mér blasti ekkert nema götu drullan.
þá birtist þú  mér stöðugur og bein,
og ég samfræður að nú yrði ég hrein.
Þú hélst mér föstum í snúningi jarðar.
eins og ég heiti Jón eða Garðar.
Ég ætlaði sko að komast að kjarnanum,
og dró augað í pung,rétti til að bjargunum.
því ég vissi ekki hvað ætti að segja
svo ég brosti upp í ljóisð og ákvað að þegja.
Ljósastaur,ó ljósstaur.Hvar á ég heima? ]



[ Ég á heiminn,ég á heiminn.
hrópaði þarinn er hann myndaði öskur með
sjávaröldunni ,og slettist með henni upp í fjörunna.Sviðið var eyðifjörður og tunglið var  sviðsljósið.Í útfallinu varð hann eftir og heimurinn upplýsti honum staðreyndir lífsins. ]



[ Ég hef séð kossa,
ástaratlot, samfarir
í hinum óeðlilegustu stellingum

Ég hef séð veikindi,
börn með hvítblæði
og fólk með krabbamein

Ég hef séð hryðjuverk,
útlimi sprengda af fólki
brunarústir og stríð

Ég hef séð barsmíðar,
vopnuð rán, nauðganir
og þúsundir morða framin

Ég hef skyggnst inn í alla leyndustu afkima mannssálarinnar

En síðan sé ég kreditlistann rúlla
og ég veit að þetta er allt í plati ]



[ Ég hef hugsað marga daga,
margar nætur,
um framtíð mína
og framtíð þína.

Draumar mínir eru ónýtir án þín
þú fyllir þá af gleði,
og færð mig til að sofna
af tilhlökkun við að sjá þig aftur.

Líf mitt breyttist,
við nánari kynni af þér.
Hjarta mitt er ekki samt,
ég fékk tilfinngu...
Tilfinningu fyrir þér.

Með þig,
mér við hlið,
mun sál mín verða full af lífsgleði. ]



[ Orð geta verið stutt og löng
einnig bæði auðveld eða ströng.
Þau geta valdið gleði í lífi manns
en um leið eyðilagt hugmyndir hans.

Orð hafa oft fleiri en merkingu eina
og oft þau sig í bókum leyna.
Hugann þinn eru þau við það að kæfa
en einnig kunna þau hann að svæfa. ]



[ Hefur þú þráð dauðann að sjá,
er hann klæddur hempu og með ljá?
Þetta er ímynd mannsins á honum
en það er hann sem stelur öllum vonum.

Dauðinn bæði gefur og tekur
og yfir það góða sigur sinn þekur.
Tekur þær sálir sem lífinu hafa lokið
og viðskipti við hann hafa hlotið.

Sálirnar fer hann með bæði upp og niður
og er það í starfi hans fastur liður.
Stundum er hann til bóta
og loksins alvöru líf sumar sálir hljóta

En þegar nýr og fagur dagur rís
mun hana fanga ungan pilt eða fagra dís.
Deyja þá öll orð sem koma úr þínum munni
og þá syrgja með þér hvert tré og runni. ]



[ Óður til hafsins.
Í stórborginni þráir maður sjávariðinn,
vatnið hreina, vindinn, fuglasönginn.
Í Undergroundinu sakna ég mávakvaksins,
vælið í kríunum, klettana við hafið.
Við Thames, sakna ég bátahafnarinnar,
dorga kola, fiskilyktina, þarans, kuldans.
Við Trafalgarsquere hugsa ég um lindina hreinu, teygi mig í gosbrunninn, sýp og
spýti út skítuga vatninu.
Ó þú haf, ég þrái þig! ]



[ Ég er í lausu lofti
á líðandi stundu,
hvorki flýt né flýg,
fótgangandi er.
Staðna um stund,
stend og hugsa,
reyn´ð svara spurningum,
svara hinu óþekkta,
en ekkert finn,
ekki flís af svarinu,
lífinu sem líður,
leikur sér að tímanum,
græt og geng áfram,
ganginn hinn óþekkta,
leiðin liggur niður,
lífið það líður,
að lítilli ljómandi ey,
leggst niður og dey. ]



[ Hoppandi, hrópandi,
syngjandi, hlægjandi,
dansandi, leikandi,
brosandi, svífandi.

Skælandi, snöktandi,
svitnandi, kveinandi,
vælandi, grátandi,
kvartandi, öskrandi.

Sveimandi, kyssandi,
andandi, blásandi,
gefandi, þiggjandi,
elskandi, ríðandi.

Fljúgandi, fallandi,
sigrandi, tapandi,
vakandi, sofandi,
lifandi, deyjandi. ]



[ Ég elska þig!
Geturðu látið orðin dansa tangó um líkamann, látið orðin stöðva hjartsláttinn um slag, látið bragðlaukana bræða tunguna á orðunum, roðnað, erst, tárast?
Ég elska þig!
Og orðin dansa, hjartslátturinn stöðvast, ég roðna, ertist, tárast,
því að ég elska þig! ]



[ Besti vinur minn er skugginn,
sem læðist á eftir mér,
sá næsti er stofuglugginn,
sem enginn í raun sér.

Við Skugginn og Glugginn,
saman fórum á bar,
nakinn stendur skugginn,
en enginn sér hann þar.

Ákváðum því, ég og Glugginn,
klæðum okkur úr,
þá hverfa Glugginn og Skugginn
en ég er settur í búr.

Menn mig skoða,
hvergi er Skugginn,
Meðöl í mig troða,
hvergi er Glugginn.

Ég ekkert borða,
faðma ímyndaðan skugga,
tek aldrei til orða,
þeir kalla mig öfugugga.

Ég sakna þeirra beggja,
herra Skugga og Glugga,
villtu á minnið leggja
að heilsa Glugga og Skugga. ]



[ Ég man svo vel þann fyrsta janúarmorgun,
er ég opnaði augun í veröld sem ég hafði
aðeins séð með augun lokuð.
Sú stund var dýrmæt þá 
er við lágum hlið við hlið,
en er þó mun dýrmætari núna 
er við liggjum í heimi sitt hvorum.
Þótt á mig sæki aldur þá aldrei 
ég mun gleyma, hve fögur augu 
tóku á móti mér þann fagra nýársmorgun. ]



[ Dagur líður.
Ein situr um nætur og bíður.
Hver stund eykur á hjartans þrá,
og vonleysistilfinning grá.
Svartasta nóttin grúfir yfir,
meðan gamall draumur lifir.
hve lengi er lífið að líða..
Þegar þú þarft að sitja og bíða. ]



[ ást fangin
fangi ástar

hjartað læst inn á Litla-Hrauni

lykillinn brotinn. ]



[ Mig vantar þetta þol-
þessa þolinmæði
sem gerir manni kleift að 
sitja og fínpússa ljóðin 
eins og demant.  
Slípa hverja hlið,
laga alla vankanta
þar til það glansar 
og skín til lesandans. ]



[ Tónlist berst í eyrun mín
hún er í formi vindar sem úti kvín.
Regnið reynir að komast inn,
lætur sér nægja að berja á gluggann minn

Kaffisopinn hitar mig inn að beinum
en hans gét ég ekki notið með neinum.
Kem mér vel fyrir í sófanum mjúka,
hrollnum í mér fer nú brátt að ljúka.

Legg ég nú frá mér kaffið heita
finn hvergi teppið og byrja að leita.
Það liggur samanbrotið undir borði
svo hissa ég er að ég kem ekki upp orði.

Nú ligg ég undir því og mér fer hlýnandi
en fæ hroll því vindurinn er en kvínandi
Dreg fætur mína saman í hnút
ligg svo dáleiddur og horfi út.

Vitandi að ég bráðlega sofna
og finn hvernig fætur mínir fyrst dofna.
Svo næst byrja ég að hrjóta
dreymir mig þá drauma fallega eða ljóta.

Á svona dögum er best að vera inni
og bíða eftir að rigningunni linni.
Enn í millitíðinni slakar maður á
og gerir allt það sem maður má. ]



[ Sérstaka útgeilsun þessi kona ber
skiptir hana engu máli hvernig hún er.
Ótal sögur hún hefur að geyma
og persónur þeirra eiga en í mér heima.

Af henni marga hluti hef ég lært
og mikla ánægju hefur hún mér fært.
Stúlku á hún eina og stráka þrjá
sem hún hefur fullkomna stjórnun á.

Hún er töffari líðandi stundar
og við hár alla daga hún mundar.
Ef henni liggur eitthvað á hjarta
hún segir frá því án þess að kvarta.

Ég man þegar ég fór suður um höf
sendi hún mér bréf að gjöf.
Ég gleymi aldrei innihaldi þess
því það var meira en aðeins eitt bless.

Þar las í því hversu mikilvæg hún er mér
en frænka er ég jafn mikilvægur þér?
Einn daginn mun ég uppfylla okkar drauma
til þess þarftu að senda jákvæða strauma ]



[ Ég sagði honum að hann þarfnaðist hjálpar; 
Hann spurði mig ef ég gæti mælt með einhverjum, 
ég sagði nei en ég gæti svosem sagt honum 
hvað væri að honum frítt. ]



[ Það er ekki furða að þú lítur út eins og tannstöngull 
þegar eina sem þú lifir á er varagloss, svefnlausar nætur og sígarettur
og svo í enda vikunnar þegar hann gefur restina af deginum sínum 
til einhverrar stelpu sem er með sítt svart hár. ]



[ Sýnin blekkir mannsins anda,
sýnir ljósin fanga lífsins anga.
Ranga daga langa blekkir oss,
lífsins hraða heljarmikla foss.

Sjónin segir okkur satt ?
Sýndarmennskan undir kraumar!
Hvað er lygi ? Hvað er sagt ?
Hvursvegna er þetta á okkur lagt ?

Sérhver sýn er okkar spes,
það sem hver maður sér til les.
Sjónræn sýndarmennska er glundurhnoðri,
stjórnaðu þínu eigin stjórnborði. ]



[ Farðu nú að gera eitthvað. ]



[ rósrautt skýið
sem ég held dauðataki í
er byrjað að trosna
og ég færist neðar

bleksvart skýið
sem ég strýk með iljunum
er byrjað að þykkna
og ég færist neðar

rósrautt skýið
sem ég held dauðataki í
rifnar í tætlur
og ég hlunkast niður

...

á svörtu rigningarskýinu
sit ég uppgefinn og hissa
með rósrauðan hnoðra
í köldum höndunum

til minningar
um rósrauðu tætlurnar
sem færast í burtu... ]



[ í aðstæðum sem mætti kalla "öðruvísi"
uppgötvaði ég mér til ómældrar ánægju
að ég hef nú þegar uppfyllt tilgang lífsins:

"að enda ekki í eldhúsbréfi..." ]



[ Með þrautseigju og þolinmæði
þraukað hef ég margar nætur.
Þá einatt hafa indæl kvæði
yljað mér um hjartarætur. ]



[ Fékk nóg og gefst upp, ég drep á lífinu/
Pumpa mig sjálfan upp og lifi á deyfilifinu/
Ég var einu sinni glaður en á endanum ég datt/
Beygði mig niður um tíma og skóreimarnar batt/

Batt nógu fast til að ég gæti aldrei hrasað/
Sterkur hnútur, nú ekkert getur mig slasað/
Ég lifi glaður á ný og það er skóreimunum að þakka/
Geng ekki áfram, nei, ég geng til að bakka/

Betri tímar voru fyrr en sakleysið er horfið/
Loksins er ég sáttur, og sáttur við lífsviðhorfið/
Ég geng gegnum lífið um tíma og mér líður lengivel/
Loka á dyr fortíðar og frá fortíð ég mig fel/

Loksins geng ég gegnum skónna og þá byrjar lífið að særa/
Batt skóreimarnar fast og reyndi ekki að lagfæra/
Ég lokaði á tilfinningar og ég lokaði á ást/
Bjó til eigin vansæld og fæturnir blæða og þjást/

Get ekki leyst hnútin og loksins fatta að ég er fastur/
Gekk gegnum lífið í sömu skónnum og ég gekk lang aftastur/
Ég gat ekki skilið né tekist á við eigin vandamál/
Núna þegar ég byð um skæri, hræddur, heyrist ekkert nema bergmál/ ]



[ Trúðu á bollann
sem þú drekkur úr kaffi
Þar lest þú úr þríeyki sálarinnar.
Framtíðin endurspeglast úr
kaffisetleginum sem sest
hefur meðfram brún hans.
Þar sérð þú framtíðina
skína eins og stjarna á himni

"Ó, sýndu mér veginn bolli minn
 Órótt er mér um hjarta
 Hamingjuna feldu mér
 og framtíðina bjarta"

"Æ, hvað hef ég komið auga á
koma gleðidagar
Ó, þetta má ég ekki afmá
Sálu mína lagar" ]



[ Hver er munur augnanna, blá,græn,
brún eða jafnvel blönduð. En nú eru augu mín blá og vinar míns grá en hvert sem ég lít virðist allt vera grátt.
Hvort sem að litur augnanna er blár eða grár þá skiptir það litlu máli því það er einungis augnanna tál. Eitt getur þó orðið hjartans mál, hvort kærleiks mál sé augna tál. ]



[ Þú varst steinninn
Steinninn sem sökti mér djúpt
Inn í horfinn heim
Glötunar og gáksa

Ég dvaldist þar um hríð
En áttaði mig svo
Að án þín er ég ekkert
En með þér ennþá minna ]



[ Every time I look in the mirror I see you
But the image is fake and your face is too
I dream about you every night
I wish every day I could have you by my side
But, where did you go, I feel the lonelyness come over me
Why can't you stay with me like it's suppose to be?
I love you so badly, my heart doesn't pump anymore
Can't say it did ever before
Say I love you, I love you even more
Don't judge me though I'm poor
And if I make mistake don't push me out the door
I can't do everything but I try
I wanna give you my love till I die
When I see your face I get so high
Why do I love you, don't ask me why
I just wanna die by your side
And feel myself go farther and farther from the light.... ]



[ Heilt sumar
vansveftrar hamingju
sem gægist líkt og maður með
yfirvaraskegg í sjónvarpsþætti 
sem ég hefur gleymt 
og ég sest niður

gluggaþvottamennirnir útmá hugsanir mínar og kennslukonurnar murka úr mér andann með ilmvatninu sínu

hundarnir hlaupa niður göturnar
eins og Bandaríkjamenn í Tet-sókninni

það rignir gleraugum ofaní hálsmálin

og það eina sem eftir er í huga mínum ert þú ]



[ Af tilfinnginum hef ég ekki fleirri
Mitt kalda hjarta allt þannig frysti, er ég hann missti.
Ég hélt þú gætir komið í hans stað, hvaðá kjaftæði er það!?! Ég hefði það átt að vita, að enginn kemur í hans stað! Hvað með það þótt mér líði illa og að mitt sálarlíf sé ekki á réttri leið, en ég öskra bara á hjálp í neyð! 
Ég hugsa oft um að deyja en vill það engum segja!
Vá hvað er ég að gera, tilfinningar eru ekki hægt burt að skera.
Fyrirgefðu... Ég fæ svona köstþ
Þú veist ég elska þig, vill ekki missa þig.
En gerðu það, ekki særa mig. ]



[ Ég fyllist bjartsýni
þegar ég fyllist af huglægri ró
Þegar kyrrðin, og friðurinn 
umlykur mig með eftirvæntingu fyrir
deginum í dag, og morgundeginum
Næringin af íþróttariðkun
fyllir mig lífsþrótt,hugrekki og kjark. 
Útgeislun endurspeglast í andlitinu
eftir ánægjulega útiveru í formi
göngutúr, sundiðkun, eða teygjuæfingum. 
Ég finn fyrir frið, þegar hljótt 
er í kringum mig. 
Ég finn fyrir frið, þegar ég næ
að tengja mig við bjartsýni dagsins í dag, og dagsins á morgun. 
Eftirvæntingin fyrir hlutum hefur 
breyst. Dagurinn í dag mun verða góður
því hið innra líður mér vel. ]



[ Áttavilltir ráfuðu
stafirnir
eftir blaðinu
þar til þeir
runnu allir
í eina slóð
upp í pennann
í  öruggt
skjól. ]



[ Fyrirgefðu mér,
        Því ég elska þig.
         Fyrirgefðu mér,
        Því þessi ást er mín þrá.
         Fyrirgefðu mér,
        Þegar ég get ekki litið af þér.
         Fyrirgefðu mér,
        Þegar ég er ósammála.
         Fyrirgefðu mér,
        Þegar við rífumst.
         Fyrirgefðu mér,
        Fyrir að elska þig.
       Því ég elska þig mikið! 


                      samið 16,05 ´04 ]



[ loforð

eru fleyi þínu landfestar
sem af djörfung

þú heggur léttum höndum

skipi stýrir stoltur
út á hið bláfagra haf ]



[ i know how it is to wana die
i know how it hurts to smile
i know how it is to try to fit in when you cant
i know how it is to hurt your self outside to die inside.. ]



[ Trú mín litla saklausa veika
sem ég eitt sinn missti.
Ráðarlausan mann ég varð að leika
en blekkt gat ég eigi honum Kristi.
Farið hef ég í gegnum allt hans safn
og hefur það tekið langa stund.
Fyrir þessum bókum stendur ekkert nafn
enn höfundurinn er ekki léttur í lund.

Trúin er til staðar meðan þú sefur
og yfir líf þitt allt tilgangi hefur náð
Góða strauma til allra hún gefur
og gefur gífurlega góð ráð.
Hún mun skila þér að lokum vilja
með heitum eld sem sál þín vermir
Þetta verður eitthvað sem þú vilt skilja
þegar eftir Guði eða Kristi hermir. ]



[ Síðasti dagurinn þinn gæti orðið slæmur
en einnig hinn sá besti.
Það er herrann sjálfur sem ákveður það
því hann er örlagavaldurinn mesti.

Síðasta daginn skaltu ekki við þræta
því þú hefur um það ekkert val.
Gefðu frekar valinu betri sjéns
og taktu á því sem koma skal.

Síðasti dagurinn kemur án viðvarana 
en þá verður þú við lífið laus.
Kemstu þú þá á betri stað
sem hamingju fyllir þinn haus.

Síðasti dagurinn getur verið á morgun
og hann getur einnig verið í dag.
En ekki vera að hugsa mikið um hann
heldur stunduð áfram þitt lífsins fag.

Í himnaríki er fyrir alla pantað pláss
og af plássi er meira en nóg.
Því er best að nýta það sem best
og finna þar hina mestu ró. ]



[ My friend, I just wanted to say
What ever happens, I’m here for you every day
No matter what you do, I’ll follow you all the way
You’ve been there for me every time I needed you
I know I don’t need to pay you back but I have too
You don’t know how much I care for you my friend
I’ll stay with you all till the end
I will never leave you behind
Because a friend like you, is hard to find
Every time I thought my future was all black
I knew I could depend that you got my back
I would never hurt you in any way
You are just a perfect friend, I must say

One day I will pay you back
You’ve helped me to keep going the right track
If there wasn’t for you I wouldn’t be here
I feel like I’m something when you are near
Feel like something that is worth to live for
I think I’m a failure, but you make me feel I’m more
I never had a perfect friend like you before
And I’ll never have another friend that compares to you
I’ll forgive every mistake you may do

Even if you wreck my car I won’t ask you why
I’ll stand by your side until the day I die
I would take a bullet in the head if you would tell me too
I have so much respect for you
Doggy dogg forever friends
I’ll be there for you till our life ends
I know I haven’t been as good as I should
If you told me too go to hell, I would

My words are real
I’m only writing how I feel
Don’t take this in a wrong way
Don’t think I’m gay
I’m just saying what is need to say
One love dawg, straight on
I pray our friendship will never be gone ]



[ Í dagsins önn dreymir alla
og særa þeir fólk og kætir.
Í höfði hvers manns þeir eitthvað malla
en oftast það sál þína bætir.

Draumarnir því miður koma og fara
en aðrir draumar koma samt í staðinn.
Oft eru þeir óraunhæfir og tóm tjara
og þá er raunveruleikaveggurinn hlaðinn.

Menn dreyma stundum fallega snót
og þær dreyma á móti fallegan mann.
Þá verða hugsun þeirra að vera skjót
því uppfylla þarf drauminn þann.

Varasamt getur verið að fylgja þeim
því þeir eru ekki alltaf ætlaðir þér.
Þeir geta brotið niður þinn heim
þegar draumarnir í gegnum þig fer. ]



[ Það er ýtt útidyrabjölluna á
og úti stendur maður með ljá. 
Hann gengur inn á þess að við mig tjá
og fer að undir allt að gá.

Ég spyr hver sé hans vilji hér
og hvort eitthvað hann vildi mér.
Ég spurði svo hvenær hann fer
því hann yrði nú að flýta sér.

Í gólfið nafn mitt hann skar
og um hálsinn skrítið merki hann bar.
Hann sagði að þetta væri allt sem var
og við því öllu vilda hann fá eitt svar.

Ég svitnaði og rödd mín varð hljóð
um leið og ég sá úr honum renna blóð.
Tár úr augum mínum minntu helst á flóð
og fylltust öll vitund mín viðbjóð.

Næst kom reykur og fylgdi mikill fnykur
og spurði hann hvort ég ætti sykur.
Ég horfði á hann og varð orðlaus
en ekki bara það því ég líka fraus.

Ég rétti honum sykurinn hvíta
án þess að framan í hann líta.
Hann þakkaði fyrir og glotti við tönn
og þessi frábæra saga er ekki sönn. ]



[ Ég heyri andardráttinn í golunni
hvísla í eyra mér.

Finn hvernig hendur vindsins
fara um mig
eins og ljúfur elskhugi.

Ég læt mig falla í faðm hans
hann ber mig á vængjum sínum
til síns heima.

Loftkastali, bláar rósir og von.

Ég heyri andardráttinn í golunni
hvíslað í eyra mér
\"röðin er komin að þér\". ]



[ Lífið, er eins og tóm flaska.
Maður þarf að fylla 
á hana til að geta drukkið,
en maður ætti ekki 
að vera ánægður með vatnið
fyrr en maður hefur fyllt á hana sjálfur ]



[ Þú ert horfin
og kemur ekki aftur
yfir móðuna miklu
liggur þín leið.

Hjartað brast
líkaminn gaf sig
þú gast þetta ekki lengur
þá varðst að fara á brott.

En þó þú sért farin
þá ég í hjarta mínu veit
að þú færð þína langþráðu hvíld
Hinummegin við móðuna. ]



[ Á sunnudagsmorgni
ég ekkert betra veit
en að stíga á bak fáki
og ríða upp í sveit

Falla meðal blóma
sofna í ljúfri laut
finna fyrir regni
og verða blaut.

Standa svo á fætur
setjast á bak
ríða beint til bæjar
Í lítilli laut hrossið æjar.

Komin svo úr sveit
fara vel að hesti
passa að ekkert bresti
sofna inni í básnum
ljúf og undirleit. ]



[ Máttur minninganna
er meiri 
en máttur kærleikans.
Hann er meiri
en máttur ástarinnar,
meiri 
en máttur hugrekkis.
Því hvað væri kærleikur,
ást og hugrekki
ef við gætum ekki einu sinni munað
hvað við hétum? ]



[ Vilja þeir eitthvað hafa?
Srúrúrúr´rurúrúr´rur

SALALALALALLALAALAL
SLALALALALALALALALAL


Og þetta gera menn á þingi!

77777777777777777777777777777777777777777777777777777777777777 ]



[ Þú fæddist inn í þennan heim grenjandi og hefur verið það síðan. ]



[ Einhverntíma verð ég konungur. ]



[ Þetta var ömurlegur dagur.
Ég missti niður um mig í Kringlunni. ]



[ Ég skúra gólfið og þríf allt hátt og lágt, ég skalla stundum malbikið en það er svona prívat mál.

Kannski... ]



[ Banda út höndunum
Öxin og jörðin
Kallinn á bakkanum
Kommar og förin

Fann ekkert svar
Öfund og afbrýði
Kominn er tími til að
Kommar verði við lýði ]



[ Ég er fegurðardrottning

Ég gubba sólskini ]



[ Helvítis Atticus er óþolinmóður.

Óþolin móður?
Nei, það er Calpurnia. ]



[ Ég ætla að taka strætó frá Hlemmi

Strætóinn er tómur

Ég stíg inn í vagninn

Ég er einn
Aleinn


Skömmu síðar

Snýr bílstjórinn sér við

Og breytist í geimveru

Með mörg augu
Mýmörg augu


Og skömmu síðar

Erum við komnir í burtu

Í burtu frá jörðinni

Og við höldum út í geim
Langt út í geim


Og við ferðumst áfram

Helvítis ljóshraði ]



[ Hvaddað vafra?

Hvað liggur á?

Hvaddað vafra? ]



[ Að lokum skyldi upphafið skoða

Þversögn?


Sumum spurningum verður aldrei svarað... ]



[ Það er aðeins einn

Já aðeins einn

Sannur konungur

Sannur guð

Og þið skuluð sko ekki vera að masa! ]



[ Hausarnir verða eins og brunabjöllur og æpa á mig. ]



[ Í fyrsta skipti er
Ægir fyrstur í stafrófinu. ]



[ Það eru svo mörg merki í heiminum

Sum munum við aldrei skilja

En öll hafa þau sinn tilgang ]



[ Æææ

Lífið er ekki bara dans á rósum ]



[ Undir regnhlífinni blómstra
lítil og ljót börn.

HVAÐA HVAÐV ]



[ Abbabbabb og obbosí

þetta er algjört svínerí

Stendur þú fyrir þessu sukkerí

Dansidansi dúkkan mí

Obbosí
Obbosí ]



[ Hugsa sér, það er til fólk sem samþykkir hvort ljóð höfundar séu
hæf til lestrar. ÓGNARSTJÓRN!!!! ]



[ Ég gægist inn um glugga fortíðar,
horfi á brosin, ástina.
Gleymi mér í hlátrasköllunum.
Vil ekki sleppa, nærist á fortíðinni.

Framtíðin í augum mér, svört hola.
Sé ekki fram á betri framtíð, betra líf án þín.
í fortíðinni þú býrð. ]



[ Þó svo að tónlistin sé gömul eða ný
setjum við hana hljómtækin í.
Tónar hennar geta verið léttir og þungir
sem menn hlusta á bæði gamlir og ungir.

Í flestum tegundum hennar er gott flæði
og gott er að njóta tónlistar í næði.
Tónlistin mun ávallt vissan boðskap bera
og er hún fyrir löngu komin til að vera.

Yfir henni sumir eru að ærast
á meðan aðrir yfir henni nærast.
Nýjar tegundir margir eru að kanna
og berast þær hratt á milli manna. 

Ávallt ber tónlist nýja hljóm
og aldrei er hún innihaldslaus og tóm.
Yfir margt hún nær að hylja
og gefur mönnum bæði styrk og vilja.

Vonandi tekur tónlistin sér aldrei frí
því þá yrði heimurinn vandamálum í.
Líf án tónlistar væri algjör fjandi
vonandi kæmi ekki upp sá hræðilegi vandi ]



[ Bergrisar vakna

Einu sinni voru tveir fílar að labba yfir götu
Þá byrjaði annar fíllinn að hoppa
"Afhverju ertu að hoppa?" spurði þá hinn fíllinn
"Æ ég nenni þessu ekki" svaraði hinn.

Og bergrisar leggjast aftur til svefns ]



[ Skondið er að horfa á sjálfan sig
því maður sér þá hinn sanni mig.
Með þetta furðulega bros og augnaráð
sem horfir stíft í næstu bráð.

Með þetta svarta hár og þetta nef
og endalausa ánægju frá mér gef.
En eitt verð ég viðurkenna
að skrifa meira er ég ekki að nenna. ]



[ Nóttin verður löng.

Tíminn kemur í veg fyrir afrek.

Það er ekki til kaffi. ]



[ Vita skaltu vinur minn
Ef líf þú vilt gott eiga
Hugsaðu þig þá um um sinn
Því há er mistakanna leiga ]



[ Litla gula hænan fann fræ
Það var hveitifræ

Litla gula hænan bakaði brauð
Það var gott brauð

Litla gula hænan vildi ekki gefa neinum með sér
Litla gula hænan kaus Sjálfstæðisflokkinn ]



[ Hérna er ráð sem segir sex
Að fylgja því ekki telst til lasta
Ef tegra viltu eff af x
Þá skaltu ekki gleyma fasta ]



[ Vittu vinur og vittu þá
Ef þú vilt vera kúl
Ef diffra skaltu fastann k
Þá verður útkoman núll ]



[ Vinur minn það kemur að sök
Ef þú hefur um k kosti að velja
Og ef telja skaltu n stök
Og þú ákveður að tvítelja ]



[ Hvar er gleðin sem mér var gefin
hvarf hún út á höfin blá?
En nú er hún á þeim stað 
þar sem hjörtun eru hætt að slá.

Ég sé það sem fáir sjá
og dreg þau orð aldrei í efa.
Eignast hluti sem mig langar að fá
en það kennir um leið að gefa. ]



[ Það sem þú gerir hverju sinni
mun ávallt skipta máli.
Það sést á sálinni þinni
og einnig þegar þú hana brennir á báli.

Það þýðir ekki að vera á stöðugum flótta
enda brátt mun allt saman rætast.
Örmagna þið eruð og full af ótta
þannig mun ekkert við líf ykkar bætast.

Tíminn læknar sko enga sorg
maður verður með henni að lifa.
Samt rölta margir súrir um öll torg
á meðan góðir tímarnir burt tifa. ]



[ Ég er aleinn hérna
enginn annar á stjá.
Allt svo dimmt og kalt
samt er hoft mig á.

Mér líður líkt og líki
er fölur blár og er liggjandi.
En fer ég til himna eða í brennandi síki
en líkaminn minn er rotnandi.

Á maður að trúa á líf eftir dauða
það er stóra spurningin.
Ég mun hverfa skjótt frá lífinu auða
eða það mun segja krufningin. ]



[ Sá tími er kominn,þá engin er stund,
til að framkvæma áliðið heit,
með blóðrauðum kvöldhimni þú hnefa þinn steyttir,
þú skildir verja þinn ættjarðar reit.
Hvað höfðum við gefið,á líðandi stund,
nema rétta fram blóðuga hönd,
og blóðið það litar og gefur þér þrá,
að hverfa frá vígvalla strönd.
Við hugum að lykli, hvar liggur sú leið,
í vökulum draumi er aldrei mun rætast,
en vatnið mun koma  og fara á ný,
sem upphafið og endirinn mætast. ]



[ Getur þú ímyndað þér hvernig það er að hafa ekkert í friði fyrir öðrum? Ekki neitt, ekki einu sinni það sem þú skrifar, og að sjálfstæð barnsleg hugsun þín sé ógn við syndir hinna fullorðnu. Orð þín og barnslegt sakleysi ýfir upp kvöl og kveikir undir báli fyrirlitningar verndarans þér í garð, hún sér svo eftir að hafa alið af sér eitraða ótukttinna sem aldrei mun verða neitt og átti aldrei að verða að sjálfstæðu lífi. Og fátt það sem þú segir eða gerir er talið skiljanlegt eða í takt við kvalafullan fátækan veruleikann sem er „algildur“ í heimi hér! Aldrei fá orð þín og tilfinningar þá athygli og ástúð sem þú leita fetir. Að vinna af kappi að föstu markmiði er ekki í samræmi við hugmyndarfræði mann fyrirlitningarinnar og ef að þú minnist á eitt hvað samskonar, bara takmarksins vegna, er það sagt vera „óráðshugmynd“ og það er hlegið af þér og þú sagður skrítinn eða vitlaus, en líklegast er um báða kostina að ræða. Frændur þínir hrækja aftan á bak þitt þegar þið eruð á leiðinni heim eftir að hafa verið niður við höfn að drepa og pína sjófugla og þeir breiða yfir sök sína, því það er þú sem er sá vondi. Klyfjuð af illgjörðum heimsins læra eldri systkin þín það af styrkri haldleiðslu að þú sért illur, vitlaus og skrítinn vegna þess að þú ert alltaf að hugsa og/eða tala, og þess vegna hata allir í þínu Helvíti þig. Aðeins vegna þess að innra með þér logar kærleiks ljós sem er óslökkvandi sem verður að fyrirlíta, af því að það kastar birtu í átt til þeirra er uggandi eru yfir orðum þínum.
Að hugsa er ekki lengur heimilt vegna þess að hún er orðin full skír fyrir fólk með tæra samvisku sem ber af sér allan skilning á hegðan þinni og háttum og upp fara vaxa hugmyndir um að þú sért andlega vanþroskaður og of virkur og að þín bíði að leggjast í dauðans gröf snemma á lífsleiðinni og það birtir yfir verndaranum sem sér í hugskotum sér syndina deyja hægt og hægt og hugsar það fari að horfa til betri vegar þegar helvítis barnið er dautt. Og öll mannúð hverfur endanlega úr tilvistinni líkt og þegar sólin sest til viðar nema þegar sína þarf alla þá ógæfu er bölvuð þú ótugtin ert hinum fórnfúsa verndara sínum og fólk fer að kenna í brjóst um hana.
Að hugsa! Slíkt er vitanlega engvum, nema stöku vitleysingum er sitja einir inn á skrifstofum sínum gagnslausir mikilvægra fólki sem getur drukkið brennivín og farið ham skiptum frá sárkvöldum mannseskjum yfir í slefandi siðlausa drýsla sem tilheyra undirdjúpunum og kunna hin eina rétta lífsgaldur sem er að lifa í siðspillingu og hórdóm og svo einungis þegja um brot sín á sál og vernd andstyggðarinnar.
En það verður að þvinga helvítissakleysingjann til að halda kjaft hvar sem hann er niður kominn. Ekki skal hann opna munninn án harðrar grimmilegrar andlegrar kúgunar og kinnhesta, þó að það kosti hann lífið, og ef það verðu innan tíðar þá kannski hefst líf mitt á ný, hugsar drottnarinn. En fara verður varðlega þegar barni skal banað með klókindum og siðspillingu vegna þess að drýslar og saurlífskvendi helvítis verða einnig að hlúa að æru sinni á meðal manna og þá eru niðurbrotnir aumingjar gott skjól fyrir veraldarinnar viðbjóðslegu gæsku og þeir vekja líka upp meðaumkun sem er svo góð ef maður á hana ekki skilið. Í huga þessarar syndugu konu er barnið ól varð meðaumkun að samúð og samúð að meðaumkun, hatur af ást og ást að hatri, fyrirlitning varð í sjúkum huga skilin sem gæska og háðung sem blíðuhót og hún óskaði þess að fá að verða aftur ósnert snót er aldrei fékk blíðu hót sem svo óx upp sem hin kolsvarta lastana rót.
Að hugsa færð þú samt í slagtogi við eldir drengi ef að um afbrot, drykkju eða fjáröflun til fíkniefnakaupa er að ræða, sem farinn eru að tilheyra tilvistinni eftir að þér voru gefinn fíkni efni 12 ára gömlum af leiðbeinandi gæsku hönd þíns saklausa bróðir og þú lærir að þá er hugvit ekki illa séð og það má nota þar. Þetta er þitt hlutverk á meðan þú lifir í mannanna vesældar heim, hér er allt í föstuskorðum, hér er allt í „góðu“ svo ekki segja frá kvöl þinni af því að ekki má ógna öruggri stöðu þeirra er telft hafa sakleysingjanum fram sér til hlífðar og upphefðar.
Á meðan þú heldur þinni stefnu í átt að gröfinni er allt stillt og rótt hjá þeim sem einhverja siðferðilega ábyrgð ættu með réttu á velferð þinni að axla. Þetta er þitt líf og ekki skaltu voga þér að gefa þér að sullaralegum tálsýnum eins og þeirri heimsku tálsýn að menntun sé af hinu góða og að það sé gott fólk sem sé menntað, því ekki er það sá veruleiki sem þér var fundinn staður sakir ofdrykkju og andlegrar fátæktar þeirra er höfðu fyrir þér vit.
Þú átt að vita að slíkt fólk ekki metið að jöfnuði við þau skítugu klæði sem þú klæðist í. Vei, þér ef þú vogar þér að gera aðra tilraun til að rísa upp til að brjóta upp yfir þetta fyrirkomulag því þá þurfa þau sem ábyrg eru að axla sjálf okkar klyfjar og blekking sú er að nefnd er hin óvéfengjanlegi sannleikur gæti tekið að leysast upp og ljós þitt Ótuktarinnar gæti farið að vera öllum sýnilegt. Og ef byrðin fer af þér ungum drengnum ertu sakaður um að„kúa“ vegna þess að þú reifst þig lausan frá dauðans greipum svo þú gætir lifa þínu lítilsverða lífi í réttlátri ró. Einn án samúðar því þú fórst frá dýpstu hyljum helvítis og hleyptir birtunni niður í heldýpið.
Þú ógnin sem veittist að öðrum sem barn í tryllingslegri angist og heift á er að sýndist af óskiljanlegri ástæðu eða ónáttúru einni samann, hafði þá eftir allt réttlátan málstað að berjast fyrir...

Þú hafði þér lífið fyrir stefnu og markmið og varðst því að umbreyta þröngri veröldinni kringum sig í takt við heilbrigða skynjun þín og skynsemi og lýsa yfir það bjartan loga sannleikans og axlaðir þínar eyin byrðar... ]



[ Who has planned my destiny,
i know for sure that was not me.

Where does my future path go?
can you please point,
at someone who knows? ]



[ Ekki afklæða ást mína
þú munt finna gínu
Ekki afkæða gínuna
þú munt finna ást ]



[ ég heyri þrusk í þessu djúpa húmi,
eitt þrusk sem berst mér gegnum augnalokin
og þögnin er þess eina verksummerki

lágt þrusk sem vekur mig í mínu rúmi
svo máttugt að mín værð er burtu rokin,
og hvíslar að mér heilu listaverki

það gegnum myrkrið lævíslega svífur
og leitar á mig þar sem ég ligg nakinn,
um nóttina það dreifir sínu smiti

það reynist eiga bit sem beittur hnífur
og brunagadd sem nístir eins og klakinn
við hljóm þess sprettur á mér svalur sviti

ég bíð en þruskið heyrist ekki aftur
og engin svör mér skiljanlega gefur
sú kyrrð sem ekki kemur frá sér hljóði

eitt lágvært þrusk, nú þrotinn er þess kraftur
og það er kannski draumur manns sem sefur
en ég skal gera það að þessu ljóði

þrusk ]



[ Ég fann að lokum þá lind sem ein gat
gefið langþráða svölun mínum þorsta og hjarta.
Í kyrrð hjá henni eitt kvöldið ég sat
og úr klöppinni vatninu jós.

Á grein söng þröstur sinn bljúgasta brag
meðan bjarminn af sólsetrinu lindina gyllti.
Þar sá ég kvikna hinn dýrasta dag
og í dögginni lifnaði rós.

Ennþá kliðar hún, þó að augum mínum hún sé horfin
og hulin af sinu sé lindin, sem eitt sinn var.
Nú er þornaður kletturinn þar sem hún streymdi
en þögnin hið einmana svar. ]



[ Þau loksins komust á
toppinn
í þetta sinn ekki nær
oltin
öll marin og blá
svo stór sá 
á
í raun voru orðin
krókloppinn.

Eftir mörg erfið ár
og fleiður og sár
og brambolt og 
brölt
þau urðu hálf 
hölt
þau tóku í gegn á sér
kroppinn

Með útsýni meira
en flest okkar 
hinna
þau njóta þess ekki
þaðan af
minna
og syndgunum drýgðu
þau gáfu langt
nef
í þeirra huga 
var ekkert 
ef

Á tindinum
fagra 
undu þau
sér
þar glampaði og glóaði
á þeirra
ker

En í valnum ættingjarnir lágu
þeir neituðu að beygja sig fyrir
goðunum 
háu
þeim leist ekki lengur á þeirra
hátt
því finnst enginn flötur 
á friði og
sátt. ]



[ Hvaða blóm er fegurra en blóm?
Hvaða vatn er tærara en vatn?
Hvaða litir eru litríkari en regnbogi?
Hvaða snjór er hvítari en snjór?
Hvaða steinn er lykill að sálinni?

?????Augun þín!!!!! ]



[ Ég er ástfanginn sem Rómeó,
illur sem Macbeth,
þunglyndur sem Hamlet,
abbó sem Óþelló,
slittinslegur sem Ríkharður þriðji,
Brjálaður sem Sesar,
næmur sem Hinrik fjórði,
lævískur sem Jagó,
ég er Shakespeare persóna en ég lifi þó enn, því lífið er leikhús.
Hvernig mun ég deyja? Þeir deyja allir ungir, fremja sjálfsmorð eða drepnir, nei ég held að ég lifi, lifi og verð gamall, ef ég lifi þá er ég ekki persóna, þá er ég bara ég! ]



[ Lífið er lag,
með melódískri laglínu,
viðlag sem fjölskylda,
uppsveifla sem gleði,
niðursveifla sem sorg,
lífið er lag,
með öllum hljóðfærum,
heilum kór
og tækninýjungum.
Lífið er lag,
sem allir kunna
en sumir gleyma og falla frá,
sumir syngja,
sumir humma,
sumir blístra
aðrir þegja.
Lífið er lag,
svo væmið svo rokkað,
svo þungt svo veikt.
Lífið er lag,
lagið er líf. ]



[ Blómin í hlíðinni kyssa sólina,
útsýnið blæs í andlitið,
trén dansa við umhverfið,
íkorninn syndir í grasinu,
lautaferð undir rósum,
söngur frá dýrum,
sólin sest í Thames,
tekur sundsprett og lýsir hæðina,
náttúruilmurinn ber niður mengunina,
elskendur í laumi,
ó bara þú værir hér. ]



[ Krossfestingin er pynting
sem enginn gleymir,
vitlaust fólk sem lifir í fortíðinni,
horfir aldrei fram á við,
hvað er í núinu?
Pyntingar milljóna manna um allan heim,
pyntingar í skugga eins manns
sem dó á krossi fyrir 2000 árum. ]



[ Sjávariður, söngur,
Baldur, bátar,
töskur á traktor,
vinir og vín,
saman í sorg,
gaman í gleði,
burt frá borg,
Bítlar og blóm,
kríur, kuldi,
rigning, rok,
ástarlaut, lundi,
grátur, gifting,
hljóð í hundi,
sumar og sól,
kossar, knús,
hundgömul  hús,
hlandað í hey,
fjör í Flatey! ]



[ Einn dag las hun bok,
sokk inn i bokina,
fell a Personuplanetuna,
fann thar folk,
personur ur oskrifudum sogum,
fagrir fossar,
fridur og kossar,
kynnist personum ur gamanleikjum,
odrum ur harmleikjum,
en sogurnar skrifast,
personurnar hverfa,
vinir hverfa,
hun faer heimthra, 
fost ut i geim,
kemst ekki heim,

En allt breytist i thessum heimi,
jafnvel lengst, lengst ut i geimi.

Gamanpersonur vilja gledi,
harmpersonur hatur,
svo hefst strid,
fossarnir fogru hverfa,
fuglarnir haetta ad syngja,
en hun er hun og kemst ekki heim.

Er thetta draumur, eda er thetta veruleiki? ]



[ Biblían er góður skáldskapur,
um góða manninn Guð,
og góða soninn Jesús.
Bók skrifuð til að bjarga mannkyninu,
en varð í staðinn vopn,
vopn sem er að tortíma heiminum. ]



[ Leggst niður 
og reyni að detta úr sambandi,
einhverskonar nirvana frá amstri hversdagsins.
Hugsanir flæða inn um kúpuna
og halda áfram út á við
í heimsókn til nágranna míns
sem aðeins seilist eftir hugarró
líkt og ég.

Einhverskonar útvarpsbylgjur 
sem deyja ekki, sækja á mig 
kveld eftir kveld.
Loksins stekk ég síðan á einum fæti
inn í hyldýpi algleymisins...
...flótti...
sem varir í fáeina klukkuhringi.

Ranka við mér úti í horni,
á afarþægilegum járngormum.
Alheill
og fleygi mér út í,
sömu undarlegu hringrásina á ný. ]



[ Tilkoma týndrar sálar
í hjarta mínu
laus við alla trú
leysir þig undan skyldu þinni
vegna andlegrar vanheilsu

Í þetta sinn 
er afneitunin mín
ekki í þinn garð
heldur tillaga til guðleysis

Skyldi einhver vera til staðar? ]



[ Kalla á frelsaran
drep í nafni hans
Föður alheimsins
réttlæti sök mína
Með rangfærslum
því hvað er trú
ef ekki skjólveggur illverka

Eða misskildi ég eitthvað?

kv, 
Mannkynið ]



[ Til himnanna reisum við hendur
og tilbiðjum svokallaðann guð.
En vildum við ekki heldur
fá sannfæringu en ekki tuð.
Úr Bókinni góðu við lesum hvern dag
og lærum við alltaf nýtt.
Þegar kemur að því að reyna á það
verður okkur ekki ýtt.....
af stað.
Því verðum við eigi að setjast í bíl
og starta vélinni hanns, biðja svo guð um að keira í burt að við segja til vegar og stans.
Guð leiðir okkur áframm og hjálpar okkur við,
að lifa þessu lífi sem kusum við að lifa. 
Hann segir okkur hvaða dyr og við göngum þar í gegn. ]



[ Það einsa sem osama var að meina
er hann lætur sig dreima,
var að palestína sat undir árás
viltra manna og tvær milljónir manna deyja
þá ekkert bandaríkjamenn segja!!!

En árás á U.S.A og 10.000 manns deyja
þá verður allt brjálað og bush vill stríð heyja!!!

Meikar það eitthvað sens?

Eða er ég bara rugluð? ]



[ Nú sefur þú í kyrrð og værð
og hjá englunum þú nú ert.
Umönnun og hlýju þú færð
og veit ég að ánægður þú sért.
Ég kvaddi þig í hinsta sinn
Ég kveð þig nú í hinsta sinn.

Blessun drottins munt þú fá
og fá að standa honum nær.
Annan stað þú ferð nú á
sem ávallt verður þér kær.
Ég kvaddi þig í hinsta sinn
Ég kveð þig nú í hinsta sinn.

Við munum hitta þig á ný
áður en langt um líður.
Sú stund verður ánægjuleg og hlý
og eftir henni sérhvert okkar bíður.
Við kveðjum þig í hinsta sinn
Við kvöddum þig í hinsta sinn. ]



[ Stundum er best að segja ekki neitt
því þá getur enginn annar neinu breytt.
Hingað til hafa allir áfram mig leitt,
nú finnst mér það ástand orðið þreytt.

Nú mun ég gera hutina sjálfur
þó svo sannleikurinn í því sé hálfur.
Því fyrir mig veit ég hvað er best
og forðast skal ég allt sem er verst. ]



[ Inni í skýjunum sá ég nafn þitt skrifað og bjarminn og ylur mig tók.
Þegar horfi ég betur sé ég andlit þitt föla og tárin sem leka á kinn.

Ég elska þig heitar en orð geta tjáð en okkur var ekki ætlað saman, 
og sé ég það betur ef að er að gáð
hversu heitt ég þrái þig.

Ef gyðjurnar leyfa og guðirnir góðir
fáum við að vera aftur tvö. 
En ég veit að þú vildir ekkert meira 
en ég lifði fyrir okkur saman.

Ég horfi í gegnum tárin 
á lífsleið mína og sé hana ekki án þín
en einhvertíman í ókominni framtíð
verðum við aftur tvö. ]



[ sit á kúlunni
og þurrka af jörðinni
og skerpi línur landanna með risastórum pensli

það þarf að hlúa að blómum í Afganistan
kengúrum í Ástralíu
jöklunum á Íslandi
svo allt þurrkist ekki út
og ekkert verði eftir nema byssuskefti hermannsins
gamlar umbúðir af prins pólói á víðavangi
og kerti gamla mannsins
sem brennur svo glatt að það sést alla leið
frá Úsbekistan til Ítalíu

hef mig hægan og vindi tuskuna, 
bleyti pensilinn og safna rusli

ljósin á bæjunum í kring
eru eins og friðarkerti í myrkrinu ]



[ Skil ekki......

Þögnina, sem er þrúgandi
Biðina, sem er slítandi
Söknuðinn, sem fer ekki
Ástina, sem er svo ólík

Veit ekki....

Hvað þú ert að hugsa
Hvað þér finnst
Hvað á að halda
Hvað er og verður

Ég veit og skil....

Ég er ástfanginn ]



[ Langur dagur...löng er stundin
langur vegurinn til þín.
Ég horfi með söknuði út á sundin
ég vildi þú værir komin til mín.

Þú ert að eilífu í draumum mínum.
Ein í huga mér, ert þú
Ég þrái að vera í faðmi þínum.
Það vildi ég að væri, NÚ! ]



[ þú otar fingri
og maðurinn er dáinn

þú otar fingri
og húsin eru rifin niður

þú otar fingri
og múr milli manna er byggður

þú otar fingri
og barnið sér ekki meira

þú otar fingri
og öll þjóðin lifir í ótta

...

af hverju otar þú
ekki þínum fingri
í þá átt sem hann á heima?

helvítis fíflið þitt.


Vinsamlegast,

Daníel Páll Jónasson,
Reykjavík, Íslandi. ]



[ í bláum tónum samlit sjónum 
eru fjöllin 
fagurlega útskorin skuggamynd 

í vestri 

upplýst af bakgrunnslitum 
úr báli
sem bara er hægt að lýsa með litum 

og tónum 

sú mynd er fegurri en fegursta 
hugsun 
sem flogið hefur um huga manns

án orða ]



[ Alkahól er mestavopn- 
sem kæfir mann og drepur.
Litlum krökkum þykir vont,
en Unglingunum  betur! ]



[ Ah man, I’m looking in her eyes
I think I could die, twice
I think I’m going to give myself some advice
Before I find out
I’m not going to get what I’m dreaming about
All my thoughts are fake
Every time I look at her, my inside starts to shake
First time I saw her I started to melt
There are no words to describe how I felt
All the sudden my loneliness went away
I wish I could feel this every day

But on second thought, I thought again
We can’t be anything than just a friend
I dreamed wrong
Could have told myself all along
Too good to be true
Should have knew
I would never get someone like you
I filled my mind with lies
I just feel so perfect when I look into your eyes

But I won’t get you
Too many obstacles that I need to get through
I think you’re just so perfect for me too
The worst part is, there’s nothing I can do….

Again I start to think
My feelings are going to sink
So much pressure to take
Once again my mind to you is fake
Once again my inside has started to shake
The reason is clear
I feel helpless when you are near
Please touch me so I can feel safe
Because when I’m with you I don’t know how to behave

My feelings to you are still strong
I thought I could have you, I was wrong
Like before, my mind is filled with lies
But I still fly away when I look into your eyes
Every day I scream for guide
What will I need to do to have you by my side



Are my thoughts right
Will we ever unite?
For you I will burn my heart
Oh God, never do us apart
I beg to heaven to make us one
I’m in a competition with God, and he won
I refuse to loose you
And no matter what you do
Don’t go away
Please don’t ignore what I say
I must confess for everybody here today
I love you more each passing day
These confessions could make people hurt
I’ll take my chances to be left alone in the dirt

I don’t care what other people say
I don’t care because of this I might get killed one day
I taste the air to make sure it’s real
I touch the air to make sure I can feel
But I know it’s true
I’m still so in love with you

Maybe you deserve more than I can give from me
Maybe I’m blind, maybe I can’t see
But my feelings are still to strong to break
My inside still starts to shake
Your loving is to strong to take

I’ve made the decision about you
Killing these dreams is what I’m going to do... ]



[ Á hversu miklum hraða 
þarf ég að vera á 
til að hitta þig 
hjá hjarta þínu
                  ? ]



[ I tell you about Lech and sons! ]



[ Ég og þú.

Hún og þú.

Var það eitthvað sem að ég sagði,
eða kannski gerði?
Eða eitthvað sem að ég gerði ekki, 
eða sagði ekki?

Hvað er svona frábært við hana, sem að þú sérð ekki í mér?
Eða hvað er svona ömurlegt við mig, sem að þú sérð ekki í henni?

Þú og hún...
og ég... ]



[ Eymingja íkornamaðurinn,
hann á enga vini.
Því hann er hvorki,
fugl né fiskur. ]



[ Andvaka er andskotans böl
og umfram allt líkamleg kvöl.
Geta ekkert gert nema liggja
og fyrir löngu er byrjað að skyggja.

Maður liggur bara og bíður
og hægt hver mínúta líður.
Þráir meira en allt að sofna,
líkaminn þreyttur og farinn að dofna.

Brátt verður maður alveg búinn
orðinn pirraður og afar lúinn.
Klukkan þá 7 að morgni er
og klukkutími þar til í vinnu maður fer. ]



[ Hann fæddist, hann óx, hann frelsaði,
hann dó og steig upp til himna.
Hann snýr brátt aftur trúa menn,
á jörðu til manna sinna.

Hann borinn var í fjárhúsi,
því upptekið var hótelið.
Hann græddi vel er fæddur var, 
fékk gull, myrru og allskonar.

Hann gerði margt og mikið gott, hann gekk yfir vatn og það var flott.
"Já hann er eins og þið heyrið nú:
okkar heilagi maður Jesú". ]



[ Hin eilífa hringrás lífsins:
ég fer fram og aftur, aftur og fram
"Hann var að moldu kominn" 
eru hin eilífu orð,
"og að moldu verður".
Hvernig ætli það sé?
Að vera grafinn,
að rotna og vera étinn,
í líkkistu, í jörðu,
að verða að mold,
eða öðru.
Ég kýs að brenna,
að brenna í lífvana báli,
að verða að ösku,
sem dreift er um, 
á mína allbestu staði.
Ég vil brenna! ]



[ Það er eitthvað sem vill hafa völdin
bæði yfir vitund minni og sál.
Hvað það er veit ég hreinlega ekki
en í huga mínum kveikir það heitt bál.

Er þetta einhver sem mig þekkir
og leynir því og um leið mig blekkir.
Maður vonast til að fá að vita
ég berst vel sem kostar blóð og svita.

Vangaveltur og kvalir sál mína fylla
á meðan ekkert hrós tekst mig að hylla.
Hvað á ég að vita og hvar á ég að leita
og hvaða bragði er best að beita.

Er þetta tákn sem engin trúir á
sem feykir burt því sem er búið að sá.
Á ég að sjá úr þessu framtíð
eða er þetta sem gerðist í fortíð. ]



[ Eitt sinn gekk ég lengi lengi
um græn tún og fögur engi.
Mætti ég þar faguri dís
bað hana að vera þar til nýr dagur rís.

Hún strauk vangann minn laust
en í þeirri stroku fann ég mikið traust.
Augu hennar voru fallega blá
og man ég hversu lengi ég horfði þau á.

Hún bar um halsinn fallegt skart
sem um persónu hennar sagði mér margt.
Alltaf man ég þessa mey
því fegurð hennar mun gleymast ei.

Ég hitti hana aðeins í draumi
en þá hefur hún mig í föstum taumi.
Ekki mun ég hitta hana á förnum vegi
ef svo verður mun ég segja frá þeim degi ]



[ Ég hugsa meðan degi hallar
og þannig tekst mér sjálfan að næra.
Upp koma hugsun um konurnar allar
einnig mistökin sem ég náði af að læra.

Flokka allt í poka og vel að herði
sá er mikill og þungur.
Þar er allt sem ég áður gerði
og flest þegar ég var ungur.

Ég hef kvatt þetta en ekki með tárum
því í mörg horn er að líta.
Margt og mikið við hugurinn bárum
en okkur tókst að frá okkur bíta. ]



[ Upp er komin morgunsól
upplýsir hverja brekku og hvern hól.
Henni fylgir fuglasöngur hlýr
fyrir utan gluggan þar sem maðurinn býr.

Hún rennur upp róglega hljóð
en vekur samt heila þjóð.
Gefur víst deginum sitt gildi,
er einmitt það sem landinn í gær vildi. ]



[ Hann afi á Ísó, á Öldunni bjó
af dugnaði og festu hann stundaði sjó.
Gaf okkur líf, með því sem hann úr hafinu dró
á hafinu barðist hann með sinni stóísku ró.

Að stunda sjómennsku í hálfa öld
og stjórnað af þeim sem tóku sér völd.
Þeir sem mörðu fólkið með illskeyttum anda
en aldrei tókst þeim að beygja hann Balda.

Standandi á bryggjunni og stara upp í bæ
hann verður að fara að draga lífsbjörgina úr sæ.
Það er sárt að kveðja sína með leyndu tári
það rífur í hjarta, á mann öldunar, djúpu sári.

Í lokin er það yndislega holt og bolt
að fá að vera með sitt vestfirska stolt.
Að hafa barist við Íslandshafið til að fá laun
þá er gott að fara í land og brenna sína eigin kaffibaun. ]



[ Að vera á sjónum er göfugt gott
þó mörgum finnist það æðislega flott.
Krabbarnir í landi þeim leiðist mest
að missa af þessum sem okkur finnst best.

Að fara út í blámann í öryggri hönd
og sjá þar í roðanum látur og strönd.
Sjómannslífið er okkar blóð og bönd
og fara út á miðin fá að fæða önnur lönd.

Það er sjómannsins eðli að bera höfuðið hátt
þó þokan og hrokinn sendi seglin í gagstæða átt.
Gersemin okkar er hafið sem við búum við
ekki vera hræddur við að setja seglin í bið.

Hafðu þann mátt sem þér finnst best að bera
því sjórinn er góð og  yndisleg vera.
Við verðum að passa hvors annars lát
því að alda getur verið hrjúf við lítinn bát. ]



[ Af hverju að lifa,
ef lífið þig hatar?
Til hvers að reyna,
ef öllu þú glatar?
Lífið er staður,
sem ei gefur grið.
Á endanum göngum,
um himnanna hlið.
Þá væri nú alltaf,
svo gott og svo blítt.
Bara ef ég gæti,
nú för minni flýtt.
Þá væri allt svo betra,
ei áhyggjur meir.
Rynnu þá saman,
heimarnir tveir.
Ég þyrfti ei að hugsa,
ég þyrfti ei að sjá.
Þá mindi ég dvelja,
framliðnum hjá.
Ég sættist við lífið,
það hefur sinn gang.
Faðma ég heiminn,
og sest í hans fang. ]



[ Ástin,
smýgur inní hverja frumu
og étur þig upp að innan
Svo á endanum sérðu
að þú hefur orðið vitni að því
Þegar heimurinn féll.
Þegar allt kláraðist
orðið vitni að endalokunum.
Þú stendur ein á meðan allt hrynur í kringum þig
og svo finnur þú
að ljósið slokknar......
þetta er búið. ]



[ ALWAYS FOR THE MUSIC!

JÉJÉJÉ

I was walking down the street. 
JÉ JÉ. ]



[ The Englishman is calling.
He is dying on the hill.
Bredrose dumb red of wine,
so much thicker than his life.

His ill wife is falling. ]



[ Ég bið bara um...
allt. ]



[  ]



[ Helber kjúklingahaus,
hefur ekkert að gera.

Úr prentsmiðju dónakalla
kemur símaskráin.

En ég er nakinn og einn. ]



[ BOB Bob di did di

did you die in the end? ]



[ Ég er ömurlegur maður,
í ömurlegu húsi,
með ömurlegri vinnu.

Ég er ömurlegur. ]



[ -Pabbi, hvernig verða börn til?

Tannstönglar.

Breytingar í aðsigi.
Breytingaskeið?

Skalli. ]



[ Æ Æ Ó Ó.

Æ Æiiii

Á Á Æ Ó

Æ Ó Æ Æ. ]



[ Sofa urtu börn og enginn þau svæfir.

Vaka geimbörn en
strætóbílstjórinn þau svæfir. ]



[ ER ÉG EINHVER TRÚÐUR HÉRNA?!!! ]



[ Svo undrandi,
þegjandi,
fylgist ég með þér

Svo elskandi,
sofandi,
ranka ég við mér

Svo brosandi,
hlæjandi,
tala ég við þig

Svo grátandi,
grátandi,
hugsa ég um þig.. ]



[ Í upphafi skal endann skoða
........................................já ok, ég sé hann núna. ]



[ Ég flaug um skýin í nótt
sperrti vængi mína
og þaut um loftin.
vindurinn þaut um hár mitt,
strauk vanga minn
og kallaði fram tár í augum mínum.
  Í dag ætla ég hinsvegar
með vængina í hreinsun,
til hans Tóta. 
Svo þeir verði hreinir
fyrir kvöldið.
  Því í nótt
   mun ég
snerta engil. ]



[ Whereever I will go,
whatever I will become.
You only need to know,
that is what had to be done.

The path might not make any sense,
and I do not want to lecture.
You will have to zoom with the lense,
to notice the point in the picture. ]



[ Okkur er haldið niðri.
Sprautuð niður með deyfilyfjum.

Hvað er ljóð?
Aðeins orð.

Aðeins andardráttur
kulnaðs hjarta. ]



[ Draumalandið
 
Ég hverfa vil í uppdiktaðan heim
Hamingjan er þar á hverri grein
Í fantasíu næ að fanga þig
Fögur ertu þar og elskar mig

Svo tekur tómið við og tilgangsleysið
fordómar og skilningsleysi
Ekkert er sem áður var
aldrei fær ég svar, aldrei fæ ég svar

Þá líð ég aftur inn í daumaland
þar skipinu er ekki siglt í strand
Við göngum saman gæfuríka leið
Ég fagna þín og ávallt þín ég beið
 
En að lokum tókst að sameina
Illúsjónir og raunleika
allt er fært á betri veg
En horfin ertu á braut ]



[ Engilssprettur dansa í grasinu græna
á meginlandi Evrópu
Eitt verð eg að segja
Að kalt verður alltaf í Siberiu

Þær hoppa í grasfletinum
og útum allt
Fjölga sér fljótlega
Það segi ég satt

Þær dansa, hoppa og skoppa
um víða vegi
Á við og dreifð um trjátoppa
og kætast á nóttu sem og degi ]



[ Ég er líkt og lauf í vindi,
fer hingað og þangað.
Ég berst um gleði, sorg, borg og torg,
stundum er ég að einhverju suði og tuði,
en aðra stundina í algeru stuði.
Svona er bara lífið! ]



[ Grátur og hlátur skiptast á,
En ég bara sit og horfi á.
Lífið áfram skundar.
Á undan mér,
Ég sit eftir,
Sit eftir með aumt ennið,
Eftir þig.
Þú skildir mig eftir.

Köld nóttin,
Hún læðist um,
Bankar uppá
Allstaðar.
Er hvergi velkomin,
En treður sér inn til fólks,
Inná fólk.
Síast inn í huga þeirra,
Alltaf köld.

Hvergi huggun að fá,
Bara jájá elskan,
Já ég veit.
Sagðir, þú grést,
Ég græt aldrei.
Þú laugst.
Þú lýgur alltaf,
Hvert einasta eina orð,
Það er logið.
Tillitslausa skepnan þín! ]



[ Svik.
Alltaf þessi stanslausu svik,
Þú situr ein eftir með allt.
Alla ábyrgð,
Allar tilfinningarnar, 
Reyni að byrgja þær inni,
En get það ekki,
Er ekki nógu sterk,
Ekki nógu köld. 
Er ég bara frík,
Tilfinningafrík?
Hvað er ég?
Af hverju sveikstu mig?
Hvað gerði ég rangt?
Hvað er að mér?
Hvað er eginlega að þér,
Ert eitthvað vangefinn,
Að þú hafir gert mér þetta!
Eitt er víst,
Þessu mun ég aldrei gleyma.
Ég mun aldrei brosa til þín aftur..
Aldrei tala við þig aftur..
Aldrei treysta þér aftur..
Aldrei sjá þig aftur.
Þú litla ljóta afstyrmi,
Ég hata þig. ]



[ Lífið?
Til hvers?
Hvers vegna?
Ég skil ekki.
Af hverju ég?
Af hverju alltaf ég?
Alltaf lendir allt á mér.
Af hverju...
Aðeins þögn,
dauðaþögn...
...fæ ekkert svar. ]



[ Þær svífa þarna aleinar tvær
og við vitum að við eigum þær.
Við munum staðsetningu þeirra en í dag
og á næturnar setja þær sinn brag.

Svo þétt sama þær liggja
við lítum upp þegar fer að skyggja.
Á hverri nótu þær saman ljóma
þá er eins og eitthvað fari að hljóma.

Þegar allt úti er orðið svart
þá skína þær tvær svo engilbjart.
Þær segja okkur að við hamingjuna bætist
og úr flestum okkar draumum rætist.

Stjörnurnar koma aftur næstu nótt
en þá verðum við af þeim bæði sótt.
En biðin eftir þeim verður stutt
og til ævintýrana verðum við flutt. ]



[ Í Helvíti er Coka cola sjálfsali 
sem kosta 100 krónur í
amfetamín á spott prís
og cokaínið gefins.

Bankastjóri og verðbréfaguttar
Sem valda gengishruni árvist
og varanlegri óðaverðbólgu
með óvandaðri efnahagsstefnu.

Svikulir Forstjórar með ímyndarhönnuði á launum
Bókara sem hagræða tölum svo fjárfestar bíti á öngulinn
Og lævís kvendi sem flakka á milli seljandi sig og-
 stolnum upplýsingum hæstbjóðanda.

Og ráðandi herra hlær og lætur allt vera stjórnlaust
Hugleiðir jafnvéla að gefa vald sitt frá sér
Með draumóra um að þurfa ekkert að gera 
Eins og drottnara heimsins er einum lagið.

Og göturnar eru fullar af [Gáfuðum] götustrákum
Sem dreyma um að verða eitthvað af ofantöldu
En brjótast inn og stela litlu bitunum sem gleymast á 
borðum höfðingjanna.

Lögreglumenn Helvítis vernda þig gegn gæsku
Sem einhverstaðar óeinkennilega vill til að leynist
Í mannlífinu og ef að hún finnst er hún
Inni lokuð í ævilangt fangelsi eða á geðveikrahæli.
 
Perrvertar eru í stöðum biskupa, presta og annarra sálusorgara
Sem lokka börnin til sín í nafni karleika og góðmennsku.
Dómarar eru klámfíklar og drykkjumenn
Sem engum gefa grið nema sínum líkum.

Og þú hefur verið dæmdur til eilífðar vistar hér
en mundu að dópið er ódýrt og vínið frítt
Og losti er sú dyggð sem þú hélst að hún væri
Og heiðarleiki skiptir engvu máli. 

En ég áminni að það varst þú sem seldir mér 
Sálu þína í skiptum fyrir óverðtryggt lán í erlendri minnt
Til að geta keypt þér demanta og verönd
Svo nágranarnnir myndu ekki sjá að þú værir sparsamur og hygginn. ]



[ Að sitja einn og kafna, kvöl
með tóma hendi, kaldsveittur
horfa á litlausan vegginn, böl
augun síga, orðinn frekar þreyttur

Kyssi með kinninni gólfið kalda
fell út, um annan heim þeysi
ég ólga, mig strýkur stór alda
ég er sagður látinn úr....loftleysi ]



[ Geng ég um á æskuslóðum.
Minningar flögra um
og setjast á minningargreinar.
Á leiðarenda fljúga þær
allar tilbaka
og bíða frelsis á ný. ]



[ Lítið er af lífsins gæðum,
leita þeirra dag og nótt.
Þarfir hef og þrár í æðum,
sem þjóta um og hverfa skjótt. ]



[ Einsamall hvíli mig árbakkann við,
upplifi sjaldgæfan róandi frið.
Með sólinni gleypi ég náttúru nið,
og nýt þessar stundar frá mannanna klið. ]



[ Í tunglskini ást sína tjáði hann mér,
töfrandi konu hann óskaði sér.
Við giftumst á þilfari í glampandi sól,
glæsilegum manni þá ævina fól. ]



[ Ég horfi í augun þín....
en þú sérð mig ekki..
þú horfir í augun mín...
en ég sé þig ekki...
við horfumst í augu..
en sjáum ekki hvort annað... ]



[ Tíminn
tíminn sem mun tortíma okkur að lokum.
klukkan tifar tíminn líður
endalokin nálgst
en hvað eru endalok?
endalok eru upphaf á einhverju nýju
nýjum tíma. ]



[ mamma!veröldin er vansköpuð!
sagði vitur drengur í dag
Sums staðar eru börn í stríði þjökuð
meðan ég syng glaður lag.
Mamman leit niður og hló
elskan mín, þú getur glaðst
að þurfa ekki að vera barnið í Irak sem dó. Barnið með byssuna sem hermaður einn af fótinn hjó.
En mamma, af hverju erum við ekki bara öll vinir, við erum jú öll menn, ég er eins og allir hinir, brúnn og hvítur í senn. Æj,þú ert nú meiri kjáninn, lærir það er þú verður stór, að fólk, litur og fáninn,mynda saman kór, kórinn við grannan keppir um pláss og yfirvöld, þannig mun það alltaf vera í dag og öll kvöld. ]



[ Dilla með mér dísir,
í drauminum um djásnið,
drykkurinn var drjúgur,
djöfullinn er dauðinn.

Dansinn hafði dunað,
dreyri um kynnar rjóðar,
dimm var dyragætin,
drottinn þinn, hann drúpti.

En dygg var þér dældin,
dásemd sálar dropa,
dýrð sé þér drottinn,
að djöfullinn er loksins dottinn. ]



[ Ég sagði atómljóð.Hver sagði apahljóð?
Margir hugsuðu.Hvað sé rétt og hvað sé rangt?Gengur lífið út á það að telja strædómiða?Eða vera með dagskrá sjónvarpsins fyrir framan sig?
Einn wiský sagði maðurinn og þjóninn klippti af honum bindið. ]



[ Það er þröstur úti að sýna,
að það sé allt í þessu fína,
hann er röddina að brýna,
í þessari sumarkyrrð.

En þó hann sé þetta að þylja,
og það vanti ekki vilja,
þá á ég erfitt með að skilja,
í þessari sumarkyrrð.

Ekki er heimurinn að sveltan,
náttúran hlýtur að eltan,
það tekur bara tíma að meltan,
í þessari sumarkyrrð. ]



[ Í upphafi var einn.
Einn er byrjun á leið hans til hins óendanlega þar til massi hans verður svo mikill að hann verður aftur einn.
Alheimurinn er einn.
Guð er einn.
Og maðurinn er einn með sjálfum sér. ]



[ Fullur þú fullyrðir það,
hvar heimurinn eigi sér stað,
og að fullyrðing þín sé best.
Full af hroka ,þeir setu hana í poka,
og litu á þig sem gest. ]



[ Þú segir svona endrum og eins,
að allt saman sé ekki til neins.
Ekki satt?
Þú þegir svona endrum og eins,
þykkist vera sonur jólasveins.
Ekki satt?
Þú beygir svona endrum og eins,
en finnur þó ekki til nokkurs meins.
Ekki satt?
Þú lifir svona endrum og eins,
endrum og eins,endrum og,endrum,og endar svo.
Ekki satt? ]



[ Hann er pottþéttur plebbi í strigaskóm
pleijar sig kúl og reykir
Hann er fastur í tískunnar töffaraklóm
túperar hárið og sleikir ]



[ One thing I just found out
I do not want what I’m dreaming about
My thoughts have played me bad
My mind has played me mad
My weakness has played me dead

Only love I had, is done
Only dream I had, is gone
I woke up
Realized my life is fucked
Empty like it was always meant to be
And the dark and the pain will stay with me

I’m sorry for every tear that I’ve caused
I’m sorry for every memory I lost
I’m sorry for I can’t see
I’m sorry, but my dream will die with me

Even if I die, would it matter?
If I stay alive, why would it make it better?
What have I done to myself?

I’ve taken my last breath
I’m waiting for my own death ]



[ Nú ligg ég þunnur og þreyttur
og get ekki sagt að ég sé breyttur.
Helgarnar ganga út á það sama
og á endanum mun þetta getu mína lama.

Þetta getur ekki gengið mikið lengur
því þegar ég sef þetta á mér hengur.
Er eitthvað við þessu að gera
því ég vil ekki lengur þetta bera.

Losna mun ég við böl þetta
þó svo ég þurfi að klífa hæðir og kletta
Svo lengi sem ég verð frjáls og sáttur
og komin yfir mig annar lifnarháttur. ]



[ Nú ertu settur á bolinn minn og þinn,
sem rauð ljósapera skrúfuð út og inn.
Viltu byrja aftur?Hvað viltu þá?
Eitt högg fyrir nei,tvö fyrir já. ]



[ Yfir borgina stoltur ég horfði
og í huganum orð þuldi.
Sá fyrir mér að yfir lægi fallegur borði
sem bæði hús og vegi huldi.

Svo lítil, fámenn og grá
en hefur samt svo mörgu að segja frá.
Í henni lifir margskonar menningar
sem eru budnar við ýmsar kenningar.

Þegna sína tekst henni áfram að knýja
á það bæði við gamla sem nýja.
Gerist það alla daga og öll kvöld
næstu árin og fram á næstu öld.

Við stórborgir heimsins hún sig jafnar
og endalausum kröftum safnar.
Hún verður alltaf hér og nú
og gefur því öllum sterka og góða trú.

Mikin sjarma hún ber
því hún er eins og hún er.
Allar sýnar væntingar greiðir
og yfir oss faðm sinn breiðir.

Standa mun hún alltaf vörð
um þegna sína og hina fallegu jörð.
Hún er engri annari lík
hin stórkostlega Reykjavík. ]



[ Sit á krossgötum,
Sit ein,
Sit ein á þessum hræðilegu krossgötum!
Hugsa um þig...
Hvað ertu að gera?
Núna, akkúrat núna.
Hvað ertu að hugsa?
Um hvað hugsarðu?
Eitthvað um mig?
Getur ekki verið.. jafn mikið,
og ég hugsa um þig.
Þá veistu hversu mikið ég hugsa um þig.
Jaðrar við geðveiki,
elskan mín. ]



[ úr háloftunum 
komu þau
skýin
á feykiferð
þau litu
illkvittnislega
á okkur
áður en þau
brotlentu
á jörðinni
og
gufuðu upp ]



[ Stormur..
Hvar er hann?
Úti?
Eða bara í höfðinu á mér?
Ég veit það ekki.
Allt hljótt.
Dauðaþögn. ]



[ Snjókorn falla,
Eitt og eitt.
Falla létt á hvíta jörð,
Hvíta saklausa jörð.
En hvernig jörð?
Jörð sem er full af gleði of hamingju?
Eða jörð sem er full af sorg,
og leiðindum?
Jörð ásta?
Eða kannski, jörð haturs?
Jörð friðar?
Jörð stríða?
Jörð þar sem allir eru glaðir?
Eða jörð þar sem allir eru mæddir,
og leiðir?
Ég veit það ekki.
Hvers konar jörð er þetta? ]



[ Eitt andartak,
ein sekúnda,
en mínúta,
eitt korter,
einn klukkutími,
einn dagur,
einn sólarhringur, 
ein vika,
einn mánuður,
eitt ár.
Ein staðreynd;
Þetta er of langur tími,
of langur tími fyrir mig að bíða,
bíða eftir þér.
Allt er of langt,
komdu núna.
STRAX!
ÉG SAGÐI NÚNA!!!
Komdu með mér ;) ]



[ Sit og hugsa,
Hugsa um þig.
En þú?
Hugsaru eitthvað um mig?
Eða ?
Er kannski allt tómt þarna?
Í höfðinu á þér,
Æ, nei.. ég meinti í þessu tómarúmi.
Allt á flakki og ruglingi?
Það kæmi mér ekkert á óvart.
Er bara “soldið” pirruð,
Pirruð útaf þér!
Og gettu hvers vegna. ]



[ Skipið er að koma! ]



[ Fóstrið svífur í tanki 
og Mini-Arnbjörn 
skráir niðurstöður tilrauna
og hlær:

Hehe. ]



[ Bökk hitti bökkfökker
úr því urðu til urtubörn,
og enginn þau svæfir.

Hverjum er ekki drullusama? ]



[ Hjartað í mínu brjósti hamast,
hamingjuna hjá þér finn.
Finnst ég vera af ást að lamast, 
og vona að þú verðir ávallt minn. ]



[ aaaaaaaaaaaaa ]



[ Súmmað inn á stúlku í gulum kjól
hún situr með bláu augun 
og axlasíða ljósa hárið
á brunninum.  

Hún dinglar svörtum lakkskónum
og les aftan á sjampóbrúsann
sem stóð á baðbrúninni
hún leggur hann frá sér.  

Hún teygir höndina til vinstri
en grípur í tómt
undrun leynir sér ekki á
smáfríðu andlitinu.

Hún lítur í ofboði í kringum sig
en til einskis
allur pappírinn er uppurinn
í angist sinni grípur hún 
í ljósa axlasíða hárið
og öskrar upp yfir sig.

Súmmað burt frá stúlkunni 
í gula kjólnum með bláu augun
og skelfingarsvipinn
á smáfríðu andlitinu ]



[ í gróðurlausu ríki Bakkusar
þar sem fjöllin gnæfa fögur
fljótin renna straumhörð
og dalirnir djúpir
dvelja í skugga
glataði ég gleði minni...

þar hef ég hennar 
ákaft leitað
síðan þá... ]



[ Lífið er taktur
tikk, takk, tikk, takk,
má ekki missa út slag,
tikk, takk, tikk.., ]



[ Ljóðið er líf ]



[ Sjadu mig syngja,
sofdu mer hja,
hlustadu a hljodin,
hljominn minn a.

Dansadu dansinn,
dilladu ther,
villtu vangavalsinn,
vaggadu mer.

Villtar blautar varir,
vingast vid mig,
sannar samfarir,
samt elska eg thig. ]



[ Sú skáeygða?
sagði hann.
Hver er hún?
Hvað þá?
Sú skáeygða,
sagði hann.
Ég sá augun ekki þannig,
sú skáeygði,
sagði hann,
en veistu,
ég elska hana.
Sú skáeygða?
Sagði hann,
ég játaði,
sú skáeygða,
sagði ég. ]



[ Með brennandi löngun þú brostir til mín,
ógleymanlega berjalyngsstúlka.
Við borðuðum saltfiskstöppu og kampavín,
og í blóðbergið lögðumst og létum heiminn túlka.

Og upp úr því steig einn ást svo merk,
að steinarnir í brimið gáfu öldunni anda.
þeir báru á botninn slíkt kraftaverk,
að hinn gamla land hófst til nýrra stranda.                                                      


þar blákaldir dagar hurfu á braut,
 Þú gerðir þá alla af eilífum draumi.
 Ég sogaðist niður og hamingju hlaut,
og vildi aldrei komast úr þeim straumi.

Þakka þér fyrir þann draumbláa sæ,
er speglaðist inn í augunum þínum.
Því kastar lífið slíkum tíma á glæ,
þegar hann hættir að þjóna tilgangi sínum? ]



[ Einmanalegur raunveruleikinn syngur 
mig í svefn með vögguvísu rigningarinnar.
Draumar mínir dansa 
í kringum rúm mitt.
Óli lokbrá tekur mig með sér 
í dans draumanna þar sem við dönsum að eilífu. ]



[ Hér, þessi heimur, ekki er
en án þess þó að hann burt fer.
Við lifum hér án grunsemda flest
nema þeir sem vita mest.

Það eru vélar er horfa
er við liggjum tengd,
þurfum eigi að borða
og tíminn í lengstu lengd.

Sérstakir liðsmenn
saman vinna að sigri,
en hjálp hins eina 
er þörf til að ekki komi til meina.

Innan liða leynist
oftar en ekki Loki
sem kemur ávallt í veg fyrir
að ferlinu áfram þoki,
já hið stóra ferli
sem öll við þurfum
til að upplifa það
er áður var,
áður en við hurfum,
raunveruleikan sjálfan.

Hvort fólkið er tilbúið
því miður vita það fáir
en það sem bjargvættirnir vita
er að frelsunina vilja allir.

Vitneskjan endist aldrei
í þeim öruggu höndum er hún byrjar
því Loka er sjaldan hægt að koma
undir órjúfanlegar þiljar.

Árangursins ber að gæta...
fljótlega og fallega,
í síðasta hluta. ]



[ Á hverjum degi,
hverju kvöldi,
sjáum við andlit,
okkur kunnug eður ei.

Þau fá mig til að spá&#8230;
er líf þessarar manneskju betra?
Hvað var hún að hugsa&#8230;
meðan þetta augnsamband varði?

Fastur í mínu eigin lífi
ég enn er.

Farinn að slugsa
og helgidagarnir myndast,
svo að veggnum sný ég aftur.
Ekki líður á löngu
þar til forvitninnar kraftur
snýr mér við&#8230;
ég finn ekki frið
því um líf mitt finnst mér fátt,
og í annarra leita ég að sátt.

Tíminn líður
og hugsanaháttur breytist&#8230;
mótast og þróast
og nú andinn hefur róast.

Héðan í frá,
lifir aðeins von
og ósk um hamingju aðilans
sem framhjá mér fer,
eins og ríkir nú hjá mér.

Á hverjum degi,
hverju kvöldi. ]



[ Brennandi löngun,baðandi öngum,fækkandi ströngum.
Glóandi töngum,himneskum söngvum,svitnandi göngum.
Augun skær,færast nær,ilmandi blær.
Heimurinn hlær,kvölin grær,hamingju fær.

Brennandi löngun,glóandi töngum,augun skær,heimurinn hlær,
Baðandi öngum,himneskum söngvum,færast nær,kvölin grær.
Fækkandi ströngum,svitnandi göngum,ilmandi blær,hamingju fær. ]



[ Fæðist allur litur yfir láð og lög,
lætur litlaus orð með norðan vindi hverfa.
sumarið hefur lært aftur öll sín fög,
og sunnan vindur lætur til stálsins sverfa.

frostrósir sem voru alla að klikka,
er nú rauðar rósir með ilm um alla jörð. Litli lækur er orðin áin mikla,
og litlu börnin sem hlaupa um holt og börð

Í dag er sumar á þessum norðan hjara,
hlaupum úti,hlæjum,verum,leikum saman.
Lífið er hjá þeim sem framúr skara,
en ekki á sumrin,þá er hjá öllum gaman. ]



[ Ég er Perla og þú ert Gull 
Saman erum við hjarta úr ull 
Ást okkar er hringur  
Amorengillinn syngur 
Við giftum okkur í dag. ]



[ Í byrjun eru pörin svo sæl og glöð
og atburðarrásin verður alltof hröð.
Á þeim tíma ástin mannshjartað gleður
en stundum hún pörin fljótt kveður.

Stundum í sambönd er of fljótt farið
og er þá dauðadómur eina svarið.
Tilveran verður svo hrá
og pörin aldrei fótfestu ná.

Fara verður róglega í þessi mál
og bera virðingu fyrir sinni sál.
Því ef hún er einhversstaðar fjærri
verður ástin ekki neitt stærri.

Að kynnast róglega er það besta
og þá mun ekki neitt bresta.
Það getur tekið tíma og verið hart
en þá gerir ástin fyrst við sig vart.

Hamingjan fljótt sterkt samband reisir
og frá öllum vanda pörin leysir.
Því hjá öllum vill hamingjan heima
og allir vilja hana vel geyma. ]



[ Hvað varð um hreinleikann...
hvaðan kom syndin?
Við höfum vafa engann,
það sem ræður er girndin.

Löngunin tekur okkur yfir,
annan heim er lifir,
þar sem annað deyr.
Viljum við meir?

Nú innbyrgt hef ég,
það sem ávallt ég fyrirbauð.
Yfir ég fór...
og sé eigi leiðina heim.

Kemur einhver til mín nú?
Undirmeðvitundin ræður ei en biður,
um að finnist innri friður,
í þessari brotnu sál.

Ljósið er sjáanlegt,
og nú loksins fáanlegt.
Hjálp minna vina,
náðu að lina...
þessa hingað til óbrjótandi þörf. ]



[ Now I lay myself down to sleep
I ask to God, his promise to keep
And if I won’t get what I want when I wake
I pray to God, my dreams to take

She said she loved me, I knew she could lie
Maybe I hoped for something else, I don’t know why
But in your arms I want to die
Why can’t I find what I’m looking for?
Not sure this has ever happened before
I got what I wanted, but I want more
I thought you could understand, but you don’t
You thought I would give up, but I won’t

I pray for what I want so much
Pray for another opportunity to touch….
Pray for you, because I care
I can always find the good smell of your hair
What can I say? I just love you
And my pray to you is, that one do you’ll do to ]



[ Rjómi
Gull
Blár
Svartur
Grænn

Börn í fótbolta. ]



[ Merkisdagar voru þegar
Hundadagakonungur var við lýði
Menn hrukku í kút
En tóku samt við honum
Það var ei við fagnaðarkliði

Hann þrammaði við Reykjavíkurtjörnina
Og Hljómskálagarðinn
Hann ætlaði sér að eignast
Ísland hið góða 
Og sagði : Ég er stríðshetjan stóra

Hann titlaði sig sem konung
Og sagði : Ég á Ísland hið góða
En konurnar vildu gefa honum löðrung
Að hann færi voru þær að vona

Hann setti sig á háan hest og sagði
Ég leik krók á móti bragði
Þrammaði eins og stríðshetja og tilkynnti öllum
Ísland ég lagði

Jörundur hundadagakonungur
Var ei lengi við lýði
Samt var hann hetja og mikill skörungur
Að lokum hann flúði ]



[ Degi þessum verður ekki gleymt,
hver íbúi hér á landi hefur hann geymt.
Loksins var hlustað á fólkið í landinu
sem mun styrkja vel á bræðrabandinu.

Forsætisráðherra óð af stað með sinn her
og krafðist að allt yrði eins og það er.
Skýr skilaboð um einræði hann sendi
og bar hátt á loft sían bláu hendi.

Þá gjörsamlega upp úr öllu sauð
og forsætisráðherrann frið bauð.
En þjóðin byrjaði undirskriftum að safna
því þessum lögum yrði að hafna.

Svo í skyndi kom forsetinn heim
hann varð að taka þátt í þessum game.
Búið var verið mikið fjölmiðlafár
sem kostaði blóð svita og tár.

Svo 2. júní kom Forsetinn sterkur inn
og kvað upp fyrir þjóðinni dóminn sinn.
Að það yrði þjóðin sem fengið valdið
en það hafði Davíð aldrei sagt né haldið

Nú liggja völdin hjá íslensku þjóðinni
en hún hefur átt þetta lengi inni.
Því hvet ég alla lögunum að neita
því nýju lífi lýðræðinum verðum að veita ]



[ Þótt ég gráti er það allt í lagi
eins lengi og það er út af þér ]



[ Að leiðast er eins og að vera...
...fötin uppí skáp sem fóru úr tísku fyrir löngu
...vitavörður 
...bók sem hefur aldrei verið lesin en situr uppí hillu og rykfellur
...óopnaður tannbursti
...snjóþota að sumri
...týnda púslið í púsluspilinu
...jólaskraut í júní
...bíll á bílahaug
...bleklaus penni
...steinvala sem bíður eftir því að einhver fleyti með sér kellingar
...alfræðiorðabók
...opin mjólkurferna sem stendur í sólinni
...eyðibær
...heimildaþáttur sem allir sofna yfir
...ljóta leikfangið sem enginn vill kaupa
...símaskráin frá því í hittífyrra
...ég núna ]



[ -hvernig ætli það sé að vera lag sem er svo til ósyngjanlegt?
-hvernig ætli það sér að vera kandífloss sem er að verða til?
-hvernig ætli það sé að vera fuglinn í gauksklukkunni?
-hvernig ætli það sé að vera tré sem fellir laufin?
-hvernig ætli það sé að vera sokkur í þvottavél?
-hvernig ætli það sé að vera skór með táfýlu?
-hvernig ætli það sé að vera heimasíða?
-hvernig ætli það sé að vera erfitt próf?
-hvernig ætli það sé að vera sparikjóll?
-hvernig ætli það sé að vera koddi?
-hvernig ætli það sé að vera ljóð?
-hvernig ætli það sé að vera þú? ]



[ Þú ert tvöþúsund.
Eittþúsund og
eittþúsund

og ég stend í sirka fjörutíu og fimm gráðum. ]



[ Blikkaðu bjarta augnsvipnum
í átt að þögninni sem litaði samtal okkar
um fortíðina áðan,
í bláu hylki við höfnina.

Þú breytist í sinfóníu í eyrunum
-sem þau endurvarpa óminum af röddinni þinni
og verður að listaverki eftir Dalí í huganum
-túlkanleg á svo marga vegu, allt að því óskiljanleg.
En samt svo falleg

Rigningin
verður sem upphaf að einhverju nýju
Hverju? Ég veit það ekki.
Svo ég leyfi framtíðinni að verða eins og rigning:
hún kemur bara, hvernig sem hún verður. ]



[ Vindinn lægir, allt er hljótt,
fulgar himins þagna,
senn á enda dagbjört nótt
en enginn virðist fagna.

Sorg og reiði fyllir menn,
augun fyllast tárum,
sólin rís þó dimmir enn
og hjartað er í sárum.

Þrítugasti' og fyrsti Maí,
sálin í mér marin
Því í kjallara í Vesturbæ
er lítil stúlka farin. ]



[ Í myrkrinu er brauð,
þúsund, vatn og ein rödd. 
Það er Nótt í Algeirsborg.

Vertu hjá mér, Caspah,
holræsi full múslimum,
og augu þín geisla.

Mánasigð.

Regnið skolar
blóðinu. Regnið skolar
blóði. Regnið skolar. ]



[ Undir hrjóstrugu landslagi
andlits þíns
meðal fallinna dropasteina
finn ég 
steingerving

Leifar horfins tíma
og merki um
lífið sem var ]



[ Ég sit hér með brostið hjarta
Þrái að sjá brosið bjarta 
Sem lýsir upp mína sál

Ég græt sárum sorgartárum
og vona að þú komir til mín
En sambandið er ónýtt af svo mörgum sárum
að ég efast að birtan nái til þín

En nú skilja leiðir ástin mín
Ég vona að þú skiljir og náir
minn hugur og hjarta þig þráir
og að eilífu verð ég þín ]



[ Að treysta guði er það besta sem        ég þekki
Þurfa ekki að halda að fólk mig blekki
Því Guð kennir mér að sjá
Hverjir segja satt frá

Viltu læra það sem ég hef lært
Af því sem ég get af mig stært
Því það er magnað að lifa sátt
Í sambandi við þann sem ég kalla minn æðri mátt

Ég er svo þakklát fyrir þetta
Ég fólk er hætt að pretta
Lýg og stel ekki lengur
Já þetta er þvílíkur fengur

Á andans braut ég komin er
Bið og hugleiði sem betur fer
Því það heldur í mér frábæru lífi
Og höndinni frá flugbeittum hnífi

Þetta gerir guð fyrir mig
Hann segir að það sé því ég tali við sig
Dag sem nóttu
Hugsanir mínar hann sóttu

Þessu getur þú líka kynnst
Eins og þú hefur á minnst
Trúðiru eitt sinn á hann
En að tala við hann þú segir “ég ey kann”

Nú ferð þú og biður 
Um að það komi yfir þig friður
Nú getur þú lifað sátt 
Í sambandið við æðri mátt
  
Núna tekur þú upp penna
Á þig tvær grímur renna
Skrifar niður allar þínar syndir 
Sem í huganum lifa sem myndir

Segðu mér svo frá öllu saman
Þó þetta verði ey gaman
En þvílík sæla þegar það endar
Þér fyrirgefningar verða sendar

Skaðann þú verður að bæta
Suma kannt þú að græta
þér virðingu þeir sýna
Þegar sársaukinn fer að dvína

Svo eykst þér lífsins krafur
Þú gerir þetta aftur og aftur
Því þú sérð að þetta gefur þér mikið
Þetta verður ekki svikið

Hugleiðsla og bæn tekur nú við
Guð leggur þér heilmikinn lið
Lífsgleði þín vekur von hjá veikum
Þú ferð að hjálpa þeim sveittum og smeykum.

Trú án starfs er dauð
Guð okkur annað tækifæri bauð
Hægt er að klúðra því á svo auðveldan hátt
Þú munt kynnast því svo æði brátt

Muntu því allt sem þú hefur heyrt
Öllu þú getur nú breytt
Hjálpina færð á svo mörgum stöðum
Sponsorar bíða í röðum

Nýliði kemur nú inn 
Og sér lífsglampann þinn
Um hjálp hann biður
Og innra með þér er friður

Nýliðinn hringir svo í þig og spyr
Hvernig var þetta með þig
Þú segir; mér opnuðust nýjar dyr
Já, tólf sporin margborga sig ]



[ Það er yndislegt þegar allir draumarnir rætast
og ástin og hamingjan báðar í sálinni mætast.
Albjartar nætur og angan af gróðrinum sterk
öldungis magnað og þrungið sköpunarverk. ]



[ ojbara
ojbara
ojbara ]



[ Ég mig um aðeins einn kæri
ástin er furðulegt fyrirbæri
sem ég ekki skil,
margir flottir karlmenn til
en aðeins einn ég vil
einn sem færir hjartanu yl

hef reynt að hætta að elska hann
en ég það ekki kann
aðrir menn koma og fara
en ástin til hans mun alltaf vara
og ekkert gengur
hann elska sífellt lengur

þeir segja að tíminn lækni sár
en hann myndar aðeins tár
sífellt stærri sár
sem spyrja baldursbrár:

hann elskar mig,
hann elskar mig ekki,
hann elskar mig,
hann elskar mig ekki.. ]



[ Hugurinn tekur mig í ferðalag,  
aftur í tímann
minningarnar hellast yfir 
minna mig á 
gleði
horfna vini
sorg
missi
óttan við 
hraða lífsins
hvernig allt sem ég upplifi núna 

einn daginn verður bara minnig

dag einn ei langt í burtu
kveðji ég þau sem ég elska mest


andartakið sem var núna

er strax farið. ]



[ valin fram yfir aðra,
vegna umbúða án tillits til innihalds

en hverjir búa að baki grímunum?

hvers vegna finnst flestum það sama fallegt?
hver ákveður hvað það er?

ef allir fengju að velja
en væru ekki forritaðir af umhverfinu
væru allir fallegir?

hver ákveður hver er betri?
hvað er í raun fegurð?

hvers vegna að verðlauna menn fyrir 
hvernig þeir fæðast
frekar en hvaða mann þeir völdu að geyma? ]



[ hugmynd um...
æ, þú veist...
betra líf

sú hugmynd að berja
betri boðskap í kollinn
læddist eins og
"dítektíf" í svarthvítu
fór "önder mæ skinn"
og snerti strengi
lék djass í dúr

svo ég lagði aðra höndina á stýrið
steig rólega á kúplinguna
færði gírstöngina aftur í númer fjögur
og sagði "kúl" við framrúðuna

ég fíla dúr ]



[ Ég taldi kosti hennar
og reið henni

Seinna taldi ég ókosti hennar á meðan ég reið henni

Seinna taldi ég ókosti hennar á meðan ég reið annarri

Þær hafa báðar sagt að ég búi yfir kostum
en eru sammála um að ókostirnir 
vegi þyngra ]



[ Treð 
upplesnum
dagblöðunum
í gulan pokann.
Strýk 
hugsandi
glansandi kviðinn.
Strýk 
hugsandi
bleikan
glansandi kviðinn.

Kannski
er það
alls ekki 
tilviljun
að 
Bónusmerkið 
er grís? ]



[ Í sköpunarbrumi mannsins fæddist fyrsta vonin að sálu hans og gaf honum eilífðina að loforði gegn þeirri skyldu hans að leita sannleika lífsins. ]



[ Gleðin til allra landsmanna nær
blómin blómstra og grasið grær
og hjartað inn í manni róglega slær.

Sólin lýsir upp blásvartann sæ
vindurinn kælir alla niður með sínum blæ
þá um leið takt við tímann ég næ.

Hvítar húðir sólin litar
einnig sál og líkama hún vel hitar
og ástin nær öllum sig fikrar.

Nú allan vandi er hægt að laga
því verður líf þitt mjög góð saga
og þökkum við Guði fyrir svona daga.

Á svona dögum er allt hægt
allavega það sem hefur hingað til nægt
en batamerki það er löngu orðið frægt. ]



[ Á bak við lukt augu
er það sem ég vil ekki vita
og það sem enginn veit

draumar sem verða raunverulegir
og þeir sem ekki rætast
draumar sem enginn veit um

á bak við lukt augu
er sársauki sem ekki gleymist
bál sem aldrei var slökkt

á bak við lukt augu
eru myndirnar sem blómstra
kærleikur sem vermir

en ég veit aldrei, hvort er betra,
það sem þú veist eða það sem varð
þegar þú loksins opnaðir augun ]



[ Á heitu malbikinu
liggur fallegur blómvöndur
sem búið er að keyra yfir
aftur og aftur,
um kvöldið er blómvöndurinn
enn á sínum stað
kraminn niður í malbikið,
þannig endar okkar líf. ]



[ Þó svo að ég tali ekki mikið
er ekki víst að ég finni ekki.

-ég orða það kannski öðruvísi- ]



[ Þögnin umlykur íbúðina
englaandlit á koddum

og svefninn leitar þín
en það er svo gott að eiga 

- stund fyrir sig - ]



[ Lína er lítið barn,
hún er ekki mikið stærra en garn.
Hún hoppaði upp í himinfgeimin,
en þar slitnaði reimin.
Þar sá hún Andrésínu,
en þá fékk hún magapínu.
En þá fékk hún sér appelsínu.
En nú er Lína sofnuð,
því hún er soldið tognuð.
Nú segji ég bæ við lítið hræ úti í sæ.


BÆ !!! ]



[ Hjarta mitt slær fastar
bros mitt er breiðar
augun lýsa skærar

Hjarta mitt brotnar
bros mitt er horfið
tár mín renna hraðar ]



[ Every cloud the sun breaks 
at the morning I wake. 
I´ll be thinking about you. 
Babe you know i feel blue 

Every sunrise i see 
they all remind me of you 
every sunset i see 
I know theres a day 
done of waiting 
 
All this time that I'm alone. 
I´ll be waiting for you. 
All this time that im blue 
Ill be thinking of you 
 
but there's a comforting thougt 
that warms me inside 
That one day my darling 
you'll be right at my side. 

At every sunrise I see 
you´ll be sitting by me 
At every sunset I'll see 
you'll be watching 
it with me. ]



[ Það eru ekki
karlmenn sem
angra mig
heldur ég sjálf,
það hvað hjarta
mitt er opið og 
berskjaldað, það
liggur bara
þarna úti
algerlega óvarið
fyrir öllu því
fólki sem gengur
hjá því. Ég hef
ekki staðið mig
nógu vel við að
vernda það og
því er það sært.
Ég þarf að vinna
í því að gera að 
sárum þess og
byggja vörn í 
kringum það,
þannig að það
verði enn opið
en 
sterkbyggðara
fyrir
umhverfinu ]



[ Í dag skein sól
á sundin blá
og seiddi þá,
er sæinn þrá.
Og skipið lagði
landi frá.
Hvað mundi fremur
farmann gleðja?
Það syrtir að,
er sumir kveðja.

Ég horfi ein 
á eftir þér, 
og skipið ber 
þig burt frá mér. 
Ég horfi ein 
við ystu sker, 
því hugur minn 
er hjá þér bundinn, 
og löng er nótt 
við lokuð sundin. 

En ég skal biðja
og bíða þín,
uns nóttin dvín
og dagur skín.
Þó aldrei rætist
óskin mín,
til hinsta dags
ég hrópa og kalla,
svo heyrast skal
um heima alla. ]



[ Ótrúlega 
rennur þessi fallega
á
lengi til sjávar.
Allt þetta ferskvatn.
Beint í salt svartholið
mengað af saur, þvagi,
rusli og úldnu blóði.
Ferskvatn á upptök sín á 
friðsælum, fallegum stað
en endar í 
geislavirku 
svartholinu
djúpa. ]



[ Þegar ég fékk hugmyndina
þá vantaði á mig annan
handlegginn.
Seinna
mikið seinna
Þá var ég orðinn jakkafatatýpa.
Jakkafatatýpa með tvo handleggi.
Annar var sannur en máttlaus
Hinn var gervi en gat puttað drottningar
í konunglegt 
ástand. ]



[ Bessastaðabeikonið,
það talar mikið núna,
það er að verða ánægt..
Baldur er að missa trúna..
"Það gerir ekkert til"
"það gerir ekkert til"..
Því hann fer í forsetaembættið.. ]



[ Blaðið fer inn og út...
Skaftið skelfur...
Augun tárast..
Blóðið lekur..
Fótarnir hlaupa..

Hvað var verið að tala um ? ]



[ Kannski
 nei
    ég veit það ekki...

  Láttu mig vera! ]



[ Þegar þú tekur blaut föt upp úr
poka verður þú að setja þau upp
aftur því þau verða að þorna.

Þetta sagði mamma við mig. ]



[ Þegar þú tekur blaut föt upp úr
poka verður þú að setja þau upp
því annars þorna þau ekki.

Þetta sagði móðir mín við mig. ]



[ Þegar þú tekur blaut föt upp úr
poka verður þú að setja þau upp
því annars þorna þau ekki.

Þetta sagði mamma við mig. ]



[ *
**
***
****
*****
******                   *
*******                 *
********               *
*********

************   *******************
****
****
****
************   ***** ***** ***** * ]



[ Hvað þarf ég að gera,
til að fá þig til að skilja?
Það, hvað þú ert
og hvað þú verðu.

Tilgangslaust að reyna
þú hlustar ekki á,
þó innst inni
þú viljir það samt.

En "vinur" þinn besti,
með alla þessa lesti,
ræður yfir þér nú.
Hann dregur þig frá mér,
svo frekur, svo reiður.

Þú skilur bara ekki
hvað mér þykir vænt um þig. ]



[ Má ég ganga inn?
Ætli það sé í lagi?
Því ég þrái ekkert annað en þig
þó svo að ég spái í annað.

Viltu leika við mig?
Má ég leika við þig?
Ég reyni allavegana á það,
þó að ég viti að það sé bannað.

Spurning hvort við eyðum kvöldinu saman?
Bara ég og þú, 
það verður ábyggilega gaman.
Þú lítur svo laglega út.

Þessi fallegi, netti háls
og ekki er höfuðið síðra.
Þessi laglegi botn á þér líka
og allt það sem inní þér býr.

Ég held bara að ég láti vaða,
gríp um þig alla með annari hönd.
Dreg þig að mér og lyfti þér upp
og helli úr þér uppí minn munn.

Aaahh, hvað þetta er gott,
þú bjargaðir lífi mínu.
Ég veit ekki hvar ég væri
Ef ég ætti þig ekki að

...þú elsku besta flaska af spíra ]



[ Vertu nú varkár heillin mín
og vefðu um þig trefli
mælti mamma eftir vín
mér rétti tvinnakefli ]



[ Eins og stjörnuhrap
í dagsbirtu
fellur ást mín
hljóðlaust
og ósýnileg
framhjá þér ]



[ Nú á dögum er allt svo mikið
og allir menn hafa konur sínar svikið.
Það þekkir engin lengur hvað sé lítið
en það byrja oftast snemma í bítið.

Skuldir hlaðast og fjölskyldum eyða
en verðbólgan alla í gjaldþrot neyða.
Ekki þarf að eignast allt á einun degi
hugsa ég á og kortið í sölumanninn flegi

Gulir miðar í póstinum berast
og samviskan er öll niður að skerast.
Mér þykir það leitt að þetta sé svona
um bætt ástand alla daga ég vona.

Hugmyndir um sparnað komast ekki að
þó svo skuldatölurnar séu komnar á blað
Því nú á dögum verða allir allt að eiga
og einnig er verðlag hátt og öll leiga ]



[ Bleks eg brandinn munda
brags með taugar þandar
galdur ljóðs við glími
gjörning ramman stunda

ljóðs á undralendur
langar mig að skunda
fara í stríð við stafi 
og stuðla á báðar hendur

fríða skeytlu fanga
form og línur meitla
rími bregð á braginn
bind í hnúta stanga. ]



[ Fallegi, litli lækur
mig langar að heyra þig syngja
hlusta á dansandi dropa 
á döggvotum steinum klingja.

Síkáti, seytlandi lækur
þinn söngur að eilífu hljómi
er fellur þú stall af stalli
í stöðugum frelsisómi.

Kankvísi, kliðandi lækur
ég kom til að hlusta á niðinn
æ, lof mér að syngja líka
ljóð um ástina og friðinn.

Gefðu þeim, litli lækur
sem líkna hér þorsta sínum
það yndi, þá fegurð og frelsi
sem finnst í kvæðunum þínum. ]



[ Miðdegissólin á laufgrænni hlíð
Teið sem ilmar, sú angan svo blíð!
Kirsuber vaksa á runnum í kring
Ég látlaust um sumarið syng. ]



[ Ég vakna þunnur rétt eftir hádegi
og sný mér róglega og opna augun hægt.
Sé þar stúlku sem ég kannast ekki við
og sjokkið er vægast sagt vægt.

Reyni að sofna strax aftur
en tekst það ekki vegna stúlkunar.
Hvar skildi ég hafi kynnst henni?
en ég þarfnast ekki frekari túlkunar.

Á óskiljanlegan hátt brátt ég sofna
en er vakin með koss á munn.
Lít og sé stúlkuna brosa
og hún segist vera merkilega þunn.

Vandræðilega skríð ég undir sængina
því ekki hef ég neitt að segja.
Hún spyr til nafns og hvað ég geri
en ég kýs yfir þeirri spurningu að þegja

Ég finn hana yfirgefa rúmið
og undan sænginni ég lít.
Blasir við mér stórt og fallegt bros
svo áhrifamikið að ég í hnefa minn bít.

Við setjumst svo niður með kaffibolla
og saman gærkvöldið reynum að muna.
Þessi stund er ekki sú besta
og mig minnir að stúlkan heitir Una.

Hún segir mér að hún verði sótt
og ég brosi við þeirri frétt.
Skömmu seinna að hurðinni við förum
en þá er miklu fargi af mér létt.

Ég væri til að hitta hana aftur
en þá fer ég aftur á þennan bar.
Mun ég muna eftir henni þá?
Við því er samt ekki til neitt svar. ]



[ Ekki varstu gamall er þú drapst
Líklegast er það ekkert skrítið
Þitt líf var víst drykkja og last
Og sjaldan þú vaknaði alsgáður snemma í bítið
Án þess að ég hafi nokkuð til þín þekkt
Þetta segi ég í allri minni spekt

Merkilegt er einnig sagt hve þín kvæði eru góð
Þykir mér þá Matthías betri
Þín kvæði eru til þess eins að tendra sígarettu glóð
Og ég tel mig miklu betri.
Þó að ég drekki ekki eins og svín
Er landið er einnig ástinn mín

Oft þú kvaðst um fegurð þess
En hjá mér er vetur lengur en sumar
En þó fá liljurnar tækifæri að vaxa í brjósti þess
Fæ ég aldrei kampavín né humar?
Drottin gaf þér góða gjöf
Sem þú tókst með þér í dauðans gröf. ]



[ I want to say few things to you all
To everybody who wants to see me fall
To everyone who hates me…

I don’t care, bring on the word
Do you think they really hurt?
I’ve heard them to many times before
I don’t care no more
Nothing to lose and nothing to live for
Pointless life and might as well end
No one to love and nobody to defend
I’m useless, at least I admit it
At least I got the balls to say fuck it
At least my words are real
Fuck this life if I can’t feel

No one wants me, I’m on my own
My mind starts tripping and I’m living in a dead zone
I got no home
No place to stay
Today is a perfect day
To die... ]



[ iðagræn
blómabrekka
girt af með
gaddavírsgirðingu ]



[ Ef villistu af leiðinni heim
- í bylnum,
á barnum,
í barningnum úti -
máttu vita
að í augum mínum
kveiki ég kertaljós
svo þú ratir aftur 
heim í hjartað mitt. ]



[ Það er svo mikið
af þér
í þeim.

Samt
færðu aldrei 
að sjá þau. ]



[ Veldu þér konu
við hæfi.
Skónum 
geturðu látið breyta
á morgun. ]



[ Bláir tónar
líða
eins og reykur
um sál mína. 
Og grátklökkt
bergmálar 
gítarsólóið
af veggjunum
í höfði mér. ]



[ Dansandi, 
talandi,
hlæjandi,
kastarðu
höfðinu aftur
og slærð hárinu
daðurslega til.

Það er enginn,
nema ég,
sem sér sorgina
í augunum, 
heyrir örvæntinguna
í hlátrinum.
Aðeins ég 
sem veit 
að trylltan dansinn
stígurðu 
við dárana í höfði þér. ]



[ Ósjáandi,
óafvitandi,
leitaði ég þín 
um ómælisvíddir
hins óþekkta.

Þú lagðir
hönd á öxl mér,
koss á kinn mér,
og dæmdir mig
verðugan skósvein.

Vel hefurðu kennt mér
og viljug var ég að læra.

En leit mín að þér
hefur borið mig
yfir landamærin.
Nú er sakleysið 
annað land.

Mér er það lokað
um eilífð. ]



[ Við fórum til Heljar
þessa fordæmdu nótt,
við tvö.
Riðum græneygðu skrímslinu
um náttvegu
Niflheima.
Í kæfandi myrkrinu
sprungu þér út
blóðrósir á brjósti.

Ein sneri ég aftur,
alein. ]



[ Kannski dönsuðum við saman 
í silfruðu regninu.
Kannski flæddi það yfir okkur, 
fyllti vit okkar 
ljúfri angan af sumarblómum
og frelsi.
Og græni kjóllinn þinn varð blautur
og límdist við líkama þinn
og þú dansaðir í rigningunni
og hlóst
og þú varst svo ómótstæðileg 
með brosið í augunum,
blómin í hárinu,
að ég réð ekki við mig
heldur strauk kinn þína
og laumaði á þig kossi.
Kannski svaraðir þú atlotum mínum
og við áttum ástheita stund,
veltumst um í grasinu
sem var blautt og hrollkalt 
við nakta húð okkar. 

Kannski var það draumur 
sem mig dreymdi
meðan ég svaf
og regnið söng við gluggann minn. ]



[ Ég gæti sagt þér:
að allt verði í lagi,
að þú verðir búinn 
að gleyma þessu 
á morgun,
að þetta sé ekkert svo slæmt,
að sársaukinn 
brenni burt í draumunum
og allt verði gott.

Ég geri það ekki,
vil ekki ljúga að þér.
Get ekkert sagt,
get bara haldið þér
í fangi mínu og
strokið hár þitt
meðan þú grætur. ]



[ MÁRÍUVERS
Allar eru þær mellur
- nema ein
Mellur sem við kaupum
- nema ein
Heilög Guðsmóðir fyrirgefi mér
Fari ég með rángt mál!
D.S.


TILBRIGÐI
Allar erum við mellur Dagur
- allar sem ein
Allar seljum við okkur á strætum 
- fyrir drauminn
um eitthvað meira
Heilög Guðsmóðir
gerði slíkt hið sama! ]



[ Í nóttinni
heyri ég rödd þína hvísla:
,,Hversu fánýtt 
líf þitt er."

Og ég öskra á móti,
veina upp í vindinn,
í orðvana æði. 

Við orðum þínum
á ég ekkert svar. ]



[ Dragðu mér draumstafi
drátthögum fingrum.

Málaðu orðmyndir
haustmjúkum litum.

Ristu mér svefnrúnir
rammar að afli.

Syngdu mér silkiljóð
svefnþungri röddu. ]



[ Ef ég gæti bara
skrifað ást okkar
minnisvarðann
sem hún verðskuldar.

Til þess þyrfti ég orð
úr marmara,
úr góðmálmum
og eðalsteinum.

Það þyrfti tíma,
til að fægja,
til að pússa
og gleyma
því sem skyldi.

Ég á engin slík orð
en tíminn er nægur. ]



[ Bak við augnlokin
dansa
fölbláir vafurlogar,
villuljós 
í höfði mér.
Í skuggunum
liggur
óttinn andvaka,
nafnlaus ógn
í nóttinni. ]



[ Við tölum í hringi
og krossa.
Og orðtáknin,
táknorðin
þyrlast,
sveiflast,
dansa,
djöflast
í kringum okkur.
Í stríðum flaumi 
stóryrða
erum við strandaðir glópar
á eyju 
án merkingar.

Við tölum í hringi
og krossa,
læst í svikamyllu
óræðra orða. ]



[ Þú dregur 
snjóhvíta dúfu
úr loftinu einu. 
Með vængjaslætti
hverfist hún í
dúnmjúkan klút
sem þú strýkur 
um brjóst mér. 
Með nettri sveiflu 
breytist hann 
í hjarta mitt, 
blóðugt og titrandi
fyrir deyjandi augum mínum.
Og þú hneigir þig, 
breiðir út faðminn 
og hvíslar:
,,Töfrar!" ]



[ Hugarstríðsmaður,
hendur þínar blóðugar
en þó svo blíðar.

Fortíðarskuggar
vefjast um fætur þína,
halda þér föngnum.

Ástríðuþrungnar 
stundir í faðmi þínum,
en engin framtíð. ]



[ Sóttheitir vængir mínir titra 
er þú strýkur þá 
hugsandi höndum þínum.
Og þú slítur burt eina fjöður,
svo aðra, 
og ég sé framtíð mína,
sveipaða myrkri þess 
sem eitt sinn gat flogið,
en aldrei meir.
Í örvæntingu 
ýti ég þér burt
og fleygi mér
út í lokkandi tómið 
þar sem vindurinn
hvín um eyru mín
og klettarnir 
taka mér opnum
hvössum örmum.
Gat ég þá aldrei flogið,
nema í draumi? ]



[ Ég get ekki hlaupið lengra
en á enda heimsins, 
þar hlýtur þú
að ná mér að lokum. 
Og þú
læsir blóði drifnum klóm þínum
í hár mitt
þar sem ég stend örmagna
á silfraðri ströndinni 
við veraldarsæinn,
og þú 
teygir flugbeittar vígtennur þínar
að hálsi mínum
til að vekja mér und
og sjúga úr mér líf mitt og ljóð. 
Þegar það gerist
ætla ég
að hrækja í andlit þitt
og hlæja. ]



[ Tunglið
slær blákaldri birtu
á hrafnsvarta vængi þína.
Í augum þínum
blika eitraðar stjörnur
og klofin tunga þín
hvíslar mér 
tærandi syndabáli.

Í gælum þínum
finn ég
dimmbláa eilífðina,
kraftinn í gegnkaldri sál þinni,
og ég skil í einni svipan
hví þér var kastað 
úr Paradís.
En vinur minn,
freistari minn,
fyrir þessi augu, 
þetta grimmblíða bros
hefði ég fylgt þér 
í útlegð. ]



[ Haustköld
hvíslar gangstéttin
vegaljóðum
að fótum mér.

Hráblaut
syngur blánóttin
tregasöngva
við vanga minn.

Hryninn 
slá fætur mínir,
alblóðugir,
á leið til þín. ]



[ Á svona degi,
svona æðisbjörtum degi
þegar skýin fara í loftköstum
yfir landinu
og sólin skellihlær,
þá eru orð ekki nauðsyn
því hjörtu okkar 
slá í takt. ]



[ Vertu skáld mitt 
og færðu mér ljóð þín
hlaðin
seiðandi eldi.

Vefðu mér ljóðvef
úr heitum nóttum
& tindrandi augum,
saltmjúkum kossum
& hrímhvítri húð.

Sláðu draumvoð þína
morgunrjóðri ástúð,
fölgulri vináttu 
og silfursprengdri virðingu.

En íþyngdu mér aldrei
með eldrauðri ást þinni,
hún gæti brotið 
vængi mína
og bundið mig jörðinni. ]



[ Tregafullt augntillit
festi sig við brosið mitt
breytti mér.
Brosið mitt dvínaði
dagurinn lengdist
og ég hætti að horfa í augu þér.
Bak við blikið
er óróleg minning
um allt sem ég gerði
en ég elska þig.
Bak við blikið
er draumur að deyja
og ég spyr ekki aftur
hvort þú elskir mig. ]



[ Leysist úr læðingi leyndar kenndir
leyfist þá meira en má,
er fallegum fljóðum auga sendir
og fiðringinn gráa fá

og altarisloforð um trúnað og traust
traðkað verður nú á
er eldheitur blossinn um æðarnar skaust
eiginmanninum hjá

miðaldra gumar vel giftir og graðir
gæta sín ekki þá
þó eiginkonan á þá starir
í augu sem sýnast blá

fjöreggið okkar er forðum við reistum
feykist nú vindinn í
hvað með það að hvort öðru við treystum,
hví er trygglyndið fyrir bý? ]



[ Í huga mínum
felurðu þig

drauminn
sem mig hefur ekki dreymt

hulinn þoku
eftirvæntingar

og ég bíð eftir þér



Mesti ótti minn
er að vakna

og sjá þig
þar enn

hulinn þoku
eftirsjár

drauminn sem mig dreymdi aldrei ]



[ Ljóð hafa aldrei komið lífi mínu mikið við.
Ég hef heldur aldrei haft þolinmæði 
til þess að skrifa dagbækur.
Mér leiðast innihaldsrík og löng samtöl
og get ómögulega lesið bækur.

Tónlistin í dag er of hávær.
Bílprófið er of erfitt.
Laun eru of lág.

Tengdamömmur taka allan glansinn af ástinni.
Börn eru hress en vitlaus.

Ég fæ hausverk ef ég sef of lengi
og það er ekkert þess vert að vakið sé yfir þvi.

Pólitík er flökurleikavekjandi og peningar eru skítugir og alltof fáir.

ÉG gersamlega hata
neikvætt fólk. ]



[ Ljósins friðar engill
blakar vængjum sínum í kyrrðinni
Undir hellu liggur ketill
Ætla að drekka te, 
úr kranans lindinni

Á himninum vaka englar hljótt
þeir umvefja þig í hjarta
Þeir standa vörð um þig
þegar þú sefur rótt
og umvefja þig kærleikanum bjarta

Ávinningur í bæn til þín, herra
Guð minn ég finn þinn frið
Ávöxtur vex, hjartað verður stærra
Ég hlusta á þinn boðskaps sið.

Minn háæruverði drottinn
Mikli heiðursins postulinn
Þú kemur, þegar ég óska þess
og aldrei, aldrei segirðu bless ]



[ Klausturs nunna biður til drottins
um kærleikan og drottins hamingju
Hún sest á hné á altarinu 
í auðmýkt sinni,
biður um náð frelsisins
Þetta allt fjallar um heitstrengingu
og vera í náð, bænarhersins ]



[ Abbadís sest við eplatré
hugsar um ást, frið,og kærleika
Hún biður til Guðs, og sest á hné
Hugur hennar til himinsins reikar

Hún sofnar og vaknar skyndilega við
Þetta var blundurinn góði
Nú verð ég áfram að ástunda
boðskapsins sið
Hún skrifar um það í sínu ljóði ]



[ Klausturmúrar umlykja Abbadís
Hún sögur segir, börnum drottins
Sólin heita úr suðri rís
Hún kennir eftir lögmálum orðsins ]



[ Sástu litlu stúlkuna?
Þessa með ljósa fallega hárið
og í rauðu skónum
og í bláa kjólnum
og með svo fallegt hár

Hún var að leika við dökkhærða drenginn
Þau voru svo falleg
Bara tvö í heiminum

Eins og þú og ég
Í rökkrinu ]



[ Ég reyni að komast út
ég er að kafna

Ég verð að sleppa
sleppa út úr þessum viðjum

Mig langar í líf
ég vil vera frjáls

Ég þoli ekki að vera hér
hún fer svo illa með mig

Verð að komast út
út í birtuna ]



[ Ég er vaknaður
og fuglarnir syngja mér morgun kveðju.
Ég fer á fætur, fæ mér kaffi eða te.
Lít á farsímann og sé að það er búið að vera reina að ná á mig.

Bílarnir bruna framhjá.
Ég er út í glugga og
horfi á mannaða farskjótanna.
Hvað yrðu þeir án okkar?

Kavíar og kampavín
perlur fyrir svín.
Hvar ert þú nú ástin mín?

Fjandinn hafið það ég hringi til baka.
: Já halló.
: Já nú Lögreglan.
: Ja, það var verið að reina að ná á mig úr þessu númeri?
Enginn kannast við það.

Fortíðin hún er alltaf þarna, sama hvað.
Ég fæ hana ekki flúið.
Þetta er allt saman frekar snúið.
Gamalt og lúið.

En ég fæ mér Kavíar og kampavín.
Hendi Perlum fyrir svín .
Og spyr: Hvar ert þú nú ástin mín? ]



[ Maybe I´m no saint,
But I´m just as nice.
Perhaps I´m not in grace
With most people in existence.
But God loves me like I am his son. 

I have got no visible scars on my face.
It is pretty just like yours. 
They are all on my soul.
And she just to be in tatters and unclean
And my heart was broken.

But I had the fier in my eyes,
And my heart was willing to embrace
The Word of God and our savior Jesus Christ.
It may sound simple, but it was smart,
And it gave me my life and my peace back.

The Word cleaned up my soul  
And restored my heart.
It is possible for every man
Who is walking on the crooked trail of life  
To be cleaned by the power of the Word. 

I never really fell from grace of God 
I only managed to obtain it.
Now I pray that I can still keep it
In return for my service
Here on Earth and beyond.

I always had kindness in my soul
But my mind sometimes forgot it.
I stole and drank, and I lied and did drugs
Then I was alone with my guilt,
And my mind remembered my true value.


And in my past I was also blind to wisdom
But my eyes were open.
It is not good to be blind 
When you can see, and have wisdom
In your soul and give back the kindness of the Lord. 

I’m not perfect
But I am willing to be a better man. 
And that is what God is seeking in mankind.
You only have to ask Him,
And He will open his heart for you.

It won’t happen over night
It may take days and years.
Be patient and slowly you will gain knowledge.
And you may stumble or fall
But true people stand up and keep on going in faith.
 
You may have a vision that no one else can see 
And it may seem like the world is blind
Remember that all are not able
To see clear at night.
Just look up at the stars and keep on going in the name of 
 Jesus Christ the savior and God almighty

And if I do anything other than live in the Spirit
I will go back to my old self.
Perhaps not the same day
But I will slowly drift back
And lose myself to the temptation of the world.

This is written as a reminder
Of the power that God and the Word
Can give an unfortunate man like me.
Man who spent his youth incarcerated
 For crimes against himself and his society. ]



[ köttur úti í mýri
sneri sínu stýri
og keyrði út í skurð ]



[ einu sinni 
var ég
við 
með þér ]



[ ég dansa blindandi
við undirleik hjartans

kannski munt þú stíga 
á tærnar mínar

ég er tilbúin að taka þá áhættu

ég er í hermannaklossum 
með stáltá ]



[ Ég ætla að gefa þér mynd.
Mynd af morgni sem 
boðar bjartan dag,
þar sem sólin syngur
sitt fyrsta lag
og döggin drýpur 
af bláum blómum.

Ljúfur morgunblær leikur 
í laufi trjánna.

Andartak sem eilífð. ]



[ Uppí hofi gyðjunar biðja Guð sinn
um vísdómsgáfur og andansnáð
Sumar finna kraft um rjóða kynn
og við kringumstæðum mjög góð ráð

Hofið er heilagt, og náðarstaður
Útsýnið er fagurt og stórfenglegt
Þær segja upphátt\"Hve dýrlegur er dagur\"
\"Hve dásamlegt er guðs andansverk\" ]



[ varstu getinn af ást eða girnd, 
af yfirlögðu ráði
eða í synd?

er það lykilatriði? ]



[ litla flugan með
rennblautu vængina
náði að skríða uppá laufblað
sem hafði fallið í lækinn

nú rekur hana áfram 
á meðan vængirnir þorna 
í sumarsólinni ]



[ þú heldur kúptum höndum
um öndunarstöðvar þínar

strýkur henni um vangann
með tjöru úr lunga þínu ]



[ þitt fallega bros 
þú dregur í felur
þar sem áhorfendur ekkert fá séð

aðeins þú færð að sjá það
þar sem þú brosir 
í laumi
bak við leikhústjöldin
innra með þér ]



[ Óvenjulegar nætur 
hrekja í burtu 
venjulega daga.

Saman mynda 
dagar og nætur
endalausa tímasóun.

Saman mynda
dagar og nætur
fallega ofin 
töfrateppi tilverunnar. ]



[ ég er sól
og ég skín
alla leiðina
heim til þín

ég er blær 
og ég hvísla
fögrum orðum 
í eyru þín

ég er rigning
og ég míg
beint í opið
geðið á þér ]



[ Leikmyndin uppsett, aðgangseyrinn greiddur.
Unnendur dauðans sestir, ekkert sæti laust.
Tjaldið að tötrum, skildir leikaranna að flísum.
Eggvopn í augnstað, útkoman er óviss en aðlinum er sama, 
svo lengi sem að sýningin færi þeim tímabundna skemmtun.
Og hver hló ekki þegar halti maðurinn missti hendurnar? ]



[ Samkoma, gleði,
át og söngur.
Sögur, slúður,
át og söngur.

Við erum full
af sjálfum okkur. ]



[ Einhverntíma einhversstaðar stoppa ég hestana sem komu á móts við mig úr þinni átt. ]



[ Bein lína, tvískiptur vegur, krossgötur.  Vegur lífsins býður upp á óendanlega margar leiðir, óteljandi áfangastaði og svigrúm til að gera mistök.  En svo lengi sem að ferðalangurinn viðurkennir mistök sín getur hann í það minnsta reynt að bæta upp fyrir þau.  Niðurlæging og  skömm, aðeins tvö af mörgum skrefum sem að ferðalangurinn þarf að ganga til að rata aftur heim. ]



[ HATUR

þegar ég sá hana
varð sjálf myndinn 
mér að bana , þegar við mættumst
í jarða förinni þinni draumar
mínir rættust,
ég ber enga  
ást og þú það 
sást, þú varðst að 
deyja
það er það eina sem ég vill
seigja, 
frekar en að þegja
hluturinn var  alltof stór að bera 
nú elska ég mitt hjarta
ég náði að skera þig í parta 
ég hef ekkert um að kvarta.
mig langaði samt að eiga þennan hníf 
sem ég notaði til að stitta þitt litla lif

þarna þú lást með augun blá 
það vildi ég mest sjá
þú lást eins og frosinn
eins og þú hafir til dauða kosinn                                                                       mig langaði til að sjá þig í síðasta sinn
ég lamdi þig á kinn
þú bjóst í borg
ó hvað ég sakna þessara sorg 
nú varstu farin dauð til bana barinn
nú get ég farið að sofa 
þér ég því lofa 
því ég hafði þig barið
staðið upp og farið með þessa góðu minningu. ]



[ nú ertu farinn á brott
í seinasta sinn
mér finnst það svo gott

ég verð fljót að gleima þér
þvi þú bölvaðir
mér.
ég vil ekki sjá þig meir 
nú ég fer 
þegar sorginn deyr .
aldrei aftur 
ó þessi mikli kraftur sem fær mig til gleima
þér
og geta aftur sofirð og látið mig dreima
um þessi óréttlæti
af hverju þið rifust en ég sæti

ég á að herja
ifir þér
og ég má þig berja
ég með þessar hendur björtu
en þú slær bara svörtu 
ég skil ekki neitt 
þegar ég hef ofbeldi beitt ]



[ fyrirgefðu mér 

ég ætlaði ekki að fara frá þér

vonandi munum við aftur mætast

þá munu draumar mínir rætast 

ég myndi aftur kætast

eða kannski fannstu þér nýja 

ég vil reyna það að flygja

kannski eru augun ykkar búinn að mætast 

og þið munu banna mér að láta drauma mína rætast

tárin að fella

eins og það sé úr fötu verið að fella 

ég verð að fara að skilja 

að þú myndir mig ekki aftur vilja 

ég verð að hætta að dreyma

og reyna þér að gleyma . ]



[ ég er á eiði eyju 

kemst ekkert 

lifið er farið 

út að sigla um hafið 

ég sé ekkert

nema stjörnu kafið

ég er í hvítt lak vafið 

ég vil fara

enginn tekur við mér

ég öskra enginn vill svara 

ég átti vináttu með þér

nú er hún farinn 

langt á hafið bláa

kemur ekki aftur

aldrei

til þess þarf þessi mikli kraftur 

sem lætur fólk vera glatt

þegar einkvað illt hendir

en þessi undra verði kraftur verður aldrei til aftur 

og ég hugsa um glötun

og þessa bölvaða hatur

ég er farinn 

og sný ekki aftur ]



[ ég vil þér söng senda 

um ást og hlýju

þetta lag má ekki enda

ég opna mín augu nýju 

ég er að fara að lenda

ég tel upp að tiu 

eingu úr laginu má henda

ég hata töluna níju

á hana ég mun aldrey benda

ég næ i mina sigju 

áður enn ég næ að lenda 

nú er ég þetta lag buinn að senda ]



[ ég brosi við spegilmynd minni 

hún er ekki glöð 

ég sé það á fals brosinu 

sem hún reynir að halda uppi

ég set á mig skeifu 

það er eins og spegilmyndinni

sé létt 

eins og hún væri leið

og gæti ekki brosað 

er hún að deyja 

hún er með skeifu 

hún vill ekkert seigja

hún er bara með skeifu 

og er að þegja 

er hún að hugleiða um að deyja

svo rennur upp fyrir mér að ég er spegilmynd mín :( ]



[ Kæri Adolf sárt vér söknum þín
Senn er mál að efla hreina stofninn
Úr Jerúsalem rekja júðasvín
Og jafnvel byrja að kynda gamla ofninn ]



[ Ég tilbið Guð á hnánum nú
Komdu nú og kenndu mér
og segi við Guð minn í auðmjúkri trú
Guðs engla og stjörnur ég sé

Boðskapur þinn fyllir hjartans þrá
Tómið er farið og fyllt upp með bæn
Allt ég get, allt ég má
Fylgi guðsorðum sem eru mér væn

Innra mér fylgir guðsneisti skær
hann fylgir mér götur og strætistorg
Útum víðan fallega bæ
Þar hitti ég samt marga sem lifa í sorg

Þeir þrá eftir boðskap Guðs skapara
og í öngstræti 
þeir hafa ekki séð það svartara
Hvert liggur leiðin nú
Þeir spyrja sig, eflaust er það trú. 

Hjartað slær í takt við fótspor hvert
fólk vaknar upp við langa drauma
En vínið í maga er víst of sterkt
Innanklæða það vill því lauma

Tíminn er kominn, að leggjast á hné
og tilbiðja guð sinn og vona
Þótt Gosi sjálfur væri búin úr tré
Þá fékk hann líf, sí svona. ]



[ Níðhöggur liggur í iðrum mér
á meðan hærugráir djöflar í jakkafötum
með rauð bindi og horn í stíl
ráfa glæfralega um sali sálar minnar. 

Ormurinn bærir varla á sér 
heldur kyrru fyrir og bíður færis.

Þegar myrkrið skellur á 
eins og öfundsjúkur elskhugi í hefndarleit 
heggur hann til
og bítur mig í hjartað.

Og tær blá tárin vella niður vangana
þangað til ég finn aftur fyrir faðmlagi þínu
þá leggst ormurinn fyrir að nýju.
Hann liggur kyrr og bærir ekki á sér,
og á meðan hann er kyrr
svelta djöflarnir. ]



[ Hún syngur með sinni seiðandi rödd
og ákallar framliðnar sálir þar sem hún stendur í fjöruborðinu.
Hafið strýkur hvítar iljarnar og reynir að lokka hana til sín.

Hún horfir með dreymandi svip á blágræna hafið sem er svo fagurt.
Hún leikur við það með söngnum og hefur það á valdi sér um stund.

Hafinu líkar við hana þar sem hún stendur líkt og gyðja sem er að bíða eftir einhverju. Svo lokar hún augunum og hreyfir sig í takt við ölduhljóðið.

Hún finnur sálirnar í kringum sig, 
ímyndar sér um stund að hún tilheyri þeim. Skyndilega fellur á dúnalogn og innra með henni ríkir friður sem aldrei hefur verið. Hún er frjáls og snýr til síns heima. ]



[ I don’t know my feelings
I don’t fiend the love to you anymore
You are my friend, but that’s it
I wait so long that it is gone

I don’t know what I want
I don’t understand my self
I am sick of trying
I’m dust going to stop ]



[ Look at my aye, you can see me cry
I cry because I loved you once
but it is gone and I don’t know why
Now I have to say goodbye
I don’t understand my self, but I know
you’re not the one, I must love
I know there is more for me
so you can see, I don’t need you anymore
but I care for you, that is fore sure ]



[ Ég ætla mér að elska þig í nótt
inn um rifuna smeygi mér, allt of mjótt
Ætla að leita þín þar til þú finnst
alveg sama hvað um mig verður minnst

Elska þig svo heitt, skal elska þig í alla nótt
höfum allt rólegt, alltog hljótt
Liggjum undir morgun og elskum heitt
frá þessum tíma skal ekkert breytt.

Þú þarft í vinnu, ég held þér fast
langar bara aðeins lengur, taka ástarkast
Þig ég fíla í botn og þú elskar mig á móti
svo góð tilfinning að hafa þig, held ég fljóti

Heyrum fuglasöng, setjumst upp og brosum
svefninn er búinn og við augun losum
Vöknum eftir hamagang næturinnar
elskumst og kyssum að lokumlitlar kinnar ]



[ Ég get verið pirrandi, leiðinleg og frek
á mína vondu tíma eins og þú veist
tala um hvað allir séu pirrandi og að þú sért sekur
ég á mína flækju sem ég get ekki leyst

Villtu samt taka mig í sátt
ég er bara mannleg og geri mistök
alveg eins og þú mátt
en ekki saka mig um mína sök

Ég er svo lítil og viðkvæm sál
viltu bara elska mig og geyma
kveiktu lítið ástarbál
og hættu mig að leyna

Ég get verið ósanngjörn og ráðrík
en ég á bara mína tíma
viltu fyrirgef mér áður en ég svík
og viltu brotin saman líma ]



[ Kvalir og pína
Þú ei sérð
Slefa og blístra
Lafandi skott og roðna
Lítil mús í holu
Þori ekki að segja
Hvernig á ég að fara að
Hvað á ég að segja
Asnalegt að segja:
“ég elska þig”
Veit það er ekki satt
Veit ég kann ei að elska
Lítil mús í holu
Kann ekki ennþá
Langar voðalega
Segja þér hluti
Lítil og skjálfa
Lítil og sár
Sé þig labba
Ég hoppa upp á tá ]



[ Love is evil
evil is true
true is something
something is you

Life is dead
dead is heaven
heaven is escape
escape is wonderful

Lion is cool
cool is ice
ice is me
me is lion

 Moreover, I run away… ]



[ Ástin hatar mig
en ég hana elska
Ástin er lífið
og lífið er farið

Í spegilmynd ástarinnar
læðist um
skuggi hamingjunnar
fer hljótt um

Ástin tekur hjarta mitt
en ég píni mig áfram
Ástin stelur huga mínum
og huginn hálfa leiðina dregur

Í spegilmynd ástarinnar
ráfa um
Skuggi hamingjunnar
villigötur mig finna

Ástin tók af mér lífið
en samt áfram reyni
Ástin bar mig á villigötur
og nú þig reyni að fá... ]



[ Mamma bíður í öngum
iðar til og frá
er með svo rosa löngun
að stíga á fallega tá

Karlmaður gengur léttur
mamma horfir á
hún setur upp fléttur
og fer svo upp á tá

Hann horfir á hana og hlær
hún roðnar eins og rós
álítur hana fallega mær
hún tekur því sem hrós

Nú leiðast þau í burtu
og verða ástfangin
alein þau fara í sturtu
og mamma verður smjörlin

Alltaf þau eru saman
og ekkert er snúið
þau hafa það bara  gaman
og er þetta kvæði nú búið ]



[ Svo skrítin tilfinning
finnst ég fæðast á ný
verð heilmynd í huga þér
ég er ímyndun þín
og líkar það vel

Þú sérð mig þeytast um
reyni við huga þinn
freista þína sál,
ég brosi og svíf um
og þér líkar það vel

Tilfinningin blossar upp
í huga þínum er ég
fæðist aftur á ný,
leikur þér að mér
og mér líkar það vel. ]



[ Love can hurt
love can be evil
but remember you will fiend
someone to love

You must go on
and remember there is more fish
Do not let the love get over you
dust go on, and I love you!

Remember me, I’m still here
don’t worry, he will come
Wait and see, dust go on
Love is not the life.

Love can hurt
Love can be evil
but it is not the life
you will fiend someone to love… ]



[ Merkingarlaus orð eru vinsæl
lofar og svíkur svo strax
seigir sæta hluti en meinar svo ekkert
segist elska en er það satt?

Eins og útsprungin rós
búin að þjóna þér
búin að lifa og njóta ástarinnar
en sest samt niður til að hugsa

Elskaði þig og þráði
þú varst mitt líf, þar til það fór
Nú lifi ég í minningunni
og elska ekki meir

Lífið á enda og rósin ein
þurrkuð, skrælnuð, visnuð
Þú vast allt sem ég átti
eintóm orð, en það er það eina
sem ég get gefið þér nú ]



[ Ég stend á tímamótum
stari inn í ókomna framtíð
er á þröskuld sem skilur að
barnið og konuna.
Verð á þessum þröskuld dálitla stund
en mundu að ég mun missa takið
falla inn um gættina
standa á eigin fótum.
Þú bíður eftir mér á hverju kvöldi
vitandi það að ég á eftir að breytast
er í mótum hjá lífinu
og mun bráðum verða til.
Er núna bara mitt á milli
á stórum þröskuld
en á endanum muntu sjá
að ég get bjargað mér sjálf.
Gefðu mér frelsi og taktu því með ró
lífið hefur margt upp á að bjóða
og ég vil fá það allt að sjá
og núna er kominn tími til að  sleppa. ]



[ Í öllum mínum ótta
ég elska þig
Á meðan ég hrasa
hugsa ég til þín
Þegar ég er ein
leita ég til þín
Þegar ástin vaknar
veit ég að það er til þín.

Alltaf mun ég elska þig
sama hvað ég geri, eða segi
Alltaf mun ég hugsa til þín
á hverjum einasta degi
Alltaf mun ég leita til þín
á meðan ég lifi. ]



[ Fylgdu mér í gegnum myrkrið
leiddu mig að ljósinu
leyfðu mér að fá að sjá lífsins veg
Verðu mig svo fyrir mistökum

Vertu hjá mér alla tíð
Haltu mér hjá þér í nótt
Leiddu mig að ljósinu
og stökktu svo með mér í djúpið

Syntu með mér til lands
Bjargaðu mér upp í sandinn
Verðu mig fyrir óhamingju
Elskaðu mig! ]



[ Brostnir draumar, táraflóð
lítil einmanna sál, ástarfár
Brosi í gegnum sorgina,
hlæ að vitleysu lífsins, kem til þín

Leita huggunar hjá þér, ástarbál
Hugsa með mér, að þú sért ástin
Leita ekki meir, búin að finna þig
leggst við hlið þér, sofna


Lífið gengur í hringi, ég snýst
klukkan verður stopp, tíminn stendur
komið kvöld, gæti elskað þig í alla nótt
Nú ég verð að fara, hverfa þér frá

Geng að læstum dyrum, opna með lykli
Lykillinn stendur á sér, hurðin læst
kíki inn um gluggann, sé sjálfa mig
Ég sit þar inni og hugsa til þín, inní huganum ]



[ Hleyp á vegg, brotna niður
Gleymi öllum hugsunum
Hugsa til þín, bregst í grát
Hljóðlaust tal, milli mín og tómsins

Fer mér hægt, labba rólega
Lít til baka á vegginn
Hleyp áfram, reyni að komast burt
Veggurinn er hruninn, traustið á lífinu búið

Reyni að sofna, stari út í loftið
Reyni að gleyma öllu sem hefur gerst
Vonlaust líf, vil stökkva niður
Hleyp á vegg sem brotnar niður ]



[ Þig langar til að elska, verða elskaður
en án umhugsunar fellurðu inn í sjálfan þig
Þú verður hrifinn af ástinni
Hún blindar þig og leiðir áfram, inní óvissuna

Þú lætur hana bera þig áfram, eftir straumnum
veist ekki hvað þú villt eða hvers vegna
ástin á bara að leiða þig áfram
En þú verður að ná stjórn á henni, finna fyrir ástinni

Ekki elska ástina sjálfa, heldur láttu hana hafa völd
hún mun bera þig áfram á flekum lífsins
ef þú fellur af syndirðu í land
Hún getur ekki varðveitt þig, en láttu ekki stjórnast

Reyndu að skilja ástina, láta hana bjarga þér
ekki hlaupast á brott á meðan hún er enn til staðar
ekki elska ástina
notaðu hana til að elska aðra, lifðu með þeim ]



[ Ég sit hér og velti fyrir mér
hvernig það væri
að færast úr stað
vakna, lifna við.
Ég sit föst inní mér og hugsa
hvernig það er
að fæðast, verða til á ný.
Ég er í dvala innan í mér
og get ekki vaknað
föst inn í myrkrinu
leita að lyklinum
til að opna fyrir ljósið
komast út
verða bjartsýn, sjá lífið.
Ligg inní herbergi í höfðinu
skelf útí horni
vil ekki vera til
loka mig af
slekk ljósið
sofna og fer frá lífinu.
Hringrás minni lokið
ég ligg í dvala. ]



[ Af hverju er sem lífið
snúi við mér baki?
Allt er að verða ok, og þá !
Allt fer í mask.

Langar svo oft til að gera eitthvað
eitthvað slæmt, berja mig, drepa mig?
Kannski er ekkert vit í því,
en samt ég hata mig!

Allt þarf að vera svo fjandi erfitt
allt er svo ekki til...
Stend í tívolíi, föst í hringekjunni
langar svo í rússíbanann.

Viltu hjálpa mér, ég er föst!
Viltu losa mig, ég bið þig.
Líflínan of löng, langar burt.
Af hverju örlög, hvað er það?

Ég vil bara komast burt
taktu mig til þín, gerðu það.
Ég skal krjúpa á hné.
Ég þoli bara ekki þessa hringekju. ]



[ Allt hljótt í huga mínum
Einbeiti mér að sorgum þínum
ljúfar minningar sem við áttum
en það var nú ekki allt sem við máttum...

Allt í einu er bassaboxi stungið í samband
Allt verður snar og ég man af hverju
Það var stúlka sem sveik þig
Lítil hóra sem reið þér

Lítil tussa, hóra, tík
reið öllum hér í Reykjavík

Því miður varst þú að vera einn af þeim
sem hún ákvað að gera mein
lítill strákur í sorgum sínum
biður um huggun hjá mér og mínum

En ég segi þér það nú, þér var nær
að ríða tussunni í Reykjavík
hún er bara lítil tík
stökktu út úr sorgum þínum...
því þú færð enga huggun hjá mér og mínum. ]



[ Úríll eins og kötturinn
þegar ég vandi hann af dósamatnum
skríð ég á lappir

sumir dagar eru erfiðari en aðrir ]



[ ljóð hvað er það
er maður bara að semja einkvað
úr muninum koma stafir
sem leggjast á blað
hvaða orð er það
útúr stöfunum koma orð
sem fara í belg og biðu
sem enginn getur lesið
pírir á sér augun
og reynir að lesa eitt orð í einu
stundum koma falleg ljóð 
en önnur eru dökk
sumir semja flott
sumir semja  ljót
en samt eru þau öll búinn að gera sitt besta
og eiga skilið að láta í ljós sin ljóð verk . ]



[ Þú þarft ekki að skilja hversvegna
strax
bara skilja 
að ég græt
og þarf þig ]



[ Skáldaðu eitthvað krapp 
um stjörnurnar og augun mín
það virðist vera að virka á mig
-ég er sko ástfangin

Finndu upp og ljúgðu smá 
um fegurð mína og þokka
ef þú vilt nýta þér að
ég sé ástfangin af þér

Þú mátt annars líka bara
elska mig í alvöru ]



[ Þetta var kannski
þess virði eftir allt saman.


Nei, nú lýg ég. ]



[ Það er eitthvað svo sérstakt við það
að vakna upp einn morguninn
án tímaskyns og ekki í sínu rúmi
blindur á aðstæður
og án eyrna.
fara svo á fætur í svartholinu
opna hurðina
og ganga út
í hversdagsleikrit raunveruleikans ]



[ "í gegnum stíft skinnið
skein óskert hatur".
-Þau fæddust inn í heim
sem hafði aldrei séð saltið
áður en það var borið á gullslegna diska þeirra.

En það var eina hábjarta nótt
sem maður kom að máli
og mælti svo:

"Sá er í heimi allra manna ríkastur
sem aldrei hefur augum litið peninga" ]



[ Ég sé
við ljóðin sé ég allt
eða sjá ljóðin mig?
nei.
Ég sé lífið í gegnum ljóðin
og ljóðin mín sjá lífið í gegnum mig.
Þau stjórna mér.
Þau einfaldlega 
eru ég.
Hver hlutur í lífi mínu, í kringum mig
hver orð, hver hreyfing
er ljóð - eða partur af því.
Nýr dagur er nýtt orð
Nýtt ljóð.
-orðið ljóð er einnig ljóð.
Þjáning, gleði, ást, sorg - allt.
Ég lifi allt í gegnum ljóðin.
En ljóð eru án orða í upphafi
orðin eru bara hjálpartæki
sem ljóðin nota til að koma sínu til skila.
Og ljóskáldið
er ljóðið
sem ljóðin nota til að koma sínu til skila.
Þannig að á morgun
þegar ég vakna
vaknar ljóðið einnig
inn í nýtt ljóð ]



[ Þú kemur í þvöguna
sem spyrnir á móti.
Einn á móti áttatíu
og veist þú getur ekkert einn.

Svo með talstöð að vopni
brjálæðið í augunum
hræðslu í höfðinu
fingurna spennta um bareflið
en skítinn í buxunum
kallarðu á vini þína
sem koma von bráðar
með fleiri vopn
meira brjálæði
meiri hræðslu
og enn meiri skít í buxunum
því þeir vita það jafnvel og þú
að þó þeir felli einn okkar
koma tveir í hans stað
af meiri hörku
og enn meiri reiði.

Og núna
augliti til auglits
andspænis hver öðrum
stöndum við að velli
í þögn.
Þú ert eflaust með vopn í hendi
en vald þitt virði ég ekki
og mun aldrei.

Svo að án ótta
læt ég fyrsta högg þessarar baráttu ríða af. ]



[ ég ráfa um í myrkrinu
í leit af ljósi, 
það er eins og það dimmi við hvert fótatak
ég sé ekkert,
allt er svart í hringum mig.
Ég hrópa á fólkið 
enginn svarar.
fólk gengur utan í mig
allt verður svartara,
að lokum fer fólk að ganga í gegnum mig
ég er ósýnileg í myrkrinu ]



[ ég fann þegar síðasti blóðdropinn,
sá síðasti í líkama mínum
rann úr mér..

Ég hætti að anda,
hjarta mitt stöðvaðist
ég var dáin.

Sálin yfirgaf líkamann,
ég horfði á sjálfa mig
föla og sálarlausa
með bláar varir,
liggjandi á blóðpolli.
en mér leið vel.

döpur ákvað ég að halda lífinu áfram,
ég fann þegar hjartað fór að slá,
heyrði veikann hjartslátt
og grét kristaltárum
ekki af gleði og ekki af sorg
aðeins fyrir að fá að vera hér
og lifa þessu lífi lengur. ]



[ Hjörtu okkar slá í takt
við erum sem eitt,
þegar ég ligg í faðmi þínum
og horfi á stjörnurnar,
horfi á himininn,
og sé tunglið lýsa upp hjörtu okkar,
veit ég það,
finn það,
að við elskum hvort annað. ]



[ Þú, 
sem blíður blær hafi liðið hjá, 
dregið fingurgóma þína eftir strengjum hörpu, 
líkt og hrynjandi sláttur hjarta míns 
er þú strýkur líkama minn... 

Ég, 
sem lítið feimið fiðrildi, 
kitla í þér hláturtaugarnar með vængjaslætti mínum, 
líkt og kossar þínir kitla mig 
er varir þínar snerta mig... 

Við, 
sem hamingjusamir einstaklingar, 
og eiga framtíðina saman í hvors annars örmum, 
líkt og tvístirni á himninum 
er eyða ævi sinni saman... ]



[ Við liggjum saman
undir þykku teppi
og horfum
á norðurljósin

Orð eru óþörf
við hlýjum hvort öðru
kyssumst létt

njótum hvors annars ]



[ Fullt tungl, fullt torg
fullur.
tekinn í armana, varirnar blautar
þrýstur, snertur, þreifaður, strokinn
leiddur heim..."heim".
Aftur
leiddur - inn um dyr
gripinn í myrkri, dýnan fellur
afklæddur - hendurnar á henni núna.
"athöfn"--Makast.
myrkrið umlykur okkur
tveir, þrír, fjórir tímar.
Andvarp
Ligg á hliðinni, hendin á henni.
grípur, þrífur, kyssir góða nótt.
andardráttur, hún sefur
ekki ég - andvaka.
Lít á úrið, það er tími.
klæddur aftur, gríp
rennheitur kveðjukoss, ástarorð
opna hurð, geng út, loka hurð.
geng... ég er einn á ferð
finn mótor, fer með mótor.
sex þrjátíu um morgunn
reyki sígarettu, afklæðist
í speglinum:
klóruför á bakinu öllu.
Hvernig get ég nokkurntímann gleymt þér
orðin lifandi á blaði
Hvernig get ég nokkurntímann gleymt þér? ]



[ Stjörnurnar
eru eins og göt
á himinhvelfingunni

í gegnum þær
skín ljósið
frá himnaríki ]



[ Himinsnjór
á ljósbláum bakgrunni
í hárri hæð
hann hreyfist.
-af fuglasöng
í frjálsu fallinu
má ekki hugsa
um það sem er ekki hér.

Dreifist um
og afmyndast
sú sundbaka
sem áður var.

Það líður hægt
en ekki stopp
og einhver fljúga
meira en önnur.
úr ljósbláum
yfir í dökblátt
himininn hann
er yfir mér.

Af gráum himni
myndaðist blítt
sú fegurð sem
blár himinn er ]



[ Það var einn góðan veðurdag
að ég vaknaði helblár upp
og sólin beit mig
í augun
ég reis upp með braki
og byrjaði að ganga hægt.
Berfættur gekk ég á glóandi gólfi
en
morgunvökvinn
frá hágrátandi himninum
fældi burt logana
og eftir ótrúlegt dansandi himnaspil
var
blóm
risastórt
LOKAÐ!
Svo ég stóð á höndum
og gekk á hvolfi
í átt að blóminu
og
eftir smástund
smellti ég rólega kossi
á eitt blaðið
og viti menn!
með sinfóníu í eyrunum
sá ég það opnast upp
og ég sá
þá loks
hvað himininn hafði
sent mér
hann sendi mér
þig ]



[ -fáein skref
mér þér-
hefjum okkur til flugs
en stöndum þó

dönsum saman vals
í skýjunum
yfir landslagi augnaráðsins
og æðar okkar syngja óperur
og meiraðsegja Mozart klappar

Gakktu með mér
á stað þar sem það sem er er ekki en þó samt
fjólubláleitum
með sköpulag dúnsængur
í kvöldsólinni.

En veistu
veistu að við þurfum niður á jörðina?
Vefjum okkur kaðal
úr sólargeislum og stjörnuþokum
og sígum niður.

Við fórum aldrei neitt með líkama okkar.
Við lokuðum bara augunum í augnablik
og gengum

-fáein skref
með þér- ]



[ Datt í jörðina
grét mig fullan af "-".
hellti vatni í eyrun
neitaði að heyra þig sjá.

Þú, hver ert þú?
persóna af holdi og blóði?
pennastrik? tónlist?
reiðhjól?
ert þú ég og ég þú? og hinn líka?

Fegurðin speglast í pollinum
og yfir svífur gervitungl.
Gervi - Tungl.
Tunglídularbúningi sveif yfir fegurðina
sem speglaðist í pollinum.
-Eða undir fegurðina?

En hei
lítum á staðreyndir - aftur á jörðina

Þú ert þú
ég er ég
fegurðin sem speglaðist í pollinum
erum við
við erum fögur.

Og tungliðídularbúningi
gervi - tunglið

er það sem er á milli okkar ]



[ Draumurinn fallinn
veit ekki hvort ég á að hlæja eða gráta
hræddur við að hreyfa mig
hræddur við að vera kyrr.

óvissan
kveikir eld í huga mínum
svíðandi
brennandi
grátþrútinn innan frá.
-reyni að halda andlitinu þó.

Ástin
ég veit ekki hvort hún er að fara eða koma
snerting hennar fyllir mig þrótt
til að takast á
til að styrkjast
til að róast.

Hún
hún gerir mig óðan
góðan
hún gerir mig
"lifandi" ]



[ Hávaði
ég vakna upp úr draumi
reyni að ná áttum
skil ekkert, sé ekkert.

Leiftur
ég kippist til af hræðslu
veggirnir upplýstir
á sekúndubroti.

Aftur
titrar allt í kringum mig
teygi mig í sængina og dreg uppfyrir haus.
Hitinn er óbærilegur
en ég þori ekki öðru.

Drunur, LEIFTUR!
Finnst sem himininn sé að klofna.
Fyrst: skerandi, rífandi glerbrotshljóð
svo
djúpt og drungalegt urr!
-það rifnar gat á himininn.

Regnið
fellur á þakið
hrynur frá himninum sem rifnaði gat á.

Aftur
hávaðinn heldur áfram
rífur himininn í sundur annarsstaðar
og ég ligg enn í rúminu
með sængina uppfyrir haus ]



[ Lífið 
er eins og ólesin bók

ein blaðsíða
hver dagur

einn kafli
hvert ár

endirinn 
líkt og dauðinn ]



[ I

Blóð sem vellur
bullsýður að flæða

upp samansaumuð sköp
yfir flaðrandi blaut geirvartnablóm

Hann:
Klámkjaftur úr Dickens
á kenndiríi

Hún:
Reykvískur sleikipinni
vor
og vöxturinn eftir því


II

Þagnar í orðahríðinni
þekktur málshákur

dregur gluggatjöldin fyrir
girðir niður buxurnar
og talar við sjálfan sig
 

III

Að fara upp sköp einnar konu
er eins og að koma út úr annarri
að finna nýjan nafla til að hringla í
klóra sér far, gera sér hreiður í sárinu

Eitt brjóst tvö brjóst
nafli og sköp

Þetta líffæri er eins og Cadillac
Þetta líffæri er eins og útihátíð

Ný hálstök nýir snípaleikir
vasabilljard með tröllabelli
og kuntan nær honum upp í haus.


IV

Með titrara í rassinum
til að líða betur

Klappar blómunum á bakið
sofnar frjóofnæminu
sofnar sjálfur
sofnar.


V

Blóð sem vellur
upp samansaumuð sköp
bullsýður að flæða
upp samansaumuð sköp
blóð sem flæðir
upp samansaumuð sköp
tröllaballar blóð
upp samansaumuð sköp. ]



[ Tjaldið lyftist (maður kveikir á útvarpi) (bók fellur úr hillu á bókasafni) (áhorfendur tryllast stutta stund, en þagna svo skyndilega eins og höndum hafi verið fórnað).

Ljóshærðar kynþokkagyðjur (eins og úr fiftís bíómynd) í ljósrauðum tálkjólum þetta eru ekki mellur heldur gleðikonur í svörtum sokkaböndum hlæjandi hver að annarri en samræminu (og samkvæminu) óhjákvæmilega og algerlega óvænt raskað af miðaldra manni í gráum jakkafötum með .38 kalibera fant milli fingrana.

„Haldið fyrir eyrun dömur, nú verða læti!” Óskiljanlega, skellir maðurinn upp úr.

Stúlkurnar gapa og hiksta og skelfast en eru of furðu lostnar til að skjálfa. Ekkert af þessu var í handritinu.

„Dömur, ég er ekki að grínast, haldið fyrir eyrun og gerið það strax!”

Ein af annarri fylla þeir eyru sín fingrum svo neglurnar (dömur eru alltaf með dulitlar neglur) skrapa hljóðhimnuna án þess að skemma hana verulega. 

Þegar engin þeirra heyrir lengur til, miðar maðurinn vandlega á svarta leðurtánna, skýtur sig í fótinn og haltrar bölvandi út. 

Tjaldið fellur. Útvarpið dettur á gólfið. Bókin brennur. Áhorfendur missa sig gjörsamlega í fanatískt brjálæði, ganga fylktu liði niður í miðbæ og henda stjórnarráðinu stein fyrir stein í tjörnina. ]



[ Tígrar eru töff
það segja það allir
siðferðilegur skilningur
er ekki bjór.
Bjór er töff,
það segja það allir. ]



[ Tré minna mig bara á sólskildi sem aftur minna mig bara á rízómið sem ég held hljóti að eiga sér stríðinn bústað í mjöðmum rússneskrar stúlku (þær bera við brúnina á borðinu mínu) og hún dettur af stað eins og hún hafi alltaf verið í nákvæmlega þessu rými og sé svo vön því að meira að segja kollhnísar og byltur koma henni ekki lengur í opna skjöldu þegar ég gef henni típrósent tipps og brosi mér alla leiðina heim. ]



[ Ástir og ananas og leðurjakkar og litlir gítarar og litlir strákar sem eiga að taka við fyrirtækjum feðra sinna þegar feðra sinna verða gamlir og bíta hendurnar sem éta börnin sín og skyldmenni barna sinna ræki þau ekki skyldur sínar og taki ofan virðingu sína við rotnaðar kynslóðir réttritunarreglubræðra (Rím sagði einhver, og höfuðstafur, Rím-bó var franskur bissness maður sem skeit eitt sinn á kodda og er frægur fyrir vikið nefndur skáld)

Elvis Presley með lítinn gítar lítill strákur í stórri bíómynd og vill ekki taka við fyrirtæki föður síns því hann hefur allt önnur plön sem ég man ekki hver eru en þetta gerðist allt á Blue Hawaii og kærastan hans var reið við hann fyrir að kyssa flugfreyju og hann er betra skáld en við allir fyrir munnsvipinn og augnaráðið og fyrir röddina alger greppur og fékk sjálfsagt meira að ríða en allir íslendingar til samans þó hann yrði feitur og brostinn fyrir aldur fram og íslenskar konur þykja kannski lauslátar en engin þeirra var nokkru sinni kennd við Elvis því þrátt fyrir lauslætið þá er ekki nema rétt svo mikið til af íslenskum konum að þær nái að flæða út yfir landsteinana til Færeyja en ekki til Ameríku því hún er svo langt í burtu

Eia orti svo skáldið og þóttist töff því eia er ekki orð heldur einhver vitleysa og svo dó hann löngu seinna og skáldin sem á eftir honum komu eyddu áratugum í að yrkja sig út úr þessu eina eia sem var svo kannski bara ekkert merkilegt til að byrja með. 

Þetta var ekki Rím-bó heldur Laxness, sem samkvæmt orðabókinni minni er enska og þýðir linkulegur. ]



[ Að frelsa heiminn er eins og að standa uppi á stól
í stóru veitingahúsi og kalla út í salinn:
Er einhver hér inni í kórónafötum?
Og öllum er ljóst, að þessi maður er galinn. ]



[ Prologus

Og hann sté inn...

og hann leit til beggja hliða

haugur af dagblöðum á aðra hönd og opin dolla af gamalli kotasælu á borðinu hann stakk annarri hendinni í vasann og dró fram – lokað í lófa – uppstrílað dómadagsljóð sparifatakvæði fyrir brennandi kirkjur óð til blæðandi klassahóru (hún var á síðasta snúningi og átti skilið nokkur falleg orð til að deyja frá brauðstritinu – átti skilið falleg orð eins og aðrir sem kikna ekki á vaktinni) opnar lófann svo efsti dagur sprettur af stað skiptilykill og ást og kebab og rútan-sem-fer-alltaf-á-leiðarenda og flögrandi dansandi horna á milli yfir kotasælu og dagblaðahrúgum stíga á tær hvort öðru takast á flug og detta svo einhverntímann standi þau á fætur orðin að föstum lykli og sameiginlegri ábyrgð brauði og hlaðbaknum-til-að-koma-krökkunum-í-skólann ljóðið varla nema kviðlingurinn af sjálfu sér lokað aftur í lófa í vasa sem klappar því varlega breiðir yfir það pappírssnifsi og syngur því þjóðsönginn fyrir háttinn. 


I

Heimurinn er allur með öðrum orðum. Ég segi ekki að hann sé fallegri – að sólin setjist hægar eða menn drepi hvorn annan síður að ástæðulausu en ég er allur eitthvað frískari með öðrum orðum dansandi m.ö.o. í átökum tek á takandi á og kann vel við að finna undir fingrum mér nýtt hold og þegar þetta skvapar sér úr greipum mér kemur sólin og sest með öðrum orðum annarstaðar og við náum loks að smeygja á milli okkar þessari indælu kaldhæðni – heimur með öðrum orðum er aldrei beinlínis stöðugur og því ókyrrist ég stundum sjálfur renn á rassinum eitthvað út í buskann-buskann og rek mig í rogastans með höfuðið kyrfilega skorðað milli allt annarra brjósta en ég er vanur kæfi mig næstum við að reigja á mér höfuðið og tóna frygðarlega „Elskan mín hóran mín brostu eða ég læt af látunum og fer.”


II

Æ öll þessi ha?-hamingja er mér ekki eðlileg. 
Þetta er bara veröld. 
Hún er meira að segja vond og ljót og full af misskilningi og reglugerðum.

Freiheit og libertad eru mín en hagsýnustu menn eru sammála um að einkaaðilar séu mun betur til þess verks búnir að reka frelsið en fólk almennt – langar í freundin þar sem kærustur duga ekki lengur.


III

Iss bara veröld þó þeir beri hana öðruvísi fram. Iss piss.

Þroskasaga? 

Það er ekkert til að tala um sem ekki er þroski. 

Nema hégómi
nema rólegheiturnar og ég
í samræðu við hinn upphafna sjálfan mig
óska mér holds og óska því svo jafn harðan burt.

Ástarljóð?

Ja... nei. Þroskasaga.

Í gegnum kóngana þrjá, granna feita og litríka Búdda
í hold saman á blístrinu í heimsendapúlsandi apókalypsó í myrkrinu og þögninni á klúbbunum þegar ég get ekki talað við fólk.

Hyglum við dýrinu? Er það þá ekki bara ágætt. Svona fyrst það er mennskt. 


IV

Niðri á jörðinni 
í laut sem rennur undan snjó
í maí komandi
talar sólin til mín án málalenginga
breimar og hvíslar:

„Ef þú brosir ekki linni ég látum og fer. Brostu hóran mín.”

Kom óboðin óforvarendis í einskis boði og setur fram kröfur af öllum tegundum en þverneitar að vera meðfærileg sjálf: „Þú getur ekki átt mig!” eins og einhver vitlaus menntaskólastelpa í tilvistarkreppu. Auðvitað get ég átt þig! En ég svara: „Hérna... sól... uhhh... sól... uhh... hérna.... skín á mig?” sposkur og vona að hún kunni að meta íslenskan kraftaskáldskap og fyrirgefi mér loks og að lokum.

V

Gírugt barn að rífa heiminn úr höndum þér?
–Krass!

Og heimurinn (finnst þér) skælast og skekkjast að öðrum orðum?
–Krass! Krass!

Honum vindur upp og niður hringiður af kringlfimi skoppandi flögrandi krass! það stenst ekki að heimurinn sé skopparakringla skopparakringlur þurfa undirstöður og jafnvægismiðju krass krass!

Barnið leikur sér að hjala krass við umhverfið öskra og skíta til skiptis særa fram krass óróa yfir rimlarúminu og slefa yfir rúmteppið og hlær svo krass að öllu saman.

Gleymdu aldrei að viljirðu kenna barninu að forðast eldinn, þarftu fyrst að brenna barnið. Byrgirðu brunninn drepumst við öll úr þorsta. Að gera heiminn barnheldan er að eyðileggja heiminn.


VI

Eru þessi orð ort í eilífðina? Nei nei. Og fussumsvei. 

Hæst bylur í tómri...!!! og það allt saman.  

Það þarf einhver að snúa skortinum í birgðir setja hann á flösku drösla flöskunum á markaðinn með asnann í eftirdragi og selja hann ódýrt. Þú vilt virkilega ekki vita hvernig þessu lýkur. 


VII

Og hvaðan kemur þessi hvöt til að vera með, frekar en á móti, frekar á móti en með. Er það líka hjarðhugsun ef við syndum saman á móti straumnum?

Og kannski rofnar einbeitingin einmitt hér í þessum ós sem uppsprettan sá í hillingum og svörin sökkva á kaf í froðuna án þess að spurningarnar hafi látið sjá sig sökkva sökkva loksins brosandi hóran mín elskan mín loksins brosandi. ]



[ Í þá gömlugóðudaga að ruglukollvikin náðu mér aftur um hnakka – það eru ansi margir dagar orðnir aðrir en þá var – fréttist síðast af Meistara í Mannlegum Samskiptum makindalegum í eigin blóði sárlyndislegum á gangstéttarbrún við Austurstræti; hann var laminn greyið – það er ekki hægt að ætlast til að allir séu lífverur. Ég er t.d. rotvera. – rótvera – lát-vera – ekki tilbúinn þráður í líkama mínum ekki heil í hugsun í höfði mér heldur þessi sprottin úr órækt og skipulagsleysi:

Bananal kanónískar rottur lifa alltaf af stökkva alltaf frá borði rétt áður en skipið leggur úr höfn skríða upp undir pilsin á duggaramellum og segjast nýkomnar frá Cuxhaven og Hull með lestarfylli af kjaftæði handa landanum og „hver er það eiginlega heldurðu sem dregur allan gjaldeyrinn frá útlöndum?” spyrja þær stoltar og lygnar og kokhraustar og mellurnar rugga sér svo í lendunum renna upp pilsfaldinum og skella gulnuðu vaselíni milli mattra barma sér rétt eins og rotturnar myndu hantera fisk ef þær hefðu hugrekki til – lífið er lítið grín á veltingi og stórstormandi útsjó þegar þú vaknar í lausu lofti með meter niður í rúmið hjá þér og káetan hefur tekið á sig brot svo veggurinn er hálfur kominn ofaní efri kojuna og þú átt í mestu erfiðleikum með að opna hurðina til að dröslast á vakt. Þegar dagur hefst ruggar dugga í slefinu á koddanum þínum.

Í duggunni er ég. 

Mér hefur verið sagt að Ísland sé klettur í Atlantshafi og íbúar þess þurfi að halda sér fast til að fjúka ekki út í sjó. Þetta er ekki satt. Ísland er þorskur, og íslendingar svif í maga hans. 

Í hug dettur mér annar, barnabarnalegur, hugsandi:

Steinn bítur börn á sjómannadegi; börnunum verður hverft við og berja Stein til ólífis með naglaspýtu.

Tálknfræði: Maður tálknar afl og afl tálknar framleiðni og framleiðni tálknar pening og peningur tálknar mat og matur tálknar mann og maður tálknar afl og þannig áfram þangað til skorpan er orðin gullinbrún og allt helst til dautt. ]



[ Öllum að óvörum
reið haikan um sveitir
með allt á hornum sér,
búin beittum eggjum, 
og tók að höggva bragarhætti
hægri vinstri.

Í minni pokann létu
kynstrin öll af atómljóðum,
höfuðstafirnir vegnir með veggjum
blæddu stuðlum um strjúpann.

Kviðlingur einn um ástina
laugaði hvarma sína,
einmana á skítugum bedda 
skíttur út næturgreiða,
lygin var megn og
hann dó þrátt fyrir það.

Máttugustu ljóðabálkar
–jafnvel allsráðandi dellur–
lágu út úr sér iðraðir,
augljósir, drepnir æ ofaní dagsins aí,
jafnvel þeim var ekki eirt lífs.

Hliðstæður, andstæður,
endurtekningar,
merkingarleysur, stúfar,
uppskafningar
og lágkúrur
stundu í takt við
gný dauðans
þegar húsum reið
japanskur bragarháttur
með krosslagða fætur,
eitt orð yfir annað
af allt að því óskammfeilinni
Ró.

Síðust féll haikan sjálf á hnén,
rak upp stríðskvein, 
lyfti sveðjunni hátt yfir höfuð sér,
og rak sig í gegn. ]



[ Frostrósir þiðna af lendum mér svo leysir niður læri og tær

Ó hve dirrindýrðarlega dásamlegt að eiga heim, minn snjótittlingur er sólskríkja á ný! og valhoppandi míg ég  á sölnuð sólblómablómin, brenni kornfleksgrasið með stækkunargleri svo reyklyktin rekur burt úr nösum mér fúna blauta glaðlega hjarðlykt vorsins –heimurinn er gamall sokkur í apríl, margístoppaður og stökkur undir fingri. 

Á vorin hugsa ég um að drepa guði, og fæ standpínu eins og yfir dásemdardapurri draumsnauðri mellu eða stelpu sem er bara að biðja um það (ekki eins og ég sé ástfanginn, heldur eins og eitthvað sé að mér).

Veröldin er ljúf og ég er ekki sem verstur ógirtur og soginn af sólblómablómum –væri mér gert að vera blóm, yrði ég vatnalilja með froski sem skýtur rótum í vatnsbotn og slitnar eins og í brúðumyndinni um Þumallínu –auðmýkt – – lífið snýst um að sýna auðmýkt!

Að lokum hlýtur einhver að hafa fengið nóg, þeir tætluðu vorið –frekjulega og stjórnlaust (eins og þeir væru bara að sýna sig)– og klufu það í eindir sínar [Kristur reif sig lausan af krossinum, lét sér blæða út á kirkjugólfinu, sagðist hafa fengið nóg] og sumardagurinn fyrsti rann upp með brjálstormum hríð og fjúki, leit ekki dagsins ljós fyrir óveðrinu

Nú dansa englar í kornfleksgrasinu. Nú dansar blóðugur mannssonur við mannana börn. Nú dansar hvert dirrindí ]



[ Suma daga er
ekkert að gera
utan að mála þakið
á húsinu sínu
rautt ofaní
rautt. ]



[ (tileinkað Besta Vini Ljóðsins)

Öskrum svo hátt að yfirgnæfi ljóðið!

Að skáldið þagni
myndlíkingin deyi
stuðlar falli í höfuðstafi
því tíminn og rímið
eru ekki rétt gerð
(hver hefur rúm
fyrir tíma og rím?)

Öskrum svo hátt að yfirgnæfi ljóðið!

Orðin hljóma ekki lengur
eins og ég meini þau;
drukkna í suttungamiði
ældum af vörum skáldsins
sem yrkir ljóð
eins og hann reiknar
og lesandinn tekur fyrir
nefið því hann veit betur
en játar það ekki fyrir
nokkrum manni.

Öskrum svo hátt að yfirgnæfi ljóðið!

Kórónum svo verkið:
kljúfum bókmenntafræðinginn
í herðar niður
fleygjum ritstjóranum 
fyrir ljónin
og brennum allan
kveðskapinn. ]



[ Sundurslitnar keðjur af fingurkjúkum
þurrar bryggjustultur
blekpenni úr gegnheilu tré
og dauður maður í léreftspoka
(hann var ótukt hvort eð er)
og ég skúra gólf mér til lífsviðurværis. ]



[ Æ ólund og angist og öfund og
annað.

Allt hvað af tekur!
allt hvað af tekur!

Hvar eru þau gullin mín kvenna
gullin mín gullið mitt
-mitt guðið mitt gauðið mitt?

Ó minn æri, upp læri læri
ljóðin mín, meðan þjóðin
mín, afskipta þjóðin mín
bandar út höndunum
bullið mitt bullið mitt hvar geymist bullið
mitt betur en hér kæra kvendi
kona og þjóð.

Og svo hærra 
yfir fjöllunum
fjarskana dölunum
djúpunum,
hærra!
hrópið hærra!

Burgeis og þó og þý og
þú á spena
gullsins míns bullsins míns!

Bandarandabýbýbý  -jájá elsku gullið mitt gullið mitt
ég skal geyma guðið þitt
ef þú vilt reisa krossinn minn
hnýta allan lárvið og párvið
um skápinn í skáldinu
með gullið í bullinu. ]



[ Vegurinn rennur undan mér
og ég renn með rútunni.
 
Ég er orðinn svo vanur að fara
að mér finnst ég
varla hafa verið
nokkurstaðar 
lengur.

Ég var varla kominn út
úr henni í morgun þegar
ég þaut af stað
-afkynlífaður, náði ekki að pakka
-það er eitthvað fjári óréttlátt
við að fá ekki burstaðar í sér
tennurnar að morgni dags.
 
Og hér er ég mættur í nýtt land
og hér er rúta utanum plussklætt rauðsæti
og hér eru stórar rúður undir landslagið.

Hér er ekki jafn grýtt en svei mér þá
ef trén eru ekki fleiri.
 
Ég sé ekki neitt fyrir trjátoppum.

Er það þá hingað sem ég er horfinn?
Í þetta skiptið? 
Ekki það ég kvarti.
Þetta er ágætt.

Í gær drakk ég frítt
í morgun svaf ég hjá
og í dag er ég 
farinn. ]



[ Setjið fræga fólkið í þyrlu
fljúgið með það á Suðurskautið
og skiljið það eftir
en
fylgist með því hver króknar fyrst

ef þið viljið vita
hver er verst klædda stjarna ársins ]



[ Ef maður tekur tvö meðalþroskuð Washington Delicious epli
og sökkvir þeim í fiskabúr nágrannans undir geisla vasaljóssins
og bætir út í einni Campbells Cream of Chicken súpu
og syngur úkraínska þjóðsönginn

Hefur maður sóað tveimur ágætis eplum,
einni súpu
og sennilega drepið alla fiskana. ]



[ Ó eilífa barn ótal 10 ára afmæla!
sem þúsund sinnum hefur
þúsund sinnum skrifað
á töflu kennarans: „Ég á ekki að...“

Enn berðu sjúklegt
litarhaft fjölskyldu þinnar. ]



[ Hundurinn hrapar nú
í tilraunaskyni niður úr skýjunum
með fyrstu fallhlíf í heimi
bundna við loðinn skrokkinn

Vindurinn í flaksandi eyrum hans
er beint framhald af opnum hleranum
Handleggnum sem henti spýtunni út
og röddinni sem sagði:

„Sæktu.“ ]



[ Í dalnum sit ég og meðal oss er dauðinn
áfengið flæðir á allra vörum
fólkið horfir á svarta sauðinn
fórnarlamb er flutt á börum.
Í dimmum skugga bjargsins

Í járnum svartur depill situr
er skugga fleytti yfir
í krókknar kulda er hann bitur
Í skelfingu sá lifir.
Því deytt hefur lífi mannsins

Öskur og grátur yfir geysir
skelfingin lýðinn grípur
svartur depill sig sjálfan leysir
í hausinn á sér hann skítur.
Því deytt hafði lífi mannsins

Saklaus reyndist hann svo vera
svona fer vínið með mann
hvað annað átti hann að gera
því eitt við vitum um hann.
Hann var sonur fórnarlambsins ]



[ Ég les allar slæmu
fréttirnar í Séð og Heyrt fyrst

af því að sá sem sér stjörnuhrap
má óska sér ]



[ Í kringum kúlulaga öskrandi yfirborð
hleypur þú
með útbreyddan faðm 
og tryllingslegt blik í augunum,
eins og allt sé að hverfa
nema þú.
Á brjósti þínu brotnar himininn 
í ótal smáar agnir
og freyðir hvítur
milli þín og umheimsins,
kitlar þig og kvelur þig
svo þú hrópar upp yfir þig.
Ef þú sérð þér færi á að setjast 
pínu stund,
hnígur örmagna niður milli grjóta 
og kletta,
ertu vakinn með hraði.
Og með lokuð augu ríst þú á fætur
byrjar að hlaupa
og umvefur gömul fótspor 
með hálf syfjulegu brosi.
Fegurð þín er afstæð
þegar þú þýtur áfram.
Kraftur þinn og elja endalaus.
Því í flýtinum gleymdirðu að gæta þín
og grófst úr fjöllunum,
byltir um bátnum.
Og með bátnum hvarf maður konu 
sem beið við hlið þér
og bætir nú tárum við veldi þitt.
En ferðalangur, 
þú ert þó öruggur hvílustaður.
Og á fingurgómum þínum
dansa þeir sem þig dvelja,
langþreyttir.
Í kringum kúlulaga öskrandi yfirborð
hleypur þú
með útbreyddan faðm 
og ég heyri þig brosa,
ég heyri það á rödd þinni 
og sé það á blikinu í augum þínum.
Jafvel þó þú hræðir mig. ]



[ Lucid dreaming when i'm awake
I'm all alone, nobody cares
Please for gods sake
Please come next time, he dares ]



[ It’s like my life just froze
But still, it’s kinda good i suppose
Full bottle of wine
But it would be nice to break it 
And cut myself with it ]



[ Feeling something
A loose leash or a piece of stability? ]



[ Lets open our gates
Unfold our wings and share them
That’s gods will according to his sign
He could had told us some other way ]



[ So clean, left alone
Broken Leash
Afraid of Freedom ]



[ Peace makes us pretty ]



[ Í viðjum hjónabands
Sálin situr fangin
lágvær öskur andans
bæld og bangin

Rís upp persóna
í vonarósk og gleði
Hljómar þinna tóna
Líf og hamingja að veði ]



[ Nú skil ég stráin, sem fönnin felur
og fann þeirra vetrarkvíða.
Þeir vita það best, sem vin sinn þrá,
hve vorsins er langt að bíða.

Að haustnóttum sá ég þig sigla burtu,
og svo komi hinn langi vetur.
Þótt vald hans sé mikið, veit ég þó,
að vorið, það má sín betur.

Minningin talar máli hins liðna,
og margt hefur hrunið til grunna...
Þeir vita það best, hvað vetur er,
sem vorinu heitast unna.

En svo fór loksins að líða að vori
og leysa mjallir og klaka.
Ég fann, að þú varst að hugsa heim
og hlaust að koma til baka.

Þú hlýtur að vera á heimleið og koma
með heita og rjóða vanga,
því sólin guðar á gluggann minn,
og grasið er farið að anga. ]



[ Hún hét Abba-labba-lá.
Hún var svört og brún á brá
og átti kofa í skóginum
á milli grænna greina
og trúði á stokka og steina.

En enginn vissi, hvaðan
hún kom í þennan skóg;
enginn vissi, hvers vegna
hún ærslaðist og hló,
og enginn vissi, hvers vegna
hún bæði beit og sló.-

Hún hét Abba-labba-lá.
Hún var svört og brún á brá
og gerði alla vitlausa,
sem vildu í hana ná.
Á villidýrablóði,
á villidýrablóði,
lifði Abba-labba-lá.

...Einu sinni sá ég
Abba-labba-lá.
Hún dansaði í skóginum,
svört og brún á brá.
Mér hlýnaði um hjartað
og hrópaði hana á:
Abba-labba,
Abba-labba,
Abba-labba-lá!

Þá kom hún til mín hlaupandi
og kyssti mig og hló,
beit mig og saug úr mér
blóðið, -svo ég dó.

-Og afturgenginn hrópa ég
út yfir land og sjá:
Varið ykkur, veslingar,
varið ykkur, veslingar,
á Abba-labba-lá. ]



[ Why does it have to be this way?
I’ve lost my angel today
Why doesn’t anybody listen to what I got to say?
I’ve lost my angel away

I’ve been trying to tell you why
Only for you, I will die
You are my breath
Without you, I have only death

You are my eyes, without you I’m blind
Empty mind
Looking for something I’ll never find
Memories I left behind

My angel is gone
I don’t know what is going on
Who killed my angel?
Someone’s going to pay for this ]



[ God made a big mistake
He sends me to this world for me to take
Every pain in every heart
Instead my own, has fallen apart
What do I get instead?
Only wishful thinking I was dead
My feelings are wrecked
My heart is whacked
I can’t even think on my own…

What has happened to these perfect friends?
Our friendship has faded and soon it ends
Why? I scream in the rain
On my both knees knocking my head in the ground trying to blow my brain
I see my blood in a pistol smoke
I stop breathing and about to choke
I hear people around celebrating my death
I knew everybody hated me….

I’ve made my friends become numb
They’re fading away; I wish I could do some
I hate who I am, I hate what I’m going to become
I’m just counting down to the minute I kill myself
I don’t care anymore on my behalf
This might be my last poem, I really don’t mind
Another idiot like me is easy too find
I’m just another freak who was left behind
How could I be this stupid, I was blind?
But now my eyes have opened so I can finally see
All the bullshit people are talking about me
Fuck everybody who hates me
Fuck everybody who thinks I can’t amount to shit
Tell me to kill myself, fuck; I might as well do it
When you read this, maybe I’m dead, maybe I’m not
Like who gives a fuck so, so what?
Like Manson said:
This was never my world
U took my angel away
I’ll kill myself to make everybody pay….. ]



[ Can’t believe I listened to your word
They are the most fake shit I ever heard
You told me you were never going to leave me
You have…

All lies, everything I said was just a joke to you
Do you have any idea what I’ve been through?
I’ve done everything I can to make this good
If I could find a way to die, I would
You don’t know shit, you lied to me
Made me feel so free
But in reality I’m in my own pain
My head is going to blow, I’m going insane
When I look at your picture, I feel nothing
I’m dead because of you…..

I’m mad, I’m sad, bang! I’m dead ]



[ I have pictures in my mind
Walking away leaving you behind
My eyes are fading, my skin is turning none
When I turn around, you’re gone
Sometimes I feel empty and I don’t know why
Memories of you will never die…

I miss you so much, but I left you alone
I’ve tried to contact you but no one answers the phone
Please come back to me, I can’t breath
I feel this pain calling me deep beneath
Can’t live without you….
Don’t know what to do…
I don’t know if I can live this through….
I beg you; I will do anything to be yours again
I had my chance, but I ran…. ]



[ There are no words to describe how I feel
I just wish these dreams would become real
So tired thinking that all it seem
Will always stay in my dream

I just think I might not last the day
It’s wrong but I believe it anyway
Everything has been said that need to say
I’ll just turn back to my life and walk my own way ]



[ Hjarta mitt er í þúsund brotum,
dreift um allt, gólf.
Eitt brot situr fast 
á milli hurðarinnar og þröskuldsins. 
Þó, finn ég ekki mín hjarta'stykki
því augun eru full af tárum. ]



[ Þegar blómin opna krónur sínar 
á sumrin
Þegar býflugur fljúga ögrandi
á fólk
Þegar sólskinið glampar 
í andliti fólks
Þegar hjartað slær hraðar
og hraðar
Þegar ögrandi hitabylgja
hrekkir naktar sálir
Þegar kvöldroðinn við sjóndeildarhring
vekur upp rómantíska stund

Allt þetta gerist þegar menning
samfélagsins hlakkar í hjörtum fólks
og það byrjar að njóta.

NJÓTA AÐ VERA TIL ]



[ Jesus Christ????
God????
The Government????
Can they help me????

Jesus......
There is only 
one thing to say.
Fiction......

God!!!
Well..... 
What a frod.

The Government!!!
One Hell Of A..... 
Joke.... ]



[ As I wonder 
As I see
You're so stupid
I can´t believe

You fell for it
You fell for that
Oh your so stupid
On that I´ll bet

Well I´m so stupid
I lost the bet
That feeling is stupid
Have to eat my own hat. ]



[ Where ever I am
I´ll be thinking of you
In Spain or in France
You´ll hunt me like glue

All the glory of Scotland
All the wonders in Greece
They wont match your beauty
They wont match my pain

The search for my love
The hunt to be happy
I Will travel the earth
Where are you?

All this money I spent
To all these countreis i went
I was searching for you
All this time you were here

Right by my side
Right in my lap
why did´nt I noteist
You by my side all the time. ]



[ A new day, a new night
Brand new sun, some new dark clouds
At the bay, at my right
I shall run, make some crowds ]



[ There´s no damn pity
That the International Lovers will rock this city ]



[ Syndir mínar eru hengdar á kross
og móður minni gef ég koss
Signing hjartans breytir oss
og að baða sig í köldum foss

UPPTALIN ATRIÐI, HAFA TILGANG ]



[ ljóshærð og bláeygð
aðeins sex ára gömul
og dreymdi draum hverrar stelpu

hún óx og draumarnir með
draumarnir létu bíða eftir sér
þar til hún hætti að bíða

eitthvað innra með henni brast
hún byssuna tók og setti í fang sér
kjarkinn brast, ef nokkur var

skrímslið kom fram
hún ýtti því til hliðar 
þar til það yfirtók að lokum

í dag býr í henni skrímsli 
hún sjálf er undir því
og bíður í offvæni eftir dauða sínum ]



[ Ég horfði á skuggana dansa
á bláhvítum veggnum
þeir tókust í hendur
og kunnu sér ekkert hóf

Ég horfði á laufblöðin fljúga
fannhvíta fugla
sem hurfu í sólarátt.

Og bros þitt brann eins og eldur 
blossandi bál
þegar ég spurði:

Mun ég nokkurn tíma
geta fyrirgefið þér ? ]



[ Ég horfði á lífið sökkva 
eins og stein ofan í blásvart vatnið uns ég sá það ekki lengur. ]



[ Svei þér, andvakan arga!
uni þér hver sem má.
Þú hefur mæðumarga
myrkurstund oss í hjá
búið með böl og þrá,
fjöri og kjark að farga.
Fátt verður þeim til bjarga,
sem nóttin níðist á.

Myrkrið er manna fjandi,
meiðir það líf og sál,
sídimmt og síþegjandi
svo sem helvítis bál
gjörfullt með gys og tál.
Veit ég, að vondur andi
varla í þessu landi
sveimar um sumarmál.

Komdu, dagsljósið dýra!
dimmuna hrektu brott;
komdu, heimsaugað hýra!
helgan sýndu þess vott,
að ætíð gjörir gott, -
skilninginn minn að skýra,
skpenunni þinni stýra;
ég þoli ekki þetta dott.

Guðað er nú á glugga;
góðvinur kominn er,
vökumanns hug að hugga;
hristi ég nótt af mér,
uni því eftir fer.
Aldrei þarf það að ugga:
aumlegan grímu skugga
ljósið í burtu ber. ]



[ Mín er meyjan væna
mittisgrönn og fótnett,
bjarteyg, brjóstafögur,
beinvaxin, sviphrein;
hvít er hönd á snótu,
himinbros á kinnum,
falla lausir um ljósan
lokkar háls inn frjálsa. - ]



[ Út á plankann með hann!

Hákarlarnir eru
tilbúnir.

Skellur í skoltum,
skín í hvítar tennur;

þar fór önnur hetja. ]



[ Kraftaverk!
Kraftaverk!
Kraftaverk!
Kraftaverk!

Ef þú trúir. ]



[ blik í augum
elskan horfðu á mig
bros á vörum
elskan brostu til mín
orð frá munni
elskan talaðu við mig
mig langar svo að vera hjá þér
tala við þig
hlæja með þér
en þú vilt ekki tala við mig
...ekki lengur
ég brást þér
og núna brosir þú framaní heimin
og ég sit eftir
hugsa til þín
græt blóði
öskra framaní vindinn
sekk dýpra og dýpra
loksins verður ekkert eftir af mér
þá kannski sérðu það fyrst
ég elska þig ennþá
og hef alltaf gert
koss frá himni hlýtur þú frá mér
ég mun alltaf vera þin ]



[ svart er lífið
svört er sálin
svart er sjálfið
svört er nóttin
svartur dagur
svartur vetur
allt er svart
svart í mér
en skyndilega
allt er svo fagurt 
bjart og gleðilegt, ó hvað hefur skeð
inn kemur þú
með alla þína fegurð
aldrei vil ég vakna ]



[ Doctors say it's how I sit, how I walk
I know better than that
It's the weight of my world
That used to bend my back ]



[ Lost in the woods
Raised up by wolfs
Raised up as food
A Lifestock
Eaten. ]



[ A rack of mirrors
Reflect each other
No control over content
Why bother? ]



[ Ég þarf ekki að eiga fjöllin
og flytja þau með mér hvert sem ég fer

Ég sætti mig við að skilja þau eftir
á sínum stað og ganga í burtu

Ég þarf ekki að eiga ákveðna mynd
sem segir mér hver ég er

Ég sætti mig við að breytast
eins og skugginn á veggnum.

Ég þarf ekki að eiga sannleikann
skrifaðan niður á blað.

Ég sætti mig við að þekkja
mun ljóss og myrkurs

og innst inni veit ég
veit að það er satt
að orð skipta ekki lengur máli. ]



[ Not needing to impress fortune
God could have created an ugly world
deserted, broken and forlorn
without us ever knowing the difference
but due to some obscure reason
fathomable only to his intricate mind
he blessed us with unending beauty
dazzling our eyes with a thousand colors
of purple, yellow and blue
creating species of every hue and diversity
and while we as children
cry out in pain
(because we don´t understand)
we cannot but acknowledge
the infinite extent 
of his eternal love. ]



[ Úr deiginu geri rósir
rósir rauðar sem kossavarir þínar

hlýt að geta gefið þér smá rósir
piparkökurósir

svo eru líka hjartalaga,
stjörnulaga, hringlaga 
piparkökur góðar

bara ef þú vildir smakka ]



[ Eg gekk einn morgun árla
út að skemmta mér.
Dagur gaf drengjum varla
dýra birtu af sér.
Fram hjá fögrum lundi
ferðast gerði ég þá,
furðu fagur var sá.

Miðjum morgni nærri
mundi ég aftur gá.
Var þá hálfu hærri,
ég horfði lundinn á.
Laufið og greinir grænar
greiddust út svo beint.
Víst var veðrið hreint.

Dagmálastund án stríðu
þeim stoltum lundi nær
stóð ég þá beint með blíðu
því blómstrin voru mér kær.
Laufið og greinir grænar
greiddust yfir mig út.
Ég hafði ei harmasút.

Á hádegi lauf með listum
það leist mér grænt að sjá,
með firna fögrum kvistum,
furðu vænt að ná.
Í öllum blóma sínum
allur lundurinn stóð.
Hans var hefðin góð.

Nóni nærri mundi
nálega veðrið hvasst,
dálegur stormur dundi,
dreifðist laufið fast,
næfur og börkinn bæði
burtu hafði með sér
svo ei var meir eftir.

Stofnar einir stóðu,
þar studdist eikin við.
Hvar eru þá greinir góðu
er girntist fyrða lið?
Í burtu sem mest þeir máttu,
það minnist hver eð veit,
svo enginn aftur leit. ]



[ Eg leit í einum garði
yfrið fagurt blóm,
hvar engan mann þess varði,
eg svo þangað kom.
Einatt á mig starði
auðs fyrir fagran róm
sú lystug liljan fróm.

Hún er svo hýr að líta
sem hermi eg ungri frá,
rétt sem rósin hvíta
eða renni blóð í snjá.
Enga yfrið nýta
eg með augum sá
aðra vænni en þá. ]



[ Ef leiðist þér, grey, að ganga,
gefa vil ég þér hest.
Segi eg upp sambúð langa,
svo trúi eg fari best.
Hafir þú fornt á fótum,
fá skaltu skæðin ný.
Gakktu hart á grjótum
og ganaðu upp í ský
með bandvettlinga og traf,
styttuband og staf.
Farðu norður í Gýgjarfoss
og stingdu þér þar á kaf.
Sökktu til botns sem blý
og komdu aldrei upp frá því. ]



[ Ef leiðist þér, grey, að ganga,
gefa vil ég þér hest.
Segi eg upp sambúð langa,
svo trúi eg fari best.
Hafir þú fornt á fótum,
fá skaltu skæðin ný.
Gakktu hart á grjótum
og ganaðu upp í ský
með bandvettlinga og traf,
styttuband og staf.
Farðu norður í Gýgjarfoss
og stingdu þér þar á kaf.
Sökktu til botns sem blý
og komdu aldrei upp frá því. ]



[ Nú er ég glaður á góðri stund
sem á mér sér.
Guði sé lof fyrir þennan fund,
og vel sé þeim sem veitti mér.

Vitjað hef ég á vinamót
sem nú á sér,
reynt af mörgum hýrlegt hót.
Vel sé þeim sem veitti mér.

Þó mungátsorð séu mörg og smá
sem oft við ber,
til lasta ekki leggja má,
því veldur sá sem veitti mér.

Yndi er að sitja öls við pel
og gamna sér,
en fallegt er að fara vel,
þó ör sé sá, sem á skenkir.

Gott er að hafa góðan sið,
sem betur fer.
Aldrei skartar óhófið
og er sá sæll sem gáir að sér.

Gott er að hætta hverjum leik
þá hæst fram fer.
Nú skal hafa sig á kreik.
Vel sé þeim sem veitti mér. ]



[ Eg veit
eina baugalínu,
af henni tendrast vann
eldheit
ást í hjarta mínu,
allur svo ég brann;
bjartleit
burtu hvarf úr rann.
Nú er eig hugurinn heima,
því hana ei öðlast kann.

Sú var
seljan ofnis palla
siðug í máta rétt,
hennar
hegðan réð mér falla,
hæversk var hún og sett,
af bar
yfirbragðið létt.
Nú er ei hugurinn heima,
ég hef ei til hennar frétt.

Hún stóð
hýr í fögrum ranni,
hugði ég að henni best,
svipgóð,
sú kann bæta manni
sorg og hugarins brest,
þýtt fljóð
þarflegt kunni flest.
Nú er ei hugurinn heima,
því hefur ei til hennar frést.

Þýð, teit,
þakin dyggða safni,
þrifnað læra réð,
blíðleit,
bestu kvenna jafni
bauð hið hýrsta geð;
eg veit
er henni gæfan léð.
Nú er ei hugurinn heima,
því hana fæ ég ei séð.

Mey brá
mér fyrir hvarma steina
margri fyrr og síð,
ei sá
eg að heldur neina,
er svo þætti fríð,
fótsmá,
fagurhent og þýð.
Nú er ei hugurinn heima,
hún hvarf á samri tíð.

Augnskær,
en á hörundið bjarta
eins og mjöllin hrein,
mjög nær
mínu gekk hún hjarta,
hýran af henni skein;
sú fær
svalað geðinu ein.
Nú er ei hugurinn heima,
því horfin er silkirein. ]



[ Nú er best að syngja satt
og segja nokkuð í fréttunum:
Það ætlar að ganga einum flatt
út hérna hjá réttunum,
ótemjuna að sér batt,
ekki bjóst við prettunum,
í því merin áfram spratt
upp smámsaman létti honum;
hart hann ofan á holtið datt
svo hlunkaði í vöðvaklettunum.
Hann þóttist hafa heiminn kvatt
og hrein með ofurgrettunum.

Eggjaður var hann enn á bak,
eg var staddur hjá honum,
kom þá í hann snugg og snak,
í snússara haminn brá honum.
Lendarnar fengu og lærin blak,
líka kollurinn á honum,
þótti hryggurinn þurfa mak,
þrífornt smér má fá honum,
af buxunum niður lútin lak,
það lukkaðist ekki að ná honum,
hann hljóp á bak og hátt við rak,
vér höfðum oss svo frá honum. ]



[ Kúgaðu fé af kotungi
svo kveini undan þér almúgi.
Þú hefnir þess í héraði
sem hallaðist á Alþingi. ]



[ Athuga þú hvað ellin sé,
ungdóms týndum fjöðrum,
falls er von að fornu tré,
fara mun þér sem öðrum. ]



[ Vakrir hestar, vígðir prestar, vænar píkur,
þetta flestallt víða víkur,
varan besta um landið strýkur.

Hesti að ríða um hauðrið víða heims er kæti,
presti að hlýða mesta mæti,
meyjunnar blíða er eftirlæti.

Hest um grundir hafa menn fundið helst að sinni,
prest, ef stundar stand og inni
og stúlkuna undir rekkvoðinni.

Fjögur hundruð hestur kostar og herleg tygi,
þrifinn prestur þrisvar níu,
þorngrund besta áttatíu.

Eigðu, prestur, ungan hest og ágætt kvendi,
þú hefur flestallt þá í hendi
það hið besta hér innlendis. ]



[ Farvel, Leirgerður, drambsöm drylla,
drottnunargjörn og öfundsjúk!
Þú skalt ei fleiru frá mér spilla,
freyddu sem best af þínum kúk!
Heyrðu hvað nett ég seinast syng:
Svei þinni hrakdóms-uppfræðing!

Skáldskapur þinn er skothent klúður
skakksettum höfuðstöfum með,
víðast hvar stendur vættar-hnúður
valinn í fleyg sem rífur tréð.
Eitt rekur sig á annars horn
eins og graðpening hendir vorn.

Oftlega millum orða tveggja
opna hljóðstafir djúpa gjá.
Ef þú nú færir eins og Sleggja,
annað skaðræðiströllið frá,
og sykkir niður sjálf á kaf
sálm mætti gjöra þar út af.

Hann væri nettast sunginn svona:
Sjá hversu angra eymdin fer!
Hún sökk - var kátlega sköpt kona - 
harðkjaftur þeg! Slíkt undrast gjör!
Allt framstykkið var aftan á!
Datt öfugt - ó tjón - hryggjumst! Dó!

Þú mátt nú sjá í þessum spegli
þína skáldskapar réttu mynd.
Súptu betur á Sigtýs legli
og sogaðu ekki í þig vind!
Það kann að gera rembings raun,
ropana meiri og illan daun! ]



[ Hver ríður svo geyst
á gullinbrúvu
hávan of hifin
hesti snjálitum,
hnálega hristanda
hrímgan makka,
eldi hreyfanda
undan stálsköflum?

Glóir á gunnsnörpum
grásteind brynja,
hangir ísskjöldur
hal á öxlum.
Vindur stendur svalur
af veifan skálmar,
norðljósa brúskur
bylgjar á hjálmi.

Hann er riðinn frá
heimum miðnáttar,
aflbrunni alheims
og ótta munaðar.
Mun ei Vor una
né Vellyst þar aldri
í Segulheimum
á Segulfjöllum.

Elli hann ei kennir
þó eldri sé heimi
og jafngamall guði.
Lifa mun hann öllum
lengur veröldum
og yfir lík þeirra líða.

Afl vex því öflga
er hann það nálgast.
Harðnar Fjörgyn hans
í faðmlögum,
hverfist í demant
dreyri hennar
en grænló skikkju
gránar og hjaðnar!

Ei hinn ítursterki
afli þó beitir
magnlítil grænlit við
moldarbörnin.
Mjúklega svæfir
svo megi ei finna
eymdir þau
ellidauða.

Kemur svo allur
og kreistir í sterka
jörðu járnarma
og jörðu kyssir.
Verður hún þunguð
af þeim viðskiptum,
velur svo ljósmóður
sem Vor nefnist.

Sagt er fyri Vori
Vetur flúi!
Hvergi hann þó flýr
en færist ofar!
Vor skríður undir,
Vetrar er yfir
bringa breið
um bláloft gnæfandi.

Aldrei inn frægi þó
fjarlægist svo
að hann heims
hjóláss sleppi
endum tveim
eða yfirgefi
jarðar neitt
það næst er himni.

Sést því á
sumri miðju
fjalls á skrauthnúfum
skartið vetrar.
Því vill ei heldur
þiðna á vori
himinhrím
á höfði öldunga. ]



[ Blástjarnan þó skíni skær
skal ei framar pína
sjón mína
því aðrar fegri eru tvær
er mér tindra miklu nær
og undir Svövu augnabrúnum skína! ]



[ Aldin móðir eðalborna,
Ísland, konan heiðarleg,
ég í prýðifang þitt forna
fallast læt og kyssi þig,
skrípislæti skapanorna
skulu ei frá þér villa mig.

Þér á brjósti barn þitt liggur,
blóðfjaðrirnar sogið fær,
ég vil svarinn son þinn dyggur
samur vera í dag og gær,
en hver þér amar alls ótryggur
eitraður visni niðrí tær.

Ef synir móður svíkja þjáða
sverð víkinga mýkra er,
foreyðslunnar bölvan bráða
bylti þeim sem mýgjar þér,
himininn krefjumst heillaráða
og hræðumst ei þótt kosti fjör.

Legg við, faðir, líknareyra,
leið oss einhvern hjálparstig,
en viljirðu ekki orð mín heyra,
eilíf náðin guðdómleg,
skal mitt hróp af heitum dreyra
himininn rjúfa kringum þig.

Móðir vor með fald og feldi
fannhvítum á kroppi sér,
hnigin að ævi kalda kveldi,
karlæg nær og holdlaus er.
Grípi hver sitt gjald í eldi
sem gengur frá að bjarga þér.

Sjáðu, faðir, konu klökkva
sem kúrir öðrum þjóðum fjær.
Dimmir af skuggum dauðans rökkva,
drottinn, til þín hrópum vér:
Líknaðu oss eða láttu sökkva
í leg sitt aftur forna mær! ]



[ Sálarskip mitt fer hallt á hlið
og hrekur til skaðsemdanna
af því það gengur illa við
andviðri freistinganna.

Sérhverjum undan sjó ég slæ
svo að hann ekki fylli
en á hléborðið illa ræ,
áttina tæpast grilli.

Ónýtan knörrinn upp á snýst
aldan þá kinnung skellir,
örvæntingar því ólgan víst
inn sér um miðskip hellir.

- - -

Sýnist mér fyrir handan haf
hátignarskær og fagur
brotnuðum sorgar öldum af
upp renna vonar dagur. ]



[ (Sölvi Helgason)


Heimspekingur hér kom einn í húsgangs klæðum.
Með gleraugu hann gekk á skíðum,
gæfuleysið féll að síðum. ]



[ Hjá Goðmundi á Glæsivöllum
gleði er í höll,
glymja hlátra sköll
og trúðar og leikarar leika þar um völl
en lítt er af setningi slegið.

Áfengt er mungátið
og mjöðurinn er forn,
mögnuð drykkjarhorn,
en óminnishegri og illra hóta norn
undir niðri er stiklunum þruma.

Á Grími enum góða
af gulli höfuð skín,
gamalt ber hann vín
en horns yfir öldu eiturormur gín
og enginn þolir drykkinn nema jötnar.

Goðmundur kóngur
er kurteis og hýr,
yfir köldu býr.
Fránar eru sjónir en fölur er hans hlýr
og feiknstafir svigna í brosi.

Á Glæsivöllum aldrei
með ýtum er fátt,
allt er kátt og dátt.
En bróðernið er flátt mjög og gamanið er grátt,
í góðsemi vegur þar hver annan.

Horn skella á nösum
og hnútur fljúga um borð,
hógværi fylgja orð,
en þegar brotna hausar og blóðið litar storð
brosir þá Goðmundur kóngur.

Náköld er Hemra
því Niflheimi frá
nöpur sprettur á.
En kaldara und rifjum er konungsmönnum hjá,
kalinn á hjarta þaðan slapp ég. ]



[ Djúpt í hafi
í höll af rafi
Huldur býr,
bjart er trafið,
blæjan skír.
Oft í logni
á ljósu sogni
langspilið hún knýr,
sindrar silfurvír.

Raular undir
Rán í blundi
rótt og vægt,
lognið sprundi
ljúft er þægt,
og í draumi
undirstraumur
ymur stillt og hægt,
haf er fagurfægt.

En í kalda
er kvikar alda
kreppist glær,
hærri galdur
Huldur slær:
strengir hlymja,
hrannir glymja
hvítar nær og fjær,
rymur sollinn sær.

Trúi eg leiki
Faldafeyki
fiðlan snjöll,
eru á reiki
rastafjöll,
Ægisdætur
fima fætur
flytja um báruvöll,
byltast boðaföll.

Dunar sláttur,
dýrri er háttur
drósar brags,
tekur hún brátt
til Tröllaslags:
Magnast stormur,
Miðgarðsormur
makka kembir fax,
kenna knerrir blaks.

Meðan veður
valköst hleður
vogs um tún,
Huldur kveður
hafs í brún,
inn á víkum
yfir líkum
einnig syngur hún
marga rauna rún.

Óm af hreimi
galdurs geymi
gígjan þá,
dregur hún seiminn
djúpt í sjá,
treinist lengi
tón, og strengir
titra eftir á
dult í djúpi blá. ]



[ Í birkilaut hvíldi ég bakkanum á.
Þar bunaði smálækjar spræna.
Mig dreymdi að í sólskini sæti ég þá
hjá smámey við kotbæinn græna.

Og hóglega í draumnum með höfuð ég lá
í hnjám hinnar fríðustu vinu.
Og ástfanginn mændi ég í augun hin blá
sem yfir mér ljómandi skinu.

Úr fíflum og sóleyjum festar hún batt.
Þær fléttur hún yfir mig lagði.
Þá barðist mér hjartað í brjóstinu glatt
en bundin var tungan og þagði.

Loks hneigir hún andlitið ofan að mér
svo ilmblæ af vörum ég kenni.
Ó, fagnaðar yndi hve farsæll ég er.
Nú fæ ég víst kossinn hjá henni.

En rétt þegar nálgaðist munnur við munn,
að meynni var faðmur minn snúinn,
þá flaug hjá mér þröstur svo þaut við í runn
og þar með var draumurinn búinn. ]



[ Hér hvíli ég, hinn morgunsvæfi maður.
Að marki var mér fótaferðin ströng.
Ég fór að hátta - fékk hér loksins glaður
þá fyrstu nótt sem mér var nógu löng. ]



[ Ást er föstum áþekk tind.
Ást er veik sem bóla.
Ást er fædd og alin blind.
Ást sér gegnum hóla. ]



[ Hún er sem svanur fegurst allra fugla,
syndir stolt á vatninu, svipast eftir ást,
kvakið hennar fallegt, vængir fríðir.
Hún er hvít, fögur snót sem snjóugla,
skimar um í trénu sínu, svipast eftir ást,
sér strákinn er Eros hitti, honum stríðir. 
Hún er stúlka, gaman þykir að rugla,
í stráknum vitlausa sem henni brást,
kemur tár, kemur bros, koma árstíðir.

Hún er sem baldursbrá fegurst allra blóma,
blöðin slitna er elskhugar leita eftir ást.
Elskar mig, elskar mig ekki, elskar mig,
Hún er sem laglína með ljúfa fagra hljóma,
melódísk, músíkölsk, og allir að henni dást,
laglína sem fer í minnið og þar festir sig.
Hún er sem leikrit sem fær alltaf góða dóma.
Leikrit sem fjallar um viðfangsefnið ást.
Leikrit sem minnir mig á að ég elska þig.

Hún er sem gamlárskvöld í stór brenna,
túristarnir koma hafa ei séð brennu slíka,
kröftug, brjáluð, kraftmikil og ofsaleg.
Hún er sem skvísa en þó engin glenna,
dansar á gólfinu dansinn chacha mika.
æi takt við tóna, hröð, örugg og unaðsleg.
Hún er sem ástin fegurst allra kvenna,
andlit hennar fagurt og búkur hennar líka.
Skemmtileg, gáfuð, sniðug og  yndisleg. ]



[ Lá grafkyrr
þóttist sofa.
Þú 
suðandi
sveimandi
settist á eyra
mitt. 
Sló 
eldsnöggt
yfir eyrað
og fann 
að þú slengdist
inn.

Síðan hafa 
hugsanir mínar
flogið
stefnulaust
á vængjum þínum. ]



[ C            
Straumur tímans gegnum eilífðina
F
Vi ð sungum saman um heimsbyggðina
F	           C     Am
Hve dýrðar dagur í örmum þér
D
Ég syng um sumar, haust, vetur og vor

C             
Fönn í fjalli og skýjabreiða
F
Falleg heiði og lindar uppspretta
F			C     Am
Ég gríp andann á lofti og þú með mér
D
Í kyrrðin á fjallstindi ég fer

C                   G              Am
Heimurinn er endalaus fjarsjóðskista
F                          C             G
Hann gefur okkur endalausa þrá
C		     G       Am
Hann gefur okkur fínan uppáhaldslista
F                        C                            G
Hvað Guð gefur mér, ég vil sannalega fá

C            
Stjörnuhrap á lofti og himinninn blár
F
Á gullöld tímans, hver er ei klár
F		      C     Am	
Magnaðar gjafir, guð gefur mér
D
Lindin gufar upp til himins fer

C       
Fimbulkuldi í sálarkytrum mínum
F
Ég hlýja mér við heitan arineld
F			C    Am
Kjarrið í lundinum , grænum og fínum
D
Ég vil ilja mér í hlýjum bjarnarfeld ]



[ Á mánaslóð ég horfi í kvöldsins húmi
og fljótið gælir milt við mína hlust.
Þess niður er sem tíminn-streymir 
                         stöðugt
en virðist kyrr í undarlegri ró.
Ég lyfti bikar og sé hvar mánans glott
í tæru víni speglast örskotsstund
uns skýjabakki himinsali klífur
og hylur mánann sjónum hvar ég sit.
En víst til botns í bikar komast má
þótt ský á ferli hylji mánann sjónum. ]



[ Ég held að það muni ekki rætast úr neinu hjá okkur
Það er hægt að nefna dæmi, ég skal nefna nokkur

Aldursbil er mikið en við vinnum úr því
Ef ég missti minnið myndi ég byrja að elska þig á ný
Ég hélt að ekkert gæti tekið ást mína til þín
Ég hélt að ekkert gæti breytt huga þínum til mín
Þá kom þessi hommatittur og tók þig til sín
Nú sé ég aðeins svart, aðeins rautt
Ekkert lengur lifandi fyrir mér, allt dautt
Þú ert dauður Viktor, ekkert getur stöðvað mig
Og þegar ég hef náð í þig
Er fjandinn laus
Hún hitaði mig þegar hjarta mitt fraus
Núna er ég viss um að ef ég myndi hætta að anda í dag
Væri þér sama um það!

Þú hefur gleymt mér
Hvað hef ég gert þér?
Þér er sama um hvað mér finnst
Þykist vita hvernig mér líður, þú veist minnst
Þú veist ekkert hvað er í gangi
Ég ætla ekki að kála mér þótt mig langi
Þú fórst frá mér, og tókst hjarta mitt með
Án þín þarf ég það ekki hvort eð er

Viktor, ég vil sjá blóð þitt á höndum mínum
Ég vil finna fyrir blóðinu renna úr æðum þínum
Nanna, eitt vil ég segja
Mig dreymir um að sjá kærasta þinn deyja! ]



[ í vindinum

sofa sálir liðinna daga

hvísla í draumi köldum orðum
um framliðin haust

um vor og sumur andvana fædd ]



[ Lífið er sterkt eins og mosinn
það grær á klöppunum 
við hafsbrúnina
og heldur heljartaki
í bláhvíta tilveruna

Þegar ekkert veiðist 
verða mennirnir þöglir
þeir standa í hópum
og horfa á mávana.
Kannski vita þeir hvað varð
um silfurlitu fiskana.

Telpa við skúr
litar hvítar rendur 
á hafbarða steina
og syngur hljóðlega

Afi hennar átti
gulnaða mynd
af ungri stúlku
með fölleitt bros
sem hann setti á borðið
hjá svissnesku klukkunni. ]



[ Ísland

Grænum lauki gróa túnin,
gyllir sóley hlíða syllur,
færa víkur flyðru á vori,
fuglar syngja í Trölladyngjum,
sauðir strjálast hvítir um heiðar,
hossar laxi straumur í fossi,
bella þrumur á brúnum fjalla,
blár er himinn, snarpur er Kári.

Holland

Seg, hvort kyn sé lands eða lagar
loftgrá strönd í Rínar hvolfti;
skerast inn of akra rennur,
ævivist hefir þjóð á sævi;
morgna og kveld snýst mylnu fjöldinn,
marar þolir iðna golu;
fullum seglum fljúga of völlu
fley á lagar þröngum vegi.

Spánn

Spánn er fjall með feiknastöllum,
flatur á koll, en ránar tolla
gjalda elfir; ærið silfur
út úr fargast Sagarbjargi;
suður gnóg er sæld í hlíðum,
sæt eru granateplin; kætast
drósir víni í Vandalhúsum,
vex þar auður af frjóvgan sauða. ]



[ Örbirgðin mín kemst ekki í lóg,
eg hlýt að þola hana.
Bakarinn hefir brauðið nóg,
en brestur mig peningana.

Eg er nú setztur upp í hró,
allnærri kominn bana.
Langar í brauðið þarna þó;
það er af sultarvana. ]



[ Einskildingar eru tveir
eftir í sjóði mínum,
bleikrauðir sem brenndur leir,
báðir úr eiri slegnir þeir,
með konungsmynd og kenniteiknum frýnum.

Enginn veit, nær allt er nóg,
örbirgð skal ei kvíða.
Uni þeir við aura plóg,
sem auðnum naumast koma í lóg.
Ég vil æðri arfahlutans bíða. ]



[ Dó þar einn úr drengja flokk,
dagsverk hafði unnið,
lengi á sálar svikinn rokk,
syndatogann spunnið.

Hespaði dauðinn höndum tveim,
á hælum lögmáls strengdi,
bjó til snöru úr þræði þeim,
þar í manninn hengdi.

Er það gleði andskotans,
umboðslaun og gróði,
fémunir þá fátæks manns
fúna í ríkra sjóði.

Gegnum hættan heljar straum
huggaði sálu snauða,
ef þá silfurgjalda glaum
gleypti hlustin dauða. ]



[ Signor einn, er svartur var,
sunnan kom úr dölunum,
heim að mínum húsum bar,
hafði verk í mölunum,
gaurinn beiddi gistingar
og grýtti af sér hjölunum,
honum gaf ég svoddan svar,
sitja mætti á fjölunum,
gleypti hann mat í garnirnar,
gnagaði af suðarvölunum,
lapti upp mysu leifarnar,
líkur reyðarhvölunum,
um skuld mig krafði, skakkt upp bar,
skeikaði ríkisdölunum,
líka þreif til lummunnar,
lauk upp reikningsskjölunum,
gjaldið ég í geði snar
greiddi að fölskum sölunum,
svo honum yrði hlýrra, – en hvar?
Í helvíti og kvölunum. ]



[ Stórveldafundurinn á Höfða var planaður. Hann fylgdist
með af mikilli athygli. Og nú gerðust hlutirnir hratt. 
Þegar sá dagur rann upp að leiðtogarnir skyldu lenda á
Keflavíkurflugvelli var hann staddur heima og fylgdist
með atburðunum í beinni útsendingu í sjónvarpinu. Og í
þann mund sem forseti Sovétríkjanna steig frá borði
steyptist geðklofinn yfir. Og einsog vænta má var hann
eftir það virkur þátttakandi í öllu því sem fram fór á
Höfða. Það átti eftir að gerast aftur að stórpólitískir
atburðir höfðu áhrif á geðheilsu hans. Hann var í Svíþjóð
1991 þegar Persaflóastríðið braust út. Þar fékk hann
nokkuð aðsópsmikið geðklofakast og tók þátt í stríðs-
átökum af fullum þunga. ]



[ Reikult er rótlaust þangið,
rekst það um víðan sjá.
Straumar og votir vindar
velkja því til og frá.
 
Fuglar flugu yfir hafið
með fögnuði og vængjagný,
- hurfu út í himinblámann
hratt eins og vindlétt ský.
 
Þangið, sem horfði á hópinn,
var hnipið allan þann dag.
Bylgjan, sem bar það uppi,
var blóðug um sólarlag. ]



[ Hljóðnað er, borg, á breiðum strætum þínum,
bláhvítur snjór við vota steina sefur,
draumsilki rakið dimma nóttin hefur
deginum fegra upp úr silfurskrínum.
 
Vökunnar logi er enn í augum mínum,
órói dagsins bleika spurning grefur
djúpt í mitt hjarta, er kemur seinna og krefur
kyrrðina um svar, um lausn á gátum sínum.
 
Vinur, þú sefur einn við opinn glugga,
æskunnar brunn í svefnsins gylltu festi
sígur þú í og safnar fullum höndum.
 
Hugur minn man þinn háa pálmaskugga,
hafi ég komið líkur þreyttum gesti
utan frá lífsins eyðihvítu söndum. ]



[ Er sólskins hlíðar sveipast aftanskugga
um sumarkvöld
og máninn hengir hátt í greinar trjánna
sinn hálfa skjöld,
er kveldkul andsvalt aftur kæla tekur
mitt enni sveitt
og eftir dagsverk friðnum nætur fagnar
hvert fjörmagn þreytt -
 
Er úti á grundum hringja bjöllur hjarða
nú hljótt, svo glöggt
og kveldljóð fugls í skógnum einstakt ómar
og angurklökkt
og golan virðist tæpta á hálfri hending,
er hæst hún hvín,
og hlátur barna, er leika sér við lækinn,
berst ljúft til mín -
 
En eins og tunglskinsblettir akrar blika
við blárri grund
og ljósgrá móða leitin bakkafyllir
og lægð og sund
og neðst í austri gylltar stjörnur glitra
í gegnum skóg:
þá sit ég úti undir húsagafli
í aftanró.
 
Því hjarta mitt er fullt af hvíld og fögnuð,
af frið mín sál.
Þá finnst mér aðeins yndi, blíða, fegurð
sé alheims mál,
að allir hlutir biðji bænum mínum
og blessi mig,
við nætur gæskuhjartað jörð og himinn
að hvíli sig.
 
En þegar hinst er allur dagur úti
og uppgerð skil,
og hvað sem kaupið veröld kann að virða,
sem vann ég til:
í slíkri ró ég kysi mér að kveða
eins klökkan brag
og rétta heimi að síðstu sáttarhendi
um sólarlag. ]



[ Riddarinn hallast við brotinn brand,
bærist hans kalda vör:
„Nú er dauðinn að nálgast mig,
nú er mér horfið fjör.“
 
Riddarinn hallast við brotinn brand,
blæðir hans djúpa und:
„Lífið var áður svo ljómandi bjart,
nú lokast hið hinsta sund.“
 
Riddarinn hallast við brotinn brand,
bleik er hans unga kinn:
„Ekki er ég vitund hræddur við hel,
en hefndu mín, vinur minn.“
 
Riddarinn hallast við brotinn brand,
bíður hans mannlaust fley:
„Ég ætlaði að vinna mér fé og frægð
og festa mér unga mey.“
 
Riddarinn hallast við brotinn brand
brosir svo hægt og rótt:
„Kóngsdóttir fyrir handan haf,
hjartað mitt, góða nótt.“ ]



[ Vegmóðum var mér úthýst,
- válega hvein í tindum -
bölvaði ég þá bónda,
börnunum hans og öllu;
dimmdi óðum af degi,
dundi foss í gili;
gekk ég án nokkurrar glætu,
gekk ég í opinn dauða,
gekk ég í sjálfan dauða.
 
Gekk ég í gljúfrin svörtu,
gínandi sprungan tók mig,
bein mín lágu þar brotin,
blóð mitt litaði stalla.
Lá ég einn og óhægt
í eilífu svarta myrkri;
en beinin mín brotnu hvítna,
þau bein hafa verið að meini,
þau bein skulu verða að meini.
 
Leitað var mín lengi,
langt og skammt var farið;
brá ég bleikum grönum,
beindi feigra sporum.
Fá vil ég nítján til fylgdar,
förum tuttugu saman;
nú eru orðnir úti
átján í þessu gili,
átján í djúpu gili.
 
Þegar dimmir af degi,
dynja fossar í gili,
vegmóðum verður úthýst,
válega hvín í tindum,
þá færist ég aftur í auka
og alla hingað teygi;
gnauðar þá kaldur gustur
í gljúfrunum mínum þröngu,
í gljúfrunum okkar þröngu. ]



[ Blundar nú sólin
í bárunnar sæng;
húmskuggar læðast
frá haustnætur væng,
 
sveipa í svörtu
hinn sofandi dag.
En andvarinn kveður
hans útfararlag.
 
Haukar á hamri,
hrafnar í tó
hlusta nú hnípnir
á hljóðið, sem dó.
 
Langanir, sem leita
að ljósinu enn,
detta niðr um myrkrið
sem drukknandi menn. ]



[ Svanir fljúga hratt til heiða,
huga minn til fjalla seiða.
Vill mér nokkur götu greiða?
      Glóir sól um höf og lönd.
Viltu ekki, löngun, leiða
      litla barnið þér við hönd?
 
                     *
 
Nú finn ég vorsins heiði í hjarta.
Horfin, dáin nóttin svarta.
Ótal drauma blíða, bjarta
       barstu, vorsól, inn til mín.
Það er engin þörf að kvarta,
       þegar blessuð sólin skín.
 
Í vetur gat ég sagt með sanni:
Svart er yfir þessu ranni.
Sérhvert gleðibros í banni,
       blasir næturauðnin við.
- Drottinn, þá er döprum manni
       dýrsta gjöfin sólskinið!
 
Nú er hafinn annar óður.
Angar lífsins Berurjóður.
Innra hjá mér æskugróður.
      Óði mínum létt um spor.
Ég þakka af hjarta, guð minn góður,
      gjafir þínar, sól og vor.
 
Hillir uppi öldufalda.
Austurleiðir vil ég halda.
Sestu, æskuvon, til valda,
       vorsins bláa himni lík.
Ég á öllum gott að gjalda,
       gleði mín er djúp og rík. ]



[ Ég vil burt og halda á höf,
hirða ei neitt um boðaköf,
láta storminn teygja tröf,
tuskast við mín jakkalöf.
Betra er en draumadöf,
dáðlaust líf og stundartöf
að sigla fleyi á feigðarnöf,
flytja bú í vota gröf.
 
Ég hef lengi í þrautum þráð
það sem yrði hjálparráð,
en aldrei marki nokkru náð,
nú er að leita þess með dáð.
Þótt ég verði bylgju að bráð,
bíður mín þar fagurt láð,
fyrir handan græðis gráð,
gullið land og sólu fáð.
 
 - - - 
 
Yfir djúpin breið og blá
báti litlum sigli eg á.
Mörg er bylgjan fleyi flá,
fækka engu segli má.
Austur vil ég sigla um sjá,
svala minni dýpstu þrá.
Mig dreymdi, að ég í sænum sá
sólskinsland þar austur frá. ]



[ Sólin blessuð sígur rauð til viðar,
glóa á lofti gullin ský,
grátklökk áin niðar.
 
Haustið nálgast, hríð og vetrarrosinn,
senn er ekki sólar von,
senn er áin frosin.
 
Lóan horfin, lokið söngvafulli,
rökkvar hér, en suðræn sól
sveipar hana gulli.
 
Ógnar myrkrið oss á norðurströndum,
innra grætur óðfús þrá
eftir suðurlöndum.
 
Eigum vér þá aðeins myrkar nætur,
enga fró né innri hvíld,
engar raunabætur?
 
Himinn yfir. Huggast þú, sem grætur.
Stjörnur tindra, geislar guðs,
gegnum vetrarnætur.
 
Vetrarnóttin varla mun oss saka,
fyrst að ljósin ofan að
yfir mönnum vaka. ]



[ Í skóginum sefur vatnið.
Hjá vatninu sefur gömul borg.
Og silfurhvítt sumarregnið
seytlar af blaði á blað
í þrúðgri, þögulli sorg
 - af blaði á blað.
 
Og gamla borgin við vatnið
í villiþyrnunum hulin stóð.
Og dimmrauðar drúptu rósir
um dyr og múr,
sem hnigi þar hálfstorknað blóð
 - um dyr og múr.
 
Í skóginum úti við vatnið
ég viknandi leit hina gömlu borg,
sem hlýddi eg á hálfgleymda sögu
frá horfinni tíð
um örlög og sára sorg
 - frá horfinni tíð.
 
Í skóginum úti við vatnið
ég veg minn gekk hljóður um grafin torg.
Og silfurhvítt sumarregnið
seytlaði af blaði á blað
í þreyttri, þögulli sorg
 - af blaði á blað. ]



[ Það var eitt sinn eyrarblóm
á eyðistað,
og lítill fugl að kvöldi kom
og kyssti það.
 
Hann elskaði svo undurheitt
sitt eyrarblóm,
og veröldin var án þess öll
svo auð og tóm.
 
Að morgni eftir nepjunótt
og nístingsél
fram og aftur flögrar hann
um frosinn mel. ]



[ Það er kviknað í mér.

Gæsin er farin.

Fékk far með vindinum. ]



[ We are tied together
With two different ropes
Tied well by memory
No hopes

Still I love you my dear
According to Mr. Hyde
And the holy liquid 
I want you at my side

Speak freely, speak for yourself
Act as you, and act as me
wipe my fake plastic tears
Can we ever be? ]



[ með regn á rjóðum kinnum
leggur þú augu tvö tindrandi
á mínar tær

Við brosandi saman finnum
(mörgum sinnum)
egó mitt undrandi
elska þig
á morgun
í dag
í gær ]



[ Meðan vitund mín lítur
yfir hafið
og ég sé hafið
sé ég hafið í fljótinu

Þú ert spegill einhverrar
sálar
Ó, yndislega veröld
hvað ertu annað en 
spegill
annað en sönn trú

Ó, fagra vatn
vatnið hefur alltaf
verið ég og þú

Og þá sá ég ströndina
hafið leit mig sem regnið
þá fangaði ég regnið 
og það leit í augu mín
Guðdómleg sýn

Hafið lítur mig
glitrandi augum
meðan regnið sefur
Teningur varpar
gagnsæum vængjum
yfir vindinn

Það er vatnið

Það gerir einnig lindin

Við erum menn
sem förum upp fljót
og fljótið stendur 
yfir hafinu

Nakin kona
sem er að vona

Ég hef farið þetta fljót
og ég var fljót ]



[ Mig grunar að maðurinn sé kominn
til að taka upp sín fínustu blóm
og dæma fyrir soninn
Að kveða upp sinn dóm

Margir munu hata hann
En það eru þeir sem dæmdir verða
Að leggja á hatur hann ekki kann
Mannkynnið hann skal herða

Það mun syngja sinn sálm djúpt í sínum hjörtum
Og biðja til síns herra
Á sumar kvöldum björtum
Það mun af honum dáðst því hann er himinsins kerra

Um eilífðir alda það mun trú sína halda
Binda trúss sitt við hann einan konung
Og um vetrar nótt kalda
Trú mun ekki verða nein launung

Páfinn mun svitna og himnar titra
Regnið hreint mun niður falla
Um stræti mun það leka og glitra
Margir munu þá Guð kalla

En hver er maðurinn sem fyrir var spáð svo óljóst
Er hann kannské himnafaðirinn sjálfur
Sá sem öllu stjórnar leynt og ljóst
Eða er hann kominn útúr stein eins og álfur.
Nú er betra að missa hendi
heldur en að brenna sjálfur í víti
merjast þar og engjast
og verða að horn grýti ]



[ Yfirgefin standa
húsin
hylki um hamingju
hundruða
tóm
stund 
um
að bráð. ]



[ To the angels from above, 
take care of my man´s soul, 
and let him stay and wait for me
so we can be together in eternity ]



[ kötturinn dó úr forvitni
missti eitt líf
áður en hann lokaði öskju Pandóru
- þá eru átta eftir 

ça va bien 
auf wiedersehen ]



[ You thougth you were pretty in pink,
your pitch black hair was fair
and all you knew was being loved
but the others said you ugly,
you knew it wasn´t true
you just had a dream that would
never come true
and you knew that:
everybody is beautiful in black and white
everybody is loveing on the inside
that wasn´t enough for you
so you asked your self 
where should you hide from this misery,
wicked reality this loveing fantasy?
Now were your pills done
and mama needs to buy more bags
you lost your grip of reality
and sliped into your black and white fantasy
where everything is beautiful
and you where beautiful in black and white ]



[ imagine your life at it is 
not worth takin the risk
it dosen´t seem like nothing 
but it is

What will you do?
when you have no longer a bottle to protect you
and your pills are gone too
you don´t see the world as it was
when your love ones are fadeing away
than you don´t give a shit

You think what is the world comming to
and kepps the delusion on 
that you are great
and we are all dumb

so what are you? ]



[ Fleygt í kassa og grafið,
grafið í saur og drullu. 
Því öllum er sama, 
enginn skal syrgja
þessa sál sem var. 
Líkaminn er eftir og rotnar
augun skorpna, 
húðin föl og lyktin viðbjóðsleg, 
enn er öllum sama nema ormunum sem éta. ]



[ ég flaug
beint inn í augað
sem kramdi mig ]



[ Fagurlega lagfærir hann 
silfurlitar fjaðrirnar
fimum fingrum

Teygir síðan úr grönnum líkamanum
áður en hann hefur sig til flugs
sem fálki

Fimlega fer hún höndum 
um hvítt hár sitt
festir í hnút

Hrollur fer um hana 
er hún gengur nakin 
niður að vatninu 
og leggst til sunds 
sem svanur ]



[ Tvær stjörnur - augun - og við,
sjást ekki fyrir sólinni sem skín í kvöld.

Lifandi, sogin inn
blásin svo út ásamt reyknum,
-út í sumarkvöldið.

Sígarettan löngu búin
en ég sit sem fastast á svölunum.
Því þar er sá staður sem ég fæ frið til að skrifa um þig.

Sólin horfin,
en á svölunum situr ennþá einhver
með aðra sígarettu. ]



[ Fullir verða fagrir menn
falskri hrokavímu
En burtu mun hún bágast senn
með bölsins elligrímu ]



[ How are you now
my four legged friend
and where are you now
that life has come to an end
You were so fine
and always so good
but sometimes you were misunderstood
I do regret
the times I said you were wrong
when all that you did
is what dogs do all along
it is unfair
your life was so short
but maybe some day I'll meet you there

Where are you now
and what do you do
I want you to know
that I am thinking of you
I miss you dear
now I'm left alone
somehow I still feel that you are near
happy you were
so very glad every day
and so full of life
to think that now you'r away
thank you my friend
for times that we shared
my love for you will never end. ]



[ Innbyrgið stækkaði
mig langaði að gráta
reyndi að gráta
en grét ekki

ekki þegar dauða bar að
ekki þegar ég meiddi mig
ekki þegar vonir brustu
ekki þegar ég var einn
ekki þegar ég tapaði


loks kom tár
og ég frelsaðist...
þar til ég kroppaði
flísina úr auganu.

Á morgun ætla ég að skera lauk. ]



[ Þú flýgur í kringum mig
talar til mín á tungu sem ég skil ekki
þú flýgur í óstöðuga hring
það er eins og þú sért að leita að einhverju
ertu að leita að einhverju?
eða ertu kannski bara að pirra mig,
fá mig til að drepa þig
fá mig til að stytta leiðinlegt og tilgangslaust líf þitt
losna út úr heimi fýlu og andúðar
ef svo er, þá er ég reiðubúinn til að hjálpa
ég gríp þig á lofti og krem þig í lófa mér
ég opna ekki hendina en horfi magnþrungið á hana
kraftur lúkunnar linast og ég opna hana
til að sjá leifarnar af þér
en þú ert ekki þar
þú ert enn að leita ]



[ Það heldur lítil stúlka í mig
en ég vil frelsi
og leyta upp
og það líður ekki að löngu
að stúlkan missir takið
og ég er frjáls.

Ég er frjáls
Og flýg upp til skýjana
Til að hitta hinar blöðrurnar
Allar frjálsar eins og ég.

Á leið minni upp á við
Er einhvað sem bítur.
Ég spring.
Ég er ekki lengur frjáls
Heldur fell ég til jarðar
Og lendi í garði hjá lítilli stúlku ]



[ Á kvöldi sem þessu
leiði ég hugann af því
hvort þær óteljandi heilafrumur
sem þeytast um huga þinn
mætist stundum  í mynd af mér
og hvort sú mynd hreyfi enn við þér. ]



[ Þú stigur uppí geimskipið.
Flýgur inní sólskinið,
skilur anríki dagsins eftir.
Situr á eyðimerkur strönd tunglsins,
með koktel í annari og stjörnukíki í hinni.
sérð vini þína brosa til þín,
einmanna leikinn hellist yfir þig.
Horfir á heiminn og tekur sopa.
Stendur upp,
blandar þér annan koktel.
Brátt saknaru þrældómsins,
vilt snúa aftur.

Þú sest uppí geimskipið og heldur heim. ]



[ Hver andardráttur
Hver sekúnda
Hvert andartak
Er mér mikilvægt
Til hverrar hugsunar

Ég er aldrei einmana
Þegar ég er einn með hugsunum mínum ]



[ þegar ég hafði skrifað ljóðið mitt
yfir brjóstið á þér 
og sogið úr því mjólkina
leið mér aðeins betur ]



[ ég skar út augun þín í rúmgaflinn minn
það gekk allt svo vel
afhverju þurftiru að loka þeim ]



[ ég heiti eftir frumsyndinni
ef við förum nánar út í það
og haga mér samkvæmt því. ]



[ Hápunktur kvöldsins 
var þegar ég risti sjálfsmynd
á bakið á þér
og stakk svo hnífnum
í bólakaf
þar sem hann á heima ]



[ geturu ekki gert neitt rétt
ég vildi bara að þú dræpir mig
hægt og rólega ]



[ ég vissi að hugljómanir hans
myndu lama heiminn
mér leist svo vel á þær 
að ég leyfði honum að ráða ferðinni ]



[ mér fannst það nú bara hljóma
nokkuð vel 
þegar ég spilaði á fingurnöglina
með tönnunm ]



[ stamaru líka þegar
þú ert að ríða ]



[ Frigid, Breiðholt jess.

Lólæf skömbeg.

Ha? ]



[ (eitt)

Sjónvarpið mitt þjáist 
af snjókomuveikinni ógurlegu 

ástæður eru ókunnar 
en mig er farið að gruna 
að loftnetið sem ég föndraði úr hnífapörum og reipteipi 
sé ekki að virka sem skyldi.

(tvö)

Ég gekk á standlampa 
hrasaði um stígvéli 
velti pottaplöntu um koll 
og káfaði á örbylgjuofninum 

áður en ég komst að þeirri niðurstöðu 
að sennilegast borgar sig ekki 
að föndra sér linsur úr matarlími. 

(þrjú)

Af gefnu tilefni 
og biturri reynslu 

vil ég ráða fólki frá því 
að nota heimföndraða peningaseðla. ]



[ Ástin fyrir mér er ekki til
og er eins og regnbogi 
í augum litblinds manns
sem leitar þó.

Ástin fyrir mér er ekki til
eins og einhyrningur
í ævintýrasögu
sem finnst eflaust aldrei.

Ástin fyrir mér er ekki til
en ég horfi samt áfram
upp í bláhvítan himinn
og bíð. ]



[ Margslungnir brúnir og gulir og rauðir litir í margvíslegum tilbrigðum læðast um uppeftir trjánum og niður einmana götuna.  
Lauf þyrlast um í nöpru rokinu og hurðir skellast.  
Það er enginn á ferli svo síðla dags, svo senmma morguns.  
Allir búnir að finna sér gististað.  

Konungur vorsins sagði í gær að kvöldið í kvöld yrði tíminn sá er tíminn stæði í stað.  Og í hverju andartaki væri fólgið tímabil úfaf fyrir sig 
er rynnu saman í eitt allsherjar tímabil ástarinnar.  
Hann sagði ,,Sumarið er tíminn vinur minn”.  

En hún kom aldrei. 
Hún sem ég ætlaði strjúka blíðlega um vanga.
Og elska og dá,
Og þola allt sem væri óþolandi við hana 
því ég elskaði hana 

Og núna er haust og allir farnir í sitt hýði.  
En ég er enn að bíða eftir að sumarið byrji. ]



[ Ung dama
hallar sér
að auðu húsi

uppreysnarseggurinn
getur ekki sagt móður sinni
að hún reyki

Hún spyr mig:
"Er reykingalykt
af fingrum mínum?" ]



[ Það eru ekki allir sem sjást,
sem fylla þennan heim af ást.
Til er fólk sem gerir sitt, án þess þó
að vilja komast í þitt.

Þó að hatrið sjáist betur,
skaldu doka við,
og sjá hvað setur.
Hættu að taka mið, af því sem getur,
farið mun betur þennan vetur. ]



[ Þó að dagarnir svertast,
og skýin snertast.

Þó að fjöllin sofa,
og birta minnki kofa.

Þó að blotni grasið,
og að þagni allt masið.

Þó að kuldinn kæli,
og krakkinn væli
þá er von á gleði í meira mæli! ]



[ ég er hérna líka

sjáðu mig
taktu mig

tuldrar hún forsmáð

baunin

sem liggur óútsprungin 
og útspýtt

í poppskálinni ]



[ Vakir yfir kaldri jörð
konungur frosts og mjallar.
Ungur maður situr vörð,
meyja úr kvölum kallar.
Þögnin nístir inn við bein,
myrkur gleypir ljós.
Komin er í þennan heim
lítil frostrós. ]



[ Seint um kvöld er kvakar álft,
kvalinn svanasöngur
lognar út því lífið sjálft
líftryggir ei lengur.

Háreist álftin hvikar senn,
hægt nú kraftinn þrýtur.
Eins og hendir marga menn,
mögur guð sinn lítur. ]



[ kom svo úr sólarljóma mínum
skíthæll
sem íþyngir hjartanu þúsundfalt,

afhverju situr hann þarna enn þá fastur í skítnum og lætur mér svíða

Svíða í hjartað
og hann þarna fjarri og ég alein
skíthæll

drunur og drungi 
veröld er mér þoka
mig langar heim ]



[ Í ljúfu skjóli nætur
kom lífið til mín í vor
læddist eins og grá læða
þangað sem ég svaf
og hringaði sig
á maga mínum ]



[ When your star 
reach my mind
morning comes 
and goes again
worthless life
sailing away
into the dark
tomorrow away..... ]



[ Inn í mistrið 

yfir móðuna 

límkennt andlit

vefur þokudýrsins 

erfiður. 

Ég er móður 

og aldrei hinum megin... ]



[ I. HEL

Lokadóttir.

Blár sólarlaus geimur.
Mínus hundrað og allir á brókinni.

II. VÍTI

Djöfullin sjálfur.

Plús hundrað. 
Allir lestir leyfðir,
enga hægt að stunda.

III. HELVÍTI

Temprað loftslag. ]



[ seint í gær rétt áður en ég sofnaði
 sá ég næturstjörnu
 sem virtist nær jörðu en aðrar
 stjörnur ]



[ Í viðjum mér ólgar þrá
frumhvöt lífsins sem nötrar í innviðunum
líkaminn skelfur þar til glóandi aska klífur jarðskorpuna
Vilji þess brýst upp á yfirborðið
Ævafornt eðli veiðimannsins tekur stjórn

Angur þess knýr mig áfram
rænir mig skynseminni
ber mig til endalausrar leitar

Ég þrái að finna konu
sem er hrein og tær
eins og íslenska vatnið
fögur sem stórbrotin náttúran
indæl, ljúf og góð

Dularfull og spennandi stúlka
samt svo nálæg og blíð
Persónuleikinn fyrir fögur beinin
er sem litur á svarta mynd
glæðir hana fullkomnri ásjónu

Hún er íhugul og rannsakandi
forvitin um tilgang gangverksins
saman verða hugsanir okkar skýrar

Hlátur hennar líkur svanasöng
fágætur, ljúfur og ilhlýr
Bros hennar syndir um mig
varmur með fiðringi
Og ég horfi dolfallinn
á þennan upplýsta engil

Með dagdrauminum deyr ímynd hennar
en ég er enn
lifandi í endalausri leit ]



[ "við höfum loks verið frelsuð frá einræði" -sagði strákurinn. 
"lof sé Allah fyrir stórveldið" -sagði stelpan 
og Patriot stýriflaugin flaug inn um gluggan hjá þeim. ]



[ Fram og til baka
þreyttur fer tannburstinn minn
uns skína tennur ]



[ Knörrinn sem hann stýrði  
og oft um úfinn sjá
að veiða Þann gula
hefur fyrir löngu fengið uppi
á fjörukambinum

byrðingurinn mosagróinn 
kinnungsborðin gisin            
og kjölurinn horfinn
ofan í gróinn svörðinn

og hann sem færði björg í bú
situr nú veikburða
í hjólastóli á elliheimilinu
hvílist þar fótfúinn

strýkur skjálfandi hendinni
um fægðan skallann
og horfir til hafs
votum augum

grætur örlögin
að þá er búið að úrelda. ]



[ I knew this day would come
You say you still love me, where are these words from?
But when I looked into your eyes, there was something that made me think
I’ve failed to make my feelings to you sink
I’m mad about you, I love you so much
I love your every smile, every touch
Everything I had, isn’t mine anymore
Recognized this feeling from before
I felt so lonely when I walked away from you through the door
I saw emptiness ahead
Circle of dead
Spinning around in my mind
So fast, how could I be so blind?
It is all coming to me now, finally I know
Now I’m sure why you didn’t say no
I know why you said all these pretty things about me
I prayed to God to let me keep you, he didn’t agree
Everything I’ve worked for, everything I’ve said
Just wish all my feelings to you could be dead

Do you even have any idea how it is
Ever tried to feel like this?
Ever tried to scream for something that won’t answer?
Someone up there has left you, doesn’t it hurt
Feeling like you’ve been left in the dirt!
It sucks, doesn’t it? Let me know
And the pain will only continue to grow…..grow… ]



[ Ég ligg uppi í rúmi
og græt.

Og tárin leka í eyrun á mér
því að ég ligg á bakinu. ]



[ En Mexico la gente es muy buena,
Me gusta la rica cena.
No me preocupa la pansa llena,
porque despues tomo una ballena. ]



[ Every time I thought that I didn’t have a home
Every time I thought that I was on my own
I was right
No matter how hard I try to fight
You will always be out of my sight
How much can I take?
How much until I break
Don’t push me to the edge of time
Don’t rub it in my face that you will never be mine

You have caused me dead
After I lost what I had
I’ve lost everything I want
Everything I’ve owned is gone ]



[ Heyrirðu myrkrið falla á?
Hversdagsleikinn hverfur eins og dögg fyrir sólu
og völundarhús myrkursins leikur sér að huga mínum
ég finn hvernig myrkrið stígur þunglega fyrir aftan mig
þar er bara svarta nóttin þegar ég lít við
ég finn hvernig hendur óttans leika um huga minn
þær fara græðgislega um alla króka og kima
og finna alltaf það sem þær leita að.

Litla barnið sem ég hef troðið niður í djúp sálar minnar
kemur aftur upp á yfirborðið
og ég get ekki annað gert en að kíkja undir sængina
og inn í skáp 
til að friða litlu stúlkuna. ]



[ I liked the way your blood bled
when I cut your throught
it reminded me off passion ]



[ Ég get ekki samið ljóð.
Hef aldrei getað.

Einhvern tímann 
er allt fyrst.
Líka ljóðið. ]



[ Á naglaspýtum héngu trúboðar í stellingum fíla
stuttu hjá lágu snákar í langri röð halastjarna
eitrið af tungunum spýttist hægt af stað

ég gekk framhjá
snerti enni snákanna
sneiddi skonsur

í dökkdimmum helli næturinnar
hringsnerist um kófsveitta fíla
sem höfðu verið að iðka sund með Óla bassa
og farið svo að versla á eftir
án undantekninga keypti hver fíll sér
lambhúshettu, kappakstursbíl, derhúfu og sleikibrjóstsykur

ég gekk framhjá
batt höfuðfat á fílana
bað draumana um vernd

á leikvanginum borðuðu ljónin mig,
brytjuðu mig í sundur,
bognuðu sverð
ég ligg nú á gólfi ljónabúrsins
óviss um að ég komist í sturtu aftur
að ég hitti þig ]



[ Geti ég tekið gleði þína
í hægri hönd 
og sorg þína í vinstri,
fæ ég að líta
inn í hjarta þitt

Geti ég tekið reiði þína
á hægri öxl 
og áhyggjur þá vinstri,
mun ég faðma
sálu þína að mér 


Ósk mín þögul 
og djúpt ]



[ Þögul ást í þröngu rými
Frosið hjarta þakið hrími
Eitt er horfið annað brennur
Ör af boga Amors rennur.
Drengur elskar, svanni dáin,
enn til staðar ástarþráin.

Á moldu fellur sveinsins tár,
í brjósti hans er sorgarsár
Jörðin hylur hennar mynd,
sálin fauk með hlýjum vind.
Við stein með nafni hennar grætur,
rifnar burtu hjartans rætur.

Með blað í hendi'á jörðu skríður
mærin hans á himnum bíður.
Sigðin glampar á hans hníf,
vill ey öðlast lengra líf.
Einn mun aldrei gleði skarta,
frostrós grær á drengsins hjarta.

Með hníf í brjósti hnígur sveinn,
vildi ey lengur lifa einn.
Í örmum hennar friðar nýtur,
hjartað ekki aftur brýtur.
Fann í faðmi hennar hlýju
byrja að elska heitt að nýju. ]



[ Í brjósti pilta tendra bláu augun bál,
Bjartir speglar inn í þína fögru sál.
Ef horfa þau til mín þá hjartað hamast ótt.
Hugur minn mun dvelja hjá þér hverja nótt.

Létt herðar þínar falla ljósir lokkar á.
Ljóð mitt lýsir vart því sem að augun sjá.
Og frá því ilminn leggur, ferskan angan finn,
Fljótt mig dreymir þá um mjúkan faðminn þinn.

Varir þínar heitar kveikja von um kossa
Sem kuldann hrekja burt og tendra blossa.
Sem funi hjartað bræðir fagra brosið hlýtt,
Og fær mig hvert sinn til að elska upp á nýtt. ]



[ Þú ert gyðja míns hjarta,
Stoð minnar sálar,
Drottning minna drauma.
Við hlið þér er ég ósigrandi.
Ég vil þar gráta og þar vil ég kætast,
Í þínum faðmi þar sem draumarnir rætast.

Ég vil halda í hönd þína,
Hönd sem veitir mér styrk,
Von og trú.
Þú kallar fram kærleikann í hjarta mínu.
Ég vil strjúka þitt hörund og njóta mín best,
Í faðmlagi stúlku sem þrái ég mest.

Ég vil horfa í augu þín,
Augu sem laða fram ást.
Ég vil uppfylla óskir þínar,
Elska þig og virða.
Ég eiga vil stund þar sem augu okkar mætast,
Í faðmi þér þar sem draumarnir rætast.

Þú ert innblástur ljóða minna,
Fegurst allra meyja.
Orsök hamingjunnar,
Gleðin í lífi mínu.
Ég vil þér halda og þig vil ég kyssa,
Í faðmlagi þínu sem ég aldrei vil missa. ]



[ When no one ever looks your way,
And no one says you’re nice today.
And no one sends you smiles across the floor.
When there is no love left for you,
And all the world is gray and blue.
And deep inside your heart you’re feeling poor.

When you feel like you have missed the train,
And everything you’ve got is pain.
And deep inside you’re slowly growing old. 
When everything that’s good is gone,
And you are never having fun.
And all your world is slightly going cold.

Remember I am here my friend,
And friendship never comes to end.
Though sometimes we are very mad and sore.
You never have to run and hide,
Cause I am always by your side.
So let the friendship last for evermore. ]



[ Hugur minn vill hata allt,
Hjartað ekkert skilur
Minning er í sárið salt,
Sæmdin tár mín hylur.

Geng ég enn með bakið beint
Bros og stundum hlátur.
Breytast mun sú staðreynd seint,
Að oft er stutt í grátur.

Gaf þér rósir fagurrauðar
Reiður óska ég þess heitt.
Að þær detti allar dauðar,
Og döpur þú munt elsk’ey neitt. 

Stjarnan skín og tárin streyma,
Stend ég eftir hnugginn sveinn.
Ein mun okkar drauma dreyma,
Dapur mun ég deyja einn. ]



[ Með hjarta úr gulli þú gekst í mitt líf
Með gleði og brosandi varir.
Á skýi úr vonum við hlið þér ég svíf
Og vona að aldrei þú farir.

Fyrir þig skal ég berjast, blæða og þjást
Berjast í minningu þína
Vertu mér kærust og kenndu mér ást,
Ást sem að aldrei mun dvína.

Loginn í hjarta, mér lýsandi bál
Ljóð mitt það ávallt mun geyma.
Fegurst mér þykir þín saklausa sál,
Sú sem ég aldrei mun gleyma. ]



[ Ég dæsi þegar dagurinn kemur,
draumarnir sleppa takinu og ýta mér framúr.
Af hverju var ég að vakna?
Veruleikinn getur verið svo óspennandi.
Undirmeðvitundin hendir huganum,
Hærra, þangað sem stjörnurnar hvíla.
Þar sit ég á höku hálfmánans,
horfi á stjörnurnar og hlusta á sögur.
En það eru engar stjörnur,
heldur útiljósin í borginni.
Marsbúarnir miða leyserbyssum á jörðina.
Magnað hvernig allt er hægt.
Horfandi á allt annan heim,
hugsandi á apamáli.
En maður man aldrei hvernig fór,
Reyni að rifja upp eftir að draumarnir hentu mér burt.
Sekk mér í moggann og óspennandi tilveru hversdagsins.
En næstu nótt,
næstu nótt heyri ég endinn á sögu hálfmánans,
eftir að ég sofna yfir kvöldlesningunni
og sekk inn í heim marsbúa og mánaferða.
  -Magnað hvernig allt er hægt. ]



[ Hvert sem þú lítur
framhjá þér visnað lauf þýtur.
Kuldinn fer að bíta í kinn
taktu því fram húfuna vinur minn.

Dagurinn er ekki lengur langur
þó svo hann sé mörgum ansi strangur.
Þess vegna er gott að sofa
en það bætir þig, því ég lofa.

Alla daga þú leitar af skjóli
og þú finnur það í þínu bóli.
Á morganna viltu ekki vakna
því sumrinu ertu strax farin að sakna.

Horfið er allt þitt þor
og það sem þú vilt er nýtt vor.
Eftir sumarið þessi árstíð fram braust
hið drungalega og kalda haust. ]



[ Er frelsið falið í þeim hlutum
sem maður hefur eitt sinn átt.
Er það stundirnar sem við nutum
eða þegar við skildum sátt.

Er frelsið að takmörkum sínum að ná
eða salt yfir sárin strá.
Er það sem er okkur best
eða kannski að sjá góðverkin flest.

Frelsið munu allir finna
bara ef þeir afþví leita.
Þá er sko til mikils vinna
og mörgum brögðum hægt að beita. ]



[ Bláber fjöllin
liggja makindalega 
og teygja úr sér 
í sólskininu
Veðruð vitni 
í veraldarsögunni.
Upplýsa ekkert 
nema gengið sé á þau. ]



[ Sólskin
Gola
Flugusuð

Niðurinn í ánni
Kyrrð hugans

Að bara vera
Vera hér
Vera til

Að bara lifa
Lifa hér
Núna ]



[ Brennimerktu mig
á hnakkann
með tungu þinni

Ristu mér húðflúr
með sálarbrotinu
sem ég gaf þér

Með svita og tárum
málaðu mynd á bakið
af hjarta þínu

Merktu svo verkið
fangamarki þínu
með blóði

En þurrkaðu út
fótspor þín
áður en þú ferð ]



[ This poem is dedicated to all who think I suck
For everyone who thinks I should jump from a block
For everyone who thinks I’m a crack head
For every fucking bitch who thinks I’m good as dead

I’m tired of all this emotional violence
Tired of never getting any peace and silence
Can’t go out without some bullshit going on
Tired of hearing”where did you get that money from?”
It’s like I can’t do anything on my own
It’s like I don’t have a home
I love my family, but stop it
Stop asking me some questions, just drop it
I know I’m wasted
But I’m still the biggest pimp you ever tasted

I love my crib the most
I’m still representing the west side coast
I love you my friend and I got your back
So if anybody steps up to me, there’s no way back
Don’t judge me before you know me
No telling how far I’ll go
Nothing I can do, my brain just goes with the flow
It was in high school when my anger started to grow
Now I can’t do this anymore
My life isn’t like it was before
One day you open the door and see me still hanging in the ceiling
It’s not like anybody cares about my feeling

You know what? This is kind of funny
Chances of anybody reading this are the same like if I get any money
Nobody cares, nobody reads about my shit
Don’t tempt me to kill myself; I might as well do it
I hate everybody that barks at me
I hate everybody that won’t let me be
Pimp haters, all around
I can’t even go to town
Pimp haters are making me feeling down
One last word
My name will always be the biggest name you’ve heard ]



[ Uppá undinn afþrengdur
tuskulegur & tómlegur
Velja þarf úr valmengi
velförnuð eða volæði?

Andlaus sagður sakfelldur
ráðleysi & dugleysi
hrista höfuð ættmenni
afneitun eða samþykki?

Gerla vel skal gjöra
vandfýsni & kostgæfni
stefnan rökk af tvísýnu
skyldurækni eða hamingju?

Ungur maður eldmóður
spengilegur & stórmæltur
Verandi þess vel megnugur
ungur eða aldraður?

Víst að sækir alveröld
Stórsstirni & smágrýti
Framtíðin kemur að endingu
fullkomin eða vonbrigði? ]



[ Berum þá í það minnsta
eitt eða tvö
sprengjubelti
undir skrápnum.

Því grátt er hvorki svart né hvítt. ]



[ ég er þreytt og þungt er hjarta
þekja sjónu mína ský
sólu vil ég biðja bjarta
blíðum geislum til mín senda
verði hönd mín aftur hlý ]



[ Þarna eru þessi ljóð sem segja sína
sögu þarna eru þau
ekki einhvers konar skeljar sem sváfu
af sér eilífðina í fallegri fjöru
eða loftsteinar sem féllu til jarðar ofanúr
holu hveli sem væri kannski nær lagi
heldur blóðið á vörunum undan
tönnunum jafnvel á nöglunum
þegar lífsblómið bærðist og ég
hvíslaði drepa drepa
ljóðin sem lögðu af stað í öndvegi
áður en sjóreiðin hófst
þarna eru þau löðrandi syngjandi og þú
spyrð kannski eilítið hikandi viltu
vera minn vængur í nótt ég
get það ég get það
ekki ]



[ Bak mitt er þakið
allskonar örum
þó eru flest eftir þig ]



[ Searching for something...you call it soul..
How can one be so empty..?

Days go by, they're all the same..(someone show me the path that's mine.)

Remember the butterfly that lived in my soul? It flew away..it's gone...my soul doesn't breath anymore.

I know that what I'm doing is wrong...(but the days pass more quickly.)
That's what I need...my sanity is all I have left...(or is it?) and I can't afford to loose that too..

All my masks...You never know where you have me...(neither do I...)

Once I found a butterfly in my pocket...
I should hav made a wish...but I didn't.

Am I doomed forever..? Or can this breathless soul come to life again? ]



[ Klukkan tíu að morgni með tárvota kvarma
Kveður hann lífið í hinsta sinn
Í von um að bíði hans galopnir armar Ömmunnar gömlu sem kyssti hans kinn

Í lífinu hafði hann orðið undir
Eilífðin hafði hans sálu merkt
En hafði þó margoft um grösugar grundir
Glaðvær hlaupið um náttúru slekt

En tíminn hafði í taumanna tekið
Tifað’í burtu hægt og hægt
Í sjálfsvorkun hafði hann eftir setið
Sínu litla lífi frá sér bægt

Fölur og fár hann negldur er niður
Náhvítur líkaminn sál hans enn bar
Loksins í myrkrinu heyrði hann kliður: Hún amma þín er ekki á þessum stað ]



[ Dabbi gekk í typpó
sem hann eitt sinn fékk
hann gekk ennþá í þeim í 9unda bekk
Þær voru bláar
og blátt typpakusk
það var algjör plága 
að týna kuskið burt ]



[ Haltu áfram að skapa,
þú hefur engu að tapa.
Sköpun þín er stórkostleg og flott
en sú gangrýni gerir þér aðeins gott.

Af lífinu málar þú myndir,
góðverk mannanna og allar þeirra syndir.
Í list þinni er hægt að læra
og líf allra og sál gleði færa.

Í nákvæmnina leggur þú mikinn þrótt,
áhrif frá snillingum hefur þú sótt.
Þú sjálfur hefur alla burði að bera
haltu áfram með það sem þú ert að gera. ]



[ Þessi farlama orð 
eru fjötruð við tungu mína, sálu
og spor mín á jörðu

Þessi fjörugu orð 
opna mér heim þúsund skálda
og laða mig að paradís 


Orð mín, farlama og fjörug
eru himnagjöf ]



[ Með hjarta úr gulli, augun himinnblá
og með hönd sem huggar.
Brosti þínu breiðasta þegar vel lá á
þó innst inni væru myrkur og skuggar.

Aldrei neitt slæmt féll úr þínum munni
heldur gullmolar sem við lærðum.
Öllu sínu fólki hann mest unni
og allt það sem við honum færðum.

Þú ferðaðist á milli ólíkra landa
sem við hin sjáum aðeins í draumum.
Þar snertu fætur þínar heita sanda
og þú syndtir í hafsins heitu straumum.

Nú ertu með oss á vissan hátt
en við hittumst auðvita aftur.
Á þeim endurfundi verður ekki haft lágt
heldur settur í það allur okkar kraftur.

Vertu sæll, vertu sæll afi minn
en aðeins í þetta sinn.
Þú munt standa yfir okkur vörð
öllum þeim sem þú unnir hér á jörð. ]



[ Þeir sungu \"When I\'m sixtie four\"
snillingar léttir í lundu
heilluðu alla sem hlustuðu á
og hljómana sígildu fundu.

Í stúdeó Apple ég staddur var
og stundin er heilög í minni
það hljómar enn í höfði mér
himneskur söngur þar inni.

Ég vaknaði upp við vænan draum
en vissi að ég var bara heima
og lét því í spilarann \"Let it be\"
svo ljúft mig fór aftur að dreyma.

Mig dreymdi um daginn í lífinu
og drengina sá ég í anda
syngjandi \"We can work it out\"
vinirnir okkur til handa. ]



[ Ég vakna og horfi á grámyglulegan hversdagsleikann vinka mér fyrir utan gluggann.
Sýnist hann hafa lítið breyst.

Það bankar einhver á þakið, eða er þetta guð að gráta og minna mig þannig á áþján heimsins?

Ég spyr guð en fæ ekkert svar. Eitt sinn hefði ég heyrt svarið en núna hefur sambandið slitnað og bíður eftir viðgerðum. ]



[ vor er tímin,
tímin sem líður.
Hann líður sem blíður,
hann er Blíður sem fríður.

Þökk sé sumrinu og sólini,
minni og þinni.
blóm vaxa,
vaxa og vaxa.
og deyja og lifna við þökk sé mér og þér. ]



[ Þegar ég brosi lokast
augun mín. Í blindri
hamingju, sælu svíf ég.
Þau lokast í hálfmána,
tákn nætur, myrkurs.
Í myrkri hamingjunnar,
dreg ég fyrir
gluggatjöld sálar minnar.
Það sést ekki inn,
það sést ekki út.
Ég hverf

en í myrkri sé ég. ]



[ Höfuðverkur, heljar pína, 
	hrjáði lengi mömmu mína.
	Loksins hún til lækna gekk 
	lagðist þreytt á hvítan bekk,
	leyfði þeim í sig að rýna.
	
	Þeim reyndist ekki mikið maus  
	mæla allt í hennar haus.
	Fannst þar einhver furðuhnútur,
	-fölur, lítill bandvefskútur.
	(Frekar það en skrúfa laus!)

	Því svona stubbar standast ei
	stóð af læknum og fróða mey.
	Í burtu skal með skörpum hníf
	-sem skaðlaus bætir múttu líf-
	með skyndi þetta auma grey.
	
	Nú vita máttu með þitt mein:
	Móðir veikist aldrei ein.
	Öll við stöndum þér hjá þétt,
	þyrst að heyra góða frétt.
	Þráum að hún komi ei sein! ]



[ Fíflið sem var byrjað að vera skemmtilegt
er ennþá fíflið
það erum við 
sem erum hinsvegar orðinn fífl ]



[ Stundum langar mig bara til að hefna mín
ekki endilega fyrir eitthvað sérstakt,
meira bara svona innri reiði.

Leita uppi alla aumingja samfélagsins
og bara pynta þá, koma því svo rækilega inn í hausinn á þeim að þeir séu ekkert nema aumingjar sem verðskuldi á engan hátt að lifa.
En ég get þetta ekkert,
ég get ekkert leitað uppi þessa aumingja,
þessi þunglyndu fífl,
því ég er sjálfur aumingi. ]



[ Stundum finnst mér eins og ég viti ekkert,
til dæmis eins og núna,
en hún er falleg stelpan í skólanum, stelpan sem mig langar að ríða,
confidensuð og örugg,
en fífl er hún,
hún er kommafífl,
hún myndi aldrei skilja það að ég kýs íhaldið,
því hver annar, því hver annar hugsar um silfrið mitt? ]



[ Nei! Nú er ég búinn að fá nóg af þessu!
Þetta er bara vitleysta!
Lagið fer allt of hægt, en það heldur bara áfram og áfram, 
þannig til mar deyr úr elli rokkdauða, 
skilur ekkert eftir sig, nema lítið skáeygt barn hah!
Það er þó skárra en þetta, þetta kjaftæði sem skilar engu? Nema hverju?

Bíðum aðeins lengur, setjumst niður, bíðum, slappaðu bara af, þetta er..
Nei farðu og gerð eikkva nei en það er sumar, sumar?
Hvað græði ég á því?
Er ég fullur? Er ég að barna litlar stelpur? Er ég að komast nærri? Einhverju?
Bíddu bara aðeins...
( innsk höf. brjálaður geðsjúklingur labbar uppað þér og þú ert skyndilega dauður, hættu síðan að hlusta á pabba þinn!) ]



[ Nú ferðu að nálgast 23 árið
og horfið er fortíðarsárið,
góðvild áttu og fyndin hlátur
en lítið ertu fyrir grátur.
Sterkur alltaf hann er
og sést það hvernig hann það ber,
gefin er hann fyrir fydni
ávallt leikur allt í lyndi.
Yfir fótbolta hann oft liggur
og heimsóknir vel þiggur,
í félgasskap unnir sér best
og er hann þá til í flest.
Haltu áfram að vera þú
en ástæðan er aðalega sú,
að þú ert vinur í raun
og átt skilið fyrir heimsins bestu laun. ]



[ Hún er mér góður vinur
stendur mér ávallt næst.
Sama hvað yfir mig dynur
eru ráð hennar alltaf glæst.

Hún hefur lifað tímanna óðu
sem hún hefur lært vel af.
Oft ég minnist stundanna okkar góðu
og hjálpina frá þér þegar ég fór í kaf.

Úr fjöldanum hún sig skar
því fegurð hennar er engri annari lík.
Svo þessi sjarmi sem hún ber
flæðir um allt og alla í Reykjavík.

Hún á inni allar blessun mína
og veit hún vel af því.
Vonandi segir hún ykkur sögu sína
en atburðarrás hennar er innlæg og hlý.

Sæl mun þú verða í 1000 ár
elsku besta Lilja.
Lækna skal ég öll þín sár
en það verður þú ða vilja. ]



[ Ég sit við gluggan, með kaffi í glasi
það er mánudagur og slabb á götunni.
Helgin er búinn og það líður að næstu.
Mórallinn kominn og það líður að næsta.
Dag eftir dag, viku eftir viku, ár eftir ár hinn sami hringur með litlum tilbreitingum.
Nema kannski er ég farin að drekka kaffið úr bolla. ]



[ Ég elska föður minn og móður
saman þau gáfu mér líf af gjöf.
Þau hafa farið margar ótroðnar slóðir
bæði yfir lönd og heimsins höf.

Margar góar stundir saman við höfum eytt
allt frá heimili okkar eða upp í sveit.
Til að gleðja þau þarf nánast ekki neitt
en það ég best allra veit.

Þau sáu mig ganga mín fyrstu spor
og setjast á fyrst á skólabekk.
Fylla mig af kjak og þor
þegar í svartholið ég sekk.

Alltaf sýna þau mér hina réttu leið
og sjá það sem enginn annar sér.
Við höfum verið vinir um langt skeið
en enginn breytir því sem núna er.

Við stöndum saman í hverjum harmi
og í gegnum það hvort annað leiðum.
Yfir foreldrum mínum mikill bjarmi
sem skín á hverri stund sem við eyðum.

Við verðum saman alla tíð
og enginn getur stoppað það.
Hver stund með ykkur er falleg og fríð
en sem barn ég bað guð um það. ]



[ Tilfinningar eru eins og ský sem berast með vindum. Taka á sig margar myndir, fallegar og dimmar, stórar jafnt sem agnar litlar.
Hvernig get ég beislað vindinn að ég gæti bara beislað vindinn. ]



[ Tár niður kinn rennur
söknuður er valdur þess.
Inn að hjarta henni brennur
eftir að hann sagði bless.

Ein um nótt hún sefur
einmanna með hjarta kalt.
Sál hennar gröf sína grefur
eftir að hún af stalli sínum valt.

Hvarf hans var hennar hagur
eftir allt sem gekk á.
Á morgun kemur nýr dagur
með nýrri von og þrá. ]



[ Sögu skal ég segi ljóta
um kerlingu sem ekki er fríð.
13 börnum tókst henni að gjóta
sem ekki voru á meðal hins almenna lýð.

Maður hennar var latur
sem aldrei gerði neitt.
Lá allan daginn á maganum flatur
og gerði kerlingu oft lífið leitt.

Bjuggu þau upp til fjalla
en kerling leitaði oft til bæja.
En hrollur fór um þá alla
sem heyrðu kerlinguna hlæja.

Hún elti aðeins óþekk börn
sem voru sælgæti í hennar huga.
Greyið börnin áttu enga vörn
en í örmum hennar voru þau aum sem fluga

Með í för var köttur stór
sem kerling gekk með í sinni ól.
Seint Desember kerlingin í ferðir fór
þegar mannfólkið hélt gleiðileg jól.

Um næstu jól skal rifja upp sögu mína
en þá má ekki vera óþekkur eða í fýlu.  
Heldur sýna hegðun fallega og fína
annars endið þið í gininu á Grýlu. ]



[ Innan um
öll þessi andlit
sem virðast
andlitin ein
skilur þú þig frá
og situr í mér ]



[ Nagaðu á mér heilabörkinn
skrapaðu úr mér mænuna
sjúgðu inn í eyrun á mér
með ryksugu.

Sláðu mig með hækju
og ristu mig sundur
með rafmagnssláttuvél
í hjáverkum 
á lóðinni.

Ég var að vonast eftir
að þú myndir hringja. ]



[ Með óslökkvandi þrá,
með gegnumgangandi eftirsjá,
með lífið eins og titrandi písk
í reiddri hendi
sogar hann í sig andartakið
eins og drukknandi maður.

hann skilur við sig
minningu um söknuð
eftir framtíð
sem aldrei varð.

hann og lífið
eru aftur eitt ]



[ Hálfrökkur á gólfinu
í andliti hvers og eins
eitthvað sem ég fíla ekki

endalaus leiði
dregur mig hingað
með klær sem vilja rífa
andleysi mitt í agnir

Rífðu mig niður
ég mun sameinast þér
fyrir andartaks gleði

að hafa fundið þig
uppurið þig
yfirgefið þig ]



[ þreyttur kem ég 
heim um kvöld
minnist þín svo
undir svefninn
ímynda mér 
alls kyns vitleysu
að þú verðir
ástfangin af mér
vegna einstæðra
mannkosta minna

ég vakna snemma
bölva þér í hljóði
að láta mig
tapa svefni
dreyma vakandi
skotinn í hjartanu
og hjartað í buxunum
ástfanginn
aftur ]



[ Þú hylur mig í nóttinni
líkt og hafið
hylur sjávarbotninn

Þú faðmar mig
líkt og aldan
faðmar fjöruna

Og er mig dreymir
vaggar þú mér
eins og hafið
vaggar mánanum

Á morgun
þegar fjarar út
vil ég breytast
í marbendil ]



[ Eitt sinn læddist ég
innan um sólargeisla,
klauf steina með ástinni,
dró regnið niður úr skýjunum
og lét vindinn flæða um fætur þér.

Eitt sinn teygði ég mig
handan við sjóndeildarhringinn,
færði þér dagsbirtu í lófann,
festi himintungl við höfuð þér
og elti þig til dögunar.

Eitt sinn urðum við viðskila yfir nótt
og ég fann þig steingerða um morgun
- en hjarta þitt sló enn.

Í nótt þeyti ég tárum til stjarnanna
Í nótt leita augu mín innávið
Í nótt rek ég slóðir hjarta þíns
til hjarta míns. ]



[ Mig hefur langað
að grípa um skýin
á þessum morgni
þegar hver andardráttur
fyllir mig ótta
- svífa með þig burt ástin mín
því hvorugt okkar
lifir morguninn af ]



[ ég er inni í þér
þú ert utan um mig
ég er harður
þú ert mjúk
ég er tómur
þú ert full
- komin ]



[ Vindurinn er að stríða okkur
en við kiprum augun hlæjandi
og hlaupum í fang hans ]



[ Hann missti trúna í gær
kannski var það viljandi gert?
En á meðan saltur er sær
verður trú hans ávallt skert.

Hann trúði ekki á hvað sem er
en á eitthvað trúði hann.
Sá Guð var ekki uppi heldur hér
og sagðist þekkja náungann þann. ]



[ Koma þín um nóttina
gladdi mig,
og þegar þú fórst frá mér
um morguninn
skildir þú eftir
ilminn og ylinn af þér 
í sænginni minni
bara handa mér.

´92 ]



[ ég steig út úr lestinni
heyrði hörpuleikinn hljóma

sá tvö þeldökk englabörn 
í hvítum klæðum 
allt fullt af sálum
í ranghölum himnaríkis

tók rúllustigann
aftur upp til helvítis ]



[ ég ligg á grúfu í baðkarinu
með lokuð augun í hlýjunni
heyri raddir í fjarska 

og mig minnir

að endur fyrir löngu
hafi þetta verið einmitt svona
bara mýkra ]



[ Hans týpa er að finna í hverjum hóp
sem í veislum gefur frá sér fagnaðaróp.
Manna mest hann alltaf syngur
og leikur við hvern sinn fingur.

Fyrstur allra hrópar Baldur skál
en edrú er hann með pínulitla sál.
Oft á tíðum þykir honum lífið gott
sést það vel þegar hann setur upp glott.

Í faðmi kvenna hann hefur sofið rótt
síðustu árin á hverri einustu nótt.
Konan hans heldur um alla hans þrá
og svo lengi sem hjarta þeirra en slá.

Í slæmum veðrum inni finnur hann skjól
en er úti allan daginn þegar er sól.
En á föstudögum hann hleður á sig vörum
því svo virðist sem hann sé á förum.

Er með orðaforða sem enginn stafar af
og getur talað alla í kaf.
Með áfengi munnurinn verður laus
þó hugur hans fyrir löng af því fraus.

Baldur er að mínu mati hinn mikli
þó hann ekki allan daginn vöðva hnylki.
Því honum er sama hvað öðrum varðar
á það við hverja mannsekju þessar jarðar

Ég varð bara að semja til hans ljóð
því Baldur hluti af þessari þjóð.
Uppátæki hans verða alla tíð geymd
og aldrei verða þau úr minni mínu gleymd ]



[ Morgungeislar sleikja
mjúkt hörund.
Fuglasöngur gælir við
opin eyru.
Tært loftið nærir
hungraðan líkama.
Dulin alsæla faðmar
sofandi sál.

Ef aðeins ég væri 
vakandi til að upplifa
slíkan unað. ]



[ Mig dreymir um hann
Dag og nætur
Aldrey séð annað eins fagurt fés
hvernig hann labbar 
hvernig hann talar
hvernig hann horfir á mig
ég fyllist öll öryggi
ég roðna 
mig langar svo mikið í hann
en ég get ekki fengið hann
hann er giftur
of gamall
fyir mig sem er svona ung
hann á fyrirtæki
Þénar mikið
á börn
hús 
og
Hund
Aumingja ég
hann er kennarinn minn
sá sem ég þrái heitast
en hann er of strangur
of ríkur
of heitur
Hvað ég elska þegar hann talar
Kennarinn minn! ]



[ Þegar ég er andvaka um nætur
þá sest ég uppí glugga
horfa á nóttina
dimmuna
skýjin
sjóinn

Þegar hann er með mér
og við ætlum að meika það
þá fer ég úr öllu
lygg nakinn við hlið hanns
hvað ég er frjáls
fynnst eins og ég geti hlupið
hlupið á markaðinn og keipt mér smokka ]



[ Hún amma 
er allgjer gansta!
hvennig hún rappar
Þá verður maður svoleiðis að stappa
og klappa
því engin/nn er svona góður að rappa
eins og gangsta amma! 
elska þennann hreim
með þeim
sem elska hana ömmu
Lagið hennar er þrjóst
með sílíkon í Brjóst 
hún er sú besta
hún er aldrey til í að fresta
þvú hún er gangsta amma! ]



[ Hafið þrumar yfir björgunum.
Skýin etja kappi hvert við annað.
Sólin dregur sig hnuggin í hlé.
Vindurinn hvín miskunnarlaust.
Björgin standa stolt og bjóða öllu byrginn.
Lítill bátur skoppar sem korktappi á öldunum.

Hafið gælir við björgin.
Skýin svífa í sjöunda himni
Sólin brosir á ný.
Vindurinn flissar kjánalega.
Björgin standa enn sem fyrr
Brak úr litlum bát rekur á fjörur.

´87 ]



[ Framtíð tapaðist
í ferð til tunglsins.
Finnandi vinsamlegast
skili henni í næsta 
kjarnorkuver.
Fundarlaun. ]



[ Þegar ég hugsa, hugsa ég um þig.
Þegar ég skrifa, skrifa ég um þig.
Þegar ég tala, tala ég um þig.
þegar ég horfi, horfi ég á þig.
Þegar ég sakna, sakna ég þín.
Þegar ég elska, elska ég þig.

Minningin um þig
situr í mér líkt og blek á blaði
og hvernig sem ég reyni
þá vill hún ekki hverfa!

´90 ]



[ Er það ekki undarlegt vinur,
að þú hvílir hér 
í garði minninganna?

Er það ekki undarlegt vinur,
að nýr dagur skuli lifna
án þess að færa mér þig aftur?

Er það ekki undarlegt vinur,
að sólarupprás hvers dags
færi mér minninguna um þig?

Er það ekki undarlegt vinur,
að hafa átt svo ljúfar stundir
sem nú varðveitast í minningabók hugans?

Er það ekki undarlegt vinur,
að þú sért ekki lengur hér
til að hugga harma mína?

Er það ekki undarlegt vinur,
að vinátta okkar verði ævinlega
geymd í hjarta mínu?

Er það ekki undarlegt vinur,
að hugsa til þess
að við munum hittast á ný?

Er það ekki undarlegt vinur?

´97 ]



[ Samviskuleysið situr stolt
við hlið mína
og lætur gamminn geysa,
fullvisst um gæði sín og visku. 
Svo hriktir stoðum sannleikans!

´94 ]



[ Ég sit einn í sorg, tár renna niður mínar kinnar
Græt yfir dánarbeði þínu og læt tárin falla á það til minningar þinnar
Ég er eins og lítill strákur sem felur tilfinningar sínar
Augun rauð og þrútin eftir aldargrátur því tilfinningar þínar urðu aldrei mínar
Sama hvað ég biðst fyrir, þá ertu að farin frá mér
Núna fæ ég aldrei tækifæri til að segja að ég sé ástfanginn af þér
Enginn sá leynda fegurð þína, en ég er sá sem sér...

Ég fell niður á hnén, kreppi hnefanna og lem í þína mold
Ég leggst þér við hlið og leyfi maurum að éta einnig mitt hold
Án þín verð ég ekki, án þín er ég ekkert, ég er ekki þekktur
Aðeins einmanna þér við hlið í rigningunni, svekktur
Finn fyrir dropunum eyða mér að innan...

Því þarftu að yfirgefa mig, við áttum allt saman
Rigningin er byrjuð að éta mig upp í framan
finn fyrir kulda, en samt svo mikilli hlýju
því vaknaru ekki og leyfir mér að elska þig að nýju?

Ég sekk dýpra og dýpra niður á við
Tek utan um þig og finn þar loksins frið.... ]



[ Dropinn
sem fyllti mælinn,
féll í hafið
og hafið
gleypti hann
eins og
ekkert væri.

Er ég
   aðeins dropi í hafið?

´89 ]



[ Hlauptu og kauptu!!
Til sölu!
Til sölu banaspjót,
allar stærðir, allar gerðir,
bæði ný og ný uppgerð.
Góðir greiðslu skilmálar.
Raðgreiðslur.

ÓTAKMARKAÐ UPPLAG!!

´91 ]



[ Tár skríður niður kinn,
aldan lekur af steini,
sól sekkur í sæ,
ég kveð en elska þó í leyni.
Enginn veit hvað átt hefur,
fyrr en misst hefur.

Maðurinn á tunglinu er einmana,
hafmeyjan í hafinu er einmana,
Guð á himninum er einmana,
fóstur í maga er einmana.

Það er enginn svo sterkur
að hann geti staðið einn á báti,
jafnvel í logni, báturinn vaggar.

Enginn veit hvað átt hefur,
fyrr en misst hefur.
Dimmalimm kyssti svaninn sinn og fór. ]



[ Fingur þínir...
líkt og logatungur
sem sleikja mig
og í mér tendrast
óslökkvandi losti
sem leitar lausnar
í faðmi þínum.
Þú...og aðeins þú
getur veitt mér lausn.

´97 ]



[ Það glitra daggardropar
á heilögu altari þínu,
þar sem uppspretta unaðar svellur.

Áhrif líkama míns á líkama þinn
fylla mig lotningu
yfir þessu dásamlega sköpunarverki.

Í unaði bergi ég
á uppsprettu þinni.
Það er algert algleymi.

´95 ]



[ Hún komst inn fyrir
varnagarða mína
í líki tróju hests
og úr kviði hennar
streymdi illskan holdi klædd
og felldi mig!

´93 ]



[ ég lýg að þér
eins og ég stend hér
eitthvað er að mér
hver maður sér

veikleiki minn ert þú
og það er mín trú
að á milli okkar er brú
sem við verðum að sjá nú

guð verður að komast á milli okkar
trúin mig til sín lokkar
bænir því ég bið nokkrar 
nýjan streng lífið plokkar ]



[ Ó, aurar vors lands! Ó, lands vorra aura
vér lofum þitt heilaga, heilaga nafn!
Úr hagstjórnun bankanna hnýta þér krans
þínir harkarar, seðlanna safn!
Fyrir þér er ein króna sem þúsundkall
og þúsundkall króna ei meir,
einn víxill sem rýrnar við vaxtanna fall
og vonar á aur sinn og deyr.
Íslands þúsundkall
Íslands þúsundkall
einn víxill sem rýrnar við vaxtanna fall
og vonar á aur sinn og deyr.

Ó, aur! Ó aur, vér föllum fram
og fórnum þér brennandi, brennandi sál,
seðlar, vor drottinn frá kyni til kyns,
og vér kvökum vort helgasta mál;
vér kvökum og þökkum fyrir þitt skjall,
því þú ert von einasta skjól;
vér kvökum og þökkum með auðvaldsins pall,
því þú tilbjóst vort forlagahjól.
Íslands þúsundkall
Íslands þúsundkall
buddunnar sífellda útþenslu brall
sem blessast við góðæris jól.

Ó, aur vors lands! Ó, lands vors aur,
vér lifum sem blaktandi, blaktandi strá;
vér deyjum, ef þú ert ei ljós það og líf,
sem að lyftir oss gjaldþroti frá;
ó, vert þú hvern morgunn vort ljúfasta líf,
vor leiðtogi í daganna þraut,
og á kvöldin vor himneska hvíld og vor hlíf,
og vor hertogi á þjóðlífsins braut;
Íslands þúsundkall
Íslands þúsundkall
verði gróandi þjóðlíf með arðvænlegt brall
sem þroskast á þjóðlífsins braut. ]



[ Heill þér,gamli Hafnarfjörður, 
hlýi,góði mannlífsvörður.
Æði vel af guði gjörður,
góðra vætta höfuðból.
Stendur byggð á styrkum grunni,
storka hrauns í fyllingunni.
Allra vinda og veðra skjól.

Megi börn þín bera hróður,
bæta og styrkja allan gróður.
Öll þín sæmd er okkar sjóður,
öll þín hneisa okkar smán.
Megi allt þitt mannlíf gróa,
menntun geri hugsun frjóa.
Best þér veitist barnalán.

Því skal þor og þrek til dáða
þinni sögu ávallt ráða,
svo að forlög fái skráða
framtíð þína á gullin spjöld.
Ef að hönd í hönd vil taka,
heilladísir munu vaka,
Hafnarfjörður,ár og öld. ]



[ Now It´s been weeks since I talked to you last,
our feelings and memories dug in the past,
somehow we never could find out a way,
I love you forever that's all I can say! ]



[ Hvar ert þú, sem ég ætti að geta hallað höfðinu að,
og grátið allri minni sálarkvöl yfir.
Þú, sem tækir með báðum höndum
um andlit mitt og kysstir tárin burtu.
Faðmar mig blítt og huggar mig. 
Vitandi, að það er mannlegt að gráta.
Stendur við hlið mér sem styrkjandi stólpi.
Skilirðislaus ást, gefin af sannri elsku.
Rétt eins og blómið sem teigir sig, 
mót byrjandi morgundögginni.
Í trausti þess, að sólin skín aftur. ]



[ Í lok dagsins fann ég
hvernig vinnudagurinn
Hafði sloppið undan
nöglum  gærdagsins. ]



[ Semí löguð kúla
Sem var komin með
Liti regnbogans
Hafði fyrir stuttu fengið 
áskrift af ljóð.is ]



[ Brimið skall á steinunum gráu 
svettist sandinn á
hvar ertu?
ég ekkert nema óbyggðir sá
með augunum mínum bláu

þar sem óttinn allt um læddist
efa í mig tróð
hvar ertu?
ég ein á ströndinni stóð
starði skelfd í allar áttir og hræddist

hvass er vindurinn kaldi
hann kvelur mig
hvar ert?
ég freistaðist þess að finna þig
en skelfingu fylltist og sálina faldi


þýður er kári og sjórinn er kyrr
kvöldsólin gyllir ský
hvar varstu?
enn standa fótsporin fjörunni í
af hverju komst´ ekki fyrr? ]



[ Mér er alltaf mikils virði
að mega geyma fagran sjóð
björt er sól í Bitrufirði
bjart er yfir æskuslóð.

Lék ég mér sem lítill strákur
labbað var þá upp á brún
eða líkt og fimur fákur
frjáls ég hljóp um fjöll og tún.

Lífið var mér létt í spori
ljúfu æskuárin góð
allt varð þá að einu vori
ættjörð þér ég syng mín ljóð.

Minningar sem gleði geyma
gleðja augun tindar,skörð
þar sem ljúfar lindir streyma
og líða hljótt í Bitrufjörð. ]



[ Vinnukonurnar hamast á rúðunni
vindurinn blæs að sunnan
og vinirnir sem átti ég forðum
þeir vaka um nætur og vonin sem grætur
veit að ég einskis sakna.

Hvort verslóhelgin í ljóma verði okkur til sóma
víst bak við einhvern runnan
vinir hvíslast á orðum
þá guð einn það veit hvað gleðin var heit
og hvað gott var að morgni að vakna.

Nú einn er ég húki og inni er púki
ég öfunda ei þunnan
með allt sitt úr skorðum
Ég elska að vakna og einskis að sakna
er ástin mig vekur öðruvísi en forðum. ]



[ My faith has faded away
I feel more like shit every day
I’ve lost to many that matters to me
I don’t give a fuck if you disagree
I’ve loved too many times to love again
I just need a true friend

I’m sorry for every pain I might do
But the reason why I might kill myself is because of you
I just need someone to care
Need someone who doesn’t think about what I wear
Everyone I love, I miss
Everyone I care for, I miss
I don’t know how long I can take this
So much mess in my life that I can’t let out
I don’t know anymore what my life is about
Am I going to find what I want? I’m a have my doubt ]



[ Farðu nú að sofa barnið mitt
því nóttin er skollin á.
Engill mun svífa um herbergi þitt
sem aldrei fer þér frá.

Nú ert þú farin að dreyma,
um riddara og stóra höll.
Margar kynjaverur til þín streyma
dvergar, álfar og stór tröll. ]



[ Mín ást. Þín ást. ]



[ Hjá pabba hef heyrt ég margar sögur
eina um prinssessu sem var fögur.
Svo var önnur um úlf og 3 lítil svín
en það var uppáhalds sagan mín.

Gaman var að heyra pabba lesa þær
því frásögn hans er svo hrein og tær.
Alla mína athygli hann nær
og inn á milli mikið lof hann fær.

Hann veifar höndum sínum og klappar
stekkur af stól og fótunum stappar.
Mörgum sögum oft hann blandar í senn
um dreka, dverga og risastóra menn.

Í æsingnum verður hann rauður í framann
og það finnst mér fyndið og gaman.
Mamma segir honum oft að hafa hljótt
því ég verð að sofna enda komin er nótt.

Við það pabbi róar sig niður
og úr herberginu heyrist enginn kliður.
Smásaman augnlok mín lokast
og nær draumaheimnum ég þokast. ]



[ hið fullkomna hljóð 
er þögnin frá þér
þegar þú ert
þreyttur á mér
og ég engist um
af kvalarfullum
athyglisskorti

þar til að lokum
ég sný mér 
að öðru 
og þögnin frá þér 
er þögnin frá mér ]



[ Ég veit að við sjáumst aftur,
ég veit að við verðum hjón,
ég veit að við eignum strák og stúlku,
ég veit að við verðum gömul saman,
ó ég veit. ]



[ Ó þú
já þú
bara þú.
Ekkert nema þú, 
enginn nema þú,
því þú ert allt,
og allt ert þú. ]



[ Að einbeita sér.
Hugsa skýrt um skýrleikan í loftinu.
Horfa í einhverja átt.
Vita afhverju
og hvernig það var
Synda, setja lófa ofan í vatn, finna það smjúga á milli fingranna, gera tvö ess í vatninu og finna hvernig krafturinn fer út í brjóstið og upp í axlirnar, leyfa höfðinu að taka á moti spennunni og hugsa síðan kraftinn til baka í nýtt tak.

Leggja diska á borð

Leyfa timanum aldrei að komast inní hausinn.

Henda öllum klukkunum
Fara í stórmarkaði til að horfa á fólk og slappa af.

Vinna brosandi fyrir einhvern sem þú þekkir ekki.

Þú þarft ekki að þekkja hann/hana þvi þér þykir svo vænt um hann/hana

Þér þykir, vænt um, af alvöru.

Af alvöru hefurðu lært að taka engu sem hinu síðasta né hinu fyrsta.

Alvara breytist úr einhverju þöglu og óskiljanlegu í orðið al vara.

Þú ert var við allt, alltaf.  
Þér verður aldrei aftur kalt
engin getur náð þér
ekki tíminn
ekki peningar
ekki guð
ekki ástin

jú kannski ástin
common ég er kominn fram úr sjálfum mér og búinn að klúðra æfingunni. ]



[ Þarna sátum við á kaffihúsi
sem hélt því fram að þar væri hægt að fá
ostaköku dagsins á 450kall 
það var lygi

og til okkar kom þjónn
sem hélt því fram að kaffið kæmi
eftir svona umþaðbil tíu mínútur
það var lygi

og konan sem ég hitti hjá klósettinu
sagði að himinninn væri allur að lýsast
og bráðum myndi stytta upp
það var lygi

og þú sagðir að það væri klárt mál
að ég mætti leigja íbúðina þína
meðan þú værir í Finnlandi
það var lygi

og ég þakkaði fyrir mig og sagði
að auðvitað myndi ekki verða neitt vesen
ég myndi hugsa rosalega vel um hana
það var lygi

Þarna sátum við
og mér varð illt í maganum
og fékk dúndrandi hjartslátt
því ég áttaði mig á því 
að allt benti til þess
að tilvist okkar væri líka bara lygi ]



[ Í sælureit einum
hittumst við fyrst.
Við vorum ung
og höfðu ekki aðra kysst.

Við vorum feimin
fengu roð í kinn.
Þú spurðir mig svo
viltu vera kærasti minn.

Mitt svar auðvita já,
og þú fagnaðir því.
Vorum svo ánægð með það
að vera byrjuð sambandi í.

Svo leið tíminn
og ást okkar féll í dá.
Það var svo augljóst
að annan við vildum fá.

Leiðir okkar skildu
en við kvöddumst með tárum.
Bæði fundum ástina
aftur á fáeinum árum.

Þú verður að taka maka þínum
bara eins og hann er.
Þá getur þú verið viss um
að hann þig í hjarta sínu ber. ]



[ orð mín 

leita enn sem fyrr 
að skoðun sem keik stóð hér forðum

finnst nú hvergi ]



[ Ósögð eru orðin
Óheyrð munu orðin verða
Engin mun heyra
er ég hvísla þessi orð útí nóttina
Orðin sem þú áttir að fá að heyra ]



[ Ég horfði á eftir þér
Hverfa inn í lífið
Án þess að líta við
Án þess að vita hvað beið þín
Ég hefði betur farið með þér ]



[ Í dag lyktaði ég eins og ugla 
og svo eins og múlasni
þú gafst mér hornauga

voru augun ekki öll úti með vettlinga, trefla og gleraugu
þú sagðir hæ

angurværir næturgalar syngja í botn
kríusönginn sem þú dáðir

svo kom annar og annar eftir það
sálmarnir í gríð og erg
og orgelið bilað

engir tónsmiðir nema eyra þitt
sem nemur tíðni stjarnanna
mengað andrúmsloftið

meig í fjörubotninn ]



[ Vetur kóngur vakir enn
verður þó á brottu senn
snjó af landi tekur
vaknar aftur vorsins blær
vinalegur bjartur skær
sumarsælu vekur.

Lömbin fæðast lítil strá
leita svo á fjöllin há
haustið ekki þekkja
stækka ört og stæra sig
stór öll verða fyrir þig
þú ert þau að blekkja.

slátrar þeim og sárt það er
sleikja útum flestir hér
hrygg og lærasteikur
lambið sem var brögðum beitt
borið er fram niðursneitt
sorg er lífsins leikur. ]



[ Strjúktu vanga minn
og mér mun blæða 
ótvíræðum tárum 
söknuðar
þó þú sért ekki á förum

Láttu á það reyna;
grafðu mig lifandi og sjáðu
að ég mun enga tilraun gera 
til að losna

Fangaðu mig
mér er sama-
ég er fangi fyrir ]



[ Sjá þig
vafinn sorg
svipað þykkri 
og meikið
sem er farið að þurfa
til að hylja baugana mína ]



[ Kannski er óreiðan í lífi mínu 
bara vísbending um
að ég sé ekki föst í farinu
sem mér fannst ég hafa 
ratað í ]



[ Hugur leitar heim til þín
heyrist sungið lag
þar sem fögur fjallasýn
faðmar þig í dag.

Jörðu þína ræktar þú
þannig auðgast fold
ástkært hefur eignast bú
okkar fósturmold.

þúfum breyttir þú í tún
það var mikið verk
þá á Blesa upp á brún
baráttan var sterk.

Ei er lífið alltaf vor
er því stundum hark
gengnu spor þín geyma þor
geyma mikinn kjark.

öll þín störf og öll þín tryggð
eilífð meta kann
söngur þagnar seint í byggð
sem á slíkan mann. ]



[ bústinn og blindfullur máninn
brosandi um himininn skeiðar
geislunum glettinn varpar
um grundir, dali og heiðar.

Núna hlær hann og hæðist 
að heimsins örvita skaki
þótt stundum dulur og dreyminn
hann dvelji að skýjabaki.

Hann hefur um aldur og ævi
allt frá upphafi vega
haft við heilagar tíðir
helgistund, mánaðarlega.

Já, nú er hann glaður og góður
og glottir í dimmrauðu skýi
að skaparans voldugu skikkan
hann skal vera á fylleríi. ]



[ mig vantar einangrunarteip
því sál mín lekur

það blæðir úr huganum
minningum um þig

um æðarnar
renna tár ]



[ Hún var svo falleg þetta kvöld...

En það hafa liðið tíu dagar síðan

...Hún brosti til mín, ég sver það...

Og hver og einn hefur verið verri
en sá sem á undan fór.

...Og síðan dansaði hún við strákana,
hvern á fætur öðrum...

mér finnst einsog það hafi liðið tíu ár

...alla nema mig...

Og ég hef ekki getað sofið

...en hún brosti ekki til þeirra...

því að á nóttuni hugsa ég um hana

...ég fylgdist með henni allann tímann,
meðan hún dansaði...

Ég sé hana allstaðar

...Hún snérist og sveiflaðist, það glampaði af hringnum hennar...

En það er alltaf einhver önnur stelpa, einhver sem hefur sama svarta hárið eða rauða regnjakkann

...en allt kvöldið var hún sorgmædd á svipinn, nema þegar hún brosti til mín...

ég get ekki hætt að hugsa um hana

...Svo hljóp hún út grátandi..

ég get það ekki

...svo fannst hún morguninn eftir,
hún var búin að hengja sig.

En alltaf þegar ég loka augunum sé ég hana dansa, sé hárið sveiflast, sé glampa á tárin sem hún hafði í augunum. ]



[ Eitthvað
læðist
meðfram veggjum miðbæjarins
klætt í svart
svitinn drýpur af enninu,
hringir bjöllu,
einhver hvíslar
"hver er þar?"
svar fæst ekki 
svo heimamaðurinn læsir
hurðinni og um leið hjartanu
vitandi það 
að dyrabjallan mun hringja
næstu nótt. ]



[ Flæði flugur flóð í hug mér
fláðu þessa skepnu sem skapraunar mér
Fláðu hana deyðu hana svo harmakveinin  hætti
hatrið hennar á mér dynur við þetta ei mig sætti
   Svimar mig sem sótthiti mig hrjái

Hring og hring mín hugsun þvælist
svo helaum sál mín til hliðar fælist
Þráhyggjan er þyngsta þrautin 
þver og þolin og hennar brautin
hlykkjast hleypur upp og niður
   Slíkur er hennar siður

Út já út vill sjálf mitt skreppa
burt frá æðisraun vill sleppa
Þráir frið og þráir deyfð
þar sem engin tilfinning er leyfð
Að vera ekkert að vera hvergi
að leysast upp sem bergi 
ég á bikari sindrandi seiðandi særir
hans vökvi er sætur sælu færir
 Svífur mín sál sem í algleymi svæfi ]



[ Hér geng ég um ein og sár,
frá auga mínu fellur tár.
þegar ég sé þig verð ég reið,
svo ferðu burtu þína leið.....

ég held ég sjái þig ekki meir,
því núna breytist ég í leir.
af því að ég sakna þín,
og vona að þú saknir mín..... ]



[ Kuldi mætir barni sem vill sína ást sína
Ást með skilyrðum 
Annað stendur ekki til boða
Lenda á stað, án þess að óska þess
Þú brást mér 
 

Reið örg og sár
Geng ég um göturnar
Öskrandi á alla nema þig
Ég hélt þú elskaðir mig
Ég get ekki fyrirgefið

Ekki allir draumar enda vel
En þú vaknar þó alltaf á endanum
Verða allir þar, verður allt eins
Þú getur valið

Þetta er nú einu sinni þinn draumur……. ]



[ Grætur hokinn búandinn
grætur og gnýstir tönnum
grátur læknar vinur minn
og gerir menn að mönnum ]



[ Ég elska að vera nálægt þér, 
sjá hvað þú ert falleg og hrein,
Allt verður svo auðvelt 
þegar þú snertir það.
Hvað ég myndi ekki gera fyrir þig,
þú þarft bara að segja það og ég kem

En ég virðist ekki gera neitt rétt,
aldei vera þar þegar þú þarft
Ekki nógu fínn eða smart
og ekki skilja nógu margt.

Fyrirgefðu að ég skuli ekki sjá hvað þú ert að hugsa,
heyrt það sem þig langar að segja.
Lesið í þögnina og samið í eyðurnar

Fyrirgefðu ]



[ Þegar ég kveð þennan heim, 
mun ég gera það með einu vinki...
svo sátt ætla ég að vera.

þegar englar himinsins koma að ná í mig 
mun ég teygja mig til þeirra....
svo fleyg ætla ég að vera.

þegar himnarnir opnast 
og taka við mér mun ég standa bein...
svo stolt ætla ég að vera. ]



[ Ég vill þig eins og þú ert 

ekki þér breyta

ég dái þig fyrir það sem þú ert

ekki þig skreyta

ég elska þig því þú ert

allt sem ég leita ]



[ Líkt og kónguló

vef ég minn vef,

safna í hann fólki

sem ég ein vel.

Þar eru margir

stórir og smáir,

suma ég elska

en aðra ég dái. ]



[ Ég var Plataður 1.apríl
af honum Davíð makríl
hann sagði að það væri gat
en það var bara plat
þannig fór fyrir mér
sagan er á enda hér. ]



[ Ég elska sjóinn og allt sem í honum er, 
ég tek mér dýfu og niður ég fer.
Í undirdjúpum ég andann dreg og finn hvernig kyrrðin dregur mig að sér.
Á svona stundu ég gleymi mér 
og öllu því vonda sem í heimi þessum er.

Því miður dugar loftið skammt
en eins og selur ég sæki mér nýjan skammt. ]



[ Skúrir á stökum stað
Skýjað með köflum
Rigning og rok í Reykjavík
Rölti mér inn á Glaumbar. ]



[ Ég sit og skrifa,
horfi á rigninguna
rita ljóð á gangstéttinna.
Droparnir falla á skítugan gluggann
og ég sé út . ]



[ Haltu vel utan um ástina, en þó ekki of fast því þú gætir kæft hana.
Haltu vel undir ástina, því ef þú missir hana brotnar hún.
Haltu ástinni heitri, en passaðu þig þó að brenna þig ekki á henni.
Viðraðu ástina öðru hvoru, því hún á það til að verða tilbreytingalaus og leiðingjörn.
Hleyptu henni frá þér þegar þið þurfið svo þið fáið ekki leið á hvor öðru.
Láttu ástina gera æfingar til að styrkja hana.
Ekki ætlast til of mikils af ástinni því að hún getur aldrei uppfyllt allar væntingar þína og vill það heldur ekki.
Reyndu að sjá fegurðina þegar allt virðist vonlaust -notaðu minningarnar.
Haltu vel utan um ástina, svo hún endist og endist. ]



[ Það byrjar að snúast.
Ég opna rykfallin augu eftir langan raunveruleikadvala og lít í kringum mig.
Fyrst um sinn er ekkert að sjá nema ryk en með tímanum strík ég hvert kornið af fætur öðru og einblíni inn fortíðinna, sem svo lengi hafði verið fallin bak við lokaða veggi augnanna.
Sum kornin eru svo föst, svo djúp og svo köld að ég finn fyrir nístandi sársauka. Minningarnar rista djúpt og hversdagleikinn hylur ekki lengur heldur stráir salt í sárin.
Þetta er hreinsun, út með allt sem ég sópaði undir.
Ég strík af sálinni með skynseminni og hendi út óhreinindunum með tjáningu.
Mig verkjar í taugarnar eftir þrifin.
Ég er þyrst og helli í mig þekkingu, styrk og trú.
Mig hungrar eftir ást sem ég kaupi með kærleik.
Þar slæ ég tvær flugur í einu höggi og græði einnig von.
Ég stend stolt eftir þrifin.
Strek.
Ánægð með sjálfa mig.
Það hefur snúist. ]



[ Það kom með Lóunni.
Feykti burt áhyggjum og opnaði hörtu unga fólksins.
Teyngdi saman einmanna sálir í von um bjarta framtíð.
Bergmálaði hlátur barnanna og hleypti líf í huga gamla fólksins.
Opnaði götur og gerði alla vegi færa.
Fæddi afkvæmi og vakti blómin og býflugurnar af löngum dvala.
Það færði fólki landsins von og bjartsýni eftir langan vetur.
Það er vorið er veldur. ]



[ Þrúgandi tómleikinn helltist yfir hann í koldimmu skammdeginu.
Ráfandi í fólksfjöldanum starði hann án þess að sjá, hlustaði án þess að heyra og lífið fór að einkennast af svart-hvítu.
Litirnir voru horfnir.
Eina hljóðið sem hann skynnjaði var suð .
Fegurðin var horfin.
Innra með honum óx tómleiki og skilgreindi hann frá öðrum mönnum.
Reif upp tilhlökkunina, tilganginum til að lifa og gerði hann að engu.
Eftir stóð tómur líkami, líkami án sálar. ]



[ Sem barn lagði ég í mina fyrstu orustu. 
Án þess að vita að hún væri hafin, tók ég of stórt skref inn á víglínu hinna fullorðnu, óhrædd og örugg um að geta flúið inn í skjól æskunar. 
Fljótlega sá ég að þanngað væri ekki snúið. 
Ég horfðist í augu óvina minna sem kölluðu sérsveit sína “erfiðlekar”.
Fremst í flokki var hin miskunarlausa ást, sem læddist um vit mín og blindaði mig, gerði mig máttlausa fyrir hinum erfiðleikunum. 
Eftir að ástin hafði yfirgefið mig tók sorgin við. Hún stal brosi mínu og sverti sál mina. 
Ég sá ekki fordómana og einmannaleikan fyrr en ég hafði sigrast á sorginni. 
Fordómarnir og einmannaleikinn köstuðu mér á milli sín og særðu mig í hvert skipti sem að þau snertu mig. 
Fátæktin reif líka öðruhvoru í mig og lét mig finna fyrir sér. 
Ég hljóp af stað en vissi ekki hvar ég gæti falið mig. 
Á leið minni safnaði ég kærleik, vináttu, ástúð, vitneskju, fróðleik, stolti, hugrekki, sjálfstæði og sneri svo við. Ég bauð ástinni samstarf, vingaðist við einmannaleikan, horfði í augu við fordómana, yfirbugði sorgin og vann á fátæktinni. 
Fyrstu orustinni var lokið en ekki þeirri síðustu. ]



[ Á morgnanna ég vakna,
og næturinnar sakna.
Ég þvæ mér,
og bursta tennur,
svo upp í mér tungan glennur,
en enginn sér.
Svo fæ ég mér að borða,
og mamma tekur til orða,
þið strax í skólann skuluð,
þá pabbi til orða tekur,
þið eruð alveg búin að borða,
og strax í skólann ekur. ]



[ Ástin er eins og nautabaninn,
Sem lokkar nautið með rauðu, seyðandi lit og ögrar því að takast á við hann.
Þegar nautið hleypur í gegn, stingur ástin það í bakið og særir það blæðandi sárum.
Hið ástfangna naut heldur í blindni áfram í von um fullnægingu á hvötum sínum, þar til dauðinn skilur þau að.
Ástin stendur eftir með blóðugar hendur og áhorfendur fagna stöðugt. ]



[ Augað mitt- allt endalaus leikur.
Öskur,óp
Verð að passa að særa engan.
Gifting,börn, elska á svo margan hátt
Auga mitt- vil vera hamingjusöm
Hræðsla
Vil eiga svo marga.
Augað mitt- lífið mitt, hjartað mitt.
Öskur,óp
Sól,
Ánægja,gleði, hamingja, ást, birta
Mín sól
Tár, blóð, sár
Öskur, óp
Biturleiki, hatur, sorg, myrkur, þreyta, ótti
Lok, lok, lok, sjór, sjór, sjór
Hugsun,
Framtíð,
Tímasprenging. ]



[ Ég lifi í einangruðu landi, undarlegum lokuðum heimi. 
Þar sem aðal nytjavörur eru kretit og ávísunarhefti. 
Þar sem samfélagið byggist á verslunarferðum og tískubylgjum.
Þar sem séttarskiptingin flokkast eftir vörumerkjum.
Og í mínu landi geysist unga fólkið með nýjungar á öllum sviðum,
óttalaust og sigurvist um bjarta framtíð.
Og í mínu landi hræðist fólk hvorki hungursneið, dauða né stríð. 
Í mínu landi hræðist fólk aðeins synjun úr posanum, lokun stöðvar tvö, gjaldþroti.
Ég lifi í einangruðum landi, landi efnaðshyggjunar. ]



[ Ég leit í spegilinn og brosti
Falleg, ung, fín og hrein

Ég vildi að hann sæi mína kosti
fá að vera með honum ein

Hann dró mig út í nístings frosti
Ég áttaði mig ekki, varð alltof sein

Í augum hans brann dýrslegur losti
með hulið fyrir vitum mínum heyrðist aðeins vein,
lítið kvein

Ég leit í spegilinn, í kaldhæðni brosti
Eldri, rifin , óhrein ]



[ Ég var einu sinni eins og hús,
traustur og hlýr.
Ég var eitt sinn eins og þakrenna,
meðtók allt og lét það blíðlega frá mér.

Og ég var eins og þak,
verndandi og þolinmóður.
En oftast var ég eins og veggur,
sterkur og stöðugur.
Stundum var ég eins og stigi,
sem stefndi stöðugt upp.

Ég var líka eins og handrið,
stoð og stuðningur allra.
En alltaf var ég eins og hurð,
opinn fyrir öllum.

Nú er ég ekki lengur eins og hús,
því ég varð ótraustur og kaldur,tók öllu
illa, varð óþolinmóður og sýndi litla vernd, veiktist og varð óstöðugur, 
sýndi engum stuðning og stefndi beina leið niður.


En ég er ennþá eins og hurð,
lokaður og læstur. ]



[ Það marrar í hurðinni,
rósin fýkur burt í kvöldrofinu.
Óttinn dregur úr þér allan mátt.
Sestu niður, hlauptu svo burt.
Óttastu ekki, nóttin eykur þol þitt,
mundu að hlaupa áfram.

Undarleg nótt, ég dett niður,
ég er of máttlaus.
Stattu upp,
gerðu það, gerðu það núna,
fyrir mig. ]



[ Ég get ekki dáið fyrir dáinn mann,
því hann liggur í gröf sinni.
Kvílir í kyrrð og ró,
samt ég sit og vona,
að þú komir aftur til mín.
En það logaði of glatt,
þú lést mig á undan fara,
og brannds svo bara,
ég grét við gluggan stundar sök,
og hvísla komdu,komdu.
Ég vakna um nætur eftir að hafa dreymt þig.
Koma og hvísla, ég er hér og
verð hér.
Ég reyni að hemja mig en þá fer ég að hugsa um þig.
Ég þoli ekki að vakna og þig ei sjá,
þú þurtir að þola of margt.
Berjast fyrir lífi mínu en ekki þínu.
Ég grét mig votan er ég hugsa um þig,
Því fórstu svona snemma frá mér?
Þú fórst of fljót,
ég hef varla sofið nokkuð síðan þú 
fórst.
Ég vildi deyja en ekki þú.
Líða mín verstnar mjög ,
eftir sem dagar líða.
Ég gleymi ei svipnum á þér,
þegar þú hvarfst,
þú sagðir mundu að ég verð hér
ávalt.
En þú ert ei hér hjá mér. 
Kondu aftur vertu hjá mér.
Ég lifi ei lengur án þin.
Logarnir sækja enn á þig,
ég sé það ég veit það.
Hvers vegna þú, 
afhverju þú.
Ef ég sé þig ei aftur dey ég brát.
Von mín kann að visna brát,
þá ég dey til þín.
Eitt andartak varstu hjá mér.
Svo varstu farin frá mér.
Er dauðin svart hol?
Eða dans á rósum?
Sorgin og söknuður hvílir í mér.
Ég vil vera þjá þér einni.
Rósin sem gafst mér visnar ei.
Hún hvílir í bókinni minni.
Ég lofa mér að þú komir aftur,
til mín,mín.
Fólkið segir mig vitlausan,
að halda að þú snúir aftur,
ég hef enn von sem mun,
vonandi aldrei brenna burt,
eins og þú.
Hjarta mínu er brestað á braut.
Ég vil svo heit systur mín til baka. ]



[ Hvað á ég að gera?  Mig kvelur kvöl!
Karamellu ég hnuplaði um daginn.
Kaupmaðpur reiddist og kvað þjófaböl
sinn koma við peninga haginn.
Mig lögreglan samstundis leiddi á braut ,
laminn handjárnum óx nú mín þraut.

Og fangelsisholan var fúl þessa nótt, 
úr fötum ég háttaður var.
Eymd mín var stærst þegar úrið var sótt,
ekkert tímaskin lengur ég bar.
Ég óvígur lá þar með órofa hlekki
og átti að skilja:,,Glæpir borga sig ekki”!

Þrjátíu dagana ég þrauka nú átti,
það er mikið að gera í dómarastétt.
Fjórum sinnum svo framlengja mátti,
þá framseldur var til að mæta í rétt.
Þar dómarinn blaðaði í bókum með spekt,
mér bandaði frá sér: ,,Nú greiðir þú sekt”!

Ég horfði í bræði á helvítis hundinn,
hreykti mér aðeins og mælti við raust:
,,Í mánuði fimm mátti ég liggja bundinn,
mín fjölskylda lenti á vergang í haust.
Á lögreglu kerfinu taka ætti törn,
þið tukthúsið eingöngu fátæka og börn\".

,,Ég aldeilis á þér ekkert að greiða
og enga krónu hef ég í mínum sjóð.
Þið megið bara gera ykkur gleiða,
gróflega hef ég, á ykkur viðbjóð\".
Þar með var ég dæmdur aftur inn
og á víst að dúsa þar fyrst um sinn.

Eftirskrift:
Eru dómsvöld landsins aðeins peningar og pólitík
og prentfrelsið bundið að einhverju leiti
hentistefnu höfðingjanna í Reykjavík
til að heilfrysta mál eða að leggja í bleyti? ]



[ Fílabjór úr dósum drekkur
dekkjasmiður Hörður Jó.
Þrálátann hann þorsta slekkur,
en Þuríður , fær alveg nóg. ]



[ Út með kinnar 
út með stút.
Mundu að hafa á þér kút.

Hafðu eyru 
hafðu munn.
Það var stúturinn sem ég var að tala um.

Þessi köttur er kafloðin kisa.
Hún er falleg en blaut eins og mysa.

Þegar jólin nálgast er allt orðið fínt og flott.Þegar bankað er að dyrum fá allir sælgæti og gott. ]



[ Í morgunblænum bærist lauf trjánna
eftir rigningar næturinnar.
Sólin teygir anga sína inn um gluggann
og vekur mig.
Það er ilmur í lofti.
Birkiilmur.
Ég nýt þess að liggja og láta mig dreyma.
Um þig.
Fuglarnir syngja mér vorljóð. ]



[ Nú hefur það því miður gerst
að vond frétt til manns berst
Kær vinur er horfinn okkur frá
því lífsklukkan hans hætti að slá

Rita vil ég niður hvað hann var mér kær
afi minn góði sem guð nú fær
Hann gerði svo mikið, hann gerði svo margt
og því miður get ég ekki nefnt það allt

Að tala við hann var svo gaman
á þeim stundum sem við eyddum saman
Hann var svo góður,hann var svo klár
æ,hvað þessi söknuður er svo sár

En eitt er þó víst
og það á við mig ekki síst
að ég sakna hans svo mikið,ég sakna hans svo sárt
hann var mér góður afi,það er klárt

En alltaf í huga mínum verður hann
afi minn góði sem ég ann
í himnaríki fer hann nú
þar verður hann glaður,það er mín trú

Því þar getur hann vakið yfir okkur dag og nótt
svo við getum sofið vært og rótt
hann mun ávalt okkur vernda
vináttu og hlýju mun hann okkur senda

Elsku afi,guð mun þig geyma
yfir okkur muntu sveima
en eitt vil ég þó að þú vitir nú
minn allra besti afi,það varst þú. ]



[ lífið er ekki dans á rósum 
lífið kemur og fer og hann 
er hér almáttur guð því 
að það er hann sem ræður 
hér hver er og hver fer 
hann á valið hér hann 
sér hver á að fara og 
hver á vera hann tekur bara 
næsta líf ]



[ Ég hef ekki hringt
ég hef ekki gert neitt
það eina sem ég get sagt
er að mér þykir þetta leitt
ég vil í þér heyra,ég get því ei breytt
hvað get ég sagt meira en að mér þykir þetta leitt

ég get ekki spólað tilbaka þó ég vildi
góður vinur hef ég ekki verið sem skyldi
útaf hverju,ég veit ei það
það var eins og tíminn hjá mér stæði í stað
mér fannst ég hafa heyrt í þér bara síðast í gær
en sá tími færðist óðar fjær
og allt í einu áttaði ég mig
að ég væri kannski að missa þig
góðan vin,sem þú hefur reynst mér
betri vin er ekki hægt að hugsa sér

fyrirgefurðu mér eða gerir þú það ei
láttu mig vita hvort sem það er já eða nei
í síma,bréfi,eigin persónu eða hvað sem er
ég verð að fá að vita hvert svarið er ]



[ Ef vin þú átt þá skaltu þetta gera
því þá er vinskapurinn hér til að vera
vertu trúr,vertu tryggur
alltaf hlýr,hvernig sem á þér liggur
hlusta ávalt vel á þinn vin
þannig batnar ímyndin
vertu til staðar ef hann þarf þig
kannski þarf hann að láta hugga sig
það skaltu með glöðu geði gera
já,hjá honum skaltu vera
trúðu honum og treystu
góður vinur það gerir,það veistu
gerðu allt þetta og miklu meir
vinskapurinn þá aldrei deyr! ]



[ það sem kvelur mitt hjarta
það sem kvelur mig nú
er að við tölum ekki saman ég og þú

margt hefur komið fyrir
margt hefur gerst
en þetta er allra allra verst

því að heyra ekki í þér er svo sárt
það er mér svo mikils virði það er klárt

ég vona að þetta leysist sem allra fyrst
því mér líður það illa líkt og móður ég hafi misst ]



[ Empty streets and empty heart
Empty words did us apart
I'm so close to death
I don't want to take another breath
Just want to close my eyes and die
I want death to suck my veins dry
I don't want to feel my breath
Again, I am so close to death... ]



[ Ef vin þú þarft þá er ég hér
ég skal á þig hlusta eins og mér ber
ég skal vera þín stoð og stytta í gegnum allt
ég skal vera þinn vinur þúsundfalt
mundu það vinur minn kæri 
ég aldrei þig særi
ég skal ávalt vera þinn vinur
hvað sem á dynur ]



[ Það er eitthvað sem ég hræðist
en ekki er veit hugur minn hvað það er.
Í hugsunum fram og til baka það æðir
sem gerist alveg að sjálfum sér. ]



[ Aleinn í fjörunni, 
Horfi á kvöldroðan á ágústkvöldi,
bleikur himininn bræðir jökulinn,
kríurnar kvaka yfir mér,
sjórinn skellur á landið,
báturinn berst við brimið,
Gróttuvitinn gægist upp úr eynni,
Ég sit einn og einmana,
þegar sólin sekkur í jökulinn,
krían goggar í hausinn,
sjórinn flæðir yfir mig,
báturinn, sekkur í sæ,
Gróttuvitinn grætur í eymd,
Ég er aleinn og
horfi á kvöldroðan á ágústkvöldi. ]



[ Ef eg væri hátalari,
þá myndi eg gefa þér hljóma sem þú hefur aldrei heyrt,
sem minnir á stað þar sem ríkir ró eilíf ró, 
og þú hvílist og svífur á tónum í takt sem aldrei hefur heyrst og aldrei fundist. ]



[ Nú er nótt,
og allt er hljótt.
Tunglið bjart,
myrkrið svart.
Nú er nótt,
og allt er hljótt. ]



[ Í skólanum ég læri,
aldrei á munninum bæri.
Ég læri stærfræði,
ég læri nátturufræði,
ég læri samfélagsfræði.
Hvað sem hann,hún,það lærir,
alltaf það hugann nærir. ]



[ Tíminn líður enn og aftur
langar að heyra þína rödd
bíð og vona að ég verði staddur
knúsandi þig þar sem þú ert stödd

Stundum er ég feiminn 
að segja það sem segja þarf
þá get ég verið gleyminn
en í þessu ljóði ég varð ]



[ Barn mitt blíða ég læt þig frá mér þykir þetta leitt,
Kvölin mun hrjá mig nótt sem dag.
Því ég ekki hjá þér er,
Ég vona að þú lifir af.
Ég verð að gera þér þetta, mér þykir það leitt.


Ég get ekki gefið ást og hlýju,
Sjálf er ég bara ein og yfir gefin,
Nú hverf ég frá þér saklausa barn. ]



[ Sársaukinn

Oft særi ég þig, 
oft hata ég mig.
Oft ég horfi á þig
aldrei ég get horft á mig

Oft þrái ég þig,
oftu viltu mig.
Ofast fæ ég þig,
en aldrei færðu mig.

Oft skil ég þig,
oft fel ég mig.
Oft blæðir þig,
alltaf særi ég þig.

Aldrei skil ég þig, 
allir ættu að hata mig. 
Aldrei mun ég skilja þig.
Afhverju elskaru mig?


Sannleikurinn

Sannleikurinn er sár,
sáraukinn kvelur þig.
Afhverju er taxti ástarinnar svona hár?
Andskotinn hafi mig!

Sannleikurinn er sá að..
að ég elska þig.
En sársaukinn drepur allt..
allt sem er í kringum mig.

Allur heimurinn minn snýst um þig, 
og ást mína á þér. ]



[ Ég óska þér þess, kæra barn
að Guðshönd ætíð þér fylgi.
Í dag var þér gefið nafn
og það er mín ósk,
og mín von - 
að þér það blessun færi,
kæri................son. ]



[ Að elska, er eins og að gefa eitthvað
af sjálfum sér.
Að hata, er að taka aftur það
sem þú hefur gefið.
Að fyrirgefa, er að vita hvar hjartað
í þér er. ]



[ Hefði ég fengið það sem ég aldrei
fékk,
þá hefði svo farið sem það aldrei
fór.
Hefði ég hitt þann sem ég aldrei
hitti
og hefði ég gætt þess er ég aldrei
gætti
og hefði ég fundið það sem ég aldrei
fann.
Þá hefði með öllu hent það sem aldrei
henti.
Já, hefði ég farið þangað sem ég aldrei
fór
þá hefði ég staðið þar sem ég aldrei
stóð. ]



[ Ef ég segi ég elska þig á íslensku er það svona,
En ef lætur hugan reika er það  svona á búlgarísku obicham te,
En á Hawaii er það aloha wau ia oi,
Láttu þig dreyma um góðan stað eins og á finnlandi er 
Það svona Minä rakastan sinua.
Ef þú situr oh hugsar um Frakkland er það je t´aime.
Á eyjunni grænu er það taim i”ngra leat,
Svona er tungumála flakk. ]



[ Hvert
sem ég fer
ert þú
með mér
ef ekki gangandi
þá í huganum. ]



[ bak mitt er þakið
allskonar örum
þá eru flest eftir þig
þó að þú ríðir ýmsum 
öðrum konum
þá elskaru víst enga nema mig ]



[ meet me in the bathroom 
for a litle bit of fun
i´m gonna show you
how it´s really done

fuck for fun
fuck for fun ]



[ Bitförin sem þú
skildir eftir milli læra minna
eru að dofna
en sárin á brjóstinu
virðast ekki ætla að gróa. ]



[ ég gæti valhoppað upp og niður Everest fjall
með akkeri á herðunum
og áfengi í æðunum
án þess að blása úr nös...

ég gæti synt baksund alla leið til Antartíku
með fjallgönguskó á fótunum
og handjárn á höndunum
án þess að blása úr nös...

ég gæti stundað taumlaust kynlíf í margar vikur
með leðurgrímu á höfðinu
og rjómatertu í maganum
án þess að blása úr nös...

en í lífsgæðakapphlaupinu?

gat bara hlaupið nokkra metra... ]



[ með örvum sínum ætlar Amor
að hitta hjarta mitt

en miðið hans 
er því miður stillt
alltof oft
hálfum metra of neðarlega... ]



[ með kreppta fingur
og lokuð augu
varð mér hugsað til guðs;

"ætli hann sé nokkuð alls staðar...?" ]



[ Þegar laufin á trjánum
dansa á óáhugaverðan hátt
þá flytja sig fjórir hrafnar
um set í himninum.

Litlaus fiðrildi felast 
meðal lítilfjörlegra flugna
á húsveggjum í borg.

Sólin sest í þoku
litirnir eru daufir.

Myrkrið getur ekki
fyrir nokkurn mun
ákveðið hvenær það
ætlar sér að breiða
teppi yfir ljósið.

Haustið lætur bíða eftir sér. ]



[ Lengst uppi í sveit,
þar býr geit
hún er löt og feit
er alltaf á beit
en svo þegar hún týndist
þá hófst að henni leit. ]



[ Ég yða af þrá.Þrá til astinnar minnar hvar ertu ég bíð, bíð eftir þér.komdu leif mér að snerta þig Þú snertir mig kisstir mig,við komum erum eitt við erum ástfangin ]



[ allt þitt skítkast
sem ætlað var mér
endaði
á fingrum
höndum
og í andlitinu
á þér

...

horfðu á þína eigin flekki
og horfðu svo á mig
þú óhreinkaðir þig
en hittir alls ekki... ]



[ Þú ert draumur í dós,
þú átt skilið heimsins hrós.
Þú ert fögur sem rós,
þú ert mitt ljós.

Þú lýsir minn heim,
það sést út í geim.
Þú syngur í draumi,
en ekki í flaumi.

Mér líkar við þig,
ástin grípur mig.
Hjarta og rós,
þú ert draumur í dós. ]



[ Hér inni er sá
sem ég elska,
með augnaráðum sínum
hann mig finna má,
þá upp til sólar rísum,
og gleimum öllu því mennska. ]



[ elsku litla stelpan mín
svo falleg og brún á brá
ég verð alltaf móðir þín
ég mun ávalt standa þér hjá

ég mun þig styðja í gegnum allt
ég verð þér góður vinur
ég mun þig elska þúsundfalt
hvað sem á dynur ]



[ minn elsku fallegi drengur
að fá þig var mikill fengur
að fá lítinn peyja
mikil blessun,það verð ég að segja

þú ert alltaf svo glaður
og gaman að vera þér hjá
þú ert myndarlegur ungur maður
þú vilt alltaf pabba fá

pabbi er þér góður vinur
en oft ertu líka mömmukall
gott er hafa þau ef eitthvað á dynur
því þau geta stoppað hið mesta fall ]



[ Fyrir nokkrum árum kynntist ég þér 
það var mikil lukka,eða það finnst mér
þú ert búin að styðja mig í mörg ár
hvort sem ég hef verið glöð eða sár

Fyrir allt það vil ég þér þakka
og ásamt því vil ég gefa þér þennan pakka
sem lítinn virðingarvott til þín
þú ert og verður alltaf besta vinkona mín

Mundu það mín góða vinkona Erla
fyrir mér verðurðu alltaf perla ]



[ Love is like a bird
Stirring in my frozen heart
Trying to escape.

Þrándur Thoroddsen ]



[ sofðu rótt í alla nótt
nú róin yfir þig færist
þú ert falleg þú ert hljóð
til þín syng ég þetta ljóð
sem ég samdi einn dag áður en þú fæddist
og núna ertu hér
þú ert hérna hjá mér ]



[ Fjöllin háu
hreinu og bláu
snjóar allt í kring
frosnir fossar í tindum gráu
nú er horfið lyng ]



[ ég vaki og vaki
og ligg á þessu laki
ég get ekki sofið
ég get ekki neitt
ég verð bara að vaka
þó mér þyki það leitt
en syfjuð ég er
spurning hvernig þetta fer
kannski ég sofna
eða sofna ég ei
reyni að loka augunum
þau segja nei
tel kindur;ein,tvær
allt í einu hverfa þær
reyni að hugsa um hvað gerði ég forðum
þá fyllist minn hugur af skrýtnum orðum
hvað get ég gert
hvað geri ég nú
æ,ég vildi að ég væri núna þú
þá myndi ég ekki svona vaka
ég myndi bara minn svefn taka ]



[ Á sjúkrahúsi var ég í þrjá daga
af því það þurfti blóðþrýsting minn að laga
ég lá og lá
en ekkert sá
ég mátti bara ekkert gera
og í rúminu skyldi ég vera
en inn í mínum malla
var lítið kríli að tralla
það var með voða mikil læti
eins og það gæti ekki unið sér af kæti
en útaf því þurfti ég að liggja
svo ég myndi ekki heilsuna mína styggja
en svo nú er ég loks heima
og hugsa um heima og geima
í sirka þrjár vikur þarf ég að bíða
og þarf að láta dagana líða
svo nú ég enn bíð
í þessari sumartíð
eftir þér litla kríli ]



[ Í Skálateig koma oft góðir gestir
og gleðjast með okkur um stund
en Inda og Bessi eru þeir bestir
sem borið hafa lengi á minn fund.

Þau byrjuðu að skrúbba og skrapa
og skrautlegri málningu að sletta
og síðan fékk ég talsvert að tapa
er ég tók við þau briddsrimmu létta.

Ég bið þeim blessunarinnar
og ber þeim þakkir að lokum
en tár munu koma á kinnar
og kannski grátekki í rokum. ]



[ Ekki hafa þær systur námsvistarverki.
Vísindi og lærdómur draga þær til sín.
Þær eru nú ættarljóminn stóri og sterki.
Stunda vel námið og hugsa oft til mín.
 
Býr Marta í Englandsborginni stóru
og bablar víst liðugt á alþjóðamálum.
Hún og Magga systir í heimsreisu fóru.
Heilar komu aftur á líkama og sálum.

Mennta sig nú báðar í Mastersgráðum.
Munu fáir vinir þeim systrunum gleyma.
Þó er ég stoltastur af stelpunum báðum.
Stundum fá sumir nóg af því heima.

Ásgeir kemur hér líka eilítið við sögu.
Ástina hún Magga tendraði í honum.
Megið þið njóta ykkar handanna högu
og hugsjónir rætast að björtustu vonum. ]



[ Fædd 1980 en ort 3.6.2004
Með hryssunni Skuld, hófum við ræktunina aftur!
Um “Hrekkjaskjónu” okkar nágranninn blaðrar!!!
Því hún er svo stórbrotin að stoppar varla kjaftur
og staða mála sú að lítið er til að segja um aðrar!

Og Skuld endar síðla ævina sína
endist hún bara þó nokkuð vel.
Sú hefur skjóttan feldinn sinn fína
fengið í arf og mæta hana tel.

Undan Skuld og Otri árið 2000:
Óðfluga ruddist í ræktunina harða.
Rauðbrún á litin með dálítið stress.
Sem folald hljóp yfir grindur og garða
glettnisleg á svipinn og vinkaði bless.

Keypt folald árið 1999:
Kjarnorka er svört frá Kjarnholtabúi.
Kynbótahryssa sem prýðir vora sveit.
Þeir eru með fádæmum tel ég og trúi
taktarnir fjölhæfu er veður hún reit.

Keypt sem fyl í Ólgu frá Húsavík 2001:
Glóra er rauð, sívöl og sælleg hryssa.
Sleipur náði ég henni í mitt vildarstóð.
Það er mín trú og það er stöðug vissa
að þjóðarstáss verði og til reiðar góð.

Röst er fædd 2003 undan Óðflugu 
og Vali frá Höskuldsstöðum:
Sýnist vera laus við löst,
líkaminn brúnskjótt yndi.
Léttum sporum rýkur Röst,
sem reykur í snörpum vindi.

Atorka fædd 2003:
Kastað hefur Kjarnorka
og kynnt sína jörpu línu.
Tíguls er dóttirin Atorka,
með allt á hreinu og fínu. 

Fædd 11.6.2004:
Skverleg undan Skuld kom jörp
út úr skyndikynnum í langri ferð!
Hún töfrum frá Gára skilar skörp
sem og sköpulagi af bestu gerð!    
SÚ VERÐUR EI SELD FYRIR LÍTIÐ VERÐ!

Fengin í hestakaupum 24.8.2004, 4.vetra
undan Óskahrafni og Piltsdóttur:
Askan svarta vekur hér nú vonarinnar glóð!
Virkilega gæfuleg, með kosti af besta tagi!!
Rataði hún í hestakaupum, rétt á vora slóð!
Reynast skiptin trúi ég báðum í góðu lagi!!!

Ritdómur 2005:
Hrossablóð í fyrsta flokki
flæðir um í stóðinu
en ekki birtist þessi þokki
þegar að kemur ljóðinu.
 
Svona er maður andstyggilegur.
Góðar stundir!
 
Hreinn Þorkelsson frá Laugarvatni. ]



[ Róbert er víkingur og í verkum knár
mér veitt hefur liðsinni í fjöldamörg ár
og bjóði sá hnefana brotnar þú smár,
best er því að láta hann í friði.
Hann er á móti mörgum í liði! 
Svo mæra hann stúlkur, sem fella oft    tár,
þær vilja njóta hans allar á iði. ]



[ Af merinni Skessu tel ég, 
að sé bættur baginn!
Besefa Þokka, 
tapaðist ekkert nema kraginn!
Þetta með hestinn, 
það skilja víst fáir
þótt viti flestir 
um hvað málið snýst.
Þess vegna færðu nú 
þennan hjá mér braginn
og þér treysti ég vinur 
að bón mína ei smáir,
tvítug drápa 
og tuttugu sinnum fyrirgefðu!
Töluð eru orðin, 
sem þú sjálfur kýst!
En Kjarnorku undir fola, 
keypt margir hefðu,
kynbótamenn, 
eða við því ég býst!
Svo er æra mér að keyra, 
ég vil því fram halda
að ég viti bara ekkert, 
hvers ég á að gjalda! ]



[ Æfinlega blessuð Sigrún mín sæta
með sjarmörinn allan lúfa og mæta.
Megi lífið þér í hamingju hossa
og halda í þér ástarinnar blossa.
Þín kynni hér birta og bæta,
blundar tengdadóttursglæta.
Bjarna smekkvísi bónda nú kætir
og best sem oftast þú mætir. ]



[ Æja hún er öndvegis dama
íðir og náð hefur frama.
Æja er ættinni til sóma
og augun í Magnúsi, þau ljóma. ]



[ Ung var Dísa mín djörf til ásta
dublaði við stráka og gerði sitt skásta.
Ástsjúkir greyin hvísluðu á götuhornum:
“Hún Dísa kemur í bæinn á morgun!” ]



[ Ég hef marga hildi háð
og hef þar notast við ýmis ráð
en ætíð þó seinn til verri verka.
Mönnum þó nudda uppúr sínum saur
sem sé ég með hvolp eða kattargaur
það virkar eins á stórbokkann sterka.

Allir þegja svo þunnu hljóði
þegar ég rita um siðleysið!!
Það ástandið er ekki beysið
og endalaust er vaðið í blóði
menn eru samdauna glæpunum góði!

Ekki er ég skáld en yrki þó samt
ýmsir telja það sé nokkuð rammt
og ansi er mér nú trauðlega tamt
textann að láta mér hlíða.
Oft hrýt ég milli hríða!!!

Líkar heldur fáum við ljóðin mín
og láta mig á stundum vinir heyra:
“Fyrir neðan virðing´ er að fjalla um svín,
en um fallegt skalt þú yrkja því meira!!” ]



[ Heiðursdís í heiðursskini ég hilli!
Í dag er blessunin hún Bára
búin að lifa til sextíu ára.

Góðir eru vinir á víð og dreif.
Verð ég þeirra hjálpar oft fegin.
Þannig verða menn sjálfir seif
og sjást að lokum hinu megin. ]



[ Fjölþýðir gæðingar fundust hér áður.
Farinn að eldast ég man þessa daga.
Mörg kvöldin fögur ég reið út allsgáður.
Ævintýr mín eru lífsreynslusaga.

“Við erum rassfastir feðgar” sagði faðir minn.
Á barnsaldrinum báðir skriðum,
er bættist aldur þá við riðum.

Líkasttil endar hér bændatíð bara.
Býsna er það orðin drjúg þjóðarsaga.
Ríkisstjórnir ruplandi koma og fara,
reyna að eyða landið nætur sem daga. ]



[ Heillaóskir á fermingardaginn!

Ragnhildur Gunnars hið fagra fljóð
fermist nú sælleg og rjóð.
Öðlist hún gæfu og gengi 
og gleði sem endist lengi
og glæsilegt góðhestastóð.

Og ei teldist vera verra
veittist henni moldríkur herra
og börnin gáfuð og góð,
sem grundir hleyptu í vígamóð
og vildu sig við hana sperra.

Húsráðendur hafa mitt hól
þeir ættu skilið þakkarbrag.
Þetta var ágætt í dag!!! ]



[ Magga Þóra er orðin þrjátíu og tveggja.
Þjóð sína hún kynnti vel á erlendri grundu.
Erfði flest það skásta foreldranna beggja
og fæddist sem lífskúnstner á óskastundu.

Þú ert Marta smarta þrjátíu og sex
það er víst í Afríku sem sexúralið vex.
Hugsa ég mér afabörnin út við snúrustaur
eftirmynd pabbans sem er dökkur gaur.
Mamma er fyrir norðan nú er ekkert pex,
nema hún komi aftur að þrífa ryk og saur.
 
Kveðja, pabbi. ]



[ Ég hef séð flest það fallega
sem í veröldinni er,
fögur dýr og heimsins 
fallegustu blómabeð.

En fegurð þín af öllum
öðrum ber,
því þú ert það fallegsta sem
augu mín hafa séð. ]



[ Hvert sem lánið best þig ber
á björtum lífsins vegi.
Allra heilla óskar þér
Einar í Skálateigi. ]



[ Ástin er fengin,
ef hún er alin.
Ástin er engin,
ef hún er kvalin. ]



[ Þegar við finnum
til andlegrar hrörnunar
og líkjum okkur
við róna.
Horfum þá á stjörnurnar,
en ekki niður á skóna. ]



[ Ég get ekki reist við rönd
að rétta þér blómavönd
þó langt sé útí lönd
líður hann til þín í móðu.
Verði þér gottið að góðu!!

Kveðja, pabbi og mamma. ]



[ Við sólarupprás,
er veröldin að vakna,
örlítill daggardropi,
á grein,
fellur niður,
úr trénu stóra,
og blandast vatninu. ]



[ Hamstur, hundur, fugl og svín,
þetta eru dýrin mín.
Fjúga, skoppa, hlaupa hratt,
en allt í einu hamstur datt.

Köttur krúsídúlla er,
kátur þegar mús hann sér.
Sætur er hann sefur,
sko veiðihár hann hefur. ]



[ Í stundaglasi tímans 
streymir sandurinn í tómarúmið.
Hvert einasta korn
skilur eftir sig minningu.

Í stundaglasi tímans
er vitneskja um framtíðina ]



[ án þín 
væri ég
vængbrotinn fugl
troðinn undir
í
hringiðu lífsins ]



[ Prestarnir þrábregðast þjóðinni í vanda
þeir beina sínu tali mest til annarra landa.
Hrópa á Drottinn Jesú hátt bæði og snjallt,
höndunum út baða svo þeir ná varla að anda,
hátíðlegir á svipinn þeir hempuklæddir standa!
Hitler slátraði milljónum, lánið reyndist vallt!!!!!
Þá hrópuðu líka gyðingar þetta sama útum allt
en ekki kunni Drottinn hættunni frá að banda!! 

Af þræli vinnusvikanna þykir mér leggja daun!!!
Þinn náungi er drepinn og annar í larfa klæddur
og allur svona ræðuflutningur ekki græðir kaun
allra þeirra sem falla með samþykki þínu í raun!
Jesúvæll og handapat um að frelsarinn sé fæddur
færir engum liðveislu sem er svívirtur og mæddur!
Þú vinnur fyrir ríkið en fyrir þjóðina ekki baun!!!!!!!
En þjóðin er samt fólkið sem pínd eru af þín laun!! ]



[ ,,Nýju fötin keisarans\", eru glettnis grá,
geislabaugs þótt ríki stundarfriður.
Siðferði er haldið uppi ofan frá
og einnig líka þaðan mulið niður.

Veslings barnið skyldi ekki ljótan leik,
er lostnir sefjun reyndar aðrir gengu.
Undarlegar hnippingar þá komu á kreik:
,,Sjá keisarans hátign stendur þarna í engu\"! ]



[ Ótti í dölum sem uppi í heiðum,
óttast nú fólkið skuggana sína,
óttinn hamlar öllum leiðum,
óttast menn svo að þeir láta sig pína.

Þrælablóð í þeirra æðum rennur,
sem þora engu eða reyna að verjast.
En víkingarnir þoldu vígasennur 
og voru alltaf til í það að berjast.

Ætla ég hyggindin öll sem best,
örlögin ráða en lífsins er glíma.
Úr vesöldinni, þá ræðst fyrir rest,
reynslan mun kenna börnum síns tíma.

En börnin þurfa að öðlast frið til að fæðast.
Fleiri eyða mannlíf, heldur en það bæta.
Embættismenn nú ekkert kunna að hræðast.
Elska bara vellystingar og peningana mæta. ]



[ Það er lengi búið að brenna
bækur hér og þannig “dótarí.”
Þess vegna er ég nú að nenna
að nefna okkar þjóðarsvínarí!!!

Ritstjórana þyrfti að sækja til saka,
sæmir engum ritfrelsið af fólkinu að taka!
Spillingunni má ei við í blöðunum blaka!
Brjóta þeir stjórnarskrána galvaskir þá!
Bananalýðveldið blómstrar landinu á!!! ]



[ Mig langar að...vefja þér inní bómull, rugga þér framm og til baka meðan ég segi þér sögur af lífinu og stelpum sem halda að þær séu konur...kona/stelpa/kona/stelpa...svo eru líka til strákar sem muna ekki eftir því að þeir eru strákar og verða að gömlum körlum með pípuhatt og staf.
Ég myndi gefa þér blóð mitt í pela, afþví eins og allir vita en margir eru búnir að gleyma þá er það blóðið sem tengir okkur saman. Myndi teikna blóð- hjarta á bringuna á þér og sleikja það af, svo ég ætti alltaf part af hjarta þínu. ]



[ Óbótamenn geta hreykt sér hátt,
hvílíka brandaraeiða þeir sóru!!!
Átt hefur þeirra hugurinn smátt,
hönd getur ritað orðin þau stóru!

Grey hér bisa líknarlúnir
af leigumorðum ærurúnir,
gamna sér við grannans frú!
Spóka sig í fínum fötum,
fara sloppar vel á rötum,
kenna sig við kristna trú!!!

Hafa völd á hórum, aurar!!!
Hópast peninganna maurar
og henda kátt sitt hórarí!!!
Morðingjar og mannorðsþjófar
mega að sönnu kallast bófar!
Sokknir djúpt í svínarí!!!

Murka börn úr móðurkviði!!
Mergjuðu fylkja áróðursliði,
til geldinga gráðugir hreint!
Eiðana sína ekki muna!!!!!!
Allt fyrir Mammonstilveruna,
troðið niður ljóst og leynt!!!

“Grimmur er guðlaus maður!”
Gleypir mútur trúverknaður!!
Líknardráparinn handahraður
hugsar ekki um börnin smá!!
Fjölskyldunum líka fargar sá!

Bófalið sjaldan bætt hefur raun,
bíræfnir leika svo fáum er rótt!!
Enginn fær sviða í annarra kaun
einhverra valdandi gerða um nótt!

Dæma sig verkin djöflanna sjálfra!!!
Draga sér meira en nokkur frá segi!!
Öll mín skrif gætu ei hlutast til hálfra
hryðjuverkanna sem ske björtum degi!

Ekki vil ég draga neitt í dylgjur,
að dóma eigi þrælmenni að fá!
“Gjöld eru glæpanna fylgjur!!!”
Gjaldi því hver betur sem má!

Brjálæði stjórnvalda tekur sinn toll
tekst þeim án vafa landið að eyða!!!
Gamlir og sjúkir á hvíslast með hroll:
“Hvenær skyldi okkur farið að deyða?” ]



[ Ég hangi innan girðingar
og læt mig dreyma um
að ég sé eini fuglinn
sem fleygur fer yfir
girðingarandleysinútímans.

En krafsandi leita ég fæðu
í forinni og hálffeginn að 
hafa húsnæði ég reisi háls 
minn hátt og skima í fjarskan
en hvenær skyldu vaxa á mig flugfjaðrir. ]



[ Allt er nú vandanum vafið!!!
Virðist þar hvað sem annað!
Illt telst sem best upp hafið! 
Allt hið góða lokað og bannað!

Hryðjuverkin og hroðaleg morð
henda sig oft á stríðsglæpatímum!
Hugtökin spanna víst engin orð
öryrkjans nú í mannréttarglímum!!

Með ofurhuga og orðanna “ræpum”
andlega sjúkir í metorð og völd 
samtíningi af siðleysi og glæpum
sullað er í ólög langt fram á kvöld.

Æran er fljót að fjúka,
fáir sjá við lífsins táli.
Oft sem best illu af ljúka
eða þá sem skipti engu máli.

Samviskan týnist, óttinn í augum
Alþingi kennir nútímans svipinn, 
en aðrir geta sér tapað á taugum,
takist þeim ekki að halda í gripinn.

“Sjaldan er fíflum framaskortur,”
fara hlaupandi upp stiganna þrep!
Frá þeim kreistist ört lítill ”lortur,”
lemjast svo í forinni undir drep!

“Marga hefur veröld villt!!!”
Villtir þeir kenna enga slóða!
Foröðin geta ferðunum spillt
og forlögin gert úr þeim sóða!

Alltaf reynast uslagjöldin
erfið mest bóta sé þörf!!!
Ekkert ég spara á spjöldin
spyrjist í aldanna hvörf!!! ]



[ Ýmsir buðu oft mér fár,
aldrei ég sendi þeim rós,
frekar sem klofið kviðarhár,
kveðjur með nógum fransós.

Þybbið er oft þrælanna lið, 
það má hér búa við sitt.
Ranglátt hyski af ríkissið, 
ránshöndum fer um mitt.

Leiðist mér þessi ,,rassareið”,
en rónunum finnst það skást
og ei reynast uslagjöldin greið,
gegnir víst lítt um að fást.

-Best er að vera bráður í raun-
búa sig undir sem verst.
Alltaf dugðu mér lítil laun
og lund til að gera sem best. ]



[ Fossar niður bergið bjart,
svo dunar niður 
hamrabelti hart
Þar ríkir ávalt friður


Yfir dökku grasinu hvílir döggin,
á þessari fallegu ey
en yfir dynja höggin
á þessari saklausu mey. ]



[ Fjórmenningarklíkan í Kínaveldi, 
er kunn nú á dögum og situr í haldi.
En geldingarnir okkar með glansandi feldi
glenntu sig upp til að nauðga með valdi.

Ó,hversu glæstir þeir bukkuðu bökin,
búnir að gleyma að þá vantaði punginn.
Hnikktu sér upp og hófu svo mökin,
Hákon bað Jón að vera nú slunginn.

Er erfitt að vita hver útkoman verður?
Ætli prósentutalan komi á meiru róti?
En leikur þessi var oss illa gerður,
því auðsveip þeim “sýslutík” glennti á móti.

Það virðist svo auðvelt að svívirða snauða,
og sæmdarauki að sparka í náinn!!!
En villidýrsnauðgun er vond fyrir skauða
og vitanlega er hún meint útí bláinn!

Að harni á dalnum það hentar ei gikkjum,
sem hreppsnefnd gerir engum til sóma!
Frá aldamótum talið með örgustu bykkjum!
Elstu menn sveitar hafa grundað þá dóma!

Sendið því hreppsnefndarblórann til baka!
Að biðja gott fyrir sæmd væri hverri?
Það mun nógu slæmt við ”Skorrann” að skaka
ef skammast sín ekki prestunum verri!
 
Um sýslumanninn segja víst ber
og sveitastjórnarinnar skítuga ”Klipper,”
að sálarmyrtir nú sóðast þeir hér 
Söddkliff auminginn og Jack heitinn ”Ripper!” ]



[ Þrisvar sinnum þrjátíu daga
þrauka fangar svelti á Ísalandi hrjáðu.
Þá er ”Rollu-Mási” að reita og plaga
sem reiður hundur “Skæru-Loga” í bandi dáðu.
Ær og lömb hafa ekkert skjól í að leita
en eymdarkvölurum hlífir skjöldur raggeita.   

Bregðum ám og lömbum í bæjarstjórnarsætin
Og bæjarstjórnarliðinu í girðingarkytru.
Tannagnísturs háreisti! Mynduðust mannalætin?
Ef ME! Segðu ráðstjórnarfulltrúarnir vitru.
Yrði þá lágkúran að lúffa fyrir hornum
og Loga bæjarstjóra vikið af sauðum eðalbornum?

Þið sjáið nú hágöfginn hrútanna stóru
hefna fyrir ykkur kalda og rýra í bjórnum.
Nei, því miður vinir! Sauðirnir sáu ekki glóru.
Þó sveitarstjórnarmannanna hátt léti í kórnum.
Þeir hugguðu sig við hugsunina skíru
að í haust yrðuð þið skornir og seldir verði dýru.

En hvað var það sem hrjáði ykkur mest?
Hungur, þorsti, kuldi, ormar, riðuveiki?
Urðu þorparans  hrópin á Þrótt ekki verst?
Er þrútinn froðu hann melsins var á reiki.
Í knattspyrnuöskur hvarf ykkar sári jarmur!
Afmyndun kvalarans sýndi: MARK! Það var harmur! ]



[ Þau eru stödd í gömlu eldhúsi og síðnæturbirtan í samræmi við söng lóunnar. Hann opnar ísskápinn og ljósið streymir út á gólf. Hann finnur mjólkurfernu, beygir sig niður og hellir mjólk í skál.

- Af hverju hænirðu að þér þessa villiketti?
- Af því að þeir elska mig.
- Það er nú bara matarást.
- En það er einmitt þannig ást sem ég er að leita að. Viltu mjólk? ]



[ Ég labba niður fjölfarna götuna,
horfi í kring um mig,
læt sem ég sé til.

Enginn sér mig, 
ég sé ekki neinn,
ég er ekki til.

Til hvers ert þú þarna, 
þú sem grætur handan götunnar
í óhreinum fötum, 
aleinn, 
alveg eins og ég.

Ég labba áfram flott,
á fínum hælum,
sárfætt,
en læt eins og ekkert sé.

Hver skyldi gráta á morgun ? ]



[ eru hér?
ertu enn hér hja mér?
eða ertu nú farinn burtu frá mér.

líttu á mig,
líttu á mig eg er hér ,
eg stend hérna ein og bíð eftir þér.

ekki fara burtu frá mér ,
ég myndi aldrei geta gleimt þér.

komdu hér,
taktu mig þér við hönd,
og leiddu mig um lífsins ósköpin öll. ]



[ Lord, come on and take me home
I can’t stand here all alone
The blue bird told me to return back
take all my things in a sack

Thinking of the country side
the pickup and my gun
What my father and my mother said
I just needed to have fun
I am going home

I miss my field upon the hill
Where the peace is upon me
And my old friend BILL
He is chilling out there as you see

10 dollar bill 
is the only thing I’ve got
I haven’t been earning alot
What I see in the clear blue sky
Is going home and 
eat my mothers apple pie ]



[ Svo mikill sársauki sem ég kemst ekki yfir
Mér mun ekki líða vel á meðan sál mín lifir
Svo mörg tár sem ég hef fellt
Ég mun aldrei brosa á ný því djöflinum hef ég sál mína selt
Mér líður eins og tárin munu aldrei hætta að flæða
Því sál minni mun aldrei hætta að blæða ]



[ Fyrir henni flatir lágu!                Frigg er mikill genasjóður!
Vildu greiða verði háu
víst mun aukast þeirra hróður!

Flíkar ekki fölskum tönnum
fitubolla á gangi lipur!
Haft er nú að sögum sönnum
að sjáist ekki betri gripur!
                                        Vil ég ekki vera grófur
og vonda gera henni spá!
Má þó vera að meiddur hófur
muni svíkja ef reynir á! ]



[ Sem dökkur skuggi
þú flýtur framhjá mér
með brosi sem heillar mig.

Verst hvað það er skrambi kalt í skugganum.


Sólin skín og andlit þitt
þýtur framhjá á ógnarhraða.

Og allt er um seinan.

Hefði ég getað breytt því? ]



[ Ingólfur drengur og Dísa pæja
dag einn sögðu: "Jamm og jæja
nú giftum við okkur með pomp og pragt!
Lífsins gleði við látum skína
Líkt og Æja, Magga og Stína!"
Ég get ekki sannara sagt!


Með kærri kveðju frá fóstra! ]



[ Lítil börn
ylja sér um kalda fætur
og kíkja á góðar hjartarætur.
Leika sér í vinnu og leik við gamla eik.
Sjórinn dansar 
og snjórinn glansar 
við sólbjartan himininn 
og þegar líður að kveldi
er kveikt á eldi.
Og stjörnur fanga himininn
með litlum skærum punktum. ]



[ Mikils er vænst af Þokka Þokkasyni,
Þórður, Siggi og Ingólfur komnir eru í feitt.
Leiða vildum hryssu af Kjarnholtakyni
svo komið gæti afkvæmi er teldist vera reitt.
                                        
Fá vildum örlítil fimmtíu þúsund
fyrir að gefa honum Þokka einn sjens.
Því varð nú dálítið strembin sú stund
er strákarnir slógu því öllu í glens.
                          
Heyrninni minni ég tæplega trúði
en trúlega Ingólfur hafði það vald.
Móttilboð gerði og mælti með snúði:
"Munum frekar leggja til urðunargjald!" ]



[ Það er ekki aldurinn sem slíkur sem ég óttast

Öllu heldur tíminn

Mér finnst ég hafi ætlað gera meira og vera fljótari að því

Nógur er tíminn og alltaf kemur meira af honum sagði færeyingurinn

þannig er það þangað til allt er orðið of seint ]



[ Einn dag ég sagði halló við litla veru, þá sagði hún glíngló, gíngló
og horfði forviða á þetta grei og bað um hey.
Þá sagði það glíngló,glíngó
nú sperti það eyrun af rausn á því var ein lausn.
Byrjaði svo að nýju, glíngló,glíngló.
Byrjaði það nú að berjast um, ég leit niður og sagði humm.
Dillaði sér og söng glíngló,glíngló.
Steig það á mína litlu tá, ég sagði jáhá.
Öskraði það þá glíngló,glíngló.
Hamaðist á bekknum, tók þá eftir nokkrum flekkjum.
Gargaði það nú glíngló,glíngló.
Sveiflaði það sér í tréinu, ég fann skjálfta í hnéinu..
Bölvaði allt í einu glíngló,glíngló.
Vafði það utan um sig bandi, í fáránlegu ástandi.
Hrópaði sá litli glíngló,glíngló.
Því fannst gott að vera í sænum, hjálpið mér úr bænum.
Kallaði af  reiði glíngló, glíngló.
Hentist yfir húsin, æ þarna bjó mjóa húsamúsin..
Emjaði  það glíngló,glíngló.
Hentist um í ljósinu, samt hann labbaði í átt að fjósinu.
Veinði illilega glíngló,glíngló.
Hentist yfir hamrabelti út með fló og dó.
Aldrei framar var sagt glíngló,glíngló. ]



[ Fullþroskað glóaldin hangir yfir hafinu

Brátt týnir það lögun í húminu
og drýpur í augu mín ]



[ Ég festi sólblóm á vegginn,
bítlaplakat og engil
fyrir ofan rúmið þitt.

Meðan ég elda grautinn
syngur þú og dansar
með Pepper liðsforingja
og vinum hans,
á hátíð herra Flugdreka.

Fallegi drengur,
þú ert af þriðju kynslóð
blómabarna
í heimi þar sem byssumenn
og ræningjar fara með völd.

Meðan þú borðar grautinn
skulum við hlæja að fréttunum;
það er betra
en að snúa sér undan.

Við eigum sólblóm,
bítlaplötur og engla . . .

Við skulum gæta þeirra vel. ]



[ Hann vildi farga stóðinu og fylfullri meri
fyrir þann rauða sem um veginn gekk!
Ingólfur sagði: "Ég kaupin ekki geri,
en auðvitað skil ég þinn góða smekk!"

Grunar menn að Þórður hafi verið í víni
vonlaus um það lán að eignast góðan hest!
Enginn þarf að halda að slíkt sé gert í gríni!
En gefa Ólgu mína í kaupbæti tel ég reyndar best!

“Ég hef alltaf staðið mitt splitt,
þa´ þí´ir ekkert anna´!" 
"Þitt var mitt og mitt var þitt,"
má þetta dæmið sanna! ]



[ Ó, þú fagra veröld.
Með sólstöfum þínum
þú snertir sál mína

sem gladdist við.

Viltu gera það aftur? ]



[ Ástin flýgur ansi hátt
endar hún nú hvergi
undarlega nú er kátt
andað undir bergi ]



[ Verkirnir hamla mér göngu,
Ég er búin að gleyma öllu sem ég mundi fyrir löngu.
Sé fólkið mitt mun sjaldnar en ég var vanur að gera,
Þeir vilja frekar láta mig sitja hér og láta mig éta stera.
Hvað er fólk að hugsa í þessu landi?
Að láta mig sitja og rotna eins og eitthver fjandi.
Ég get ekki skrift mína lesið,
Og hvað er þetta sem allir tala um og kalla internetið?
Ég verð bara að vera hér þjáður,
Sitja hér einn slitinn og fláður.
Hvað varð eiginlega um konuna mína hana Ýr?
Æi, henni er sama um mig ég er krumpudýr.
Ég stefndi eitt sinn að því að verða frægur,
Harmonikkan slitnaði og ég varð hlédrægur.
Dóttir mín hún varð meinatæknir,
Og sonur minn hann varð heilaskurðlæknir.
Ég man ekki hvað tengdabörnin heita,
Og barnabörnin, ég nenni ekki að nöfnunum að leita.
Ég kemst ekki einu sinni á klósettið sjálfur,
Ég er með bleyju eins og eitthver barnskálfur.
Ég fæ ekkert gott að borða,
Ekkert nema eintómann graut, ég er hungurmorða.
Það er langt síðan ég fór út úr húsi,
Hjúkkurnar segja að ég eigi ekki einu sinni rétt á smá djúsi.
Hvers á ég eftir að sakna?
Ábyggilega einskis, best að sofna og ekki aftur vakna. ]



[ Hlustaðu á rödd mína
ég tek þig inn í regnbogann
þar sem ástin blómstrar
þú þarft bara að biðja mig
þá skal ég fylgja þér

Komdu með
í heim með nýrri ást
þú munt sjá að þú þarft ekki að þjást

Ástin vex í hjarta þér
ég ástarálfur er
ég get hjálpað sumum
kannski ertu einn af þeim

Komdu með
í heim með nýrri ást
þú munt sjá að þú þarft ekki að þjást

Ég fylgi þér í sanna ást
þar tilfinningar dansa um
þér mun líða sem aldrei fyrr
komdu nú með mér

Komdu með 
í heim með nýrri ást
þú munt sjá að þú þarft ekki að þjást ]



[ Lítið hjarta í brjósti þínu hamast
Draumarnir í kringum þig svífa
í kjöltu minni liggur þú og brosir
um vangann ég strýk og augun þín lokast

Hugsanir og þrár verða að draumum
tími og stund standa í stað
þótt að þú sofnir á þarftu ekki að óttast
því að þú veist að í hjarta mínu átt þú stað

Nóttin er dimm og stjörnur lýsa upp himinn
sól að morgni hún lýsir þig á 
þú vaknar og tíminn byrjar að ganga
ástin mín þú átt mig að

Nóttin er loksins horfin á brautu burt
þú ert minn engill og lífsins ljós
ég veit að þú getur ei hjá mér alltaf verið
þótt þú farir þá vil ég eiga þig að. ]



[ Í kuldanum stendur, myrkrið hann hylur
sálin er horfin inn í skuggagjá
kærleikur og ást eru aðeins til að kveljast
sameining okkar anda er milli himnanna

ást og hatur í rifrildum standa
gott og ill mætast og berjast
þegar lífið hverfur hvert skal þá fara
til himins, lúsifers eða til baka

Á lífsins spotta hann klippti sjálfur
hann kaus að deyja því að lífið var myrkvað
lífið til dauða er til þess að læra
lærði hann eitthvað sem var ljúft og snjallt

Í ljósi eða myrkri hann ferðast
Fastur í tíma og veit allt sem til þarf
Stedur og starir á þá sem lifa
Horfir á eldlífsins sem að brennur hratt. ]



[ Ef hjartað ræður för
þá verður ást á þinni leið
kærleikur þig snertir
fiðringur um þig fer

í logni eða vindum
í rigningunni votri
í sólinni og stjörnum
er tilfinninga sveimur

á mörkum ástar og haturs
er hvorki tilfinning né losti
ef ást birtist í lífi
skilur hún ætíð eftir ör

Lífið segir sína sögur
sumar eru stuttar
Fæðing, líf og dauði
Hringrás tilfinninga. ]



[ Slokknar kerti í lífsins brunni
sveima sálir í hringrás stuttri
straumar guða stjórna öndum
Viltar sálir reika í myrkri

Morgunsól og bláar ástir
vinirnir og fjölskyldan
helduru að það lifi alltaf
þótt að gott sé það hverfur allt

Myrkraöfl í svörtum salnum
guð og englar á himnum björtum
lífsins sögur skrifaðar niður
taka anda í sínar hendur

Djöflar gefa sumum mátt sinn
til að eyða lífi á jörð
guðirnir þeir skapa lífið
Góðmennska tekur oftast völd ]



[ Morguninn er ekkitil neins að fagna
hann kemur og fer líkt og fallin stjarna
með augun lokuð, ég verð nú að opna
snerting við djöful er til að sofna

Ég trúi ekki, ég skil ekki
myntin er mín og ég lít á hana
djöflarnir syngja og mér halda
Böndin ei slitna, ég held í mitt hjarta

Þótt þeir syngi, þótt þeir dansi
þótt þeir snúist í kringum mig alla
sit ég ein í skýjinu svarta
ekki döpur en fer samt að gráta

Ég trúi ekki, ég skil ekki
myntin er mín og ég lít á hana
djöflarnir syngja og mér halda
böndin ei slitna, ég held í mitt hjarta

lostinn er ekkert sem hægt er að stöðva
ég lifi í draumum og mig langar að hverfa
hverfa inn í dulinn heim
þar sem ég get lifað ein með þeim

ég trúi ekki, ég skil ekki
myntin er mín og ég lít á hana
djöflarnir syngja og mér halda
böndin ei slitna, ég held í mitt hjarta ]



[ Stór ást, lítið hjarta
stórt sár, lítið blæður
Láttu ekki blekkjast, ekki kvarta
þótt þú hatir mig erum við alltaf bræður

Ég þín sakna og vil þig ei missa
líttu á mig mér er hægt að treysta
þótt í lífi mínu gerist skyssa
þá finn ég á milli okkar neysta

Augun þín bláu í sólinni skína
þú fékkst allt sem ég fékk ekki
en þegar ég skoða sálu mína
þá veit ég að ég kom sjálfum mér í hlekki

Smá af ást, stór skyldleiki
pínu koss, stærðar faðmlag
þótt þú kallir þetta kannski sálar veiki
þá þarf það ekki að vera í dag

sættum verum vinir
syngjum saman í hafi lífsins
ég þig elska meira en margt annað
komdu, verum ei ósáttir ]



[ Brostið mitt hjarta, horfin mín sál
ég vildi að ég ætti einhvern að
ef að tilfinningar hefðu mál
þá myndi ég tala frá hjartans stað

sumir vilja kvelja, aðrir þeir þjást
hlutleysi fyrir þá sem ei þora
það leysir ekkert að rífast og slást
orðin djúpt í sálu bora

ekki er hægt að lækna allt sem er til
einelti er eins og veira
bæði drepa og særa, ef maður vil
sjálfsmorð kvelja mann meira

Hugsaður þér sál sem er eitt stórt gat
helduru að sú sál lifi áfram
blóðið það drýpur í risastórt fat
hefndin mín og dauðans mun ná fram

Að kvelja mann þar til hann deyr
er það sem fólk er að gera
Móta manneskju í þinn leir
láttu fólk frekar vera. ]



[ Tekuru eftir sári
sári sem enginn sér
ég græt oft söltu tári
ein, í sálu mér

Ef hunsaru þína vini
þeir falla oft skugga í
hundur með sínu ginir
Bítur þig æ og sí

þú útilokar mig stundum
meira núna en oftast
þó ég sé á leiklistarfundum
þá vil ég inn í líf þitt loftast

Alltaf að gera eitthvað annað
við aldrei erum saman
er ég ekki inn í líf þitt hannað?
útiloka, er það gaman?

þótt þú eignist fleiri vinir
þá hélt ég að ég væri þar líka
ein með glas af gini
ég hugsa um þína líka ]



[ Það er enn í minni mér
Mótað fast í sinni
Þegar ég mætti bara þér
í kvöldgöngunni minni 


Frjáls í fasi varstu þá
fAGUR eins og engill
Verst að öllu þykir mér
að þú gerðist þengill

Bara mig þú sagðist þrá 
því skal ég bíða og vona
þinnar ástar von mín á
um að verða þín eina kona ]



[ Hvað skal ég gera.Lesa, lesa
 lygarsögur, nei
Þessa angans pésa
eða skrifa,skrifa skammir um skíthælinn
í tréklossunum  þarna frammi í básnum

                  Dingalong. ]



[ Gott er að hvíla hér,
má ég vera lengur í þér,
Raunsæ ei ósk mín er,
inn í heiminn kem ég hér,
ósýnilega naflastrenginn býð ég þér. ]



[ Það er í draumunum
sem flest okkar dreymir
allar þær langanir,
og öll sú þrá, ást, umhyggja, sorg
sem byltist um í hjörtum okkar
og vill klóra sig upp á yfirborðið,
og blómstra.

Það er falið í draumunum
það sem hin "ytri við"
eigum oft erfitt með að sætta okkur við.
Til dæmis þá staðreynd
að við óttumst.
Óttumst það sem er ekki snertanlegt
en er þó alltaf til staðar,
alltaf að gerast,
það er: endamörkin
við endann á göngu okkar.

En einnig er það í draumunum
það fegursta sem við getum vitað,
sem í daglegu máli hefur verið nefnt:
"von".
Von um að seinna meir
geti öll sú reiði og heift
sem þrífst í heiminum
fundið að það er ekki þörf
þörf fyrir það að eyðileggja
í stað þess að geta verið skapandi.

Svo að ég leggst á bakið,
loka augunum - sofna,
og læt mig dreyma. ]



[ hann kemur,
hann fer,
hann er.
Tilbúinn að snúa hausnum við, 
afturábak og áfram, 
verkjatöflur, fuss og svei!
Þær virka ei.
Hann kemur
og myrkrið skellur á
Hann fer 
og sólin kemur aftur
Hann er 
og hann er 
og hann er
og hann er.... ]



[ Til hvers að eyða tímanum að hugsa um hann? 
Hann eyðir nóttum mínum,
dögum mínum,
öllum tíma mínum.
Er hann þess virði?
Hann kemur þegar hann kemur,
hann fer ekki neitt.
ég hugsa um hann,
allt verður svart,
allt verður tómt,
köfnunartilfinning.
en til hvers að eyða tímanum í að hugsa um hann?
Afhverju ekki að njóta tímans án hans.
Er hann jafn hræðilegur og ég held?
Eða er hann fegurri dagurinn.
Hættu að hugsa...
Hættu að þjást...



en auðveldara er að segja en gera... ]



[ Þegar lífið leikur við þig og sólin snýst í kringum þig, þá ertu áhuggjulast atóm í alheiminum.
En ef atómið rekst á nifteind fer leikfélaginn og jörðin snýst í kringum sólina.

Ég er ekkert nema rykkorn í súrrealískum alheimi.
Ég er ekkert nema sandur í realískum sandkassa.
Þetta ljóð segir mér það eitt að ég hef ekki hugmynd um hver ég er.

Ef ég ætti nú bara heima í draumalandinu, væri það þá veruleiki?
Dag einn varð ég ástfanginn í draumi, eftir það svaf ég meira og meira og hitti alltaf prinsessuna mína í draumaheiminum.  Á daginn var hún óvinur minn í vinnunni en á nóttinni elskan mín.  Ég hætti ég að vaka og svaf, lifði bara í draumnum.  Ég var ástfanginn, en draumurinn breyttist í martröð og við hættum saman, hún hvarf úr draumnum.  Ég fór í vinnuna og hitti hana á ný, hún vildi ekkert með mig hafa, ég elti hana, stokkeraði hana og varð ástfanginn á ný. Það var þá sem ég hætti að sofa og vaki bara.
Ef maður ætti nú bar heima í veruleikanum, gæti það verið draumur? ]



[ Hvenær kemur vorið? 

Klakann brestur brátt þol
til að bera þunga sólarinnar
brak
brestir
fuglasöngur
tíst tíst.

Regnboginn tekur á sprett 
í 
öldunni

Getur maður óskað sér í alvörunni?
Er nóg að sjá 
regnbogann?

Má segja óskina? 

Nei vina mín,
Haltu henni fyrir þig og þá mun hún rætast
Ef hún rætist ekki, sem hún gerir samt, getur þú verið viss um að vorið kemur að lokum.

Því það var óskin, ekki satt? ]



[ Ég vil bara að þú vitir að ég grét,
ég vil bara að þú vitir að ég grét.
Um leið og bíllinn startaði,
ég sem ætíð kvartaði,
ég vil bara að þú vitir að ég grét.

Ég vil bara að þú vitir að ég grét,
eftir að ég kvaddi þig,
horfði á eftir bílnum fara,
stóð bara eins og þvara,
brosti og vinkaði bless,
en ég vil bara að þú vitir að ég grét,
ég vil bara að þú vitir að ég grét.

Ég gekk inn með bros á vör,
af hverju? Engin svör,
í hjarta mínu er djúp, djúp ör.
Þú ert farin mitt fljóð,
þú sem ætíð varst góð,
það er fátt um svör,
en ég skrifa þetta ljóð,
bara svo að þú vitir að ég grét.

Ég vil bara að þú vitir að ég grét,
og var loksins laus við þig,
þú sem aldrei skildir mig,
en samt þú skildir mig svo vel,
betur en nokkur annar,
ég vil bara að þú vitir að ég grét.

Ég kyssti barnið bless,
það hló,
ég hugsaði ég er góður pabbi og hló.
En ég kyssti þig á kinn,
vertu bless í þetta sinn,
þú brostir fögru brosi til mín,
og ástin varð skyndilega sól sem skín,
en þá þú fórst,
en ég vil bara að þú vitir að ég grét.

Manstu okkar gömlu daga,
ástfangin út um lönd og haga,
kyssandi, knúsandi,
kelandi, flissandi,
ástfangin lítil hjón,
já, ég er enginn meðaljón,
ég lét þig fara,
af hverju? Enginn mun svara.
En ég vil bara að þú vitir að ég grét.

Breyti öllu,
tek okkar myndir niður,
allt í einu algjör friður,
en samt er það mér sem siður,
að kalla nafn þitt og halló,
en nú er ekkert svar, svarið er hvar?
Langt í burtu ekki hér, þú fórst frá mér.

Ég er sáttur, þú sátt,
að elska þú mátt,
hví á ég svo bágt?

Ég vil bara að þú vitir að ég grét, 
þegar bíllinn var horfinn,
og enginn var hér,
eitt sinn sagðirðu villtu giftast mér?
Nú ég aleinn og vorkenni bara sjálfum mér.
En ég vil bara að þú vitir að ég grét.

Ætli þetta sé fyrir bestu?
Finnum lostann að nýju,
finnum þá gömlu þá gömlu hlýju.

En ég vil bara að þú vitir að ég grét,
og oft illa, illa lét.
En þegar ég kyssti þína kinn,
í ef til vill hinsta sinn,
varð ég á ný ástfanginn,
þegar þú kvaddir mig,
ég hugsaði,
ég elska þig,
en ekkert sagði,
kvaddi og þagði.
En ég vil bara að þú vitir að ég grét. ]



[ Viska þín
svo mikil

hugsun þín
svo djúp
svo hrein
svo tær

hjarta þitt
svo meyrt
og viðkvæmt

viðmót þitt
svo þýtt
svo blítt

samviska þín
svo hrein

sál þín 
svo viðkvæm
svo góð

samúð þín
svo sönn

ást þín
svo sönn
svo hrein
svo tær

hlýja þín 
svo einlæg

óendanleg

elja þín 
svo kröftug

Blámi augna þinna 
svo tær
svo hreinn

roði vanga þinna
svo ferskur
svo svalur

mjúka brosið þitt
birtir 
hleypir sólinni inn

gullnir lokkarnir
lýsa

ilmur þinn
eins og hunang 
og mjólk
og eplakaka með kanil

kraftaverkið mitt
sem fékkst allt það besta 
sem ég á
og pabbi

sonur minn
svo yndisblíður og fagur

þú átt hjarta mitt

og ég þitt. ]



[ Hylling?
Ertu þarna?
Ég sé þig varla
En ég veit af þér
Fáir taka eftir þér
Þú fellur alveg inn í umhverfið

Hvað ertu að hugsa?
ég veit að þú ert einmana
hefur engan til að tala við 

en þú horfir á fólkið
sem leikur sér 
rétt við nefið á þér

en það sér ekki þig
bara sig

en þú 
þekkir leyndarmálin 
og bíður eftir að álögin hverfi

og þú gangir til móts við lífið og ástina
alsæl og reynslunni ríkari ]



[ Mjúkir, liðaðir súkkulaðistrengir snerta axlir þínar
Ískalt vatn augna þinna
dáleiðir mig.
Ferskur roði eplakinna
hunangsbragð húðar og sætur ilmur af flóaðri mjólk  
minnir mig á sumarið. ]



[ Moses var einstakur maður
og sérstaklega gáfaður
Hann bað Guð um mat
og ekki þar við sat

Það ringdi frá himninum vikuskammtur
fólkið í eyðimörkinni var hólpið
Og hann bað Guð aftur og aftur
Ekki meir það var sólgið

Kongurinn afneitaði honum í sífellu
og trúði ekki neinum lögmálum
Hann hrópaði upphátt : Enga dellu
En á meðan Moses bjargaði mörgum sálum ]



[ ég dett í holu,
ég reyni að komast upp
en hvernig sem ég reyni,
ég kemst ekki.

Kona kemur og réttir mér hönd,
ég neita henni.
ÉG vil ekki hjálp.
Ég er þrjósk,
held ég geti allt sjálf.

Ég kemst ekki upp.
Allt er svart.
Ég gleymist í holunni
og rotna þar. ]



[ Ó ljóð
ef ég syngi þig
yrðir þú óhljóð ]



[ Af stjórnarskrárbrotum hann stærir sig
og stórkarlalega hann kærir sig 
kollóttan við
stjórnarandstöðu klið
er í alþingispontu hann mærir sig:

Dabbi, ég heiti, drusla og gunga
með dálítinn vott af skítlegu eðli
fjölmiðlalögin af þreföldum þunga
þráast ég með fram hjá kosningarseðli. ]



[ Grenjandi rigning,
niðurdrepandi úrhelli
steypist
úr svörtu himinhvolfinu.
Stúlka
grenjandi
heldur þéttingsfast 
um saltstauk. ]



[ lazily roams the corridors
and rooms painted in dull memories.
alone she knows 
the fantasies, nightmares
and daydreams. 

asleep most of the time 
in the bright light  
of the closed windows
-while i pointlessly exist- 
but wakes to enjoy the tuna  
and to frolic in the lemon scented litterbox
which i leave out for her -hoping
that she exists, too. ]



[ Þá er þreytan grípur mig
ég þykist vel útsofin
loks augnlokin síga og gefa sig
sofandi stend ég, dofin ]



[ Lúinn í lok dagsins
tók ég af mér grímuna
upp á hillu sátu þær allar
 og horfðu á mig sofa ]



[ I
	Engin eru örlög til            
	önnur en þú skapar          
	hvort þú heldur himna til  
	eða til heljar hrapar.         

II
	Von er valdið eina 
	sem verndar öll guðs börn. 
	Bæði stál og steina   
	stendur trúar vörn. ]



[ Ég elska þá tilfinningu
að líða illa
Því ég kann það svo vel
ég þekki 
þá tilfinningu
að líða vel
en
ég kann ekki við hana
því, hún breytir
ímynd minni

Sjálfsvorkun
ég elska þetta orð. ]



[ ég vaknaði einn morgunn
í annarlegu ástandi
vinkonur mínar
lágu hálftómar
á gólfinu
konan,börnin,og hundurinn
farin
ég er skuldum vafin
íbúðin að falla á tíma,og

ég teygði mig
í eina vinkonuna
og drakk hana hálfa

ég er mikið betur settur
án kerlingarinar,barnana,og
hundinn þoldi ég aldrei
ég skulda ekki mikið
ekki mikið 
miðað við Hannes
í næsta húsi

í huganum
ligg ég á sólarströnd
umvafinn fallegu kvenfólki
Með fallegan lit í glasi,en
hvern andskotann er konan mín
að gera í mínum draumi

ég hef sofnað
og raunveruleikinn
birtist aftur,óvelkominn
í sinni ömurlegu mynd ]



[ Andlitsgrímur allir sína ævi bera
og aldrei innstu tilfinningar sýna.
Og þannig virðist þetta verða að vera.
Veistu hver er sá , á bak við þína ? ]



[ Ég er
einhversstaðar
þar sem enginn
sér mig

ég er
allsstaðar
þar sem allir
sjá mig

samt
finn ég
sjálfan mig
hvergi ]



[ Döpur græn augu horfa
Á andlit sem eru tóm
Gleðin úr þeim er horfin 
og eftir situr sorgin ein.

Döpur græn augu líta
Sjálf sig í spegli
Og sjá að þau hafa átt betri daga
En þau vita að enn eru þau ung

Döpur græn augu stara á kaldan vegginn
Eigandi þeirra hefur verið lokaður inni
Fyrir afbrot sín gegn sjálfum sér
Og þau sjá ekki í gegnum vegginn né sumarið fagra er úti er

Döpur græn augu nú fella tár
Vegna þess að æskan er liðinn
Og lítt fengu þau hennar að njóta
Enginn er til að þerra tárin 

Döpur græn augu nú loka augnlokum sínum
Aftur og vilja helst ekki líta framan í nýjan dag
Vegna þess að lífið hafði engin fyrirheit
Sem þess viði var að horfa á.

En augun líta nú nýjan dag
Og sjá að smíða má himin og haf
Veggurinn er farinn og sumarið 
Sýnilegt í gegnum gluggann ]



[ ég hélt það væri ást
en það var ekki rétt
þú sagðist ekki drekka
en hvað gerir þú þá

ferð á fillerí 
og færð þér á broddinn
sé þig sleikja 
á annari stelpu skoltinn

mig langar að gráta
en veit ei af hverju
þú varst minn
en ert það ekki lengur

fyrst ég var sár
en komst svo yfir þig
við erum bara vinir
ég vil  þig ekki sem meir

Viðhaldið þitt er lítil ljóska
sem ekki gekk í skóla
fór í meðferð, er samt í dópi
skil ekki hví þú ert í þeim hópi

þú vilt mig aftur
ég segi nei
það er ekki gott að vera særður
ég brenni mig ei aftur á þér

ég hef reynt þér að gleyma
það gengur illa
ég læt mig oft um þig dreyma
það sem þú ert samt.. þú ert bara villa

skaddaður í hausnum
hví gerðiru þetta
ég elskaði þig
og hefði fyrir þig dáið

foreldrum mínum var illa við þig
nú ég skil það vel
ég hefði átt á þau að hlusta
og sleppa þessu sambandi

mamma sagði mér að þetta myndi gerast
en ég vildi ekki hlusta
en þetta litla viðhald þitt
ég veit að hún er drusla. ]



[ Sterarnir skelltu mér
Í gólfið
settu mig
Í væntumþykjupeysuna
óluðu fætur mínar
mokuðu mér síðan Í rúmið
og sprautuðu
ólyfjan í rassinn 
svo ég myndi haga mér
eins og þú

skrýtið!

hélt að ég 
ætti að haga mér svona hér
af því,er ég jú á þessum stað
Með þínum vilja en
gegn mínum eigin vilja
bara
af því að ég er ekki
eins og þú 
vilt að ég sé ]



[ Ég leit út um gluggann þar sá ég þig hjartað mitt.
ég missti af þér aftur
þar með fór allur minn kraftur
Ég þrái þig hjartað mitt
kommdu aftur ]



[ Allir lifa í draumi
Því allir þurfa draum
til að lifa í.

Og allir þurfa draum 
Til að deyja í... 

Því hvernig gæti himnaríki 
annars verið. ]



[ Er það svo
Að allir svíkja
Í bakið stinga
eitruðum rýting
Er veldur sári
Sem ekki er séð
Með augum berum?
Og er það virkilega svo
að flestir eru að leika 
Einhvern annan en þeir eru
Einungis til að þóknast öðrum
Sem einnig eru að leika 
sín misheppnuðu hlutverk
Og þá til þess að þóknast 
einhverjum enn öðrum?
Eru allir á höttunum eftir
Því að verða miklir og viðkenndir?
Hrós og viðurkenning
Frá hræsnara, lygara
Er í mínum augum ekki mikils metið.
En viðurkenning frá góðri samvisku og heiðarleik
Gefur sál minni líf.
En því miður er ég með 
hras gjarnar fætur og 
leikararnir í mínu lífi eru
Flestir búnir að glata
Sínu upphafi, trausti.
Og þá einnig sjálfum sér. ]



[ Döpur græn augu horfa
En sjá ekki neitt
Fegurðin sem augun eiga að sjá
Er ekki lengur til staðar, allt er breytt

Döpur græn augu líta á
Rúnum rist andlit.
Öll gleði úr þeim er horfinn
Aðeins sorg í þeim býr eftir hörð vinar slit.

Döpur græn augu
Nú tár fella
Því ár hafa liðið, sem þau ekki litu
Árinn runnu augunum frá, minningarnar hugann hrella.

Döpur augu nú lokast
Og vilja ekki opnast á ný
Vegna þess að allt sem þau dáðust að áður
hefur breyst í forar dý ]



[ Til að botna bull og dellu
brúka verður sama lag
Apa þunna þoku vellu
Þetta kemur seinna í dag

Bæði skýrt og skorinskort
skylt er þér að tala
Flest er hjá þér ílla ort
Andlaust hnoðra froðu sort ]



[ Ég þakka fyrir bréfið smarta mín Marta!
Magnaðar þínar ferðir um ókunna slóðu!
Þér finnst nú hún Ríó fjöllunum skarta!
Farðu bara að klifra með vangana rjóðu!
Vandaðu þín fótmál, völt er hver karta!
Villstu ekki af leið ef að skellir á móðu!
Sé að þessu vel gætt þarf ei að kvarta!
Þínar ferðir jafnan munu enda með góðu!
Kv. Pabbi. ]



[ Hversskonar bölvuð bull og þvæla
afhverju eruð þið með þessa stæla
að samþiggja eikki ljódid mitt 
mér sem finnst það vera svo fínt ]



[ grátur í myrkri sem enginn veit
slasað barn það hvílir sig
sár á hné það fengið hefur
já það er sárt er í því grefur ]



[ Oftast sést fegurðin vel,
sumum finnst hún ósýnileg.
Aðrir leita hennar í hel,
en flestir hverfa á annan veg.

En ég og veröldin veit,
hvað ég sá er ég á þig leit. ]



[ Kurteisin kostar ekkert!
Kalsa ég henni til ykkar.
Vinum úr daglegu striti 
vil gefa tækifæri
að virða mál alvarlega 
í þröngum hópi.
Vil ég ekki láta veifa að mér rópi.
Vandi er að nauðga í skæri.
Réttlætið ekki raunir þær fyrir mér
þótt ríða láti aðrir sér 
nauðugir eða viljugir!!!

Ei gat hreppsnefnd annað séð 
eða stöðu sína réttar metið.
Hún endagleypti eitrað peð!!
Eymdar-sálna-veslings-tetrið.

Einar á móti örgum tón 
emjar nú er hættu stand!
Þá espast bara argaflón
ólmir vilja spila grand!

Aumingjarnir eiga bágt 
þeir ekkert vilja læra!
Æran þeirra liggur lágt
sig lömuð má ei bæra!

“Hreppa gamla,” hrýtur enn
í höfga viskusnauðum!
Sýnast vera sæmdarmenn
sauðir á skítahaugum! ]



[ Í Ormstaðarkabellu rumskuðu rænur!
Þeir runnu útaf prikum sem aflóga hænur!
Heimskunnar frófíll í hæðirnar gónir!
Hentistefnuna þeim ber fyrir sjónir!

Með glampandi andlit, glitrandi af svita
og græðgi í augum þeir hrifsuðu bita!
Þeir vissu nú gjörla að fallinn var forinn
og frægir þeir yrðu að ganga hans sporin! ]



[ Hátíð nátturunar

Ég reyni að sofna, þessi hátíð úti heldur mér vöku.

Vindar syngja, tréin dansa í takt við sönginn, skýin gráta úr gleði.

Ég gefst upp að reyna að sofna og stari á þessa fallegu hátíð. ]



[ Bræðurnir þrír

Veðrið, helvítis hrekkjalómar þessir bræður.

Rigningin rignir yfir mig sturtu,
Vindurinn blæs mig í burtu.

Meðan að sólin, elsti bróðurinn hlær af hamförum mínum. ]



[ Hugsun

Maður hugsar stundum alltof mikið,
Hugsanirnar og hugmyndirnar streyma út.
En stundum fer maður þó yfir strikið,
Og hugmyndirnar flestar fara í hnút. ]



[ Lífið

Lífið er erfitt, lífið er vinna,
Lífið er asnalegt og því þarf að sinna.
Lífið er skrítið, lífið er snúið,
Lífið er skemmtilegt og ljóðið er búið. ]



[ ( 1 )Ekki nóg.
Ég var ekki nóg 
fyrir þig
þá fær þú bara lítið
af mér
þetta átti 
að verða ævintýri
en varð
bara þetta venjulega.

( 2 )Dans.
Dansar þú við mig
næst þegar við hittumst?
ég dansa við þig
í huganum. ]



[ Elskaðu mig
farðu svo
næst elskaðu mig
og farðu svo
ekki auðveld leið  
í Paradís. ]



[ Allt er líkast ævintýri
ég hringi þú kemur
þú ferð þú hringir þú kemur
hvers get ég annars óskað?

Það er á sunnudögum 
sem vikan endar
þá ferð þú heim til þín
og ég byrja aftur að bíða.

Ef þú kæmur ekki 
eitthvert kvöldið
er ég biði þín
myndi ég reyna að hætta að bíða.

Stundum ert þú hjá mér 
þegar ég skrifa 
en ekki núna
vikan er rétt að byrja.
Ruth ]



[ Ætli ég sé ekki stelpa 
Með brostið bros 
Brákað hjarta
Beittar tifinningar
og brennheitar varir?

Ætli ég sé ekki stelpa
Með brostna drauma
Brákaðar vonir
Beittar væntingar
og bláköld vonbrigði?

Ætli ég sé ekki stelpa
Með brostið traust
Brákaða sál
Beittar hugsanir
í bláböldum raunveruleika?

Ætli ég sé ekki stelpa
Með brostna lífslöngun
Brákaðan tilgang
Beittan skráp
og brennheita þrá?

Ætli ég sé ekki stelpa
Með brostna þolinmæði
Brákaða viðmiðun
Beitta dóma
og blákalda tilætlunarsemi?

Ætli ég sé ekki bara
venjuleg ófullkomin stelpa? ]



[ Labba útúr fortíðinni.

Fortíðin færir mér minninguna.

Minningin er sársaukafull.

Sársaukafullt er andartakið.

Andartakið er nútíðin.

Nútíðin er tilveran. 

Tilveran er flókin.

Lífið? ]



[ Hin fagra vera gengur framhjá á degi hverjum.
Brosið fallega er ætlað þeim sem á horfir.
Brosið vekur kenndir hið innra.
Kenndir sem hver og einn verður að eiga við sjálfan sig. ]



[ Með töfra sprota
hér ég krota
orð í huga
niðrá blað

Vona svona
alltaf verði
gott að koma
hér í hlað

Gleðin ríki
börnin skríki
farsæld dafni
koti í

Og að hjónin
alltaf verði
hvor í öðru
skotin í ]



[ Frelsi er að missa meðvitund
en vaka yfir sér um leið
eins og að hverfa
en vera fullkomlega til staðar

á nákvæmum punkti togstreitu
þar sem  kröftug hreyfing
hefur mann allan á flug
þó negldan í sömu stöðu. ]



[ Liggur ljóðaharpan hljóð
logar ekki andans glóð.
Sama hvað ég rembist, reyni
rýni fast á blað og greini.

Ekki hefst mitt hugarflug, 
held ég því mig skorti dug.

Hvernig fór ég þá að því
í þetta skiptið enn á ný?
Að tapa tárum svita og blóði
en tjasla saman _þessu_ ljóði? ]



[ geng ég búinn grímum tveim
gleði sýni sem og trega
hlæ ég ótt að öllum þeim
sem allt sér taka alvarlega ]



[ Hann er að norðan sagði sjómaðurinn skrækróma.  
Án þess að sleikja á sér putta og setja hann upp í vindinn og hafa áttarvitann sér til hliðsjónar áður en hann fordæmdi ranga átt fyrir ölduganginn. ]



[ Hann röltir um götur og stræti
gefandi mannfólki gaum
birtan fer hallandi fæti
flyjandi hverfur hún aum

Læðist að kveldið lýsir af staurum
leikur föl birta um einsaman mann
skyldi nú einhver sem leitar af aurum
stökkva úr runna og reyna við hann

Við hugarvíl það hann herðir nú göngu
hugsandi "kanski eg komist ei heim"
skjálfandi verður að beita sig ströngu
að skundekki hraðar og detta um stein.
 
Svo sér hann ljósið sem lýsir að heiman
lokkandi kallar "flýttu þér nú"
skyldi hann komast guðirnir teiman
heilan á taugum bættan í trú.

ánafnað Aðalheiði 2004 ]



[ Vatn rauf skarð í varnargarð
vantar sparð á þúfubarð
hækka jarðarvegginn varð
er villta, harða Jökla sarð ]



[ Þvottabrettaþjóðvegur
þykir mér hér vera,
hjakka í sundur hjóllegur
og hjólbarðana skera.

Þvottabrettaþjóðvegir
þykja mér ei góðir.
Eru þingmenn alltregir,
eða tómir sjóðir? ]



[ Allau sjáðu inná ljóð
áttu nokkrar stökur
orsakaðir fegurst fljóð
fékk í huga vökur

Dirfist mér dreyma enn
djörfungu að sýna
uppgjöfin mér sýnist senn
sálina drepa mína

Í hugskotinu held ég mynd
hefurðu mig skilið
vísast yrði stærsta synd
skildum minnka bilið ]



[ Þitt æðsta andans goð,
þín átrú, Gvendur Joð,
sem svaf eitt ár með sann
og síðan hélt sig mann.
Kom hér með kurteist geð,
og kannski fleyra með.
Þitt skáld, þitt skáld, hér skeit,
var skeint við herlegheit.
              - K.Jóh. ]



[ komdu og leggstu hérna hjá mér
við skulum hverfa í þetta 
gula og græna sóleyjarhaf

við skulum horfa á gullbikarana
vagga í blænum

öldurótið færir okkur nær
sóleyjarkossi ]



[ Ég hafði lengi undrast þig;
ljóð þín,
heimasaumaða kjólana
og bera fætur í ilskóm
á götum borgarinnar.

Nú undrast ég þig enn meir;
börn okkar,
sögur þínar fyrir háttinn,
kóríander og basilíkum
í eldhúsglugganum.

Ég ætla alltaf að undrast þig,
elskan mín,
hækkandi birkitrén í garðinum
og andlitin fleiri og fleiri
í myndaalbúmi okkar.

Ég undrast meir og meir,
þessa miklu
og fallegu
sögu. ]



[ Vor í lofti
og angan af gróðri
leiðir okkur út í birkikjarrið.

Sonur okkar, 11 mánaða,
sem þóttist fær í flestan sjó
eftir vetur á stofugólfinu,
er á báðum áttum – 
það virðist enginn vegur að skríða
í þessum þúfum.

Elskan mín,
fyrir ári síðan vorum við tvö
líka svona ráðvillt.

Nú hlæjum við og köstum
steinvölum í lækinn. ]



[ Til eru auðmenn hér í Vestrinu sem 
þykir fínt að nota uppstoppaðar hendur 
górilluapa fyrir öskubakka. Þar af 
leiðandi eru einnig til veiðimenn sem 
gera sér ferð til að sækja slíkan 
varning. Þetta veit ég af því að til 
eru sjónvarpsmenn sem elta ósómann uppi 
og sýna mér, þar sem ég sit og gef 
ársgömlum syni mínum pela fyrir 
svefninn. Elsku barn, mér líður stundum 
eins og apa á trjágrein, varnarlausum 
með afkvæmi sitt í fanginu. Þegar þú 
ert sofnaður skal ég fara niður í 
geymslu; þar í myrkrinu leynist 
örugglega apabúningur og riffill. Pabbi 
skal fara til Afríku að skakka leikinn. 
Og best að taka til hendinni í 
Reykjavík líka – París, London, Róm; 
varið ykkur, þrjótar og illmenni allra 
landa! Og þó, líklega gerum við best í 
sitja sem fastast á trjágreininni okkar 
og brosa framan í myndavélarnar. Aldrei 
að vita nema okkur verði leyft að fara 
með ljóð. Verst að vera ekki 
hagyrðingur upp á gamla mátann, en við 
gerum okkar besta. ]



[ Við morgunverðarborðið verður mér 
stundum hugsað til gamals vinar sem var 
lengi skipstjóri á millilanda-skipi. 
Hann komst oft í hann krappan og hefur 
frá mörgu að segja. Mestu svaðilförina 
fór hann á áttunda áratugnum, þegar 
morgunkornið hóf að streyma til 
landsins frá Ameríku. Það vildi svo til 
við útskipun í Baltimore, að gámarnir 
með kókópuffinu lentu neðst í lestinni. 
Þeir reyndust heldur léleg kjölfesta 
þegar út á rúmsjó var komið, slagsíða 
kom á skipið og minnstu munaði að 
Atlantshafið gleypti það með manni og 
mús. Okkar maður stýrði þó skipi sínu 
heilu heim, en maður veltir því fyrir 
sér svona við morgunverðarborðið, hver 
kjölfestan ætti að vera þegar lagt er 
upp í langferð. ]



[ Vart þorandi að sofa
með þetta litla líf
sér við hlið.

Andardrátturinn
svo ofurléttur 
 – þó er hann vindur
í hlíðum Kilimanjaro,
þytur
í laufi regnskóga Zaír;
skothríð
á götu í Mogadishu.

Vart þorandi að sofa
með þetta litla líf
sér við hlið. ]



[ heyrið þið ekki kall mitt á hjálp
heyrið þið ekki neyðaróp mitt
sjáið þið ekki mína myrku sál
sjáið þið ekki tómið í augum mínum
heyrið þið ekki tilfinningaleysi orða minna

ERUÐ ÞIÐ BLIND ?

haldið fyrir augun og hlustið,
haldið fyrir eyrun og horfið,
hlustið á hljóðlausa beiðni mína sem ég mynda með höndum mínum - meðan þið haldið fyrir augun til að heyra, meðan þið haldið fyrir eyrun til að sjá

GERIÐ EITTHVAÐ - STANDIÐ UPP AF RASSINUM OG GERIÐ EITTHVAÐ

hættið að einblína á það sem betur má fara
horfið á það sem vel tókst
gefið ykkur tíma til að horfa á það sem Guð myndi kalla kraftaverk - 
HORFIÐ Á MIG
ekki horfa á mig gagnrýnum augum; horfið á mig eins og þið sjáið mig .. ekki eins og þið viljið sjá mig

HLUSTIÐ Á MIG

hættu að grípa fram í fyrir mér
hættu að gagnrýna litlu orðin
hættu að segja mér að bíða
HLUSTAÐU NÚNA ...

... áður en það verður of seint ]



[ Skin og skúrir falla á Feneyjarborg
ferjur þræða götusundin mjó.
Lítið er hús við moldarlagt markaðs torg 
þar Marco Polo áður á öldum bjó.

Máttug kirkja Markúsar guðspjallamanns
minnir á krossferðir fyrri tíma.
Fjóreykið fegrar enn höllina hans
hvikar á kistu flöktandi skíma. ]



[ Draumur munksins er friður og kyrrð
og syngja guðsorðið í klaustri stóru
Daglangt biður hann um miskunn og dyggð
og muldrar orðin,hvert lærissveinar fóru

Þeir fóru að vatninu til syndaaflausnar
og vígðu hvern annan í djúpið
Hver og einn þeirra fékk bænarsvar
Drottinn sagði : Biðjið og krjúpið. 

Bjargaðu sálu hans, miskunaðu henni
Burtu víktu djöfla, og visku hana kenni
Kaleikans máttur mun friðþægja þig
Ó vesalings sálin, hún þolir enga bið ]



[ Hví er ég að gráta?
Ég óska þess að tárið renni tilbaka,
get ég ekki spólað tilbaka?
Ég vildi ég gæti það,
Eða látið bara á pásu
Og hugsað mig um stund.
Ég vildi ég vissi það,
af hverju ég er að gráta,
kannski brosi ég of mikið,
hyl tárin, eins og stíflu,
Kárahnjúkar.
En einn daginn mun hún bresta,
hvað þá? 
Eftir of mikla sól bráðnar jökullinn,
flóð,
eftir of mikla gleði brestur varnargarðurinn,
flóð.
Hví er ég að gráta?
Þegar lífið brosir við mér,
ég á ekki rétt á því,
þess vegna spóla ég bara tilbaka,
og brosi, brosi eins og ég hef alltaf gert. ]



[ Gígaröðin grá að lit
greinist í höfuðáttir.
Um lágnættið á Laka sit
lukust upp svartar gáttir.

Firna þytur færist nær
fjarlæga ógn ég finn.
Höggin heyrast er Kölski slær
hamri á steðjann sinn.

Berst að Núpstað þungur niður
nálgast eldar ,jörðu svíður.
Heggur hart hinn myrkvi smiður
hrina neista úr arni ríður. 

Hunkubakkar, Holt og Nes
hagar, tún og bæir.
Á eyðibýlum örlög les
eyddar kirkjujarðir.

Systra Stapi hulinn hálfur
stendur einn í suðurátt.
Séra Jón hann biður sjálfur,
um sigur þinn og bænarsátt.

Í huga mér ég klerkinn sé,
er helgi fyrir öllum biður.
Krýpur einn við krossins tré,
horfni hvíldarstaður. ]



[ Friðarstaður postulans
er stórt og mikið klaustur
Hann hugsar mikið til Abrahams
hve góður hann var og traustur

Eining er sameiginleg í sálum vorum
um sáttmála þessarar þjóðar 
Virðing og sættir í menningar ljóðum
Konungurinn ávarp um friðinn boðar

Hve dásamlegur, dýrlegur dagur nú
Hve mikilfenglegur drottinn siðar
Milli himins og jörð var byggð brú
og sáttmálans örk í rétta átt miðar

Magnþrungin ræða, prestsins í púlti
hnitmiðað og skorinort,og hispurslaust
Um vanærða lýðinn í seyru og sulti
við þrumuræðu hann orti og brýndi raust

\"Hvert fara særðar sálir  
er hafa ekki neitt
Þær ganga villu vegar
og til reiði hafa reitt\"

\"Byggjum fyrir þær kirkju
og brúum bilið stóra
Ég hugsa til þess með væntumþykju
Stofnum stóra kóra\"

\"Fæðum, klæðum, um krisni fræðum
tökum til hendi, og hugsum stórt
Ráðum prest í hvítum klæðum
sem um ljóðrænan krist hefur um ort\" ]



[ Pabbi  hugsar um barnið góða 
Sem er inni að gera mömmu óða
Við fæðingu var það lítið, sætt og feitt
En nú er það stórt, ljótt og illa greitt.

Mamma segist ekki vilja það sjá
Hún segist nýtt barn vilja fá
Kötturinn undir það tekur 
Aðeins með að segja mjáááá...... ]



[ Hér sit ég og sauma	
Saman þessa tauma
Gegnum puttan auma
Ég saumum lauma.


Geng ég í gegnum skóginn
Beint suður á bóginn
Jólasveinnin gefur mér í skóinn
Aðeins slæma tóninn.


Tekur hann upp tólið
Missir það í gólfið
Lætur það í hólfið 
Sem liggur í gegnum gólfið.


Ég hérna sit og skrifa
Á morgunn muna ég klettin klifa
Pottþétt er að ég muni detta niður
Þá fyrir mér verður góður friður


Ég eitt sinn átti kött
Sem ég vildi fá að skíra Hróa-Hött
En mamma fékk að ráða 
Og skírði greyið Bárða. ]



[ Mér eitt sinn leið illa
Átti mikið bágt
Svo kynntist ég þér 
Með hverjum degi leið mér betur
Og mig nú hlakkar til að vakna og vita af þér í hjarta mínu
Sem eitt sinn var dökkt en er nú bjartara sem aldrei fyrr 
Ég vona alltaf að þú verðir með mér kyrr.
Farir aldrei mér frá
Ég hélt ég gæti ekki elskað né orðið ástfangin fyrr en ég sá þig
Þá fyrst sá ég að ég gæti elskað og verið ástfanginn og verið elskaður á móti 
Vertu alltaf mín ég elska þig :******* ]



[ Í morgunsárið kviknaði líf.
Það reisti sig við
þegar leið á morguninn.
Um hádegið var það í fullum blóma.
Fallegt á að líta.
Eftir því sem leið á daginn hnignaði því.
Þegar kvöldið kom var það úrvinda.
Og dó. ]



[ Blindandi endurskin glansandi grænmetis
vankandi blástur vanstilltra hátalara

næst: muna eftir sólgleraugum + eyrnatöppum

Drengurinn í glerbúrinu fylgist með svarthvítum veruleika
meðan ég dæmi hann samsekan 
þjóðfélaginu, verðlaginu
og andskotans popplaginu sem glymur 

í þessu græna víti. ]



[ Sveittir líkamar.
Í kófinu neistar af augum. 

Munnurinn fær aðra tungu.

Tjaldið fellur: 
við tekur grímulaust hold. ]



[ “Við erum stödd hérna í ljóði eftir Tómas í Vesturbænum í frábæru grillveðri. Mér sýnist að degi sé farið að halla og að búast megi við gyrðnesku sólarlagi í kvöld og betra að vara sig á oddhvössum áhöldum.”

Kaffiilmurinn úr næstu bók vekur mig af þessum draumi og beinir huganum að annarri veröld. ]



[ Ég var afbrýðisamur í ástarþríhyrningi!
Ég elskaði stúlkuna mína,
stúlkan mín elskaði hamsturinn,
hamsturinn elskaði ástina mína, 
ég hataði hamsturinn hennar
og hamsturinn hataði mig.

Ég var afbrýðisamur og mig vantaði athygli! 
Ég talaði við stúlkuna mína,
stúlkan mín talaði við hamsturinn,
hamsturinn knúsaði ástina mína,
ég bölvaði hamstrinum hennar,
og hamsturinn beit mig.

Ég var afbrýðisamur og mig vantaði snertingu!
Ég strauk stúlkunni minni,
stúlkan mín strauk hamstrinum,
hamsturinn trítlaði á ástinni minni,
ég kleip hamsturinn hennar
og hamsturinn klóraði mig.

Ég var afbrýðisamur og mig vantaði gleði!
Ég brosti til stúlkunnar minnar,
stúlkan mín gantaðist við hamsturinn,
hamsturinn kitlaði ástina mína,
ég öskraði á hamsturinn hennar
og hamsturinn kúkaði á mig.

Ég var afbrýðisamur, þegar hamsturinn dó!
Ég flissaði mót stúlkunni minni,
stúlkan mín grét yfir hamstrinum,
hamsturinn lá hjá ástinni minni,
ég öfundaði hamstrinum hennar
og hamsturinn glotti til mín.

Ég var afbrýðisamur og er það enn!
Ég er ekki hjá stúlkunni minni, 
stúlkan mín grætur hamsturinn,
hamsturinn stal ástinni minni,
ég fyrirlít hamstrinum hennar
því hamsturinn sigraði mig. ]



[ Ást er einhver furðuvera 
sem enginn botnar í
hún getur farið illa með fólk 
sem hefur lent í illa í því
ég hef reynt að elska
en það ekkert gengur
en eitt er víst
ég nenni þessu ekki lengur
elskaðu bara sjálfa þig
og ekkert maus
hættu að væla 
og fáðu þér í haus
ég hef reynt að elska rangann mann
en núna þarf að gjalda
ég vil ei elska aftur
því það er þvílík kvöl
ég reyndi að vera bara ég
og er því ekkert svöl ]



[ Í gær komstu 
bara til að segja 
mér upp 
engin ástæða
jú annars
ólik viðhorf 
til lífsins.
Og ég sem bara fór
í mat með vinkonu. 

Allt tekur enda 
og ég sem hélt 
að nú.
Hversvegna'' 
því við gátum 
hlegið saman. ]



[ Ég stend á heilagri jörð
og Jesús stendur þar vörð
Þar heilagan boðskap kenni
í kirkjunni með fjölmenni

Ég þarf ei skrifta með tölvu
Og með Jesú þarf enga völvu
Ég úthelli anda guðs til barnanna
enn fremur trúaðra safnaðarmeðlimana

Einföld bæn, og signingu við hjarta
Jesú setur ljósið í staðinn
fyrir myrkrið svarta
Einstök upplifun í Jesús með bros á vör
frá honum fæ ég, mörg bænarsvör

Lítil gjöf til Guðs hins mikla
margfalldast í himnaríki
Þetta er eins og að setja niður stikla
ekki halda að hann þig svíki

Eins og frumur sem margfaldast
mun ávöxtur guðs rigna yfir fátæka
Og til þín mun endurheimtast
öll svörin koma, frá himni 
í búningi tækifæra ]



[ Neonlýsandi augun
Stara á þig í myrkrinu
Elta augu þín
Hvert sem þú lítur

Þegar þú kveikir ljósið
Feida þau út
Og líta út eins og hálfgegnsæ drulla
En þegar þú slekkur á ný
Og allt er orðið niðadimmt
Þá stara þau sem áður

Ég ráðlegg þér bara
Að horfa ekki í ljósið
Þegar þú lokar augunum ]



[ Kvíðinn er eins og dýr
sem étur mann að innan
brýtur niður sjálfstraustið
mylur það í þúsund mola
hakkar það í púslbita í hakkavél
þessum púslbitum er erfitt að raða saman
svo að úr verði einhver mynd
Kvíðinn er ein af þeim tilfinningum sem maður hræðist og óttast ]



[ Lá ég í lautu á Hlíðarenda
Hugurinn hóf slíkt flug,
hélt ætlaði aldrei að lenda.
Draumsýnir og hugarórar, 
heyrðust mér álfakórar
flytja mér framtíð mína
framúrskarandi fína
Ætli Gunnar, Hallgerður og Nína
hafi fengið hugljómun sína
á sama stað á öðrum tíma - 
og fengið líf sitt til að ríma? ]



[ Þetta líf, þessi tilvera, 
þvílík barátta getur verið.
Þú fæddist í heiminn, 
svo fallegur engill.
Þú hófst þína göngu, 
sem reyndist svo torveld.
Mótvindur mikill 
Honum aldrei linnti.
Þú yfirgafst heiminn,
með lærdóm mikinn.
Þú fallegi engill - 
Guð blessi þig. ]



[ Í draumum mínum dansar þú fyrir lokuðum augum
Þú kitlar augnlok sem vilja aldrei opnast heldur halda sig við þig eina.
Þú ert haltu mér/slepptu mér týpan, nýtur athygli minnar 
Þó ekki jafn og þú nýtur þess að kitla augnlokin til að sjá hvort ég muni opna þau og hætta að sjá... 
þig.
Og auðblekktur hugurinn krafsar sig áfram í áttina að hinum einstaka kossi
(ef ég kyssi þig þarna, á hugans víðlendum, berskjaldaður fyrir sjálfum mér, þá þýðir það að við munum aldrei kyssast í raun, en ef ég kyssi þig ekki... þá er ég að fresta því óumflýjanlega, því við munum aldrei kyssast.
Ég hef áhyggjur af öllu.
Mest þó af því að ég hafi áhyggjur.)
Ég kyppist fram og til baka í átt að fingrum þínum, leyf mér að snerta þá aðeins eitt sinn
Leyf mér... að sameinast þeim.
Andlit þitt hleypur um, áfengisandi ástarinnar, heltekinn. 
Ó hve ég hata að elska þig.
Andlit þitt dansar um, húðfrumurnar frjálsar.
Andlit þitt breytist í allar þær sem ég hef áður elskað
Allar þær sem ég hef áður misst.
Ástin er tálsýn hugans segi ég sjálfum mér til að ýta frá hafsjó tilfinninga, um leið og sorg söknuðarins og sjálfsábendingarnar ætla að hamra mig með sleggju sinni. 
Og þú hlærð. Diddilídei.
Og ætlarðu að gleypa mig, lengja kjaft þinn á ótrúverðugan hátt og umbreyta tönnum þínum í nagla; gleypa mig? Ætlarðu að binda enda á frumstæða og kannski ósmekklega tilraun mína til þess að öðlast hamingju?
Ó hamingju, þú þungi hlutur massaleysis, bylting hugans hefst á fæðingu þinni.
Ég hef ekki orku í að reyna klaufalegan keisaraskurð.
Við verðum vísast að bíða örlítið lengur.

Ég er í raun vakandi. ]



[ Við höfðum lengi þráð.
Fylgst með augum löngunar og forvitni glitra okkar á milli.
Daðrið vængjum þanið fiðrildi.
Og loksins kom að því:

Þó maður hafi dýft fótunum ofan í baðkerið og aðlagað sig sælunni, hita baðvatnsins
þá jafnast aldrei neitt við það, eða breytir
unaðnum, hitanum og þegar maður dýfir öllum líkamanum ofan í baðið.

Og maður getur ekki annað en lokað augunum og notið þessa augnabliks; augnablikið þar sem allar áhyggjur hverfa og breytast í rómantísk norðurljós. ]



[ ef vegurinn nær svo langt
má ég þá koma?
ef ég hef gert eitthvað rangt
má ég þá samt vona?

ef augu mín ekki lengur vaka
má ég þá sofa?
ef ég læt myrkrið mig taka
verð ég þá vofa?

Ef ég held áfram að brosa
mun ég þá fá gleði?
Ef ég við skugga mína losa
mun ég þá leggja líf mitt að veði?

Ef ég held áfram að yrkja
verð ég þá betri?
Ef ég held áfram mig að styrkja
verð ég þá betri?

ég vona að mínír draumar deyi aldrei...
því draumar leysast upp í sorg.
Mín næstu skref verða í rétta átt. ]



[ Þú ert fugl
og í augum þínum hvílist forn fegurð 
í friði frá heimsins fári.

Ó, ósköp ertu falleg.
Þú hefur fært mér himininn, 
sem var mér áður svo fjarlægur
úr glerbúri

Og þó ég muni vísast gleyma þér innan 15sekúndna
bugast hjarta mitt við þá tilhugsun
að ég muni aldrei sameinast tér á himninum, milli skýjanna. ]



[ Guð og gæfa fylgi þér
á lífsins vegferð þinni.
Jesús Kristur verndi þig
á líkama,sál og sinni. ]



[ Ljósið sem býr í hjarta mér,
er besta gjöfin af höndum þér.
Þú almáttugi Guð minn,ver þú hér
um alla eilífð að leiðbeina mér. ]



[ Með kærleika í hjarta
ég glaður geng á braut.
Þessa stuttu dýrðarstund,
til fullnustu ég naut. ]



[ Æðarnar á kúptu enni þínu
minna mig á æðarnar 
í visnuðu laufi
eða rætur.

Í kvaðratrótinni 
má telja lífdaga þína.

Haustið nálgast. ]



[ Í leit að uppruna mínum
fell ég þér að fótum,
kyssi fald þinn,
væti með tárum mínum
grasrót þína.
Að vitum mér leggur ilm
moldar þinnar. ]



[ Fiðringur mig færðist yfir
fannst þér vera grár
áhuginn sem ávallt lifir
aðeins þannig og hrár

Engin önnur veitir mér
anda til að skrifa
fegurðin sem fylgir þér
fær mig vilja lifa ]



[ Þar sem æskudraumarnir
ganga hoknir við staf 
leika sér lítil börn 
með brostnar vonir
að uppflosnuðum friðardúfum. ]



[ Eftir að ég fór að opna bækur
þá lokaðist ég.

Eftir að ég lokaði bókunum
þá opnaðist heimurinn.

Nú geng ég lokaður um 
í opnum heimi
og  get illa greint
hvert ég er að fara
og hvaðan ég er að koma.

Ég sé ekki hverjir eru á undan mér og hverjir eru á eftir mér.

Mér gengur hvorki né rekur en stend svo sannarlega ekki í stað.

Ég ætla að kaupa mér tyggjó. ]



[ Ungur drengur fæðist
sólbjartan vormorgun
hann elst upp,
fyrsta brosið, fyrsta skrefið.
Árin líða
það er vor á ný,
ungur maður gengur herinn í.
Með bros á barnslegri vör
hann dreymir um frægð og frama
en það er alveg sama
það er stríð!
Framtíðin bjarta, verður martröðin svarta.
Hermaðurinn ræðst á óvina bæ
tilfinningum kastað á glæ
skítur á allt sem hreyfist.
Hann rekst á 12 ára dreng 
sem hniprar sig í keng
sem grætur og biður um grið.
Hermannsheilinn hugsar
það eru óvinirnir eða við.
Byssan riðar til
allt er yfirstaðið.
Undir hermannshjálminum 
leynist ungur maður
sem mannlegar tilfinningar toga í.
Bærinn er yfirbugaður,
allt líf máð burt.
Er sigurvegararnir ganga
stoltir í gegn
þeir finna einn 
sem hefur reynst þeim
lélegur þegn.
Við hlið líks 12 ára óvins
liggur hermaður 
sem hefur skotið sig
höfuðið í gegn. ]



[ Þú valdir fallegasta blómið 
- tókst það upp með rótunum og settir það í garðinn þinn, 
en þú hafðir bara átt plastblóm og varst fávís reynslulaus kona.
Þú varst virkilega stolt af blóminu þínu  
- það var það sem vantaði til að fullkomna garðinn þinn,
og þú varst stolt og glöð þegar þú sagðir frá vonum þínum. 

En þú fékkst samviskubit 
- því sumir sögðu að þú hefðir stolið blóminu, 
aðrir reyndu að særa þig með því að gera lítið úr blóminu þínu. 
Enginn óskaði þér hamingu eða vildi gleðjast með þér.
- með þögninni og framkomunni sagði fólk hug sinn,
og þú – sem alltaf hafðir staðið með vinum þínum - varst svikin.

Í stað þess að horfa framan í fólk og segja; 
- “þetta er blómið mitt - það er fallegt og ég er stolt af því!” 
þá leistu undan og lést vanmáttinn naga þig að innan. 
Hávær illkvittin rödd innra með þér kallaði; 
- “þú átt fallega blómið ekki skilið!” 
og þú ákvaðst að trúa röddinni og trúa þeim sem voru að særa þig. 

Þú hættir að sinna blóminu þínu 
- þú hættir að hugsa um blómið, lést eins og það væri ekki til, 
og blómið byrjaði að vistna í garðinum þínum.
Röddin kom aftur og hvíslaði að þér;
-  “sjáðu bara, - ég hafði rétt fyrir mér!” 
og þú trúðir röddinni, þó að hjarta þitt vissi miklu betur.

Einu sinni var ég blóm í höndum þínum
- frumstæð lífvera sem þurfti svo lítið til að geisla og ilma,
en þú - hélst þú vissir allt! – en blóm þurfa vatn, umhyggju og yl.
Þú lest bækur um blóm og átt tíma hjá sérfræðingum
- en það eru bara bækur og fræði - um plastblóm
og þú vitnar í fræðin, velur það sem hentar - en finnur samt ekki svarið. 

Kona! - hvernig gast látið mig visna í kjöltu þinni! ]



[ Heima er best 
því úti er vest
og rokið er mest
og sólin er sest ]



[ Ástin er eins og töfrar, sem kemur svo ljúf svo sterk, kemur við hjartað mitt
eins og töfrar sem snerta mig svo ljúft djúpu sári,eins og töfrar.En svo yndisleg og ljuf. ]



[ Á vængjum lífs
flögrar hugur
um ókomna
framtíð

á grænum
grundum hugsana
býst vonin
við góðri 
uppskeru

hefur hugur
hennar
hvarflað
til sáningarinnar? ]



[ Á nýjan stað
í óravídd
kem ég heim
til mín
í hjarta
míns draums
og veit þar með
upp á hár
hvert hann 
leiðir mig

og við tökumst
í hendur
draumurinn og ég
og verðum
samferða
um vegi lífsins
þá örskotsstund 
sem hann varir

og ég stend
með mjúkar varir
eftir koss hans
draumsins
lyfti mér upp á
þann stað þar sem
ögranir
ögra ekki
langanir 
vekja ekki losta
og kyrrðin hefur
fyrirvaralaust
komið sér fyrir
í huga mínum
ýtt hugsunum 
til hliðar 
af mikilli
festu ]



[ Á Jónsmessunótt jónur okkar tvinna,
jákvæða ást sem aldrei mun linna.
Í greipum álfa og gríðar steina,
gegni ég því að elska þig eina. ]



[ Lítil stúlka undir mold,
grafin köld og gleymd,
æskan ekki fögur var,
eilíf sorg og eimd.

Blár og marinn líkaminn,
blóðidrifið hár,
sálin lamin og eiðilögð,
í hjarta rist var sár!

Fyrirgefning syndanna,
heiftin köld sem ís,
hnífurinn á bólakaf,
brostið hjarta frís.

Alein var hún og er hún enn,
undir kaldri mold,
brostið hjarta, brostin augu,
marið líflaust hold. ]



[ þú sankaðir saman
öllum mínum sálarsyndum
og dæmdi mig úr leik

það er augljóst
það er langt síðan
þú horfðir í spegil ]



[ ég leitaði hátt og lágt
að nýrri sál
því mín var skítug
mín var ónothæf
mín var rifin
mín var ónýt

þú saumaðir hana 
aftur saman
og færði mér hana
í nýjum umbúðum
en ég hafnaði henni
þóttist ekki þekkja hana

ég fann og týndi ástinni
líkt og Alzheimer sjúklingur
þegar hún fann mig
vissi ég ekki hver hún var
og af hverju hún var að
færa mér nýja sál
þegar það var ekkert
að minni ]



[ Ég er biluð
Þarf að fara í viðgerð 
skilur enginn að ég get bilað
rétt eins og ofnotuð og vanhirt tölva
þarf að updeita mig 
annars ræður minni mitt ekki við meiri upplýsingar
System Overload... ]



[ Með vindil og viskí í hönd
á hóteli við heita strönd
Heillandi í alla staði
nýkominn úr baði
Lékum okkur líkt og forðum
áhyggjulaus alla daga
en með óhugsuðum orðum
eyðilagt og aldrei hægt að laga ]



[ Með marblett á rassinum
Sköllótt á píkunni
skunda ég út í nóttina 
á fund við þig ]



[ ÞAÐ er
Og ÞAÐ er ekki!

Hvað er ÞAÐ?
ÞAÐ er allt
og ÞAÐ er ekkert
ÞAÐ er málið! ]



[ Andlit þitt blasir við mér 
og minningar streyma fram
Hörund þitt svo fagurt
fíngert og slétt
Strýk ég í huganum yfir
Þú ert hjá mér ætíð
og alltaf ég finn fyrir þér
 (andardrætti þínum á hálsi mér)
Þú ert svo oft
en samt ei meir
Aðskild að eilífu
Þú og ég. ]



[ Ríddu mér
Stríddu mér
Haltu þér saman
þetta er ekki lengur gaman
Þú er blauður, snauður, sauður
Þú er dauður
öskra ég... 

                ...á eftir vofu þinni ]



[ (Nytsamur sakleysingi auglýsir eftir skónum sínum)

Á ævi minni, hér vestur í heimi, hef ég séð of margar lélegar bíómyndir 
og á minni ævi í austurvegi, einnig þar hef ég séð margar margar 
                                                                    lélegar bíómyndir 
og allar bækurnar sem ég hef lesið á minni miðlungs æfi…

Ó já já, ég skapaði í huga mínum hreina snilld 
við lestur lélegra bóka!  

Þér trúlausir!   

Komið og sjáið hugmyndirnar, framkvæmdagleðina, 
bitra ávexti hugmyndasukksins!

Komið og sjáið:

VerdunPétursborgLeníngradGallipoli
ÞýskalandNóttHinnaLönguHnífa
KristalnóttSovétiðSíbería
EyjaklasinnGulag
Guernica
VarsjáLondonStalíngrad
Dresden
BerlínAuschwitzBirkenau
 SovétiðEyjaklasinnGulag
OgHirosímaVíetnamKambodía
ChíleGvatemala
AfganistanSovétið
EyjaklasinnÍranÍrak
Kúveit&#61628;

svo fylli ég í eyðunnar --- með blóði Sómala
LíberíumannaRúandaHútúaTútsa
BosníuMúslimaSerbaKróata 
og KosovoAlbanaSerba&#61628;

Ár til stefnu að skrá sig á sláturspjöldin aldarinnar. 

Með hluttekningu minnist ég Vinafélags Íslands 
og Albaníu (blessaðir einfeldingar) Jaa..
Vinafélag Íslands og Alþýðulýðveldisins Kína lifir.
Það lifi!
Í skúffu hjá miðaldra karlmanni í Reykjavík. 

Mikið var gaman að líta ljóðin hans Maó í Ráðhúsinu hérna… nei! 
Tölum ekki tæpitungu. 
Hvers mega sín tvö þúsund ljóðavers í móti tveim milljónum? 
Það eru dauðir landeigendur. 
Hvaða eilífu snilld, víðfeðmi í táknmáli, hversu smágerða fegurð 
þarf að setja í eitt ljóð, til að vega salt 
á móti þessum fimmtán milljónum smábænda 
sem þú drapst í einu Stóru stökki?
Maó! Maó!
 Þessum smávinum varst þú enn ein hungurvofan.

Tölum ekki tæpitungu, ég hef ekki gleymt Tíbet,
 samviskuföngum og  frelsisvinum&#61628; 

 í hljóðlátri bæn set ég svart strik
 í kladda Kínversk  Íslensku verslunarnefndarinnar
 (kladdanum stal ég í júníbyrjun frá Suðurlandsbraut 22, 
108 Reykjavík og af lyktinni vissi ég strax 
að þetta voru blóðpeningar Rauða Alþýðuhersins 
af torgi hins himneska friðar)

Ég veit að Himininn er opinn, kvalarópin stíga upp. 
Guð hlýtur að brosa í gegnum tárin, 
hann skilur allra best íroníu mannanna. 

Segi eins og er að á minni ævi hér fyrir vestan læk 
hef ég lesið of margar lélegar bíómyndir og austur á fjörðum einnig.
Og alltof margar lélegar bækur hef ég séð út um allt. 

,,Þegar bókabrennur hefjast líður ekki á löngu 
þar til farið verður að brenna fólk“ sagði kallinn Heinrich Heine. 
Og ég er að læra. Lesa og lesa betur til glöggvunar og hugrekkis. 
Eða, hef ég misskilið lífið? 

Og syndir mannana frá upphafi, 
get ekki borið þær á veikbyggðum herðum mínum, 
hún nægir mér Vígúlfaöldin númer eitt, 
hinn einasti og sanni tvöþúsund vandi!

(Og tvöþúsund vandinn hvað?)

Höfum við ekki nægilega marga tæknimenn? 
Tölvumenn? Vantar fleiri innstungur? 
Vandinn er svona einfaldur skammtur af samviskuvanda.
20. öldin gerir barasta ekkert ráð fyrir 21. öldinni. 
Það vantar dagsetninguna! 
Guð minn almáttugur! Og öll þessi börn komin í heiminn! 
Haldiði okkur verði fyrirgefið að drepa ekki alla, 
sérstaklega þegar Guðdómur dagsins í kísilflögunni fer að hiksta? 
Við höfðum þó Sprengjuna! Helsprengjuna.

…Vantar dagsetninguna, enginn gerði ráð fyrir lífi. 
Falleinkunn 20.aldarinnar. 

Og Guð sagður dauður
og ekki var það loftsteinn eða drepsótt, 
varla nokkur kirkja eða trúfélag að pynta, drepa.. - trúvillinga. 
Nei, aðeins maðurinn - sjálfur - ég - á  eigin ábyrgð!
Sífellt meira  ein- manna- maður. 

Í raun og sannleik held ég að Guð hafi aðeins örsjaldan 
brosað í gegnum tárin. 

Drottinn, 

ég finn ekki skóna mína, 
held að ég hafi verið illa skóaður mestan part aldarinnar. 
Hefur nokkur séð skóna mína? ]



[ Stund erndurskírnar,
hugur minn og sál eru umkomulaus,
nei – dauðvona.

Stund endurskírnar hjarta og hugarþels.

Ég vil tilbiðja þig Jesús Kristur,
lofa þig Drottinn, herra minn og faðir.

Skírnartími.

Kom í hjarta mitt Jesús.

Lof sé þér Drottinn Guð! ]



[ Framtíðin er autt blað, handunnið af Guði. ]



[ Hvað myndi gerast ef við íhuguðum Guð – eins oft og við opnum Outlookið í tölvunni, eða grömsum í GSM phonebook, já hvað myndi gerast? ]



[ Jesúbarn
í meyjarfaðmi
        morgunbjart
með bústnar kinnar
opnar ljósinu veg

lætur drjúpa
í lófa minn birtu

stundirnar tólf
og fáein tár, blóðlit. ]



[ Sérðu fjall
í fjarlægri sveit

sérðu engi og tún
hólinn minn heima
og svarrbláa sanda

Sérðu enn, eða hvað
undir blákyrru hvolfi
gullin mín í túnfæti

og smávaxna fingur
strika stafi í loftblámann
stafir, orð færð til bókar
    í móbergið mjúka

eða sérðu nokkuð fjall

sérðu sporin mín
yfir blákyrra nótt
að fótskör Saltguðsins. ]



[ Orð

brennur á vörum
blómgist í hjarta mér

orðið

og hljómi
í trommuskógum
smáfuglasöngur

þetta granna
ljóseygða tíst
í trommuskógum

orð

og brennur á vörum
blómgist í hjarta mér

orðið. ]



[ Á haf – 
fletinum
glitra
þúsundir
smáfugla,
deyja
þegar sólin
sest. ]



[ Yrki hérna upp á grín 
aðeins bara um hina.
Þú ert eina ástin mín
elskulega vina. ]



[ Löngunarfull
horfir 
gangbrautin
á uppblásinn 
sebrahestinn
sem svífur
lausbeislaður 
upp í
dimmbláan himinn.

Ástleitið
umferðarljósið
misskilur augnaráð
gangbrautarinnar
og blikkar
vonglatt
niður á götuna.

Forvitin
augu drengsins
í bílnum 
sjá hest
í rauðum bjarma
fatast flugið
og falla
í svart-hvítan
faðm.

Skömmu síðar 
eru þau
eitt. ]



[ ef laufið eitt felur,
þá liggur það kyrrt
ef lagið þú syngur
það ómar í senn
ef blaðið þú lest
þú eflaust þig fræðir ]



[ augun þín blá

        þrungin af harmi,

        með tár á hvarmi

        þú horfir mig á.      

 

        Ég þekkti hana

        og hún þekkti mig,

        hún var vinkona mín

        og ég vinur hennar.

 

        við vorum á gangi og 

        til hennar hrifsaði        

        straumhörð áin,

        er ég fann hana aftur

        þá var hún dáin.

 

        þrungin af harmi 

        ég hélt ég myndi deyja,

        því það var svo margt 

        sem ég vildi henni segja.

                      

        Ástin kemur og ástin fer 

        ástin hún bjó í hjarta mér 

        og ást mín til þín er óendanleg 

        og hana mun ég geyma hjá mér,

        að eilífu. ]



[ Steinarnir sitja og stara,
á stráin sem dansa
en fjöllin hlæja bara
en skýin ekki ansa. ]



[ Bílarnir skríða eftir götunni,
umferðarljósin blikka í sífellu,
löggan tékkar á öllum,
en umferðin heldur samt áfram. ]



[ Í skólastofu, margar bækur,
halla sér hver að annari og sofa.
Það ískrar í blýöntum,
pennaveskin hoppa um borðin 
og kennarinn fer yfir prófin. ]



[ Komdu og kveiktu hjá mér bál
Í kvöld skulum við yrkja saman.   
Og  upphátt yfir alla;  skál !
áður var allt svo gaman.   

Gang þú  gleði og sorg  til mín
grátum og hlæjum ,finnum til.
Gleymum gráma og drekkum vín
glæðum eldinn  um óttubil.

Stundum syrgi ég söngvana mína                                  
staldraðu  hér örlitla stund.
Segðu mér söguna þína
svífum yfir lokuð sund.

Láttu ei erfiðið kúga þig
eirum engu í samræðulist.
Lífið er ljós sem vermir mig
leikandi í  veraldar vist.

Siglum undir blásandi byr
breytum  siglingareglum.
Á morgunn lemur dauðinn á dyr
dreginn af þöndum seglum. ]



[ Hingað komu góðir gestir
Geir og Bassi heita þeir.
Spilamenn þeir voru ei verstir.
"Ver so good," ég segi ei meir. ]



[ Lítið sætt barn, 
er að læra að ganga,
þarna er garn, 
svo barnið fái að hanga.

Lítið sætt barn,
fór í litla rólu,
barnið fór út,
þar fann barnið fjólu.

Lítið sætt barn,
lítið barn grætur,
lítið barn hlær,
sefur um nætur, 
meðan sár þitt grær.. ]



[ Þjáning hjartans, öskrandi sál
gefðu mér frelsi, og kveitu bál
Hreinsaðu mig frá allri sök
veittu mér frelsi
-svo ég hafi á því tök

Neyðin, hungrið, og bjarvætturinn þér
Nagandi sálarangist
þegar ég geng frjáls, 
hver og einn með augum það sér
og byrgðarnar þungu hef misst

Þú frelsisins engill
mættu mér í bæn
og þegar á morgun
andinn er sálarinnar spegill
Bænin mín er ljúf og væn

Svaraðu mér, svaraðu mér
Er ég kalla á þína gæsku
og uppá altari ég glaður fer
og leiðréttu mína syndir
mína æsku

Ég tala frá hjartanu hreina nú
og þetta fjallar allt um trú
Engin getur tekið hana mér frá
og þeir sem það sáu mikið brá

Upp á fjallstind ég geng mína göngu
og hugsa um, þegar börn liggja í vöggu
Þau þurfa aðhlynningu, næringu
strax á eftir , þeirra fæðingu. 

Ég aðhyllist ei mátt minn og meginn
og Guð er yfir því ákaflega feginn
Allt gengur sinn vanagang í trú
Kannski var Mose bara mikið BRAKETHROUGH. 

Andagiftin með þínum styrk
gefur mér innsæi, von og trú
og sálin, ei hún er myrk
hún er frelsuð hér og nú ]



[ I.
Samkomulag milli guðs og manna
gefur þeim tækifæri trúna að kanna
Sjóðurinn á himnum eru gimsteinar
við vitum öll hvað hann í raun meinar
               II.
Gæska og gull gefur himinsins náð
og prestar hafa á sínum snærum ráð
Kristilegt trúarþel í veikum mætti
Mín von, trú, mitt ráð ég bætti
               III
Varastu hið illa eins og pestina
en bjóddu í bæinn góðu óvæntu gestina
Ræktaðu andann og þitt trúarþel
Guð telur bænir þínar ákvaflega vel
               IV
Varðveittu fjölskyldu þina og vini
eins og sjáaldur augna þinna
sérstaklega dætur þínar og syni
og mikilvægum verkefnum farðu að sinna ]



[ sköp nokkur...
blasir við honum!
á næsta götuhorni
Hann finnur fyrir nístandi hræðslu
Hún nálgast með ógurlegum hraða!
Hún mun drekkja honum
Hún mun hakka hann í litla bita
með klofnu endunum
sem einnar líkjast krabbaklóm
eður drápsvélum,
en hvar stendur Hann þá?
þegar píkuhár hafa hakkað Hann í bita?
þvílík skömm!
en Hann heldur þá bara kúlinu
með því að segja að Hún
hafi ekki verið rökuð,
helvítis hóran! ]



[ ég vaknaði í morgun
með engar hendur
og engar fætur.
útlimirnir láu á gólfinu
og mynduðu fagurrauðan
en næstum svartan 
poll.

ég dáðist lengi af fegurð 
þessarar útlima.
og hugsaði
hvaða snillingur gat
skapað slíka snilld 
en hvaða geðsjúklingur
gat fjarlægt hana frá restini.

svarið lá í blóðinu
O+ var svarið.
það var svo nálægt
fyrir ofan mig
og þá man ég
að það Var fyrir ofan mig
sofandi.

þannig að ég sagði;
getur þú vaknað 
og sagt mér
af hverju 
þú reifst eina snilld
af 6 milljörðum
í sundur?

og svarið var;
af því að 
ég er systir þín
og þessi heimur
rúmir bara eitt listaverk
en ekki tvö 
... þú ert tvö.

og ég spurði;
af hverju 
léstu það ekki nægja
að ógna mér
með hníf því þá
væri ást mín til þín
aflimuð í svörtum polli. ]



[ Lífið marga gefur gleði
  gamanið þó oft reynist falt
  Skyldi ég þó með glöðu geði
  gjarnan lifa upp aftur allt. ]



[ Brástjörnur bláar man ég
bros líkt og ljómuðu perlur
nálægð sem neistaði elding
nafn er var ómfagur söngur. ]



[ komdu ei heim
ég hef þér gleymt
láttu mig í friði
það er of seint

ég vil ekki fá þig hingað
það er ekki illa meint
get bara ekki hætt að elska þig
sama hversu oft ég hef reynt ]



[ manstu eftir stúlkunni með augun
sem flissaði og hló
dansaði og dó
í kópskinni við sjó ?

hana klæjaði alltaf í þau
(rauðbrostin)
og hún sá voðalega illa
(stokkbólgin)
þess vegna hló hún dátt

því heimurinn var eintómt grín
(grunnhygginn)
í hennar djúpu augum
sem sáu hann réttilega á röngunni
(kotroskinn)

við hin bíðum
(vínhöfug)
með tómar augntóftir
(dagblind)
eftir að hún komi aftur

því stúlkan með augun
sagði okkur alltaf frá
öllu sem hún sá
liggaligga lá . ]



[ hann kyssir eins og páfagaukur
er með beittar varir
þurra tungu
(og mig þyrstir í íslenskt fjallavatn til að skola honum í burtu)

hann kyssir eins og hundur
ég er öll blaut í framan
af andfýlu hans
(og með eyrun full af slefi)

hann kyssir eins og froskur
tungan langa vefst um mína
alla leið niður í kok
(og hótar að rífa hana með sér á bakaleiðinni upp í hann)

en þú kyssir munúðarfullum kossi
við undirtóna ástríðunnar
með vott af dýrslegu eðli
(og þá veit ég að þú gætir verið maður mér að skapi) ]



[ Ég hugsa of mikið
um það sem ég má ekki hugsa.
Og hugsa um af hverju
ég hugsa svo mikið um það.
ég hugsa að ég verði að hugsa um
að hætta að hugsa-eða ég hugsa það. ]



[ Ég er að rembast
við að vera í ástarsorg
mér miðar betur ágætlega ]



[ ég lét brennimerkja
nafn þitt undir iljarnar mínar
svo nú get ég trampað 
á þér í hverju skrefi ]



[ þú skalt sko ekki
fá mig til að gráta
allavega ekki til að gráta þig ]



[ bitförin sem þú
skildir eftir milli læranna á mér
eru að dofna
en sárin á brjóstinu
eru enn á sínum stað ]



[ Stundum

Stundum langar mig að gráta...
Ég reyni og reyni
En get það ekki

Stundum langar mig að elska...
Ég reyni og reyni
En get það ekki

Stundum langar mig að deyja...
En ég reyni ekki

... Því þá mun ég aldrei gráta né elska. ]



[ sumarið var biturt
eins og aldarins ástarljóð
þú áttir hug minn allan
en þú reifst úr mér hjartað
og felldir mig þar sem ég stóð

sumarið var sykursætt
ég hélt mig væri að dreyma
en þú notaðir og plataðir mig
ég elskaði og hataði þig
þessar minningar ég mun ávallt geyma ]



[ Líkt og hringir
á vatni
gárast ljósið
á leið
til hins óræða.

Stjarneindir 
glitskærar drjúpa,
kristaltær 
dögg,
augnsilfur 
himnanna.

Dauðadjúpt vatnið
flýtur 
mjúklega
yfir vitund
sjálfs míns.

Maurildin sindra
í myrku yfirborðinu
yfirborðinu. ]



[ Að vera og ekki vera epískur.
Það er spurningin sem fær hjólin 
til að snúast í höfði mér.
Að lesa eitthvað sem varla hefur tilgang 
né meiningu fær mig ekki til að hugsa.
Ekki til að bölva, það fær mig til að gera það andstæða.
Það fær mig ekki til að sína nein viðbrögð.
Það fær mig ekki til að sína nein viðbrögð.
Ekki til að bölva, það fær mig til að gera það andstæða.
né meiningu fær mig ekki til að hugsa.
Að lesa eitthvað sem varla hefur tilgang 
til að snúast í höfði mér.
Það er spurningin sem fær hjólið 
Að vera og ekki vera epískur. ]



[ Ef mig myndi langa til að skjóta mig!
Er ég að hugsa um að láta smíða fyrir mig gullkúlu 
í ókeypta 44kallybera pistoluna mína.

Það þíðir ekkert annað en að ata huganum uppúr gulli ef ég ætla á annað borð að sletta honum á borðið eins og ég er að gera með þessum skriptum mínum.

Aukþess

Lauga ég hann hvort eð er uppúr gulli hvern dag með góðum lestri andlegra bókmennta og heimspeki... ]



[ Þín orð segja mér margt,
hjálpa mér að opna.
Hleypa öllu út og stansa stundarkorn.

Ég vil engu leyna fyrir þér,
stend og horfi út í tómið.
Blákalt á móti mér kemur skuggi sálar þinnar.
Sýnir mér handfylli af ást og kastar til mín.
Án þess að ég verð vör við það.

Lendingin er mjúk.
Armar mínir umlykja ást þína´, 
ég tek þéttingsfast tak.
Allt snýst í ringulreiðinni.
Mér tekst að horfast í augu við raunverleikann.

Í nýju ljósi birtist allt.
Fallið er hátt,
ég dey.
Ég dey í örmum ástar þinnar. ]



[ Tómlegt tómarúm kemur og fer,
stansar og horfir á heiminn.
Heimurinn snýr baki og felur sig í myrkrinu, myrkrið umlykur skugga.
Hún berst áfram, snýr einnig baki, en kemur, kemur alltaf aftur. ]



[ Ég vildi ð ég gæti glatt heiminn en samt um leið vafið honum um fingur mér. ]



[ fer sem með dimman dag
sem elífarlag
því svefsins mjúka hlið
er erfit að leysa í þessari bið
en sem fell munu brotna
munu fossar blotna ]



[ sjávarvindurinn hleypur burt
yfir græna grasflöt
dreifir gullnu gliti
og rekur upp kríur

kátur dans er stiginn í lofti
í frjálsri hrynjandi
ball er augum fólgið
en fyllir mig sumargleði

sjávarvindurinn siglir
yfir bláan hnött
sála mín afklæðist
og slæst með í för ]



[ Fýkur enn í fleiri skjól,
og fækkar góðum málum.
Forlaganna fjárans tól,
fórnar góðum sálum.

Ef æviskeiðið endist vel,
engu ber að kvíða.
Sjaldan verður manni um sel,
sem sitthvað þarf að líða.

Margur er af guði gjör,
gætinn fjór og dreyminn.
Aðrir hýsa heimskupör
og hugs ei neitt um beinin.

Fávizkan er fjári slæm,
forðumst allir hana.
Biðjum okkur betri bæn,
en bíðum ekki bana. ]



[ Öldrykkja og ökuleiðir,
aldrei fara saman.
Mjög til ama, margan meiðir,
mest þá kárnar gaman.

Bakkus karlinn beittur er,
ber af öðrum kónum.
Sannast bezt að segja hér,
sækist eftir rónum.

Kviðlingar á kvæðakvöldum
og kærleiksríkum fundum.
Hátíðlegar helgar höldum,
á heimsins beztu stundum. ]



[ Hann næðir, hann gnauðar, um neyðardyr
hann nístir sem eitraður hnífur.
Þú söknuði leynir, en lætur sem fyrr,
að lokum hann hjarta þitt klýfur. ]



[ Slowly drifted away from the group
Mutual interest to leave

Standing on the black path
Cold, but ignoring it

Snow pouring down
A smile in the faint light

Engraved to my memory
For life ]



[ Deep between the circles of black and white
Experience, feelings, thoughts
All become visible
Life isn’t always as expected

The colors between the circles
Reflect the soul
I can look further than many
Easily seperate truth from lies

Real feelings
Can be read from the eyes ]



[ Knocked on a door leading to my past
Hoping for an answer, but not knowing which
Waited a while, the heart was pounding
Was this a dangerous move?

A short time passed, seemed like forever
There was an answer, the door opened
Maybe I was hoping  to be inviteded in
But all the seats were taken ]



[ Wandering the streets at night
Once again, alone
Thinking
Hoping

Walking past the house below the street
Would this be the day?
Fulfillment of endless journeys?
Wishing

Caught a glimps
Could this be?
Yes

I can go home
I am happier than before
I will return
For another journey
by the house below the street ]



[ Sitting on the edge
Watching the ghosts of the desert

Dark clouds closing in
I have seen the future

Need to break free
Find serenity

The ghosts have cleared my mind
Taken me to a new path

I have found my inner peace
Please stay for a while ]



[ My thougths are encrypted
Yet so simple
You could know
Choose your reference
And my mind will open

Thoghts will flow
To the one who knows
Simple but complex
Only one can hold
The key to my thoughts ]



[ My journey has begun
Crossing the black desert
Need to get away
From the madness of life

What is life
If not enjoyed
The meaning fades away
The search has begun ]



[ Þvottapoka skellir hann á skallann!
Skarnalausan smyr hann svo í flýti!
Flottheitin þau eiga drenginn allan!
Aldrei má því sjást á honum lýti!!!

Og barmenningar æsirinn allsgáður!!!
Alla töfrar með söng og spili á kvöldin!
Hann er því af dömunum mjög dáður,
dáleiðir þær og tekur á þeim völdin!

Að lokum tekur með sér aðeins eina!
Oft þau laumast og hverfa útí húmið!
Órúlega kaldur og iðinn við að reyna,
eina að fá, til að velgja hjá sér rúmið!

Danna Tjokkó tigna menn og prísa!!!
Telst sá vera fyrirmynd bestu manna!
Bólar ekki á að ættboginn fari að rísa?
Er allt í lagi?  Það mætti fara að kanna! ]



[ Í háu melgresi
liggur slóð við fjöruborð
sólarhiti á húð minni
sandur undir fótum

Saltur keimur og bitur
berst í hálsinn

og ég teyga síðsumarið ]



[ Sólin skín svo skært
en þó er nístingskalt í hjarta mínu.
Kaldur pollur freistar mín í sólinni
en hann er of kaldur þegar ég sting mér út í.
Þannig ert þú stundum.
Brosið þitt svo skært og augun blika svo björt 
en þegar allt kemur til alls ertu bara eins og kaldur pollur sem freistar í sólskini. ]



[ Haföldurnar gæla við fjöruborðið. Sólin er að setjast. Lítil lundapysja í skrautlegum pappakassa frá Ikea, gægist út um gat og bíður óþolinmóð eftir að losna úr prísund sinni. Ég tek gætilega utan um hana og held á henni niður að hafinu sem hún þekkir og þráir svo heitt.
Ég rétti þér viðkvæman fuglinn og þú tekur utan um litla kroppinn og finnur litla hjartað berjast eins og brjálað. Þú finnur ylinn frá þessum litla varnarlausa kroppi. Þú leyfir vængjum hennar að leika frjálsum. Þú heldur með báðum höndum utan um hana og handleggir þínir lyfta henni hratt upp og niður og hún baðar út vængjunum og gerir sig líklega til flugs.

Þegar þú finnur að hún er tilbúin leyfir þú henni að fljúga frjálsri út á hafið.

Þú skilur hana og hún veit núna að þú ert bjargvættur hennar en ekki óvinur eins og hún hélt kannski fyrst. 

Við dokum við í fjörusandinum um stund og fylgjumst með henni fljúga og setjast loks á hafið. Þegar hún hverfur inn í sólsetrið höldum við heim á leið með skóna fulla af sandi og hjörtun full af gleði og pínulitlum söknuði eftir pysjunni litlu sem var svo viðkæm en samt svo sterk. Mestur er samt söknuðurinn eftir tímanum sem flýgur svo hratt. Tímanum, sem við njótum stundum svo vel en ekki alltaf. Ég óska að tíminn stæði kyrr og við gætum varðveitt þessa tilfinningu þegar við gerum eitthvað svona dásamlegt og náum að snerta fegurð lífsins. ]



[ The smooth scent of the horizon fills the room
exotic animals run around the passage with no intention what so ever
the slow breeze warms the cheeks of children in the courtyard
I glance at the ticking clock finding  myself “noplace” at suppertime
I feel the hunger arise in my digestive organs but do nothing about it
when watching the dried up canals I get a feeling of gone well-being 
the people left poor and dirty in their primitive bungalows
smiling and weeping on any given event of the humid day
who am I to trust in this madness of shabby, rolling images 

I get restless, cold sweat, cold feat, and a silence of rumble
The inside-doctor turns of the idiot-box while rolling his joint
my padded world seems more dull and sterile moment to moment
the vigorous bore reminds my of other times, and better ones
The absurd beauty of escaping every situation perches on my shoulders
everything seems to shine outside of the walls, the leather, the sterility
I open my eyes and see… realize it’s all parts of the same asylum
the walls are just bigger, more colorful and velvet padded
the doctor will still follow his patient, from one ward to the other. ]



[ Ég veit að þú hefur beðið eftir því
finnst það rómantískt
sætt
en ég tileinka aldrei ljóð

Ég er prinsippmaður
þú verður að fyrirgefa
...gerðu það?
því að ég tileinka aldrei ljóð

Þó að ég sakni þín þegar þú sofnar
í sama rúmi og ég 
fyrirgefðu
ég tileinka bara aldrei ljóð

Ég skal gefa þér allt, ást, umhyggju
fullnægingar, tíma
...rúblur og skildinga
en Sigga, ég tileinka aldrei ljóð ]



[ Þú,fögur ogsaklaus
           í vögguni sefur,
           og friðarins ljósið
           það geislum þig vefur.
           Og,stoltur eg er
           því,þú dóttir mín ert,
           ég horfi og hugsa
           hve fögur þú sért.

           Mérvænt þykir um þig
           já,elskan mín kær,
           því,bros þitt,það virkar
           sem ljúfasti blær.
           Nú vina mín blíða
           guð varðveiti þig,
           og megi þig góðvild
           og hjartgöfgi prýða.

                        Gylfi Valberg ]



[ Just waiting
New life, new sins
Those tiny little things
That control your life ]



[ Dreamt all those years away
Lived under a hat of tears
Had no future, had no past
Senseless and dead ]



[ Tears and wishes
All the love you gave me
It all turned out to be
Lies and kisses ]



[ Elsku móðir mín kær
  ætíð varst þú mér nær,
  eg sakna þín,góða mamma mín.
  Já,mild var þín hönd
  er um vanga,þú straukst,
  ef eitthvað mér,bjátaði á.

   Við,minning'um þig geymum
   og aldrei við gleymum,
   hve trygg varst þú okkur og góð.
   Við kveðjum þig mamma,
   og geymum í ramma
   í hjart'okkar minningúm þig

          Gylfi Valberg ]



[ Hún sat un stund
svo stóð hún upp
grátbólgin frá höfði til táa
hún situr og bíður eftir móður sinni
sem aldrei kom
nú ein og yfirgefin
hún hefur enn von
en hjartað er horfið 
og hugurinn með
en saklaust barnið
sveltur í hel
hún neitar að fara 
staðnum frá
en hún visnar þessum stað á. ]



[ Fossar niður fossaberg
dynur hátt
niður snjóhvítt hamraberg
gengur yfir steina og hraun
hin hinsta lífs raun.

Farið niður klettaberg
slétt á nýjan leik
glampar á hamrabeltið hátt
upp með árum dögunar.

Lyðar í átt að túnunum
rólega en ákveðið
hægt en hljótt
syndir stofni frá ]



[ Auga Guðs vakir í djúpu vatninu. 
Ég velti mér laumulega framhjá. ]



[ Í húmi næturinnar
finn ég nálægð þína.
Þú gengur fram hjá húsi mínu.
Mynd þín birtist mér í svip,
vafin ljóma minninganna. ]



[ Morgunn.
það heyrast hamarshögg 
yfir fjörðinn.

Dagur.
Söngur þinn og boðskapur friðar
þrengist inn í sál mína.

Kvöld.
Stjörnurnar blika,
ég felli tár yfir brottför þinni. ]



[ Ert þú maður með reynslu?
Ég er ekki maður með reynslu. Ef ég væri maður með reynslu þá væri ég ekki alvöru maður.
Í dag varð líf mitt 5% styttra en líf einhvers annars sem lifir jafn löngu lífi.

Ert þú maður með reynslu?

Ég er skugginn af einhverjum, einhverjum sem lítur út einsog ég.

Líkaminn er eins. ]



[ Eða Eilífðin væri \"Eða\".
Eða \"Eða\" væri Eilífð.
Væri þá \"Eða\"eitthvað eða ekkert?
Eða Hvað? ]



[ Hvítar gárur hafa sjóinn,
með hvítum fuglum að hefjast fyrir ofan,
og hvít ský í leik þar efst.
Enn,en er ekki melurinn gróinn,
Tekur þá að lofa?
Kannski þegar blessað lognið gefst. ]



[ Það er hann Ágúst að hlusta.
situr við glugga,og horfir á trén bursta,
loftvog er inni stöðugt  að falla,
krakka að leik eftir sólinni að kalla.
En hvað getur aumingja Ágúst hagað,
í stöðugu standi sem ávalt er vaggað? ]



[ Þú ert inn á því,að lífið sé ský?
Það er svart,blátt,rautt,stórt og smátt,
og veit eins og þú fjarska fát.
það er spurning um þetta ský með öðrum lit,
sem gefur því og þér kannski meira vit. ]



[ risti allt svo djúpt ofaní..
mér varð flögurt
bumbuslátturinn ómaði
en hvar var ég?

allur sálarmáttur minn 
allur handa þér!

þú máttir eiga mig.......

fannst ég standa berfætt í grasi..
alltí hunangi og blöðrum!
en var hætt að vera viss..
gat hafa verið þú að reynað fjara mig út..

flaut gegnum allt ...
þú lést mig svífa ...ég sveif.
þú hefðir getað verið hann
en ... ]



[ lítil...stendur..horfir út 
dúnsæng með vængi ..
það er hún

ekkert jafn fallegt! 

heltekur með augnlitum sínum..

glóandi hári sínu ...nóturnar ljóma ..
hún sá það.. ]



[ þetta byrjaði hérna ...hahah! 
allt svo fáranlegt! 
kemur inn en ekkert skeður.. gömul stytta af þér þarna útí garði...kemur inn með mér ! 
styttan af þér og allt útum allt ! 
kem inn með látum ..alltof sokkin ...haha! fullt af viðrinum ...sköllóttum sem nýbónuðum ! 
sökktu þér ofaní ! hm!
ekkert að gera nema synda áfram útí sjoppu með tannburstann á eftir sér ...öskrandi um að 
fá að hreinsa mig! innanfrá.
 ..haha! úff geðveiki og sýrutripp! þetta er nú meirameira! 
hlauptu bara niður stigan svo þú dettir og ..
fáir marblett!...allt öskrandi, hoppandi um eins og Sex pistols á sínu skærasta ! 
hörmung að hlusta ..haha!..allt búið. stop! ]



[ hann gætir vel að sér
...engan æsing 
hvernig fer hann að?
ég hérna uppi 
..og hann hefur ekki hugmynd..!

hugsa 
....of oft..
segi þó ekki mikið..
held því fjarri öðrum
get ekki leyst það
inní mér...

nefið, ótrúlega bakið
hvernig lýsi ég þessu?!?
 hann nálgast..
 ég stífna.. ]



[ Ojj!! þetta kemur ekki út sona hjá mér !!
…aldrei aftur halda það þetta gæti farið út í öfga og gætir þú bara staðið 
þarna alsnakinn og mundir ekkert gera í ólátumnum sem koma út úr mér, 

en hvað var það?? Allt úti í móðu en ég sé samt of mikið, 
allt svo skírt og hann, hann er miðpunktur alheimsins, sögurnar snúast um hann ! 
hver hefði trúað því? Enginn! 
...Nema þá kannski það, það sem leyndist undir náttborðinu, það sem lauk æfingu sinni með því að hnegja sig án nokkurra hreyfinga?
Úff..hvernig læt ég ! á löngu verin farin að sofa en samt segir engin neitt.. 
því það skiptir öllum of miklu máli til þess að þora að spurja. 	

Enginn særir neinn. því stimpillinn verður alltaf brennimerktur þér…
hvort sem þú reynir að þorðast hitann eða lætur hann eiga sig.

Oftar en einu sinni hefur hann orðið fyrir vonbrigðum….
alltof oft í seinustu viku!
Datt tvisvar niður blómagarðinn rétt eftir gróðursetninguna, 
fékk sjö stírur á einni nóttu á stírulausa tímabilinu og hjó puttana af sér með reglustrikunni sem átti að gefa honum tíu!
Úps en hver veit nema að þetta komi fyrir hana næst..
 …þegar hún situr ein uppá kletti og vonast til að blómin farað springa út úr honum.. þá alltíeinu….BÚMM!!!
Alltímauk og loftsprengingin verður að öllum pakkanum í heild sinni!

”HVAÐA PAKKA ÞANNA FOKKÍNSGS ÓGEÐIÐ ÞITT!!! ÞAÐ VAR ALDREI NEINN HELVÍTIS PÍKU PAKKI!!”

 .….en fyrr en varir er hún orðin ástfangin á ný, 
í gegnum óendanlegan veg ...þanga til  77. maí þá!... orðin en á ný ofugsnúin !
 Ólgan færist yfir hana! Langar helst til að brjóta saman brynjur…. 
Búin að leysa frá skjóðunni!!..segir alltof mikið en hvað um það …það gerir ekkert til….
þetta gengur allt upp… kem bara betur út á endanum! ]



[ sumarið leið svo hratt
áður en ég vissi varstu svo farin
guð líf þitt á enda batt
og ég sit eftir óvarin

vinkona ég trúi ey að þú sért ekki hér
þú varst allt sem ég unni
lífið svo hverfult, sýnist mér
ég sýndi þér ást mína, sem best ég kunni. ]



[ Þegar upp mun staðið,
mun lífið lifa það.
Að færa færri fórnir,
svo kærleikurinn komist að. ]



[ Hvar er þetta ljós?
þetta ljós sem allir 
segja að sé handan við hornið?
Ég fór framhjá horninu, 
alveg niður og 
aftur til baka.
Samt sá ég ekkert ljós!!! ]



[ Ég er inní litlu herbergi
stend fyrir framan lokaða hurð
enn sé í gegnum hana.
Bakvið hurðina er 
strákurinn í draumum mínum,
fallegur, skemmtilegur og 
kann að meta mig eins og ég er.
Einblýnir ekki bara á útlit mitt að utan
heldur fyrst og fremst útlitið að innan.
Hann sér hjarta mitt! ]



[ Eftir miðnættið læði ég fótum í stígvél og vef kroppinn í sumargræna kápu.  Það er njókalt úti og hvergi bjarmar af tungli eða stjörnu.  Bæjarbúar eru kvöldsvæfir – hvergi neinn á ferli og gluggar gapa dimmir við næturferðalangi.  Nema í blokkinni við sundlaugina.  Á þriðju hæð til hægri logar pappírslampi á borði og í skini hans miðaldra kona að lesa bréf frá manni.  Hann býr á Svalbarða þessi maður og segir að bráðum breyti um árstíð og þetta eilífa helvítis myrkur hopi.  Hann hlakki til að sjá litinn á húsunum í Longyearbænum. ]



[ Úti snjóar án afláts og ég er ein heima að horfa út um gluggann. Grindverkið við bílskúrinn fennir hægt og hægt í kaf.  Mér þykir vænt um snjó en í dag hefði ég heldur kosið sól sem kveikir birtu og yl í einmana hjörtum.  Gamli maðurinn í kjallaranum mokar snjóinn frá útidyrunum, spýtir úr nös af og til en heldur svo áfram, einbeittur.  Allt í einu fer ég að hugsa um epsadrillur sem ég keypti á Spáni fyrir fimmtán árum.  Í lítilli hliðargötu og konan sem seldi mér þær vita tannlaus.  Nú væri notalegt að hafa þær á fótunum, stíga niður með lokuð augun og ímynda sér að tágarnar væru eldgamalt hellulagt stræti í borg við Miðjarðarhafið ]



[ Málverkahiminn yfir bænum einsog landslag á gamalli mynd sem hann Rembrandur málaði árið 1638.  Einn í dálítilli herbergiskytru og kannski einmana eftir að hafa kastað blekteikningu af konu sem hann elskaði í sýkið.  Seinna um kvöldið gæti hann hafa drukkið þrjár rauðvínsflöskur á skuggalegri knæpu og hlustaði á tannlausan ungverja spila sorgarmarsa á eldgamla harmónikku. ]



[ Seinna rölti ég út í hermannagrænu kanaúlpunni til að setjast á bekk og glápa upp í dauflýstan glugga listakonunnar sem býr í bárujárnsklæddu húsi ekki langt frá okkur.  Hún er dapurleg í heyfingum, klædd í óhreinan greiðsluslopp og situr einbeitt við stórt tréborð að rissa upp myndir af berum karlmönnum.  Ég þekki suma þeirra og veit að hún er að hugsa um hvernig lífið væri núna – já, nákvæmlega einmitt núna – ef þessir menn hefðu efnt öll þessi loforð sem þeir sviku en svikið þau fáu heit sem þeir stóðu við.  Hvernig?  Svo rífur hún myndirnar og slekkur ljósið. Staulast að rauðum dívan í myrkrinu og leggst þar á bakið að þylja barnavers sem einhver kenndi henni fyrir löngu.  Mér er orðið hrollkalt en það verður bara að hafa það.  Ég sit áfram ein í hálfrökkri og hugsa mitt. ]



[ Í morgunsárið er listakonan ein á gangi í skógræktinni meðan kallarnir sem vinna í verksmiðjunni tínast af næturvakt út úr blárri rútu og inn í húsin sín þar sem ungar og gamlar konur sofa með sjálfshjálparbækur og rómana á náttborðum.  Hún er í rauðum síðkjól og pilsið þyrlast um fætur hennar þegar hún gengur yfir trébrúna við tjörnina og hugsar hvernig það væri að vera ein af þessum konum sem enn sofa í heitu rúmi meðan mennirnir þeirra hátta sig hljóðlega og skríða svo undir næturilmandi sængina.  Svo hristir hún þessar hugsanir af sér vitandi að það myndi ekki henta henni – hún er bara ekki svoleiðis kona.  Eftir litla stund kemur hún að bekk við tjörnina en þegar hún ætlar að setjast rekur hún augun í visna trjágrein sem liggur þarna og fær allt í einu þá flugu í höfuðið að þetta sé töfrasproti.  Í honum búi einn og aðeins einn galdur og hún þarf ekkert að hugsa sig um áður en hún sveiflar sprotanum. ]



[ Úti er heitur brennheitur sumarmorgunn en ég hef setið lengi uppi á háalofti að sortera biblíumyndir sem ég fékk í sunnudagaskólanum þegar ég var stelpa.  Maðurinn minn hefur smíðað handa mér dálítinn kistill sem er hólfaður niður svo ég get komið skipulagi á myndirnar – eitt hólf fyrir hverja biblíufrásögn.  Ég held mest upp á mynd þar sem Jesú reikar einn í Getsemane og haninn galar, líktog til merkis um hina þreföldu afneitun, en Jesú er mildur og rólegur á svipinn einsog ekkert alls ekkert hræðilegt hafi gerst og beygir sig niður til að lykta af lotusblómi.  Inn um risgluggann berst ómur frá lifandi bænum og um hádegið klöngrast ég niður tréstigann.  Helli mér ístei í bjórmuggu og sest með hana út á svalir.  Með höfuðið fullt af tilvistarspurningum en engin svör á reiðum höndum þangað til mér verður litið niður götuna og sé hvernig fjallið bylgjast í ylbrá og gamli presturinn (sem kenndi mér meira en flestir um biblíusögurnar) hverfur á fjallahjóli inn í sumarhitann – glaður með heiminn þó atburðir í veröldinni séu ekki alltaf uppörfandi. ]



[ Sefur sól
und jarðar yggldri brún
haust
hvín vindurinn
hvössum rómi
úfið 
svelgir haf saklaust skip
sorgmætt 
fellur regn í næturstríði. ]



[ I'm sick and tired of this stupid game
for I know I'll never be the same
Constantly wondering when, where and how
but there really is no going back now
I tryed to let this pass my mind
too scared to think of what I'd find
if I looked closer inside my deepest dreams
only to find that this isn't what it seems

When I tryed to forget, tryed to move on
I knew that the happy feeling was gone
she never called, no words were spoken
but alone at home my heart was broken
Wishing we could have what we had for years
when I held you and fought back all your fears
when I kissed your tears and made you smile
if only for a little while
it made me happy, I love you so much
but somehow you've gone out of touch ]



[ Ég er með sama varaplan og Andri Snær
nema í mínu tilfelli er kannski réttara að tala um draum. 
Svona eins og kínadraumar heróínneytenda.

Silungstanginn var alveg með þetta í fyrstu bókinni sinni.
Nær allar mínar uppáhalds bækur eru fyrstu bækur.
Nema kannski í tilfelli Andra, þar finnst mér ástarhnötturinn fremstur.

Þarf að spurja hann nokkurra spurninga um tengsl hans við alheimssamvitundina þegar að við hittumst á sléttunni.
Sem sjálfsagt verður innan skamms
ef svo fer sem fram horfir

Annars veit ég ekki hvort hann þori að heilsa mér vitandi af því hvað ég á mörg firstadagsumslög.
Kannski við bara smellum í eina fimmu og förum svo hvor sinn veg. 
Eins og njálsungur gerir við landann.

Ég þyrfti að hala niður veraldarvefnum á harða diskinn
í fartölvunni minni áður en ég héldi á sléttuna, vefurinn er fyrir löngu búinn að koma í stað langtímaminnis hjá mér.
Það væri agalegt að vera á sléttunni og geta t.d ekki flett upp á 
hvað söngkonan í "enginn vafi" heitir, svona ef það myndi leita á mann.

Svo er sléttan svo fögur að margir sem koma þangað verða fyrir svo magnaðri lífsreynslu að þeir vilja aldrei koma þangað aftur.
Þetta hljómar kannski eins og öfugmæli en svona fer hræðslan um að
minningarnar missi ljóman sinn, með menn.
Þó það sé nú eiginlega gefins að miðnætursólin skíni næsta dag og næsta sumar. Það er reyndar líka gefið að sléttunni þykir lítið til dreymandi ferðalanga og skálda með skrítnar pælingar koma.

Og talandi um að fá slagi gefins, þá er mikið spilað á sléttunni. 
Þó lítið sé gefið í þeirri spilamennsku. Nema kannski brennivín í mótherjann og áminningar á makkerinn, aldrei rauða spjaldið samt.
Því það verður að halda spilinu gangandi, spila þar til sólin sest.
Lítið annað að gera á sléttunni. ]



[ Ís,sandur,snjór,
svartur berjamór.
Jökull,fjara,fjöll,
forynjur og tröll. ]



[ Ímyndaðu þér að þú sért víkingur og (höggvir mann og annan) klýfur mig herðar niður, í gegnum hjartað....

Þannig líður mér! ]



[ Í nótt er hjarta mitt hljótt
Í nótt stöðvaðist einn sterkasti vöðvi líkama míns
Í nótt, fannst þú aðrar varir... ]



[ Can anybody find their way home?
Isn't it easier to be alone?

I held you're heart in little hands,
two five-six year olds making plans
Now she goes her own way
Frozen by the fear to stay 
thinking up some lies to say
knowing they will hurt me plenty
oh please God let them hurt me gently

I'm lonely and I'm too tired to walk
But for you you know I'll always walk
and I've started walking, can't stop now
No, I can't stop for anyone
I've got troubles of my own
I'm trying to find the way back home..

Don't laugh at me
Don't turn you're eyes
Can no more bear you're stinking lies

Who ate you're heart?
Who made you bleed
Who holds the two of us apart?
You're cold insinde
no more crying
for heavens sake just please stop lying

No the wind can't tell you how I've been
wanting to lay down in your arms again
Will I feel you're love again
and lay down with you're heart again?

This is the last time
I will say these words
I remember the first time
the first of many lies

Something I didn't know of
but still stuck in the middle of
Many things I've forgotten now
and seen way too little of

Well I've been trying and trying
as well as I've been dying and dying
This is the last time
I will show my face
one last tender lie
and I'm out of this place

What happens when you forget you're name
when old faces all look the same
If only I don't bend and break
then maybe I can stay awake
Ii I can't stay on the surfice
then maybe I'll forget to breathe. ]



[ Lovesick bitter frozen heart
in pain, waiting for life to start
behind my big fake smile i'm aching
behind my tears my heart is breaking
been trying to lead my life out here but i'll soon fade away, disappear
don't like the paths wich I have chosen
when I look back it's all been frozen
and I don't know myself anymore

Been writing down my hopes and fears
but it mostly just comes out in tears
I donðt have a shelter, no home to go to
no special place wich I can run to
when morning comes
I wish I had a place ti run to
But I don't want to know myself anymore ]



[ Ég sá þig, með vanilluís
Og ég hugsaði með mér, ætli hann vilji bragða á súkkulaðiís?
Og ég leyfði þér að smakka...

(Þú gæddir þér á mér, ég gaf mig á þitt vald. Þvílíkt vald. Ég naut hverrar mínútu, eins og barn í sælgætisbúð, sem ég og var. Óviti að leika sér að eldnum, sem ég brenndi mig á, eldnum sem þú hafðir kveikt.)

...en þú sagðir að þér þætti súkkulaði ekki gott, skildir mig eftir með tóma skál, og fékkst þér jarðarberjaís ]



[ á sólríkum sumardag er ég á sveimi
hoppa og skoppa í lífsins vind
syng um ást í blómaheimi
og drekk hunang úr lífsins lind

suð suð 
ég er lítil býfluga
suð suð suð 
dáleiði þig með mínum ofurhug
suð suð

ég er með lítið rass
sem ég dúndra svo í þig
þú ert svo mikið skass
að oddurinn heldur sig við mig

la la la
ég er lítil býfluga
la la la la la
næli í þig með mínum ofurhug

litli býflugukallinn minn
af hverju ertu svona daufur?
þú blindast af fortíðarþrá þinni
sem þú hefur nú í haldi!
litli býflugurassinn minn
af hverju ertu svona vitlaus
að fatta ekki að það er ég
sem flögra yfir besta hunanginu?

hm hm 
ég er lítil býfluga
hm hm hm 
læt þig eiga þig sjálfur
og gleymi þér
hm hm hm ... ]



[ komdu hlaupandi
ekki detta
gatan er hruflótt
ekki detta
náðu markmiði þínu
og haltu jafnvægi
en ekki falla
fallið er hærra en þú heldur
á tímabili botnlaust
þú kemur fallandi
oní tómið 
ekki láta það gleypa þig
ekki falla
náðu tagi og náðu jafnvægi
ekki detta

reyndu að halda þér
gripið mun þéttast
og á lokum felluru ekki lengra
þú kemur hlaupandi
ekki falla
því gatan er alltaf hruflótt...
þú kemur dettandi
og þú fellur
ferð að væla
en stendur þó upp
og kemur hlaupandi til mín
þetta er betra
en ég veit ekki hvort þú munt falla
ekki falla frá
náðu endalausu jafnvægi og vertu hér ]



[ Ég sá þig, hitti þig..
Ég kom til þín, kyssti þig..
Ég lá hjá þér, snerti þig..
Ég svaf hjá þér, missti þig..

Ég gaf þér mig, hvað gastu beðið um meira? ]



[ Tískustraumar veiða margt í net,
fet fyrir fet færast þeir um og tína,
í annarra vöggu og gröfina þína.
Allt sem þú hafðir fyrir því,
verður að endurtakast aftur á ný,
Rangt verður rétt,rétt verður net,
á vogaskálum manndómsskortsins. ]



[ Á meðan loðnan dælist upp úr skipinu
keppist sjómaðurinn við að elska konuna.
Á meðan aðrir taka sér Þingvallarhring
er aðrir heima og eru þó menn
Á meðan aðrir burðast með innkaupapoka
sjást aðrir í baksýnisspeglum og gera ekki neitt.
Á meðan fjólublá ljós grípa samkynhneigða
Eru aðrir þröngsýnir út á víðavangi vafðir í plastfilmu. ]



[ Ég var blautur fyrir utan og beið,
í sakleysisdimmunni, það gaf á bátinn.
Allt var svo bjart því sálinni sveið,
svo var ég bara freknótti skátinn.

Svo stóðstu á hólnum í bjartri nótt,
og drullugi pytturinn lærði að brosa.
Ég skildi aldrei hvað það leið fljót,
spennan um þig og sálina að losa. ]



[ Þú skýtur af teiginum lítilli kúlu,
og ef til vill lendirðu í gryfjunni fúlu.
Takmarkið var að hitta inn á bruat
það getur þó reynst erfið þraut.

Púttinu er líkt við kólfi í klukku
þú púttar samt með mismikilli lukku,
skjótirðu kúlunni allt of fast
áttu það til að þurfa að djöflast.

"Skorið" er lágt, þér gengur svo illa
þá verður þú bara sálina að stilla.
Alveg rólegur, það liggur ekkert á,
þú verður eins og Tiger eftir smá. ]



[ Þó að ég þekkti ykkur afar lítið,
þá vökna mín augu samt.
Að kveðja fólk, það er svo skrýtið
því verður fólk aldrei vant.

Komnar á fermingaaldur
aðeins þrettán ár að baki.
Á leið á skíðamót,
kvödduð heiminn á andartaki.

Áttuð eftir að upplifa ykkar drauma,
en nú eruði englunum hjá.
Ég sendi mína hlýju strauma
og hugsa ykkar til. ]



[ Ég er frábær gæi
á eðal bíl.
Stelpurnar elska mig,
ég hef frábæran stíl.
Flottur í tauinu ég ávallt er,
einkum þegar ég skemmti mér.
Hvað getur klikkað?
Já hvað getur klikkað?
Vá, ég er frábær!

Ég er lítill ræfill
sem enginn þekkir.
Bólurnar og gleraugun
fólkið blekkir.
Fötin mín eru löngu dottin úr tísku,
engum finnst flott þótt ég tali þýsku.
Hvað get ég gert?
Æ, hvað get ég gert?
Oh, ég er vonlaus! ]



[ Það var sumarið ´98 er ég var ástfanginn í fyrsta sinn.
Svo sannarlega var það ást, mín fyrsta og nýjasta ást.
Hún var eitthvað frjáls, svo frjáls og óhefluð,
hún kunni að fá mig til að brosa, með því að brosa sjálf og kissa mig á kinn.
Rótleisið hafði hún frá gamla, hann hafði ferðast víða til að spila á gítar,
og ást mín fór víst með til að elta far sinn gamla.
En þegr hún fór mér þá skyldi hún eftir þetta blað, þettta þunga þunga blað með orðum sumargleði. ]



[ Ég geng í skóla, menntaskóla.
Þar vakna ég alltaf snemma til að fara í skólann, 
það getur tekið á, og komið niður á markmiðum manns í lífinu,
því að drengur eins og ég get lítið leyft mér að fara út á vegkant, stefnan er sett svo hátt, vissulega vill ég komast yfir stelpu, það væri heldur ekkert leiðinlegt að vera með gullskeið og virðingaverðan kjaft, en það er bara einfaldlega alls ekki í boði.
Það sem er á boðstolnum er selt undir borðið, það er bara verst að það er dúkur á borðinu, dúkur sem nær niður á gólf. Síðan eru jú einhverjir sem geta ekki klárað sínar gulrætur, þá reynir maður að hlaupa til, en veit ekkert hvaða leið mun leiða mann úr völundarhúsinu. ]



[ Sagt hefur verið um fólk eins og mig,
að fáa það snerti og
 sjaldnar sé það snert

Því miður ég segi þá segja þeir satt,
því fólk eins og ég er lítð að sjá
þú herpesa færð og gyllinæð með.

Það situr við borð, semur ljóð, 
og samkvæmislífið það sjaldan sér
því fáa það snertir og sjaldnar er það snert. ]



[ Ég er tilfinngalaus,
vinir minir segja mér sögur sínar og drauma
en ég finn ekkert kinka kolli og labba burt
jafnvel nikótín kemur mér ekki til,
og ég sit hér og sem þetta ljóð,
þetta ljóð sem er steindautt eins og ég ]



[ vildi að ég gæti skýrt með orðum
ást mína til þín
vinur, eins og forðum
þegar þú komst til mín

Þú varst svo fagur
birtan umlauk þig
það er þó þinn hagur
að þú losnir loksins við mig

ég hef ekkert að gefa
bara sorg og eymd
reyni sálina að sefa
vona að ég sé ekki gleymd ]



[ Hver á ást skilið, sem getur ekki skilið?
Til hvers að elska, ef ástin er blind?
Hvað þarf til að brúa á milli okkar bilið?
Ég vil bara elska, og lifa í synd!

Ég vil þig bara elska, en ástin er blind. ]



[ Úti í horni 
situr agnarsmá stelpa
-stelpa sem eitt sinn 
fyllti allt herbergið ]



[ \"Ég er búin að vera svooo óheppin í dag,\" sagði stelpan afturí strætó, \"ég labbaði á skáp og sjáiði, það blæðir!\" hélt hún áfram við vinkonur sínar. 
Mikið vildi ég að ég væri svona óheppin eins og hún;
að það sem ég hefði labbað á væri bara skápur
og hægt væri að setja plástur þar sem mig blæðir ]



[ Innst inni í myrkviðum þúfnalandsins
sitjum við saman í hring og vefum
dumbrauðan lit blóðsins í sægrænt lauf

saumum að ljósinu stáltenntan hring

æ, þessar iðandi hendur. ]



[ Þar sem fuglarnir elskuðust í fjörunni
og rigningin hægði á sér 
og féll þungt til jarðar
lagði lítil stúlka munn
uppað eyra föður síns 
og spurði
er ástin loftbóla? ]



[ Hvaðan kemur myrkrið
sem gerir það að verkum
að okkur langar öll út að dansa.
Okkur langar að dansa um 
í glitrandi frostinu,
ein og hugsandi.
Aðrir hafa greinilega hugsað það sama
svo dansararnir skríða
á næsta bar
skjálfandi af kulda. ]



[ Var rétt kominn niðreftir
þá reis upp á himininn Véboði
kominn yfir grýtta hæð
í spor mín af akrinum
sverð yfir hugrakkar borgir
yfir þúsundir þúsunda
                    og ástarorð 
                     og kærleik

Vígúlfur, kominn yfir grýtta hæð
og fellir sín tíþúsund í plógfarið. ]



[ Velkominn Véboði

Sjáðu manninn Vígúlfur

það er brostinn tunglfugl
                        í auganu,
innar bærist vængur,
bærist lauf, vængur

og sérðu enn, eða hvað

Jesúsbarnið, morgunbjart
                   í meyjarfaðmi? ]



[ Agnarögn 
          Dögg
þarna er hvítur veggur
botnfrosið lækjarhjal
               kýprusviður
                öræfakuldi

dimmutré
       í suðurhlíðum

blóð – 
berg

á himni
heiðskírt fjall

og sumarský

vindlétt

laufgað sumarský. ]



[ Takk fyrir daginn hafði hún sagt
Með nýfundinn glampa í augunum
-sjáumst á morgun
var það síðasta sem ég heyrði hana segja ]



[ í fallega garðinum 
rammgirta

víggirta

unir sér enginn

þar ríkir þrúgandi þögn
þótt grasið fagni dögginni 
falið í húminu

og laufið leiti út
gegnum rammgerða rimla

 - - -

í hálfkæringi
grípur hönd mín ilmandi blað
og slítur

en hjarta mitt
fyllist harmi
um leið

því 

þó í lófa mínum laufið fagni 
langþráðu frelsi
og ilmi enn

er það farið að fölna ]



[ Ó, hve heitt ég óska að varir okkar gætu heilsast líkt og hendur í handabandi...
Hve heitt ég þrái að liggja í faðmi þínum líkt og sjórinn umvefur ströndina...

Er það of seint eða mun minn tími koma? ]



[ Það er fyrst þegar maður byrjar að taka eftir litlu hlutunum í hringum sig að maður fær tækifæri á því að fegra lífið umfram default settings. ]



[ ég er frjálst fall
ég botna það með fléttum mínum
sem ná alveg niður
ó ó hví hví botna ég eigi mitt eigið fall
guð taktu á móti hári mínu 
og helgaðu það rekkju þinni. ]



[ Ég er
rósin
sem blómgast að hausti
ég er
unglingsins 
elliglöp
ölið sem alkinn
ei smakkar
og ástin
sem kann bara rök
ég er
marglytta
í fjörunnar sandi
ég er 
fjúkandi bylur
í sól
ég er 
saga sem löngu er liðin
ég er 
álfur 
sem kom út úr hól. ]



[ ostur er holur
           ostur er hollur
           ostur er góður




.........en smjörið er betra!! ]



[ Yrðiru ei á mig, ég hunsa þig..
Ferðu frá mér, ég horfi á eftir..
Sértu mér nær, ég skal vera þér kær..
En viljiru ei, segðu þá nei!
Því ertu svo kaldur, er ég hlýju mína býð?

Þó ég sé þér nær, ertu órafjarri..
Þú lætur mig hanga á ystu nöf..
En grípur mig samt er ég virðist falla..
Svarar ei, þó á þig kalla..
Ég veit ég þig vil, en þig ei skil..
Spurningin aðeins ein..

Viltu mér halda, eða sleppa? ]



[ Ég óð blóð um langa slóð
heyrði hljóð og heilt flóð af viðbjóð
þegar ég stóð og hlóð þetta ljóð.

Inná bar þeir börðust
með stærðar mar þeir vörðust
hljómuðu vein,þegar skein niðrí bein
eftir stein og tálgaða grein.

Svitinn, tárinn og augnaþunginn
einn þeirra í bakið stunginn
fleygur verður ei þrastarunginn
eftir gríðar högg í punginn
maður situr eftir þrunginn
með sprunginn sköflunginn. ]



[ Kraftaverka konu eina þekki ég 
sem kann að feta lífsins stíg á eigin veg. 
Hörkutól og hjartagóð er allt í senn 
og hefur meira bisnessskyn en flestir menn! 

Saga hennar sorgleg víst á köflum er, 
samt gríðarsterka trú á æðri öflum ber.
Í langan tíma logaði sjálft heimilið 
loks trúnni betri tíma á flest öll gleymdum við.

Sóknum slíkum samt ein alltaf varðist hún
með samúð bæði og kærleik gegn þeim barðist hún. 
Stolt og óhrædd stóð hún alltaf föst við sitt 
jafn-sterka konu hef ég aldrei fyrir hitt.

Í hennar æðum flæðir mikið flökkublóð 
og franskan hennar orðin líka nokkuð góð!
Hún heimsótt hefur þegar ótal ókunn lönd 
hyggur ekki nægja að liggja á sólarströnd. 

Afrek hennar ekki eru öll talin hér. 
eitthvað meira gleymsku í nú falið er. 
Minnumst þó að mömmu okkar skuldum við 
meira að segja okkar fyrsta afmælið! 

Að hitta þessa konu öllum heiður er. 
Frá henni ekki nokkur maður leiður fer. 
Hátíðlega höldum upp á hennar dag:
hátt og snjallt við gefum henni þennan brag. ]



[ Eineygða og alvísa 
á ég völvu. 
Fregnir mér færir handan. 
Vafra um rafeinda 
vef með tölvu, 
finn ég þar frænda minn, Gandar. 

Skyggndi í skjáinn 
skein þar á margt, 
minjar frá Óðins ríki. 
Fýsir í frændans 
fagurt skart, 
silfur í Mjölnis líki. 

Hamar Þórs heimta
háls minn og ljóð. 
Völundi greiðslu má gjalda. 
Launin hér liggja, 
lét þau í sjóð. 
Hverning má borgun nú valda 
fyrir skartgripi fornalda? ]



[ Von bráðar
er 
að sleppa

....strax ]



[ Þú, þú fagra fljóð
þú svo fögur, að se bara þig 
þú átt mig allan, bara mig
þú ert mer allt. ]



[ Sjálfumglaðir sómamenn,
sífellt þráðinn spinna.
Samt sem áður söknum enn,
sigra þeirra að finna,

Biturleika og beiskju ber,
en blíðuhótin fjærri.
Augljóslega illa fer,
ef eigi finnur fögnuð nærri.

Framtakssamir Fjölvísmenn,
fyrirmyndir skapa.
síst af öllu síðri enn,
en sérfræðingar raka.
 
Heiðursmenn og heldri konur,
halda hópinn enn.
Vífirlengur - varist vomur,
virðum góða menn. ]



[ Það er svo margt sem vita þarf
ef maður stofnar heimili,
svo merkilega geta hlutir snúist við
á stundinni.
Allir þurfa allavega að eiga íbúð fallega
og sófasett að sitja í
og sjónvarp til að týnast í,
og þvottavél og saumavél og hrærivél og eldavél
og myndavél og sláttuvél og hakkavél og vaðstigvél
og berjara og bankara og dísildós upptakkara,
alsjálfvirkan tannbursta og rafmagnsplötuspilara.

Nauðsynlegt er líka að eiga frystikistu fallega,
flestir eru þreyttir eftir akstur tryllitækanna.
Og vinna alla vikuna og vitanlega sunnudaga,
helst líka alla helgidaga, vinnan göfgar vissulega.

Já nauðsynlegt er sannarlega að hafa úti öll sín ráð,
enginn gefur konu auga fyrr en þessu marki er náð.
Og ef þú verður duglegur og gráðugur og gírugur
og fram úr hófi hófsamur, þú nærð því marki níræður.

Ég veit þú verður þreyttur eftir þetta allt um jólin.
Farðu þá og fleygðu þér í nýja rafmagnsstólinn. ]



[ Eitt er ég alveg viss um,
sem enginn maður sér,
að það eru njálar að naga
neðri endann á mér.

Og þeir hafa nagað og nagað
og nú er komið haust.
Og ég hef klórað og klórað
en kannski einum of laust.

Utan við endaþarminn
er ofurlítil skor.
Þar get ég svarið að sátu
sautján stykki í vor.

Og það er eins satt og sit ég hér,
að sumir skriðu inn.
Þeir eðla sér innan í manni,
andskotans kvikindin. ]



[ 9

Við hryssurnar fyrir vagni Faraós 
líki ég þér, vina mín. ]



[ 13

Ávextir fíkjutrésins eru þegar farnir að þroskast, 
og ilminn leggur af blómstrandi vínviðnum.
Stattu upp, vina mín, 
fríða mín, æ kom þú! ]



[ 3

"Ég er komin úr kyrtlinum, 
hvernig ætti ég að fara í hann aftur? 
Ég hefi laugað fæturna, 
hvernig ætti ég að óhreinka þá aftur?" ]



[ 2

skaut þitt kringlótt skál, 
er eigi má skorta vínblönduna, 
kviður þinn hveitibingur, 
kringsettur liljum, 

3

brjóst þín eins og tveir rádýrskálfar, 
skóggeitar-tvíburar. ]



[ Í garðinum miðjum
svigna greinarnar
af frjósemi

Bjarg bifast

Í líkklæðum
rís morgundagurinn
rósinfingraður

Framandi smiður
neglir hann miskunnarlaust
við sjóndeildarhringinn
með dularfullum ávexti

Þessi maður er að gera út af við mig

Sagði sólin

Og settist ]



[ Á botni lítillar tjarnar
liggja svartir steinar
og horfa gegnum tárin

Stormurinn gárar
skálarnar fyllast
bráðnandi fönn

Gegnum bergfléttu
mosa og gránað hrím
skín myrkrabrunnur

Get ég nokkurn tíman fyrirgefið ykkur?

Spurði hann
og drakk í sig
beiskan sólroðann ]



[ Handan við gráan ís
og frosin tún
í fjarlægu herbergi
var autt blað
ég skrifaði
logandi ljóð
og við horfðumst í augu
mjúkur ljómi
teygði sig
í draum
gegnum glugga,
brakandi hveitiakra
og yfir lygna tjörn ]



[ Hér sit ég niðri í fjöru
alein með dálitla störu
en ég geri samt enga kröfu
ég er fastur niðri í fjöru ]



[ Ástin er falleg,
ástin er blind.
Ástin hefur enga rödd.
Hún reynir að tala,
en hún getur það ekki.... ]



[ Mig langar að fljúga,
upp í geim.
Og heilsa geimförunum,
á leið þeirra heim.

Svo langar mig hærra,
en ekki of hátt.
Er ekki bara best að hætta,
áður en flugið verður of langt.

Þegar svo langt er komið,
vill fólk ekki hætta.
Það vill alltaf meira....

en ég er ekki fólk svo ég sest bara á geimstein og bíð eftir mömmu. ]



[ Blaðberinn tekur blaðið úr töskunni,
og lítur yfir bardagasvæðið.
Snjórinn hylur allt,
og skuggar trjánna reyna að fela hvíta litinn.

Hann reynir að halda jafnvægi í rokinu,
og ætlar sér að leggja af stað.
Fyrsta skrefið í snjóhólinn er erfitt,
og hann er við það að snúa við.

Kuldinn gægist inn um götin á hönskunum,
og læðist inn í skóinn.
Blaðberinn stoppar í nokkrar sekúndur,
og hugsar um krónurnar sem hann er að fá fyrir þetta.

Svo ákveður hann að gera atlögu,
og hleypur í gegn um snjóinn og dimmuna eins og bardagamaður.
Ræðst á lúguna,
og treður blaðinu inn.

Svo dokar hann við í hlýjunni,
og áttar sig á því að verkefnið er aðeins hálfnað.... ]



[ Sannleikurinn er 
eins og bolti í ruðningsleik
Þeim er hrósað 
sem láta boltann ganga á milli sín
 
Þeim sem vilja halda fast í hann
troðið í svaðið ]



[ Af hverju ertu svona skemmtileg,
af hverju ertu svona falleg.
Ég skil ekki af hverju ég er ekki löngu
búinn að bjóða þér út.

Ætti ég kannski að prufa?
Eða kannski á ég ekki séns....

Hverjum er ekki sama um sénsa,
kannski fæ ég ekki annað tækifæri.
Ég verð að ná því,
grípa tækifærið.

Er ég kannski of seinn?
Svona stelpa er örugglega fullbókuð....

Hverjum er ekki sama,
maður á alltaf að prufa allt.
Hafragraut og bjúgu,
ekkert annað er valkostur.

En áður en ég næ að hugsa er hún búinn að segja "já" og kyssa mig....

og við löbbum af stað á stefnumót. ]



[ Ef þú ert að skoða þetta,
þá er þetta samþykkt ljóð. ]



[ Hefurðu litið í spegil,
horft inn í þig, 
séð þig að innan
og séð hversu ljótur þú ert í raun?

Hefurðu litið í spegil, 
horft djúpt inn í augun,
sokkið dýpra og dýpra
þangað til þú kemur að uppsprettu sársaukans?

Hefurðu einhvertíman
horft framhjá jarðneska útliti hégómans
og séð það sem er í raun,
en felur sig svo vel. ]



[ ,,Ekki hlaupa, sprengjan springur." ]



[ Hveiti
Vatn
Mjólk
Sykur 
Gestir ]



[ Fjólublá
glans myndavél
hér hjá mér
fyrir mig og mínar 
glansmyndir ]



[ Daginn sem ég dey
verður mín minnst með,
fána í hálfa stöng. ]



[ Í sandinum sátum við,
og sýndum hvort öðru blíðuhót.
Þar fundum við frið,
frammi fyrir hafsins öldurót.

Við horfðum á hafið bærast,
og kæta ástfangin hjörtu,
og leyfðum mánaskininu að nærast
á ástinni okkar björtu.

Söngur hafsins gleymist seint,
slíkur var hans kraftur.
Raunalega höfum við ekki reynt
að ryfja hann upp aftur. ]



[ Af hverju er þetta svona boring,
öllum finnst þetta leiðinlegt.
En af hverju, af hverju
eru þá allir að gera þetta.

Við getum hætt núna,
og farið heim að sofa.
En allir halda áfram,
af því að enginn hugsar eins og ég.

Ég er sérstakur.... ]



[ mánaglimmerið
á flauelssvörtu hafi
á hug minn allan
í faðmlagi haustnætur
við svanasöng sumardags ]



[ án okkar
erum við
ég ]



[ Vetrarhjartað þiðnar


Ég veit ekki hvort ég held út annað svona sumar. Þetta sumar var of gott. Og ég, ógæfumaðurinn, hugsa til þess með hryllingi ef næsta sumar verður enn betra.

- - -

Nú er haust
og ég bölva sólinni.

Þið hafið séð til mín
standa úti á palli
steyta hnefa til himins.

Ég öskra bölbænir fullum hálsi
því ylur og birta
baða umhverfið

allt er svo fallegt.

Fegurðin bræðir
innviði hjartans.

Þar sem áður
var ís

drýpur nú vatn
svo tært og hreint
að út af brjóstinu
leggur ljósbrot

líkt og af demanti 
sem finnur sinn fyrsta dag.

Aðeins regnbogans er saknað.

- - -

Kominn er vetur
snjókorn féll
á veginn.

Haustið sem mildaði skap mitt
er horfið.

Það sem áður
var gefið frjálst
er aftur tekið að frjósa.

Þegar vorar
mun mér skiljast
að árstíðir
míns innri manns
eru ótengdar þeim ytri.

Og vetrarhjartað þiðnar. ]



[ Krí!  Krí!   
 
Ögrandi fuglar
minna mig enn á móðurást ]



[ Það leynist land allra drauma
drauma sem rætast aldrei
landið er miðpunktur heimsins
heimsins sem þú sérð aldrei
þar eru akrar af ilmandi blómum
blómum sem hafa engan lit
þar sest sólin aldrei
og grasið bara vex
það vex svo hratt að það deyr
jafn óðum,það deyr
það jafnast við jörðu
og það byrjar á nýtt
að vaxa,sem aldrei fyrr
þar fljúga fuglar og syngja í kór
þeir syngja ljóð eftir látin skáld
skáld sem engin þekkir
en ljóðin þekkja allir
því ljóðin sem fuglarnir syngja
eru þjóðsöngur landsins
landsins sem engin sér. ]



[ Beljandi Blár
taktu hana
freyddu við fætur hennar
róaðu
allt
sem inn í henni er ]



[ Ert þú svona persóna
sem vill verða geimfari?
Eða viltu kannski verða ræstitæknir?
Kannski köfunarsérfræðingur?

Borðar þú brauð með sultu,
eða bara með osti og smjöri?
Tekur þú upp rusl sem þú sérð á götunni,
eða ert þú sá sem hendir því á hana?

Ertu rauðhærð eða brúnhærð,
feimin eða kjarkmikil?
Íþróttamanneskja?
Eða anti-sportisti?

Mjúk persóna eða hörð?
Skapmikil eða róleg?
Kannski ertu smámunasöm,
eða tekur ekki eftir neinu?

En mér er svo sem alveg nákvæmlega sama.
Ég elska þig. ]



[ Sem rósbleikt ský
var vitund mín 
á vetrarnæturhimni
en varð að engu 
í augum þér 
og hvarf 
í tómið

- hvarf í ískalt tómið. ]



[ Í safírblárri nóttinni seiðir
söngur vindanna.

Rósbleik skel ristir mjúklega
Ránar fald.

Marbárur rísa og hníga í hröðum 
hjartslætti sjávarins.

Röðulglóð sveipar láð og lög  
er Lofnargyðjan 
stígur fullsköpuð úr skínandi djúpinu.




Ort undir áhrifum af mynd Bottichellis, Venus. ]



[ Ég horfi djúpt í augun á sjálfum mér
og læt það vaða í vaskinn.

Og það er trú mín að tunglið ilmi
eins og hálfétið epli
meðan augað á mér
blæðir út í nóttina
eins og ofbráð
og 
ótímabær
dagrenning.

Það er helvítis klisja en ég kemst ekki fyrir hana
að í ljóðum eru aðeins tveir tímar
dagur og nótt
alltaf upphaf og endir
aldrei þetta áberandi miðlæga
sem læsir allt í greyp sinni eins og gráðugur
svefnhnefi sem stígur og hnígur
eins og velsmurður traktor eða hafalda.

Ég elskaði einu sinni konu
með vaxtalag mótorhjóls
en tilfinningar mínar brunnu upp
eins og hjólbarði sem hringsnýst
á svörtu malbiki og allt stefndi í mikla hvell
en það kom ekkert út úr þessu
engin sköpun enginn nýr heimur
ekki neitt, nema ófullnægð óburðug hvöt
til að sökkva höndunum aftan í hárið á annarri manneskju
rífa fast og segja: Þú ert mitt.

Ég geri þetta stundum við sjálfan mig.
Tekk í hnakkadrambið á mér og toga í skinnið
umkomulaus eins og blautur kettlingur
og þó ég megni ekki að lofta mér
þá veit ég að minnsta kosti að líf mitt
er í mínum eigin höndum
85 kílógramma þungt
og þyngist meðan ég tóri.

Þetta flak liggur ekki á öðrum. ]



[ Þegar haustvindar
bæra rauðu valmúanna
á akrinum
heyrist veikur ómur
úr hræddu fuglshjarta
þá fljúga farfuglar
í suðurátt

þegar valmúinn fellir
rauð blöðin á akrinum
er ferðin hafin

eins og lævís minkur
læðist vetrardrunginn að
eins og mara leggst hann yfir

en í litlu fuglshjarta
blómstra rauðir valmúar
í sólinni fyrir sunnan. ]



[ Alheimurinn snýst í hringi við eftir miðnættursól..
Ég labba úti á götu með litlu vinum mínum..
Ég fékk gefins frá guði skyggndóm en  þeir segja nó nó nó.
Ég fer heim að gráta og hugsa um telpuna
sem  fyllir rjóðan vangann af hlýju frá hennar barm...
Er ég orðinn geðveikur..?
Eða hvað...? ]



[ Ég heiti Jón og borða grjón og prumpa eins og ljón og það er ekki sjón ef það verður tjón..Og þú ert algjört flón.. ]



[ Ég er sanngjarn 
Hinn er hatgjarn

Ég er einlægur
Hinn er íllskeittur

Ég er duglegur
Hinn er latur

Ég er einbeittur
Hinn er fjarlægur

Ég er góður
Hinn er grófur

Ég verð ástfanginn 
Hinn verður hugfanginn

Mér líður vel
Hinn með sálina í mél

Ég segi ég skil og ljósið sé
Hinn segir hinn er ég. ]



[ Það mælti mín móðir
að mér skyldi kaupa
fagra skipa flota
fremstur gerast sægreifa
standa í brú og stjórna
stýra frystinökkva
bruna svo að bryggju
og brott með meiri kvóta. ]



[ Þegar við hittumst í fyrsta sinn,
Þá kviknaði ástarblossi.
Við héldum þú yrðir að eilífu minn,
Og það var í mjúkum kossi.

Þú tókst við mér í tilfinningarflóði,
Sálin var öll í klessu.
Ég lá ávalt heima grátandi í hljóði,
og þér tókst að rífa mig upp úr þessu.

Við elskuðum hvort annað geðveikt heitt,
Með vonarneystana hörðu.
En Daníel minn mér þykir það leitt,
Við þroskuðumst frá hvort öðru.

Augun voru björt og full af vilja,
Og hjartað fullt af hamingju.
En eitt sem ég mun seint skilja, 
Að það sé horfið og allt mér að kenna! ]



[ Inn ég fer með blaðið,
sest svo niður 
og eitthvað minnir á hafið.

Ég lengi les í friði, 
lengi hurðin safnar liði.

Svo einhver fer að banka,
og ég tek klósettpappír af hanka.

Á baðherbergi heyrist ófriðarkliður,
og ég hugsa.....
Ó, ég gleymdi að sturta niður. ]



[ Ó litla Gleym - mér - ei.
Gleymdu mér ei,
því annars heyrist svei.

Þú ert lítið og blátt,
en alls ekki grátt.

Þótt þú sért lítið, 
ertu alls ekki skrítið.

Þú á peysur festist,
eins og tyggjó sem á skó mína klesstist.

Við þín alltaf munum minnast,
og fallegasta blómið finnast. ]



[ hvert sem huga minn rekur
hluta af honum þú tekur
ávallt að þér ég leita
ást min eina og heita
hugsun þú sérhverja þekur ]



[ Look around,
At all the broken hearts,
That lie scatterd everywhere,
Like leafs in the fall.

But slowly as the winter,
Comes and goes,
They grow big and strong,
Only to be broken again next fall. ]



[ Svört er sól, 
sviðin mannaból.
Fossar blóð í Fjandans 
feigðarslóð.
Drynur jörð er Dauðinn tyllir tá
í draugalegri borg við Tígrisá.

Grætur barn, gáttir Heljar við
kross- Guðs-farar lutu ei
kristnum sið.
Lítill drengur líkn fékk ei
hjá þeim
sem limlestu og brenndu hans
skinn og bein.

Vér hjálpum þá - Það er hið
- minnsta mál!
Hendur kaupum - gerum við hans sál.
Við sem erum Guðs útvalda þjóð!
- Og ekki okkar sök 
- þótt renni blóð.

Drynur jörð er Dauðinn tyllir tá
í draugalegri borg við Tígrisá. ]



[ Með sveðjuna að vopni
berst hann yfir malbikið
Kvartar undan björgunum
sem festast milli tánna ]



[ Forréttinda- og framalið,
freklega bæinn sópa.
Gefa öðrum engan grið.
gjafa sinna að njóta.

Í tugum talið tóku til sín,
tekjurnar í vor.
En nú er uppi önnur augsýn,
og öfug þeirra spor.

Ort í jan. 2004.

Á áttugs afmæli.
Átta tugir ára gegnir,
og aldamótin innanborðs.
Skin og skúrir í skilum fengnir,
og sælustundir sigurorðs. ]



[ <p class="MsoNormal" style="text-indent:72.0pt"><span class="SpellE">Eftir stóran labbitúr í garðinum
<p class="MsoNormal" style="text-indent:72.0pt"><span class="SpellE">settist ég aftur upp á legsteininn
<p class="MsoNormal" style="text-indent:72.0pt"><span class="SpellE">við gröfina beið mín skælandi maður
<p class="MsoNormal" style="text-indent:72.0pt"><span class="SpellE">með liljur í hönd

Fyrirgefðu!

Ég er einmana
er þér sama þótt ég leggist hér niður?

<p class="MsoNormal" style="text-indent:72.0pt"><span class="SpellE">Í forvitni kinkaði ég kolli
<p class="MsoNormal" style="text-indent:72.0pt"><span class="SpellE">og yljaði þessum mikla vini
<p class="MsoNormal" style="text-indent:72.0pt"><span class="SpellE">gegnum hrím hjarta míns

Síðan ég kom síðast
hefur margt átt sér stað

Eins og þú manst
missti ég fyrirtækið
og konan skildi við mig

En nú er ég kominn á götuna
og börnin tala ekki við mig
eftir málið sem kom upp

Ég er ekki fullkominn ástin mín – hef mína galla
en ekkert af þessu á ég þó skilið – er það?

<p class="MsoNormal" style="text-indent:72.0pt"><span class="SpellE">Nei – hvíslaði ég
<p class="MsoNormal" style="text-indent:72.0pt"><span class="SpellE">og kyssti þennan mikla vin

<p class="MsoNormal" style="text-indent:72.0pt"><span class="SpellE">Ég sá hann fyrst
<p class="MsoNormal" style="text-indent:72.0pt"><span class="SpellE">um kvöldið við tjörnina			
			</span> 
		</p></span></p></span></p></span></p></span></p></span></p></span></p></span></p></span></p></span></p></span></p> ]



[ þornað kaffi
ég kveð
þvæ framtíðina
fölur ]



[ Ég held að ég sé ástfangin,
ég vil þig,
ég þrái þig.

En ég mun aldrei eiga þig
og þú munt aldrei elska mig,
því þú ert ekki til. ]



[ Hnífar stungu og klippt var á tungu.
Hræðsla og ótti og stöðugur flótti.

Falin og fundin og barin um sundin.
Liggur í blóði þó að hann hljóði.

Blár og marinn, andinn er farinn.
Opið sárið og hinsta tárið. ]



[ Stelpan með bláu augun 
og brosið svo blítt.
Hún syngur og dansar 
og er svo hlýtt.
Lífið er dans á rauðum rósum
hún brosir, dansar og syngur.

En stelpan með bláu augun
villtist af leið,
týndist úr gleði í sorg
og villtist um ótamda borg.

En þetta var bara saklaust gaman 
en meira en hún réði við
og nú gengur hún um göturnar
gráar og kaldar.
Hún er ein.

Hún liggur í vímu í dimmu skoti,
takmarkinu er náð.
En aðeins takmarki villtra leiða
og dimmra skota.

Nóttin var köld,
lífsins blómið svo ungt
en er nú eitrað og þungt.

Meira og meira 
og meira fékk hún. 
Hún fékk líka nóg.

Nú liggur hún í rifnum fötum
sjúskuð og ljót.
Bláu augun sem glitruðu af gleði
eru orðin tóm af drunga og sorg.

Brosið er farið.
Blómið er fölnað. 
Blómið það syngur ei meir.
Hún dó þessa köldu nótt. ]



[ Eftir skúr er skinið víst
   skartar sól í Heiði
   Gegnum skýin sólin brýst
   sjaðnar bóndans veiði ]



[ Manstu okkar fysta fund 
í fögrum lundi sátum bæði 
og saman áttum unaðsstund
ég orti til þín lítið kvæði
við vorum kát og létt í lund
og lékum okkur þar í næði



þá gaman var að vera til
er vorið lék um vanga
við þráðum sól og sumaryl
og sætan blóma angan



Og saman lögðumst kinn við kinn
kát og rjóð og dreyminn
við vorum ung og ástfanginn
og áttum allan heimin. ]



[ Þegar höf og lönd
skilja okkur af.
Munu ósýnileg bönd, 
halda okkur að.

Hátt á himni skín stjarna,
heiðgul og skær.
Fyrir okkur er hún þarna
og færir okkur nær.

Ef söknuð þú skildir fá,
notaðu þá hugarflugið ríka,
þú stjörnuna skalt horfa á,
þá veistu, ég er að horfa líka. ]



[ að ég kunni ekki að elska
að ég kunni ekki að hata
að ég kunni ekki að fela
að ég kunni ekki að sýna
að ég kunni ekki að missa
að ég kunni ekki að trúa
að ég kunni ekki að treysta
að ég sé tilfinningalega þroskaheft

leyfum þeim að halda, ég veit betur ]



[ Ég er eins og skrautegg,
það sem allir sjá er skelin,
svo litrík og falleg.

En bakvið þessa þykku skel
er ég einungis sorgmædd lítil stelpa
í leit að einhverjum 
sem getur frelsað mig.

Í leit að einhverjum 
sem getur brotið skelina
og leyft mér að gráta.

Í leit að einhverjum
sem getur elskað mig
og ég get elskað.

En því miður er eina manneskjan,
sem er nógu sterk til að brjóta eggið,
ekki lengur hjá mér. ]



[ Kysstu mig.

Finndu varir mínar
með vörum þínum.

Haltu mér svo þétt að þér
að ég heyri hjartslátt þinn.

Sjáðu þráina í augum mínum
er ég horfi á þig.

Elskaðu mig. ]



[ Hugur minn virðist
alltaf til þín renna.
Hugsa ég ótt um það sem
ég var á mig að brenna.

Í annað sinn fékk ég 
minn síðasta koss á kinn.
Í þetta sinn hélt ég 
virkilega að þessi yrði minn.

Aldrei ég þorði þeim 
fyrri að segja neitt.
Aldrei vissi hann hvaða .
töfrum hann hafði mér beitt

Úr hans lífi vildi 
ég þá hverfa. 
Út af því að ég vildi
ekki vera þessi herfa.

Leit ég svo upp og þig sá 
en aldrei vissi að það myndi á mig fá.
Leitin hélt ég að væri á enda 
eftir að ég sá þig á mig benda.

Eftir það var ekki aftur snúið  
Ég brenndi mig aftur og allt var búið ]



[ Einmanaleikinn heltekur mig
Ég er alein og græt
Hugsanir mínar snúast allar um þig
Ég sit hér ein í myrkri

Þú ert eina ljósið í þessum drunga
En nú lýsir það ekki lengur
Sál mín fyllist óhugnalegum þunga
Ég sit hér ein í myrkri ]



[ Ruglingur ruglar mig
Hvað er að gerast? 
spyr hún sig...
Hvað þýðir þessi frétt sem mér var að berast?

Í dagsins morgun birtunni
Snýr hún sér á vinstri hlið
Hann er horfinn frá henni
Hvað tekur nú við?

Endalaus bið
Engar útskýringar, ekki neitt
Ruglingurinn ruglar mig
Hvaða bragði get ég beitt?

En það dugðu engin brögð
Hvað var hann að hugsa um?
Nú var hún eyðilögð
Skilin eftir í vangaveltum ]



[ Við rætur fjallsins stendur rotinpúrulegur hóll
rótfastur í þeirri meiningu 
að hann sé líka fjall. ]



[ Í vindinum blaktir lítið blóm
sem þráir að verða stærra.
Af skuggum trjánna það kveinkar sér
og verður smærra og smærra ]



[ Ég finn hvernig tilfinningin brýst um innra með mér 
-eins og einmana loftlaus kútur í ölduróti. 
Í mér býr nefnilega eitt lítið en magnþrungið ljóð sem neitar að líta dagsljósið.

Ég sit og hugsa stíft, læt hugann reika.
En ljóðið er týnt.
Sigli því í gegnum lífið stefnulaust 
-þar til sá dagur kemur að ég mun sjá móta fyrir því við sjóndeildarhringinn. ]



[ Ekki segjast hringja, nema þú ætlir
að standa við það

Ekki segjast tala við mig seinna, nema
þú ætlir að standa við það

Ekki leika þér að því að særa mig,
þó sannleikurinn sé sár þá kemst
hann aldrei nálægt sársaukanum sem
kemur þegar logið er að manni ]



[ Öllum ég hleypti inn,
hugsaði ei um afleiðingar þær.
Flestir út um bakdyrnar flúðu,
sumir stöldruðu um sinn.
En þú, sem ert mér svo kær,
braust út um rúðu. ]



[ Ég vil losta,
ég vil ást.
Ég vil vera,
ég vil þjást.
Ég vil skilning,
ég vil sjást....

sem mikilvægt líf í lífi annars. ]



[ Fegurð náttúru
er jarðarbörnum móðurfaðmur
og henni fæðist
ekta hrjúf hlyja þjóðar
 
Tungur berast 
frá allri heimsbyggðinni
og heilsast á bæjargötum
á hikandi íslesnku  

Allra ósk 
að festa rætur í nýheimi
Dýrmæti í hverju brjósti                 
blómgist í litskrúði 

Fegurð Íslands
smýgur og ljómar í sálum okkar           
Á sporum forfeðra                        
reisum við framtíð ]



[ Við rífumst -
og ástin dregur sæng reiðinnar yfir sig og augu hjartans lokast
þessi svefn veitir enga hvíld,
færir enga drauma og
ástin vaknar þreytt og þvæld að morgni 
ófær um að gefa af sér
magnvana
líður hún um daginn eins og draugur, gegnsæ og gleðisnauð

ekki einu sinni reiðin yljar henni lengur ]



[ Hrynja angurstár eilífðar 
af augum.
Hrapa stjörnur hrímkaldar
af himni.
Ríkir svartnætti 

- eitt og alvalda ]



[ Bláa höndin byrstir sig,
Baugstíðindum vill stríða.
Hún hæðir bæði mig og þig,
hinir verða að líða.

En bæta munum betri brag,
og búast skjótt til varnar.
Hundsum þeirra háttarlag,
og hendur illa farnar. ]



[ Eins og trúður upp úr kassa
Ég hlæ eins og hálfviti
Málaður í asnalegum litum
Til að gefa tilfinningunni kraft

Eins og trúður upp úr kassa
Ég dilli höfðinu
Til að braka í hálsinum
Gera mann brjálæðislega pirraðann

Eins og trúður upp úr kassa
Ég stekk og öskra
Til að hræða mann
Og hlæ svo eins og hálfviti

Ég dilli höfðinu
Braka í hálsinum
Hlæ eins og trúður upp úr kassa
Og maður tekur mig úr kassanum
Rífur haus frá gorm
Og þakkar prakkaranum pent fyrir gjöfina ]



[ Það er sársauki sem kvelur mitt hjarta.
Ég veit ekki hvað mig á að vanta.
Samt er eins og ég sé svo tóm
og ekkert geti fyllt þetta óm.

Reiðin ríkir samt mest í mér
því allt var lygi sem tengdist þér.
Góðvildin sem gaf ég þér 
kom aftan að mér eins og gler
stakk mig í bakið
svo sárt það er !! ]



[ Ungdómsins auðmjúka "rapp"
aldeilis auvelt og "cool".
En afdalsins afleita "snakk"
er aldeilis fráleitt og "fool". ]



[ Í haustsólinni rekst ég á rófulausann  kött.  
Hann gengur stéttina við bankann
og skimar eftir fuglum í trjánum.  
Skuggarnir lengjast en eðli kattarins breytist ekki 
þrátt fyrir rófuleysið. ]



[ Því fylgsni sem draumar fela sig í,
er varla lýst með orðum,
heldur tilfinningum.

Með ástinni grennslast ég fyrir um þá,
fyrir utan líka minn.
-Finn þá ekki.

Nota gleðina til að þreifa á mér,
en þeir finnast ekki í brosinu.

Með þránni brýt ég mér leið inn,
og notast við örvæntingu sem hjálpartæki,
og í lokin nota ég tárin til að brjóta mér leið innar,
en enn eru höft.

Fatta svo loks þegar depurðin brýtur sér leið,
í gegnum síðasta haftið:

Að draumar finnast aðeins í svefni.
-Þar sem þeirra er síst leitað. ]



[ Ár og aldur á milli liggja
Vináttu vinirnir ekki þyggja.
Segullinn rennur saman
En það er ekki gaman
Þegar eitthvað á milli liggur,
Bíð og vona að hann mig þyggur ]



[ Ég á brot af hjarta þínu
En fæ þig ekki.
Þú átt brot af hjarta mínu 
En færð mig ekki.

Stóra skrefið þarft að taka
Láttu traustið ekki flakka
Komdu með það til mín 
Og ég verð þín. ]



[ Hún skélfur af ótta,
Við sjálfan sig og lífið.
Villt og frjáls
Ótamin og dularfull

Verður að heilla
Verður að vinna
 Saklaus og góð
En samt svo lúmsk

Eins og naðra sem 
Tælir bráð sína og
Deiðir með eitur biti
Nærist, án næringu deyr hún

Hún nærist og nærist
En brátt fær hún nóg
Þá kastar hún bráðinni 
Langt út í sjó

En með söknuð og tárum
Horfir hún á
Bráðina fljóta henni frá





Lævís og tignarleg
Hún í bráðina nær
Dregur hana til sín
Og færir sig fjær

Hún horfir á bráðina
 lifna við
 Er stjörf af ótta 
að hún snúi dæminu við ]



[ Ég ligg hér í öngvum mínum
Og finn alstaðar til.
Enginn finnur það sem ég finn
Enginn útskýrir þessa breytingu 
Breytingu á tilfinningum mínum.

Allt breyttist á svipstundu
Allt snérist ruglingslega við
Og ég veit ekki hvað ég á að 
Hugsa, halda, finna eða gera
Svarið er lítið
Eins lítið og 
Hin minnsta rós hjarta míns
Dafnar og deyr.
Tíminn líður
Svörin koma. ]



[ Ást-vinur minn 
Gleim mér ey
Hugsaðu um mig
Eins og rós hjarta þíns,
Ræktaðu af ást og hlýju
Svo að ég dafni. ]



[ Hvað er þetta krot
Farðu eins og skot

Ertu graður 
sagði maður

hvað ertu að pota 
og ota þínum tota

Vertu góður 
Við þína móður

Hvað er að þér fjandi 
ég held að þer standi

heldurðu að þú sért bestur 
eða allra manna mestur
ertu kanski prestur?

Þú ert ekki góður 
Þú ert óður

Þetta er lúið
Og kanski líka snúið
Þetta er búið. ]



[ Do not let it be day yet
please, good night stay from the light 
I pray upon thee to give me dark
I want to stay up until the light has swallowed the night
Don't leave me here alone 
darkness, keep me away from home ]



[ Hér er ró og hér er friður,
hér er gott að setjast niður.
Hugsa sína þungu þanka,
þar til eitthver fer að banka.
Þá er mál og manna siður,
að standa upp og sturta niður.
fyrir yður því miður,
en það fer ekki niður. ]



[ Ég elska þig svo mikið,
ég elska þig svo heitt,
En það er svo skrítið,
því ég elska þig ekki neitt,

Ég vil fara frá þér,
en ég get það ei.
Það er eitthvað sem enginn sér,
það er eitthvað sem segir nei.

Ég fór í burtu,
þú varst ekkert sáttur.
Ég grét mikið í sturtu,
en þú varst samt góður dráttur. ;) ]



[ Hin eilífa hringrás lífsins:
ég fer fram og aftur, aftur og fram
"Hann var af moldu kominn"
eru hin eilífu orð,
"og að moldu verður".
Hvernig ætli það sé?
Að vera grafinn,
að rotna og vera etinn,
í líkkistu í jörðu,
að verða að mold,
eða öðru.
Ég kýs að brenna,
að brenna í lifanda báli,
að verða að ösku,
sem dreyft er um,
á mína allbestu staði.
Ég vil brenna! ]



[ Hann fæddist, hann óx hann frelsaði,
hann dó og steyg upp til himna.
Hann snýr brátt aftur trúa menn,
á jörðu til manna sinna.

Hann borinn var í fjárhúsi,
því upptekið var hótelið,
hann græddi vel er fæddur var,
fékk gull, myrru og allskonar.

Hann gerði margt og mikið gottt,
hann gekk yfir vatn og það var flott.
Já hann er eins og þið heyrið nú,
okkar heilagi maður "Jesú" ]



[ brún 
eru augun
sem sjá þig
eins og þú ert
brún

grænt 
er grasið
sem kítlar iljarnar
þegar ég geng berfætt
grænt

blá 
er sultan
á vöfflunni minni
við tíndum berin saman
blá

svart
er kaffið
í bollanum mínum
ég drekk það daglangt
svart ]



[ Röðull margur risinn hvarfar
reyrður lögmáls sigurverki.
Koma um kringlur minni arfar
kúlur háðar efnis merki.
Heimur lítur hvernig starfar
hvarfa eind í eðlis verki.
  
Reglubinding ræður öllu í geimi
rúmmálsstærðin ekki verið skráð.
Yfirsjónir ennþá hafa á sveimi
ögnin minnsta öllum öðrum háð.
Eykst nú þekking ört í vorum heimi
allar hælastöður kenninganna bráð.

Eimyrju röðull níu hefur hnetti
hér er regla í myndun kerfi sólar.
Veraldar mygla með býsna bletti
borar í jarðkrílið heimtar og gólar.
Vatnslóni í víðfeðmna náttúru sletti
vegi utan ekur tætir þar og spólar.

Vísindamaður nafnið gefur glaður
giskaði að lífið vaxi aðeins hér.
Fráleitt önnur jörð og annar maður
aðeins myglu guðinn sér.
Langreynt heimsku bilað blaður
barmafullt þvaður ei skeytum vér.
 
Við galopnum hugann gefum líf
gleði og frelsi í hugmyndastreði.
Barnið þarf föður og veraldarvíf
við útgeimsverur blöndum geði.
Ég sáttmála heimsku sundur ríf
sjálfbyrgings hugur aftrar gleði

Í geimnum búum á gróinni jörð
geimverur teljumst við vera.
Mislit á flestöllum hnöttum hjörð
hugsenda veraldar kringluna þvera.
Hamingju megin er guðleg gjörð
guðir skapa líf og ábyrgð bera. ]



[ Lífið það lifir í eigin heimi
Lifandi sprettur hvar sem er.
Líf á jörð er líf í geimi
Lífsins neisti um veröld fer.
Lífsfrjóið í loftsins sveimi
Leiðandi afl í brjósti ber 

Einum ætlað er guðir gera
guðir elska lífsins keim.
Guðir fagra gæsku bera
guðir nátta vítt um heim.
Guði ætlað á gafli vera
Guð ei raskar hugum þeim.

Guðir skapa geim og líf
guðir upphaf eiga sér.
Guðum leiðist karp og kíf
Kærleik öllu senda hér.
Gulnaðar klysjur gamlar ríf
gallar í texta þykir mér.

Góður af guða ættum er
gegnum heill og fríður.
Afkomandi sem annar hver
ættarboginn víður.
Eiginkonu á örmum ber
ástleitinn og blíður.

Gæta vildi guðinn manns
þar góða og illa mætast
Ef ekki treystir huga hans
helsins stjórar kætast.
Guðinn þyggur gæsku svanns 
gæfa á kosti bætast. 

Létta vildi löngun hans
Láta drauma rætast.
Getnað þáði og gæsku manns
Gæfu kostir mætast.
Amma drífur afa í dans
Ættarstofnar kætast. ]



[ Eg ögraði solar dögum
   nu leggja dimmir dagar 
   lif mitt
   i eielti.
             Ruth ]



[ Ligg á gólfinu
í tómum kjallaranum
og horfi út um gluggann
beint inní paradís.
Í horni garðsins hjúfra sig saman
Eva og Adam.

Það er alltaf kalt í Eden. ]



[ Bakvið sígarettu, gleraugu og gamalt andlit, er sál sitjandi manns.

Vindur er laus og garðurinn dimmur,
ekkert kemur i veg fyrir einveru hans.

Fyrir honum er lífið blaðsíður,
í lítilli svartri bók.

Ritaðar minningar,
um ástvini sem Guð frá honum tók.

Augun sem ljóma ekki lengur,
minnka og dofna.

Sál áður þekkt með nafni,
leggst niður og sofnar... ]



[ orðin tóm
andinn farinn 

allt uppurið 
sem áður skipti mig öllu máli

einlæga ljóðið sem þú ortir 
af ást til mín

lak víst niður
og liggur marflatt 
í gráleitum polli við glatkistuna

innanbúðar er ekkert úrval 
eftir að orðskrúðið hvarf í bláinn

af því þú þessi kjáni
ert alltaf að leita að lýsandi orðum

svo langt yfir skammt ]



[ Ó hversu mikið ég sakna,
Að fá fiðring í magann útaf stríðni ástarinnar,
Ég mun minnast þess ávallt að vakna,
Í faðmi, við morgun, gegn ljúfri snertingu þinnar

Að leggja lófa við kinn einhvers sem þú elskar,
Að draga höfuð nær þínu,
Ekkert annað er eins,
Engin slík víma, fæst í gegnum lyf,
Engin önnur, gefur sömu áhrif

Kossar léttari en fjaðrir,
Kossar þyngri en stál,
Einbeiting er óþörf,
Til að finna sín stærstu sár

Ástfangin manneskja heyrir tónlist,
En sér ekki allt sem er,
Manneskja án ástar heyrir ekkert í þögninni,
En sér raunveruleikann eins og hann 
sig ber. ]



[ Augu mín drukku í sig
andlit þitt.
Nutu  eilífðar andartaks,
unaðsvímunnar
og freyðandi fullnægingar
funheits lostans.

Gómsæta, glitrandi kampavín, 
gerjað ´52,

- hve ég elska þig! ]



[ Þegar meirihluti á þingi líður
þjóðarsvik af verstu gerð.
ráðamanna straumur stríður
storkar þjóðar friðarferð 

Hver vill ekki starfa í stríði
standi nauðsyn fyrir gerð.
Hver vill standa í nöpru níði
þá nauðung brýtur reglugerð.

Það verður að vaða i manninn
verst hvað heitt er þar nú.
Kanar særa fram sanninn
sjálfhverf er ríkistrú.

Hver er drepinn og hverjir ekki
hverjum er ekki sama um það.
Hverjir raða á helsins bekki 
hverjir sækja í blóðugt bað.

Hver vill ekki í stríði starfa
standi það til boða.
Meirihluti þings og þarfa
þjónar blóðsins hroða

Viljandi þeir vaða í manninn
vonlaus er morðingjans her.
Kunngerði kananum sanninn
kunnuga orðsporið fer.

Halda menn að herjaður friður
haldi skár en friðsöm leið.
Í friðar skoðun kominn skriður
skaðar ófrið fylking breið.

Hugsun nær til korters kannski
kaninn flæðir yfir land.
Innfæddra dauði ímynd raski 
ítarsaga hendir strand.

Hverjir látast og hverjir ekki
hugnast engum segja frá.
lygaveginn varla þekki
víðast eirðir finna má.

Friðinn allir finna viljum
ferillinn er kærleiksleið.
Ófriðarstolið ekki skiljum
andúðin er nokkuð breið

Friður hrópar múgur manns 
megn er þeirra skelfing.
Dýrka kóngar dauða glans
dreyra full er hvelfing.

Læt ég heljar lokið óð
leitt mér þykir málið.
Fyrrum vorum friðar þjóð
nú fáninn skreytir bálið.

Friðinn heimtar allur heimur
herforingjum mörkin sett.
Í hveli geislast stjörnugeimur
guðleg ætlun fölnar nett.
Lýðræði frelsi lakur keimur
lausnum hafnað framhjá flett ]



[ Þúsund aldir þurfti sköpun líða nauð
þíða jökla í bergið rákar glufu.
Náttúran skartar vindum gjálpi og gnauð
gjósandi keilur frið og landmót rufu.
Í hverum landsins sullaðist og sauð
Sæbotnar fyrrum lagðir gróður hrufu.

Foldin hláku og frostaveðrum laut
friðsæll jarðargróður hörvar og rís.
Í áratugi vor um haustið hnaut
hafið leggur og fasta landið frýs
Tófan af landsins nægtum naut
nýbúanum gnóttin vís.
  
Veður eldar vötnin fjallablaut 
vesæl skilyrði gróðurþekju.
Ræktarnæði aldir hundrað hlaut
heitir straumar valda grósku rekju.
Maðurinn kom bramlaði og braut
brenndi skóga risti torf með frekju.

Foldu eyddi flest er prýddi 
fegurð lands í mærðarljóðum
Lofsöngvum og lofi skrýddi
lífinu hjá döprum þjóðum.
Ingólfur kappi Ásum hlýddi
Æsir jusu úr gnægta sjóðum.

Hingað sigldu heiðnir menn
héruð mönnum lutu.
Landa merki lúta enn
lögum er þeir brutu.
Meira tóku magn í senn
er minna af landi hrutu.

Öldum síðar aðrir menn
alla fossa virkja.
Athafnaskáldin eru senn
eldri skáldin kyrkja
Þjóðin eignast þjóna enn
þjóðsöng nýjan yrkja.

Landið óbyggt er fagurt falt
farmenn ei sækja snortinn svip.
Náttúrurof og skarkið valt
varast fræðimannsins hrip.
Röklausu fræðin reikna ei allt
ráðvilt er þjóð með sokkið skip.

Lágvits hagsmuni löngum stríðala
létt þægir skapa sér vinnu og traust.
Vísindin skulu til vitsauka mala
verjendur fegurðar hefja upp raust
Margur þarf í málinu tala
manngert er land eða afskiftalaust ]



[ Sindrar í hári þínu
þúsund og ein stjarna,
bliknar í samanburði
himinhvolf allt.
Djúpin í augum
óendanleg,
fagur er svipur
meiri en sólar. ]



[ Hjá honum
ríkir lognið
og náttúran
liggur í
dvala.

Ég sakna 
þess að
rafmagnast
með þér
í þrumuveðrinu. ]



[ Liljuhind, Liljuhind

fetar bithagann í auga mér

Liljuhind. ]



[ Í fingurgómunum
geymir hún eldinn
       nýjum degi. ]



[ Eignist ég elskynju
förum við hingað
með eldinn
og látum sefast.

Hvergi
veit ég myrkrið
traustari hjálm
flöktandi mannverum. ]



[ Nístir tönn
kuldinn,
snyrtir fingur
kemelljónsins.
Gnístir tönnum 
múrbrjótur. ]



[ segist elska mig 
ég brosi
elska svo mikið á móti
segir svo margt

hunsar mig
þegar þér hentar
ég brosi
sprungurnar myndast

kemur ert sniðugur
ég hlæ
en fjarlægðin er nálæg
og það heyrast brestir

notar þér elsku mína
eins og tusku 
til að þurrka alla blettina þína

sprungurnar bresta 
verða að rifum
gríman brotnar

elska svo mikið
með grímuna stóru
er svo sterk
en að baki er brotin sál

segist elska mig 
ég brosi
elska svo mikið á móti

en elskar þú í raun?
eða bara þegar þér hentar?

kaupirðu nýja tusku þegar þessi verður götótt af of mikilli notkun? 

hver saumar götin? 
hver límir brot grímunnar? ]



[ ástin fer alltaf aðrar leiðir 
en þá sem þú ætlar henni
hún er jafn mikið til
og draumurinn þinn 
sem þú veist í hjartanu 
að verður ei 
segir engum frá 
en trúir samt á. ]



[ Hvað eiga súperman, batman og spiderman
sameiginlegt?

koma þér til bjargar, 
eru góðir,
en eru ekki til

eins er sönn ást
góður bjargvættur
sem ekki er til. ]



[ Ástin er samstilling sála
samruni lífs og manna.
Sumir við fyrsta blik bála
brennur þar ástin sanna.
Aðrir við atlotin rjála
endalaust hvötina kanna.

Saman í sannleikann leggja 
sólbjörtu leiðina vilja
Samstaða hag bætir beggja.
botnfreðin andlitin skilja
Hamingja í höndum tveggja
hætta að leyna og dylja.

Ástin umber og gæði gefur
gengur þar undir sjúkri sál.
aðeins þiggur ekkert hefur
elskar stjan og mærðar mál.
Dekurrófan sjálfselsk sefur
sverfa lætur í dreggjar tál.

Sanna ástin sú er gefur
síngjörn ekki veran nú.
Mannkærleika mikinn hefur
maður sá er elskar þú.
Undir  kærleik sætum sefur
samstillt par er reisti bú. ]



[ Brauðskurðarvélar.

Hvað er eiginlega
málið með þær? ]



[ Ég anda að mér birtu haustsins,
þessari birta sem er aðeins hér...
eins og allt sé heilagt.
Ég er ekkert, ég er það.
Gagntekin af töfrum lífsins.
Regndroparnir fylla loftið
og eru sönnun þess að ég er til. ]



[ Ég sit með sólgleraugu inn í eldhúsi
að borða fisk.
Er að vega og meta, 
kosti og galla þess, 
að skilja vin minn eftir,
vin minn sem ég elska, á þessum stað. ]



[ Lífið streymir áfram eins og foss
hratt án hugsunar.
Það skelfir mig hve heitt ég elska þig.
Ég hata þig þó ég þrái þig
og elska þig jafnmikið og ég forðast þig
Horfi á þig og brenn að innan.
Þú ert að tala, brosa, hlæja...
mig svíður...
Augun límd við þig á hverjum degi, 
þó ég vilji það ekki...
Lífið rennur áfram óendanlega,
mig langar að stoppa það..
bara í smá stund..
til að horfa á þig aðeins lengur. ]



[ Droparnir falla á auða gangstétt,
loftið umvefur mig.
Ekkert heyrist nema í bílum í fjarska.
Það vantar bara eitt....
Að mæta þér, í rigningunni,
öllum blautum og þú brosir til mín.
Við göngum saman.
Þá fyllist þögnin af fótataki okkar. ]



[ Gula bókin græn,
græn græn græn ]



[ Hvert ertu að fara ?
Ég er farinn ]



[ Hann sér út um 
það er inni
hvernig þá ? ]



[ Rúllaðu upp stigann
Rúlustigan já rúllaðu upp stigann
stigann minn
tröppurnar eru þarna ]



[ Reality, hit me hard this morning,
realized I´ve lost you without a warning.
Memories of you and I together,
always tought that we would last forever.
I was stupied, and made a big mistake,
I never meant to take your heart and break.

This is made for you,
I want to tell you the truth,
I love you!
These words are made for you. ]



[ Rangt nær yfir svo margt,
Rangt er okkar líferni,
Taktu það ranga frá, syndgaðu ei meir,
Skemmtilegt væri lífið þá?

Ég sé orminn skríða og eitra um heim allan,
nær til þín með sínum hætti,
syndir svo margar bara frá mér,
Myndir þú fórna ranggerðum þínum fyrir betri heim? ]



[ Ef bara ég hefði þau völd,
Að geta breytt er mér ólíkar,
Mikið myndi fara,
En mikið myndi fram koma.

Mínar dýpstu þrár og beiðnir...

Árið sem ég stend á,
En ætti að liggja,
Ég hrífst af öðrum tíma,
Vildi ég um stund annað líf hafa.

Fúlgur af fjár varða mig engu,
Það sem fæst fyrir gull vekur ekki áhuga,
Ég vil finna það sem finnst ei nú,
Mín ósk er sú.

Er það synd að óska um annað en ég hef?
Er það rangt að vilja annað en ég umvef?
Svör við slíku
Spyr ég Drottinn er af líkur. ]



[ einsog

kryddkorn í mat
metin og mulin
milli fingra

af ástúð og alúð

gefa litlu jákvæðu hlutirnir
lífinu annan keim ]



[ Aldrei ráðsmenn af metnaði mæra
meir en þingið verður að grandi.
Ríkið ekki af reynslu vill læra
ráðandi þessu ógnar standi.
Mun atvinnu gamla öryggið kæra
engum til góðs í framtíðar landi.

Þjóðin er að hluta hýrudregin
hagnaður öllum til boða stóð.
Landsbyggðin líta kynni fegin
á lausnir er áttu að blása í glóð.
Um atvinnu dalandi vona veginn
verði til framdráttar smárri þjóð.

Fiskinn þeir færðu og tóku í kvóta
foringjum einum afhent með kæti. 
Ráðsmenn í ruglinu blindir fljóta
ramakvein í engu byggðum mæti.
Samvisku verri en sægreifar hljóta
situr í þeim er kunna sér læti.

Flytur héðan öll byggðin burt 
bændur og sjómenn í suður flosna.
Þingheimur kallar veriði kjurt
kosningafylgi og flokkar trosna.
Loforðið landinu þykir þurrt
lausnin er vinna, efndir brostna.

Þeir svara og mala í tækja tól
tillaga þeirra komin í strand.
Ráðalaus stjórn um byggðir og ból
beinir nú fólkinu vestur á sand.
Lýsandi vandi þar ekki sést sól
sofandi ríki með deyjandi land.

Sægreifar kvótann fengu á fati
flestir þeir létu ekkert í té.
Hér skal hagræðingatalið í plati
hlunnfarin þjóð er stór tapar fé.
Stjórnin kvað að verði brátt bati
boðaður hagur kæmist á kné.

Stundum hjá sægreifa gerist í koti
seldur er kvóti um niðdimma nótt.
Morguninn eftir er þorpið í þroti
þorrin er vinnan engum er rótt.
Engann afla en mörg fley á floti
farin er heimild og sægreifa drótt.

Eign í einu vetfangi verðlaus
vinnan farin í annað land.
Seldur og slægður afli með haus
sendur í gámi með öðru í bland.
Þorparann  þennann fólkið kaus
þóttist hann koma málum í stand.
 
Kvóta skáldið tók athafna aura 
arður af fiski ekki hans lag.
Ei hafði til sín pantað paura
er pranga með afla og skip í dag.
Þorpin með bryggju og stífa staura
stinga í stúf við heilbrigðan hag.
  
Aflið farið sem atvinnu skóp
afkoman horfin úr bænum.
Ráðamenn aldrei hlusta á hróp
hjálpin kom unnin úr sænum.
Undir  veggjum hípnir í hóp
hampa þar loforðum vænum.

Margveldis Álver þið fáið í fjörð
fjölda margt verður að gera.
Frá borginni kemur borana hjörð
bílgöng í fjöllin og hálsana skera.
Einskis mun eign og landsins gjörð
þá ekkert skal hér um að vera.

Ykkar yrking er val á jörð
yndis njótið við launaskrið.
Mannlíf í þorpi þá marglitu hjörð
magnþrungin boðar atvinnan grið.
Spúandi eitur spannar þinn fjörð
spýan er kostur en lokar á frið.

Fólk í bænum leit í hnúana hnípið
hroðin skein af sérhverjum svip.
Engu þið tapið álverið grípið
allur fór grútur í síðasta skip
Á vöktum unnið í karlana klípið
kosturinn rífandi vinnu inngrip.

Jónar og Gunnur í boðsorðið beit
biðin á efndunum er fólkinu raun
Mörg voru augun er  lýgina leit
og laumast burtu, suður í hraun.
Í rauninni vissu og sérhver veit 
vonir og áform greiða ekki laun. ]



[ Eg hugsa til þin 
   þegar þu ert að vinna 
   og kalt er uti 
   Eg hugsa til þin 
   þegar eg er i bilnum 
   a leiðinni heim. ]



[ Í dag varð himininn grárri..
Í dag rann vatnið hægar en venjulega..
Í dag, fékk ég dóminn.. ]



[ Húsið á borðinu
Það er bara mótel
Hótel nei mótel af húsi ]



[ Í slæmu skapi út af pínulitlu beini ]



[ Gatan er úti frekar löng 
en gangstéttin er lengri 
Þetta er einstefna til vinstri ]



[ Sköllóttur og langur 
árásargjarn á nýtt fólk
en hægist þó er líður á 

aumingja maðurinn 
er bara lítið lamb ]



[ Út um gluggann
hangir brot 
af regnboga.

Litríkur 
líkt og
loforð
þín.

Tek hann 
niður
brýt saman
og sting 
honum inní
hjarta mitt

óstraujuðum. ]



[ Ég hræðist ekki fallið
hrasið
af toppnum

Það er lendingin
sem fyllir mig áhyggjum ]



[ Þar sem ímynd
hittir fyrirmynd
verður til eftirmynd
af mér

Og þú
ert ímynd
af eftirmynd
fyrirmyndarinnar

Því ert þú
og ég
ímynd
til fyrirmyndar ]



[ Viltu sjá?
Viltu heyra?
Viltu mig fá?
Og kannzki örlítið meira?

Viltu snerta?
Viltu smakka?
Viltu mig erta?
Og síðar svo þakka?

Viltu? ]



[ Dulsins ótti sefur
nóttin steðjar að,
ást mína í hulu grefur
er hún fór af stað.

Ég elska þig í leyni,
ó þú, ert ástin mín.
Orð mín ég geymi í steini
því ég verð aldrei þín.

Komdu aðeins nær mér,
ég þrái að snerta þig,
mig langar að vera hjá þér,
viltu líka snerta mig?

Kannski í næsta lífi
ég mun hitta þig,
þar til í draumsinsheimi svífi
og þar þú leiðir mig.

Ekki er allt kosið,
leyniástin mín.
Ég kveð þig því með kossi,
mín hinnsta kveðja til þín. ]



[ Lítill drengur hleypur hratt
kemur inn og segir mamma,
ég datt.

Sjáðu mamma
sárið,
það er eins og hárið
á Stínu systir. ]



[ Ég mun aldrei vita hvað honum finnst
en aldrei mun ég hann spyrja.
Ég mun aldrei vita hvort hann veit
en aldrei mun ég honum segja.

Hann veit ekki hvað hann gerir mér
en hann mun aldrei skilja.
Hann veit ekki neitt
en mun hann komast að því?

Aldrei við erum, 
aldrei við verðum.
Einu sinni var
en verður ekki meir.

En í draumum mínum hann lifir,
þó best sé að gleyma
að við hefðum getað orðið,
heldur mig þó áfram að dreyma.

Aldrei hef ég hann kvatt, 
aldrei það mun ég það reyna.
Því þó hann segi aldrei satt,
áfram mun mig dreyma. ]



[ Tuttuguogfjórir sléttir

Þvalar hendur
Glansandi augu

Í speglinum

Þrjú frjókorn
Engin mold

Passlegt

drafaði blómið
og hélt
út í veturinn ]



[ Flétta silfurþræði
úr dyn kattarins,
rótum bjargsins
og hjartarótum mínum.

Hnýti smágerðar snörur, 
hárfínar gildrur
til að leggja fyrir saklaus orðin
í myrkviðum málsins.

Seinna sel ég þau í ánauð
í fastriðnum böndum
ljóða minna
svo hver megi gera við þau
sem honum sýnist. ]



[ Með bleki,
á blaði
get ég ekki 
gefið af þér
rétta mynd.

Hvernig fæ ég þá
fangað þig 
í ljóð mitt?

Kannski 
ef ég færi stjörnurnar,
hnika til þessum helvísku ljósglömpum
með rómantíska orðsporið,
svo þeir myndi andlit þitt 
á næturhimninum.

Eða ef ég opna mér æðar,
dreg þig blóði mínu
á sólbrennda veggi borgarinnar.

Kannski
ef ég risti nafn þitt
með nöglum mínum
í hold elskhuga
ókominnar framtíðar.

Eða fæ ég 
aldrei
fangað þig
í ljóðvef minn? ]



[ Hlauptu stúlka litla,
hlauptu!
Yfir víðfeðmar huglendurnar,
hlauptu.

Öskraðu stúlka litla,
öskraðu!
Bráðum kemur úlfurinn 
og étur úr þér hjartað.

Veistu ekki stúlka litla,
veistu það ekki?
Að í draumum 
heyrir enginn þig öskra
og þú kemst
aldrei
undan! ]



[ Kossar þínir brenna
hörund mitt,
þeir eru litaðir lygum. ]



[ Dökkvan niðadvergar fara
dáðum  þeirra í gosi lauk.
Dáðlaus og dauðvona hjara
djöfulæðið í buskann rauk.
í köldu að köku veldi skara
kærleikur í heimsku fauk.
Vönuð tengsli vondra para
varði þar til yfir lauk.

Bjartar í bjarma sólir vísa
byggðir væddar guða ást.
Urmull slíkra heima hýsa
hami er lifa í kærleik skást.
Lífsandstreymi fáir fýsa
fráleitt að meta kalt og þjást.
Saman þroski í reisni rísa
raunir engar við að kljást.

Gæsku vilji Guða bylgja
gæfa ætluð hverjum manni.
Svartra sauða dagleg dylgja
Drottinn enginn er með sanni.
Heimsku neitun fræðum fylgja
fákunnátta í eigin ranni.
Bilar sjaldan belti og sylgja 
brjálast vit í fræðabanni.

Í ómælis geimi eilífðar rými
endalaust guðlega hnetti finna.
Geimsins öreind Guða sími
gagnast lífi er bjartir sinna.
Guð er gæska eilífðin tími
geislandi eindir lífið kynna.
Vonir í skuggum hnatta hými
heimsku fari brátt að linna.

í samhæfðu ríkis ráðaleysi
reynist ekki stjórn á neinu.
Háir dáðum hysknisleysi
hamingjuríki í öllu og einu.
heildin stillt úr hugarþeysi.
hollráð framar ráði beinu.
Þroska ei þjáir dyggðahreisi
Því er gott að fylgja hreinu. ]



[ Ég er eitthvað svo inn í mig.
Eins og augun snúi ekki rétt,
horfa bara inn í höfuðið á mér,
hingað inn!

Inn í myrkur huga míns ... 
               ... ég sé ekki neitt. ]



[ Kossar..

..eru til í eintölu, en oftast notaðir í fleirtölu
..geta þýtt ansi margt
..koma mörgu í verk
..afleiðingar losta
..til að tjá ást
..vekja líf
..eru þó oftast notaðir til að spyrja hvort laust sé í kjallaranum

Kyssumst! ]



[ hverfular línur
um ekki neitt
augun leita útúr orðunum
ég geng grunnt í því vatni
sem veitt var í 
og veigra mér við
að leita í hylnum
hér verður ekkert veitt ]



[ Hér sé veisla og hér sé grín
hér eigi menn gleði vísa!!!
Dansa, syngja, drekka eins og svín
og dauðir svo aftur rísa!!! ]



[ Lífið er vegabréf mitt
til annars heims.

Og dauðinn eins konar
vegabréfsáritun!

Þegar þeir við innganginn
spyrja mig
um tollskyldan varning
mun ég þrýsta hendi
að brjósti
og lýsa yfir: “Aðeins tollfrjálsar minningar!”
og ég mun bíða milli vonar og ótta
eftir að komast í gegn.

Og svo, þegar þeir hleypa mér áfram
þigg ég boðið feginshendi
og smygla með mér
broti af mannlegum breyskleika
er ég geng
í gegnum hliðið. ]



[ Þegar augun segja sögur
sem að enginn þarf að túlka
og sú eina sem að segir þær
er annars konar stúlka 
sem að segir skrítnar sögur
og sjaldnast mikið vit í
orðaflaumi hennar þó að
augun segi sögur sem 
að sjaldan þarf að túlka
þá get ég aðeins brosað
því að stúlkan hún er annars 
konar stúlka en ég vandist 
því að engar aðrar stúlkur 
segja annars konar sögur
sem að fáir geta skilið en
sjálfur er ég samur og 
einn af þessum mörgum

        (en ekki er því að neita
        að stundum er ég ein-
        stakur og gleymi mér
        þá iðulega í annars
        konar sögum).

----

Þegar augun segja sögur
sem að enginn þarf að túlka
nema augun sem að skilja
og augun sem að brosa 
því ef augun segja sögur
er sagan ætluð einum
	
	(og ekki get ég neitað því
	 að stundum er ég einstakur
	 eins og vísast flestir þeir
	 sem skynja hennar sögu).

En yfirleitt þó læðist að mér
annars konar grunur;
að stúlkan hún á sögu
sem að enginn getur túlkað
og að stúlkan hún á 
leyndarmál sem að 
enginn getur skilið 
og enginn getur vitað 
að stúlkan hún á skugga
og í skugganum hún grætur
þegar skilningsvana augu 
gefa henni gætur 
og tala illum tungum
um háskalegar sögur

	(sem vafalaust má túlka
	 á vafasaman máta). ]



[ Frumherjar höfðu fremd og þor
forystulið og hraustlega mannað.
frumbyggjar átu síld og slor
sjálfsagðar  þarfir og annað.
Oft kom kvef með herjans hor
hóstandi smit var bannað.

Dæmigerðir dugnaðar hópar
deildu kjörum í bræðralagi.
Sameign í verki á samvinnu hrópar
sum húsin risu með gler í fagi.
Björgun í stormi barnsminni grópar
bundið er þakið með vírastagi.

Í Kópavogi er margra minnst
menn er sýndu kjark og dug.
er norðan áttin þrýstir þynnst
þagnar gnauð og lyftir flug.
Jón úr Vör hér kannski kynnst
Kársnes Dís með frjóann hug.
       
Í landamerkjum listamanns
ljóðmagnaðist þankagangur.
Smæðin tafði ei hugsun hans
hingað spottinn þótti langur.
Hans var líf ei glamúr glans
getinn heima þyrstur svangur.

Teygðist byggð um holtsins hæðir
húsaraðir í breiðum línum.
Hugsjón fólksins hjarta bræðir
hver og einn að vilja sínum.
Hvað frumkvöðla getuna glæðir
gagnast hún lífskjarna fínum.

Stór og stækkar bærinn enn
stanslaust beðið um lóðir.
Festu Rætur framsýnismenn
framkvæmdaglaðir og góðir.
Án Kópavogs verður sveitin senn
soðin og matreydd við hlóðir.

Bærinn verndaði sveita sælu
samstillti óskir aðstoðar háðar.
Kærleik fundu í guðsins gælu
gruflandi andans ljóða snáðar.
Dáða kross í dinglandi nælu
dáðlegar Orður í barma skráðar. ]



[ Snjókorn falla eitt og eitt á morgun verður ekki neitt.....

Kallt er úti,
kallt er hér.
Kallt er inni,
veturinn er...

Snjókorn falla eitt og eitt.
bráðum verða miljón...
ekki hættir að snjóa neitt neitt neitt á morgun verða trilljón... ]



[ adda sadda er alveg eins og padda
og er að reina að fara til steina
því hún veit að hann segir að þarna sé kleina 
sem hún má eiga eins og kjötið seiga sem hún fékk í firra því hún var að pirra vin sinn góða og kennarann óða.. ]



[ Hún hrífur meira en fegurð 
Fegurð er ekki neitt.
Það er ekki hægt að lifa án hennar..
Hvernig yrði það líf??
Góðvild er að innan.
Hvernig yrði að vera með góvildina sem húð, Og illsku sem hár?? ]



[ Hlustaðu á þögnina... 
hún er andardráttur eilífðarinnar. ]



[ Ég átti mér draum.
Um ástir og afleiðingar
Að vera ástfanginn

En ég lagði ekkert á mig
Og ég fann ekki ástina

Í nótt fann ástin mig
Í nótt rættist draumur
Í dag er ég glaður.

Ég lagði ekkert á mig sjálfur
heldur lagði ástin á mig byrgðar miklar,
svo miklar að án þín myndi ég bugast og deyja. ]



[ Vinátta er ekki til sölu,
Hún fæst bara á einum stað.
Það er sammt hvergi hægt að kaupa hana,
en staðurinn er hjarta og sál... ]



[ Gengur um víðan veg ,
Og endar inni í svölu skoti..
Ætíð það gengur vel,
Ef ekki kemur mikill voti...
Ef votinn hingað kemur ég blotna mikið,
Og það er vont,
Ég dei... ]



[ Bleikt og lítið, 
Fallegt blóm.......
Stór skrítið,
Fullt af flóm.... ]



[ Hann hét Dagur og hún hét Nótt. Saman undu þau sér áður en veröldin varð til. Í frumsköpun heims voru þau síðan aðskilin af Guði. Og Nótt þráði Dag áfram eins og Dagur hafði áður þráð Nótt.
Sagan segir að eftir þennan aðskilnað hafi Dagur leitað heimskauta á milli að Nótt, en ekki fundið. Þá hafi hann svarið þess eið að hann mundi rísa úr gröf sinni og ekki una sér hvíldar fyrr en hann fyndi hana. Þegar svardagi þessi barst Nótt til eyrna, sór hún hinn sama eið og sagði að ást þeirra ætti engan sinn líka í heiminum. Við þetta reiddist Guð því hann taldi þau tilbiðja hvort annað meira en hann sjálfan. Í refsingarskyni mælti hann svo fyrir að Dagur og Nótt mættu aldrei finnast, en svardagi þeirra skyldi standa.
Svo Guð skapaði “dag” og “nótt”. Myndu þau verða birta og myrkur mannfólksins og ávalt rísa úr dánarbeð sínum til að leita hvors annars.
Eftir að skipan þessi varð að veruleika mun Nótt hafa fært örlög sín í ljóð, og hljóðar það svo:


Hvar ertu dagur
draumur minn eini?
Ég gleymi mér sjálfri
í eigin skugga
fæ ekki séð þig
í veröld án spegils.

Minn þorsti
sem drekka vildi vatnið
er horfinn
orðinn að svartnætti
sem er ég sjálf
hálf af Engu
sem býr mér í brjósti.

Að nótt og dagur
rynnu í eitt
eitt sem að enginn
fengi sundur skilið
ég óska þess
óska þess svo ofurheitt
að upplifa augnablikið. ]



[ Stjörnurnar skína á himninum 
eins og glassúr jarðarkringlunnar.
Mig langar að éta þær upp til agna hugsa ég á meðan garnirnar gaula
en ég er í megrun þannig að ég verð að láta mér nægja
beyskt óbragð raunveruleikans. ]



[ Við liggjum í rúminu
saman í myrkrinu
glugginn er opinn 
og úti er hljótt
við kyssum og káfum
ég bít af þér eyrað
og toga í hárið
en æi, þú tárast
farðu ekki gráta
það má ekki gráta
ég segi og síðan
ég kroppa úr þér augun
og rúlla svo augunum 
niður á maga
eins og tveim litlum eggjum
sérðu mig? spyr ég 
þú brosir og svarar
- ég sé ekki neitt.


Við hlæjum og síðan
þú stendur á fætur
og syngur og syngur
svo fallega syngur
ég kasta í þig augunum
tveim litlum eggjum
svo dönsum við saman 
á meðan þú syngur
við dönsum og dönsum
í myrkrinu inni
en glugginn er opinn
og úti er hljótt. ]



[ Þú varst öðruvísi en allir 
sem ég þekkti
með syndandi augu úr sjónum
og óteljandi sauma á líkamanum.

Við bökuðum saman 
súkkulaðiköku
og ímynduðum okkur
að einhver ætti afmæli
settum á hana eldrautt kerti
í miðjuna
og ég fékk að blása
og óskaði 
að við myndum alltaf 
vera saman.

En nú eru fjögur ár síðan þá
það er undarlegt
hvað tíminn hefur flogið áfram
þótt kvöldin séu lengi að líða. ]



[ Ég skar út fullt af pappírshjörtum
og hengdi uppí loftið á herberginu þínu
breiddi síðan yfir mig skítugt lak
og sveimaði kringum þig þar sem þú svafst
eins og fallegasta líkið í veröldinni
þuldi síðan ljóðið sem ég samdi fyrir þig
og þú sagðir að væri drasl helvítis fíflið þitt
en hvað um það
við skulum sauma okkur saman á morgum
og þykjast vera síamstvíburar. ]



[ Ég bað þig um að bíta mig í hálsinn
svolítið fast
og þú gerðir það
og sagðir að ég smakkaðist vel
væri svolítið á bragðið
eins og blóðappelsína
og ég fann hvernig safinn
lak á milli brjóstanna
meðan nærbuxurnar blotnuðu
og borðdúkurinn litaðist af rauðu. ]



[ Mig dreymdi einu sinni 
að lítið tré
væri að vaxa
útúr miðju handarbakinu á mér
fyrst bara örlítill sproti 
sem lengdist 
og stækkaði
þar til hann kvíslaðist
og lítil laufblöð
tóku að spretta útúr endunum.

Ég sýndi þér það alveg hugfangin
og fann fyrir stolti 
eins og tréð
væri nýfædda barnið mitt
svo lítið 
og óskaplega viðkvæmt og veikburða.


En þú grettir þig og sagðir
að þetta hlyti að vera æxli
kannski illkynja
og ég yrði að láta taka það í burtu
láta skera það
brenna það
en ég sagðist ekki vilja það.

Þá tókstu fast í tréð mitt
og sagðist skyldu redda þessu
togaðir
og reifst það upp með rótum. ]



[ Þú sagðist vera sjúkur af ást
eins og alltaf
horfðir á mig ögrandi
með geðveikisglotti
og sagðist mest af öllu 
vilja slíta úr þér hjartað
til að sanna það
og rétta mér það 
blóðugt og púlsandi
í æðislegri sjálfsmorðssælu. ]



[ 4 af hverjum 7 fréttum byrja á:
,,öflug sprengja sprakk..."

Á meðan ég les það
set ég á mig naglalakk

Ætti nú heldur að þroskast og pæla 
og fara á flakk

Segja svo stundum við guðinn minn
TAKK. ]



[ Hugsanir á flakki
ekkert frjótt
Yfir Esjunni kólgubakki
sem hverfur skjótt
Jafn einfalt og takki
sem gerir nótt ]



[ Forstjórar í fyrirtækjum
fjársvik lygar prettir
Bóhemar í fjölskyldum
nær alltaf svartir blettir

Eru þessir menntuðu
eitthvað betur settir
Skærustu stjörnurnar 
eru oftast gervihnettir ]



[ Hver ert þú?
Hver er þinn réttur?
Hvaðan færð þú þína von?

Svíkur mig eða ekki..
Snertir mig eða ekki
Skilur mig alls ekki
Skilurðu ekki að ég kann að gefa þér von

Þögninn þín svíður, svíður minn anda
Fattarðu ekki að þú ert mín von

Leikur við þig lífið ljúfurinn minn
Listir þig í sopan eða viltu lífsins veigar og víf

Mig dreymdi drauma 
Dagdrauma um mig og þig
Eigum við framtíð eða er ég að sjá botninn
Botninn..þegar allt er búið
Botninn hefur þú klárað mig

Hver ert þú
Hver er þinn réttur 
Hvert er þitt takmark..kemur það saman við mitt
Gefur þú mér von
Von um framtíð með innihaldi
Hvað sem gerist hvað sem við segjum eða ekki segjum
Findu botninn og þar finnur þú hjarta þitt

Svíkur mig eða ekki 
Snertir mig aldrei
Skilur mig alls ekki
Skilurðu ekki að ég er þín von
Skilurðu ekki 
Þín von ]



[ There is a bridge to cross,
are we going to make it?
coming from different worlds
crossing on the chance 
of happines.

I meet you,saw you fellt you
living my life with in you
leaping through the hole
finding no ground only
my values flying by me.


I crawled into my self and cryed
i shouted out and you was deaf
i touched you and you turned away
i missed you,yeat you was next to me
your silence you isolated me 
in sorrow i left. ]



[ i just wrote you a letter
it had my soul
my heart
and spelling mistakes.

read from your soul
keep it by your chest
or just use it for fire 
when you get chilles to night,
Im waiting
for the brake, 
the chanse
or just plain luck to come along.

if i dit then i ditint 
if i was then i wasnt 
if i tried i forgot it 
if im here im there
i know you are there 
but wish you were here
then i could meet you. ]



[ Vindurinn geispaði golunni,
en glefsaði ofurlítið,
í eyru Elínborgar.

Þar til hann gaf sig,
en kuldinn var enn kröftugur,
og kældi sig enn frekar.

En ylur Árna yppti öxlum,
og yljaði henni í faðmi hans,
myrkrið hafði mælt sér mót.

Við mánann og jafnvel þó,
hann væri venjulega seinn,
erfði myrkrið það ekki við hann.

Framundan,
þau sáu fjós.
Fornt og löngu yfirgefið.

Það stóð eitt og einmannalegt,
eins og eyðieyja langt úti á sjó.
'Æ vonandi er þar eitthvað,
til að kveikja ofurlítinn eld.'

En seinna sannaðist það,
að þó þau fengu sárum sínum gætt að.
Þau hjúin höfðu það ekki af,
en þau höfðu þó hvort annað.

Elskendur fallnir frá,
þannig fór um sjóferð þá,
en síðan er dágóð stund.

Eflaust er mörgum spurn,
hvaða villugötum voru þau á,
en það veit enginn nema þau sjálf. ]



[ Byrjar

lyftir öðrum fæti
færir hann fram
stígur niður

lyftir hinum fætinum
færir hann fram fyrir hinn
stígur niður

endurtekur
aftur og aftur
eins oft og þú vilt

Endar ]



[ Sólin
snýst um sig sjálfa

Plánetan
snýst um sólina

Tunglið
snýst um plánetuna

Enginn
fær frið fyrir öðrum
né sjálfum sér ]



[ Sá sólina setjast
en aldrei rísa

Sá tunglið dvína
en aldrei vaxa

Sá grasið gulna
en aldrei grænka

Sá hvítt verða svart
og gerði það aftur hvítt

því það
var það eina sem ég
hafði stjórn á

Svart snéri samt alltaf aftur
og aftur ]



[ Leyfist mér að spurja
hver sá drenginn?

Leyfist mér að spurja
hver sá manninn?

Leyfist mér að spurja
hver sá slysið?

Allt tengist
en ég spyr

og fæ engin svör ]



[ élskann Djeiní
ég er að segja það
lofa sko! meina sver
tveggja dyra með klakavél
hann er bara svo sædur sko
nema sædarari að innan
leiðin er bara svo löng
ég kemst alveg sko
en það er bara hérna
verst að ég kemst ekki
kemst ekki upp  úr sófanum ]



[ lítur niður
ætli ég geti flækt þá
flækt á mér puttana?
umkringdur af umhverfinu
aðstæðurnar og ég
það gæti
það gerðist einu sinni
en það er bara svo erfitt
fertugasta og önnur heimsstyrjöldin
ég og allt þetta skrítna
sem ég kann ekki
en ég bara skil ekki ]



[ Fæddur '49
á krummaskuðinu Ísland
ég er sorglegur lúði
fór blindfullur á ball
stelpur klæddar í gamlar gardínur
með hár eins og hæstiréttur ]



[ Ég er að labba á ströndinni
að hugsa um ömmu
þetta á að vera dramatískt
en það fýkur sandur
í augun á mér
og ég ligg blótandi
í svörtum sandinum ]



[ Ég er búin að drekka
of mikið viskí
maðurinn sem ég "elskaði"
hljóp fram af kletti
hann var reyndar fífl
en það er "part of programet"
að syrgja fólk sem reynir að fljúga
hann reyndi allavega
svín geta ekki flogið ]



[ Þú sagðir;
Ég er að fara
og ég leit upp
og spurði,
hvert?

Þá laustu niður
til mín
eftir 
heilt ár
og kysstir mig. ]



[ Hjartað varð undir í ójöfnum leik
er áttust við þrá mín og kvöðin,
blekkti mig staðfestan, styrk eins og eik
því stofninn hann skildi ei blöðin.

Er kvaddi mig austrið með ávölum svip
yfir féll haustmyrkrið svarta,
grimm herti einsemd hið ískalda grip
um eldinn í laufinu bjarta.

Upp ég af rótunum reif mig og sleit
ráfa nú, stefnulaus vera,
reyni að kynnast einhverjum sem veit
hvað mér er ætlað að gera.

Mig grunar ég leitaði langt yfir skammt
leiddur af ábyrgðarþunga,
hjá austrinu held ég að hefði lært jafnt
að horfa á drenginn minn unga.

Lífið það snýst um að snapa sér yl
við snertingar hvíslandi vara,
lygna svo augunum aftur þar til
aldrei þig langar að fara. ]



[ Ég ók eftir fimmtu tröð og
fram hjá stræti 52.
Allt í einu eins og ljós birtist
komu tónarnir fljúgandi og
umvöfðu bílinn.
Þau höfðu þá ekki farið lengra
hugsaði ég,
Billie, Basie, Parker, Gillispie
velkomin aftur. ]



[ ég er gallagripur
stilltur á ,,sjálfseyðingarhvöt"
á kraftinum ,,alger niðurrífsla"

en þar sem ég er gallagripur 
þá vinn ég ekki eins og skyldi

heldur eyði einnig öðrum í leiðinni ]



[ hjarta mitt verkjar
verð að stöðva sláttinn

hef ekki enn áttað mig á því að það er skáldskapur í eyðum minningana ]



[ Dalurinn opnaðist þröngur upp
og síðsumarslitirnir umvöfðu drenginn
sem lá á bakinu og horfði upp í loftið.
Lítil flugvél í ógnarhæð leið hljóðlaustt yfir sviðið 
og dró á eftir sér heimþrá. ]



[ Frá heila mínum
til handa þinna
er titrandi raf.

Sem ófullgert ljóð
um úthafsins gáru
og kvöldhúmsins traf.

Og hin fölbleika sýn
við aftansins kinn
skóp húminu göróttan staf. ]



[ Beygðu hné þitt unga mær
í átt að óendanleikanum
sem birtist okkur í skærri
stjörnu sem venusarvagn
á vesturhimni, á meðan
þúsundir ljósára allt um kring
kvelja okkur með sinni frosnu þögn. ]



[ Hvenær kemur hann ?
Hvernig birtist hann ?
Er hann kannske eins og ung stúlka
sem ber að dyrum og spyr.
Býr Sigurður hér ?
Þá ætla ég að svara.
Hvaða Sigurður. ]



[ Þegar ég sá þig fyrst var ég strax sannfærður um að fegurri manneskja væri ekki til á þessari jörð. Þú endurspeglar allt hið góða í fari mínu. bros þitt breytir myrkri í nýttan dag og hlátur þinn er líkt og fegurstu engla söngvar.
Ég mun ætíð standa vörð um öryggi  þitt og ég mun vernda þig með lífi mínum.
Í mínum huga ert þú einn sá mesti snillingur sem uppi hefur verið, þér eru allar götur greiðar og þú getur orðið allt sem þig dreymir um,ekkert er ómögulegt þú stjórnar þinni framtíð sjálf. Þú ert dóttir mín og þú ert ást lífs míns. ]



[ Hún barðist tímunum saman við að koma okkur í þennan heim
Hún vakti margar nætur við að  svæfa okkur.
Í gegnum öll okkar veikindi hún hjúkraði okkur.
Hún þáði engin laun
Hún átti aldrei frí.
Við eigum henni líf að þakka
Hún er móðir okkar,
Hana við öll virðum og dáum fyrir fórnfýsi og óskilorðsbundna ást sem hún ber til baranna sinna. ]



[ Silkimjúk húð hennar strýkur burt allan ótta.
Ég er týndur í örmum hennar,
hlýtt hörund hennar heldur á mér hita á meðan 
hugur minn fullur af köldum og dimmum hugsunum 
reykar um í myrkrinu.
Því óendanlega sem ekkert virðist getað stöðvað.
Ég bíð þess með eftirvæntingu að myrkrið fari
og skuggar hætti að dansa trylltum dans
hins móðursjúka höfundar sem virðist getað
skapað óreiðu úr skipulagi.
Ég lít undan, ég er hultur í örmum hennar,
ekkert fær grandað mér.Ég er ekki einn. ]



[ Ég var aðeins barn.
Ég var aðeins barn þegar ég reif úr mér hjartað og gaf þér.
Ég færði þér hjarta mitt á silfurfati ásamt sál minni og líkama.
Þú lést hjarta mitt slá, nærðir sál mína og naust líkama míns.
Nú er ég eldri og þú hefur kramið hjartað mitt, étið sál mína og misnotað líkama minn.
Ef þú sérð þér fært á því, þá þætti mér vænt um að fá leyfarnar af hjartanu mínu og hluta af sál minni ef hún er ekki horfin. ]



[ Í húsinu á hæðinni
eru holar dimmar dyr
og augum blindum
gluggatóftir stara.

Og ég 
sem aldrei, aldrei
áður hefi komið við.
Hef víst komið hérna áður,
til að fara. ]



[ Embla er ekki á allra færi 
einstök í sinni röð.
Hún er með fín og falleg læri 
og feykilega, -- falleg. ]



[ Gæsirnar
klufu loftið
í oddaflugi yfir fölbleikt engið
og gullin lauf trjánna
svifu 
mjúklega til jarðar
eins og dúnn 
undan ljósum
væng. ]



[ Haustvísur

Nú húmar að og haustið tekur við
hélu slær á votan svörð.
Fela nætur fagurt sjónarsvið
fjöllin mín og sérhvern fjörð.

Regnboginn glitrar rjóður og hlýr
rökkrið það senn okkur vefur.
Dagurinn hopar, dagsbirtan flýr,
dýrðlega myndina gefur. ]



[ Veggirnar þaktir staðalýmindum frá helvíti
Hold-yljandi flýkur lyggja sem hræ á gólfinu
Og kuldinn streymi í gegnum tvöfalda glerið
Samt sit ég hér og geri ekkert í því.

Þögnin umlykur klikkið í tökkunum
Tónlistin streytist á móti .
Staðalýmindirnar hæðast og hlæja af mér
Allt er að vera vitlaust.. 
Fæ  ég FÆV!!!!

Ekkert svar enþá.. 
Samt situr þu sem dáleiddur við skjáinn
Situr og andar, situr og hugsar
Situr, situr SITURRRRRRRRR!!!
VAKNAÐU MANN FJANDI!!

                      Hildur Þ ]



[ Myrkra tekur inn’í mér,
Er dimma fer í september
Ein í næturhúmi hér
Og græt er engin til mín sér.

Hvað sem var að gerast þar
Aldrei mun ég finna svar
Sársauki sem aldrei var
Sársauki sem ég ein bar

Sjaldan skorti hugrekki þá
Það hver vitur maður sá
Samt sem áður fann ég þrá
Sem myndi fylgja eftirsjá

Nú sveima ég hér og horfi á
já, horfi með söknuði á þá
Sem eftir eru jörðunni á
og syrgja mína glötuðu sál. ]



[ There once was a very private eye
This eye could see beyond the sky
Making moments last forever
Binding ties that would not sever
Giving life to lifeless dreams
Where everything is what it seems

The eye refused to wear eyeglasses
wear them just to please the masses
for this creature had a vision
and what it saw was it’s decision
even purple days and dreamy nights
were a fraction of it’s unique sights

Though it at times felt like a fraud
For some it was the eye of god
Catching life at it’s very core
More beautiful than ever before
For what it gave, this private eye
It could never ever be a lie. ]



[ Brother, brother, don’t  reach for the sky
Live sober here on, I don’t want you to die
Sleepless nights and endless thoughts 
Never ending the worries your actions brought

Live on brother, I need you with me
To stay as you are, death won’t set you free
This world is alright if you give it a chance
Just stay away from the devils dance

Our father and mother would miss you so much
Not ever to feel your loving touch
please do it for them if not for you
my brother! Your death is far from due

Lastly what I want to say
Is that if your not going to stay
You wont go alone, I’ll follow you
and they will mourn not one, but two ]



[ Thinking while I lay upon the bed
These last few days I’ve been alittle sad
It seems for no reason at all
Maybe it will all just go away 
And then may be it’s here to stay

Tomorrow everything may well change
Though I don’t know which way i’ll go
I’ll leave this place and then they’ll see
That I was never meant to be
Anything else than a memorie ]



[ Flugvélin dró á eftir sér reik 
í kaldbláu loftinu
í átt að flugvellinum.
Léttum skrefum gengu þeir
í hrímuðu lynginu
á átt til byggða
þar sem beið þeirra jól. ]



[ Á dögunum sat ég við sjónvarpið
og horfði á alþingiskonu tala.
Síðan slökkti ég á talinu 
og horfði á munn hennar hreyfast.
Hann hreyfðist og hreyfðist
og augu hennar gneistuðu af ákefð
til að bæta heiminn.
Í Danmörku fannst á dögunum steingervingur af risaeðlu
þriggja millján ára gamall. ]



[ Blóm vistna en stein varir að eilífu líkt og minning þín. ]



[ Myrkvaður hugur minn leitar ásjár í faðmlagi birtunnar sem er mótuð eins og líkami konu,
Hlýr og mjúkur barmur hennar linar þjáningar mínar
Hún vefur fótleggjunum utan um mig
Bægir myrkrinu frá 
Ég er frjáls í örmum hennar 
Hið fyrra er horfið. ]



[ Okkar ástkæru fold við nú seljum
og þar með allt dýralíf hveljum
við innflytjum erlent vinnuafl
til þess eins að setja okkur á háan stall


Við grösum og fögrum blómum sökkvum
og  fögnum um leið árfarvegi dökkum
því dalir, hólar og hæðir nú undir vatni verða
og minna þá sést til fugla ferða


Okkar skömm er nánast engin
svo lengi sem samstaða við önnur lönd er fengin
þá stíflur og stríð við styðjum
án þess þó að vera spurð að því hvað við viljum


Við fyrir börnum okkar ávallt brýnum
að glögg við verðum ef við í bækur rýnum
og það að arfur okkar sé svo sterkur 
svo og að missa hann væri ómældur verkur


Hvað þá með okkar land og vætti
við ættum jú, með allri okkar trú og öllum mætti
að vera við sköpun guðanna sátt
svo börn okkar ey þurfi að elda silfur grátt ]



[ Nú Freyr virðist í öndvegi hafður vera
álfana röðull á akrana skín,
nú allur gróður og tré sig vel bera
sváslegir vindar nú blása til þín.

Nú þreyttir Skinfaxi og Dagur orðnir eru
sól á himni síga fer,
Árvakur og Alsvinnur móðir eru 
komin tími að kveðja hverja veru
ást og frið nú hefur, þessi dagur gefið mér.

Nótt nú yfir himin ríður
Hrímfaxi með dögg sína undir henni fer,
dimma á eftir sér hún grímu dregur
þó stjörnum prýdd hún sé.

Máni ásamt Viðfinns börnum
sólar sinni, gráleitur á himni hátt,
lýsir upp aldna steina á Njarðar ströndum
þó Hati Hróðvitnis mögur leiki grátt.

Tími sonar Svásuðar nú á enda er 
þá Vindlónar mögur tekur hart á móti mér,
með frosti sínu og éli, mig hann kvelur hér
og allur gróður nú fölnar við fætur mér.

Hertíum klæddur ég stend hér nú og kveð
börn mín og konu ég faðma fast að mér,
nornirnar þrjár nú með rúnum rista mér og þér
hvað framtíðin í skauti sér ber.

Dvöl mín hér á fögrum miðgarðs foldum
brátt nú fer að líða
ég ligg hér dofinn í föllnum valnum  
Gunnur, Rota og Skuld þar eftir mér bíða.

Ég finn nú að ég áfram er leiddur
á fund Valföðurs riðið er geyst,
þar mun ég í hávahöllu  ásamt einherjum dvelja
þar sem öl og matur er bestur
og Ásgarð undan jötnum verja.

Ragnarök svo líða munu
þá á Gimlé ég ykkur mun aftur finna,
því að Surtar logi þann stað ekki nær að brenna
og mun hann hýsa alla þá sem sælir og  góðir voru. ]



[ Eftir áralangar æfingar
og þrotlausar tilraunir
tókst það.

Við sömdum lag handa heiminum!

Það kviknaði í litlu herbergi
og hljómaði strax vel
en með tímanum fór það óvænt
fram úr björtustu vonum.

Textinn hófst á óskiljanlegum
samhengislausum hávaða
en í hægum takti
komu orðin eitt og eitt
undursamleg og heillandi
í óstöðvandi stígandi.

Aðbúnaðurinn var ítarlegur
enda hvergi til sparað
og er það komst loks á markað
elskuðu allir það og dáðu.

Það flutti á vinsældalistana
og fjarlægðist okkur
en hvenær sem það hljómaði
í útvarpi eða sjónvarpi
á vörum annarra
eða sem minning úr hugskoti
bræddi það hjörtu okkar.

Tilbrigði við stefið fylltu heiminn
bergmál fortíðarinnar varð
metsöluplata morgundagsins,
lokasinfónía hljóðfæraleikaranna.

Og við lifum
að eilífu
sem tónlist. ]



[ í morgun
þegar ég beit í brauðið mitt,
var 4 ára strákur bitinn af byssukúlu 
í Palestínu.
í morgun
þegar ég hóf leit að skónum mínum,
leitaði írösk kona að barnabarni sínu
en það eina sem hún fann voru skór þess.
í morgun
þegar ég steig inn í strætó númer tvö,
sprungu tveir strætisvagnar 
fullir af lífi
á götum Ísraels.
í morgun
þegar ég gekk framhjá tómum grunnskóla
gengu menn um götur Rússaveldis
og myrtu 499 grunnskólabörn.
fjögurhundruðníutíuogníu.......
Það er það sama og ég borga fyrir
subwaysamlokuna mína
sem ég kem með heim seinnipart dags nöldrandi og vælandi um erfiðan vinnudag
og sötrandi coca cola á meðan.
En það eina sem ég gerði í raun var: 
ég sat á sveittu rassgati við tölvuskjá
og vorkenndi sjálfum mér 
yfir því að vera ekki með stöð tvö
og Idolið fer að byrja

Lífið er sumum gott

Ætli þeir sýni Survivor í Súdan? ]



[ Orðin skriðu 
út úr honum
skrykkjótt og loðin
eins og svartar kóngulær.

Spunnu glitrandi vef 
milli tungu og hjarta. 
Spunnu glitrandi vef
milli himins og jarðar.
Spunnu glitrandi vef
lyga og ljóða.

Bara til að 
hafa mig góða. ]



[ Af hverju eru allir svona óþakklátir?
Af hverju eru allir svona frekir?
Af hverju kann enginn að meta mig?

Hver bjó til þessar óraunhæfu kröfur?
Hver ákvað að ég fengi ekki neitt?
Hver stjórnar heiminum og öllu sem er, 
hvað er ég eiginlega að gera hér? ]



[ Sjálfselska, mont, eigingirni og nýska,
orðin sem öðrum finnst lýsa mér best.
Ég keypti mér Lexus því það er jú tíska,
og mér líður best þegar auður minn sést.

Kaupi allt það dýrasta flottasta og besta,
segi öllum frá því og sýni sem flest.
Eignast með árunum muni sem flesta,
því mér líður best þegar auður minn sést.

Hreint er ég viss um að þeir sem mig þekkja,
eru jú flestir minni en ég.
Fæstir þeir eiga jú muni sem blekkja,
allavega ekki eins mikið og ég.

Ungviði kennt hef nýsku og leti,
kosti sem gerðu mig það sem ég er.
Gert hef ég það svo að seinna þau geti,
vaxið úr grasi og hermt eftir mér.

Svo þegar seinna til hvílu er lagður,
saddur af lífi, snauðu af ást.
Þá verður sannleikur lífs míns loks sagður,
honum leið best þegar auður hans sást. ]



[ Blítt þú blundar rótt
breiðist húmið yfir.
Stjarnan skín í nótt
við skulum biðjast fyrir.

Skuggar birtast brá
bærist tregi í hjarta.
Seinna muntu sjá 
sofðu barnið bjarta. ]



[ Svartur er hrafninn
svartur er hrafninn
syngjum út kvöldið
með bikar á borði

Tunglið leit inn
með skugga bláum
í takt við eldinn
sem glóð´i í arni

Senn kemur morgun
senn kemur morgun
mettur af ryki
og glærum orðum ]



[ Dagurinn þegar jörðin
stóð á öndinni og
hugur minn leitaði
út í víðáttuna
upp hæðir og yfir fjöll
var vorið komið. ]



[ Hví horfirðu á mig,
hví vekurðu von.
Er það ég sem á þig,
þú fagri Íslandsdon.

Viltu ganga örlítið lengra.
eða bara halda í mína hönd,
Allt í kring virðist nú þrengra.
erum við að mynda bönd.

Ég skal þig aldrei svíkja.
sveina aðra líta á,
Frá þér aldrei víkja,
ef þú vilt mér vera hjá.

Nú vil ég ekki tala,
því misst ég hef mitt mál
Ég hjartað mitt þér fala.
Og alla mína sál. ]



[ Siðprúðir gera það ofaná,
Öfugir gera það aftan frá.
Stressaðir vilja það bara fá,
en hjá sumum er lokað og ekkert má. ]



[ “Illt er að láta í lekan pott,”
leyfist mér slíkt hér að orða?
Duga skal nú og gerist gott
geti menn fengið að borða!!

Kerfisins má ei saurugan saka!
Saknæmt er ef einhverjir nenna!
Enginn vill þar á nokkru taka!!!
Ábyrgðarleysið er engum að kenna! 

Úrskurði dómstóla vantar svo víða, 
vandamál stór og tíminn sem gull!
Atvinna kerfis að láta hann líða!!!!! 
Leika sem börn að hræra sitt drull!

Ætla ég fis þetta fótanna mein! 
Fótasár valda raunum og baga!
Engin er lækning í núinu nein,
eða neinn til að færa til haga!

En hvað á að gera við kerfiskarla,
kunni þeir bara rjóma að lepja???
Drápurnar mínar duga þeim varla,
dæmast þær samt engin helgislepja. ]



[ ...Afmeyjun!
Sársauki,spenna,hræðsla.
Blóð!
Mér blæðir!
Hvílík kvöl, 
er það kvöl að verða kona?
...Mistök!
Drukkkin!Dauðadrukkin!
dreginn inn á klósettt.
Ókunnugt andlit, 
snertir og hamast.
Hættu segi ég hættu!
Spjóti stungið inn, 
enginn sársauki, engar tilfiningar, sjálsfróun hans á mér.
...Ástfangin!
Horfumst í augu, 
höldumst í hendur, 
kyssumst og kelum, 
klæðum hvort annað úr. 
Nakin!Naktari en nokkru sinni fyrr.
Elskumst
Gott svo gott.
Ó hvað það er gott að vera kona! ]



[ Ljúft við orðin leik ég mér
ljóðin ég þau tileinka þér.
Hugurinn ekkert annað sér
en stundirnar sem við áttum hér. ]



[ Ég setti puttann þarna niður
og ég fann að ég þurfti að skeina mig
ég sá fasistaplottið í hendi mér.

Skrýtið var að sjá hvað stjörnurnar
voru klikkaðar þetta kvöld
og snákurinn stífur.

Ég kveikti í rettu og rölti
niður Laugaveginn 
og fannst ég vera flottur.

Hei, þarna var Rósa
áttu gras ástin
veistu um flott partí.

Ég er heví gæi 
og get reddað öllu
eigum við að rokka í kvöld.

(Ef ekki í kvöld, hvenær þá?) ]



[ Elsku vinur
þökk fyrir allar dópstundirnar
manstu eftir nálinni
og nefinu
manstu svimann
manstu myrkrið
manstu kvöldið forðum.

Elsku vinur
dópum saman í kvöld
það er það sem við viljum
það er það sem við viljum
píkurnar skipta engu
dópið
dópið
dópið
það er það sem við viljum.

Elsku vinur
dópermann og
dópið
dópið
dópið
það eru draumar okkar. ]



[ Helvíti hitnaði ég
þegar ég sá parið
og þú ert nýskáld
nýhilskáld
og vont skáld.

En kynþokkafull
kona. ]



[ Það mætir alltaf sama helvítis pakkið í pottana.
Er það ekki?
Þessi er örugglega hér til þess að reyna
að fá sér að ríða.
Þú veist hvað ég meina,
en djöfullinn vildi ég sjúga geirvörturnar á henni,
það skiptir ekki máli.

Og rúnka mér suður á Reynimel,
í rökkvuðu herbergi
og rauðu neonljósi. ]



[ Ég næ ekki
takti í tilverunni
og hún getur
ekki borið mér birtuna.

Í nótt
dönsum við saman
þar til sólin rís. ]



[ Lygin
er sannleikur minn.

Og sannleikurinn
er mín lygi. ]



[ Ég finn ilminn af þér
og ég hugsa
skyldir þú alltaf hafa
lyktað svona lokkandi. ]



[ Já hann er ágætur þessi háttur
spurðu mig
á morgun
hvort ég hafi ekki
örugglega skilið eftir
fimmhundruðkallinn

í nærbuxunum. ]



[ Ég get ekki tekið þátt í þessu lengur
góða nótt litla ljót.

Skítur skeður
eins og þeir sögðu á góðri íslensku.

Við höfðum betur ekki farið í þessa útilegu
og sameinast varmanum og víghöfðum. ]



[ Þegar ég sá brjóst þín
fannst mér eins og veröldin syngi
þegar ég nam frygðarhljóð þín
vaknaði ég. ]



[ Í morgun reis nýr dagur
og dauðinn beið mín á blankskóm
og þá birtist mer
blóðrauð bókin.

Og mér fannst þú vera apríkósa
ég veraldarvanur
og þú varst tíkin í kvennafangelsinu.

Og ég hundurinn. ]



[ Lífið ... er drulla
Drulla sem er föst við mig
Drulla sem ég vill losna frá
Lífið á ekki við mig
Drullan drekkir mér ]



[ Læsi sjálfa mig
inná baði
til að fá næði fyrir geðveikinni.
Sest niður 
og hefst handa við að hnýta netið
sem ég lofaði feitu línudansmærinni
í fjólubláa sundbolnum.
Má ekki bregðast í þetta skiptið,
síðast féll hún niður 
netið slitnaði
og hún lést samstundis.

Vængirnir báru hana ekki til himna.
Þess vegna bý eg til annað net,
feita línudansmærin fékk annað tækifæri ]



[ þreytt
illt
flökurt
leið

hvert fór sólin á meðan ég beið?

einmana
asnaleg
sorgmædd
reið

allt er orðið er fyrir ég kveið.

sælt væri að sofna nú
svörtu myrkri í
síðan að endingu ætlaðir þú

að vekja mig upp að nýju ]



[ Til lífsins er fórnað
lífgjafanum sem gekk dauðanum á hönd.

Skrýdd rauðu gekk inn
fylgd tveimur stærstu faðmlögunum.

Lagðist á stallinn
ljósið litað rauðu af þeirri sem var hér áður.

Maðurinn í grænu sveiflar sverðinu
og ég man ekki meir

ekki fyrr en maurarnir skriðu
á mér allri.

Leg orðið að legstað 
þar hvíla börnin sem aldrei urðu

En ég lifi. ]



[ Ljóðin streyma fram í hugann,
steypast niður eins og Dettifoss.
Renna niður heilaveginn
beygja til hægri og vinstri.
Stoppa á rauðum ljósum.
Leggja við taugagöngin,
labba svo niður þau
og koma fram í hendina
sem ritar þau á blað. ]



[ Snjórinn kom og settist berrassaður á fjallið;
rak nefið upp í vindinn og teygði úr tánum.
Hann hoppaði alveg til sólarinnar og allt bráðnaði nema hausinn.
Svo rann hann niður brekkuna eins og bolti.
Hausinn klifraði alveg upp á topp og skoppaði alveg inn í sólina
og hausinn bráðnaði og gat ekkert gert og bara búið. ]



[ Ég horfi í botnlaus augu þín
Þrái að drukkna

Saman syrgjum við
fölnandi æsku okkar

Spyrjum í hljóðlátri angist

Hvað ef? ]



[ Hvort er einum kært að svara
  Ekki bara horfa og stara 
  Bara ef þú vildir og 
  mig betur skildir
 Að ég þorði að bíða að og 
 vona að þú vildir
 við mig koma svo svaraðu
  hvað villtu.??  
                  eftr Dingdong. ]



[ Hangover is an obsession
that  penetrates every atom
of my fragile self
an obsession
that reminds me to drink
so I can have a hangover ]



[ The real achiever in this world
is the under-achiever, the loser
the one we trod upon
for failure teaches humility
the door to all the virtues

The real winner in this world
is the one that goes unnoticed
who may never have a grave
lost at sea, or what you like

The real reason lies in the beholder
not what is in the hand of the beholder
Thats why, you and me are the same ]



[ Sameindir austanvindsins umvöfðu mig
þar sem ég greip með höndunum í tunglið
og æddu síðan í aspirnar á flötinni.

Þær titruðu í vindinum og gáfu frá sér
hvissandi hljóð með greinarnar berar
sem bentu á flötina þúsund fingrum.

Longt er í vorið,en það kemur samt.
Verum samtaka og þreyjum þorrann 
með andvökunætur í farteskinu ]



[ Sátum hér að sumbli glöð,
sváfum vel og lengi.
Hestar komu heim á tröð,
hófar skullu á engi.

Viðfjarðarundrin vekja menn,
víst við reyndum það.
Súpukjötið kraumar enn,
krota ég létt á blað.
Við dólum heim með duggu senn
og drífum okkur í bað. ]



[ Í fyrra hérna ortum við um ýmislegt.
Nú andagiftir heldur tregar reika.
Í óðarmálum er því nokkuð tungutrekt,
en tappar fjúka og spilasagnir skeika.

Tafl á rúmi, taktar snjallir leikjum í,
á tímamörk er korter fastur liður.
En eins og spilin enginn hérna neitar því
að allra bestu skákir fara niður.

En að líkum aftur víst mun verða rótt!
Í veldi drauma svífum kannske bráðum!
Að morgni þurfa smalamenn að skunda skjótt,
með Skuggahlíðar-“Þóra”, í ráði og dáðum! ]



[ Það fyllti huga minn fallegt fljóð,
hún hold mitt fékk til að rísa.
Þá varð það til þetta litla ljóð,
sem endar á orðinu físa. ]



[ Þögnin er þín eina vörn
um varir þínar leikur kaldur þeyr
en rótlaust blóm það dafnar ekki
heldur visnar upp og deyr ]



[ mig langar að snerta þig 
eins og rós
og stinga mig 
viljandi
á þyrnum þínum ]



[ hefur þú heyrt um manninn
sem var alltaf á flótta

hlaupandi milli skuggsælla staða

ásóttur af orðum
úr fortíðinni

hefur þú heyrt um manninn
sem var lokaður inni

á skuggsælum stað

ásóttur af orðum
úr framtíðinni

hefur þú lesið ljóð nýlega? ]



[ Tunglið er fallegt!
Það segir mér sögur
af þér og mér.
Sögur sem
kannski
eiga sér aldrei stað.
Svo felur það sig
bak við skýin
þegar það sér
hvernig ég bregst við.
Þegar það sér
spegilmynd sína
endurspeglast í tárum mínum
tárum
sem kannski
eiga sér aldrei stað... ]



[ Ferð okkar er endalaus
en ekki án fyrirheits 
því við erum öll hér
í mjög merkum tilgangi 
að breyta veröldinni
en þó merkilegt nok
án þess að það þurfi
að sliga okkar daglega líf 

því steinninn
sem breytir árfarveginum
hefur ekkert fyrir því
hann er bara til staðar 

stundum er það nóg ]



[ lítið barn
sefur vært
með mjúkan bangsann
í fanginu
hjúfrar sig upp að honum
leitar verndar
um leið og það verndar

er trúin okkur
það sem bangsinn
er barninu? ]



[ Sundurskotið höfuð
unga drengsins
lafir friðsælt

örlítið á skjön
við líkama hans

Heitur vindurinn
bærir blóðstorkið hár hans
Þar sem hann situr
enn á þríhjólinu

Heldur dauðahaldi í stýrið
Eins og hann óttist að detta ]



[ Stríð
 
Þetta eina orð
 
Nær yfir sorgir hinna lifandi
Þögn hinna dauðu
 
Litlar varnarlausar
lífvana verur
sem teygja hendur sínar
í liðinni bæn
til himna
í vonleysi
 
í von
 
eftir stendur stytta
af einræðisherranum
hol að innan
eins og fyrirmyndin ]



[ Ég drukknaði 
í djúpi augna þinna
og tíminn stóð kyrr
eitt andartak
eina mannsævi.

Ég dó 
í djúpi augna þinna 
en fæddist á ný
hinn fyrsta dag. ]



[ Vorið er komið 
sólskin blíða
tillir um tánna hlýja.

Hænurnar verpa
eggin kleggjast
ungarnir koma og fara. ]



[ Lifandi ljós lýsir öðru.
Leiðast þau saman?
eða dofnar hitt?
hvert ljós segir sitt. ]



[ Hleyp og hleyp
Hleyp og hleyp

Vill ekki hætta
Ætla ekki að hætta
Má ekki hætta

Hleyp og hleyp
Hleyp og hleyp

Vill ekki nást
Ætla ekki að nást
Má ekki nást

Hleyp og hleyp
Dett
Rís ekki aftur ]



[ Nakinn
með útrétta arma
kalla á drottinn
Kemur hann?
Hjálpar hann?
Bjargar hann?

Kalla
og
Kalla

Annar maður
nakinn maður
kemur
og tekur í hönd mína

"Varstu að kalla?" ]



[ Ég stóð við húsið og reykti
sígarettuna mína.
Horfði á fólkið og bílana
þeytast framhjá.
Stóð þarna þegjandi
og hugsaði um gamlar minningar,
gamlar ástir.
Fylltist sorg og söknuði.
Henti frá mér stubbnum
og gekk inn
eins og ekkert hafði skeð. ]



[ Sá álf um daginn
Hann var að skemmta sér
Hann dansaði og var hýr á brá
Hann sá mig og brosti ]



[ Kveiki í
og sýg
horfi á eldinn
bogast
og koma af stað
eiturmegnuðum reyk

Reykurinn fyllir
vitin
og sogast niður
ofaní lungun
sem sótast

Blæs út frá mér
fylgist með
er reykurinn
breiðist um herbergið
og mengar ]



[ Engill
var á mynd
sem ég sá um daginn
ljósmynd

Engill
þar sem
engir vængir sáust á
englavængir

Engill
sem hafði
því miður enga ásjónu
andlit

Engill
sem starði á mig
og heilsaði mér ]



[ Berst um
og finn máttinn
hverfa

Saltvatnið
þrýstist inn í
vitundin

Augun opnast
en sjá ekkert

Móðan
færist yfir mig
en ég
gef ekkert eftir

Yfirborðið nálgast

Sólin rís á ný ]



[ Ferðalangur
fylgist grannt með
þegar hóllinn opnast
og út
streymir
ljós mannsins

Grunnurinn hrynur
Stólparnir klofna
Veggirnir molna
Skógarnir fuðra upp

Ferðalangur
fylgist grannt með
er ringulreiðin
blossar upp
og stjórnleysið tekur völdin ]



[ Þegar þú drepst
ætla ég að njóta þess að horfa
á páfagaukana
éta úr þér augun. ]



[ Ekki blika sóldægrin
og sunnanáttin sefur
Ég vildi ég gæti myrt
þessar myrku
vetrarnætur. ]



[ Ég finn að hann er að fara að gefa
þess vegna ætla ég að spila
hann gaf vel síðast
en ég er
ekki spílafíkill. ]



[ Það var ekki fyrr
en ég vaknaði allur
alblóðga í framan
að ég fattaði

að þú varst á túr. ]



[ Hvað ertu gömul spurði ég
fjórtán ára viltu ríða
æ veistu ekki að vorið
og veturinn 
og vötnin sem gáfu mér allt
hurfu áðuren nýsnævið þiðnaði.

Ég er reiðin sagðir þú
en nóttin var ekki söm
hvaða helvítis máli
skiptir það
og þú svona nýfarin að skynja
þig í rigningunni sem kynveru.

Ég vona samt að við sjáumst
aldrei aftur. ]



[ Vinur minn
þú varst krossfestur.
Þú vildir öllum gera gott
elskaðir
fyrirgafst
umbarst
barðist við hatrið í brjósti þínu.

Fólkið hrækti á þig
grýtti þig
unni þér ekki griða.

En þú gafst
allt sem þú áttir
en hvað gef ég? ]



[ Ég sá hana á horninu á Amsterdam
hún minnti mig á eilíft líf
ég skellti þúsundkalli í spilakassann
og hringdi á leigubíl.

Ég hrynti henni út á dansgólfið
og hún sagði nei.

Ég hefði getað valið hverja glaða mey
en var of fullur til að segja hei! ]



[ að héðan í frá
verða allar konur

kristilegar að framan
sem og að aftan ]



[ sólbjartur septemberdagur
sólþurrkaður hundaskítur
skítalykt
svartar tyggjóklessur 
á flísalögðum gangstéttum

er svar Montpellier við

hvítum tyggjóklessum 
á svörtu malbiki
rigningarlykt
vatnsósa náfölum ánamöðkum
rigningarsaman dag í Reykjavík ]



[ Ég er enginn Jónsi í svörtum fötum
en ég reyni.

Niðurdreginn hlusta ég á 
Nasistamellurnar.

En enginn skilur mig.

Og heimurinn fokkar mér
á fimmtán mínútna fresti. ]



[ Stundum getur reiðin runkað sér
hún gerði það í gær
en hún gerir það ekki alltaf
því miður.

Stundum getur rökkvið rúnkað mér
einsog skáldamellurnar
sem skynja ekki neitt.

Líða um í dofa
dópaðar.

En þetta er líf þeirra
því þær eru beiskar.
Og þær muna ekki eftir mér. ]



[ Gleðin er liðin
við erum ein.
Ég vakandi
þú áfengisdauð 
í sófanum.

En barmurinn
rís í tign. ]



[ Þeir tala um heimsendapesti
eins og einhverja fóbíu
en ég veit að þær koma
með nálykt
og blóðsugum

og því sem þú væntir ekki. ]



[ Þú talaðir um trúna
vonina
kærleikann.

En það voru bara
tíundir
sem skiptu máli.

Sjá
hér er ég
og get ekki annað.

Spíttið í vasanum segir
að geðveikin sé gleði þín. ]



[ Áður voru dagarnir
draumaglit.

En nú eru þeir
nóttin sjálf. ]



[ Fjarstýringin á átján
og Nýhilskáldin eru
í sjálfsmorðshugleiðingum. ]



[ Hví skyldum við ekki fara út í skurð
því þar heyrum við 
rödd kyrrðarinnar
friðar
gleði
og sátta.

Þetta var nóttin
sem ég lofaði þér
lífinu
birtunni
gleðinni.

En ég sveik það
því ég átti það ekki. ]



[ Ég þekki þig
og hata þig.

Þó þú sért sá eini
sem vakir yfir mér
hvert skref.

Vakir 
eins og hrafn yfir hræi.

Það lá við að ég
dæi. ]



[ Ég reyni að drekka þig
en helvítis kúmenbragðið
stoppar í kokinu.

Ég man eftir kringlunum
sem ég borðaði hjá ömmu
dýfði þeim í teið.

Ég reyni að drekka þig
því hugsanir mínar
hverfa í eitt.

En í birtingu sé ég
bölvunina. ]



[ Ég veit að þú vildir segja það
ég heyrði þig segja það.

En þrælastríðinu er lokið,
ég vildi auðmýkt.

Nóttin kemur
og náköld birtan. ]



[ Sál mín syrgir mitt fas,
sjálfsaginn orðinn sinn herra.
Þráin að heyra ekkert þras,
þrífst á því sem verður verra. ]



[ Ég er ekki alkóhólisti
sagði skáldið
en mikið helvíti er vínið sætt.

Ég leyfi ástríðu minni 
ekki að draga andann
en ég drekk

bara til að gleyma.

Gleyma
gleyma
gleyma
gleyma
gleyma.

Það er það eina sem ég vil. ]



[ Vinur minn sem ég þekki ekki
veit ekki hvar hann á að vera í nótt.
Hann er hræddur við lífið
og veröldina
en hann getur slegið á lyklaborð
þó hann megni ekki að segja
ég elska þig. ]



[ Vinur minn fer reglulega í ljós
hann litar hárið svart
og er með flotta vöðva.

Vinur minn dópar ekki
er giftur og á fjórar dætur
og allar eru þær þéttvaxnar.

Vinur minn
er hrókur alls fagnaðar.

Nema heima hjá sér. ]



[ Veturinn er kominn 
þá fara krakkar
að væla um kulda
leika sér í snjónum
og syngja jóla lög.

Veturinn er árstíð,
sem krökkum fynnst gaman.
veturinn er árstíð,
sem snjóar fer. ]



[ Allt sem er ástin og ástin sem er allt, 
mun hverfa með sólinni þegar jörðin snýr sér undan. ]



[ Ástarljóð í næturkyrrð,
hvað er hlýrra? 
Sorgartár á stjörnunótt, 
hvað er verra?
Endalaus innblástur,
í einni tilfinningu.
-Og um leið,
endalaust tómarúm,
í ótal tilfinningum. ]



[ Glitrandi kristallar,
lýsa upp hjarta mitt,
örsmáir ljósgeislar,
sem falla á andlit þitt.
Eitt andartak vona ég,
án þess að finna þig,
að þú sért ekki farinn,
farinn úr huga mér.
Því þú sem varst innblástur,
ást og tilfinning...
All í þessu eina bjarta andliti.
Horfðu inní sárið á sál minni,
sem þú skildir eftir þig.
Stöðugt í minninu, 
óstöðug hugsun,
sem hverfur um leið og lífið úr augum þínum. ]



[ í gær var móðir mín í lautinni við fjallið,
hún lék sér á enginu með hundinum mínum,
það voru góðar stundir.
  Faðir minn var fluttur til fjalla.
  Hann afsalaði sér húsinu.
Núna erum við í höfuðborg fjallana !!!
Alein og næstum dauð. ]



[ Þetta líf er eins og lítil króna,
þá meina ég ljósakróna.
Svo björt og tær sem vatn í gær,
það grær í dag....



Á morgun fer rafmagnið.





Við notumst við kertin



..... ]



[ Grasið óx upp

og stóð á höndum

og jörðin hjálpaði því.

Svo duttu buxurnar af því og runnu alveg fyrir augun.

Og svo rann peysan alveg niður á jörðina. ]



[ Hann fæddist, hann óx, hann frelsaði,
hann dó og steig upp til himna.
Hann snýr brátt aftur trúa menn,
á jörðu til manna sinna.

Hann borinn var í fjárhúsi,
því upptekið var hótelið.
Hann græddi vel er fæddur var, 
fékk gull, myrru og allskonar.

Hann gerði margt og mikið gott, hann gekk yfir vatn og það var flott.
"Já hann er eins og þið heyrið nú:
okkar heilagi maður Jesú". ]



[ Hin eilífa hringrás lífsins:
ég fer fram og aftur, aftur og fram
"Hann var að moldu kominn" 
eru hin eilífu orð,
"og að moldu verður".
Hvernig ætli það sé?
Að vera grafinn,
að rotna og vera étinn,
í líkkistu, í jörðu,
að verða að mold,
eða öðru.
Ég kýs að brenna,
að brenna í lífvana báli,
að verða að ösku,
sem dreift er um, 
á mína allbestu staði.
Ég vil brenna! ]



[ hver mannvera er þakin
litlum örverum
sem hún sér aldrei

Alls konar kvikindi
maurar
bakteríur
og fleira

Skyldi mannkynið
vera hluti af örverunum
sem lifa á Guði

sem er alheimurinn ]



[ hvaða rétt hef ég
til þess að gera tilkall til þín

sem tilheyrir himinhvolfinu
og moldinni í senn

samt engist sál mín
um leið
og líkami minn skelfur
í fráhvörfum
frá þér

þar sem frygðin
og bænin mætast
bíð ég þín ]



[ orð þín
í tíma töluð

þínum tíma

tilveran er fléttuð úr óendanlegum fjölda smáatriða
hugsunum
orðum og athöfnum
sem mynda saman fínofinn
ósýnilegan vef
sem er líf okkar

vefinn getum við einungis séð
með því að stíga
út úr okkur sjálfum

út úr vefnum

og píra “augun” á ákveðinn hátt

ef vefurinn er heill
er allt í lagi

orð mín
í tíma töluð

mínum tíma

er vefur okkar heill? ]



[ Þú ert ósamþykktur,
brennandi heillandi,
mun eldri en ég.

Lætur mig kikna,
dreyma þig,
blotna.

Mig langar í þig,
þú einn hreyfir við mér.

Þú ert orðinn allt,
orðinn stór,
en ég er enn dreymandi písl! ]



[ Ég á mús,
með enga lús,
hún á hús,
og vatnskrús,
vatn drekkur en ekki djús,
hún vill knús,
og hlustar á blús.

Ég á kött,
hann á hött,
kölluð kisa,
sem líkar misa,
kölluð læða,
á fisk vill gæða,
um leik vill ræða,
en fer fljótt að mæða. ]



[ Fangelsismúrinn er brostinn og fnykur sálar þinnar
er floginn langt í burtu úr öllum vitum mér.
Nú ríkir bara friður í faðmi gleði minnar
og fögnuðurinn mikill er komst ég burt frá þér. ]



[ Ég er guð
Ég talaði við hann fyrir stuttu 
þar sagði hann að tilveran væri grín.
það er ekki hughresandi að hugsa til þess að við erum brandari.
En það er samt satt.
Ég  er líka satan.
Hann býr innra með mér. 
Hann er efinn.
Hann er óttinn sem við búum yfir.
Hann er ekki bara hið illa 
hann er líka góða.
Guð og satan er einn og sami maður.
Ég er einn maður 
Ég er ekki margskiptur persónuleiki.
Ég er hið góða og hið illa í heiminum
En hver er ég. ]



[ Tíminn blæs
og lífið þeytist áfram
yfir endamörkin

Enginn meðbyr
einungis
mótvindur
og bárur mannanna
móta heiminn ]



[ Ein kartafla kom upp úr pokanum

opnaði skápinn

skoppaði niður á gólf

og dó. ]



[ Kæri vinur

Dapur svipur fylgir þér
Og oft á tíðum hefur fólk það séð
En góð sál er innra með þér
En þessa sál ekki allir fá séð

Þér finnst þú vera á vitlausri braut
Sem aldrei virðist enda
Þér finnst lífið vera erfið þraut
En þrautin leysist það vil ég á benda

Fjarlægðin er ekki löng í hamingjuna
Vittu til vinur minn
Þú munt hennar una
Sá dagur kemur og verðu þinn

Mundu að sá sem yfir þér mun vaka
Styrkir þig sitjandi af fallegri sillu
Að þó einhver brot úr hjarta þínu myndi taka
Sendir hann þér styrk af þinni hillu

Þín vinkona B.B.S. ]



[ Hann kom eins og blossi 
Hver er þetta 
Sem smelltir á mig kossi

Ég lifnaði öll við 
Lét mig hverfa
Og setti þetta á bið

Hræðsla greip mig alla
Það var eitthvað sem tengdist honum
Sem virtist á mig kalla

Ákvað því að slá til
Eins og það hafi verið örlög
Og það ég núna skil

Öll framtíðin er óljós
En það birtist
Í lífi mínu skært ljós

Vitandi hvað myndi gerast   
Lét mig slaka á 
Og með vindinum berast

Þó við vitum ekki hvert stefnan er 
Er ánægð að hafa hitt þig 
Því ég er breytt hvernig sem fer. ]



[ með orðunum einum
býrð þú okkur til
heiminn
mig og þig

býrð um okkur í setningum

orðlaus tilvera 
leysir okkur upp
í óskýrar skuggaverur 

umbúðir úr orðum
skerpa útlínurnar

við búum í lífslangri skáldsögu
skrifaðri á staðnum ]



[ Blóðrauð dvaldi hún
í sinnu minni
nótt

og strauk orðfingrum
litdaufa vanga

ég lauk upp augum
leit en sá ekki nóttina
fyrir myrkri.

að morgni reis bláklukka
á vegi einum
og ég dró mig að henni

viðjar álaga bundu 
líkama ferðlúinn

ég sat þar og hlustaði á vind
eyðimerkur svartrar
uns jurtin visnaði.

hvíta fjöður bar að
og endaði í opnum
lófa 

hvellt gá sjakala
kolsvartur ljár í huga mér

-er komið að því, spurði ég

með fjöðrina
elti ég sjakalann
dauðadjúpt í eyðimörkinni

blóðrauð nótt og bláklukka
bíða mín enn
við veginn. ]



[ Skírnarljóð nafna míns!!!

Hann er fallegur Einar Örn
með upplitið frá pabba sínum.
Hendurnar gæti virkjað í vörn 
virkilega eru þær líkar mínum.

Velkominn nafni til að vera okkur hjá!!!
Veit ég þig samsteyptan genunum fínum!
Virkilega fannst mér nú vænt um að sjá
að varst þú líkari pabba en afa þínum!!!

29/01/2005
Glæsileiki hans vex og vex!!!
Vandaður er nafni og slyngur!
Trúi ég að dömunum sex x sex
sá vefji um hvurn sinn fingur! ]



[ Sunna Júlía sýnist mér
sveitarprýði á Skorrastað!
Með ellefu árin hennar hér
heillaóskir ég set á blað! ]



[ Elsku besta amma,
nú hvílir þú,
að sjá þig fella úr landi,
er nú rosa sárt.

ég sit og hugsa,
hve margt við gerðum saman,
hugur minn stöðvar aldrei,
það hefði verið svo gaman.

Kannski er gott að þú fórst,
ég veit að guð er góður,
þú varst orðin veik,
ég er samt alveg óður.

Ég græt og læt,
fella niður tár,
ég er voða sár,
Mér langar til þín,

Þegar ég er orðin gamall,
og hverf útúr heimi,
kannski sé ég þig,
ef þú verðir ekki komin aftur,
í heiminn.

Það er ekki hægt að eiga góða ömmu,
góða ömmu eins og þú,
margar ömmur veit ég elskaði þær,
af öllum reit míns hjarta,
"Og þú ert ein af þeim" ]



[ Amma var svo dásamleg
hún dansaði úti á gólfi
sumir hvarta sí og æ en ég skelli hlæ.

Nú er hún látin 
tárin streima hægt niður
því nú sjáumst við uppi í himna ríki.

Mig saknar svo ömmu
en það er gott að 
vera hjá Guði.

Við skulum nú dansa ömmu dans
því þá verður hún fegin. ]



[ ég stend i skugga þínum
ég bíð eftir orðum þínum
ástin mín
því lifum við í þessum skuggaheimi
þar sem ljós ástarinnar 
lýsir eitt
og ekkert sést
nema lítill logi

hvað erum við að gera hérna
það er ekkert hér
nema gullinn þráður 
óendurgoldinar ástar

þú sérð mig ekki

ég tærist upp
og breitist í skugga
skuggann þinn ]



[ Everytime you're felling sad
or all your imotions are mest up bad.
You always know that I´ll be there
no matter when or where.

No matter how bad you feel,
you know you can always reveal
you´re deppest thoughts and most disires
cause even if you´re brain retires
you´re secret´s safe with me. ]



[ það er svo kalt
snjónum kingir niður
þó að kuldinn sé 
aðeins í huga mínum
þá er hann samt hér.
það sér enginn snjóinn nema ég
það finnur engin kuldann nema ég
útávið er heitur sumardagur
en ég veit betur

ég er svo þreitt á lífinu ]



[ Áður teymdi ástin mig í bandi
setti mig á öruggann stað.
Þó svo líf mitt lenti í strandi
aldrei um hjálp ég bað.

Ég hef sjálfum mér verið til ama
og gengið hef í gegnum súrt og sætt.
En aldrei var neinum um mig sama
brotið mig niður eða hjarta mitt tætt.

Eftir allt uppréttur hef ég staðið 
og hrint áhyggjum af öxlum mér.
En loks snérist blessaða blaðið
því lokað hef á samveruna með þér. ]



[ Ég er monthani
þú ert ekki neitt
því ég er monthani

Víkið frá
sem ekkert getið
Farið burt
til allra átta

Ég er monthani
þú ert ekki neitt
því ég er monthani ]



[ Hlandland, það er mitt land
meiri bjór, meira hland
Hlandland

Hlandfési, þetta er þitt land
þessi bjór og þetta hland
Hlandland ]



[ Ramses III er ekki Monthani II
frekar en Napoleon Bonaparte
Monthani II byggir veraldir
sem hann einn getur montað sig af ]



[ Monthani nálgast sitt sjálf
með yfirgangi og látum
slík hegðun dugar skammt
hjá ykkur hinum
Því er ég monthani ]



[ Fargri eru fjallasalir
sem augun finna og sjá.
Stórar hlíðar og djúpir dalir,
þar sem jarðir bænda standa á.

Finna má bæði tré og runna
og á sem rennur skammt frá.
Gömlu húsin eru hrunin til grunna,
sína gömlu mynd aldrei aftur fá.

Sveitin mín saklausa fína
misst hefur sjarman sinn.
Henni tókst honum að týna,
hún verður samt alltaf staðurinn minn ]



[ Ég hef gert rangt
góði Guð ekki refsa mér.
Frá deginum í dag,
skal ég þjóna þér.

Ég var týndur í eigin sorg
sem leiddi mig til þessa leiða.
En með þessu ætlaði ég,
engann manneskju að meiða.

Hætta skal ég að ljúga
og sýna af mér betri mynd.
Hífa skal ég upp buxurnar,
og aldrei fremja aðra synd.

Virða skal ég lífið sjálft
geymdu þessi orð drottinn minn.
Vonandi hlustar þú mig á,
þú mikli sem skapaðir himininn ]



[ Í ljóðum aldrei lífið er
því ljóðin alltaf ljúga. 
Já ljóðið aldrei veginn fer
það aðeins kann að fljúga. ]



[ Hey þú óþekktarormur,
komdu núna hér,
þú ert bara lítill gormur,
með pínulítið nef.

Ef söngvari vilt þú verða,
þá verðuru bara búðarkerra,
ef leikari vilt þú verða,
verðuru bara lakkrísleðja. ]



[ Verkur í maga,
enginn matur,
í marga daga, 
alveg flatur...

...engin næring,
borða minna, 
aldrei lærist,
lífið að finna.

Best að sleppa því alveg að borða,
sérstaklega þegar einhver er að horfa!

Ég er alveg svöng en má bara ekki fá mér,
það gæti kallað fram þetta augnaráð frá þér.

Finnst þér ég feit?
Er ég svona ljót?
Ekki lengur heit,
og blóðið eins og jökulfljót.
Engin næring, enginn hiti,
kuldahrollur,
kaldur sviti, 
Hvernig er hægt að deyja úr hungri,
í leit við að halda sér grannri og ungri? ]



[ Ég er bara 10 ára,
verð 11 ára,
17.Október
með pínulítið kartöflunef.

Pældu í því,
hvað ég er gamall,
kann að skálda ljóð,
og finnst það bara gaman.

Ég búin að gera mörg ljóð,
miðað við suma,
sum af þeim eru mjög góð,
en sumir mætti leggja ljóðið oní sjó. ]



[ Eins og tungan
leitar sífellt í
sár í munni
leitar órór hugur minn
að minnsta fræi
óhamingju í fylgsnum
sínum og vökvar vel 
og vandlega

Er það furða
þótt hamingjan sé
fallvölt
þegar maður hefur
Trójuhest
í höfðinu? ]



[ The cold is outside, but I feel warm
Because I know when I’m with you, nothing can do me harm
As the wind comes in, the smile went away from my face
I know I can be something if I get out of this place
I can’t feel my lips, my words can’t get out
I can’t say those things I’m thinking about
You take my hand and walk me on
But in the cold night you are gone
My breath is getting harder to take
These feelings are too hard too break
I keep tight my memories by the lake
Everything was perfect, the moon showed us the way
It was almost a perfect day....
Suddenly the clouds went gray
The cold was in me....
I couldn’t say.....
I felt down on my knees and dirt was in my eyes
I was so blind, I couldn’t see your lies
No more goodbyes….

I try to fly away, as my feets are getting stronger
I’m trying to find you so we can be together longer
I will never forget what you said
“I will never leave you” but you are dead
Something grabbed my leg and helt me close
I got lonely but then I saw this red rose
Something reminds of you, this rose is a sign
Even though you will never be mine
I always will have your face in my eyes
And a memory that never dies…. ]



[ The rain has fallen upon my dreams.....
The tragedy hunts me for what I am….
But I ask myself….what am I?.....

I’m walking alone in the dark, the rain has taken my hopes away
Every tear I’ve made has been washed today
I’m trying to tell myself this is not how it ends
Am I alive or dead?....It depends….
I see the rain falling on the street, the lights are out
I just don’t understand what this life is about
I miss you, I really do, but you left me in the rain….
The only memory of you is my pain

I pray everyday for the rain to stop, is there hope?
I’m running in the dark, slipped on a bag of rope
My face is wet, the rain got me, I feel no hurt…
In the cold dark comes a man with bright light pulling me off the dirt
I felt so cold, but I knew it was warm
This man had my life in his arm
I looked into his eyes, I saw my future….I saw my death
The man suddenly disappeared and I lost my breath
I felt down on my knees, I didn’t feel so good
I saw…I’m not sure but then I finally understood
The rain went away like my dreams….
The tragedy hunts me for what I am….
But then I thought, you are the one
But in my heart you were gone
I need you….but you don’t want me back, am I told
I looked up to the sky, I felt so much cold
And when I closed my eyes….I didn’t want to open them
And I will never do it again…

I asked God to take me, let me into your door
My heart stopped beating, and won’t beat anymore…..
They buried me in the dark..in the cold
It was not true what they told
You loved me, after all I said…
I wish now, I wasn’t dead
You’re on my grave beating the dirt
God I wish I could be heard
You lay down and cry…your tears changed into hurt
Your love woke me up…I tried to breath..
I just couldn’t  escape from the beneath
You didn’t even hear me…I screamed, I cried
You will never forget the day that I died….. ]



[ Ó þið elskulegu tónar sveiflunnar
sem komu til mín eins og angandi ást
á síðdegi, lyftu mér í hæstu hæðir
og sögðu meira meira þú ert rétt að byrja, haltu áfram því þú átt daginn
uns kvöldhúmið fellur létt á hug þinn. ]



[ Ég er með ógleði af ást, byrjuð er 
að æla.
Þér finnst um fátt
farin er ég þó að skæla.

Ég er með ógleði, uppsölu, 
iðrakveisu

- en þú ert með stæla!!

Ég er með hjartaáfall, hugsýki
harðlífi

- ertu ekkert að pæla?? ]



[ Tunglið kalt
uppá himninum
svipur frosinn
í götunni.

Eitthvað brast
barði allt of fast
hnefinn rauður
hann er...

Þögnin kemur
upp um mig.
Hvað hef ég
gert?

Augu Heljar
stara á mig
hnefinn rauður
hann er...

Ef ég hefði
ekkert séð
ekkert gert
hvar væri ég nú?

Kannski faðir
með fjölskyldu,
í stað þess hefur
þú mig dæmt.

Ég er dæmdur! Dæmdur!

Mælir lífsins er tæmdur. ]



[ Þú verður að segja mér satt
ég get ekki lengur
gengið um
         keðjureykjandi
         með spjót í hjartanu
         fiðring í maganum
         snöru um hálsinn
þú verður að segja mér satt
     ég vil ekki
     deyja úr lungnakrabba fyrir þrítugt
     blæða út í hjartanu
     stökkva upp í hvert sinn
            sem síminn tístir
            bjallan hringir
            draumurinn vaknar
Þú verður að segja mér satt
     ég á ekki fyrir fleiri sígarettum
     hef ekki meira blóð í hjartanu
     ekki meira þrek til að elska
Þú verður að segja mér satt
     ELSKARÐU MIG ?
eða kannski er mér bara alveg sama.... ]



[ svona amatörtíkur eins og þú
eiga ekkert í mig

þú situr og segir
mér frá hefndinni
sársaukanum
sem þú ætlar að valda
hefndinni
og þú grætur

en þú veist ekki
bakvið hlustandann góða
skilningsrík augun
brosið blíða 
er ég

tík allra tíka

og ég 
ætla að dansa á ösku þinni
þegar dagar hefndarinnar koma
ég tala ekki 
ég geri
og græt aldrei

og þú munt sjá 
þegar dagar hefndarinnar koma
að þú hefðir átt að hlusta sjálf
því ofar öllu verð ég
hætt að hlusta
græt ekki
hefni
hefni
og hlæ ]



[ á hverri nóttu
læðist ástin
inn til þín
þar sem við elskumt

og ég ligg á sænginni
umla og styn
all part of the game my dear
og ég elska

en þetta er bara á nóttunni
og á nóttunni er hjarta þitt lokað
og þú vilt ekki opna mitt

hvað ertu að gera á daginn ?
þegar ég sé ekki
þegar ég er ekki

hvað ertu að gera á daginn ?
ertu að elska einhverja aðra ?
hvar opnarðu hjarta þitt ?

ég ætla að setja þig í band
og binda þig við rúmið
no worries
ég hef nóg í bandinu
svo að þú getur
farið í sturtu
í eldhúsið
hraðbankann

og elskað mig

þá geturðu elskað mig
líka á daginn
kysst mig
sleikt mig
elskað mig

og þó ég drepi sál þína
anda þinn
þá skiptir það ekki máli
því ég er elskuð ]



[ Ég set drauma mína á flöskur
svo ég hafi vetrarforða
leggst svo í dvala
en vakna aldrei aftur.
Einhver heppinn mun finna flöskurnar
og láta innihaldið rætast. ]



[ You do not wait for my reply.
You do not hear, you do not care.

I believe that love is out there, WHERE ?

Your teeth so white,your skin so bright,
could you stay for one more night?
You do not care, you do not know,
I shall make love within you grow...

But how, I say, what can I do ?
I kneel, I crawl, I fall for you.
You do not hear, You do not see,
You do not care to care for me.

All this I know but still I fall...
There´s love for one and love for all.
But maybe the mistake is mine
alone I kneel, I crawl, I cry.

I believe that love is out there, WHY ?

Tomorrow is another day, 
I shall have love,
I know I may,
I wanted yours,it was not there.

I believe that love is out there,
do I CARE? ]



[ Í poka einum allt hans er
hann á víst ekkert meira. 
Hann gamall, grár og veikur er
hvað get ég sagt þér fleira?

Í lest hann situr kassa á
og man þá gamla daga. 
En kassan gefur konu, hann
hann kann sér vel að haga. 

Nú stendur gamall maður sárt
er lítið barn þar grætur. 
Barnið datt og sár eitt fékk
hann reisti það á fætur. 

Hann barni þessu bros sitt gaf
já, bros sitt undur bjart. 
Hann átti ei margt en gaf jú þó
gjafir beint frá hjarta! ]



[ Í sárum dropum
lífið er, 
Í tómum dropum
lífið fer. 

Þeir dropar renna 
afar hljótt, 
Um hljóða, kalda
dimma nótt. 

Nú renna þeir 
frá hjarta mér, 
Og aðeins vilja 
segja þér:

Mitt líf, mín ást, 
mín sól ert þú, 
Úr lífi mínu 
hverfur nú. ]



[ Er vaknar lítið lífsins ljós, 
í heimi stríðs og friða, 
þá brosir einn er þjáist hinn, 
það kallast víst til siða. 

Er hvílist annar vakir hinn
og horfir upp til skýja, 
þá annar nótt og tunglið sér, 
en hinn sér daginn blíða. ]



[ Ég stari tveimur stjörnum um
gluggann minn, vill flýja. 
Þú gengur þar um rökkrið inn
og horfir upp til skýja. 

Þín augu mæta stjörnum tveim
er horfa á þig úr tómi. 
Mitt hjarta ber þér ástarorð
úr þúsund vinda rómi. ]



[ Um skólans ár fer lítill drengur
með sár á hjarta samt hann gengur, 
með tár í augum hátt hann stefnir
og loforð sín hann ávallt efnir. 

Úr skóla fer hann beint að vinna
þó dimmar nætur samt hann finna, 
hann veit nú allt um jörð og heima 
og frægur er um alla geima. 

Hann ást og yl nú loksins fær
er eignast hann þá fagra mær, 
hann ávallt þó í hjarta hefur 
minningar og lítið sefur. 

Á elliárum loks hann lætur 
lífið sitt og fellur fætur, 
þá lífsins ganga barns er hafin
er minning hins er gleymd og grafin. ]



[ Nei, aldrei er að vita,
hvað guð er með,
heldur manni hita,
eða er það frosið nef?

Ég veit hvað guð gerir,
hann skúrar bara gólfið,
sumum finnst það gaman,
en aðrir rosa leitt.

Ég get ráðið draumum,
og veit ekki afhverju,
spila við aðra laumu,
en rugla bara tóma steypu.

já, fótbolta ég spila,
liðið með fjölni,
svo boltanum ég skila,
vill fara á hestnámskeið,
hestnámskeið með tjölvni.

Nú þarf ég að kveðja,
það er allt of sárt,
þarna er súkkulaðileðja,
já guð það verð ég að fá. ]



[ Tólf hjóla steypubíll
dældi úr sér steypunni

yfir litla stráið

sem á því augnabliki
var að hugsa
hvað úr því yrði
þegar það hefði náð að vaxa.

Enn var það í sömu hugleiðingum
þegar það kíkti upp
úr harðnaðri stéttinni. ]



[ það stekkur bros 
fram á
varir þínar

já einmitt
svona ]



[ aðeins eitt orð þagnar

það var orðið
dimmt
hljótt
svar ]



[ Hljóðar bera rústir
við blóðguð aftanský
blíðar myndir
garði gengnar hjá
Dafnar ei lengur
lífsins þöll.
Örlög manna  
einn mun sjá. ]



[ Skrýtið hvað það er allt í einu
ánægjulegt að það sé farið að dimma ]



[ Nú til dags verða allir að sætir
svo þeir eru verða af tískunni ætir.
Þröngar buxur og öfga greitt hár
sem skilur eftir í buddunni þinni sár.
Allir verða að vera eins og hinir
því annars hverfa allir þeirra vinir.
Aldur þinn skiptir ekki nokkru máli
því tískan brennir þig á báli.
Þeir sem eiga ekki peninga verða undir
og færri verða allar gleðistundir.
Þér er sagt hvað þú eigir að hlusta á
og hvað þú heimtar í jólagjöf að fá.
Í búðunum sölumaðurinn þig platar
og þig með fölskum upplýsingum matar.
Því í augum hans er en eitt fórnarlamb
sem ættir að fá sér nýt föt og hanakamb.
Þér skipað að hreyfa þig dag og nótt
áður en hjartaáfall hefur þig sótt.
Þú munt deyja ef hreyfir þig ekki neitt
byrjið því að púla svo allt verði sveitt
Þú ert að guði gerður og góði mundu það
og gleymdu ekki um hvað hann þig um bað.
Þú skalt ekki ljúga, þú skalt ekki stela
hlustið því ekki á þessa sölumanns dela.
Því þeir ljúga og kaupa ykkar sál
og að innan í þér brennar þeir bál.
Þeir lifa í græðgi og svíkajhvern sem er
gætu sent þíg úr búðinni jafnvel allsber
Dópið það kostar og drepur þig hægt
að lokum færðu hjartastop sem er vægt.
Lífið er gott og reyndu að njóta þess
ekki upplifa allt nútíma stress. ]



[ egnin oðr kmou 
þaegr gé stsestit nuðir
fnuigurinr sgólu vnaa fsaitr
hajrtað tfiðai etifr liesðlu ]



[ Ég reyni að ganga í kringum
þunglyndishúsið
án þess að koma þangað inn,
því ef ég fer þangað inn
fyllist ég af þunglyndi
og mig langar ekki til að vera
þunglyndur með brotna sjálfsmynd,
leiðinlegar hugsanir
og aumur á sálinni.
Mig langar til að vera frjáls, 
frjáls frá þunglyndishúsinu
og getað brosað við lífinu og sagt:
„Ég er til og mér líður vel.” ]



[ Ég er peð í lífsins tafli
en mitt sjálf er riddari
sem festist í amfetamín skafli
og kom svo til Guðs altari. ]



[ Komdu bara og kysstu mig á kinn mína ef þú vilt,
ljáðu mér svo hönd þína ég lofa að vera stillt,
eltu mig og leggstu hjá mér við lækinn 
djúpa,
leyfðu mér að taka um þig og líkamann strjúka, 
leggjast þétt að þér og með líkamanum við þig gæla,
ljúflingspiltinn saklausan af göflum tæla,
fikra mig neðar og finna hold þitt 
rísa,
fiðringur tekur um sig þetta er betra en fögur vísa,
horfðu á mig ég veit þú
þráir,
ég vil að þú mig núna 
fáir,
leystu um og lofaðu mér að finna fyrir  þér,
njótumst enginn heyrir enginn
sér, 
minnumst þess svo að þetta var
ævintýrið okkar,
piltur,stúlka, nælonbuxur og 
ullarsokkar,
rafmögnuð stund óendanlegur
kraftur,
Kveðjumst svo og sjáumst aldrei 
aftur. ]



[ Við erum flest ef ekki öll auðvald á einum eða öðrum punkti í lífi okkar.
Vegna þess að hver króna, dollar eða pund er verðgildi og máttur 
til verslunar andvirði þeirrar einingar sem hún er huglægt séð.
Þannig að það er ekkert merkilegt að vera auðvald. ]



[ Ég samdi til þín litla stöku,
stafarugl um þig og mig.
Vinskap vorn sem heldur mér vöku,
vers sem ort er bara um þig.

Frænkur við erum freknóttar líka,
fagrar að okkar eigin sögn.
Að djamma, djúsa og út að fríka,
en ágætt að eyða saman þögn.

Þegar ég er leið þú gerir það rétta, 
lætur mér líða aftur vel.
þarft ekki að spyrja hvað er af þér að frétta,
því þú sérð í mína sálarskel.

Skiljum hvor aðra án þess að tala,
sál okkar hún slær í takt.
Höfum henst í gegnum alla skala,
Í blíðu , kulda og þegar veður er rakt.

Hef ég þér fyllilega þakkað,
fyrir hveitibrauðsdagana í denn,
vildi ég gæti til þeirra bakkað,
verið með þér en þó hér í senn.

Þú þreytir líf í öðru landi,
þrot það hefur gefið mér.
Þó ég á báðum löppum standi,
þá get ég ekki lifað hér.

Viltu vinur koma aftur,
vera hjá mér dag og nótt.
því án þín er er mér þrotinn kraftur,
þolinmæðin farinn og ekki er mér rótt.

Saman við gætum breezer sopið,
drykkjuleiki og spilað á spil.
þunnar í ísbúðina þotið,
þreyttar kúrt inni í byl.

Dagsins draumórar tóku völdin,
dimmt var yfir huga mér.
hugsa ég til þín á daginn og kvöldin,
kæri vinur kvöl er að vera ey hjá þér. ]



[ Það er frost
Komin er nótt
ég ein geng úti
allt er hljótt

Þar til ég sé þig
Mig þú tekur
særir mig,
þar til blóðið lekur

Þú fullnægist
Þú snýrð burt
Blóðið er horfið
Allt er þurrt

Lítið tár brestur
og um kinn mína rennur
Ég æpi úr kvöl
því í mínu hjarta eldur brennur.

Laufin eru frosin ásamt minni tómu sál. ]



[ Hann er óttasleginn
hann er kvíðinn

hann þarf að
kveðja börnin í hista sinn 
að kyssa konu sína bless 

fyrir fullt og allt

hann ætlar ekki að koma aftur, aldrei 
hann ætlar að fara

fara burtu

það er kalt úti
hann fer í flíspeysu
vinnupeysuna

það er október morgun 
sá fyrsti

hann segist vera að fara uppá fjall
hann er ekki að fara 
uppá fjall
hann er að fara niðurí vinnu
að fara niðurí
vinnu 
með kaðalinn

hann er ekki kvíðinn  
ekki hræddur
heldur tilbúinn
tilbúinn fyrir dauðann ]



[ Vorið hvarf úr hjartanu,
sem hafði slegið svo glatt
og oft alltof hratt,
þegar þú kvaddir

og breiddir kaldofið haustið
yfir skjálfandi herðar mínar. ]



[ Fyrir utan gluggann minn
fislétt lauf fýkur.
Það ætlar sér að komast inn
áður en lífi þess lýkur.

Það bar öll þau merki
að sumarið sé búið.
Laufið átti búsetu á lerki
en hefur frá honum flúið.

Ég tók það í hönd mína
og strax um lit það breytti.
Það sagði mér alla sögu sína
ég skjól því á meðan veitti.

Við vorum sammála um tvennt
að tvö við ættum brotna sál.
Laufið hafði á það bent,
að ástin gæti brennt í manni bál.

Nú hefur það fallið frá
og lokið hefur tilgangi sínum.
En það er eitt sem segja má
að laufinu leið vel í örmum mínum. ]



[ áður var hún sæt og falleg
nú hrum sem blikar tár
vangasvipur mjúkur,fínn
nú hörkulegur sem steinninn blár
rauðar postulínsvarir
nú herptar saman sem lína er
ljósa hárið slétt og fallegt
nú svart sem nóttin ber
bláu augun sem lýstu barni
orðin grá sem kaldur steinn
komdu elskan
komdu hingað
til himna þar er ég ]



[ Þegar ég verð engill
verð ég í hvítum kjól
og ég fæ geislabaug
gylltan og glansandi

ég engill
þú engill

Veröldin okkar verður himnaríki sjálft ]



[ Ég er ekki útbrunninn
en ég er sýruhaus
og ég neyti hennar ekki
alls ekki.

Hugsunin er minning
og hafið söng
ég var ekki hér
ég var aldrei hjá þér.

Ég valdi ekki sýruna
sýran valdi mig. ]



[ Hann kom til mín í dyrnar,
rétti fram höndina
ég kiknaði og hann sagði aðeins þetta:
Sæll vinur, ég er Bó.

Þetta var eftir tónleikana.

Vá, æptu píurnar!

Og fólkið í röðinni hló.

Eftir það sagði ég upp á Gauknum. ]



[ Í klóm drykkjunnar


Ég horfi í augun á þér

Þau eru ekki eins og þau eiga að vera.

Þú ángar af víni!!

Þú vast að drekka!!


Tárin byrja að streyma

Ég er sár

Sár út í þig.


Á endanum gleypir drykkjan þig

Inn í ýmindaðan heim.

Þar sem allt er fullkomið

Eða það heldur þú.


Innst inni veistu að þú ert að missa mig

Ég get ekki horft upp á þig

Í klóm drykkjunar.

Það er enginn undankomuleið

Nema viðurkenna vandann.

Þú heldur að vínið bjargi öllu

Eða telur þér trú um það


Ég fel mig í skugganum

Ég lamast niður.

Græt og græt

Grátur bjargar engu.

Ég reyni að tala við þig

Þú hlustar ekki.


Ég hleyp í burtu

Þá sé ég hann.

Hann er eins og guð í augum mínum

Kemur þegar mér líður ílla,

Þegar allt er að hrinja,

þegar ég þarfnast hans

og reynir að hughreista mig.


Ég sé aftur tilgangin með lífinu

Það er honum að þakka að ég brosi

Og mun brosa.

Þanga til sorgin brýtur það niður

En gleðin og hamingja eru sterkari

Og ég mun berjast

Meðan hann brosir til mín

Mun ég brosa. ]



[ Dimm endalok



Myrkrið nálgast

Tilfiningin er skrýtin.

Brátt mun enginn minnast mín

Nema lítil telpa

Sem grætur.

Enginn við hugga hana,

Enginn vill minnast mín.

Ég átti mína slæmu daga

Eins og hver annar.

Hún reynir að tala við fjölskylduna,

Þau hlusta ekki

Þau bara stara á hana.

Hún varð reið og hljóp út.

Það er rigning

Enginn hleypur á eftir henni.

Hún finnur hvernig tárin blandast rigningunni.

Hún sér ljós, 

Þau nálgast of fljótt.

Eins og dauðinn. 

Hún opnar augun

Hún er öll út í blóði,

Augun er þung eins og steinn.

Hún veit að hún er að deyja.

Þá mun draumur hennar rætast

Um að hitta afa sinn í fyrsta sinn. ]



[ trúa
bitra vini mínum
sem segir að ástin sé mýta?

byggja
upp samsæriskenningu
um kalla sem sömdu ástina 
fyrir þúsundum ára
spunnu hana upp frá rótum
til að halda fólkinu góðu
svona eins og paradís
(aflátsbréfin og allt það)?

nei

get ekki annað
en horfst í augu við
ástina sem skekur líkama minn
og er hreinlega áþreifanleg
og lyktina af þér 
sem er eins og vímugjafi
og þig 
sem ert svo fáránlega fallegur
þar sem þú liggur við hliðina á mér 
í svarta hárinu og bláu augunum
og sefur 

kemst ekki hjá því 
að vita
að ég er væmin í maganum
vegna þess 
að ég veit að þú ert til

þú
ein stór feit gangandi viðvörunarbjalla
sem ég sniðgekk

og fjarlægist sífellt punktinn
þar sem ég gat auðveldlega snúið við

og bjallan glymur ennþá og bergmálar í höfðinu
en það er erfittóþægilegtasnalegt 
að éta ofan í sig
að segja fólkinu 
að það hafi haft rétt fyrir sér
of gömul til að slíta mig lausa og hlaupa

og hver segir að það sé rétt að flýja vandamálin
í stað þess að takast á við þau
hver segir að ég eigi ekki 
að taka í höndina á þér
og segja við gerum þetta saman af því
að ég elska þig
elska þig allan
með uppsveiflum og niðursveiflum
með oftúlkunum og ranghugmyndum
með áfengissýki og röddunum í höfðinu
með lokkinn úr hárinu mínu í vasanum

elska þig án þess að vita nákvæmlega hvers
vegna með öllu akkúrat svona eins og þú ert núna
á þessari sekúndu mínútu þessum degi þessu ári
með geðveikina grasserandi í hausnum
og flæðandi út um öll vit
og þess vegna gerum við þetta saman
ég og þú 

því ég vil það
ég og þú
í sama rúminu
sama tómarúminu

ef þú bara syngur stundum fyrir mig og 
gerir stundum eins og ég segi

við getum þetta og samt veit ég að ég 
veit ekki
hvort við getum þetta
veit ekki hvernig
við getum þetta
veit bara að mér finnst ég ekki hafa neitt
annað en höndina þína
læsta um mína
og ég held að ég gæti orðið 

hamingjusöm 
með þér

ef þú bara

kannski

og

stundum ]



[ Ég er Peð í lífsins tafli
en mitt sjálf er Riddari
Er festist í amfetamín skafli
og kom svo til Guðs altari. ]



[ Er þetta ást eða þörf???

Ég fynn hendur þínar
Á barmi mínum
Þú strýkur hann
Laust en fagmanslega
Ég fynn hvernig þú spennist allur
Andadrátturinn er hraður
Þú kyssir mig
Ég fynn mjúkar varir þínar við mínar
Ég gæti kysst þig endalaust
Við fáum ekki svo langan tíma
Síminn hryngir ég þarf að fara
Ég hleyp út
Út í rigninguna
Það er sorg í hjarta mínu
Það er eins og elding hafi lent í hjartanu
Eins og það hafi verið rifið úr mér

Gleiðin byrtist 
Þegar þú talar
Þegar þú brosir
Þegar ég heyri rödd þína

Gleðin er
Þegar þú ert nálægt ]



[ Ég sé tár renna niður augu þín
       Ég hef sært þig
            Djúft

       Hvað gat ég gert
      Látið þér að líða ýlla 
        Eða huggað þig

       Þetta er mitt val 
         Erfitt val
       Augu þín eru rauð
         Og þrútin

      Mér líður hræðilega
        Ég hef sært þig
    Ég sé það í augum þínum
  Þau eru full af sorg og hatri

         Nú veit ég það 
        Ég hef misst þig
   Ég næ alldrei til þín aftur
        Lifi ég það af???? ]



[ Sjómaður (Afi)

Ég þekki þig ekki
En langar það
Hvernig á ég að tala við
Þú ert valla nefndur
Þegar ég nefni þig við fólk
Reynir það að komast undan
Þó þú sést minning má minnast þín 
Þú ert nú afi minn sem ég er stolt af
Pabbi er sagður líkur þér
Hvað veit ég um það
Ég hef ekki séð margar myndir af þér
Mér langar að geta kvatt þig alminilega
Þó þú fynnist ekki
Þá ertu samt alltaf í hjarta mínu. ]



[ Vetur nálgast
 
Snjóhvít fönnin
skríður niður fjallið.
Kaldur vindurinn þéttist að mér
kuldi fer um mig. 
Brátt mun snjórinn þekja allt
með sínum hvíta lit.

Börnin hlaupa út
bros fer um varir þeirra. 
Smitandi bros
ég brosi.

Renna sér á sleða
niður brattar hlíðirnar.
För myndast eftir barnsfætur
hendurnar verða kaldar
Eplarauðarkinnar sína afrek dagsins.

Móðirin tekur á móti þeim
með rjúkandi heitt kakó og kökur.
Heitt kakóið hlýjar littlu líkömunum
Börnin sofna með bros á vör.
Bíða spennt eftir morgundeiginum
Mun snjórinn vera... ]



[ Á vegi mínum
vaxa 
ekki blóm
því niðdimm nótt
með napri hendi 
lýkur
um sérhvert blóm
á sorgargöngu
minni.
Á vegi mínum 
visna lítil blóm. ]



[ Að lifa 
er að hafa fæðst

að lifa
er svo efinn

hvort maður sé
í raun sá
sem maður er

og uggur yfir því
hvert maður fer

að lifa

og svo deyja
án þess að vilja það. ]



[ Upp kom sú nótt
að þeir báðir mig kysstu.
Mér varð ekki rótt
og af mér þeir misstu.

Einn ei skildi
hvað hann vildi.
Annar er sá
sem ást mína á.

Báðir eiga hug minn og hjarta,
en aðeins einn fær brosið mitt bjarta. ]



[ Ég þrái að vera með þér,
hvern dag og hverja nótt.
Sjá þig vakna við hlið mér
og sjá þig sofna rótt. ]



[ Þú ert áttaviti,
sem ég hef glatað..
Nú get ég ekki lengur veginn ratað.. ]



[ Tréð í garði stendur
berin rauð eru á,
þar eru engar endur 
en mörg börn eru að sjá.

Þau tína og tína berin
en borða einnig smá 
berin voru eitruð
deyja allir þá. ]



[ Gatan var í gönguferð og hitti vin sinn húsið og þau fóru að spjalla saman um hvernig þau ættu að komast heim til sín. Þau voru búin að labba um allt landið næstum því.

Og svo sáu þau bara húsið en þá kom  bíll og gatan lagðist niður svo að bíllinn gæti keyrt. Og svo fóru þau heim en dyrnar voru læstar. Þau voru með nesti. Svo var einn með lykla, það var gatan. En þá kom stór bíll og þau gátu ekki opnað. Gatan setti lyklana í vasann og lagðist niður. En dekkið sprakk. Og svo komu engir bílar og þau gátu bara opnað dyrnar og komist inn. En húsið var ekki stórt, bara eins og hundakofi. Húsið var komið heim en gatan átti ekki neitt hús.

Hún átti bara heima á jörðinni af því að hún liggur alltaf. ]



[ Ég hef leitað þín lengi
yfir daginn og fram á nótt.
Gengið hef fjöll og græn engi
þar sem óheppnin hefur að mér sótt.

Á leiðinni varð ég á vegi veru
sem vísaði mér í átt til þín.
Hún sagði mér frá stað þar sem eru
endalausar ástir og stúlkan mín.

Áfram gekk ég með von í hjarta
því nær ástinni minni ég var.
Horfin er fortíð mín svarta
og við spurningum hef ég fundið svar.

Loks fann ég stúlkuna mína
þar sem hún alein sat á steini.
Mikil viðbrögð hún kaus að sýna
en þeirri stund ég aldrei gleymi. ]



[ Þögnin er skerandi hávaði heimsins.
Þögnin fyllir út í tómarúmið
sem óp og öskur skilja eftir.
Þögnin er listrænn tjáningarmáti fólks,
sem getur ekki tjáð sig munnlega.
Þögnin er allsstaðar til en lætur lítið
yfir sér.
Hún skríður yfir hvert fjall,
niður í hvern dal og hverja laut.
Hún svífur alltaf í kringum okkur 
en fólk er alltof upptekið 
til að taka eftir henni.
Allir vita hvað þögnin er
en fáir skilja hana til fulls.
Þögnin magnast upp í næturhúminu
en leggst til svefns í morgunsárið. ]



[ Horfi á hvítleit skýin
hanga kærulaus
á gráum himninum.

Án festingar
án öryggisnets
skítsama um það 
hvar þau eru
eða hvert  þau eru
að fara.

Safna í sig
sýnishornum
af veröldinni 
og svífa þar til
þeim sortnar 
fyrir augu.

Leka niður 
af þreytu
og sofna gegndrepa
á fjallstindum
eða hafsbotni.

Rísa svo á 
einhverjum degi
aftur upp til himna
nýfædd,
hvítklædd
og
óhrædd. ]



[ Lífið er eins og hurð 
stundum er hún opin
stundum er hún lokuð
en aldrei er hún læst ]



[ Ef ég ætla eitthvað eitt,
einhver öskrar í mann,
aldrei má ég ekki neitt,
eilíft nokkurntímann. ]



[ -Falin bak við augnaráðið
sem beinist til þín úr fjarlægð
er fegurðin.-

Þær hættur sem fylgja því að þrá þig
eru faldar í skuggunum
sem stafa af ljósi þúsund ódauðlegra andartaka.
Því ef ég opna mig,
hendi ég burt öllum lásum.

Fagurt ljós á gráum degi
stafar af þér.
Og í fjarlægð
stend ég í skugganum ]



[ Já,svarið er komið
það beið eftir mér.
þú þekkir mig eigi
ég veit sál þín er.

Þú fegurst allra kvenna
af lyndi má það sjá.
senn lífið er komið
að vakna oss hjá.

Ég bið þig að koma 
og vera hjá mér.
þar til lífinu lýlur 
í veröldu hér.

Ferðin góða hafin er
húmar senn að kveldi.
þú munt ætíð vera mér
líf í ástar eldi.

Þig kveð ég að sinni
mín ástfagra mær.
þú ert mér í hjarta
þegar kvölda nær. ]



[ Að gefa aðeins það besta þér
er mér ljúft í hjarta.
Með þakklæti get sagt það hér
að nú skín sólin bjarta. ]



[ Ég er dofinn
þegar hendur þínar snerta
sál þín um mig ofinn finnur 
finnur frið 
því ég er dofinn

Mætti ég biðja þig að stinga höndum þínum
inn undir húð mína
strjúka blóðpumpuna sem býr í brjósti mér rólega
svona eins og þegar þú straukst bak mitt og ég fékk gæsahúð
því ég veit að ef ég fæ gæsahúð á hjartað 
þá mun ég geta kysst þig með sál minni
beint á munninn ]



[ Í þúsund daga var ég týnd
þúsund sinnum fannstu mig

Þúsund kossa gaf ég þér

Þúsund sinnum elskaði þig
í þúsund skipti varstu svikinn

Í þúsund skipti játaðist þér
Þúsund sinnum neitaði

Til eilífðar nóns elska ég þig
Til eilífðar nóns átt þú mig

Þúsund sinnum hvað þarf til að við verðum eitt? ]



[ Þú.! Þú ert draumur minna drauma
    ég finn blóðið renna
    og villta strauma 
   Mig að  að brenna,svo
   ef ég verð sú flenna
  þá mun ég þér lauma 
   með mér og þig tauma.
                        
                   Dingdong. ]



[ Að svo búnu héldum við heim
eftir langa nótt<dd>lostinn sofnaði
og lífsbaráttan<dd>hinn kaldi raunveruleiki vaknaði.

En þú hafðir aðrar hugmyndir
og ég diggaði við þig<dd>duggi dugg
af því ég vildi
sýna djörfung.

Löngu síðar:<dd>Og barnum var lokað
eigum við ekki að reyna
að fá bíl sagðir þú
þú getur gist á sófanum.

Eins og næturengill.			
			</dd></dd></dd></dd> ]



[ Stærðin skiptir máli
sagðir þú
og ljóð innihalda 
sannleikann.

Já það getur verið
æ ég er skáld -
æ beibí það skiptir ekki máli.

En brjóst þín
gera mig geðveikan.

Skítur skeður sagði ég
og mikil ósköp eru þau flott.

Ókei sagðir þú
ég borga skotið
þú borgar bílinn.

Þá erum við kvitt.
En ég 
man ekki
símanúmerið þitt.
Beibí. ]



[ Ég er enginn alki
en ég hef túskilding í hendi
og lostafulla konu
mér við hlið.

Áðan voru 
unglingarnir
að sníkja af mér rettu
hei eigum við að berja þig
sögðu þeir.

Krakkar mínir
má ég klípa í hana þessa.

Er hún á lausu?

Skíttu í píkuna á þér
helvítis perrinn þinn.

Og nóttin lagðist yfir. ]



[ Ég er á eilífum bömmer
og fokka heiminum
þó mig langi það ekki.

En ég verð að gera það
sjálfs mín vegna
því heimurinn er drulla.

Og ég er að drukkna í henni
ég man sóldagana á togurunum
þegar hundurinn sleikti mig.

Og ég fékk að gista í kojunni
og kokkurinn gaf mér dreggjarnar
og Guðrún á Vesturgötunni kom

sem guðaveig. ]



[ Þetta ölvaða rökkur
þetta siðblinda líf.
Þessi einhyggja
þessi þrá
sem sefast ekki.

Ég vildi ég væri munkur
búdda
Guð.

Ég lifi í afmörkuðu rými
eilífðarinnar
og geðveikin er
griðastaur minn.

Þú
gyðjan í norðri
þú annarlega strönd
ert álengdar 
og gælir við 
geðveiki mína. ]



[ Reykurinn leitar til gluggans
líkt og ég leita þín
svips þíns
og gæsku þinnar
þetta er veröldin
sem mér er framandi.

Stormurinn á sér ótal andlit
en ég á 
aðeins
einmanaleikann
og sársaukann.

Reiðuleysið
er líf mitt.

Meðan ég geng um göturnar
eða ligg kyrr
í lognstillunni

þá er ég alltaf einn. ]



[ Kvöldið svo fagurt og hljótt
kallar á mig, aumingjann
út úr fylgnsni mínu til að
hlæja að mér fyrir heigulsháttinn.
Það hlær og hlær og ég græt,
græt út í myrkrið, dökka myrkrið. ]



[ Sírenuvæl-
sjúkrabíll—
-Hugur hraður hugsar:
	“Almáttugur! 
láttu vininn minn vera heilan”


Drykkjuræfill-
dópistar á Hlemmi –
-Hugurinn hraður er:
	“Guð! 
veittu vininum mínum styrk”


Glatt par á götu-
gömul sæt hjón—
-Hugurinn hægir á:
	“Hamingja! 
lát ei vininn minn vera einan”


Nýir skór-
nóg að borða—
-Hugsun hamingjurík:
	“Lukka! 
veit vini mínum gæfu”


Heiður himinn-
sólarlag—
-Hugur rólegur er:
	“Vellíðan! 
vertu vini mínum alltaf hjá”


Blómarós-
bros út að eyrum—
-Hugurinn hljóður er:
	“Gæfa! 
veit vininum mínum ástríki” ]



[ Titringur, skjálfti, töfrar þjóta
tilefnið ert þú.
Helst af öllu herrans njóta
vil ég hér og nú.

Augnablik ég augum loka
stundina aftur lifi.
Við unaðskennd og undur doka, 
undarlega öll á svifi.

Mætast munnar að loknum degi
munaðurinn er  mikill.
Þú ert minn eini elskulegi
elsku og unaðs-lykill.

Milli svefns og sælu
sakna ég þín mest.
Hugar þíns og handa-gælu
hugnast mér nú best.

Í faðmi þínum fá að vera 
fagrar langar nætur.
Ekkert frekar vil ég gera
en eiga með þér rætur.

Ástarkveðju áfram sendi
ákall út í daginn.
Vil ég aldrei að víman endi
verði okkur í haginn. ]



[ Ég ligg í grasinu og horfi upp,
ég horfi á skýin búa til myndir
og óska þess að ég geti búið 
til myndir með þeim, 
fallegar myndir.
En ég ligg bara í grasinu 
get ekki flogið
þannig að ég óska. ]



[ Ekkert smá sem ég sakna þín
en engan hef ég símann
engin kemur heim til mín
hvað á ég að gera við tímann.
 

Langar svo mikið í koss og knús
karli stórum frá :o))
En í staðinn aðeins fæ ógnar blús
og fleiri hárin grá.
 

Einhvers staðar minn vinur er
einhvers staðar í geiminum
eflaust honum líði eins og mér
“alveg aleinn í heiminum”
 

Áfram held ég alltaf einhvern veginn
að baksa og vera sátt við mig þó
Af lífsins kúnstum mér var fenginn
helmingur og miklu meira en nóg.
 

Einmannaleikinn allra verstur er
erfitt er hann að sefa
Ég veit þó alltaf sem betur fer
hvað mikið ég á að gefa. ]



[ Vindurinn flytur mér fréttir
sem ég forðast að heyra.
En stundum getur verið léttir
að vita um líf sitt aðeins meira.

Hann smeygir sér inn um gluggann
og hvíslar fáum orðum að mér.
Aldrei hefur það verið sama tuggann
heldur hlutir sem enginn annar sér. ]



[ Ég er bara lítið barn,
barn sem ekkert skilur.
Kaldur vindur og kalt hjarn –
kuldinn – hann ekkert dylur.

Nú falla laufin líkt og áður
langt er ei í vetur.
En ekkert verður eins og áður,
eitthvað ég hefði átt að gera betur.

Í sumarlok ég sveif á skýjum,
sæl ég gaf mig alla.
Í örmum þínum – öruggum – hlýjum
ölvuð lét mig falla.

Viss í minni vitund var ég þá
vissi að ástin var hér.
Vissi að þú vildir vera mér hjá
vildir gefa af þér.

Svo fór um þig vinur vondur hrollur
vafi og kvíði kaldur.
Feiknin öll er þinn fortíðartollur
fall-valtur örlagavaldur.

Það dró fyrir ský og dimmdi af degi,
dæmdi mig í burtu síðan.
En vonin var mín og vildi ég eigi
viðurkenna vonda líðan.

Því sorgin er stór og söknuður líka
stingur og nístir rætur.
Aftur hélt ég aldrei slíka
aftur að gráta um nætur.

Ég hélt að sorgin sagt hefði bless
svo sátt ég var að unna.
Mér fannst ég vera voða hress
vilja lífið og kunna.

Svo snöggt þú snérist vinur minn
snérir þér burtu frá mér.
Hræddur og tættur er hugur þinn
heljargrip hann hefur á þér.

Hugarró og heilsu óska ég þér
heitt frá mínu hjarta.
Ást og kærleik færðu frá mér
og framtíðina bjarta.

Ef einhvern tíma enn og aftur
efinn leitar á þig,
þá líttu upp – þar er ógnarkraftur
þiggðu fyrir þig.

Bara ekki gleyma blíðri mær
Björginni sem snerti hjartað.
Því ég er bara barn sem er engu nær
barn sem ei getur kvartað.

Vona bráðum að þú munir vilja
veita mér þau svörin
sem hjálpa mér að sjá og skilja
svo engin verði örin. ]



[ Ekki veit ég vinur minn
vel hvað út af brá.
Áður þú áttir huga minn,
ákaft ég brann af þrá.

Er loku þú skaust fyrir ljósið mitt
þá lyppaðist ég niður.
Ég viss\'ei önnur ætti hjarta þitt.
Enn mér þykir það miður.

En gengin spor ég græt ei lengur
því gæfan mér snérist í vil.
Ég veit í dag ég er happafengur,
ég svo miklu meira skil.

Ekki það versta var að vera einn
endalausar nætur.
Heldur það að hjá mér ei neinn
herrann festi rætur.

Stopp ég sagði og hætti að sýta
og sorgartárin fella.
Núna mun ég hverja stund nýta
því nærri er elli-kella  :o)

Hvar ég verð um næsta vor
veit ég eigi núna.
Það eitt ég veit að kjarkur og þor
þjöppuðust inn í frúna.

Áfram ég stend og ætla lengra
alla leið til enda.
Þótt í búi mínu æ verði þrengra
þá ekkert ill mun henda.

Líttu upp og ljósið sjáðu
í ljúfri sálu þinni.
Sálarró og styrkinn fáðu
úr sögu-vísu minni.

Einskis annars en góðs ég óska þér
ekki gleyma því.
Þú geymir bara það góða frá mér
þar til við hittumst á ný.

Hvort það verður hérna megin
hnettinum þessum á.
En fagna mun ég þér ósköp fegin
þá færðu mér kossinn frá. ]



[ Når blomstens bæger
langsomt åbner sig
og du smiler til mig 
med røde varme læber
da kysser jeg dig 
smager sødmen i din mund
og falder på knæ
foran dine fødder 
vårberuset. ]



[ Ekkert svar á ég elsku besti
við englaorðum þínum
Herrann minn á hvítum hesti
huga stelur mínum

Tíminn tiplar á tánum nú
tíminn er lengi að líða
þegar hann sýnir tuttugu og þrjú
þarf ég ei lengur að bíða

Kossinn þrái kinn mína á
kossinn allra besta
Áköf er mín ástarþrá
ákall til hins mesta ]



[ Tag mig i dine arme
kys mig blidt.
Vis mig din længsel
vis mig din frygt.
Jeg kan se ind i din sjæl 
når du ser på mig. 
Og jeg ved du kan se
-at jeg elsker dig. ]



[ Brástjörnur blíðar man ég
blika mót sjónum mínum.
Bros geisla og glitrandi perlur
gæfuna í örmum þínum.

Nálægð sem neistaði elding
er nam ég frá verund þinni.
Nafn eins og ómfagur söngur   
yljar nú sálu minni. ]



[ Tilvistartóm
Tekst ekki að fylla
-Hugsunarvilla ]



[ að vita og ekki vita 
hver veit þá svarið?
ekki ég,ekki þú
hver þá?
leitað að svari en finnst ekki
hvar og hvergi,
en hvernig? ]



[ Hver eru þú og ég 
                                              Of margir hér eru
                                         Hvers vegna komst þú
                                         Þegar ég ekki þig sé ]



[ Hvítur snjór í hvítu húsi 
                                          Geng þar í þröngum stíg
                                          Er glæpur framin í litlu húsi. ]



[ Vissu fáir um mitt vein
vonglöð vissan úr augum skein.
Hver var ég nema hold og bein
haldin fangi líkama sálin ein.
Hún bjó á bak við brosin
hjartað kalt, beinin frosin.

Lifði lifandi dauð
lokuð sálin snauð.
Hjartað hellti sínum tárum
hafði haldið opnum sárum. 
Kallið kom, stöðvaðist kvein
sefaðist þá um hjartans mein
hvíldi loks lúin bein.

Sál sveif sátt á sinn fund
sættist öll hennar lund.
Gekk um gullslegna grund
gafst líkaminn í eilífan blund.
Hjúpuð holdi undir áletruðum stein
hurfu til moldu mín frosnu bein. ]



[ Eitt er hérna einstakt ljóð,
um það var ég beðin.
Ferskeytlan er feikna góð, 
fagmannlega kveðin. ]



[ Máninn í svartnætti tindrandi tær,
til þín í myrkri skal kalla.
Dauðar þær sálir hann dregur sér nær,
og draumana uppfyllir alla. ]



[ Hvít klæði svört sól
sorgin kom hér við
og dvaldist of lengi
lokuð augu líta skugga  
að leik und hvörmum
sem skýla mér 
frá eyðimörknni. ]



[ Kjartan Þorbergsson
60 ára 17.10. 2004

Heillaóskir færum við þér 
Kjartan okkar kæri!!!
Við komumst því miður ekki
í veisluhöldin þín!!!
En nokkrar skálar þó, 
við tökum við tækifæri!
Tökum lögin hans frænda 
og þá verður púra grín!
Koníaksflaskan þig kæti vinur, 
frekar en að æri!!!
Karlmannlegast tel ég þó 
að drekka eins og svín!
Við myndum drekka með þér
ef mögulegt það væri!!!
En Magga skírir Einar Örn,
að vera þar bíður mín!
Þar heldur gleðin hæst á loft
er þína skál ég segi!!!
Hafiði það svo notalegt!
Með kveðju frá Skálateigi! ]



[ Dimmt er nú úti
    Kveður kuldamjöll
    Ekkert er eins og dimmhöll
    Drungandi nístandi völl 
    Það á við okkur öll. ]



[ Með þungum huga konan þegir,
þerrar burtu tárin.
“Gættu þín góða hvað þú segir!!”
gall við í gegnum árin

“Það er víst ei nóg að vilja,
vel að meina orðin, 
sannleikann sjálfan má aldrei dylja,
settu öll spilin á borðin.”

Hún vildi geta tekið til baka 
töluð orð í húmi nætur.
Hana áfram heldur að þjaka
hrollur um hjartarætur.

Það er ekki það sem sagt var 
sem þjakar hana nú.
Heldur það – hún veit ei hvar 
hugur hans er og trú.

Grætur hún og Guð sinn biður
að gefa sér nú svar.
Í hjartanu megi myndast friður
sú hugarró sem var.

Hún er bara lítið blóm,
barn sem í litlu botnar.
Sækir að kuldinn með sínum klóm,
kuldinn yfir öllu drottnar.

Hún var svo sæl um sumarmál
svo viss um ástina hans.
Sátt við þessa fallegu sál
sem boðið hafði í dans.

Dans sem átti að duna dátt
daglangt í framtíðinni.
Sem sól á heiðum himni hátt,
sólskyn var í sinni.

Afarfalleg voru ástarorðin
ástin úr þeim skein.
Allt var lagt, að hún hélt á borðin,
engin gamalgróin mein.

Í gleði sinni gaf  hún meira,
gjöfin var hún öll.
Vildi gjarnan gefa fleira 
og guma búa höll.

En smátt og smátt þá dimmdi yfir,
sem nótt þá dagur varð.
Þrálát er þögnin og lengi lifir,
þungbúin myndar hún skarð.

Las hún enn og aftur ljóðin
loforð um betri tíð.
Að þeirra einna væri ástarslóðin
alltaf um ár og síð.

Það yrði aldrei þrautaganga
þeirra ljúfi dans.
En frek hafði þögnin hann tekið til fanga,
fá voru orðin hans.

Ein hún sat í erlendu landi
ekkert botnaði í neinu.
Hafa hemil á tárum var vandi, 
hló hún ekki að neinu.

Hún var ekki viss hvað helst skyldi halda
-	því herrann ekkert reit.
Hún vildi bara ekki veseni valda,
viljandi fram hjá því leit.

Kannski hafði konan áður
komið að þessum mótum.
Vissi-það er vont að vera öðrum háður
vilja allt á sínum nótum.

Því allir eru einir fæddir,
engu um það breytir hver,
hvaða huga og hjörtu þú þræddir
héðan- einn maður burtu fer.

Hún vissi líka að von og trú
eru veganestin bestu.
En maður minn – þvílíkt desjavú
man hún eftir flestu.

Hún man hvernig var að sitja og bíða
ein í húmi nætur.
Hún man hve lengi tíminn var að líða
hrollur um hjartarætur.

Í brjósti sínu enn ber vonarneista
biturð er ekki til.
Sér hún í sálinni ástina reista
sannleika í vil.

Vill hún allt sínu vini til góðs,
vitji hans hamingjan víð.
Happið verði honum ei til hnjóðs,
hugumstór alla tíð.

Í bljúgri bæn hún biður þess nú
að blómið sitt hann muni áfram.
Hún gaf sína ást í góðri trú
og gefur hana áfram. ]



[ Góði faðir gefðu af 
gnægtavisku þinni
sindr´i og geisli hún sem haf
í samviskunni minni.

Bljúg ég stend og bið til þín
bæn sem skiptir máli.
Skjótt hún stígur upp til þín
sem neist´i af litlu báli.

Styrk og trú ég sæki í þig
sem er mér í vil.
Langar mig að þú leiðir mig 
líkt og hingað til.

Lengi hefur ljósið lifað 
ljúft í sálu minni.
Ekkert burtu fær því bifað
þessu broti af visku þinni. ]



[ Erfið er þessi þrautarganga
þögul er sem gröfin
hugsanir í húminu hanga
hræðileg er mér töfin

Ég vildi eiga vin svo góðan
sem vefði mig sínum örmum
mér segði betra allt yrði bráðum
og brosið leyndist í hvörmum ]



[ Máttur bænar birtist mér
bjartur sem ljósið eina.
Eilíf trú ei vík frá mér
eins þótt lífið ég fái að reyna. ]



[ Veistu hvað ég heiti 
                                          Og veistu hver ég er
                                          Ég er lítill engill
                                          Sem bý hér hjá þér ]



[ Veistu hvað ég heiti 
Og veistu hver ég er
Ég er símaskeyti 
Sem lítið á mér ber. ]



[ Hver býr í þessu húsi
                                           Er það ég  Nei
                                           Það ert þú og ég ]



[ Hann var rithöfundur
einn af þeim sem
orti
en átti enga ró.

Húmoristi og hrókur
alls fagnaðar þó. ]



[ Dauðra jóa dölum í, þar dvínur elli, 
fundust þeir á fögrum velli.

Brúnn og Rauður rennast að á rosknum fæti, 
hneggjuðu vakrir vina-læti.

Höfuð-sviminn horfinn er og hungrið ríka, 
fóta-skjögrið farið líka.

Hrókur svarti hóf svo tal í hesta máli: 
,,Hér er völ á vænu káli.

Nú er læknuð lemstur öll, sem leiður beimi 
kvaldi oss með í manna heimi".

Kragi sannar þulu þá með þægu bragði. 
,,Allt er þetta satt", hann sagði.

„Herra mínum helzt ég ann og hverjum seggja, 
sem mér gjörðu lið að leggja.

En happa-snauðar hendur þær mig hremdu feigan, 
gjöldin síðan eptir eiga". ]



[ Fundanna skært í ljós burt leið.
Blundar hér vært á beði moldar,
blessaðar fært á náðir foldar,
barnið þitt sært, ó beiska neyð!

 
Sofið er ástaraugað þitt,
sem aldrei brást að mætti mínu;
mest hef eg dáðst að brosi þínu,
andi þinn sást þar allt með sitt.

Stirðnuð er haga höndin þín,
gjörð til að laga allt úr öllu,
eins létt og draga hvítt á völlu
smámeyjar fagurspunnið lín.

Vel sé þér, Jón! á værum beð,
vinar af sjónum löngu liðinn,
lúður á bón um himnafriðinn.
Kalt var á Fróni, Kjærnesteð!

 
Slokknaði fagurt lista ljós.
Snjókólgudaga hríðir harðar
til heljar draga blómann jarðar.
Fyrst deyr í haga rauðust rós ]



[ Þetta verkfall er ekki að mínu skapi,
ekkert að gera hér heima við.
Ég sit bara við tölvuna eins og api,
og langar að læra af gömlum sið. ]



[ Hægt og hljótt lætur dagurinn 
sig hverfa 
þegar nóttin stingur börnunum beina leið
í bólið,  
en þau vilja heldur leika sér við Óla litla 
lokbrá
og hlaupa í ótal hringi allt í kringum jörðina, 
sem hrýtur undir mánageisla sæng. ]



[ Fróðleiksfúsi kötturinn gekk inní Bókhlöðuna með þröst í kjaftinum
hann vissi ekki að þrösturinn var skáld
þeir stóðu báðir við afgreiðsluborðið og báðu um bókasafnsskírteini
þrösturinn var stærri og feitari en kötturinn og auk þess með gleraugu
þrösturinn vissi ekki að kötturinn ætlaði að éta hann ]



[ Í slitlaginu blandast blóð og tjara. Senn verður
takmarkinu náð. Ég er syndlaus maður, laus við
hvatir. Dökk krómmaskínan æðir áfram einsog
hraðlest inní eyðimörkina. Ég sé himininn
opnast í sporöskjulaga auga og reglulega varpar
það fram slitróttum myndum úr lífi mínu. Þetta
blikandi auga er það eina sem lýsir upp rauða-
myrkrið.


Þau giftust á fimmtudegi í mars á ferðalagi um
Gíbralta. Næsta miðvikudag voru þau stödd í
hótelherbergi á sjöundu hæð Hilton hótelsins í
Amsterdam þar sem heimspressan hélt að þau
hygðust gera það fyrir framan myndavélarnar
í þágu friðar. Á bilinu fimmtíu til sextíu blaða-
menn höfðu ferðast frá London til þess að
vitna um þennan atburð, berja kappann augum
með þessari undarlegu konu frá Japan sem hann
hafði verið að gera hosur sínar grænar fyrir.
   Loks hafði hann gengið af göflunum.


Sökum þess hversu mikla athygli brúðkaupið
vakti, hefði allteins verið hægt að nota tækifærið
til að koma skilaboðum áleiðis. Mörgum árum
síðar viðurkenndi hann að þær pólitísku hug-
sjónir sem hann hafði að leiðarljósi hefðu í
vissum skilningi verið barnalegar. Hvernig átti
að vera hægt að boða frið í heimi sem átti aðeins
ofbeldi?


Það hefur stundum komið fyrir mig að einhver
minnist á atvik eða samræðu sem ég get
ómögulega munað eftir. Þegar það gerist reyni
ég að láta ekkert uppi og þykist vera með á
nótunum. Ég hef velt því fyrir mér hvort rekja
megi slíka minnisbresti til geðveiki. Eitt dæmi
um þetta var fyrir mörgum árum þegar ég
hringdi í vinkonu mína sem mig hafði lengi
langað til að sofa hjá og hún svaraði í símann
heldur önuglega.
   „Veistu, nú verður þetta að hætta!"
   „Verður hvað að hætta?"
   „Ég fíla bara ekkert að þú sért að hringja
hérna og spyrja hvort ég sé í nærbuxum eða
eitthvað þvíumlíkt – einsog núna í morgun.
Ha."
   Auðvitað baðst ég strax afsökunar og
bar fyrir mig eitthvert grínið. En ég verð að viður-
kenna að það er heldur óþægilegt að halda
uppi samræðum við manneskju sem gengur út
frá því að maður hafi upplifað það sama og hún
er að tala um. Ég hef aldrei kunnað við að spyrja
heimskulegra spurninga og því frekar bitið á
jaxlinn og vonast til að umfjöllunarefnið útskýri
sig sjálft.


Fortíðin er einsog eitraður ávöxtur. Ramminn
utanum mynd af fjötruðum manni. Augun
lýsa af örvilnun. Hann heldur hönd upp að
kinn, horfir í gegnum þann sem horfir á móti.
Dauð orð á vörum. Dimmur bakgrunnur.
Næstum ekkert sem minnir á umheiminn.
Eftirkeimur eiturs.


Það mætti segja um mig að ég sé gefinn fyrir að
velta mér uppúr hlutum. Fyrrverandi ástkonur
hafa kvartað yfir því að ég geti ekki látið neitt
ágreiningsmál eiga sig. Að ég þurfi að brjóta allt
til mergjar. Það hefur nefnilega aldrei verið neitt
vandamál fyrir mig að komast í samband við
góða kvenkosti. Hins vegar hefur eitt og annað
valdið því að sambönd mín rofna að lokum.
Dæmi: Ég var í tygjum við konu sem ég kynntist
í Kvöldskólanum um árið. Hún var yndislega
afslöppuð týpa. Við vorum búin að vera saman
nokkra mánuði og höfðum það mjög gott þang-
að til hún spurði mig einn daginn: „Hvað er það
í mínu útliti sem þér líkar?" Ég sagði henni að
mér þætti hún fallegust í myrkri.


Það er einmitt þetta með drykkjuna. Er ekki
alltaf talað um að undir áhrifum áfengis sýni
maður sitt rétta andlit? Ef svo er þá er ég vissu-
lega geðveikur, því það getur verið tilviljunar-
kennt hvar ég enda þegar ég verð ölvaður.
Eftir villta nótt á djamminu hef ég vaknað á
eldhúsborði í einhverri ókunnri blokk, gist
fangageymslur lögreglunnar og margt þar á
milli. Það væri allavega ekki fjarri lagi að ætla
geðveikina og drykkjuna sitt hvora hlið á sömu
mynt. Því annað getur framkallað hitt.
   Jafnvel þótt talað sé um að geðveiki geti verið
ættgengur sjúkdómur hlýtur samt margt að ýta
honum af stað, ekki veit ég til þess að nein tilfelli
hafi fundist í minni ætt hingað til.


Þegar ég var unglingur tíndum við strákarnir
sveppi í lok sumars á golfvellinum í bænum
þar sem ég bjó. Síðan lágum við um nætur í 
sandgryfjunum og fylgdumst með geimskipum
á himninum eða flissuðum yfir því þegar jörðin
hreyfðist. Við sögðum foreldrum okkar að við
værum að safna golfkúlum og það væri langbest
að tína þær þegar enginn væri á vellinum og
gaman að tjalda í leiðinni.
   Ég hef reynt að móta lífsskoðanir mínar
út frá eigin reynslu. Þegar eitthvað gengur úr
skorðum dreg ég lærdóm af því og leitast við
að efla hugann. Það er enginn of góður til þess
að skoða sjálfan sig ofan í kjölinn. Af hverjum
er jesúmyndin og hvernig líkar mér við eigin
spegilmynd? Spegillinn brotnar. ]



[ Hjá þér með gleði
hverja einustu
sekúndu
ennþá ég dvel

Líf okkar var sem
stilltir 
strengir
sem hljómuðu vel

Hljómur minn var
hljómur minn & þinn

Hljómur minn var
hljómur minn & þinn ]



[ Þar sem ólukkan býr
þar á ég best heima.
Burt frá mér sál mín flýr
því ég neita hana að geyma.

Ég hef tapað öllu frá mér
og næ engu af því til baka.
Leyndarmálin skal ég segja þér
en hvað af þeim viltu taka.

Ég er reyna að selja sálu mína
og færðu hana á góðu verði.
Gott væri í skiptum að fá þína
þó svo mín sál af þínu hjarta skerði ]



[ Vegna vandræða í peningamálum
sál mína ég varð að selja.
Birtist mér þá brosmildur maður
sem í höndum sér peninga var að telja.

Um verðið við reyndum að semja
en það gekk ekki sem skildi.
Maðurinn var ekki alveg í lagi
vissi samt hvað hann vildi.

Hann spurði hvort höfuðið fylgdi með
en ég sagði að svo væri ekki.
Fúll og með súran svip hann sagði
-Þú ert nískasta mannvera sem ég þekki.

Næst sagðist hann ætla gera mér tilboð
sem erfitt yrði fyrir mig hafna.
Inn í því voru glæsikerrur og hallir
og einnig að líf mitt blómstra og dafna.

Við neitum mína varð kauði reiður
ræksti sig og sagðist heita Lúsifer.
Um leið ég hætti öllu glensi og gríni
og þá fyrir mig sem betur fer.

Hann stækkaði og varð himinhár
og lagði yfir mig svartann skugga.
Allt í kringum okkar jafnaðist við jörðu
og úti varð bæði myrkur og mugga.

Ég bað hræddur um miskun hans
en það var ekki í umræðunni.
Hann stækkaði um helming og spurði
í hverju ég væri bestur og hvað ég kunni

Ég sagðist kunna spila á gítar
og að ég væri bestur í því fagi.
Svo vildi hann fá að heyra mig spila
en ég kunni ekki nótu í neinu lagi.

Hann setti mig og sagði lítið var í mig
og gekk leiður í burtu afar sár.
Ég var löngut búinn að pissa í mig
og fella svona 750000 þúsund tár. ]



[ Tímavélin hefur sinn gang
en á heilum hring
hefst allt að nýju

Sjálft sjálfið fer sína ferð
hring eftir hring
sjálft sig um kring

Um hringbraut fer hin glæsta
sólina um kring
að færa okkur vorið ]



[ orðin ein
upplýsa nótt
hina dæmdu

orðin
sem engu fá lýst
án þular

orð af orði
allt má tengja
orðum saman ]



[ Eldur í undralandi
á forboðnum tímum
td. í dag

Veröld í björtum logum
í skugga ástar
á því sem ekki varir

Heimur í losti
þegar hún svarar
með fölsku brosi

Hershöfðingi án hers
með konu án varalits
gljáandi vélkonu
atóm, atóm ]



[ dagsins rós fölnar
því sem dregur nær kvöldi
dauður dagur er
og ég fer

fleiri dagar
eins og á færibandi
fleiri dagar
og minna líf

aldur vonir deyðir
dauðar sigla
farinn langt í burtu
kem í dögun ]



[ það byrjaði á fallegum 
sumar morni að    
ég sat einn og einnmanna 
út í hægra horni.
engin tók eftir mér.
en nú er ég komin til að hjálpa þér
svog það gerist ekki það sama. ]



[ Í lausu lofti,
..nú sit ég hér.
Allt á tjá og tundri
hvert sem þú lýtur,
ekki furða þig undri.
Ekki bara í kring,
heldur einning...
einnig hjá þér.
Lýttu dýpra. ]



[ Leitandi hugsun,
Reyni að finna tilgang
Tilganginn.
Hvers vegna?
Ég skil ekki. ]



[ Frjáls og fljúgandi.
Ég flýg,
Er svo frjáls.
Frjáls eins og fuglinn,
Ég flýg.

Vandamál koma.
Ég flýg.
Meiri vandamál,
Allt ruglað og líka ég.
Ég flýg,
Ég flýg hærra.

Allt í lausu lofti,
Allt getur gerst.
Ég flýg.
Flýg í svefni,
Flýg í vöku.
Frjáls eins og fuglinn. ]



[ Ég dett.
Dett niður..
...óteljandi hæðir.
Allir detta hraðar,
Ég dett ein.
Fell neðar og neðar,
Lýt á þig, 
sé ekkert.
Horfi út í tómið, 
sé þig. ]



[ Þótt þú útskýrir,
Ég skil minna en ekki neitt.
Hversvegna?
Afhverju?
Jájá..
auðvitað þykir þér það leitt.
En málið er,
að nú er allt breitt. ]



[ mig varir um ferðina handan
um nýjan heim
eða engan heim

mig varir um að kynnast þér
sjálfvirki ég
sem heimur elur

mig varir um ferðina hér
um halla og slóðir
að augunum þínum

mig varir um að varast
varast þín, varast mín
varast ekki vín ]



[ Gleymdu ei fegurð íslenskra kvenna
því þær gefa lífinu vissann ljóma.
Þú getur spurt þá Baldur Elís og Jenna
og heyrt hvenig svör þeirra hljóma.

Fegurð sína fá af náttúrunnar hendi
en ekki af lýtarlæknum eins og suður frá.
En ef ég á sílikon brjóstum lendi
fellur hugur minn og hjarta í dá.

Íslenskar konur bera þokka mikinn
sem kyndir upp í gamalli sál.
Af íslenskri fegurð verður enginn svikinn
og hún kveikir innra með þér svakalegt bál.

Á Íslandi, óó fyrigefið á Íslandinu góða
er hægt að bjóða stúlkum heim.
En á ítalíu ætlar allt upp úr að sjóða
ef þú mælir orðið \"rúmleikfimi\" að þeim.

Ef litið er yfir síðustu mánuði þrjá
hef ég greinilega vinninginn í dráttum.
Herbergi mitt hafa tugi kvenna fengið að sjá
og geri mitt besta til að ná áttum.

Heima er alltaf best að vera
því stúlkurnar tala sömu tungu.
Hér veistu hvað þú þarft að gera
til að ná í konurnar gömlu og ungu. ]



[ Glaðlynd sólin
gægist
yfir öxl fjallsins
kinkar 
hlægjandi kolli
og bros mitt 
fæðist. ]



[ I wonder what i did wrong
I tryed to make you smile
I tryed to make you like me
But still you said no

I wonder what it did wrong
Am i to ugly
Am i to boring
Or am i a wussy complaning

I will neaver know
Becos she won’t tell me
Now when it’s all over
She will tell me on my grave ]



[ Þeir tala um minnimáttarkennd
og mysing.
Drangajökull dýrkaði mig.

Áðan fór ég á Klofajökul en þeir
segja að það
skipti máli
hvort maður komi
að norðan
eða sunnan.

Sjáðu til
svona er lífið
standir þú hjá Þjórsá
gæti hún heitið
tveimur nöfnum.

Efir því
hvoru megin
þú stendur. ]



[ Komdu með mér út í skóginn
leiktu með mér að mér við mig
bara ekki á mig

Svo lengi lærir sem lifir er sagt
en ég vil það ekki
vil ekki vita
þekkja
kunna
geta
heldur leika:

leika oft mikið og af öllu hjarta
svo lengi sem ég lifi
og þú

Komdu með mér út í skóginn
feldu mig finndu mig
alla
alltaf

segðu bara ekki
að það sé lærdómur að leika ]



[ Einu sinni hélt ég
að lífsgangan fælist í að sigra tindinn
á eigin fjalli

ein og hjálparlaust

en þegar ég hitti þig við fjallsræturnar
skildi ég að gangan sjálf er sigurinn
og að ævintýrið er að fara hana

tvö saman ]



[ Þegar ég hafði borist með straumnum
nógu lengi

reis ég upp við dogg
skilaði lánsseglunum
og reri kappsfull

með sannleikanum
mót straumnum
á stefnumót við drauminn ]



[ Við erum ekki á eitt sátt um neitt
nema ást okkar
hvors til annars

Afreksfólk setur heimsmet
í spjótkasti
kringluvarpi
skítkasti

Við horfum hljóðlát
hvort úr sínum stól
hvort í sínum heimi

milli okkar ástin
afrek út af fyrir sig ]



[ Það breytir engu
þótt við föllum ekki að sömu strönd
þótt útsker byrgi okkur sýn um stund

bara ef þú vilt vera 
næsta alda á eftir mér
og fylgja mér yfir hafið ]



[ Orð þín fylltu baðkar
stór
djúp
og heit

við böðuðum okkur bæði í þeim

Daginn sem yfir flaut
var of seint að kenna þér
á kranann

rödd mín drukknuð
í orðaflaumnum ]



[ Lífið er ekki sangjarnt.Hvílík byrði sem við þurfum að bera á okkur. Fyrst fæðumst við njótum alla og alls.
                 1Árs
erum við sett í pössun hingað og þangað svo foreldranir geta unnið.
                 2Ára
erum við kominn á leikskóla svo foreldranir fá smá pásu frá okkur.
                 3Ára
farinn að rífa okkur og slást við jafnaldrana.
                 4Ára
farinn að hafa vit á hlutunum.
                 5Ára
farinn að hlakka til skólans.
                 6Ára
kominn í skólan með hnút í maganum.
                 7Ára
búinn að læra lesa og eignast vini.
                 8Ára
viljum við helst vera úti allt kvöldið.
                 9Ára
óþólinmóð/ur að bíða eftir hlutunum.
                 10Ára
enn þá að stæka.
                 11Ára
er maður allveg upptekinn af vinum og vinsældum.
                 12Ára
fylgjumst með öllu sem gerist í kringum sig.
                 13Ára
kominn í tölu fullorðnafólksins.
                 14Ára
reynum að vera meira en við erum.
                 15Ára
hættum að vera mömmu barnið.
                 16Ára
förum við á vit örlagana.
                 17Ára
kominn í fast samband.
                 18Ára
farinn að búa.
                 19Ára
enn að þroskast.
                 20Ára
frjáls eins og fuglinn. ]



[ Að standa utan alls, horfa á
„venjulegt fólk“ versla jóla gjafir fyrir sína nánustu
meðan Krossfestir jólasveinar
prýða skreytta glugga verslana.

Og Kristur horfir á og er hugsi
Með Wiskí pela innundir kuflinum.
Með sígarettu í hægra munnviki
Þar sem hann gengur laugarveginn
Og hangir stundum niðrí austurstræti
Með jólasveina húfu.

Hann botnar ekki upp né niður í hraðanum.
Hvert hefur heimurinn farið!
Gæti hann hugsað þegar hann fær sér
smók af camel án fillters.

En ég er víst komin aftur í einhverri mynd.
Og ártalið er mitt.
En hraðinn er of mikill.
Hraðinn er of mikill.

Að standa utan alls með snert af Kristi í sér,
Horfa á „venjulegt fólk“ versla jólagjafir fyrir sína nánustu.
Og hafa ekki efni á svo mikið sem einni.
Á meðan Krossfestir Jólasveinar prýða
Jóla skreytta glugga verslana.
Og spyrja sig er maður horfir á heiminn:
Hvert hefur hann farið þó svo ég viti að
jörðin snýst í hringum sólina þá er spurningin ekki bókstafleg.

En hún er tilkominn vegna þess að
jafnvél hinir verstu manna eru komnir með nóg.
Og morð er komið í tísku.
Já, jafnvel morð er komið í tísku. ]



[ Grasið stingur iljarnar
snetringin kítlar og særir.
Ótröð heldur hún áfram
yfir hóla og hæðir.
Langt í burtu stendur skilti
hún hleypur síðasta spottann.

Paradís hún var að verða komin
það var dimmt.
Inns í dalnum var ljós
lýsti upp dalinn.

Í dalnum var jökull 
stór og mikill.
Telpan fann kuldan í gegnum rifnu buxurnar.

hún hneig niður
hún var komin í Paradís. ]



[ Ef þú villt hlusta
þá er ég hljóð næturinnar
í skugga dagsins
sem tefur þig við að vera
ekki þú sjálfur ]



[ Þegar tíminn varð að klukku
festi nútíminn rætur

Æ síðan göngum við píslarvottar
í átt að turninum
þar sem leyndarmálin sofa

Okkar er þrenning : 
sekúnduvísir, atómkjarni, og ljóshraði

Okkar menning er hátíðin
þegar orrustuþotur útrýmdu Guði ]



[ skiluru orðin
eða önnur tákn
sú hlið er raun
sem þú mætir

blasir það við
sem ekkert er
þótt blasi við
í trega nætur

skiluru orðin
og annað mál
sá vegur er raun
sem þú gengur

blasir það við
sem hugað er
ef blasir við
undir miðri sól ]



[ Hann sem er sannur í því sem hann reynir,
og ósvífinn í því sem hann segir –
Hann sem aldrei óttast,
og aldrei ann sér griða,

hann
mun sigra lýðinn.

Þú horfir framan í hann og hann grætur,
svo framandi þér sem að hann sýnist –
Þegar þú reynir að tengjast,
þótt enginn nálgist þig,

hann
mun einnig snerta okkur.

Og lífið er eilífur böðull, ósannindi eða uppásögn,
lífið reyrir þig meðan þú sefur –
og sefar þig meðan þú vakir,
vitjar þín ei meir,

hann
vitjar okkar í draumi. ]



[ hef hugsað mér að loka heimi mínum fyrir þér
áður gekk lykillinn þinn að öllum mínum dyrum

þú glataðir honum 

smátt og smátt hef ég gefið þér einn og einn lykil 
en kippan er orðin svo stór að þér tekst sjaldnast að komast inn ]



[ lagði niður vopnin
fyrir framan sjónvarpsskjáinn
horfði á klám 
og lét mig dreyma um þig 

gaf bardagann upp á borðið
gaf undan ímyndunarafli hugans

- mun betri staður til að dvelja á ]



[ Ég sit hérna einn,
jú það er kaffibolli mér við hlið, 
Hann segir nú ekki mikið 
svo ég ætla bara að þegja
og eiga við sjálfann mig.

Síminn hefur haldið kjafti í allann dag
það heyrist ekki kjaftur tala.
Hver ætli sé skýringin á þessu,
eru það staðreyndir eða tilviljanir.
Eru kannski allir í sömu sporum og ég.

Ég spyr, ég spyr frétta,
en enginn svarar, blaðið kom ekki í morgun sem þýðir aðeins eitt.

Ég hef verið gleymdur. ]



[ Upphaf miðpunktur og auðvitað endir. ]



[ Hér er ég staddur í veislu, veislu með fullt af fólki, það er fullt af fólki í veislunni sem ég er staddur í. Þarna eru frænkur mínar og frændur og frændur og frænkur mínar, en frænkur mínar og frændur eru staddir í veislunni sem ég er í. 
Afar og ömmur og ömmur og afar eru stödd í veislunni sem ég er í og frænkur og frændur líka og ég ömmur og afa í veislunni sem frænkur mínar og frændur eru í. Mamma og pabbi og pabbi og mamma eru líka í veislunni sem ömmur mínar og afar og afar mínir ömmur og frænkur mínar og frændur og frændur mínir og frænkur eru staddar í. 

Samt veit ég ekki hverju er verið að fagna. ]



[ Ég finn þig standa mér hjá
og fylgja mér hvert fótmál.
Þú átt alltaf hlut í minni sál
þvi ég þrái þig aftur að fá.

Minningar um þig vel ég geymi
innst inni í hjarta mér.
Aldrei skal ég gleyma þér
því ávallt um þig ég dreymi.

Við hittumst aftur vinur minn
þá margar sögur ég segi þér.
Á meðan verður þú ávallt hér
en ég kveð þig í þetta sinn. ]



[ ZZZZZZZZZZZZ
ZZZZZ
ZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZ
ZZZZZZZZ
ZZZZZZZZZZZZZ
ZZZZZZZZZZZZZZZZZ
ZZZZZZZZ
ZZZZ
ZZZZZZZZZZZZZZ
ZZZZZZZZZZZZZZZZ
ZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZ
ZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZ
ZZZZZZZZZZZZZZZZZZ

og yfir á hina hliðina

ZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZ
ZZZZZZZZ
ZZ
ZZZZZZZZZZZZZ
ZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZ
ZZZZ
ZZZZZZZZZZ
ZZZZZZZZZZZZZZZ
ZZZZZZZZZ
ZZZZZZZ
Z
ZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZ
ZZZZZZZZZ
ZZZZZZZZZZZZZZZZZ ]



[ Einhvern tímann um kvöldið
verður spilaður leikur.
Útskotslotterí er hann nefndur
þú spilar hann keikur.

Verðlaun eru boði
vinningurinn er eitthvað.
Engin varð svo frægur 
að standa pressuna.

Endilega mætið leikinn
og verið með í lotteríinu.
Svo enginn villist neitt 
er keyrt á milli. 

Beygt þar strax til hægri 
í endanum vinstra meginn.
Þar er  hurð sem stendur á Bára  
þar eigið þið að fara inn.

Svo við hittumst
á Brodway
Nei, 
á hóteli í Chile

Upplýsingar
forhönd
Jens
gefur

Mjög spennandi leikur
leikur að leik
leikur að leik
við erum keik ]



[ Dreg tjöldin frá
Svitadropi rennur
niður bak hennar

Smjatta rólega
á heiminum

Guð er allt
Allt er Guð ]



[ Það var í vor 
að í heiminn kom 
þessi litla sæta snót 
Herdís Birna heitir hún 
sem kom í heiminn um hánótt 
með þennan mikla lífsins þrótt. 

Elsku Herdís Birna mín 
þú ert alltaf svo sæt og fín. 
Ó, lífið hefur breyst hjá mér 
ég er svo stoltur að eiga í þér. 
Þú ert svo björt elsku fagra fljóð 
þú verður alltaf mitt yndislega ljóð. ]



[ Ó elskan, þú yndið mitt og fegurð
þessi trú sem geislar frá þér
þessi ást sem þú losar til mín
þessi orð sem koma frá þér.

Ó hvað þetta ferðalag
verður yndislegt með þér
ferðafélaginn minn
þessi ferð er okkar

Það er ekki annað hægt
en að vera stoltur að því
að fá að vera í ferðalagi með þér
þessi ást þessi blíða sem kemur frá þér

Þetta ferðalag er rist inn í hjarta mitt
ég þarf ekki kort því ég mun alltaf, rata til þín
Þó ég yrði týndur í sólskininu, mun ég rata til þín
þó almyrkvi yrði mund ég rata til þín, rata til þín

Upphaf þessara ferðar með þér
er upphaf þessa lífs sem ég lifi nú
alúð og trú sem þú skapaðir mín frú
tryggð og trú sem þú skapar í hjarta þér

Að ferðast á farrými þínu
og vera í rými með þér
er það sem ég hef leitað að
því að hjartað þitt er á réttum stað. ]



[ 1.

Ég er dóttirin

og í hafniðinum  
heyrist allt

og í hafniðinum
syngja raddir
sem upphefja engan
heldur þjóna eingöngu
þeim eina tilgangi
að vera og heyrast ekki

og í hafniðinum
hafa aðrar raddir sungið
með tónum sem aðeins birtast 
í hljóðlausum
líflausum orðum
á vörum sem aldrei bærast.


2. 

Ég er dóttirin

og aðeins ég
skynja þýðingu þess
að rekaviður dagsins
er ekki ormétinn
að innsta hring

og aðeins ég 
skynja þýðingu þess
að þessir köldu 
blautu klettar
boða algera þögn

og aðeins ég
skynja þýðingu þess
að dagurinn 
hefur dregið í lengstu lög 
að sýna skömmustuleg 
svipbrigði sín

já – aðeins ég 
er þess megnug að skynja
að allir þessir fyrirboðar
hafa í öllum sínum myndum
aðeins boðað það 
sem þegar er orðið

og aðeins ég ein 
skynja þá blíðu fingur
sem leika um þig
og veit að hafniðurinn 
er söngurinn þinn 
í djúpunum

(í grænu
grænbláu
bláu biksvörtu
djúpunum)

þar sem óp ykkar 
heyrðust ekki
- en samt heyrði ég
á þeirri stundu
að sameiginleg fortíð okkar
var að breytast og umbreytast
í einmannaleg minningarbrot

og þá 
og þá á þeirri stundu
heyrði ég ópin þín systir

og þaðan í frá
gat ég aðeins
(og þó með naumindum)
sagt;

ég er dóttirin
sem drukknaði ekki. ]



[ It\'s hard to tell your mind to stop loving someone 
when your heart still does...

and if loving you is wrong...
I don\'t wanna be right. ]



[ Þokan…
Dökkt sjalið legst yfir fjörðinn
Með allan sinn kulda
Eins og dauðinn.
Ég finn að dauðann nálgast
Þjéttur stríkur hann vanga mína
En ég sé hann ekki.

Ég lít til hægri
Ég lít til vinstri
Ég lít upp
Ég lít niður.

Ég sný mér í hryngi
Dett í grasið.

Ég ligg fyrir neðan sjalið
Ég fynn fyrir því strjúka nefbroddin
Mig kíttlar
Ég brosi.

Ég sé sólina fyrir ofan mig
Reyna að brjótast í gegnum sjalið.
Geislar hennar ná til mín
Inn í hjartað mitt.
Ég finn hvernig hjartað hittnar
Ég missi sambandið við geislana
Það er mansskuggi yfir mér.

Ég opna augun
Horfi í augun á honum
En næ ekki augnsambandi við hann.
Hann er ekki hérna
Hann er í sínum heimi
Sem mér er ekki boðið í.

Augun þín eru full af
Sorg
Tárin steyma niður vangana.
Ég vökna um augun
Ég loka þeim.

Þegar ég opna þau
Ég sé þig valla.
Sjalið hefur hulið þig
Dregur sig með sér í burtu
Ég sé þig hverfa úr hjarta mínu.

Sjalið er horfið og hefur stolið þér
Ég ligg í grasinu og græt.
Sólin huggar mig
Mér er ekki huggað.
Hjartað er brotið
Tárin hætta ekki að streyma. ]



[ Ert þú 
-í raun og veru - sonur Guðs?
Spyr fréttamaðurinn í sjónvarpinu
Jesúm Krist.
Það eru þín orð, svarar Frelsarinn,
með bros á vör.

Jólatréð er sofnað, 
það hallast ískyggilega 
á aðra hliðina
og mér flýgur í hug 
- hvort það
hafi líka stolist í sherryið
sem var falið í þvottavélinni 
á jólanótt.
Rauð könguló 
er snyrtilega bundin um topp þess
en gulir götuvitar 
lýsa dauflega á slútandi greinum.

Úti sitja hrafnar
á ljósastaurunum
krunkandi 
eftir feita hangikjötinu
sem við hentum í ruslið
á aðfangadagskvöld.

Á svörtum himni 
skín einmana- óljós
- stjarna? ]



[ Úti er ísköld nótt
og dagurinn er dauður.
Borgin sefur rótt
og hver bíll er auður.

Máninn guli skín svo skær
og lýsir upp dimm stræti.
Kuldinn svífur róglega nær
og ekki heyrist úti nein læti.

Frostrósir á gluggann prýða
og mynda fallegar myndir.
Snjókorn um göturnar líða 
og vindurinn í þeim syndir.

Stjörnurnar flissa í laumi
en þær hugsa ekkert ljótt.
Allir eru staddir í draumi
á þessari fallegu vetrarnótt. ]



[ veruleikinn

er leir í þínum lipru 
höndum 

listilega mótaður 
í þinni mynd

verði henni á að molna
í hnjaski dagsins

áttu nægan leir í nýja mynd ]



[ Það er svo margt 
sem mig langar að seigja.
Seigi samt ekkert
  Kyndi bara bálið 
innaní mér 
  Þegi bara, um langa hríð

  Það er svo margt
Sem mig langar að gera.
En geri aldrei, því 
mig vantar þig.
  Þig, sem mig knýr
til dáða og orða.

  Þú sem allt seigir
og gerir... ]



[ hurðin lokaðist á eftir mér og
nýr heimur blasti við.
heimur hins óþekkta.
ég var eins og lítill bátur sem leysti landfestar í fyrsta sinn
og hélt á ný mið.

ég gekk niður götuna og 
skrefin hurfu á eftir mér.
og þá var ég eins og ég hefði aldrei verið til. ]



[ orð, setning, málsgrein, kafli, bók og bókasafn:

orðin hanga saman í setningum
og liggja í málsgreinum í köflum
í bókum á bókasöfnum

þar fara orðin ófrjáls
þar til hugsun leysir þau úr fjötrum ]



[ Falsaður tími
og eilífðarvélin hvín
meðan hugurinn reikar
við þrautir og vinnu

Falsaðar víddir
á hljóðhraða yfir borginni
og hugurinn farinn
til fjarlægðra heima

Stundin við tréð
leiðin til fjalls
tómar hendur í auðum dal
og tómur haus
í tannhjóli skuggans ]



[ Hvað er að
í heim sem er sjálfstýrður
hvert er farið
þegar allt hefur verið gert

Engin gáta
heillar hugann
enn hann vinnur
og verkið er lífið

Dauðin og hafið
tifa við ljós himins
og tár meyjunnar
hvín í þotuhreyflinum ]



[ Heimur brennur hratt
og við með honum
ennþá hraðar

engin dagur
er nógu langur til alls
eða of stuttur til einskis
þótt lítið, þá minna er ekki neitt

hafðu frið
stríð er óþarfi
of margir falla frá
fleiri eru áhorfendur af  þínu lífi

ef  þú hefur eitthvað
til þess hefurðu það
að sýna hinum ]



[ Þú einn veist
og ekkert rýrir það
sem er eða ekki

Ekkert tekur frá þér
það sem þú ekki ert

Þú einn getur
og ekkert fær hindrað
sem er eða ekki

Ekkert tekur frá þér
það sem þú ekki ert ]



[ Vindurinn hrifsaði 
hugsanir mínar, 
henti þeim 
yfir þvera götuna,
blákaldur blés á mig, 
- bless!
Og lét sig hverfa. ]



[ Hverfular minningar
hug minn sækja
inn um skráargat
hurðar minnar tilveru
hverful litbrigði og hljóð
sameingislausa þrá mín til lífsins

Ég lifi í frystihúsi
minnar eigin sálar
þar sem þið
þorskarnir og rollurnar
eruð fryst

Afþýddu þínar kvalir
og þinn hug jafnframt
leistu úr læðingi
það afl sem þú ert
og sem heimurinn þarf ]



[ DAUðINN

Hjartað springur.
Sársauki og reiði taka völd.
Langar að sofa,
vil vaka.
Hvaða brak var þetta?

Æ, nei, ekki brotna meira.
Ekki bregðast,
þú ert mér allt
þú sagðir það sjálfur.

Hvað er hægt að gera?
Enginn viðbrögð,
og ég stend ein
eftir úti á miðju túninu.

Nakin og máttvana,
finn ég hvernig æðarnar springa. 
Og blóðið það seitlar úr þeim.
Þú gafst þig þá.

Eftir allt sem ég gerði,
sem var þér einum ætlað.
þetta var ekki ætlunin.
Af hverju?

Mig langar að vita sannleikann.
Hann einn er réttur.
Hvað hefur gerst?
Ég stirðna öll upp.

Það kólnar.
Grasið umvefur mig kærleika sínum
sem það eitt getur gefið,
Án þess að spyrja um 
hvort maður vilji vera eftir.

Ég finn sjónina hverfa á enda hjara,
aðeins móða og eintóm ský.
Hvað er að?
Hvað er þarna?

Áhyggjur magnast og hræðsla tekur völd.
Það er þá satt,
að það sem maður ann
er manni verst.

Þetta getur ekki verið,
hvers vegna?
Það er eins og ekkert sé framundan,
bara svartur litur.

En hvað er þetta?
Einhver Þrýstir á mig,
ái, láttu mig vera.
Hvað viltu mér?

Komstu í alvöru mín vegna?
Þér er þá annt um mig,
en það er of seint að snúa við.
Ég heyri ekkert lengur.

Orðin renna saman í eitt
og hafa ekki lengur neina merkingu. 
Hví þá að þola þennan sársauka,
sem kemur eins og hríðarbylur?

Flettir af þér skinninu,
rífur af þér neglurnar,
sagar þig með sög og ,
klórar þig með gafli.

Sker þig með bitlausum hníf,
saxar þig niður,
bítur í þig,
og hrækir þér síðan út úr sér.

Og viti menn,
Farið. ]



[ Ég vil ei vera svona,
ég vil lifa lífinu og vona.
Ekki þurfa að kveljast út af ást
og ekki láta á mér sjást.

Að leita er erfitt og finna einn er hart
En að elska allt sitt líf er mjög einfalt.

Það skyldi engann undra,
að ef ástarmálum ég splundra.
Þá er það mín eina sterka hlið,
því ég get aldrei hikað eða staldrað við.

Mig langar ekki að sofa eða vaka,
tilfinningar láta til sín taka,
Hjartað tekur kipp og stress og kvíði,
innantekinn sársauki og svíði.

Ég skil ekki af hverju allt er svo skrítið
Og í heiminum er ég svo pínulítil.

Það eru kannski fleiri eins og ég,
sem spá í öllu og hvernig lífið er.
Af hverju eru þessir svona?
Og að ég skuli vera sköpuð kona?

Þetta er heimsins versta spurning,
og flestum finnst ég bara vera eitthvert dingling.
En að kunna ekki að tjá sig getur verið sárt,
það gerist þegar átsin fer við þig að slást.

En núna hefur líf mitt tekið snúnimg, 
vandamálum breytt og sett í búning.
Núna veit ég hvernig lífið er,
Og lifi hvern þann dag sem að höndum ber.

Gengur vel og betur en gat ég vonað,
þann eina fundið sem að ofan kom að. 
Inn í mitt brenglaða lif,
og fékk mig til að elska á ný.

Hann er alveg eins og ég
Hefur verið svikinn og særður mikið.

Þess vegna eigum við svona vel saman,
Dýrkum hvort annað og höfum voða gaman.
Ég óska apð einhver mér það gefi,
að þessi maður mína sálarangist sefi.

Það hefur hann sko gert og miklu meira,
þetta er þá ekki jafn slæmt og allir segja.

Höf: Lauddý Jó. ]



[ Hvít hvít engilhvít
hjarnbreiða í hlíðinni
niðrað ísuðu vatni
og vökin 
ósýnileg barnsaugum
blinduðum
af þyt og snjófjúki
meðan sleðinn sendist
sjálfkrafa
ósveigjanlega
að djúpbláu auga íssins
sem lykur aftur
um fimm ára ævi

Sleðaför í hlíðinni
hyljast drífu
og ísbrynjað vatnið
heldur feng sínum ]



[ Augu
sem dagurinn hefur flúið
svo djúp
að nóttin nær ekki til botns

Vonin
flögrar úr djúpinu
í líki vængbreiðra fugla
og höggur tönnum í brjóst þér

Í djúpinu
neisti sem kveikti
mörg bál
bernsku þinnar og æsku:
vængjablak fuglanna
megnar ekki að glæða hann

Öræfaþögn
ís á vötnum
og fuglarnir flognir í vestur ]



[ Þetta er þitt líf
og það sem þú átt afgangs:
fáein litsnauð ár sem hverfast
í hringiðu sjálfvirkra viðbragða
við sömu kvöðum holds og anda
uns óhroði í lungum
kölkun í æðum
eða krabbi í lifur
slökkur neistann.

Breyttu lífi þínu
sagði skáldið
og trúði á mátt orðsins

Og þú stendur á rústum
margendurtekinna ákvarðana
um nýja byrjun
um ófarnar leiðir
úr ógöngum vanans

Hver ný byrjun
fyrirheit um hnoss
sem nauðsyn rúmhelginnar
hrifsaði þér úr greipum
áðuren það skírðist

Hver ófarin leið
villuslóð að sama áfanga:
fleininum í holdinu
sem angraði postulann

Það sem ég vil geri ég ekki

Brotin í rústunum
áminning um ólokin reikningsskil
sem biðu hentugri tíðar

Hún rann ekki upp
afþví lífið býður ekki uppá
hagstæða afborgunarskilmála:
Þú staðgeiðir blekktar vonir
um leið og þeim er framvísað
og sóldunar afganginum
í nýja kastala

Tónlist og glaðværð
í næsta húsi
þarsem leitað er hnossins:
þú sérð ástina 
tærast í holdi konu
sem stóð með þér á krossgötum
og valdi leið að nýju marki
glampann í augunum daprast
þegar hún gefur sig á vald tónum
dansi og teiti
hrævareldum lífsblómans

Viljinn lamast
þegar þú stendur ófús
gagnvart ávöxtum vonarinnar
og skilur að einmitt hún
ónýtti hvern þinn ásetning
rændi þig kjarki
til að brjóta brýr 
og kasta þér útá sextug djúp

Breyttu lífi þínu
sagði skáldið
en það var um seinan
því vonin fór um það eldi
og skildi eftir kulnaða rúst

Breyttu lífi þínu
segi ég
með því að færa það dauðanum
að þekkilegri brennifórn ]



[ Þögn öræfa
	er öðruvísi
en þögn eyðidala
milli hárra fjalla
með grænt kjarr
uppí miðjar hlíðar
kræklótt
	gisið
sumstaðar kalið:
þögnin hangir
	í ósýnilegum streng
milli fjalla
og stakir
	tónar
lóu og þrastar
	líða burt
einsog fis
	útí geiminn

Fjöllin grúfa sig
yfir þig
	einsog móðurbarmur
skýhnoðrar hjúfra sig
uppað þeim
	einsog hvítvoðungar
og þú ert í sátt 
við einsemdina
	einsog í móðurkviði ]



[ Dagarnir ryðjast gegnum mig

Dagar: straumþungt fljót
sem hjartað virkjar

Dagarnir ryðjast gegnum mig 
til hafs ]



[ Ég sé nóttina
safna til sín fjöllunum
mjúklega
einsog hæna ungum sínum
og breiða yfir þau
gagnsæjan væng

Þau móka undir vængnum
óhagganlega þögul
sem búi þau yfir váboða
eða annarlegri kvöl
og kvíði dagrenningu
að hætti tröllkvenna

Er það forneskja
sem seiðir mig til þeirra
undir væng næturinnar
eða dulræð von
um að heyra
Gunnar syngja í haugnum
Helga kveðja Sigrúnu?

Athvarf mitt er annarstaðar
enn um sinn ]



[ Alltíeinu
molast minningin
í margar nætur

Bresturinn
bergmálar inní mér
meðan ég tíni upp brotin
og varpa þeim í deiglu dagsins

Brotajárn í nýjan herbúnað ]



[ Erum við svona hrein?
spurðirðu
þegar við horfðum í spegilinn
sem sýndi okkur ástina
í allri sinni nekt

Nektin og ástin 
eru dagurinn og birtan
eru nóttin og dimman

Við horfðum á nekt okkar
og spegillinn svaraði

Þú snerir þér til mín
með svar spegilisins í augum ]



[ Við stóðum á ströndinni
og vindurinn vafði hár þitt
um háls mér
til að sanna
að ástin hafði fjötrað mig

Þú horfðir á öldurnar
sem dóu við fætur okkar
og rödd þín var sár
þegar þú hvíslaðir
gegnum vindinn:

Hversvegna er tíminn einsog hafið? ]



[ Snerting þín marði í mér hjartað
afþví hún kom frá hjarta sem elskaði
í óleyfi:
ég fór höndum um vota hvarma
og augnlok þín luktust um sannleik
sem mátti ekki segjast

Við stóðum tvö einmana börn
í skuggum borgarinnnar
með óttalegan sannleik
í höndunum
þegar við þrýstum þeim
að vöngum hvort annars
og þögðum

Við flúðum þennan sannleik
útí nóttina
og lauguðum hendurnar

en blóðið í æðum okkar
kallar skuggana til vitnis
um svikin ]



[ Síðan við skildum
hefur mikið blóð runnið til hjartans
skolað með sér ónýtum dögum
þessum tómu ílátum
sem sökkva til botns
safnast í hauga
og stífla loks strauminn ]



[ maður fer sína leið
mætir sinni heimtu
mætir sinni skuld

maður fer sína leið
og mætir þeim dómi 
að fara alla leið
og gefast ekki upp

maður fer alla leið
sinn eigin þræll
sinn eigin herra

maður fer alla leið
og mætir þeim dómi
að hyggja að innra eldi
sem deyr út að ævikveldi ]



[ Ég er sjálflýsandi í myrkri
og ég er sjálfvirkur í ljósi
tíminn er andvirkur í mér

Ég er varanleiki andans
og hverfileiki efnis
tíminn heilsar mér

Ég er stöðuorka lífsins
og ég er fallorka dauðans
tíminn er óvirkur í mér

Ég er tunglið að degi
og sólin að nóttu
tíminn hlær að mér ]



[ Ég er alltaf á milli.

Alltaf þegar gamanið er að byrja,
þá dett ég úr sambandi.
Þegar ég ætla að tengjast aftur,
þá veit ég að ég verð ekki lengi inni.

Ég er aleinn og það er ískalt,
ég er eins og frosið jójó.

Fljúgandi á milli veraldar samskipta og tómleika á töfrateppi pendúlsins.

Stundaglasið ræður lífi mínu.

Ég stjórna engu sjálfur.... ]



[ Hugsanirnar mínar fara hring eftir hring
ég næ ekki sambandi við neina
ég er hrædd um að ég spring
en ég verð að halda áfram að reyna.

Góði guð láttu höfuð mitt hætta að snúast
ég get einfaldlega ekki meyra
en við hverju er ég að búast
það eina sem þú vilt og getur sagt
er
haltu áfram að reyna og reyna.

En það dæmi get ég ekki leyst
allavega ekki ég sjálf
en ég hef ekki nógu mikla reisn
til að leita mér sjálf að hjálp.

því leita ég til þín
hvað er það sem mig vantar
gefðu mér einhverskonar sín
á það sem mig haftar.

Mér finnur svo til
og það eina sem ég vil
er að ná að hugsa til enda
en ekki á rassinum lenda. ]



[ Ég horfi djúpt í grænu augun þín
og sekk í djúpan,þykkan og dimman frumskóg
sem engin greið leið er sjáanleg.
Ég greiði hendinni í gegnum hárið þitt
og það myndast tár í augum mér
varir þínar rauðar sem rós,mjúkar sem fiður
kyssa tárin burt af vanga mínum
varir mínar nálgast hægt og hikandi varir þínar
og við fyrsta kossinn myndast lítill
eldhnöttur á milli okkar
sem stækkar og stækkar við hvern koss.

Heimurinn hættir að snúast allt er kyrrt
við erum komnar inn í eldhnöttinn
og svifum upp til stjarnanna
og verðum eitt af þeim.

þegar ég horfi upp til himinsins
og sé stjörnuna okkar
man ég eftir okkar fyrsta
Kossi. ]



[ Ég hrapa neðar og neðar
í endalaust svarthol sálarinnar
Dimmt,kalt og dautt.

Við hvert vandamál fell ég dýpra og dýpra
í tómið sem er allsráðandi innra með mér.

En svo birtist þú og togaðir mig upp
og gafst mér ást til að sauma saman
gatslitið hjarta mitt
núna er dimma holið innra með mér
Bjart,hlítt og lifandi.

En í dag togar svartholið í mig
svo þung eru vandamálin
en þú heldur fast í höndina á mér
en svartholið togar og togar
að með tímanum slitna saumarnir
og þú missir takið. ]



[ Á  vogskorna strönd ég stefni á ný 
með sæbarða kletta og öldunnar klið. 
Þar átti ég vin því aftur sný
og einn hlusta á hafsins þunga nið. 
                              
Yfir bernskunnar bönd komu áranna skil,
í birtu og leik var gleði við völd.
Fari stjörnubjart skin um óttunnar bil
sækir tregi um síðsumarkvöld.                            

Við heiðarvatn kyrrt er svanurinn einn
hjartað einmana en vonina ber.
Í fjarlæga ferð er orðinn of seinn
og finnur,hann aldrei í burtu fer.


Kveður haust sólin blíð
kvöldið allt er svo rótt.
Kallið kemur um síð
Kyrra nótt. ]



[ Á titrandi mósaíkmynd
á gárum Tjarnarinnar
hvílir haustdagur ]



[ Ég leit á hana
og virti fyrir mér
andlitsdrættina

Hún sagði ekkert
og hélt áfram að glápa
á gamanþættina

Ég renndi hönd minni
í gegnum hár hennar,
ljósa lokkana

Hún sat og starði
sjónvarpið á en tók
af sér sokkana

Ég smeygði mér nær henni
líkamar okkar snertust
og hún á mig leit
augu okkar festust

Herbergið fylltist
af hitastraumum og svitalykt ]



[ Þú ert ekki
innan armslengd
og því vill ég þig ]



[ Ríf í tunguna
og reyni
að taka hana úr þér
vef henni
um fingur mér
og fæ þig til þess
að svara
svo mér líki ]



[ hér stóð
örfættur maður
sólin skein á hann
þar sem hann stóð
eins og örfættur maður ]



[ Tónlistin glymur
en hverfur
hægt og rólega
að baki mér

Geng burtu
völtum skrefum

Stæðið
stappað af bílum

Kem að kagganum
og opna hurðina
í fimmtu tilraun

Sest inn
spenni beltið
og starta
í fimmtu tilraun

Keyri af stað
og mæti einum
í tékki hjá löggunni

Ökumaðurinn
í hinni dósinni
líklega edrú

en ekki ég ]



[ Hljóp hratt
datt
og batt
mig með görnum svínsins

Hoppaði þá
sá
og ná-
ði ekki settu marki ótegundarinnar

Settist niður
miður
og kliður-
inn drap í taugaendum hugsunarinnar

Ef ólæti lífsins
myndu hlaupa
hoppa
setjast
þá merkjanlegt óyndi
uppdauðans
skyti upp kollinum
og festi rætur
í lifrum oss ]



[ Orðin
stöðva lífskraft minn
og ég
sit
þegi
hugsa

Orð þín harðna
og lemja hjarta mitt
ég lamast
og stari beint fram

Þú reiðist
og það eina sem ég heyri
eru óp og öskur

Dofna allur
meðan ópin ágerast
og meiðyrðin
stinga hljóðhimnuna

Veit
hvað ég vill segja
en orðin festast
í kokinu

Vantar kjark
því hann er enginn
í aumingja
eins og mér ]



[ Ég gref
undan rótunum
því ég
er ekki með á nótunum ]



[ blóðdroparnir
úr sturtunni
glumdu á flísalögðu gólfinu
líkt og regnið
er dundi á rúðunni
og skurðurinn
á speglinum
elti mig á röndum
líkt og hátækni eldflaug
skotið úr F18 ]



[ Pabbi lamdi aldrei
en hann
var aldrei til staðar
þegar hans var mest saknað ]



[ þau dauflega féllu, þín djúpu spor
	er döpur við kvöddumst snemma í  vor.
        
	augun voru svöl þótt hjartað heitt sveið
	er svikin við héldum hvort sína leið.
        
	freðin var jörð undir fargi af snjó
	falleg skein sólgyðja á himninum þó.
        
	hlýindi og liti hver sólgeisli gaf
	og gróður tók við sér, hvar áður hann svaf 
        
	tók ég þá fyrst að finna sárt til
	er fann ég þar hvergi neinn sumaryl.
        
	í vonleysi vafraði ég stefnulaus
	þótt væri hlýtt blíðviðrið, hjarta mitt fraus	.
        
	því eftir sig skildi hún víst mikið skarð
	mín skrýtnasta ást sem þó aldrei varð.
        
	og eitthvað ég skildi eftir hjá þér 
	því aftur á ný ert þú komin hér...

	og loksins er komið langþráð haust
	mig langar að kyssa þig, fast fyrst 
        
        -svo laust. ]



[ Ef stríðið heldur svona áfram,
deyr mannkynið út, allt deyr,
heimsendir,
fólk sér það og kallar á hjálp, 
biður þá um að hætta,
vegna ótta við hrottafenginn dauðann
sem hangir í loftinu og bíður eftir að falla,
falla á jörðina,
brjóta hana upp í mola,
ekkert, 
tómt. ]



[ Hey! Hlustaðu á littla hjartað sem þú greypst!Bara örfá orð!

Er mér óhætt að brjóta vegginn og hleypa þér inn hinum megin. Hver er þá staða mín?

Get ég treyst þér fyrir mér og mínu? Ferðu vel með það? Eða níðistu á því littla sem eftir stendur af mér?

Þar ég nýjan múr, þar ég nýtt mitt, þú veist ... með grímunni og öllu? Þetta hljómar eins og vantraust, en er gamall vani sem er ekki tengdur þér að neinu leyti. 

Ég finn að þessar hugsanir mínar eru óþarfi og treysti þér hundrað prósent fyrir mér og mínu. Aldrei hefur þessi tilfinning komið upp á dekk áður ... traust, sem er eitt það mikilvægasta veganesti mannskeppnunnar gagnvart þeim sem hún elskar. Hvað verður annars um ástina ef traustið er ekki til að bakka upp feilana á lífsleiðinni? Loksins fann ég þessa tilfinningu, og hef viljann í að leyfa henni að vinna með mér ... með okkur. 

 

 

Hvar þú stendur gagnvart mér? 

 

Þú átt mig, hvern einasta kost, hvern einasta galla, hvert einasta andlit sem ég set upp eftir aðstæðum. Hvert einasta andartak snýst um þig, um okkur, um okkar framtíð. Ég myndi gera allt fyrir þig, ég myndi deyja fyrir þig, ég myndi drepa fyrir þig, ég myndi svíkja stærstu svik sögunnar fyrir þig.

 

Ef ég gæti? 

 

Þá myndi ég kaupa hús við ströndina, flottustu bílana á markaðnum, allt sem þig langaði í frá því þú varst barn en fékkst ekki, og gott betur en það. Framtíð sem þú aðeins gast látið þig dreyma um eða sást í bíómyndum. Einkaþotu ef þér fyndist það betra að versla í Beverli Hills en í Köben, þá gætirðu skutlast þangað ef þér dytti það í hug du ved; )

 

Ég finn þig.

 

Ég finn þig er við kyssumst, er við liggjum hlið við hlið og horfum í augun á hvor annari ... tökum utan um hvor aðra og hleypum hlýjunni á milli. Það þarf ekki orð, þau orð sem nú eru á markaðnum eru ekki næg til að lýsa tilfinningaflóðinu sem býr inní okkur. Við vitum það báðar, þess vegna hugsa ég ... hvort orðaforði mannkynsins standi í stað eða hvort að ást okkar hafi yfirgnæft allt og opnað aðra dyr að veruleika þess sem er satt og rétt hvað ást varðar. Er það ég, erum það við ... aldrei held ég að ég fái skilning á þessu öllu saman, en þrái það heitt að geta fengið það á blað ...  svart á hvítu. Hvernig get ég annars sagt fólki hvernig mér líður, hvað ég elska þig mikið? ]



[ Við deyjum öll,

allt í einu verður allt búið

farið ...  tómt.

Verðu myrkur, verður ljós,

fær maður tíma til að kveðja,

sjá allt verða ok hinum megin frá

Flestum myndi þykja erfitt að vita ekkert,

ekkert um náungann sinn, er það ekki?

Smá vitneskju um hvernig þetta héldi áfram hjá hinum,

fólkinu þínu skilurðu?

Allt í einu getur maður ekki hitt neinn,

talað við og horft á, fundið fyrir,

engin nærvera what so ever.

 

\"langafi, ertu hræddur við dauðann\"?

Gamli sat á stól, varla fær um að eiga samtal,

en sagði mér þó, 

að ég ætti ekki að vera hrædd við óvissuna,

hélt því fram að það væri tímasóun, 

óvissan væri ekkert endilega slæm.

En ef að ég vildi eyða ævi minni í að velta mér uppúr því,

\"þá þú um það góða mín\".

Sagði það kalla fram geðveiki,

lífið væri of stutt,

ég ætti að nýta allt sem það hefði uppá að bjóða

þennan stutta tíma sem ég hefði.

Þannig að svarið var nei. ]



[ Með ást minni allri
sendi ég nú
styrk 
og bænir blíðar

ég er ég
og 
þú ert þú

Við sjáumst síðar ]



[ að sjá þig þarna í vöggunni
ég hafði aldrei séð svona lítið
og samt með þessi stóru augu
þú horfðir langt inn í mig 
inn í hjartað

og svo næst þegar ég sá þig 
þú varst stærri og gast fleira
nú tókst þú með feitu höndunum þínum
utanum mig og kreistir fast
alveg inn í hjartað

ég fór mína leið og þegar ég kom aftur þá varst þú þar sem ég var og fékkst
allt sem ég fékk nema fleira og meira
en það virtist ekki snerta þig þá
inn í hjartað

en þú fórst svo og opnaðir allar dyr
gleðinnar og fannst hana eflaust
lifðir hátt og hlæjandi dátt, en
hláturinn náði ekki alveg
inn í hjartað.

þú varst svo reið við mig og grimm
augun þín stóru ókunnug og svört
munnurinn fullur af ógeðslegum
orðum sem drápu allt en náðu þó aldrei
inn að hjarta.

og nú er það bara eitt eftir
allt annað brunnið í kringum okkur
samt slær hjarta þitt í takt við mitt 
og við byggjum okkur þá næstu framtíð 
um svolítið hjarta

því ekki það ]



[ nú þegar ég er orðin
fullorðin
og get enn fuðrað upp
náð upp
og haft gaman af 
og gagn
þá er ekki verra
að hafa 
vaselín, svolítið magn
og eins og einn
perra ]



[ Máttarstólpar, miklir menn,
mættu hug sinn skoða.
Minni máttar mæðast senn,
mjög þeir fótum troða.

Í persónunnar prjál og pjátur,    
peningunum pungar eyða.
Sáttir sitja sínar sátur
og sælir sínar súpur seyða. ]



[ Mig dreymdi dagdraum.
Ég og Hannibal Lecther
stjórnuðum saman þætti.
Með Gísla marineraðan á teini.
Ég get sagt þér,
það var rýrt innað beini.
Ég vill gleyma sem fyrst,
Gísla veini.

Hann var borinn fram 
á trogi með x-d sósu
Hannesar Hólm.
Það brakaði í beði,
Hannes og Hannibal
blönduðu geði.
Fyrir mig var þetta 
engin gleði. ]



[ Um Hamingjuna

     Hamingjuaugnablik lífsins
     koma okkur alltaf að óvörum
   Það erum ekki við sem grípum þau
        Heldur grípa þau okkur.



                           Dingdong ]



[ Þú er svo sætur þó ekki allir sjái það 
en mér þykir svo vænt um þig 
þó ég hafi bara þekkt þig stutt þá er 
eins og ég hafi þekkt þig alla ævi
ég man eftir augnaráðinu sem þú gafst
 mér þegar við hittumst fyrst
ég hafði aldrei upplifað neitt þessu líkt 
fiðringur í maganum
og hræðslan við að gera eitthvað vitlaust
þegar við kysstumst fyrst 
og hvað allt ljómaði 
ég vakti alla nóttina með þér
og gat ekki beðið eftir  að hitta þig aftur 
en svo sá ég þig með vinkonu minni 
og þið kysstust 
eitthvað brotnaði í mér þann dag 
eins og rýting hefði verið stungið í brjóst mitt
dó ást mín á þér, já það hafði verið ást á milli okkar ]



[ ... ældi ég 

og nú róta ég í ógeðinu 
í leit af einhverju ætu

hugsunin um að fá mér eitthvað nýtt og létt í magann

nei

og ég finn aftur eitraða bitann sem olli magakrampanum ]



[ Elding lýsir upp muskaðan himininn 
Milli kræklóttra trjánna glittir í vatnið sem vantaði.
Þoka umlykur fætur mínar og hendur, 
Liggur lágt við jörðina eins og snjór.
Skríð í áttina að vatninu og hristi af mér
kuldahrollinn sem hríslast upp eftir hryggsúlunni.
Vatnið sem vantaði, vatnið sem beið
Læt mig rúlla útí og gleymi.
Gleymi öllu sem var til ]



[ Þú og ég 
      við tvö erum
      kát og hress
        við erum
   tárinn okkar streyma                    líkt og að fá okkur til að gleyma
     hvar við erum 
     hvað við gerum 
     hvað við erum
       ég er ég 
       þú ert þú
       og hana nú. ]



[ Ást svo stórt orð að einhverntímann eyði eg því öllu á þig
þá fyllir þú hjarta mitt af hamingju
og ást þinni eg mun skarta
úr einmanna leikanum ég kvarta
hvar er hamingjan
      
            hvar ert þú?

Ertu týndur?
hvar felur þú þig?
enginn veit hver þú ert
einn úr hópnum
leitar þú að mér
eg leita af þér
við erum tvö óaðfinnanleg ]



[ þegar hann var lítill
og vildi koma inn
eða fara út
staldraði hann oft við
milli dyranna inn í íbúðina
og dyranna út á götu
- í stigaganginum
- á einskis manns landi

stundum svo lengi
að hann festist
og angistin tók hann ]



[ Ég er bara átt\'ára, í verkfalli ég er
Klukkan 10 á kvöldin í rúmið drösla mér
Enginn tekur eftir því hve seint á fætur fer
Því mamma og pabbi 
er\'í vinnunni hjá sér.

Núðlusúp´í hádeginu og pizza oft á kvöldin.
Barnapían segir mér að fara inn til mín
Núðlusúp´í hádeginu og pizza oft á kvöldin.
Mamma er svo stressuð, hún ætt´að gæta sín.

Í sjö heilar vikur ég læri ekki neitt
kennarinn hann sagði mér þetta væri ekki neitt
Allir kæmu ánægðir í skólann aftur fljótt
en ég er ekki viss, því að þett´er frekar ljótt.

En þegar ég verð þrítugur og rifja upp það fer.
Þegar ég var í verkfalli og gerði margt af mér.
Það gerði mig að manni, því allt ég mátti þá.
Og lærði eitt og annað sem ei tíðkast okkur hjá.

Núðlusúp´í hádeginu og núðlusúp´á kvöldin.
Það var frekar einhæft, ég læra skyldi hér
Það endaði með því að ég tók af þeim öll völdin,
Því núðlusúpa er ekkert sérstök alveg ein og sér ]



[ Furðu vekur, allt er hér
bíður, vonar, vakir
tíminn líður, ekkert er
fyrir tímans sakir

Hvað er það sem allir þrá
enginn sá
enginn á

Andartakið, það var hér
hér hjá mér

Ég var hér ]



[ Ég ligg í sófanum,og rigningin dynur á þakinu. Hún lekur niður rúðuna,en samt er svo hljótt. Engin á ferli,skil þetta ekki.Allt í einu er rigningin hætt,nóttin komin,ég sofna.

Dagur rennur upp á ný,ég vakna í morgunsárið. Labba niður stigann,allt er hljótt. Mikið er ég svöng,skrítið.Fæ mér í gogginn,geng út í blíðuna,allt svo fallegt. ]



[ Ég finn þegar persónleiki þinn
umvefur hjartað mitt aftur
og væntumþykjan þin faðmar mig 
áður fyrr snertir þú sál mína svo laust 
en eg tók ekki eftir því 
hvað eg elskaði þig
fyrr en þú hvaddir mig

Í tómleikanum týnist eg 
og heyri rödd þina í vindinum 
bið guð um að engill þinn fari að skýna
því í veruleikanum væri ágætt 
ef það færi að hlýna.. ]



[ Enn einn dagur,
Svo forkunnarfagur.
Sólin skín,
Inn í augun þín.

Sér í brosið þitt,
Sem vermir hjartað mitt.
Kveður brag,
Fyrir lítið ástarlag.

Les í himinninn,
Að þú sért pott?étt minn.
Hvernig má,
Fara best með mannsins þrá?

Síðan göngum,
Undir Látrabjörgum.
Sofnum fljótt,
Í vordögginni rótt.

Við vitum það,
Við verðum skilin að.
Munum njóta,
Að láta ástina fljóta.

Áhyggjur burt,
Alveg sama hvurt.
Í burtu svíf,
Nú inn í annað líf.

Núna ert einn,
Ungi, yngissveinn.
Mynd af mér,
Hefur í hjarta þér.

Lítur upp,
Gefur frá þér hvump.
En brosir svo,
Og heldur áfram að lifa.

Lauddý Jó.- september ´04 ]



[ Ég  veit að þetta er ekki rétt
þessi tilfinning þessi sársauki
En það er þá bara ástin

Hún tekur og særir
En getur líka gefið og glatt
Hún er bara

Hún þroskar og fæðir
Hún kemur eða fer
Stundum stekkur hún á milli

Stundum langar hana að læra
Stundum getur hún bara grátið
Hún er sál tómsins

Hún vekur upp vonir og drauma
Hún flýgur um
Hún er verndarengill

Hún lýgur eða segir satt
Mjög oft dregur hún ályktanir
Þessi ást

Hún er eilíf
Hún kennir 
Hún vakir en sefur aldrei

Hún er leiðangur
Hún er lærisveinn
Stundum er heit

Henni rignir niður
Eða jafnvel rennur
Kannski skín hún bara

Hver veit
Enginn á alveg eins ást
því hún velur sér fólkið ]



[ Ein á ný,
Og gaman af því,
En langar að leika mér stundum

Sé sætan strák
Og fer í baklás
Hugsa strax, getur ei gengið

En fell á ný
Ekkert vit í því
Hve lengi þarf ég þess að gjalda

Sem fór í rúst
Sópað burtu með kúst
Sem gerðist þegar valdi ég ranga

Mig langar á ný
Að sjá falleg ský
Og svífa upp í loftrýmið mikla
Finna byrgðina á mér minnka

Koma að nýju niður
Með betri sál
Takast á við nýjar aðstæður
Finnst ég falleg og vera einhvers virði

Brosa og hlæja,
Gráta og syrgja
Gera öll lífsins verk

En það er svo
Að þetta ég fann
Og langar alls ekki til baka! ]



[ Húmblár himinn
heiðgult tungl í austri
varpar kaldri birtunni
yfir hrjóstrug holtin
dimmblá fjöll í firð
og kvöldgolan andar hæg og köld
og kliðar við sölnuð stráin
í haustsins kyrrð. ]



[ Það slær,
slær eins og klukkan.
Taktfast,
alveg að eilífu - eða hvað?

Mun það bergmála,
um tímann?
Og er það í raun það sem ég vil?

Sporin liggja aðeins áfram,
get aldrei farið aftur.
Brýt hugann um setningar,
sem sjálfdauðir menn sögðu deyjandi.

Það slær,
slær alltaf hægar.
Lifir,
en deyr svo hægt.
Síðast,
slagið fjarar út.
Floginn,

og eftir situr sællegur friður.

Ferðalagið hefst upp á við,
flýg til ókominna stunda.
Lít samt lítið eitt til baka,
ég skildi þá eftir mig:

Bergmál ]



[ Dauðinn hangandi á  þræði
     blá þræði 
     rauð þræði
     græn þræði
     gul þræði 
     svart þræði
     lífs þræði
     Von er einhver staðar að finna
     dauðs von  
     lífs von 
     trú von
     kærleiks von 
     ástar von
     HAMINGJA- DAUÐI- LÍF- TRÚ- ÁST-VON-
     REYSUM-VELJUM-TRÚUM-TREYSTUM-HÖFNUM
     SKILJUM-LEYFUM-ELSKUM. ]



[ Þú rótar í höfði mínu
rífur upp með rótum hugsanir mínar. 
Hönd þín er hlý sem hjarta þitt 
en sál þín er falin 
bak við harða skel sem frystir mína húð. 

Augu þín bera blíðuhót 
sem bíða eftir leyfi til að vera til... 
Ég sé það... 
Ég sé þig... 
Hví hræðist þú mig, 
hönd mína og hjarta mitt... 

Sál mín sefur órótt 
við hlið þinni köldu skel 
með tímanum storknar mitt hjarta, 
þér við hlið. ]



[ Í fangi hinnar bjarteygðu
blá sumarnætur
blundar og grætur ein visnandi rós.
Daggperlur glitskærar drjúpa af blöðum
döpur og kvíðafull brúna hennar ljós.
 
Ég vil að hún vakni
vaki og lifi.
Mín sálaða og sölnaða 
sárþreytta rós. ]



[ Nóttin eins og dökkhærð stúlka
djúp augu og myrk
leiftrandi sjáöldur
blóðrauðar varir
roðaglóðin lýsir í brosi hennar
og tunglið er hrímhvítur fákur
með silfraða spora
norðurljósin ólgandi bylgur
reikandi sála í faxi hans
kaldar lýsa stjörnurnar
í augu hennar ]



[ Djöfull er ég drullupist,
á greddu í ljótum dútum.
Enga gellu geta kysst,
gortast á lygum og mútum.

Sveittir sorakjafthólkar,
sleikja út um munninn
Sjá þeir konu sem barn mjólkar
og vona þeir komist á brunninn.

Geta þeir ekki drullast í gymmið,
greytt sitt sveitta hár.
Spikið myndi hverfa við trimmið,
heimurinn yrði ey sár. ]



[ Falleg vinátta
einsog Sól og rós...

Sól fær rós til að blómstra
og líða vel
með því að skína...

en hún veit hvernig hún á að skina
en rós veit ekki hvenær hún á að blómstra
og hún er alltaf að frekjast....

en þær eru samt alltaf tvær...
og skína og blómstra á víxl...

og stundum saman. ]



[ Manstu Haugana,
Týndu Ruslahaugana?
Þetta er byrjun á ljóði.
Lagið hljómar enn í höfði mér,
Pottar skellast saman og kranarnir sveiflast.




Dagur....


Allt Brennur Í Logum Manna

Í gær. ]



[ TAKK
fyrir allan tíman sem þú hafðir fyrir mig

fyrir allan sannleikan sem þú sýndir mér

fyrir allt traustið sem þú gafst mér

fyrir alla gleði sem þú færðir mér

fyrir alla tíman sem þú studdir mig 

fyrir alla styrkin sem þú sýndir mér

fyrir allt fríið sem við áttum saman

fyrir allt hrósið sem þú gafst mér

fyrir alla samúðina sem þú sýndir mér 

fyrir alla umhyggjuna sem þú gafst mér

fyrir alla ástina sem þú gafst mér

              MIG ]



[ Ég vil vera þín
         Ég vil elska þig
         Ég vil þrá þig
         Ég vil snerta þig.
        


         Þú ert allt sem ég elska
         Þú ert allt sem ég þrái
         Þú ert allt sem ég vil
         Þú ert allt sem eg óska.



         Þú varst mín augu 
         Þú vars allt sem ég elskaði 
         Þú varst allt sem ég þráði
         Þú varst allt sem ég er.

        
       
         Ég  er allt sem þú vilt            
         Ég veit ég elska þig
         Ég bíð eftir svari
         Ég vil þig núna. ]



[ Mín örlagatala er 1
Sef 1
vakna 1
borða 1 ]



[ Má ég vera aðeins minni, 
eins og lítil mús.
Svo sál mína ég aftur finni,
því sálin er smærri en lús.
Falið mig fyrir veröldinni
inni í vandaðri krús.
Velt mér burt úr vesöldinni
valt sálarhús. ]



[ Ótrúlega Óaðlaðandi,
Ógeðslega Óheillandi,
Óskaplega Ófullnægjandi, 
Óneitanlega Óspennandi. ]



[ Það heillaði mig prins...
hann kastaði ekki stein í gluggann minn að næturlagi...
hann orti ekki til mín ástarljóð sem hann hefði sungið fyrir framan gluggan minn...hann reyddi mig heldur ekki á hvíta fáknum sínum og hann hnýtti mér ekki blómsveig og bar mig í fangi sér...
prinsinn minn heillaði mig þegar hann bauð mér í glas á Hverfis og tók mig á rúntinn á gamla fordinum...
Prinsinn minn er heldur ekki alvöru prins bara gaur rétt  eins og þú... ]



[ Hæð veit ég standa, - 
það var herborg áður 
fleiri en fimm daga, 
þars ég feiknstafi 
flesta um leit 
svalri sefströnd á. 

Harðan helgaldur 
þá er um haf kominn 
vindur á vogi blæs, 
brimskafl bláfaldinn 
buldri þungu 
grenjar að grunnsteinum. 

Eitt var það undra, 
er ég þar eyrum nam, 
þá er næddi næturkul. 
Ungbarns ópi 
sem þess, er ófætt dó, 
þótti mér hvert strá stynja. - 

Hví svo þrungin þú 
þungu drepur 
höfði moldu mót? 
Hví þú in hárfagra, 
hrelldum lík, 
sóley, sólu flýr? 

Hvort þá svo harðráð 
og heiftarfull 
býr í brjósti lund 
hræsvelg hrímþursa, 
er í hvirfilbyl 
fer of foldar jaðar? 

Var það ei ærið, 
er þú áður felldir 
sólu borið blóm, 
þótt ei saklausu 
síðan hingað að 
feyktir þess frækorni? 

Illska, andstyggð 
og óþoli, 
örgust eiturjurt, 
grær hér í grasi, 
unz guðs veður 
fellir þau fullvaxta. 

Syrgir nú einmana 
ið unga blóm, 
runnið í reit lasta. 
Hörðum huga 
hatar sól og vind 
fyrir tilveru tíma. 

En, Bergur, þú, 
sem und bjargstórum 
syndaþunga þreyr, 
höfði hnarreistu 
- svo er hjartað blint - 
apast að óheillum. 

Saklaus blóm, 
þau er ei synd þekktu, 
felast fyrir þér, 
þars þú glaður 
þeim, er gabbað fékkst, 
mætir að munaði. 

Ómar mér í eyrum 
þitt eymdakvein, 
er hörðum heldróma 
sveiptur sárlega 
um seinan vaknar 
fyr nágrindur neðan. 

Illar nöðrur, 
þær eð æ vaka, 
sárt á sálu bíta. 
Þannig vaknar 
sá, er í villu svaf. 
Æ koma mein eftir munað. ]



[ Sé ég nú hundljótann hnakka
Með hausinn sinn tóma og skakka
Er að pælí að skreppa
og kaupa mér jeppa
síðan yfir helvítið bakka ]



[ Ung leggur hún,ástfanginn, 
bjartsýn á lífið og tilveruna.
Útí hinn stóra grimma heim.
Dagurinn verður dekkri,, dekkri,, dekkri
allt svart ekkert ljós.
Hvar er 40 kerta bjartsýnis pera foreldranna,
búið búið búið já
líflaus hangir hún í Pravda belti
sveiflast til og frá það glitrar á fallega lagt hárið.
en hann, já hann kúrir við barm
bestu vinkonunnar ánægður með sjálfan sig. ]



[ Ég borða pylsu,
BARA með sinnepi..
sinnepið kitlar braðlaukana.
Og spékopparnir í epplakinnum mínum birtast.
eins og óteljandi Steiktir laukar í poka á leið til föður míns,
ég veit að ég er einn á ferð um slóð pylsunnar...
í sölubás bakvið kringluna.... bíður pylsan, Grilluð.
Afgreiðslumaðurinn er spikfeitur, með spékoppa líkt og mínir, laukar í poka..!
ég ferðast um á pylsufaratæki. 
ég á eingan að nema sinnepið.
sem kallast mustarður öðru nafni.
Þegar ferð minn er lokið í gegnum geiminn og heim aftur, 
heimsæki ég mustarð. 
Hann á  ekki heima nálægt heldur langt í burtu. Hann á sér áhugamál, það er að yrkja ljóð um þennan nýja heim, sem að er í vændum sólarinnar.
ég á mér áhugamál, ég grilla mig í sólinni, ég er grillaður, oftast með pylsu í hægri hendi og sinnep í hinni. Sinnepið er sætt. ég notast ekki við pylsubrauð. pylsan er seig, ég get ekki bitið í hana, hún er svo seig. 




Sinnepið er það eina sem ég borða í dag...... ]



[ Einn ég sit og hlusta
 á manninn tala.
   Samt ég sit og hugsa
 hugsa um þig.
   Konuna sem ég elska. ]



[ Það er eins og nemendur
þurfi að bera allar
heimsins áhyggjur 
á herðum sínum.
Sem er ekkert skrýtið, 
veistu hvað meðalkennslubók vegur? ]



[ Sit einbeitt
þegar
bylgjurnar skella á hljóðhimnum mínum
Gulrótarkjams.
Hjálp - hvernig get ég lært ef það eina sem mig langar að gera er að rífa gulrótina af grunlausri manneskjunni, henda í gólfið og hoppa á henni með tryllingslegum glampa í augum. ]



[ að yrkja ljóð
er eins og að 
sjúga slím úr nefholinu
áður en maður hrækir

maður tekur 
óttann
kvíðann
gredduna
aumingjaskapinn
letina
heimskuna
safnar í góða slummu

og spýtir á blað ]



[ Þegar kvöldi skyggir að
Og nóttin tekur við
Hitti ég þig
Augun svo heit
Ástríðan frá þér skein

Þú horfir á mig
Ég skil þig
Þú skilur mig
Við skiljum hvort annað
Til þess erum við

Varir okkar mætast
Það slokknar á mer
Og ég fell inn í heim
Allt annan geim
Hvað tekur við..?
Allt annað svið ]



[ Nú ertu farinn frá mér 
        mun ég sjá þig hjá mér
        hvernig sem tímanum líður 
        mundu bara eftir hverjum þú bíður
        Komndu inn hvernig sem fer
        ég á þig hvort sem er ]



[ villtu vera memm?
villtu kúra og kyssa?
villtu vera saman?
viltu eiga allt sem það er?
villtu vera traustur og trúr að eilífu?

en núna eru aðstæður kannski breyttar
kannski verðum við ekki tvö...

villtu vera memm?
villtu kúra og kyssa?
villtu vera saman?
viltu eiga allt sem það er?
villtu vera traustur og trúr að eilífu? ]



[ Í kærleikans kirkjugarð
klöngrast dáin þrá.
Rís þess vofa\' er aldrei varð
vill mig láta sjá.

Í dimmu draumalandi
dansar vonin feig.
Því ást á eyðisandi
aldrei verður fleyg.

Aftur gömul svíða sár,
sorgin leikur brag.
Flæða aftur tregatár,
taktfast muldra lag.

Í skjóli nætur skuggar líða
skunda í mitt hús.
Í örmum mínum ástin blíða
aldrei varð mér fús. ]



[ Röddin fjarar út eins og lífið.
Eins og líf í fugli sem hefur verið skotinn. Ekkert hljóð heyrist.
Sit og græt í hljóðlausum heimi. ]



[ Til hvers að sakna
ef enginn saknar þín?
Til hvers að vakna
ef enginn bíður mín?

Verð ég að bíða
uns ástin leitar mín?
Eða verð ég að þýða
öll ástarljóð án þín? ]



[ -Ég byrja að hlaupa
kaupi allt sem má kaupa
Þú kemur og pantar
allt sem þig vantar
Peysu og prjóna
prúðbúna þjóna
deserta og vín
lambakjöt og svín
tæki og tól
það eru að koma jól-

Get ég pantað barnajólin mín?
Þegar ég var ung og fín
ég í Laura Ashley kjól
um sérhver jól
Og bræðurnir mínir ungu
sátu saman og sungu
jólalög með mér
og allir voru hér.

-En nú æði ég í bæinn
og kaupi allan daginn
Jólaskraut og glingur
tel alla mína fingur
Er ég engum að gleyma?
Úff, er mig að dreyma?
Þetta heltekur mig alla
ég veit núna varla
dragt eða kjól
það eru að koma jól-

En.. þá gömlu góðu daga
og kossinn allt má laga
Mamma svo ung og fín
með litlu börnin sín
Þegar klukkurnar klingdu
jólabjöllurnar hringdu
Og þeir sem máttu þjást
fengu umhyggju og ást.

-Ég gleymi mér um stund
fer um víða grund
Hugsa stíft til baka
þegar veisla var ein kaka
ávextir og ís, 
lambakjöt og grís.
Á jólanótt skal vaka
með börnunum og taka
jólalag og fleirra
því jólin eru þeirra- ]



[ Hungrið leytar á mig,
það fær víst aldrei nóg.
Ég er svo svöng, svo svöng,
og geng á ísskápinn.

Opna hann allveg upp á gátt,
fallegt er um að litast.
Allskyns dollur og gotterí,
ég fæ vatn í munninn.

Háma í mig allskyns gott,
yndislegur er sá tími.
Þegar maginn segir stopp,
ég alveg stend á blístri.

Gott er að kunna sér magamál,
að þessu þarf að huga.
Allir verða að hugsa um það,
að rækta vel sinn líkama.

Þekkja verða allir takmörk sín,
því ljótt finnst mér að sjá.
ungar stúlkur ganga um,
vaxtalausar og grindhoraðar. ]



[ Af hverju?
Gastu ekki tjáð þig
eða var það ég.

Kannski bara við bæði

Af hverju?
þurftu hlutir að fara svona
og særa okkur svo djúpt.

Að ekki verður hægt að breyta

Af hverju?
Gerðist þetta
ef þú sagðir mig vera engilinn.

Kannski af því að ég kom þegar þér leið illa

Af hverju?
Varstu hinn týndi hlekkur minn
sem mig langar ekki til að glata.

Sem fékkst mig til að vilja halda áfram að lifa

Af hverju?
Trúði ég þér
ef ég hætti síðan að treysta þér.

Vegna óvissu minnar

Af hverju?
Særðist ég
þegar þess þarf ekki.

Framhjáhald skemmir manninn. ]



[ Án hennar í lífi mínu
Væri ég ekki neitt
Hún og taktarnir hennar fínu
Og hárið alltaf greitt.

Hún er falleg, hún er vitur.
En þó svolítið treg
Hún getur orðið stundum bitur
Þegar ég hluti á langinn dreg.

Hún er sú sprækasta móðir
sem ég hef á ævinni séð
Sterkari en hundar óðir
sem elta skjálfandi féð.

Hún er dugleg og góð
Hún er dugnaðar vera.
Þess vegna skrifa ég um hana ljóð
Því mér væntumþykju ávallt mun bera.

Ef hún myndi deyja.
Þá myndi ég deyja með.
Ég niður myndi beygja
Og skera mig veinandi á geð. ]



[ Það er endalaus eyðimörk. Grá.
Og sem ég stekk af baki úlfaldanum 
finn ég hvað ég er skítug, 
fötin rifin og örugglega 
vond lykt af mér.

Því þarna stendur þú. Gulur.
Kominn, ég veit ekki hvaðan.
Og þú heilsar og ert svo fallegur,
spjallar svo skemmtilega við mig 
meðan ég verka mig upp.

Við drekkum kaffið
þú reynir að sannfæra mig 
að mig vanti einmitt eitthvað.
En ég bara stari útfyrir allt. Bleik.
Tek samt eftir hversu langa fingur
þú hefur, en heyri ekki hvað þú segir, 
fyrr en ég óvart sé inn í svört augun.

Og ég varð aftur frú Sigríður
komin útúr eyðimörkinni. 
hjá mér situr sölumaður. 
Ég versla örugglega 
við hann með vorinu.  

Og þegar hann rennir úr hlaði 
er allt regnbogans 
á litinn. ]



[ within my mind 
 
 i feel your soul
 trembling beaneath the knife
 the light blinding 
 sealing my doom

 i saw it all
 within your mind 
 within your soul 
 our doom was found
 
 within  it all 
 it all began
 only made 
 to end with this light 
 and see it now
 it´s all so clear
 your life´s gone low
 the end is near

 i feel your end 
 within  your soul
 it all ends here
 
 in your darkest dreams
 i was made
 and in my love 
 you die with me

 your blood flows trough 
 my hole on your head 
 my unfilling void
 can never be healed 
  
 within Your mind 
 you forged our doom
 within your soul 
 you forged our end

 within their mind they see your end
 and within their tears 
 they seal your doom
 it all ends here ]



[ STÓR ORÐ

Með eilífðina að vopni
mun alheimurinn aldrei enda
í stórum orðum.

hugsanir manna
hugsjónir kanna
hvergi mun sá máttur molna  
meðan morgundagurinn mætir

keðjuverkun hugsanaorsaka
eru náttúrunnar verstu mistök
 
að eilífu mun sú hugsun ríkja 
að ekkert sé það sem það sé
reikandi  um ríki allra heima
endalok allra himingeima
gámur gleymdra hugsjóna
frelsið geymir vel ]



[ Lognið á sjónum
teygir fjöllin 
hinumegin við fjörðinn 
alla leið yfir til mín.

Mér finnst ég geta stigið útá. ]



[ Við mig var sagt:
æi, hættu þessu kelling

og ég svaraði stóreygð:
en ég er ekki kelling

Ok, kona þá

nei
ég er bara stelpa

að vera kona er næstum jafn fjarlægt og að vera
fullorðin ]



[ verð ég hér á morgun
      hvenar dey ég?
      kannski morgun?
      kannski hinn?
      það er hulinn ráðgáta!
      Bingg bingg,
      hver veit,
      ekki ég. ]



[ ég óðmála orð
hugmyndir ]



[ Saumaklúbbur saman,
spilar teiknispil.
Hlægja og hafa gaman,
heppnar að vera til.

Mála, borða og mynda,
mjólka, vaska upp.
Slúðra hlægja og synda,
syngja og kasta upp.

Heiða, Margrét, Alís,
öllum þeim ég unni.
Fjóla, Erla og Arndís,
ekki gleymi ég Gunni.
            (höf:M.Þ.E)

Víst var gaman að vera hér,
varla heim mig langar.
Veit ég eitt á sjálfri mér,
ekki förum við svangar.
            (höf:F.P) ]



[ Nú þegar fjöllin eru ísköld
grasið dáið og gult
þá nær sólin ekki að skína 
beint á mig.

Þá verð ég að geisla sjálf
til að líf sé áfram 
í þessum fagra dal. 

Að minnsta kosti 
þangað til hin kemur aftur... ]



[ Ég reyndi að drepa sársaukan
Ég er að deyja 
Ég get ekki hreift mig 
Allir djöflar fylgjast með  
Ég er að deyja
Og biðja 
Mér blæðir 
Og ég öskra 
Er ég of sein til að bjargast
Er ég of sein ?
  

Guð hjálpaðu mér 
Afhverju hjálparu ekki 
Ég er hrædd 
Og held fast í þig en þú hjálpar ekki 
Ég verð drepin hér
Ef þú hjálpar mér ekki 
Er þér sama 
Er þér alveg sama?

Ég er að deyja
Og biðja 
Mér blæðir 
Og ég öskra 
Er ég of sein til að bjargast 
Er ég of sein?
Getur þetta ekki endað 
Ég er að deyja 
Og biðja 
Mér blæðir 
Og ég öskra
Er ég of sein 
Til að bjargast ?
Er ég of sein ?  

Ef þú gætir hjálpað 
Væriru ekki þá búinn að því ?
Ég er hrædd 
En ekki við dauðan 
Ég er hrædd við þig . ]



[ ‘I gær var allt svo augljóst 
en nú sé í móðu 
ég veit ekki hvað er rétt 
hvað er rangt 
langar að gera allt 
sama hvað það er 

mér fynnst sem allir horfi 
sem allir gapi og geta ekki hætt
eins og ég sé eina stelpan í heiminum 
mér langar og get farið og látið þetta stoppa 
en Hvernig ?

‘I gær var allt gott 
Nú er allt vont 
Ég skil ekki 
Vil ekki 
Og get ekki hætt að hugsa um gærdægin sem 
Mér leið vel 
En nú snúa allir við mér 
Bakinu .

Eina sem mér langar að fá er ást
Umhyggja 
Og Nýtt líf 
Sem er ekki hægt
Hvað er ég eiginlega ?
Er ég dáin 
Er ég á lifi hvað er að 
Ég skil ekki 
Vil ekki 
Og get ekki 
Sætt mig við það sem 
Er núna.

Mér langar 
Að deyja og
gá hvernig líf er þar 
Ég á hvort sem er einga að 
Til að hugga mér við 
Ég er dáin nú þegar 
Án vina og fjölskylu minnar. ]



[ Veruleikinn plokkar í mig við hvert tækifæri
bítur mig blíðlega
á meðan ég geng í svefni
yfir himinhvolfunum
get ég ekki sokkið

Stikkla á stóru stjörnunum núna 
forðast að hrasa á þeim litlu

áður hræddist ég ekki fallið
því ég vissi að þú varst þar.

Vellíðan sem fylgir súrefnisleysinu
því þá gleymi ég tímanum

gleymi þér um stund
uns ég næ aftur andanum

sé jörðina í hillingum
fulla af minningum
brosmildum tálsýnum
sem ræna mig sönsunum

forvitinn hreyfi við skýjunum. ]



[ Ef ég stæði upp núna.
Næði ég samt aldrei uppúr vatninu.
Þó með hendur upp í loft.
Öldurnar mála mynd af flöktandi engli
með sára olnboga 
og hnén eins.
Því bautir vængir nýtast illa til langferða. ]



[ Í lítilli ljóstíru
mennirnir streyma
til móts við eigin lygar.

Þeirra ljós er myrkur
lygar kannski sannar
ef við segjum æji æ. ]



[ Ég kynntist þér ekki
en laut við brjóst þín.

Í faðm þinn.

Kyssti varir þínar
og naut
ilmsins af hári þínu.

Trúði að þú værir mín.

Ég horfði í augu þín
og sá
að ég var ekki ástin þín.

Þú varst aðeins -
ó, nema ég. ]



[ Ævintýraþráin seytlaði
en þá var ég ungur
og snauður.

Framtíðin var óráðin,
farmannsævi, var það
það sem ég vildi?

Seinna stóð ég
á annarri bryggju
og mávarnir hlógu.

Ég vissi aldrei
hvað ég vildi. ]



[ Vá
Illa
Súrt
Að
Ráfa
Einn
Innilega
Krónulaus
Nýlega
Iðjulaus
Nauðsynlega
Geng
Um 
Ræsin
Hjálparlaus
Jómfrúarlegur
Ásaka
Lögin
Póstmódernískur. ]



[ ! ]



[ Ægis dætur bera mig
langt frá Ýmis holdi
í huga mér ég geymi þig
á stjörnu prýddu kvöldi.

Hjálmur sólar nú lýsist upp
Dagur áfram ríður
ég hélt ég myndi gefast upp
en förin áfram líður.

Ránar ver mér reyndist harður
hungrið oft mig sótti
samt ég áfram barðist særður
þó á mig sótti ótti.

Loks á land nú kjöl minn rak
tók þar á móti mér sólin
ég byggði nú yfir höfði mér þak
og áfram liðu árin.

Freyr mér fagra akra gerði
á móður Þórs ég nærðist
þeim ég mínar fórnir færði
til að vindar vetrar lægist.

Nú þegar árin á mig færast
leitar hugur minn til þín
minn andi er farinn að tærast
hjá þér sólin ávalt skín.

Ég ligg hér einn í rúmi mínu
 hjartað farið að sljóvgast mjög
ég vona að ég sé enn í hjarta þínu
því þú sem eldur ert í mínu.

Nú ég lygni mínum augum aftur
á fund feðra minna fer
í von um að á Gimlé ég sjái þig aftur
þar með þér ég minni eilífð ver. ]



[ að yrkja ljóð
er að
tala við guð

draga kanínu upp
úr hatti

spinna vef
úr gullþráðum
sólarinnar ]



[ Eitt sinn varstu svo fagur,
nú ertu svo magur
\'eg man eftir þér þá
\'eg veit ekki hvort ég segja má..

Snjógallinn allur fullur af snjó
Og þú varst aðeins í einum skó
ég fann skóinn og leit í augun þín blá
Þú áttur bágt, það var ei erfitt að sjá.

Augun full af tárum
En líkaminn þakinn sárum
Þessir stóru strákar sem í þig sparka,
aldrei heyrðum við þig þó kvarta.

Okkur var sagt að halda okkur fjarri þér
en ég hafði það einfaldlega ekki í mér
\'Eg rétti út litlu hendina mína
og þú réttir mér hræddur þína.

\'Eg kyssti þig á kinnina og þurrkaði tárin
en það tekur langan tíma að lækna sárin
\'Eg kenndi þér að elska á ný
En þú kenndir mér svo miklu meira, ég mun aldrei gleyma því.

Saman sigrum við allan heiminn
Og ferðumst í huganum upp í geiminn.
Eitt er víst, ég mun ávallt standa með þér
svo lengi sem ég í þessum heimi lifi hér. ]



[ þetta er tileinkað Vöku og hröbbu..
 
3 vinir og 3 vinkonur hittust fyrir tilviljun í nauthólsvíkinni
Með tælandi augum, fallegum brosum og mikilli útgeislun,
hrepptu stúlkurnar hjörtu þessara saklausu drengja.
Þær verða þó að fara varlega því ekki vilja þær særa þessar viðkvæmu sálir.
Þetta er of gott til að vera satt,
þær bíða enn eftir að vakna
og þurfa að snúa aftur inní kolsvarrtan raunveruleikann.
Er þetta draumur, eða
er Guð að sýna þeim að þær eiga allt það besta skilið í heiminum? ]



[ Ástin mín ég elska þig,
er það satt að þú elskar mig?
Kaldar hendur, hlítt hjarta
saman yfirstígum við allt það svarta.
Þú ert hetjan mín,
ég er stúlkan þín.
ég vil ávallt hjá þér vera
Þínar sterku hendur upp mig bera,
nú skulum við sofa og aldrei vakna
Því að þetta er aðeins draumur og þín ég sakna..
biddan.. ]



[ Það var í byrjun sumars ég fyrst hann sá
en ég er hrifnari af honum nú en þá
er augu okkar mættust mitt hjarta hætti að slá
nú þurfti ég aðeins  hans athygli að ná.
 
\'Eg veit að hann er yngri
en ég er þó allavega ekki þynngri
í ást er aldur aðeins tala
og ást minni á honum er ei hægt að svala.
 
Við pössum vel saman, ég sé það á hverjum degi
Það er þó ég sjálf frá segi
Mig langar að segja öllum heiminum en veit ekki hvort eg megi
Því hann veit ekki að ég elska hann svo það er best að ég þegi.
 
\'Eg vildi að ég í örmum hans nú lægi
Ef hann byði mér hjarta sitt ég það pottþétt þægi
bara að hann ást mína á honum sæi
og hvað mér þykir hann hann allsvakalegur gæi. ]



[ Baby all my life I’ve been searching for true love,
and i thought i would never find it, until i met you.
 I want you to know that you mean the world to me,
although i might not show it, but baby, i really do love you.

 You’re an angel sent for the sky to save me from all evil,
god really must love me, cause he sent his favourite angel to rescue this little girl.

And this little girl is me, 
her heart is broken in one tousand pieces,
she has really been heartbroken, 
trying to find the true love,
trying to find the man of her dreams.

But all these guys do for her is tell her they love her and then leave her
all alone, with a broken heart.

Then you came along, and you try to clue the pieces together,one by one.
And yesterday you did it, 
my heart is all healed,
and I know i love you, baby, 
you are the love of my life.


And all you have to do now to make me happy, is to hold me really tight,
and tell me that you love me, 
tell me that I’m yours, 
and  you will never ever leave me, because I really need you, 
im lost without you..
dont ever leave me,
promise?

I hope god will forgive me, im not sending his favorite angel back,
cause you’re mine now,  
and as long as you wont tell him where you are,
he’ll never know.

But one day i’ll have to send you back, because you’ve done your job,
you have saved that little girl 
from evil, from missery, 
and when  that day comes,
I will cry myself to sleep.

But you have to go, i understand, 
you have to save all these other little girls, 
all these other girls that are like me, with broken hearts.

But I will never forget you, 
my favourite angel, my baby,
and all the things you did for me, 
all the things you tought me, 
I will allways remember that.

Thanks for being there for me, 
thanks for understanding, 
just remember, i love you
and there will never be a place in my heart for anyone else but you... ]



[ Why?
Why is that little girl crying?

why?
Maybe because her fish died,
maybe because she’s grounded,
or maybe because her true love went away.

I know how she feels, her heart is empty,
nothing but sorrow.
There is nothing in this life that makes her happy,
nothing that makes that little girl smile.
Not since her man died last saturday.
He died in war, fighting for his contry, his rights,
he died, but he died as an hero,
and she will allways remember him as her hero.

Everynight she cries herself to sleep, until
the last tear falls down the cheek.
But shes so tired, tired of cryin,
tired of being alone,
loneliness..
thats what she know best.

so, one day she takes a gun out of her daddys drawer.
she holds it for a while, then she looks at a picture
of her man, an smiles, for the first time in weeks,
“ i’ll see you soon baby”
And then she pulls the tricker.... ]



[ Everybody have got a best buddy. 
a best friend. 
Ive got one.
shes so funny, 
and clever and kind, and beautiful. 
She allways makes me laugh, 
and no matter what, 
shes allways by my side. 
when im feeling down, 
she holds my hand and lends my a shoulder to cry on. 
Shes there, whenever, wherever. 
Thats why shes MY best friend, 
and i love her more than anything.

Her name is vakie, and she makes me crazy, crazy in love. Vakie, this is for you, thanks for being there. :* ]



[ Hvað er thað sem fær thig til að brosa?
Hvað er thað sem fær thig til að liða vel?
Eru að vinir? fjöskylda? litil börn hlaupandi um hlæjandi?
Hja mer ert thað thu.
Thað ert thu sem færð mig til að brosa,
thu sem heldur mer gangandi,
fær mig utur rumminu a morgnanna,
thegar eg hugsa um thig,
hlynar mer um hjartarrætur.
Thað ert thu vegna thess að eg elska thig,
og eg veit að thu elskar mig.
thessi thrju litlu orð, sem skipta svo miklu mali.
EG ELSKA THIG ]



[ Hann brá sér í villtan bófahasa
og borgaranna allra tæmdi vasa!
Hér á landi þjóðmálanna þjófar,
þyrpast í störfin eftir sakir grófar!
Þórólfur nú samt berst í bökkum
í bandi hjá siðlausum krökkum,
sem fá á sig óvirðingu vandans,
að vísa honum ekki til fjandans! ]



[ Reistu hug þinn, fánaberi
eins og flaggið hálfu týnt
og horf ei aftur
bróðir nýrrar þjóðar

Réttu fram ljóskerið
sem áður upplýsti þennan sal
og lýstu veginn
ljósberi nýrra tíma ]



[ Næði ég lausn, næði ég frið
um hjarta mitt hríslast
nafnið þitt
bitin og barin ég blóðug sár
vef um mitt hjarta
þitt allsherjarlán
gull og grænir skógar
mig heillað ekki fá
en hjarta þitt hreint
ég mun aldrei fá ]



[ Sjá, morgunbirtan skín
og boðar bættan hag
hún skríður upp í til mín
syngjandi sæl um góðan dag ]



[ Er veturinn skríður inn fyrir dyr
ég eldinn skara og dreg að mér ábreiðuna
hlýjan hún ornar og minnir á liðna daga

Sæl og södd að vetrarkvöldi
ég bíð þess að vorið hefji leik á ný ]



[ Gleymdu mér kona
gleymdu mér frú
græddur er geymdur eyrir
ég á ekki hús
ég á ekki skó
ég er ekki túskildings virði

Þú hjarta mitt átt
en alls ekki mátt
eigna það upp á mig
myndi gefa þér allt 
blóm, ást og skart
án þess að vera þér byrði ]



[ Sprengjur sprungu í nótt
á meðan ég svaf rótt
saklaust fólk tók á loft
þetta gerist jú soldið oft ]



[ bleik sigð 
sker kvöldhiminn
í rauða strimla skýja
sem sólin brennir

eldhafið sleikir 
svartan sandinn
við fætur þína ]



[ í faðmlaginu
felst loforð
um að senn vori á ný
og hlýni hjarta
að vetri liðnum ]



[ I never thought it would come to this,
With pain in my heart
I cut my wrist.

Saying goodbay to everyone I love,
Saying goodbay to everything I have,
Saying goodbay to long lost times.
Saying hello to freedome.

Last thought I thought of you,
Your long hair and pretty eyes.
I love you so.
I die, my sould dies.

There is no turning back,
Not that I wan’t to,
A last goobay would have been nice,
But there is nothing to do.

As I feel my life drift away.
I still think of you,
Last thing I have to say.
I love you so, hope you love me to. ]



[ I have no feelings,
I have no tears,
I have no love,
I have no fears.

I have to leave,
Cuz I love him so,
You must belive,
But I have to go.

I’ll miss you,
I really will,
Hope you love me to,
But I can’t stay still.

Just cry a little,
Cuz I loved you so.
Don’t hate my soul,
Cuz she had to go. ]



[ I belive in you,
When you need me to.
If you call my name,
I’ll be there.
Dead or alive.

Your my star in the sky,
The blood in my heart.
You lift me up so I can fly,
You pull me down when I need to cry.

I want to die.
There is no right,
There is no wrong.
My body remanes,
But my soul is gone.

To you my friend
I say goodbay,
Cut my wrist,
Wanting to die

I loved you so
And I always will.
I had to go
But I need you still.

Don’t cry for me,
Just be glad,
My soul is free.
I’m holding my dad.

My best friend I love you so,
To bad I had to go.
It’s just so hard to say goodbay,
Don’t cry, stay strong and try. ]



[ Hún var í hvítu,
einsog lítill svanur í leit að engu.
BÍDDU.
Hættu.
EKKI.
Ég sá hann koma,
vona
að hann stoppi hana.
hún varð sér að bana.

Hlustaði á tónlist í útvarpinu.
hún var farin.
sá hana aldrei aftur.
tælandi rödd hennar hvíslaði í eyra mínu,
\"komdu með mér, ég skal sýna þér\"
Allt mitt er þitt,
fædd til að þjást,
sá hjarta sitt,
svo fullt af ást.

Hún þoldi það ekki,
var alltaf brúðarmey,
en aldrei brúður.
Einsog fallegur hvítur svanur,
hann var alltaf sannur
og elskaði aldrei aftur. ]



[ ég labbaði út um kirkjudyrnar,
sá snjóinn falla létt til jarðar,
fyrir framan mig löbbuðu mennirnir,
mennirnir með kistuna.

þar lá hann faðir minn, 
þurfti ekki einu sinni að hafa fyrir því að labba,
hann var sofandi.

heyrði hann tala ljúft í eyra mér,
fann skeggið hans strjúka blítt kinnina mína,
að hugsa sér,
hann er farin og kemur ekkert aftur.

heyrði snjóinn braka
í takt við rödd föður míns.
hann hvíslar
lag sem við sungum eitt sinn.

hugsaði hann um mig
hugsaði ég.
hvað var að
hugsaði ég
hvernig
hugsaði ég,
en fékk ekkert svar.

ég fleygði rósinni á leiði hans
labbaði reið til baka.
sat ein í prestsetrinu
og sá hann standa fyrir framan mig.

ég stóð upp og faðmaði hann
fann hann snerta hendur mínar.
kinnar mínar.
hjarta mitt.

nú er hann að eylífu horfinn,
farinn,
mold einsog jörðin
sameinaður sjálfum sér. ]



[ Á sök ég fékk að gjalda
sem eigi ég gerði 
í mínu hjarta er ei hatur
né kyrrð ég er fangi
í éilífðar bið
slegin niður hrakinn burt
ef sannleykan eg vissi ég segði hann
ég ekki reið né vond á sál
því svona verk er vandað vel
að brjóta niður þar til það brotnar
og lemja þar til vöknar 
sem er ekki hjá MÉR. ]



[ Talaðu,talaðu 
hrópaðu svo ég heyri
ég er hrædd og ein
og skelf inn á bein
ég veit ekki hvað gerir mér mein
ég sit hér alein uppá hlein
og grætum mínum síða gráti ]



[ Með viljann að vopni og trúna á sjálfum sér
fer hann í hringinn eftir langa fjarveru.

Í fyrstu lotu fær hann nokkur högg frá
andstæðingi sínum en hann lætur sér ekki bregða,
heldur áfram sínu striki!
 
Í annari lotu vaknar hann til lífsins
og spilar úr sínu mjög vel og nær yfirhöndinni.

Í þriðju lotu á hann salinn og hringinn,
slekkur á andstæðingi sínum með góðu höggi
og andstæðingurinn er í sárum.

Með viljann að vopni og trúna á sjálfum sér
sýndi hann mér að ég get gert mína hluti líka vel,
hvað sem ég tek mér fyrir hendur
ef ég hef viljann og trúna á mér sjálfum. ]



[ Ég sit og hugsa um þig.
Ég vissi það um leið og ég sá þig fyrst!
Vissan skreið upp eftir bakinu á mér, inn í hausinn
og vafði sig utan um heilan í mér. 
Þess vegna veit ég það.

Þegar þú ert hjá mér heldur framtíðin mér í fangi sér
og sýnir mér hvað allt er fallegt og gott.
Þess vegna veit ég það.

Það er enginn eins og þú. 

...og ég elska þig fyrir það. ]



[ Hér er ein staka 
   Þetta er um þig
   mér fannst ég verða 
    við henni  að taka 
   því hún  fjallar 
   líka um mig

  Það fjallar um okkur bæði
  þegar við kinntumst
  um vonir okkar og drauma
  En við vorum svo ólík
   að þetta gekk aldrey upp
 ég  endaði úti á landi
  En þú út á Lífis ólgu sjó
En okkur dreymdi samt drauma ]



[ Fyrirgefðu mamma,
en ég sá ekkert annað.
   Fyrirgefðu pabbi,
snaran veitti mér lausn.
   Fyrirgefðu eiginkona,
mér leið bara svo illa.
   Fyrirgefið börn,
pabbi gat bara ekki meira. ]



[ Ég hrópa,
ég hrópa út í myrkrið.
Þú svarar ekki.
Er rödd mín svo dauf
að hún berst ekki alla leið?

Ég doka við.
Reyni aftur
en rödd mín berst ekki.
Getur verið að þín rödd berist ekki,
en mín nái gegnum svartnætti? ]



[ Þú leikur á básúnu og blokkflautur tvær;
barítón og alt. Úr hljóðfærunum gustar,
tónar fylla salinn, fyrir aðeins þær.
Fyrir þig skiptir mestu hver hlustar ]



[ Í fjarska heyrist fótatak,
fótatak þeirra framliðnu
þeir ganga um þann stað
sem áður var tún
en nú er steinsteypt slétta.

Hvað veldur þeirra gangi
færst ekki svarað.
Samt vitum við
að ekkert færð því breitt.
Í fjarska heyrist fótatak. ]



[ Ég veit satt að segja ekki hversvegna
en ég hef ekki séð fyrr hvað tunglsljósið getur verið fagurt.
Einmitt nú þegar fyrstu geislar vorsólarinnar
brjótast upp fyrir sjóndeildarhringinn og blandast tunglsskyninu.

Hér í firðinum hefur ís úr ám og lækjum runnið til sjávar,
geislarnir speglast á undursamlegan hátt í sjónum.
Ísinn fyllir svo fjörðinn af undarlegum, köldum friði.
Sjórinn er spegilsléttur.

Ég skil ekki hversvegna ég hef aldrei séð,
aldrei séð þessa fegurð
ekki fyrr en nú þegar báturinn hefur sokkið.
Ég berst fyrir lífi mínu í ísnum.

Á morgun kemur eflaust frétt í útvarpinu;
Lítill vélbátur fórst þar sem hann var að veiðum
einn maður var um borð og er hans saknað.
Ætli þeir sem heyra þessa frétti viti hvað fjörðurinn er fagur? ]



[ ég sit ein við gluggan
   ég sé snjókorn falla
  ég er við heitan ofninn
  það fer ylur um mig alla

  Mér er hugsað til 
  móður minnar
   þegar við saman
  sátum  í kirðinni
   í vetra kuldanum

   Fyrir nokkrum árum 
   ég kvaddi hana með tárum
   nú er hún farin mér frá
    og  skilur eftir sára þrá
     Til liðinna tíma er við
     Er við sátum gluggann ]



[ Þegar ég vaknaði.
Sársaknaði ég samviskunnar.

Tveim dögum seinna.
Fann ég hana
drugfulla.
Angandi af skilning. ]



[ Hjarta mínu blæðir
dökku blóði&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;blönduðu
&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;söknuði mínum ]



[ Ég ligg í sortanum
og hlusta

&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;á hjartslátt heimsins

Hann slær

&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;í takt við þrár mínar og langanir ]



[ Bráðum dagar, rósin rjóð,
rennur í burtu húmið.
Við skulum bara vera góð
og verma saman rúmið. ]



[ Já, þú ert vont skáld en ert samt skáld
Og þú ert gott skáld en ert samt skáld
því þú ert jafn misskilið skáld og þú ert skilið skáld
Ekki af því þú getur ekki gert neitt annað
en samt þarftu að vera skáld og hvað ert þú að gaspra, skáld!

Þú ert skáld af því að það er eitthvað að þér
og þú ert með minnimáttarkennd, skáld
Og þegar aðrir áttu úlpu og takkaskó
þá var þín æska: draumar að degi til
Samt ertu, skáld, montnari en hanagal að nóttu
eins og fyrirburi spýttur útúr klofinu

Og montið, skáld,
mun drepa þig
samt er það þinn hnífur og gaffall
þín Campbell's-súpa og allt hitt sem rúmast ekki í dós

Þú andar, skáld, og kallar það orð
sem aðrir kalla hóstakast og líta undan

Þú kannt ekki að lesa, skáld
Þú þjáist af athyglisröskun
Hjá þér heitir það „að skálda í eyðurnar“
sem fyrir öðrum er bara hvítt
ekki einu sinni snjór, postulín, sakleysi, dauði,
heldur bara hvítt
ekki einu sinni pappír

Ég heyri ekki í þér, skáld,
kyngdirðu rifrildi úr bók?
Sagðistu hafa verið jórturdýr í fyrra lífi
og borðað orð?
- Heidi fjarðarbarn - önug og gömul, núna
gift lögum og reglu, hvæsir eins og heiðagæs
segir að þetta sé bara gömul tugga
og tilgerð milli „gæsalappa“

En líttu upp, skáld!
Blicken i skyn, nu var det levat
Whysky og renat
Skål skål skål
Þú borðaðir í alvörunni orðin
ekki satt, satt?

Fórstu þess vegna til Ísafjarðar, skáld?
Var ekki erfitt að bera sig með reisn
svona hokinn úti eins og undir súð?
Eru fjöllin eins og wok-panna
og þú í dalnum eins og olíusteiktar núðlur?
Hvers vegna stendurðu ekki í lappirnar, skáld?

Eða eru kannski fjöllin sköp?
Hryggurinn hér vestur og austur
Kúptar hendur, nei, skapabarmar, þeir ytri
og þú reikar um
baktería í súrum legi
sérræktuð flóra við snípinn

Og af hverju varstu alltaf að kvengera
hóla og hæðir, skáld?
Var það út af því að þú vildir deyja og fara heim?
Eða viltu kannski
þú montna skáld
geta ný afkvæmi
sjálfan þig, skáld, eina ferðina enn? ]



[ Hræðist ég er geng um kletta og klungur,
hugur minn af hryllingi er þungur.
Hér voru mælt svo hræðileg orð,
hér voru framin ódæði og morð.
Ei vil ég gista ykkur grösugu vellir
né glitrandi fossar, því hug minn svo hrellir,
mörg sálin varð að deyja döpur, rúin,
og hvar var þá \"hin mikilfenga trúin\". ]



[ Ljós
Eitt sinn var ljós í hjarta mínu, 
eitt sinn varð ég ástfanginn,
eina sem er í hjarta mér í dag er myrkur,
mín tár streyma niður,
mín góðu ár horfinn eru,


Ljósið mun ég finna í hjarta mínu aftur, 
ástfanginn mun ég aftur verða,
myrkvið mun slökna og ljósið skína,
tárin munu þerrast,
mín góðu ár lifa í hjarta mér,

      Allt mun sinn tíma taka ]



[ Í aðfalli 
augna þinna 
lá ástin örend.

Sem dó
svo ég fengi
löngu síðar líf. ]



[ Mér þykir það svo skrítið
hversu mörg ljóð ég nú á.
Stundum er innihald þeirra lítið
samt til fólksins þau ná.

Ég hef samið fleiri hundruð ljóð
og aðeins brot af þeim eru hér.
Saman ég hef safna þeim í sjóð
en nokkru eru hér handa þér.

Snilling ég tel mig ekki vera
né hinn næsta Jónas Hallgrímsson.
En mér finnst svo gaman að gera
ljóð um stúlkur og að eiga sér von.

Ég mun halda áfram að yrkja
og fátt getur stoppað mig.
Ljóðin mín eru til að styrkja
þá sem snúast um sjálfan sig. ]



[ Sweet pains of desire.
My body longs for yours.
My lips are burning after your last kiss.
My rose weeps when i think of you.
Im shivering all over with the tought of your touch.
These are my sweet pains of desire,  for you.
Make my pain go away,
touch me.... ]



[ Handan hafsins
grætur þú vinkona.
Þú grætur vegna þess
sem gengur um Víti.

Handan hafs,
handan heims.
Ég get aðeins veitt þér faðmlag
í dagdraumum geimaldarinnar. ]



[ Oft svo virðist sem lélegustu ljóðin nái hæstu flugi. Það hef ég aldrei skilið.

Þess í stað skrifast þetta á blað sem ég hugsa.

En það sem er horfið á braut hef ég fyrir löngu gleymt. ]



[ For death, I will never give
Only for you, I can live
As I open my eyes
Every light was showing your lies
I want to close them again....
I just want it to be like it was.... ]



[ regnskaflar koma æðandi innúr dal
níðþungir droparnir úr sunnanáttinni
lemja mig utan og nísta sér inn að beini
samt get ég ekki annað en fagnað þeim
því þeir voru rétt áðan að hressa þig
bak við þessi fjöll á milli okkar ]



[ Rauða rósin,í búðinni beið,
       tók ég hana upp,
       borgaði með mínum síðustu aurum,
       og gekk alsæl út, ]



[ Húsið við sjóinn
hrundi til grunna 
í morgun.

Húsið var gamalt.

Þarna bjó enginn
nema villtu kettirnir
og mýsnar.

Það átti að rífa það
niður fyrir löngu.

En það var aldrei gert.

Svo í morgun
þá hrundi
hið gamla hús
til grunna. ]



[ Brenglaður hugi
Opin sál
Örvæntur maður
kastar á bál

Hann kann að syrgja
ekki gráta
Hjarta og huga
vill láta

Skiptir hann engu
lífið sjálft
Líf hans hefur kramist hálft

Vill halda í taum
vill sleppa
Ótti og hræðsla
saman keppa

Líf hans vilja
þessir,hinir
Hann hryggir ekki 
ættingja og vini

Kaldar bárur á
bláu hafi
Finnur ei
er í kafi

Drekkur drykkinn 
eiturbana
Ástin gerði hann 
hjálparvana

Vill snúa aftur
til baka
Skoða heiminn en
udir klaka

Lygnar bárur sína
óvissuna
Í draumum og 
skyssuna

Þegar hann hugsar
og sofnar
Dreymir drauminn
hugur dofnar

Vaknar illa og
kolruglaður
En kemst að því
hann er maður

10.nóv.2004 ]



[ Ég er með malt
ég elska malt.
ég drekk mikið malt
gef engum með mér.
Malt er gott kalt
eins og þú.
Malt þúsundfalt eins og þú.
umm... Malt.
Í flösku er malt best
stútur og flottheit.
Ég mala eftir hvern sopa.
Malandi, malandi malt malt malt. ]



[ Gastu? Gert það
Veistu? Svarið núna
Skildiru? Merkinguna
Komstu? Til mín
Sástu? Gleðina
Fannstu? Ilminn
Kysstiru? Með hjartanu
Faðmaðiru? Af alúð
Nálgaðistu? Persónuleikann
Gréstu? Svo kæmu tár
Hlóstu? Af unun
Brostiru? Með augunum
Syrgdiru? Af ást
Gladdistu? Við fæðingu
Lastu? Stafina

Kanntu þetta enn?

10.nóv.2004 ]



[ Amma gaf mér lopa
ég prjónaði.
Ég á núna
lopapeysu, 
lopabuxur, 
lopahúfu, 
lopavettlinga, 
lopasokka, 
lopatrefil, 
lopanærföt, 
lopamig. ]



[ Fullkomnari föður vandfundinn er
og finnst mér hann bestur í heimi hér.
Stolt af því að vera dóttir Steina
og skal ég því eigi leyna.

Duglegur drengur
hjá dömum happafengur.
Alltaf vill hann eitthvað frá sér gefa
Byggja upp vináttu eða sorgir sefa.

Húmorinn hann skortir ei
og sjaldan hann við mig segir nei.
Þakklát fyrir allt sem hann hefur gert fyrir mig
þó mætti hann slaka á og hugsa smá um sig.

Heiðra skal þennan hugdjarfa mann
sem virkja góða hugmynd vel kann.
Fjölskyldna þó númer eitt, tvö og þrjú
þannig að komum öll saman og gleðjumst nú! ]



[ Ég er bara barn, mig langar ekki í skólann.
Í nótt dreymdi mig draum eða var það draumur?
Ég er ekki viss, ég veit oft ekki muninn á draumi og veruleika.
Ég sit  inn í strætisvagnaskýli, ég þori ekki í skólann.
Það gæti einhver tekið eftir mér.
Best að vera í felum helst ósýnileg.
Strætó gengur ekki lengur í þessari götu svo ég get verið í friði.
Bara týnd.
Eða er ég týnd?
Tók einhver eftir að ég var ekki í skólanum?
Hvað er að, af hverju sést ég ekki?
Hvað gerðist?

Einu sinni lék ég mér kát í skólanum.
Ég var sýnileg.
Af hverju, hvað gerði ég rangt, breyttist ég?
Hver getur sagt mér það?
Mig vantar svar.
Doði.

Heima er gott, best að vera þar, öruggt og hlítt.
Árin liðu jafn snöggt og hendi er veifað.
Vangarnir eru orðnir rjóðir og sýnilegir.
En þegar hugsunin leitar til týndu áranna.
Dofna litirnir.
Var þetta ekki bara martröð? ]



[ Ég sat á hafnarbakkanum
í leðurjakkanum.
Og beið þess að dagur tók að rísa
svo sólin myndi mig upplýsa
um tilgang lífsins. ]



[ Elskan mín, hvað sem þú velur
gerðu þá dygð að sið
að gera eins vel og þú telur
því þá er Guð þér við hlið

Vertu alltaf sjálfri þér trú
og látt\'ekki glepjast af snauð
Því aldrei enginn er betri en þú
það aðeins ber af sér nauð

Vertu þú sjálf, því þannig þú ert
heiðarleg og einlæg ert þú
ger vel við aðra, það er góðs vert
en statt þó á þinni trú

Mundu samt ávalt, að ein ei þú ert
og ef beitt ert þú í rang
ef blæs á móti, alltaf er gert
að koma í mitt fang. ]



[ Ég er ekki með malt
ég hata malt.
Ég drekk ekki malt
en ég gef það öllum.
Malt er vont kalt eins og þú
Malt er einfalt eins og þú.
oj... malt
Í flösku er malt verst
stútur og hallæri.
Ég æli eftir hvern sopa.
ælandi ælandi, malt malt malt. ]



[ Svo margar hendur um vanga mér strjúka
ljósageislar læðast hér inn
kitla mitt hörund og kinnina mjúka
knúsast þau inní mitt skinn.

Ekkert er betra í heiminum hér
en eiga svo margar hendur
Fullkomnar, frjálsar strjúka þær mér
fagrar sem lífsins strendur

Barnahugar og bjartir draumar
bera þær traust til mín
Þau fræ sem ég sáði, framandi straumar
sjá þau að framtíð er sín.

Brosin björtu, á mig skal trúa
byggja sín framtíðar lönd.
En styrkum grunni að þarf að hlúa
ef standa skal framtíðar strönd. ]



[ Ég hef lifað lífinu lifandi,
því þakka ég allra mest þér.
Ég er lífsklukkan tifandi
því það er gott innra með mér. ]



[ Ég vel að fela mig bakvið fallega brosið mitt
og lifandi augun mín sem virðast grípa athygli þína...

Ég vel að brosa innilega
því það gerir sál mína fallegri...

Ég vel að segja að lífið sé þess virði að lifa því 
þó ég gráti á kvöldin því að þú elskar mig ekki...

Ég vel að gráta á kvöldin 
því á daginn sjást tárin...

Ég vel að horfast í augu við þig, brosa 
til að segja lífið er yndislegt og ég elska þig... ]



[ I try to hold on, as my hopes slippes away
For my fallen angel, that I lost that day
Every depressed memory I had, are back
I might as well go and put a rope around my neck
No reason for me anymore, breathing has become my enemy
Living, what good can I do for me?
You told me a lie....
But now I want to die....
My heart has fallen apart
Only ashes of pieces remain
I have to die to get away from the pain
I bury my own grave, like from the start
You have now killed my heart..... ]



[ Rugg rugg				
rugga mér í stól

Hugs hugs
hugsa til þín

Í myrkrinu 
glóa augun þín

Ég finn
snertingu
hita

Held áfram að rugga mér

Loks.

Þú kemur við hjarta,
hjartað mitt, 
Ástin 
komin, um stund, 
með þig, til mín.

Rugg rugg

Hér og nú. 

Dýpra og dýpra
gengur þú inn.
Lengra
Dýpra. ]



[ Fuck you,you \"mother\"
      dem fucking \"face\"
      i see sky,sun,tree,
      that focking incredibly. ]



[ Stelpa

     Leiddu mig

         Eins og bíll í park
         fimmþúsundkarlinn frá ömmu
         og strendurnar á Mæorka

     Heimadæmi fyrir morgundaginn

                 Og augun eru alveg að lokast á bókasafninu

              Við vöknuðum hlið við hlið
             Og hendurnar eins og...
				 spagettí...
						  sem legið hefur of lengi í pottinum...	 

Búmm!
        Rafmagnsstraumur og þú liggur í gólfinu

     Bíll keyrir framhjá

       Hjónin í næsta húsi ]



[ Huldar hendur  henta ei hér,
höldum hentar betur.
Heiðskír rök, sem halda vel,
hæfileika sómasetur.

Háðuleg þau heimskupör,
er henta sumum mönnum.
Sér á parti og setur för,
sýnileg í dagsins önnum.

Hugðarefnin höldum í,
og hæfileikum höldum.
Enn og aftur og nú á ný,
nálgumst það er töldum.

Hulinsheimar henta  sumum,
en hæfa öðrum miður vel.
Gæfusporin gagnast gumum,
gifturíkir vísa veg. ]



[ Framtakssamir Fjölvísmenn,
fyrirmyndir skapa.
Síst af öllu síðri enn,
en sérfræðingar raka. ]



[ Björt sumarnótt. Sólarlagið gyllir fjallstindana. 
Ég hlusta á niðinn í ánni, söng fuglanna, kindurnar jarma  uppi í fjallinu. 
Bæirnir sofa undir bleikum og fjólubláum skýjum. Lyngið og blómin ilma og fiðrildin fljúga um loftið.  
Hestur stendur upp á hæðinni. Túnin eru nýslegin og mig langar til að hlaupa berfætt yfir þau.
... Svona er hún íslenska sumarnóttin. ]



[ Fyrst þegar ég sá þig
    þú kveiktir í mér bál
    Mig langaði að fá þig
     Til að græða mína sál

    Fá að sjá þig aftur
    og hugga þig 
    Taka utan um þig
    og kveikja í þinni sál ]



[ You look so fine with your bright green eyes,
I wish I was a part of the colour
And flowt around in your dark eyeball.

Your dry lips are so red in the winter, 
I want to bite off every dead skin of it
And svollow your death.

Your dark hanging hear look so dirty,
I want to lick it and make it shine
So it can fullfill me with life again.

Your voice sounds like crystal,
When you say;
Come to me, I\'m sweaping my floor.

It would be nice.

Your body is like an electric guitar,
I want to grab your ass
It sounds like an classical. 

Your little toe is very ugly
I\'m glad you\'re vearing socks
I think I\'ll dump you in the summer. ]



[ sum ljóð eru góð 
eins og mjólk og kex 
undir teppi
þegar dimmt er úti ]



[ Hefur þú orðið varir við það
að í lífi þínu sé mikil gróska?
Skrifaðu því niður á blað
allt sem þig langar að óska. ]



[ Arafat nú látinn er,
75 ára að aldri.
Er í hugum allra nú,
Þótt herkví hefur verið. ]



[ Ég er fuglinn sem fljúga vildi
með fjaðraþyt yfir blikandi mar.
En til hvers eru vængir og vonir 
ef viljinn er blaktandi skar? ]



[ Fékk mér sjálfskiptan
svo við gætum haldist í hendur
þegar við rúntum ]



[ Anna,
borðar banana.
Grillaðan,
með súkkulaði.
Sleikir útum,
stynur.
já. ]



[ Ég var á forsíðunni á DV, 
í hönd mína tók Davíð Oddsson,
ég á trippi,ramm-skökk,
víman öllum tökum á mér náði,
hann í hönd mína leiddi,      
ég eins og mellu poppuð drusla hans við hlið,
starandi fólk á okkur leit,
með myndarvélar á lofti uppi,
ljóslogandi geislar skært á mig skinu,
raddir að mér hvísluðu vaknaðu vaknaðu,
á forsíðu DV komst ég ekki,
því draumur einn var þetta.... ]



[ Móðir jörð

Komdu til mín nú,
litla barnið mitt.
Guðsgjöfin ert þú,
hamingjan er mín.

Mín aldarmótar bæn,
er barnið sem ég ber.
Frið í heimi hér,
Það lifa fær,
það lifa fær.

Ástin mín er heit,
því barnið borið er.
Guð gættu þeirra vel,
sem búa í heimi hér. ]



[ Í hundrað ár

Öldin er senn á enda,
maður jafn gamall öldinni kveður.
En á sjúkrabeðinu liggur hann aumur,
biður fyrirgefningar.

Öldin var löng,
nægur tími til að gleðjast,
syrgja og gera mistök.

Þegar endalokin nálgast,
snúast hugsanirnar ekki um
gleðina og hamingjuna.

Eina óskin er að fá fyrirgefningu á 
öllu því sem ekki var sagt,
og því sem var sagt.

Maður er ekki fullkominn,
allir gera mistök.
Fyrirgefning. ]



[ Af hverju er það þannig?
Góðu strákarnir fá klapp á bakið
og hálfvitarnir fá stelpurnar heim?

Síðan er verið að segja að strákar séu skítur?

Þið leitið bara á  vitlausum stað! ]



[ Hvernig líður manni
daginn sem maður fattar að maður mun lifa og deyja einn?

Leiður, einmana, öfundsjúkur, afbrýðissamur, niðurdreginn, reiður

reiður út í heiminn
reiður út af áformum Guðs
ef Guð er til

niðurdreginn
því maður mun ekki upplifa þá lífshamingju sem aðrir munu gera.

afbrýðissamur út í kærasta vinkonu sinnar

öfundsjúkur út í vin sinn

Einmana, því ég mun eyða jólum einn
ef ég held upp á þau
vinir og fjölskylda munu bjóða mér til sín á aðfangadagskvöld
vegna vorkunnar
reyna að halda uppi samræðum
en hvað hef ég að segja?

leiður, því þessi niðurstaða er stór baggi til að bera á öxlum sér
einn

Samt verð ég sáttur
sáttur því ég slepp við brostin hjörtu mislukkaðra makafundna
því ég þarf ekki og aldrei að taka að mér foreldrasessu
og fjölga mannkyninu
því maður fær að sleppa við heilbrigða sjúkdóm konunnar
peningaþörf barnanna
væl tengdaforeldra
og meir!

Ég mun ganga einn
beinn
glottandi út í heiminn
því ég mun aldrei þurfa að skipta búinu. ]



[ Í dag er bara þrælahald í útlöndunum
langt, langt í burtu

Flest þessi fyrirtæki kaupa ódýrt vinnuafl
neyða þau til að vinna við fáránlegustu aðstæður
veifa vendi og hóta refsingum, og standa  við þær
semsagt kúga vinnumenn sína, sem fá engin laun.

En nóg um grunnskólakennarana, aumingja litlu börnin í Afríku. ]



[ Hlaup, troðningur, slagsmál, læti!
Einhver missti bókina sína og tróðst undir skrílnum.
ég mun ekki sakna hans því ég þekkti hann ekki.

Ofsaakstur, árekstur, slagsmál, læti!
Einhver sá ekki rauða ljósið, og tróðst undir bílum.
ég mun ekki sakna hans því ég þekkti hann ekki.

Ofsaakstur, troðningur, hlaup, árekstur.
Hjartað á fullu, allan liðlangan daginn.
Veikleiki hinna sterku gossar upp.

Sagt er að meðalaldur muni fara hækkandi.
ekki hjá Íslendingum!
Við erum alltaf að drífa okkur, og munum flýta okkur í dauðann.

Ég spái því að hjartasjúkdómar verða í tísku eftir 15-20 ár, staðinn fyrir Hugo Boss og niðurhal. ]



[ Minn drykkur, minn roði,
minn sviti, mitt vatn.
Minn styrkur, minn voði, 
minn hiti, mitt malt.

Þinn drungi, þinn þungi,
þinn djöfull, þinn dans.
Þinn þrungi , þinn ungi,
þinn leiklistartrans. ]



[ Huldu dans

Ég horfi út um gluggann
Í rökkrinu sé ég þær dansa
Hring eftir hring

Þær svífa svo léttar um 
Snerta vart jörðina
Hring eftir hring

Síðasti dansinn 
Svo hverfum við á braut
Hring eftir hring

Fallega heiðin
Holtagrjótið og móinn
Hring eftir hring

Mennirnir eru kaldir 
Skilja ekki jörðina
Hring eftir hring

Rífið upp sálina
Náttúrunni blæðir
Hring eftir hring

Steyptar stéttir
Hvað situr eftir
Hringurinn stöðvaður ]



[ Jólanótt

Hverjir eru komnir
Fullt af fólki
Hlátur, glens og gaman

Trítla fram
Skil ekkert í þessu
Hverjir eru þetta

Glaðlegt fólk
Prúðbúin 
Horfa á mig, brosa.

Huldufólk erum við
Ferðumst í nótt
Kemur þú með

Gleðin togar 
Erfitt er að hugsa
Gott er boðið

Hvað heldur mér fastri
Börnin 
Afþakka boðið

Takk fyrir okkur
Fallega var hugsað
Um hulin heim ]



[ Björg

Beygð en björt
Brotin en full af lífi
Fóstrar nýtt líf,
nýjar vonir

Fylgist með 
Sér aðra koma og fara
En kemst ekkert sjálf
Er föst

Eldist vel
Lætur ekki 
margt á sig fá
Er gróskumikil

En hvað er fyrir innan ?
Kalt grjót
Dimmir hellar
Eða kannski undurfögur
Álfaborg ]



[ Fiskur á þurru landi

Áhyggjulaus
Syndi með straumi
Í hópi af ólíkum fiskum

Verð kærulaus
Gleymi mér

Soltnir munnar
Grípa tækifærið
Setja út net sín

Baráttan fyrir tilverunni
Vakna upp á þurru landi

Endar það svona ]



[ Fish in the tree,
        bird in the sea,
        fly up-ward up to me, ]



[ Merk hún er og mikilsverð
manninn ástin blessar.
Þú unaðsþrá í brjósti berð
er bugar sálir hressar.
Allra ást af guðum gerð
ganga leiðir þessar.

Í trega raunum angist rís
riðlar vana lífi.
Söknuð frekar kargur kýs
kenndir burtu rífi.
Bjálkahafi forðast flís 
í freklegu heimsku kífi .

Hvar finnst sá sem fáa ann
og færri vildi gleðja.
Einmana sálin fösun fann
fagnandi í sambúð steðja.
Ástarhrollur um rásir rann
reisn mun engann seðja.

Eitt er grundað annað girnd
ganga saman pörin.
Svörun kennda fráleitt fyrnd
fögur brúðar slörin.
Aldrei verður ástin hyrnd
unun markar förin. ]



[ Árlega barna fjöldi fæðist
færast neðar meðaltölin öll.
Íbúa Geirdal enga hræðist
enn vilja margir sumarhöll.
Í fjölbýlunum fólkið bræðist
fjarlægðir greina bolta höll.

Til dóms með ljóðin læðist
lítið skáld við rímsins völl.
Óttast hrekkinn einhver hæðist
orsaki þannig hlátrasköll.
Hvenær stjórn á manni mæðist
markast best við hróp og köll.

Frægir vogar fyrrum látur
falinn sjónum yngri manna.
Kunnug gleði kæti og hlátur
kastar birtu á vegferð sanna.
Vondar reynast vega gátur
villtir fjölda lausnir kanna.

Fólk í traustum Bæjum búa
besti kostur hentar tregum.
Grundir, Brekkur, Gjárnar brúa
Gerðum, Lindum, Sölum, Vegum.
Stígar, Stekkir, að Hlíðum hlúa
Hvömmum og Borgum ýmislegum.

Á ferlið heima fluttir vísa
frændur og vinir í hverfin ný.
Í hæðum mörgum húsin rísa
húsum fjölgar bænum í.
Smárar, Kársnes og Smából lýsa
Smiðjuvegi næstum því. ]



[ Snjall er snillings eiturhugur
sniðuga hugmynd ýmsir fengu.
Sanna heimi að dáða dugur
dældi í þá er fremstir gengu.
með tóma vasa og sjóðasugur 
soltnum öryrkjum yfir héngu.

Afkoma sjúklings er tekjutengd
tilvera maka í skerðingum metinn.
Á beltum sífellt lækkuð lengd
af léttum diskum matur etinn.
Milljóna þörf af ríkinu rengd
raunar krónan öll um setin.

Aldnir og öryrkjar sáran kvarta
Alþingi rói þá siðblindu og sefi.
Afstaða þings hin versta varta
vex með hárum fremst á nefi.
Hækkun mætti hópur skarta
horfir fram að næsta skrefi.

Allir sinn eigin hugsa hag
hagnast ég eitthvað á þessu.
Flest er bundið flokkabrag
fárast þeir um stóla og sessu.
Sköpum þeim lyga skreytnidag
skynsemin barin í klessu. ]



[ Elsku pabbi ekki lengur gráta
  ekkinn báðum skapar vanda
  Andans sár mun undan láta
  engum hollt í slíku standa.
  Kærleik verður til mín máta
  minning skal ei öðrum granda.

  Elsku mamma og yndis pabbi
  ekki stunda lengri sorg.
  Þið heftið mig í hugar rabbi
  haldið mér frá okkar borg.
  Hugann reynið ég svara kvabbi
  raunir engar ég ber á torg.

  Kærleik máttu kærann sýna
  kenndir beindu að þínum syni.
  Fyrirmynd má betur brýna
  boðskap þygg frá góðum vini.
  Formæður mig konung krýna
  kærleik senda ættarhlyni.

  Lungum skarta hérna heilum
  hamingju ríkt er nýja landið.
  Allir þeir sem þjást af veilum
  þurfa að gista hvítabandið.
  Lífið völtum líkist keilum
  leggist eða á fótum standið.

  Yndis amma minn elsku afi
  Engar sorgir þurfa að vera.
  Hér leitar allt í ljúfa stafi
  Leikir nám og ábyrgð bera.
  Þó verkin fá að heiman hafi
  Hér mun vera margt að gera ]



[ Val á orðum vandar þú
veifiskati enginn.
Vettlingatökin virðast nú
vera mörgum fengin.
Ertu kannski efndin sú
sem ekki er burtu gengin.

Góð eru gífur orðin þín
glettni þeim að baki.
Axla ypptum þykir pín
einhver í þá kraki.
Hugvekjandi hugsun fín
hlustun engann saki.

Vaknar allra vitund enn
virkjum fjölda huga.
Köllum saman konur menn
kenndin ætti að duga.
Ef samstöðuna virkjum senn
má sinnuleysið buga.

Elen þessi okkar frú
orðstýr fær í riti.
Á veruleikann velur þú
varla rétta liti.
Kannski ertu konan sú 
er kannar allt af viti.

Veruleikinn vetrar blár 
víða örlar á rauðum.
Svartur verður sjaldan grár
signar yfir dauðum.
Axlinn er þóttist ypptar klár
endaði á bekk hjá snauðum.

Sorgin margann hefur hitt
herjað á lönd og álfu.
Fæstir eru alveg kvitt
við ferli hels að hálfu.
Líkni þjóðin liðið sitt
leysist allt af sjálfu. ]



[ Kítla þig með krækiberjalingi
kúra inni þegar úti frýs
Finna fyrir seiðingi
Fíflast þegar ég kýs

Lauma léttum kossi á vangann
leika við þitt fagra hár
Gera þig af ást til mín svangann
Svoleiðis er ástarfár. ]



[ Myrkrið er komið,
í hjartað mitt.
  Veturinn er dimmur,
og brennir mína sál.
  

  Ég er einn, 
innaní mér.
  Sé ekki sólina,
bara myrkrið. ]



[ Þarna ertu ljóti kall,
geðstirður og fúll.
  Hefur allt á hornum þér,
lemur allt og berð.
  Þú öskrar mig á,
ég hef ekkert þér gert.
  Ég vill í burt,
og aldrei þig sjá.
  En ég á hér heima,
alveg einsog þú. ]



[ Hvernig er það
að finna hamingjuna ?
  Finna hana síast inn
gegntaka líkamann
og sálina.
  Finna hjartað slá
af gleði.
  
 
  Ég veit það ekki ... ]



[ Andar sem unnast fær ekkert aðskilið
að elska var fall þeirra beggja.
Trúin gat ekki minnkað bilið
tár var sameign tveggja.

Hann fyrir handann en hún var hér
þráðu hvort annað aftur.
hún ekki lifað gat ein og sér
sorgin tók allt sem hét kraftur.
 
Hann horfði en við hana gat ekkert sagt
heimar tveir skildu þau að
hún gjöf við gröf hans hafði lagt
og grét og til hans og bað

Vissi ey að barn undir belti bar
barn sem hefði orðið drengur
með hníf sína æð í sundur skar
vildi ekki lifa lengur

Hún tók tvö líf sem lifa áttu
lifa hún fær ekki í nýjum heim
Sundraðar sálir að eilífu máttu
sorgin var ekki hliðholl þeim. ]



[ innantómt andleysið
hellist yfir 
innsláttar hjóm 
ekkert að segja
betra að þegja ]



[ Haförn

Fagur er fuglinn
er flýgur hér hjá
Frjálsborinn er hann
og hafið hann á

Flýgur yfir Esjuna 
haförninn sá
Gyllir í sól 
við sjávarrönd ]



[ Ég stari á blaðið tómt
ég þarf bara að skrifa til að fylla það.
Lífið
ég þarf bara að vera til að lifa það.

Þarf bara að brosa til að elska það
bara að hrasa til að hata það.

Hugsa að ég þurfi að vera áhorfandi til að skilja það.

Það næsta sem ég kemst er að lífið
það sé leikur.
Kveikja lífseldsins er tilgangur
en restin.

Hún er reykur. ]



[ Yndislegt er að fá af lífinu að taka
að fá að elska finna til og þjást
Því þjáningarnar fáum við til baka
borgaðar í kærleika og ást ]



[ Ég stóð á brúninni
og horfði á sjóinn
það var hátt niður
en sjórinn var kyrlátur
hann róaði mig
og þá vissi ég 
að dagurinn í dag
var ekki minn dagur
til að stökkva. ]



[ Hugur minn þreytist á sögumönnunum,
í flöktandi bjarma eldsins
slær hjartað of hratt 
fyrir hæglátar raddir þeirra
og pípureyk sem liðast frá vitunum.

Ég vil dansa við villtan trumbusláttinn
sem bergmálar í höfði mér,
meðan glóðin brennur í sálinni
og aftur kviknar glampi
í augunum. ]



[ Hægur dans
í hringi
kringum þig. ]



[ Ískalt var frostið
en kossar þínir í senn
mjúkir og heitir. ]



[ Þú vefur mig örmum þínum
og hvíslar að mér 
nokkru sem við heyrum bara tvö

og mér finnst andartakið ætla að vara að eilífu

En þegar ég opna aftur augun... 
þá ertu horfin ]



[ „Það er gott að  vera einn”
það sagði maðurinn við mig.
„Það er gott að geta gert það sem þú vilt”
sagði sami maður.
Á morgun verð ég einn. 
Ekki í fyrsta skipti.
Ekki í annað.
Nei, ég er einn á hverjum degi.
Daginn eftir.
Verður vonandi einhver kominn til þess að hafa hemil á mér.
Og því sem mig langar að gera.
Sami maður sagði að ást væri ofmetinn.
Ég sagði að það skipti ekki máli.
Hann brosti og sagði mér að ég væri ástfanginn.
Ég sagði að það skipti ekki máli.
En kannski á morgun. ]



[ ég sitt í hreiðrinu mínu
umkringd kertaljósi frá seríum 
kveikjuþráðum og hjartastöðinni minni.
sýni á mér hlið sem ég hef saknað.

Frjáls undan oki og stríði 
laus við spennu og blót
lifandi lofandi líðan
sem færir mér hamingjuljósið
leiftrandi leikandi lýsir
sjáðu friðinn ég fann.

Minn öruggi staður er fundinn
ég friðin í sálunni fann.
hreiðrinu lokið er í bili
ég þér heitustu hugástum ann.

þú komst eins og vonin mín bjarta
brosið svo bjart og yndislegt.
augun þau stinga eins stjarna
sem birta í hugskautum mér.

ég vegamótin mín fann 
og fylgi nú veginum hratt,
en sé mitt ferðalag hafið
og fegin ég fortíðina
get hvatt. ]



[ im killing my time with changes
im getting it out while i can
im letting the rush go through me
im living life as a man

im seeing things with my emotions
im getting it all while i can
im letting you know im here for you
and im here free until the end

the changes are coming and going
i celebrate them each time 
it means im learning and growing
it means im getting it right.

the people i pass are not strangers
they are partners in crime
the crime is living life to its fullest
its the one crime that is mine.

i dont fear death or its jugdes 
i dont fear loving you now
its all changes yours and mine

maybe tomorow its different
i dont really have a clue
all i know to day im happy
and hopefully so are you.

my changes are coming and growing
im learning and getting it right
but each time im living and loving
i have to camp out for the night.

so lets forget pain and sorrow 
lets love and live our life

one of these days it will be over
we will pack our bags and go home
with noting but what he have been 
learning and feeling what has already 
grown. ]



[ Ég ligg
hér einn í myrkrinu.
Ég sé
frostrósirnar blómstra á rúðunni.
Ég hugsa
til æsku minnar, þá
sá ég
þær blómstra svo fallega.
En nú
tákna þær kulda og vanlíðan.

Ég hlusta
eftir marrinu í rúmi þínu.
Þú hreyfir
þig ótt og títt. Ætli
þú sofir
illa? Eða er þetta tilviljun?
Ég heyri
þig hvísla nafn mitt þar
sem þú
sefur í næstu íbúð. ]



[ Skólinn nú byrjaður aftur,
Þó kennarar vilja það ei.
Alþingi lög á það setur,
og gettu nú betur. ]



[ Það er allt þetta hversdagslega
Sólin sem gerir hvítan vegginn gulan 
Í dagsbirtunni
Suðið í þvottavélinni 
Og tímalausar hugsanir mína
Sem fá mig til að þakka Þér.

Að ég dreg andann í dag
Finn fyrir köldu gólfinu
Horfi út um gluggann
Og finn lykt
Fær mig til að þakka Þér

Það virðist svo undarlegt
Að þú varst alltaf hér
Kallaðir á mig
Gekkst mér við hlið
Jafnvel straukst mér um vangan
En ég efaðist um að þú værir til

Þá borðaði ég og talaði, 
hló oft og mikið
Gekk um strætin heilbrigð 
Með bros á vör
allt var þetta sjálfsagt
Að mér fannst
Þá var hversdagsleikinn sá sami
En ég ekki þakkaði Þér.

Þú sem er Guð og dóst og reist á ný
Þú sem gafst mér andadrátt,
hendur sem finna og fætur sem ganga
og ég þakka að þær ganga þinn veg
þennan þrönga og mjóa
þann sem þú valdir fyrir mig.
því vil ég nú þakka Þér. ]



[ Ef hvísl mitt heyrðist um alla veröld
myndi ég hvísla nafnið þitt
dag sem nótt
svo jafnvel maurarnir heyrðu
og fuglar loftsins skildu
hve dásamlegur þú ert.

Og þegar mennirnir sofa
og þegar þeir vaka
ég myndi hvísla
Jesús, Jesús
og bíða eftir bergmáli
frá vestri til austurs
og frá noðri til suðurs.

Ef dans minn talaði við hjörtu
myndi ég dansa nafnið þitt
dag sem nótt
þar til allir stigu fram
og dönsuðu saman fram á kvöld
og hjarta mannanna færi að slá 
í takt við þitt.

Ó, Jesús minn Jesús
hve dýrlegt væri að veröldin
væri lofsöngur þinn.
við stæðum öll sem eitt
reistum upp raddir okkar
og litum auglit þitt

en þó ég standi ein
vil ég hvísla og dansa
þitt fagra Orð
þar til ég dey. ]



[ Hvítvín í hádeginu
Koníak á kvöldin.
Ég er oftast dauður
þegar fréttatíminn er.
Hvítvín í hádeginu
Koníak á kvöldin.
Það er ekkert merkilegt
í fréttum hvort sem er. ]



[ Ég held að minn endir sé hér rétt hjá
jafnvel í garðinum hjá mér
hann gæti verið eitthvað sem mér fannst sjá
gæti hann hafa komið inn með þér?

Ég held þú þekkir mig mjög lítið
held samt að þú vitir allt
finnst eins og það sé ekkert skrýtið
hvað helvíti er kalt.

Ég horfi beint til þín og held
aðrir halda og horfa niður hólk
Sumir segja að helvíti sé fullt af eld
einhver sagði að það væri annað fólk.

Í dyragættinni stendur gesturinn
hélt samt ég hefði lokað hurðinni
gjörðu svo vel þá og komdu inn
svo illt komi ekki inn með golunni. ]



[ Villuljós vímunnar,
hentar mér vel.
  Að sjá heiminn
í þoku sljóleikans.
  Vera dofinn,
skynja ekki neitt.
  Allur sársaukinn horfinn,
bara unaður sem var löngu gleymdur.

  Villuljós vímunnar,
setur bros á andlit mitt.
  Falskt bros sem enginn þekkir,
bara ég sem sé það í spegli.

  Veggurinn hverfur,
í þoku vímunnar.
  Engar hömlur,
bara gleði.
  Taumlaus hamingja,
sem var löngu gleymd. ]



[ Ég hélt
að þú værir eðlileg
og þessvegna varð ástin
og ástin var góð
ástin var ljós
í myrkrinu.

Myrkrið var ekki lengur
dimmt og kalt
því að þú komst
og iljaðir mér um hjartarætur.

Síðan vissi ég sannleikann.

Ástin gaf upp öndina. ]



[ Hvað er fargið?
Hvar er fargið?

Fargið er sannleikurinn.
Fargið er á brjósti mínu.

Fargið er þungt.
Mig langar að læra sannleikann.
Sannleikann um hana.
Hún sem var ljósið.
Ljósið í myrkrinu.
En sannleikurinn er ennþá falinn.
Sannleikurinn er ennþá lygi.
Er fargið þá lygi?
Ég veit það ekki.
Kannski veit hún það.

Hún var eitt sinn ástin mín.
Áður en Fargið kom til sögunnar.
Þá var mér aldrei kalt.
Hún yljaði mér í myrkrinu.

Síðan lagðist fargið á mig.
Fargið nauðgaði mér í myrkrinu.
Núna er ég umvafin nóttinni.


Ekki fara. ]



[ Faðir minn.
í dag áttu afmæli,
sextí\' og eins.
Hér áður fyrr fylltir þú
húsið kræsingum þennan dag.
Allir sem vildu
fengu að njóta 
vinsemdar þinnar.
En hvað ég vildi
að þú lifðir í dag. ]



[ köld fegurð mjallarinnar
keflir jörðina 

og leggur
við ljóstýru nætur 
líkklæði á fölva haustsins

taktfast marr tifandi fóta
 
hendur 
hanskaklæddar 

í hjartanu vetrarkvíði ]



[ Senn koma snjóhvít jól
og brátt fer hátt að rísa sól
álfar dansa á jólanótt
og allir hafa ósköp hljótt

En hver dansar við hana á jólanótt
eða fer hún ein að hátta rótt
álfar dansa á jólanótt
og engin hefur lengur hljótt ]



[ Ég er þinn vinur, 
og er þér hjá.
  Þegar myrkrið kemur
og skellur þér á.

  Ég vill hjá þér vera,
þegar vetur til þín kemur.
  Finna með þér ljósið,
þegar myrkrið verður svart. ]



[ Hvaða tík er nú það? Spyr þú..

Það þarf ekki að vera kvöldverður, kertaljós,
ljóðalestur við arineld, háfleyg orð,
næturganga, fjara, tunglsljós,
eða hringur og eitt lítið bónorð!

Það eru öll litlu smáatriðin, það er satt!
Eins og koss að morgni,
honum fylgja þrjú lítil orð.
Miðar, sem innihalda ástarjátningar og á mínum vegi verða.
Segir að ég sé falleg þó svo að ég sé nývöknuð, úldin.

Vel mælt!
Segir þú og tekur mig í fangið,
við föllum í drifhvíta fönn.
Gæti ekki sleppt þér þó mig langi,
ást okkar er sönn.. ]



[ Mig blæðir gegnum pennann
reyni mitt besta til að gera
blaðið að splatter mynd

ef dauðu skáldin væru dáinn
væri ég stoltur af engu.

Ég er hræddur við splattermyndir skáldanna
hef aldrei opnað augun alveg

Þegar ég sest niður með skáldunum 
og við ræðum næstu senur 
virðist ég alltaf verða dragbítur á endanum
og er sendur eftir annarri flösku
á meðan skera þeir á púlsinn.

Einhver sagði orðin merkingarlaus
Það voru mín orð. ]



[ Vakna snemma í vinnuna,
úti er byrjað að snjóa,
það er kallt í nóvember,
passa sig á bófa

Vinna allann daginn, 
alltaf er það gaman,
labba labba labba já,
ég vildi að við værum saman

Klukkan tifar, tifar létt,
tískan er að breytast,
enn hugsa ekki um það,
maður byrjar bara að þreytast

Koma heim í heiminn sinn,
koma heim til að hvíla,
Kristinn hvað varstu að gera nú?
hér er alger fýla

Rúmið góða fer ég í,
þegar ég fer að sofa,
hætti að hugsa, hreyfa mig,
hverju var ég nú að lofa? ]



[ Ég fékk svona armband
eins og þegar ég fæddist


ég var svo fegin ]



[ Veturinn er kannski kominn.
Kafaldið oltið ofan af fjalli.
En hér í fjörunni er fugl,
flýgur, segir það sama
og í sumar.

Öldurnar gjálfra glaðar,
gusa sér jafnvel upp á stein.

Gömul útþrá tekur sig upp 
og spillir andartakinu. ]



[ fleygur ertu fágaði fugl
Floginn til kvölds.
Kemuru aftur í lífsins rugl
sem kreistir úr þér vitið.

Lífið leikur sér mjög að þér
þú lútir höfði og þig gefur
floginn ertu ekki lengur hér
en aukið vit þú nú hefur.

Gættu þín því lífið er krækjótt
það tekur þig á taugum
og hverfur svo skjótt
lifðu undan lífinu litli fugl. ]



[ Ég ligg í sófanum og hugsa til þín
Þú sem ert handan við hafið
eitthvað svo órafjarri
en samt finn ég fyrir nálægð þinni
líkt og þú liggir við hlið mér 
haldir utan um mig
gælir við andlit mitt og háls
og þá líður mér svo undur vel. ]



[ Því brástu mér
vinur 
hvað hef ég gert
rangt
hvað hef ég gert
til að
verðskulda þögn
þína ]



[ Hlusta á fuglana syngja,
        hlusta á öldurnar krauma,
        hlusta á kára fjúka,
        hlusta á endurnar kvaka,
        hlusta á allt enda. ]



[ Stjörnurnar glóa og tunglið skín
kraftur alheimsins sýnir vald sitt
Jarðskjálftar hrista jörðina
og eldgosin gjósa eldspúandi grjóti
langt út í himingeiminn.

Það umvefur sál mína tómleika og sorg
því ég er bara lítið tár
í öllum þessum stórfenglega ljótleika
engin mun taka eftir því 
þótt ég hverfi á braut með steinunum. ]



[ Á öðrum endanum
hvíla

tvö titrandi augu
á bakvið
dökka slæðu

og á hinum endanum
hvíla

tvö titrandi augu
á bakvið
ljósan farða

og ég... 

get ómögulega séð
hvor hulan 
er þyngri ]



[ Úr alfaraleið í myrkrinu
krafsa ég með blóðrisa fingrum 
í frosna jörð.
Reyni að husla líkið
af andvana fæddri ást
við hliðina á voninni
sem dó í haust. ]



[ (sungið við Krummi svaf í klettagjá.)

Þótt ég gjarni vilji vel
velkominn er ekki\' í hel.
:Geng á vondum vegi.:

Rembist eins og rjúpan við
reykja mig í grafarfrið.
:Langt frá dánardegi.:

Kolsvart þá ég kaffi drekk
kannski nú á hjarta slekk.
:Hamast mest það megi.:

Æði þá í alkahól
andlit vísar móti sól.
:Minni frá mér fleygi.:

Vakna upp á vondum stað
vil ei meira tala\' um það.
:Sit ég þá og þegi.:

Best er kannski\' að koma sér
í kunningsskap við stórdíler.
:Sjaldan frá því segi.: ]



[ Klerkur enda ævinnar stendur
stendur og starir á mig
einblínir aðeins á mig
sér ekkert nema mig
vill engann nema mig

Ég grýti hann með gosdós
hleyp svo burt frá þarna
reyni að komast út þarna
vill ekki vera þarna
get ekkert verið þarna

-en ég vill heldur ekki vera hér
Nei ekki hér
heldur með þér
já þér og mér
okkur kemur best saman
ég brosi mest með þér

Klerkur enda ævinnar bíður
hann bíður ennþá
ég hunsa hann núna
ég hef ennþá þig
svo lengi sem ég hef þig
þá má klerkurinn bíða ]



[ Á hvað eruð þið að horfa?
Mig?
Bíddu
hvers vegna?
Ég er ekkert 
merkilegri
ekkert meira
merkilegri
heldur en
næsta manneskja
er það?

Akkuru stariði
þá á
mig?
Því ég
er ekki
einsog
þið?
Því ég
reyki ekki
drekk ekki
hórast ekki
drepst ekki
slæst ekki
tala ekki
hlusta ekki
vill ekki
sé ekki
fer ekki
er ekki
ekki?

Ekki?
Haldiði
ykkur saman
núna?
Bölvaða
lið ]



[ Andardráttur þinn
snertir húð mína

Við erum eitt 
þú og ég

Svitinn 
rennur saman 
við tárin 
sem við deilum
í sameiningu
líkama okkar ]



[ Ég get ekki andað
í búri þínu

Leystu mig út
og ég mun 

verða þér 
þakklát 

að elífu. ]



[ Það  rignir og rokið rjátlar
	Við árfarvegi og gil.
	Inni er þó að finna
	Örlitla birtu og yl.

	Vegalaus förumaður
	Sem hvergi á höfði að halla 
        Húkir við norðurvegginn
	Í skjóllausum harðfiskhjalla.

	Hann dreymir svo fallega drauma
	Um stoð sem að aldrei brást.
	Hún vekur upp  heita strauma
	Sú minning um móðurást.

        Er birtir að degi 
        hann húkir þar enn
	Hann liggur látinn hjá  
        frosinni jurt.
	Hans lík verður borið til
        grafar senn
	En sálin er flogin á burt. ]



[ Frostrós á glugga,freðin jörð
	Kalt er heims um bólin.
	Snjórinn fellur á sofandi svörð
	Bráðum koma jólin ]



[ Janúar nóttin  við gluggann gælir
Glottandi tunglið garðinn minn málar.
Þá gömul martröð á sér krælir
Og skríður um skúmaskot sálar.

Á svona nóttum ég sef ekki hót
En læðist og faðma að mér börnin
Fallegar hugsanir ráða á þessu bót 
Því ástin er besta vörnin. ]



[ Ég heyri í rökkrinu undarleg hljóð
í æðunum finn ég frjósa mitt blóð,
eitthvað er þakið að bursta,
ég sit alveg grafkyrr og hlusta.
Það er bara haustsins hrímkalda hönd
Sem strýkur um stafna og glugga
Svei,ég er hrædd við minn eiginn skugga. ]



[ Að endamörkum heimsins
Svíf ég í draumi.
Um óravíddir geimsins
Burt frá lífsins glaumi.
Þar stjörnurnar glansa
Og norðurljósin dansa.

Á ógnarhraða til baka þýt
Að vakna til lífsins aftur hlýt
Þar hellast yfir mig amstur og streð
Í valdatafli heimsins ég er bara peð.
En í kvöld þá aftur mun ég sofna 
Og til nýrra kynna við stjörnurnar stofna. ]



[ Er fannhvítir fjallanna tindar
grúfa svo þungt yfir bænum.
Nístingskaldir norðanvindar
ýfa upp öldur á sænum.

Þá skýtur í kollin upp myndum
af bæ sem að snjóflóðið tók.
Um myndir þær sorgarbönd bindum
og geymum í hugarins minningabók.

Allur sá fjöldi ágætra manna
sem fórst þennan snjóflóðavetur.
Náttúruhamfarir sífellt það sanna
Að hætta er á ferðum 
er fönn í fjöll setur.

Í gluggum þar ljós sjást oft loga
í minningu þeirra lífa sem eru fyrir bý.
Og fólk ber í brjósti sér kvíði boga
það veit það kemur alltaf vetur á ný. ]



[ Hún kom inn í lífið svo lítil og grönn
Svo lasin og veik í hjarta.
En alltaf var lífsgleði hennar jafn sönn
Og fallega brosið bjarta.

Marín litla er horfin á braut
Hvíld hefur fengið frá sjúkdómi sínum
Burt fór frá lífsins amstri og þraut
En hún lifir í minningum mínum.

Ég trú’að á dómsins æðsta degi
Hún komi okkur í mót með opinn faðminn.
Og almáttugur guð þá gefi að megi
Hún fylgja okkur inn í himininn. ]



[ Fýkur yfir hæðir
Vegur af vindi sorfinn.
Veturinn landið klæðir
Öll kennileyti horfin. ]



[ Er báran brotnar við fjörunnar borð
Og yfir mig kemur andinn,
Þá raða ég saman orði við orð
Og skrifa mín ljóð í sandinn.

En aldrei þau munu þínum eyrum ná
Á brott ertu farin,en hvurt ?
Og aldrei þú munt þau ljóð fá að sjá
Því sjórinn þau nemur á burt.

En ef þú kæmir nú heim á ný
Og allt yrði aftur svo gott
Þá skrifa ég mundi mín ljóð í ský
Og saman við sæjum þau svífa á brott. ]



[ Þar sem fjöllin og fjörurnar mætast
þar falinn er fallegur bær
þar ástin og vonirnar rætast
þar vorvindur vængi fær.
Þar æskan sér unir á engi
þar fossinn í fellinu hlær.
Þar sumarið lifir svo lengi
þar brosir hinn blíði blær


Ég elska hin kyrrlátu kvöld
og fossbúans klakabönd,
og frostið sem tekur öll völd
og strýkur allt hrímkaldri hönd.
Og veturinn kalda sem hvín
og syngur við sofandi svörð
og breiðir hvítt híalín
á fallega  Eskifjörð


( Við lagið Liljan í holti ) ]



[ Ég er ennþá hjá þér
Meðan þú mín minnist
Ég er ennþá hjá þér
Þó þér ei það finnist.

Geymdu í hjarta þér myndir
hvert sinn er ferðu á kreik.
Geymdu í hjarta þér myndir
Af okkur öllum að leik.

Hugsaðu til mín með gleði
Horfðu fram á við
Hugsaðu til mín með gleði
Ég geng þér ávallt við hlið. ]



[ Elsku fallegi sonur minn
Velkominn í heiminn inn
Nú hefst þitt æskuvor.
Megi guð strá gæfugliti
Og mála lukkuliti
Í öll þín framtíðarspor. ]



[ fólk er alltaf að segja mér
þú veist.
þú ættir að hætta að skrifa
þessi veðreiða-ljóð,
þú hefur enga hugmynd um
hversu leiðinleg þau eru.

jæja, ég var semsagt á veðreiðum
um daginn
og ég þurfti að skreppa frá
og pissa.
ég renndi niður buxnaklaufinni og stóð þarna
grípandi og þreifandi
og togandi.
ég togaði og ég þreifaði og
ég greip.
þar til gaurinn við hliðina á mér
sagði:
,,djöfull, þú hlýtur að vera
alveg í spreng...”
en ég svaraði,
,,nei það er ekkert svoleiðis,
ég er bara í nærbuxunum
öfugum.”

ég kom honum 
loksins út
og meig svona
helmingnum,
niður með fætinum.
og fór síðan út
og veðjaði á næsta hlaup
sex á móti einum.
og vann.

þetta er bara enn eitt
leiðinlegt ljóð.


-Charles Bukowski (úr Dangling in the Tournefortia) ]



[ ég stend við orgelið og
horfi á myndina af honum.
allt í einu fyllist ég yfirþyrmandi söknuði.
hann er farinn að eilífu.

john lennon hljómar í bakgrunninum.
\"love is the answer, 
and you know that for sure..\" ]



[ Fótbolti er ekkert mál,
allir dúndra boltanum svo þeir ekki sjá,
svo niður hann kemur
svo þeir er yfir með þremur.

Knötturinn hringlaga er,
enginn innn á völlin fer
fyrr en dómarinn kemur
og þá þeim semur.

Markverðinir í horni hvoru,
sitt hvoru megin á völlinum,
skjótast á milli stangana,
ónei þarna klúðraðist markvarðslan. ]



[ Stóra tunglið vaknar í tæru húmi
kyssir Heklu blíðlega 
og heldur af stað í kvöldferð sína

Ástúðin björt ]



[ Eins og sært villidýr
varstu króaður út í horn.

Þú hafðir ekki stórt hjarta.

Þú fékkst á þig króka,
upphögg og bombur.

Þú reyndir ekki að verja þig.

Andstæðingur þinn
veitti þér enga miskunn.

Í boxi er engin miskunn sýnd.

Eins og með ljósaperu
var slökkt á þér, bara svona.

Það þýðir tap í boxi.

Eftir sit ég og hugsa um
hvað varstu að gera í hringinn? ]



[ Þú svarar engu en spyrð mig samt
er hjarta næst sem holdertamt?
Ég svara engu en spyr þig samt,
viltu svarmitt hjarta eða holdi tamt. ]



[ Sjáðu sjáðu hvað ég gerði!
Sástu ekkert? Vertá verði!
Reyni aftur huguppherði.
En Þú ert farin ! ]



[ Þetter þungt í maga.
Hef ég drukkið stál?
Alltaf sama saga,
elti svik og prjál! ]



[ Sé ég fjötrum hnepptur
búrið, það er mitt.
Lykill,loka,læri,leggi.
Hverjum finnst þar sitt! ]



[ Ég sái fræjum sérhvern dag,
þau fallí grjót og fjúkí hag,
byggið þreskog brauðið baka,
það mettar munna barnogmaka.
Ég grjótið huggoghyrði hagann.
Góðverk gærdags fyrnir sagan. ]



[ Sometimes i feel like im lost in forever
Everyday i wonder when i´ll be free.
But when that will happen,who knows,maybe never...
But at least im not pretending, to be anyone but me. ]



[ Þú átt nýtt heimili núna.. 
vissiru það?
Þú býrð inní hausnum á mér.. 
þú vilt ekki fara.
Ég reyni og reyni..
að segja þér að fara,
en þú vilt ekki yfirgefa mig.

en kanski vil eg ekki að þú farir..
kanski vil ég ekki vera ein.
Kanski veistu hvernig mer líður..
en er eg kanski of sein?

Rak ég þig í burtu..
fórstu einsog ég bað?
gaftstu upp á mér..
ertu þarna? ]



[ Lífið er ekki alltaf dans á rósum,
    lífið snýst ekki bara um þig,
    lífið snýst líka um hvað ég vil, ]



[ Hæhæ. Hvað? 
Þú! Ég er búinn að bíða eftir þér. Mér. ]



[ Þar sem börn féllu á víðavangi
stóð ég brosmildur og sólbrunninn.
Þar sem ég stóð lítill angi
og þar sem uppreisnin var unnin.

Þar gengu um túristar margir
hlaðnir myndavélum og sólarolíu.
Sumir voru léttir en aðrir argir
sem fengu ekki bjórana sína níu.

Nánast var öllum sama um fortíðina
og hugsuðu frekar um sólina skæru.
Litu svo sælir inn í framtíðina
og hvernig myndirnar á filmunni væru.

Ég gerði nákvæmlega eins og allir hinir
en las um þennan stað á leiðinni heim.
Á þessum stað þrifnuðust engir vinir
og sjálfur Guð gat ekki hjálpað þeim. ]



[ Göturnar fullar
af lifandi snjókörlum
með steinaaugu. ]



[ Ég hata ljóð.
Ég meina það, þau eru 
illgjörn.
Ég held alltaf að
ljóð séu einföld
ég lesi þau og skil
og svo búið.
En alltaf nær eitthvert ljóðið
að læðast upp að mér
og öskra BÖ!
Mér sortnar fyrir augun
blóðið þýtur í eyrum mér
ég þori varla að horfa aftur.
Hvernig dirfðist ljóðið
að ögra mér?
Mínum lokaða hugsunarhætti
og þrönga sjónarsviði? 
Hvernig dirfðist ljóðið 
að fá MIG
til þess að hugsa? 
Virkilega hugsa.
Hugsa um hvort
hvað ef
. . . 
Nei ekki ég. ]



[ Svo kalt..

...að það eina 
sem heyrist
er skrjáfið
í stjörnunum
þegar þær 
skríða
skjálfandi 
undir svarta 
himnasængina. ]



[ þú ert alveg ótrúlega steiktur
en það er alltaf eitthver steiktari
þú ert alveg ótrúlega sætur
en það er alltaf eitthver sætari
þú ert alveg ótrúlega mass-aður
en það er alltaf eitthver massaðari
þú ert alveg ótrúlega sterkur
en það er alltaf eitthver sterkari

þú ert líka alveg ótrúlega bragðgóður, djúsí,spennandi, vel byggður og kemur mér alltaf í gott skap.. 
Enda ertu líka langbesti hamborgari í heimi! ]



[ Á kvöldstundu er kaldinn hleypur
knepplir fótum að sér
hvernig stendur á þessu?

erfiði
streyta
kuldi

Hvar er framtíðin?

Árla morguns hitinn malar
hleypur mæðulaus
getur þetta verið?

léttleiki
vellíðan
hiti

Ég er framtíðin! ]



[ Sit ég og horfi
á þátt með Lon og Don
ég heiti Torfi
og er Helgason.

Kassinn eins og það heitir
er oftast menning peningaplokks
og þótt þú neitir
er það ekki vegna einhvers sokks.

Og nú nenni ég þessu ekki
Drekk þennan safa 
sem minnir mig á kekki
Í mjólkinni hans afa. ]



[ Panflautan túlkar saknaðar söng
með suðrænum sorgar seið.
Leiðin í burt var erfið og löng
logi í öskunni beið.

Auðlegðarlind landið hans var
lánlaust í Inkanna  byggð.
Foringi þeirra var knésettur þar.
Þjóðin var svikin í tryggð. 

Minningu sína um uppvaxtar ár
Innst  í frumskógar  sal. 
Varðveitir einn og vísar á tár 
varða  í áranna dal. ]



[ ég eyði tímanum í að hugsa
um allt sem ég get ekki gert

ég eyði tímanum í að hugsa
um allt sem að allir segja um mig

ég eyði tímanum í að hugsa
um hluti sem enginn annar hugsar um

ég eyði tímanum í að hugsa
um allt sem ég ætti að gera

og ég eyði tímanum í að hugsa
um þetta rugl sem ég var að skrifa á blað

og hvers vegna þú.. heldur ekki bara kjafti.. já
abb abb.. nei nei.. ekki segja neitt
ha? Það varðar mig ekkert um..
það er ég sem er klikkaður en ekki þú
það er ég sem er ég en þú sem ert þú.. 
en ef ég er ég og þú ert þú.. hver er þá þessi þarna
sem er að skrifa niður þennan texta fyrir mig?

Ekki eyða tímanum að hugsa um það
því þá verður þú..snargeðveik/ur eins og ég! ]



[ Dísa var fuglinn þinn
og hann gafstu okkur
Núna er hann hjá þér
góði kokkur.
Á hverju gamlárskvöldi komstu hér..
en núna ertu farinn
Hjartað þitt gaf eftir sér
og í minningunni ertu hjá okkur

Í minningu Óla ]



[ Vinur sem veitir en ekkert þiggur,
vináttan er honum allt.
Traustur hann er trúr og tryggur,
trúnaður sem engum er falt. ]



[ Þreytan svífur yfir mig
líkt og svífandi fjöður.
Get ekkert sagt,
get ekkert gert.
Ég er algjörlega dofin.
finn hræðsluna stíga yfir mig
með sínum yfirþyrmandi krafti.
Get ekki losað mig,
er fjötruð af illskunni.
Get ekki losnað,
fyrr en heimurinn breytist,
ekki fyrr en fólk breytist,
kemur vel fram,
hugsar um aðra,
og önnur líf.
Hættir að menga haf og land.
þá fyrst get ég losnað,
en tilhvers að halda í vonina.
Þegar ég veit að ekkert breytist,
og ég mun vera föst að eilífu.
Föst í illsku mannfólksins. ]



[ Tíminn líður
svo hægt
svo óstjónanlega hægt.
Aldrei kemur þú.
Ég bíð,
og bíð.
Aldrei kemur þú.

Hvar ertu?
Veistu ekki
hvað ég hef beðið?

Hef beðið svo lengi,
beðið eftir þér.
En aldrei kemur þú.
Tíminn líður,
líður svo hægt,
svo óviðráðanlega hægt.
Aldrei kemur þú ]



[ Ég sekk
í kolsvart myrkrið.

Einn. ]



[ Við erum guðir næstu heima 
fæddir til að skapa og dreyma
reyndu því sem best að geyma 
það sem vildir tap og gleyma

Næst skrifuð verður önnur saga 
um það sem mætti bæta og laga
þá dregur þú upp dapra daga 
og skoðar eins og blóm í haga

Þú þurftir líka sorg að safna 
til að ná að vaxa og dafna
taktu því það gleymda og grafna
og hefðu upp til hærri krafna





Sjá sigur felst í syndum þínum

og svo líka bara í því að vera úti að djamma alla nóttina í fötunum fínum með einhverjum helvítis svínum ,sullandi í sig ódýrum vínum og vakna svo upp á blettóttum dýnum. ]



[ Með úttroðnum möppum þið málstaðinn verjið.
En hvar eru svo lögin er þið í bílnum mig berjið?
Og lengi má sparka í líkamann brotna og ljóta.
En sálina tekst ykkur aldrei að brjóta!

Og er loksins þið sleppið mér úr þessum klefa,
í innbrot ég fer án minnsta efa.
Því lagana vörður, mér lífsreglurnar lagði,
er hann við mig inná Níu með spekingssvip sagði.
Ef þú finnur þér vinnu sem er við þitt hæfi,
skaltu reyna að tolla í henni alla æfi.



Og þú hneykslaður röflar, en ég bið þig að þegja
og hlusta á það sem ég hefi að segja.
Að þótt öll séum við ólík og misjöfn í fyrstu.
Þú kemst ekkert lengra! þú endar líka í
kistu. ]



[ Hvernig á bíða yfir heljar og fljótt
með enginn sefur rótt
dagur rennar að morgni
og höfðar á öfugan veg
hvað sem liggur á það er það
skelfir yfir fjallið 
slétt og skjótt
viðraðst auga mín blekking ein vera. ]



[ Trúðurinn brosir
Trúðurinn hlær
Trúðurinn slær öllu upp í grín
En bakvið farðan
bakvið brosið stóra
bakvið allt blikar  tár
Tár í auga trúðs 
tilfinningum þrunginn
Falið bakvið farðan svo engin sjái ]



[ í sviðsljósi tunglsins
sést stirna á frostrósir 
brostinna augna

stirt grýlukertabrosið
minnir á martröð
fyrir jól

af snjóenglinum er það að segja
að hann fennti í kaf
varð úti

með jólakúluglampa
í tindrandi augum
koma börnin hlaupandi inn

löngu gleymdur 
er snjóengillinn ]



[ frosin strá svigna
undan eigin þunga
í lægðum brekkunnar
sem búnubbinn
þurfti ekki að beita

fyrirmannleg kattartungan
hefur verið gædd grárri visku ellinnar
þar sem hún trónir
efst í skriðunum
og fyrirlítur álúta þegna sína

dúðaður útigangurinn liggur útkýldur
á nær óbeittri mýrinni
og grávíðirinn hugsar til þess
að eitt sinn var erfitt að vera til
 
týndur hrímtittlingur flýgur um
í örvæntingarfullri leit að óveðri
svo hann geti villst aftur á leið

en mett alþýðan situr inni í hlýjunni,
fyrir framan sjónvarpið,
leyfir sér að dreyma
um framandi lífsgæði
og veit að á haustum góðæranna
þrífast illgrösin best ]



[ Tunglið og vegurinn sátu saman
Þau borðuðu ost
Fengu lost 
Og ég

Tunglið og vegurinn
Konurnar á veginum
Tóku við blómsveginum
Og ég

Tunglið og vegurinn
Blóminn blómstruðu
Í ketilsuðu
Og ég

Tunglið og vegurinn
Fiskurinn steiktur
Maðurinn reyktur
Og ég

Tunglið og vegurinn
Golfkúlan rúllaði
Hún fór og tjúllaði
Og ég

Tunglið og vegurinn
Setningar grófar
Lófar og þófar
Og ég

Tunglið og vegurinn
Fóru í bæinn
Í gegnum snæinn
Og ég

Tunglið og vegurinn
Tunglið sveif
Vegurinn skreið
Og ég


Tunglið og vegurinn
Marsbúar komu
Og héldu veislu
Og ég

Tunglið og vegurinn
Blómsveigur visnaði
Og sönglaði
Og ég

Tunglið og vegurinn
Malt er gott
Kók er flott
Og ég

Tunglið og vegurinn
Sitja á vegg
Líta á hvort annað
Og ég

Tunglið og vegurinn
Mjólk er holl
Kemur úr kú
Og ég

Tunglið og vegurinn
Allt er stillt
Þau eru þarna kjurr
Og ég

Tunglið og vegurinn
Hæ hó
Bæ bó
Og ég

Tunglið og vegurinn
Vasaljós er blátt
En hitt er grátt
Og ég

Tunglið og vegurinn
Teiknimyndin er teiknuð
Leikin mynd er leikin
Og ég


Tunglið og vegurinn
Ég er tungl
Þú ert vegur
Og ég

Tunglið og vegurinn
Diskar og gafflar
Plötur og hnífar
Og ég

Tunglið og vegurinn
Snjórinn bráðnar
Verður að vatni
Og ég

Tunglið og vegurinn
Ef hann er hún
Er hún hann
Og ég

Tunglið og vegurinn
Keðjan glitrar
Hálsfestin líka
Og ég

Tunglið og vegurinn
Síminn hringir
Ogvodafone líka
Og ég

Tunglið og vegurinn
Kristinn
Er vondur
Og ég

Tunglið og vegurinn
Tölvukapall
Jólaöl
Og ég

Tunglið og vegurinn
Ægir
Bægir
Og ég


Tunglið og vegurinn
Rör með strikum
Göngustígur með stikum
Og ég

Tunglið og vegurinn
Blýantur
Strik
Og ég

Tunglið og vegurinn
Dúfurnar kurra
Svanurinn gargar
Og ég

Tunglið of vegurinn
Sátu uns dagur kom
Þá fóru þau hvort í sína átt
Og ég

Tunglið og vegurinn
Eru ekki meir
Fóru og hittu geir
Og mig ]



[ Þú ert sú eina sem ég hugsa um,
þú ert mín, mín eina sanna.
Mig dreymir þig, ó ég elska þig,
vertu mín því ég elska þig meir enn allt
allt sem gefið hefur mér hamingju.
Kysstu mig blíðum koss
lát mig gleyma vanlíðan,
lát mig finna gleðina á ný.
Vertu mín að eilífu elsku Guðrún,
mín eina og sanna. ]



[ Ljós í húsglugga
horfir að götunni
Gult og mjúkt 
í nýkomnu húmi
Hvíld heimilis er
klippt úr myrkrinu

og flýtur

eins og dyrnar
að himnaríki ]



[ Ástfangin ský 
á skærbláum himni
skína. 
Og æðarblikinn auga hýru rennir
til ungkollu 
sem syndir feimin framhjá.
En strákarnir á stelpuskjátur
stara.

Þotur fljúga og festingu bláa
feta
í háum boga og blikandi vængjum 
blaka.
Og bílarnir á bónorðsferðum
bruna
með eld í æðum  
yfir Tjarnarbrúna. ]



[ Þótt þú lipri tungu þinni 
rennir yfir heilabörk minn
Þótt þú látir orðin flæða
inn í tjörulegið hjarta mitt
Þótt þú brjótir niður
hverja einustu sálarörðu í líka mínum
Þótt þú látir silkislæðu orða þinna kippa undan mér jafnvæginu
Þótt þú lipri tungu þinni 
rennir yfir heilabörk minn
þá vil ég segja að við erum bara vinir ]



[ Ég sá þig og blóð taumarnir láku úr augum mínum
ég sá þig og hjartað pompaði niður í hægri bómullarsokkinn
ég sá þig og fiðringurinn losnaði ekki úr vinstri hluta líkamans
ég sá þig og veröldin breyttist öll í svarthvítt nema þú
en svo labbaðiru hinum megin við hornið og þá hvarf þetta allt. ]



[ Gefðu mér það fyrsta sem þú sérð þegar þú lokar augum þínum.
Gefðu mér það síðasta sem þú hugsar um áður en þú ferð að sofa.
og að lokum máttu gefa mér það sem ég hef lengi beðið eftir
gefðu mér frið til þess að deyja ]



[ Í erli dagsins gleymist margt
hver við erum
hvað við gerum
hvert við höldum
Í örmum lífsins
er ekkert að hafa
nema að vinna að því
hörðum höndum
án þess að vænta vinninga ]



[ götuljósin slokkna
eitt kerti í glugga
stjörnur birtast á himni
sem kveikt væri á þeim
fleiri kerti loga
einmanna bifreið ekur framhjá
og lýsir upp götuna
eitt augnablik
ilmur af arineldi
leggur um vitin
stjörnuhrap
ósk
norðurljósin sindra á himninum
karlsvaginn lýsir
pólstjarnan hulin skýjum
tunglið dansar hálft
köld nóttin umlykur bæinn
dauf birta af götuljósunum
stjörnurnar hverfa aftur ]



[ sólin stígur yfir fjöllin
pollurinn kyrr
einmana bátur
rýfur þögn hafsins
fuglar syngja
bjóða góðan dag
vörubifreið blæs út reyk
og mengar tæran morguninn
ein og ein bifreið
rýfur þögn morgunsins
hafið kyrrt aftur
fjöllin speglast
hrafn krunkar ámátlega
fleiri bílar rjúfa kyrrðina
flugvél hefur sig til flugs
með fuglunum
rýfur þögn himinsins
hundur gelltir
skólabjalla hringir
góðan dag ]



[ fiskibátur líður
inn fjörðinn
ristir djúpt
spegill hafsins riðlast
myndirnar ókyrrast
mávarnir fylgjast með
æsingur á bryggju
spottar í land
bundið
kranar ískra
lyftarar þeysa um
menn brosa
hlægja
fá sér í nefið
skrafa
snör handtök
fiskur í hús
unninn
sendur
étinn
skipið fer ]



[ flaggað
í hálfa stöng
kirkjuklukkur
fólkið gengur hægar
tregafullt
hvíslast
tónlist berst
frá orgeli
þögn
kista á gólfi
miðju
fáninn
blómin
prestur talar
fólk grætur
svartur bíll
bíður
– amen –
kistan borin
fólk eltir
bílar ræstir
elta
opin gröf
köld
bíður
kistan sígur
signd
mold
kransar
– amen –
lífinu lokið
hér á jörð ]



[ á þakinu
bylur
regnið
blautt
kalt
hreint
skolar burt
skítnum
undan snjónum
vindurinn gnauðar
kaldur
votur
fólk berst um
bíður eftir sumrinu
sem lætur enn ekki sjá sig
kemur einn daginn
vonandi
þegar því hentar
á meðan
dynur regnið
enn
á þakinu
ég ligg
og hlusta
á róandi
tónlist
regnsins ]



[ Lokað, svart.
Og ég er fastur í rútínu hversdagsins.

Opið! Bjart!
Og draumavera birtist í dyragættinni!

,,Hæ, viltu koma út í sígó?\".
-Ég frýs á staðnum

-Kominn aftur inn,
blindaður af hamingju.

Horfi í sígarettupakkann,
og vona það besta. ]



[ Tímaleysi einkennir andardráttinn.
Með allt á bakinu.
Veð snjóinn uppað hnjám.
Með rokið í fangið.
Sé ekkert fyrir bylnum.

Getur einhver bent mér á staðinn þar sem fjöllin sjást og sólin líka.
Þar sem tíminn bíður eftir mér og ást gerir menn ríka?

Fyrirgefið en ég bara skil ekki ensku og ég sé frekar lítið.
Það er bara sjónin og heyrnin sem gera kommon sensið mitt skrýtið.

Ég veit maður hugsar ekki með augunum!!!
Og ekki heldur með eyrunum.

Ég bara oftúlka flest.
Svo ég sé ég ekki sem best.

Heyri illa af sömu ástæðu.
En nautnahyggja skapar samstæðu.

Nei nei, ég er með heila, ég hugsa og allt.
Ekkert heimskur, ég held bara að heilanum sé kalt.

Já, ég er Íslendingur. 
Hvernig vissiru það? ]



[ Ég veltist um í hringiðu sem lemur mér utan í kant öðru hverju.
Nógu reglulega til þess ég jafni mig sjaldnast.
Tvisar er nóg til þess að þekkja sársaukann.
Einu sinni er samt alveg nóg til þess að forðast hann.

Sá sem leikur sér með eld getur verið viss um að leikurinn endi í hámarki.
Sá sem leikur sér með ís þarf þess ekki.

Tilfinningar eru annað hvort.
Eldur bræðir ís.
Ís slekkur eld. 
Rauninn er að fæstir finna jafnvægið.
Ég er ekki í jafnvægi.

Í dag er dagurinn sem átti að vera fyrir löngu.
Ég hélt að hann væri liðinn.

Þegar ég var lítill fann ég oft fyrir eldinum. 
Það var þægilegt. Það er þægilegt. 
Í dag segja allir að ísinn sem skynsamlegri.
Sem hann er. Að flestu leiti.
Nema hvað er óþægilegt að finna þegar hjartað hægir á sér.
Æðarnar þrengjast og móðan fer að vera greinilegri.
Móðan nefnilega er nefnilega alltaf til staðar. 
Hún er afleiðing kaldrar hugsunar og tilfinningahita.
Hún verður greinilegri eftir því sem að persónan er kaldari og tilfinningin heitari.
Á tímabilum sér maður ekkert fyrir móðu.
Það heitir að vera skynsamur.
Það er bara of óþægilegt að sjá ekki út.
Þó svo að skynsemin segi manni að fljótlega sjái maður út.
Eftir að hitinn lækkar og gufan hættir að myndast.

Hins vegar er mjög óþægilegt að vera kalt. Þó svo að móðan fari.
Snjókallar eru skynsamir menn en einmanna. ]



[ Undarleg er okkar stjórn,
ei má leyna slíku.
Snauða lætur færa fórn,
fyrir hina ríku.

Hæsti réttur hátind nær,
sem heimsins undrið fína.
Ei þar Davíð inni fær,
með alla vini sína. ]



[ Öskrandi villidýrið í mér
grjótheldur kjafti,
múlbundið í saumaklúbbs
skemmtisögum og slepju.
Hneykslað andrúmsloftið
leyfir engar hvatir, 
allt skal slétt og fellt
og til fyrirmyndar.

Ef ég væri pardus
gæti ég hlaupið burt.
En líklega 
er öruggara
hér á Íslandi
í þessari samkomu 
að vera rykmaur
undir yfirborðinu
því þar
er ekki einsemdin
og allar hvatir leyfðar.

Grrrrrrrr... ]



[ Silfur Egils Sýnist mér,
sýzt af öðru verra.
Sigmundur samt sómir sér,
með sæmdarheitið herra. ]



[ Such beautiful lips I saw that day
My soul was fulfilled with a light ray
And they always were there
And she… She was Esther…

I saw you, oh cute lady
With that ring so sexy
And my eyes were so opened
Watching you smile every second

And I wanted to know what was behind
I was decided to discover your thoughts
I was decided to have your soul
I desired so deeply to listen to your mind

Patiently I waited for you to take out the cover
A sad story you showed behind your smile
And you so strong handling it and going over
I admired you so much and you overtook my mind

Our souls slowly got connected
And I recovered a smile lost forever
Me nothing special, not really clever
And you, so cute, sweet and perfect

Today I wish I was behind your smile
And every time your lips showed your teeth
In your thoughts it was me who hid
And you were so happy with my poems… with my lines… ]



[ I was captured in nightmares so deep, so black…
Is the love that left in me a mark…
Is love that for so long had lacked…
And there are you emerging from the fog

And you sit beside me
And take me out of my hive
Give sense to my life
And you kiss me and I’m healed
Please stay close, stay here
Kiss me again, kiss me please
Go back in time to the moment
When your lips touched my soul
And make it never, never stop
And I’ll kiss you with body and mind
‘Coz you opened the eyes of this blind
And I’ll kiss you with skin and heart
‘Coz you find the silk between tons of lead
And for you I’ll work hard to do things right
‘Coz you’ve been so lovely so nice
Hold me softly, hold me tight
And you, sweetly enjoy of my heart every slice

And my heart one more time has shrine
Your sweet smell when I taste wine
Your presence in my poems, in every line
The needing of making you mine
The peace of your light
And slowly you discovered my real smile… ]



[ Sé eftir stund og stað
er við saman áttum.
aldrei eftir þennan dag
aftur náum sáttum. ]



[ Ef það er tá
táfýla af þér
þá er orið tímanbært
að skipa um sokka!

Ef þú er sveitt
sveitt á tánum
þá kemur lykt
sem kallast TÁFÝLA!

Þegar þú ert búin að vera
vera úti
þá kemur stundum
rosa vond táfýla! ]



[ Glit augna þinna
Dáleiða mig,
 toga mig í draums vöku.
Ég verð stjarfur í stjörnubjartri nóttini.
Döggin drýpur af laufblöðum trjánna
og mig dreymir hjarta þitt
blæðandi í höndum mér
slá sinn síðasta takt.
En er ég vakna til hins fyrtra raunveruleika 
sé ég að það glampar á stjörnur í augum þér
og að þú brosir til mín, það yljar mér um hjarta.
Og angur sálar minnar rennur út 
til þess að blandast angri milljónir annarra
sem berjast við sinn myrka mann í nóttini ]



[ Þegar ég hugsa um þig 
set ég stjörnur í augun mín
fiðrildi í magann minn
og gulan fugl í munninn

tísti og tísti
en engin skilur mig

Svo líður dagurinn og ég orðin örmagna

og áður en ég sofna á kvöldin
tek ég stjörnurnar úr augunum 
festi þær í loftið
hleypi fiðrildinu út og óska mér
set gula fuglin í búrið og geymi

dreymir svo og dreymir
og ég skil ]



[ Vaknaði upp úr djúpum dvala

Sólin skín svo skær.
Er hún kannski kominn nær ?
Sálin er mér svo kær.
Hver er þessi, unga mær ? ]



[ Ef ég ætti ástarsíma
sem ég gæti tengt í vegginn
og fengið són

hringdi ég strax í strákinn
hinu megin á hnettinum
og gæfi honum tón ]



[ Ef ég viðurkenni nokkuð
verð ég ekki lengur rokkuð
hef ég hingað verið lokkuð? 
ef svo er þá er ég fokkuð
og enda kannski óplokkuð 
-rauðsokkuð!
Því enginn vill fá höfnun
er það nokkuð? ]



[ Þetta tilhugalíf 
er sálarstríð
reyni að vernda sjálfa mig
það ruglingi veldur
en ég get ekki hætt 
að hugsa um þig heldur

Og þegar að því kemur 
finnst mér erfitt að segja 
því fólki oftast semur 
betur með að þegja ]



[ Veður var vott,
sagði ekkert gott.
Orðunum hreytti,
um engan skeytti.
En eitthvað því breytti,
Því nú fuglarnir syngja
og um háls minn hangir hamingju-pyngja!
Takk fyrir að hringja. ]



[ Of þreytt til að sofna
en of þreytt til að skrifa
á veggnum er rifa
innfyrir klukka að tifa

Ormar þykja ógeð
og norðurljósin mergjuð
En í raun og veru eru þau alveg eins ]



[ Ég elska þig.
Ég gerði mér ekki grein fyrir því,
fyrr en það var of seint.
Kannski að það sama eigi við þig?
Ég veit þú elskar mig,
þú komst til mín í draumi
og sagðir mér það sjálfur.

Ég elska þig svo heitt,
ég hef elskað þig alla tíð.
Alveg frá því ég hitti þig fyrst,
jafnvel fyrr.

Ég mun ávallt elska þig,
þótt sá tími komi,
að ég hugsa ekki um þig alla daga.
Þá vil ég að þú vitir að ég elska þig.

Ég elska þig
og mun ávallt elska þig.
Því samdi ég þetta ljóð til þín.
Svo þú vitir að ég elska þig.
Ástín mín..... ]



[ Ekki hringja!
það er regla
frekar skaltu hurðum skella
megrunarplanið niður negla
gamla fólkið hrella
bandaríska herinn fella
jafnvel gerast mella!
Bara EKKI hringja
Það er regla. ]



[ Ein á förnum vegi,
ein og yfirgefin.
Allir hafa yfirgefið hana.
Fyrst einn af öðrum,
að lokum stendur hún eftir ein
með tárin í augunum.
Hún grætur svo sárt
en enginn í henni heyrir.
Allir halda, hún er svo sterk,
Það sem hún vill að þau haldi.
Innst inni er hún viðkvæm,
eins og lítill kettlingur,
enginn af því veit.
Hún stendur eftir ein,
ein og særð,
særð sálarsári.
Hún er ein
ein og yfirgefin. ]



[ Þessi tilfinning er undarleg,
þessi sem skríður inn í hjartað.
Ég reyni að koma í veg fyrir það
en það tekst ekki.

Að lokum verð ég
að sætta mig við\'ana.
Þessa tilfinningu sem er svo ný.
Sætta sig við orðið ást.
Ástfangin
vona að hann taki eftir mér.

Get ekkert gert
nema bíða og vona ]



[ Lífið er eins og tónlist
varir aðeins í stutta stund
en fjarar svo út.

Hví er lífið svo stutt?
Svo hægt sé að meta það.

Lífið er eins og tónlist,
það er annaðhvort
rólegt, fjörugt,
ömurlegt eða geðveikt.
Það er sagt
að maður eigi að lifa,
lifa eins og hver dagur sé sá síðasti.
En það mun enginn gera,
því við vitum ekki í raun
hversu stutt lífið er.

Lífið er eins og tónlist
varir aðeins í stutta stund
en fjarar svo út. ]



[ Mom, listen to me..
This song is about, 
both you and me.
Oh, mom, i will alway\'s be wair of, 
you loving me, 
that can i clearly see..

Chorus

I will alway\'s know,
that you love me, 
and this is the song, 
that you will remember about me.
Oh, mom, i will alway\'s belive in you..
no metter what, 
my mind will be free..
And my free mind think\'s about YOU !!!

Mom, i just want to say to you, 
that i will alway\'s love you..
forever, and ever...
don\'t you ever
think that i dont love you, 
becouse i do..
i hope that you can see that

Chorus

I will alway\'s know,
that you love me, 
and this is the song, 
that you will remember about me.
Oh, mom, i will alway\'s belive in you..
no meter what, 
my mind will be free..
And my free mind think\'s about YOU !!!

Mom, i have faith in you, 
remember that, 
no metter what...OK ?

I love you..! ]



[ Það er aðeins eitt verra en að vera lagður í einelti. 
Og það er að leggja einhvern í einelti.
Alltaf með alltaf með sektarkennd, 
og í fremsta hlunn í að biðjast afsökunar, 
En veit að það þýðir ekkert því ekkert réttlætir það sem maður hefur gert..
Það er hræðilegt..
Ekkert verra..! ]



[ Fagur fjallasöngur
úr Fljótshlíðarsveit,
heyrist hófadynur
í seinni leit.

Ýmsar sögur koma upp
af mörgum góðum dögum.
Hófadynur, söngur, gaman
í fjallasölum og breiðum dölum.

Man þó helst eina góða
er kona tók föður minn í fóstur
skreið upp í ból hennar hlýtt
hennar Kristínar Aradóttur.
Vaknaði þar skrítinn á svip
ekki skárri á aradóttur
hlógu menn dátt af grip
þar til hann af Hrund var sóttur. ]



[ Heyri hófaslög
um fjallasali breiða,
sungum lengi góð og gömul lög
er við létum hestana skeiða.

Minningar um góða daga
með þér og mörgum góðum,
hljómar í eyrum einsog gömul saga
brýst höfði mér í flóðum.

Man þær góðu ferðir
er fórum upp á fjall,
höfðum gaman og sungum saman,
hlustuðum á fjallanna kall. ]



[ Kristín Ara, Hrund og ég
kokkferð fórum í seinni leit.
Snemma reyndist Kristín þunn
leit út einsog gömul geit.

Fór hún um kvöldið heim
fyrir Kristínu illa fór.
Þrátt fyrir það var mikið geim
og fjallmenn sungu í kór.

Hækkaði þræll í aðstoðarkokk
en þó ekki í bollum
bollum enn í þrælaflokk,
sett mig ekki á hágann stall,
settist niður og smurði nesti á kollum.

Rúnar drakk og Jóndi meig
og Presley gerði ekki neitt,
stóð bara fyrir og í sokkinn seig,
blessaði allt og þótti það ekki leitt.

Mikið var gert af honum grín
þó mest af Ella á Skíðbakka.
En án Presley hefði ferðin orðið leið,
þó allt var látið flakka. ]



[ Ég ástfangin varð við fyrstu sýn
af mjúkum fögrum línum
vissi að þarna yrði gaman
á háum fjöllum, köldum en fínum.

Var þó lítil stúlka þá,
forvitin mjög, átti við það að glíma.
Hlustaði á \"gamla\" fólkið spá
og rifja upp gamla tíma.

Ef ég ætti nú eina ósk
væri hún að fara aftur a´fjall sem lítil telpa,
rifja upp gamla góða daga
og fá að vera pabbastelpa. ]



[ Ég stóð þarna sjörf og starði
meðan fregnin sál mína marði
Ég stirnaði upp og hjartað varð kalið
- þú hafir víst lykkjuna valið.

Ég man hér í denn er ég horfði þig á
hugsaði að heppin sú yrði sem þig myndi fá
en nú ertu farinn og aldrei aftur kemur
og hjartað mitt um lækningu aldrei semur.

Afhverju vilduru deyja? Hvernig leið þér?
Hélstu að öllum væri sama? - EKKI MÉR!
Engin koma svör við spurningum mínum
þau eflaust þú geymir í huga þínum.

Er við hittumst aftur elsku Þórður minn
Þá verða gleðifundir, þú færð koss á kinn!
Börnin mín fá að heyra sögur af þér
og vonandi uppi á himnum þú segir af mér.

Ég vona að þér líði núna miklu betur
og marga körfubolta í hringinn setur ;)
Ég kveð þig því með söknuði, elsku vinur minn
drottinn þig blessi - ég elska þig -
í hinsta sinn ]



[ Ég er kominn heim með dreifðan huga og flokkað ólyndi.
Um leið og ég finn lyktina af olíu og gömlum appelsínum
veit ég að ég hef brugðist sjálfum mér í dag
eins og reyndar flesta daga.
Ég veit líka að ég á eftir að halda því áfram
ekki síst vegna þess að allir aðrir eiga eftir að ljúga, 
ljúga því að ég hafi ekki brugðist þeim,
að ég hafi sigrað meðaltalið,
sé í efri kantinum.
Ég veit að þetta á eftir að gleðja mig
ég á eftir að vera sammála þessum optímisstum
og margsanna fyrir sjálfum mér að þetta sé...
í raun og veru rétt hjá þeim,
ég sigraði meðaltalið
var langt því frá lélegastur.

Þegar þessum blekkingarleik lýkur loksins
horfi ég í skeiðina, 
þessa sem ég nota til að borða verðlaunaísinn,
og sé spegilmynd mína, óhugnalega raunverulega.
Á hvolfi, næstum efstur verður næstum neðstur
og ég geri mér grein fyrir því, aftur,
að ég er fljótandi á botninum
með hinum, þeim sem sviku, brugðust,
þeim sem sögðu að þetta væri of erfitt
og ákváðu því að reyna ekki. ]



[ sé alltaf fyrir mér brosið þitt
feiminn, lítur niður
sterkur og stór
finn fyrir snertingunni
hendur þínar láta mér líða eins og fallegustu konu í heimi
stórar æðaberar siggrónar
dökkt úfið hárið minnir mig á klettana og sandinn
hvít húð þín á kaldann jökulinn
dimmblá augun á myrkan sjóinn svo óendanlega stóran
berð af öðrum, með höfuð og herðar yfir alla

hafsjór af tilfinningum
hafrót í sálinni
skriður af minningum sem hellast yfir mig
og leyfa mér ekki að gleyma þér ]



[ bý mig undir að læsa klónum í þig
strýk þér varlega um vangann

bý mig undir að hvæsa
brosi fallega til þín

bý mig undir að stökkva burt
leggst hjá þér

bý mig undir að særa þig eins og þú hefur sært mig
býð þér hinn vangann 

bý mig undir að rífa úr þér hjartað
gef þér mitt ]



[ Ógleði og æla
alla morgna, daga.
læknarnir pæla
endalaus þessi úldna saga.
Hvað er hægt að gera?
rannsóknir, blóðprufur.
Veit enginn hvað um er að vera? ]



[ Það má ekki tala við gamalt fólk, því þá er maður skrýtinn.
Það má ekki tala við sjálfan sig, því þá er maður klikkaður.
Það má ekki tala við dúkkur, því þá er maður ekki nógu þroskaður.
Það má ekki tala við kennara, því þá er maður kennarasleikja.
Það má ekki tala á bókasafni, því þá er maður sussaður.
Það má ekki tala við guð, því hann er ekki til.
Og það má ekki þykja vænt um mömmu sína því þá er maður mömmustrákur

Við hvern í andskotanum, á maður þá að tala, 
þegar alls staðar þar sem maður fer, 
er manni grýtt eins og ber.

Og allt það sem maður vildi segja,
er maður neyddur til að þegja,
og allt það sem maður vildi gera,
verður í einu andartaki, bara að deyja! ]



[ Það birtir að degi
grá morgunþokan víkur
fyrir geislum sólar.

Skuggarnir styttast
lífið vaknar
flugur suða
fuglar syngja

Í moldinni kviknar nýtt líf
af fræi sem féll þar í fyrra
örgrannur stöngull
klífur moldina á leið
til birtu og lífs.

Örmsmátt grænt laufblað
ýtir burt moldu
birtan og sólin auka því mátt.

Allt í einu er komið þar blóm
sem tómið var eitt rétt áður
grænn litur lífsins breiðíst
yfir dökkan lit dauðans 
sem áður var.

Eitt örskots sumar 
dafnar blómið bláa
þar sem áður var tóm
Birta sólar nærir það líf
sem ber þá um haustið eitt fræ
sem fellur til jarðar.

Að hausti deyr það blóm 
sem vaknaði að vori
en í moldinni bíður nýtt
fræ þess vors sem næst kemur
og lífið kviknar á ný. ]



[ himna stjörnur á hvolfi 
     glitrandi skærar á himnum skinu
     mín glöð upp til himna horfir
     skærasta stjarna til mín brosir ]



[ 06.06.06
mun heimurinn eins og þú þekkir hann enda
öll rökvísi líður undir lok
litir munu hverfa
karlar verða konur
börn verða gamalmenni
tónlist verður að þögn
dýr fara að tala
þar sem áður voru fætur
verða hendur
þú munt tala með augunum
sjá með nefinu
finna lykt með eyrunum
dauðinn verður ekki til
okkur mun fjölga 
fjölga þar til ekkert pláss verður eftir á jörðinni
þá munu líkamar okkar allra renna saman
og við munum þekja jörðina 
þangað til hún kafnar
og deyr ]



[ Ég horfi 
út um gluggann
á hvíta jörð.
bláum, svo bláum
sævi á sundum.

Ó fagra veröld 
hve þú þú ert nálæg
en gluggans-gler
skilur mig frá þér

- gluggans-gler. ]



[ Rósir og rauðvín gott
roði á fagurri kinn
Stúlkan finnur sæluvott
síðri er ekki hinn

Ákafar ástríður kvikna
ákalla þær á meira
Ósjálfrátt um augu vikna
allt er fagurt að heyra

Titrandi þau töfrum gefast
tjá sig í hita
Um ástina þau aldrei efast
allt sig telja vita ]



[ Ég veit þú kemur vinur minn
með vorið inn í líf mitt
Ég heyra vil allan huga þinn 
og horfa á brosið þitt

Þú einn mig þekkir út og inn
þú veist ég þrái þig
Græðir þú og gleður mitt sinn
og gælir blítt við mig

Ákafan dreymir mig ástarfund
með ástinni sönnu minni
Mér mun aldrei gleymast sú stund
er hönd mín verður í þinni

Svo ósköp sæll og sætur þú verður
standandi á önd
Þú ert nú bara þannig gerður
biðjandi um mína hönd

Sannarlega ég sé þig svitna
svarið viltu fá
Biðin má ei á þér bitna
Besti..... ég segi já ]



[ Líkt og blóm er mannsævin
af jörðu er það komið
að jörðu skal það aftur  verða. ]



[ Er vorið kom og veturinn fór
voru mér búnir skór
Of litlir voru þeir
og ekki söguna meir
því nú er aftur kominn snjór

Komdu karlinn fyrir jól
klöngrastu í mitt ból
því þú vilt mig
og ég vil þig
þá aftur mun skína sól

Gefðu mér elskan gullin fín
gjafir og ég er þín
fylltu fang mitt rósum
flíkaðu fögrum hrósum
Komdu karlinn til mín

Sjáðu sæti- hér er ég
svona- nafnið byrjar á bé
En hvar ert þú?
Er veik mín trú?
Er þetta bar\'a eitthvað spé? ]



[ Hvar ertu minn hjartfólgni vinur?
herrann minn eini og sanni
Harmafullt mitt hjarta dynur
hrekst ég um í banni?

Ég skil ei vel því mér sárnar svona
sífelld ný reynsluspor
Var mér ei kennt alltaf að vona?
þótt vafinn sýndi for

Hvar er herrann sem gullin mér gefur?
og hjarta sitt mér færir
Sá sem rólegur hjá mér sefur
og aldrei mig særir

Mig dreymir þig draumaprinsinn minn
daga jafnt sem nætur
Hjarta mitt þekkir huga þinn
og hjartans innstu rætur

Því finn ég þig ei í fjöldanum?
þú felur þig þar enn
Konan ég bíð í kuldanum
kemurðu ekki senn? ]



[ \"Skrítið\" 
segir hún og skoðar sig í speglinum.
Meira segja sálina sína sér
og er sátt við sig alla.

Hugurinn skýtur inn efa:
...\"því ertu hér ein??
ef allt er svo satt og gott?\"

Hjartað berst á móti
...\"kannski enginn sjái hana í réttri raun.... 
kannski kunna þeir bara ekki gott að meta\"

Hugurinn hvíslar:
...\"getur verið að hún sé of góð?
það geti enginn átt með henni samleið?\"

\"NEI\"
hrópar hjartað:
...\"hann er bara vandfundinn!
og veit örugglega ekki af henni enn.\"

\"Jú\"
hlær hugurinn:
...\"hann veit...
en kannski þorir hann bara ekki..
heldur að það sé of gott til að vera satt!!\"

Konan brosir við spegilmynd sinni og heldur út í bjartan daginn ]



[ Í gær 
voru 
-tár þín 
skuld til mín.
-systir.

Í dag
eru mín,
-tvöföld, 
skuld til þín, 
-systir. ]



[ Down, See his ghosts
Ghosts of unfortunate chanches
Sinking all the way
Dig for him

Dig for nothing
Nothing at all he sees
Down
Set him on fire

Dig
Dig for his flames
Dig for their ashes
Dig for them ]



[ Við sátum við borð
ég sagði ekki orð
en hugsaði þeimur fleira.
Því var ég hér stödd
svo á lífinu södd
og gat ekki gefið meira.

Þú brotið hafðir mig í smátt
og allt sem ég hafði átt
það burtu úr mér kreist.
Ekkert hægt að gera nema bíða
sitja og horfa á tímann líða
fá ekki rönd við reist.

Ég óskaði þess að horfin ég væri
fleiri köst ég ekki afbæri.
Þráði ég að farast.
Þá upp reis alda í mínum huga
það hlaut að vera einhver smuga
frá þér ég varð að komast.

Komast burt frá veikindum þínum.
Kynnast aftur löngunum mínum
varð óskin mín eina sanna.
Fá að vera í friði ég ein
finna aftur heil mín bein
fá lífið aftur að kanna.

Ég vissi það er út ég gekk
að líf mitt allt á bláþræði hékk
því bræðin er þinn hængur.
Er ég vaknaði var ég létt í lund
ég vissi ég færi ei aftur á þinn fund.
Aldrei framar ég geng til sængur.

Ég vil þakka þér morðingi minn
við kvalirnar laus er hugur minn
aldrei aftur ég felli tár.
Hjá mér verður alltaf áfram bjart
en hjá þér verður sennilega allt svart
lífinu þú bara lifir sár. ]



[ Í bergi óma vélar, 
       vélar sem óma alla daga,
       held ég fyrir eyrun, 
       svo þau springa ekki.

       hávaðinn í vélunum suða,
       ég á jörðu legst 
       með hendur fyrir eyru, 
       argandi gargandi volandi,
       slökkvið á þeim strax.

       hlustað er á mig, slökkt er á þeim,
       stend ég upp tek hendurnar 
       frá eyrunum, stynjandi vaggandi 
       heyri ekkert með þeim lengur
       misst hef ég heyrn. ]



[ Við dauðans dyr ég stóð um stund
stór en samt svo smá.
Var ekki viss hvort ég vildi þann fund
sem vondar vættir ýttu mér á.

Leit ég upp og ljós ég sá
baðað í ljómandi björtu.
Lífið síðan leiddi mig frá
ljúft það sýndi mér hjörtu.

Hjörtu sem tifa og hjörtu sem slá
hjörtu sem engu leyna.
Heitari ósk enga áttu sér þá
en þau endurheimtu meyna.

Úr viðjum braust heill vonaher
og vildi heim mig bera.
Úr helju ég kom og hér ég er
og hér ég ætl\'a að vera. ]



[ Með Grand í glasi og grát í kverkum
ég velti fyrir mér mínum lífsins verkum
Hef ég gengið til góðs?
Enn á ný skal ákvörðun taka
eitthvað sem ég aldrei tek til baka
Verður það mér til hnjóðs?

Ég vissi ekki fyrst vel hvað ég vildi
ég veit þú átt til fullt af mildi
en ástina hvergi ég sé.
Ég vil ekki halda áfram að þykjast
finna þögnina um okkur lykjast
vil ekki meira spé.

Seinna muntu sjá og þakka mér
svolítið kannski ég kenndi þér
sem verður þér í hag.
Ég bið þér blessunar alla tíð
birtan og ástin munu koma um síð
Nýr dagur eftir þennan dag. ]



[ Tunglin mín þrjú
birtast mér í draumi,
þar sem heimurinn drukknar
og soðnar.
Því sólin
er svo heit.
skynsemi,
röksemi
ekki til
og ég
löngu búin að missa tökin. ]



[ As the night came in, my eyes felt warm
From the cold you came, and helt me in your arm
My thoughts became my dreams
All I\'ve learned, nothing is like it seems ]



[ Þegar þú veist ekki í hvorn fótinn þú átt að stíga.
Og þér líður eins og klamedíusjúkling að míga.
Kem ég.
Fer með þig á lendur guðanna.
Sé um mína.
Það þýðir samt ekki að svartnættið sé horfið.
En eitthvað ljós er þó farið að skína.
Í hjartanu.
Þú finnur fyrir návist minni.
Fjandi gott að geta flúið öðru hverju úr angistinni.
Og tónlistin fer að hljóma betur.
Hún er mýkri.
Og þú sættist við sjálfan þig.
það birtir til.
En samt er ennþá dimmur vetur.
Birtan er innra með þér.
Ljósið skín.
Í koldimmri nóttinni.
Ég lýsi þér.
Okkar samvist hefur fært þér nýa sýn.
Á heiminn og hlutina.
Sem þú áður tókst ekki eftir.
Þú furðar þig á ljótleika lífsins.
Hálfur heimurinn er sár þjáður.
Þjáning manna sem ekkert geta gert.
Ekki er þeirra lífshlutskipti öfundsvert.
Allt snýst um peninga og völdin
En hvað með alla hina.
Sem líða fyrir fégræðgina.
Og þjást.
Samt sofna hinir óðu brosandi á kvöldin.
Sáttir við daginn.
Hugsa bara um efnahaginn.
Sama hverjum þarf að traðka á.
Þeir skortinn ekki þekkja.
Hvað er að?
Hvern halda þeir að þér séu að blekkja.
Með ósaneindum.
Þeir bjarga meira að segja töpuðum kosningum
Heimurinn brást.
Það getur ekki verið að þetta eigi að vera svona.
Engin guð er til.	 		
Heldurðu að eitthver einn gæti stjórnað þessu.
Þú sér það sjálfur.
Samt ferðu í messu.
En mundu samt að treysta á sjálfan þig.
Kaninn segir þér að forðast mig. 
En hvað veit hann.
Með peningum sína hamingju hann fann.
Er það betra.
Hver er það sem þú kvelur.
Ertu að valda eitthverum skaða.
Engan vegin.
Þú einfaldlega friðinn velur.
Er það svo slæmt? ]



[ Hvað ef ég er stjörnuhrap
og tilheyri himnum 
en blóm jarðarinnar toguðu í  mig 
og lífsins vegur týndi mér.
Ætli englarnir leyti ?..
eða jörðin gleypi mig?
svo birtist ég á ný 
nema ég er hafið 
ódauðleg og endalaus. ]



[ Úti gráta regndropar
þeir eru að syrgja sjálfan sig
breytast í poll sjálfsvorkunnar
þorna upp
og 
deyja. ]



[ tregafull tónlistin
fyllti á mér höfuðið
án þess að ég byði henni inn
hún settist að
sló upp tjaldbúðum
kroppaði í heilan á mér
stanslaust
át upp heilan á mér
einn bita á dag
dag eftir dag
þangað til ég 
missti vitið ]



[ Veturinn er kominn
og þrengir sér inní mig.
Hvað á ég að gera 
til að losna honum frá.
Birtuna ég þrái
og lifa henni með.
Hvað á ég að gera 
til að losna honum frá.
  

Vetur konungur 
ég krýni þig.
Mér ég fórna á altari ljóssins
til heiðurs þér. ]



[ Vetur vetur seig þú mér,
tilhvers þú ættlast af mér. 
Fæ ég að lifa fæ ég að deyja,
hvað viltu mér. ]



[ Pirraður alveg upp í rassgat,
langar að hoppa í polla, reiður.
Get ekki stjórnað mér, breiður
pissa ég í hlanddrullufat. ]



[ Hér með er ég að leita af konu,
hún má vera stór eða smá.
En ég er rosalega einmanna
og þarf konu strax að fá.

Hún verður helst að vera fyndin
og vera sátt við sjálfa sig.
En umfram allt á hún að vera
sniðin aðeins fyrir mig.

Heimsk má hún ei vera
og kunna vel til verka.
En hún verður að geta sýnt
í sér hjartað stóra og sterka.

Vonandi berast til mín svör
frá konum með samband í huga.
Ég skal ekki vera dómharður 
og samþyggja, ef það er smuga. ]



[ Ég þekki einn mann
sem á konur ei kann.
Á skyndibitastað vann
en pabbi hans átti hann.

Hann var svo feiminn
skoðaði oft geiminn.
oft hann var dreyminn
að ferðast um heiminn.

En hann átti konu blíða
sem honum var oft að stríða.
En hann þoldi ekki að bíða
eftir að fá henni að .... ]



[ Ég veit ekki hvort ég á að
myrða mig
eða þig
það skiptir ekki máli því dauðinn er.

Það eina sem þú átt víst. ]



[ Stjörnur er hún sönn
sagan forna um hann.
Er virti hvorki boð né bönn
í boðskap ég friðinn fann.

Segið mér stjörnunnar leið
um sakir angist og beyg.            
Um jötu og barnið sem beið
og beittan þyrni sveig.

Sáu þið svikin og kossinn
og spádóminn er varð.
Upprisu andans og krossinn.
Enn ganga páskar í garð.

Segið mér satt var það hans
síðasta gjörð við þig.
Eða varstu í viðjum manns
í veröld er fæddi mig. ]



[ Snjóhvítur snjórinn
glitar og sindrar
eins og stjörnur
í óravídd geimsins.
Ósnertanlegur
óendanlegur
eins og fjarlægðin sjálf.

En allt í einu er hann horfinn
allt er svart.
Hversu langt er þar til
stjörnur geimsins hverfa
og ekkert verður til á ný?
Aðeins myrkrið og tómið
svartholið eitt. ]



[ Þú veist þú átt mig.
Ég kem þegar þú kallar.
Ég hoppa þegar þú segir “hoppaðu”.
Þori ekki að fara,
hrædd um að mín bíði ekkert annað.
Föst í vef
sem þú spinnur
eftir þínum þörfum
án tillits til mín. ]



[ þú slóst mig á hægri kinnina
fast
ég bauð þér vinstri kinnina
sár
þú slóst mig á vinstri kinnina
fastar
ég brotnaði niður í milljón brot
ónýt ]



[ Þegar líkami minn
er of dofin til að gráta,
þegar líkami minn
er of dofin til að finna til,
þegar sál mín
er svo kvalin af tilfinningum
sem ég skil ekki sjálf.
Vill ég svífa inn í tómið
þar sem hugsanir eru ekki til
og sársauki aðeins orð á merkingar.
Þar sem kvíði hefur aldrei verið til
og ótti er eitthvað sem engin skilur. ]



[ sérðu stjörnurnar í augum mínum
þegar ég horfi á þig
heyrir þú tónlistina í rödd minni
þegar ég tala við þig
finnurðu angann ástar minnar
þegar ég er nærri þér
eða sérðu mig nokkuð yfir höfuð
þegar ég stend fyrir framan þig! ]



[ Jóla-andinn

Barist um blóðuga bakka.
Heilög borg í vanda.
Hverjum er það að þakka?
Kristi,Guði eða Alla.

Alltaf er hann að kalla.
Hvar er það góða?
Hver á þennan krakka?
Látið hann skjóta.

Á meðan fögnum við því góða.
Erum að kaupa pakka.
Hvað eigum við að halda?
Ekki erum við í vanda.

Ættu  þeir ekki að hjálpa! ]



[ höndin segir kommatittir
beint flokkinn hann svo hittir
í hjarta fátæks almúans
fyrir sakir kúgarans

Dabbi minn heyrðu vel
þú ert sleipur einsog gel
tími þinn mun leiða í ljós
hvort þú færð hrós eða rós. ]



[ Ef Einar Már væri Nýhilskáld
þá væri hann náttúrulega 
nýhilisti.

Ef himbrimarósirnar
og snjórinn væru aðeins
hvít ábreiða.

Rifjaði rigningin
upp sorgina. ]



[ Falin í huga mínum
blind og nakinn
sefur í líkama mínum
ískaldur klakinn
Sést í gegnum dimmblá 
augu mín
finnst í gegnum rauðar 
varir þínar
elskar mig af líf og sál
lífið ]



[ Snákur sefur kyrr í tré
munaðarfullar stundar
falið bakvið kumpað fé
gleymdar vinar fundar

Tíminn læknar, líða ár
án vitund hugar minnar
Svifur áfram, stækkar sár
í minni, andlit þinnar

Gengum lífið áfram gékk
í minningu ástar blindra
á stundum þræði hjartað hékk
lífið mitt að hindra. ]



[ The animals wait for you
the girls scream.
All has fallen apart.
Boys are getting dressed in the locker-room
and the parents are making sweet love in the jungle.
Monkey\'s scream.
Wake up,
wake up from your sleep,
deep sleep.
The lions have captured Mrs. Nany,
there is no one who can watch me now.
The girls scream again.

The father is dead
fallen into the shaddow.
Woman of fire has taken him
she want\'s him to cook for her.

The girls are afraid,
all but one,
she\'s inlove and know\'s she can\'t go higher. 
The man she loves is violent.
He loves another.
That\'s why she screams.
The rain falls on my head,
I have no hair today.
Love all, serve all they sing.
That guy sleeps with men, he\'s gay. ]



[ Peningana vantar
blessaðir fantar
aukavinna, aukavinna
hvar er þig að finna?

leitar og leitar
upp fjöll og sveitar
hurðarnar skelldar
hugmyndirnar felldar

einn í óvissunni,
myrkrið endalaust.
óvissa....... ]



[ Þegar veturinn kemur,
rokið mig lemur.
Dagur verður skemur,
og lífið mig temur. ]



[ Ekki ætti ég að væla,
meðan aðrir þurfa að svelta.
En það er erfitt að skæla,
meðan maður er að melta. ]



[ Sjálfan mig hef ég svikið,
sokkið dýpra fyrir vikið.
Væntingum fækkað,
markmiðum lækkað,
tómleikan í mínu hjarta
hef stækkað.

Framundan bjartari tímar,
frægðarsól og gleðitímar.
Væntingar stækka,
markmiðin hækka,
tómleikinn í mínu hjarta
brátt mun minnka. ]



[ Hjartað fylgir fugli fögrum

Í glugga situr rós

Ég geymi mér í landsins töfrum

fiðrild lítið kveikir ljós. ]



[ Himnafaðir heyr nú mig,
hallir tungls og mána sig.

Sama hversu stór ég er, 
sama hvert ég fer.
Þótt ég hjálpi öllum hér,
hvernig ég hlúi að sjálfum mér.

Hann mun okkur kalla á.
þó svo verði okkur eftirsjá. ]



[ Draumar...

Hugsanir sem fengu vængi...
Hófu sig til flugs...
Hærra og hærra...
Horfðu yfir heiminn...
Héldu að þær gætu sigrað...
Haft hið illa undir...
Hikuðu eitt augnablik...
Hröpuðu...

Dóu... ]



[ Orð hafa meiri merkingu
í minna samhengi. ]



[ Í Afríku eiga margir heima,
þar er mikið ræktað.
Þar er mikil hungursneyð
og fáir fá að borða.

Um Afríku við lærum í skólanum
og kennarin talar
um hungursneyð
og fátækt.

Í Afríku er fullt af fólki
sumir eiga engin klósett,
sumir eiga ekkert hús,
og sumir eiga ekkert til að sofa á. ]



[ ég sit hér
og þrái
en mig vantar andlag. ]



[ ég er tóm 
alveg auð 
orðin hverfa  
KJULLUBANGSAR 
KJULLUBANGSAR 
bergmálar svo að mig verkjar í eyrun 
 
eru ekki til nein orð? 
hvað með \"STOPP\" 
 
Grafarþögn 
held áfram að skrifa 
alveg tóm en þessi orð þó komin á skjalið 
HVAÐ GERÐIST? 
 
Ég stend upp 
fæ mér kaffi í bolla 
ekki glas 
TÖLVUR 
 
Hvað með þær, 
aukaheilar mannsins 
HVAÐ ER MÁLIÐ? 
enginn eins 
 
Geng að svefnherbergisglugganum 
lít út og sé 
Leggst upp í rúm 
en sé ekkert þar 
 
AUGUN 
HVAÐ VÆRI ÉG ÁN AUGNA? 
 
Skrítið hvernig ég er 
hvernig lífið er 
HVAÐ ER ÞETTA 
 
ég veit samt 
ÉG VEIT ÞÓ ÞETTA 
 
Lauddy Jó. (24.11.2004) ]



[ um vanga minn nú veltur
vindur kaldur æðir
sviksamlega sveltur
\"svakalega næðir\"
segi ég, og fer Heim. ]



[ Svefninn ekki á mig sækir
svefnlyf tek fyrir rest
Gott gingsen svefninn flækir
gingsenneysla vöku krefst

Vona að ég vakni sæl á  morgunn
gott er að byrja viku vel
Því þessi vika gefur útborgunn
þá verslað get ég að ég tel

Loksins fer mitt lyf að virka
svefninn er að læðast að
held ég sofni eftir sirka
mínútur sex eða hvað? ]



[ Ég er þreytt 
og búin að fá nóg

spurningin er bara
á hverju ]



[ Stöðugleikinn, hugtak. 
Með merkingu?
Aðeins þegar opinberir
launamenn setja kröfur!

Aðrir bjuggu til orðið.
Þeir hækka sig hóflega,
fáein prósent á taxta
sem þeir þekkja ekki
..eftir undirritun.

Rólegur maður, rólegur!
Segja þeir með þunga,
Þegar mánaðarlaun mín hverfa. 
Í  vasa þeirra eftir
6 daga vinnu.
 
Ég skil!
Stöðugleiki þinn
eru örlög mín.

Hringekja, sjónarspil,
vonleysi? ]



[ Ég er samviska þín og vitund
ofin saman í eitt
ég er andlitslaus 
en samt sem áður
endurkastast ég í spegilmynd þinni
eins og tvær hliðar
af sama teningi
númer eitt 
og númer sex
og þú ert einhverstaðar 
í miðjunni
ráðalaus. ]



[ Ég færi klukkuna nær mér
.. í von um að tíminn líði hraðar.
Ég færi vísinn á klukkunni áfram.
.. í von um að sólin blekkist.
Ég leita að lykil tímans
.. í von um að láta tímann líða hraðar.

Í öllu draslinu í huga mínum finn ég gömlu góðu þolinmæðina.

Þarf ég nokkuð þennan helvítis lykil núna? ]



[ Kuldinn er hatrið,
frostið eru tárin.

Tárin sem hafa frosnað 
eftir langa og erfiða nótta.

Ég anda að mér, gufan
sem kemur útúr mér og
hverfur útí bláinn er
hamingjan, hún hefur farið frá mér.

Svo kemur sólin,
sólin sem afþíðir hjarta mitt
og hjálpar mér að endurnýja hamingjuna. ]



[ Sál mín er föst.
Föst inn í vitlausu herbergi.
Föst í tilfinngarleysi
Eina sem ég get gert að vona..
Vona að sál mín finni tárið,
finni brosið, svo hún komist
í herbergið við hliðiná. ]



[ Brostu, brostu hjartað mitt,
því mann þú átt sem elskar þig.
Fúslega hann gæfi stoltið sitt,
hjartað mitt, Ég elska þig, bara þig. ]



[ Íslendinga, 
        Flehhhhhh,Flahhhhhhh,
        Awwwwwwww,piffffffff,
        pafffffff,púffffffff,
              Búmmmmmmm.

          
          Mergjað,Röffað,
          Töfffff,geggjað,
          bleeeee,arrrrrrr,
               Rugl. ]



[ Ungur sá ég þig sæta,
og seinna á minn fund vildir þú mæta.

Stefnumót við fórum á,
vorið kom með sólina sæta.
Þegar ég betur á þig sá,
vildi ég þinna sálar gæta

En ég verð svo skugga dapur,
þá verð ég stundum latur.
Bara fyrir þig ég vakna.
En tilfinninga sakna,
um gleði án sorgar,
og sorgar án leti. ]



[ Já ég veit að ég vil finna,
fyrir brosi þínu í hjart mínu,
þú veist ekki hve ég elska þig,
Þú veist ekki hve ég þrái þig.

Alveg einsog sólin lýsir upp sumarið
þú lýsir upp hjarta mitt
Bara ef þú brosir til mín
brosið segi ég elska þig
þú ert minn alla tíð ]



[ Ég er ein í heiminum 
á hjara veraldar
Hjartað mitt er brotið 
og ég meiði mig

Enginn til að hugsa um mig
Mér finnst eins og ég sé búin 
að gráta heila eilífð

Mig vantar að hafa einhvern 
hjá mér, til að hugsa um mig og hughreysta
En ég get ekkert gert í því, 
verð að húka hérna ein grátandi

Vildi óska þess að ég væri á 
öðrum stað í lífinu
Vildi óska þess að ég hefði kynnst manni sem aldrei hefði gert mér þetta

En er hann virkilega til????????

Hvernig er hægt að elska manneskju og samt hafa það í sér að særa hana svona mikið.

Ekkert fær þetta lagað,
það eina sem ég get gert er að bíða eftir nýjum degi
Svo ég komist héðan burt,
burt hvert?
Hvert stefnir lífið mitt núna, einhverja allt aðra leið en ég hafði hugsað mér

Allt er breytt, allar mínar vonir og væntingar

Hvernig er hægt að særa einhvern svona illilega, og segjast svo elska
Hulin ráðgáta fyrir mér

Hvert fer ég, hvað geri ég, hvað verður um mig?????

Aldrei fæ ég traustið aftur, hvað þá verð ég alltaf ein?
Mig vantar einhvern til að halda utan um mig en hef engan 
Búin að missa besta vin minn og manninn sem ég elskaði

Lífið gengur því miður ekki aftur á bak, en væri það ekki góð tilbreyting ]



[ Ligga og stara ströndina
á og vita ekki hvað er að sjá
vesælast úr sorg og þrá
og ekkert gerist 
ég reyni að mynda minningu 
en sé ekki skírt
bara óljóst ryk 
það koma spurnigar en enginn svör
er þetta bar eilífðar Böl? ]



[ Ég er einkaeign 
konu minnar.
Í varðveislu sjálfs míns.
Glataður.
innan um allt hitt dótið. ]



[ Föst í ramma.
Þessum ramma sem ég sjálf smíðaði 
utan um líf mitt fyrir óralöngu. 
Viðurinn fúinn, naglarnir ryðgaðir. Hann passar ekki lengur. ]



[ Mig langar að dansa léttfætt gegnum lífið, rjóð í kinnum með haustvindinn í hárinu. Ég vil elska, syngja, leita, lifa...
Í stað þess að fylgja löngunum mínum 
sit ég hér og hugsa... týnist í myrku svartholi huga míns. ]



[ Svanhildur Halla hún er góð
því er ég að lofa.
Nú eiga allir að hafa hljóð
því hún á að fara að sofa. ]



[ Það tekur eilífð að rista brauðsneið
og þó leið veturinn eins og andartak

hugsanirnar silast um í heilanum
en þjóta þó með ótrúlegum hraða

ég kynntist þér fyrir stuttu
samt er eilífð síðan ég þekkti þig ekki

Tíminn er ekki eins og vatnið
Hann rennur ekki með jöfnum hraða heldur rykkist fram og aftur,
aftur og fram eins og hljóðbylgja ]



[ orð orð orð
endalaus orð
uppi og niðri, úti og inni
skvaldur, mas, óró
suðandi, iðandi, titrandi
hoppandi, hlægjandi, syngjandi
hvergi friður, hvergi ró

hugsanir
íhugun, röksemdir
bull og vitleysa
stærðfræði, saga, líffræði
flæðandi orð
þögul orð
óstöðvandi hugsanir
óstöðvandi orð ]



[ Every where I look, everytime I sleep
I am afraid I have fallen too deep
I run in the dark, I hide behind my lies
I dream of your silver gifted eyes
As I look up at the sky
My body tempature falls
Every word I\'ve spoken are false
But I can\'t tell, I can\'t say
Because your hate killed me today... ]



[ Krummi er svartur og líka stór. Hann er spörfugl, það er satt. Þjófóttur og glysgjarn, þjófóttur og glysgjarn.

Hann er svartur, það er satt, hann stelur gulli, það er rétt, þjófóttur og glysgjarn, þjófóttur og glysgjarn.




Höf. Lísa Margrét Gunnarsdóttir, 9 ára. ]



[ Ég bíð samþykkis
ókunnugs manns.
Mat á andanum,
ljóðinu, mér.

Verð ég samþykktur?
Sennilega. 
Er það staðfesting
andlegrar festu minnar?

Staðfesting þess
að ég sé ekki 
dónalegur?

Verði ég samþykktur,
veit ekki neitt.
Ef til vill
andríkur eða bara
kurteis. ]



[ Því þessi heimur aðeins er þá
þú ert hér til að sjá.
En hvers skal leita, hvar skal gá,
hvert þvingar þinn fundur hann þá? ]



[ Meiglaður að innan 
hann opnar sig
hann hefði átt að opna sig löngu áður.

Hann rennur út á morgun. ]



[ Segðu ekki orð
getu ekki annað
dreymdu ljúfa drauma
með samviskubit í maga.
Grætur þig í svefn
Látin þegar tekur að daga.

Vissir ekki hvað þú gast gert
Finnur enn fyrir því
Með holdið bert
Spyrjadi guð HVÍ??

Hví ég og mitt
Það ég átti
Það var aldrei þitt
Passaðu það frá illum mátti.

Hið týnda barn
Sem ég aldrei átti
Ég byð þig guð ef þú ert til
Passaði það sem ég ekki mátti.

Aldri fær að lýta dagsins ljós
Eða finna ilm af nýslegnu grasi
Klappa hesti eða fara í fjós.
Lýt á lífið sem hálftómu glasi. ]



[ Sé þig enn
Sefur svo vært
Í draumum mínum
Þú vast allt sem mér var kært

Ég reyni að þrauka
Ég reyni að lifa
Ó guð aðeins þú veist
Veist allar mínar syndir
Ef ég gæti við mig reist.

Það harma ég þó allra mest,
Barnið sem aldrei var
Eftir einnar nætur gest
Og skyldi eftir far.

Á sál minni ég skildi eftir far
Ung og vitlaus en samt gömul sál
Er ein ég er á því mest bar
Að líf mitt er meira en mál.

Ég græt og syrgi
Nótt sem dag
Allt sem ég inni byrgi
Óska gæta gleymt sem gamalt lag. ]



[ Barnið mitt blítt
sem blóm þú dafnar
rjóðar kinnar og hárið svo hvítt.
Eitt orð og þú kafnar.

Græt mig í svefn
með þig kalda í fangi mínu
gæti tekið það aftur
myndi gefa allt til að hafa þig í rúminu þínu.

Engann pabba þú átt.
svo sárt að sakna
ef ég hefði þann mátt
myndi ég þig lækna.

Aldrei fékstu þennann heim að sjá
samviskan mun mig naga
gæfi allt fyrir þig að fá
eitt sinn úr mínum maga

Enginn vissi af þér þá
en samt sakna ég þín svo sár
sál mín fær enga ró
ér er að koma, það er klárt ]



[ Sálin dauð en líkaminn lifir
Rödd þín ómar í eyrum mér
Hugsa alltaf um þig
Bara ef ég ég gæti verið nærri þér.

Væri ljúft að eiga þig að
Óttast ekki niett því þú værir hér
Ó hvað ég vildi það
Óska þess heitt inní mér.

En sirkusinn heldur áfram
Og hringeggjan snýst
Og ekkert fær þau stoppað
Á börnin brosið brýst.

Ég er týnd
Sé ekki alheiminn
Þó hann snúsit í kringum mig
Svíf um geiminn
Og hugsa um þig

Þó morðinginn í mér sé á lífi
Þá er ég hérna á bakvið.
Haltu í mig
Fell saman.
Hugsa um þig

Lungun falla saman
Næ ekki andanum.
Fell niður
Sef
Sálinni friður
Umlukin englum
Hann byður. ]



[ Þau syngja öll það sama
Ástin, trúin vonin geyslar úr augum þeirra
Þar stendur lítil dama
Svarta lokka og rifnum buxum
Sér ekki vonina
Sér ekki trúnna.
Horfir á þau tómum augum
Hún elskar svo heitt
En telur sog búna,
Blind,
Hún sér ekki neitt.

Hún er ein
Allt er farið
Hún taldi allt rétt,
Ástin sigrar allt
Líf hennar sem gömul frétt.
Svo hrædd um líf,
Ekki sitt eigið.
Í henni vex lítið barn
Sem engann á faðir.
Flúin að heiman
Með ekkert nema barnið ófædda.

Þau syngja öll það sama
Standa þétt í kringum hana
Henni er sama,
Hún hefur barnið.
Horfa á hana illum augum.
Hún hafði guðlast.
BARN LÚSÍFER.
Kringum hana fullt af draugum
Halelúja, Halelúja. ]



[ Nú er sumar nú er gamann nú er gott að leika samann börninn hoppa létt á fæti og eru alveg að springa úr kjæti.Þá er líka hækt að fara í berja mó þar sjá þau kanski könguló þá flitja þau eitt lítið ljóð sem hljóðar svona börninn góð:Könguló könguló ég skal gefa þér gull í skó ef þú vísar mér á berjamó svo þegar köngulóinn fer af stað þá hrópa börninn:HVAÐ þá er köngulóinn farinn í sveppa bað.Svo þegar börninn eru farinn að hátta þá er klukkan löngu orðinn átta þá þegar börninn sofa rótt þá sega englar:GóÐA nótt. ]



[ brosið mitt og brosið þitt brosið okkar begja sem heldur sig ó já heldur sig innann þessara veggja ]



[ Ég og þú við samann nú við hittumst hér að tína ber:Kræki ber,blá ber ,rifs ber,og lamba spörð ulla bjakk ojakk. ]



[ við vorum svo flott og fallegt par
frekar hávaxin
þú þurftir ekki að fara í ess
bara til að kyssa mig

langir fingur, fætur, og fleira
gott 
löngum áttum við saman náið 
heitt

ég fór vestur 
varð hamingjusöm
vegir okkar 
lágu bara 
þannig
einstöku ef 
koma 
á álagstímum 
og ég
ég elska 
minninguna ]



[ langt uppi í sveit
eru líka drottningar
í hentugri tísku
gjótandi augun
líta eftir ló
ljósið litið
gegnum glösin
fingrafara leitað
af nokkurri nákvæmni
syndin eina
í hnallþórum

sögur á lofti
hér, nú, 
úr annarri sveit, 
af frægu fólki
eða af næsta bæ
þeim þykir
ef allt er ekki
eins og eftir
bókinni

feilspor  
fordæmd lágt
og nartað 
hér og hvar
ætli þær hugsi
eitthvað
eða þarf yfirleitt eitthvað
að hugsa annað
en eitthvað
um náungann
hvað hann gerir
og ekki

hvað fleira er
skemmtilegt 
í þessari sveit...

jú auðvitað! 

bulla ljóð
til dæmis... ]



[ Ég þrái að finna ást
finna að ég skipti máli
Er oft sem innantóm skel
veltandi um í hafróti lífsins

Af hverju er ástin mér hulin?
Hví finn ég ekki hennar koss?
Hjartað kallar, hrópar og gargar
En svarið er ekki neitt ]



[ Ljóð ég mæli og legg svo á
lítið gangi á helsins vegi. 
Gengið Enginn geti frá
guðsins hjálp á lokadegi.
Eirið verða allir þrá
Elskið líf svo dafna megi.

Frið til fjörs og ástar leikja
frelsi huga orðs og æði.
Forðumst þá er slysin sleikja
slakkt er fjör á neiðar svæði.
Af hroða sínum illir hreykja
í  hrotta skap og bölsins bræði.

Hrylling morða og haturs vilja
helsins svanna fáir trúa.
Kúgun, róstur og skaða skilja 
skoðanir í kviku snúa.
Hefta þá er halda og vilja
helsinsgjána þurfi að brúa. 

Vandi lífs í veröld  okkar
virðist einnig herja heim.
Græðgi og haturs lygi lokkar
lítið getum hjálpað þeim.
Hamingja og hreynir sokkar
halda frið um allan geim.

Frið má finna vítt um heim 
fylkjum okkur að guða tali.
Tökum undir tal með þeim
að tyrfa skuli flesta vali
Ferlinu er fagnað vítt um geim
Í fegrum höllum og glæsta sali.

Hatur manna hóps og landa
hrellir vora ögurstund.
Málefni friðar á mörgu stranda
mögnum alla með létta lund.
Kærleiksmálin kann ég blanda
komi saman svanni og hrund. ]



[ Sigríður fólk í tíma tekur
tækni okkur kenna þarf.
Ritill alla skugga skekur
skapar línu kola svarf.
Kenndir sköpun verka vekur 
virkar enn sem áður hvarf.

Rissa, skissa, kríta, kola
kann að tússa þil og lita.
Blanda, mála, skanna, skola
skil á öllu þessu vita.
Af getuleysi gramir vola
getumeiri þjást af hita.

Fáein í tækni finna takt
fátt mun aðra sliga.
Kolamynd er kolafrakt
kolið grákkar striga.
Svertan gefur sýndarmakt
sver mun kolsins miga.

Ferli vinnu frekar slakt
flestir mála tjöldin. 
Apaskrekk eða apastrakt
apar máluðu spjöldin
Eftiröpun er einhæf vakt
öpun tekur völdin.

Skal nú læra skyggja mynd
skapa þrívíð kortin
Ónýttur tími algjör synd
einhæf lista sortin..
Verð ég eins og vega kind
af vímu listar  snortinn ]



[ Nóttin hefur lagst yfir mig
helvíti er hún alltaf lengi að líða núna
og loks þegar sólin kemur 
geta skýin ekki drullað sér burt

og ég fer að þjást 
af krónískri svarstýni ]



[ Ég er með stungusár
og ég næ með engu móti hnífnum úr ]



[ Hárfínir þræðir andartaksins
leysast upp og verða stundum að engu ....
Ribbaldar fortíðinnar læsa klónum í skapið og knúa fram yfirlýsingar , sem eiga fótum sínum að launa ... Fyrir hvert andartak sem þær dvelja hérna .
Komnar .... Farnar !
Rökstuðningur hverfur í skugga ólgu nýrra hugmynda , sem best er að gleyma  ...
Læt mér leiðast og byrja upp á nýtt .. ]



[ Sometimes I wish the wind
Would not be cold.
Sometimes I wish I was on my own.
Would my heart beet still go on?
If I loose these feeling’s
 Will my mind still have its own?
 I don’t know how to fake it.
Nothing is here for my taking.
Feelings bring me pain and joy
But tears I can claim as my own
From things that were left alone
No one there to comfort
No one there to hold
The wind is cold
Hope and clarity 
That is what you are to me 
You are sanity
You are my sanity ]



[ Út braust skrímslið .
Og át restina af þér .
Kaldlindi var ei málað á strigann hjá þér .
Ég hrædd inn í tjaldið....skreið .
Og fann fyrir hita og ró .
Ég fékk nóg .
Þegar þögnin skall á .
Tælandi ég tæklaði þig .
Ert þú glaður....spurði ég þig ?
Ert þú dapur núna...Finnur þú til ?
Er hjartað þitt ennþá hennar ?
Eða er ég komin með það ?
Hvernig endar sagan ,
þegar hversdagsleikinn tekur við ? ]



[ Ég setti hljóðið í krukku .
Og læsti aftur lásnum .
Bruna af stað , ímyndin af þér
brenndi gat á sálina .
Lauk aftur augunum .
Hversvegna í dag ?
Hljóðið kom mér af stað..
Fyrir daginn í dag..
Á meðan ég lak niður í sápuna ,
og krampinn hvarf .
Ljúfmetið mettast í huganum .
Og spinna á þræðina .
Bragðið verður sterkara .
Og ilmurinn grýtir kyrtlana ..Færir mér tunguna .
Sýnir mér myndirnar . Læri látbragðið og hvessi varirnar .
Sting í stúf .
Klessi á þig .
Blessa þig .
Fyrirgefðu . ]



[ Ég ligg hjá þér ,inn við bein.
Með innvortis sár.
Lét orðin líða hjá.
Lá á ?
Að fylgja þér heim.
Slíta mér bein við bein.

Ég ligg hjá þér , einn og tveir.
Örkumla eftir síðustu nótt.
Lét ástina líða hjá.
Takmarkinu náð.
Að fylgja þér heim.
Slíta mér bein við bein.

Ég fikta í þér , prófa allt .
Hryndi af stað atburðum ,
sem aldrei áttu sér stað.
Ligg örugg inn í mér.
Horfi á heiminn örugg..inn í mér. ]



[ Ég skreið upp á sólina .
Læddist inn í nóttina .
Vakti með skugganum .
Og lifði af nóttina .

Hrökklast af stað .
Grjótin hrynja himnum af .
Tunglið er að hefna sýn .
Því ég skreið upp á sólina .

Mig langar að lifa út nóttina .
Og berjast með þér .
Skríða inn í morguninn alsber .
Finna aftur taktinn , sem þú gafst af þér .

Hrökklast af stað .
Ég lifði þig af .
Við skriðum inn í nóttina .
Læddumst inn í morguninn .
Og fórum upp á sólina . ]



[ Sérð þú kannski hvar ég er ?
Ert þú varnalaus , nakinn ,ber ?
Viltu finna hvernig það fer.
Ég get verið þver.
Og leitt þig á villiveg.
Ef þú spillir mér.
Og lætur mér líða vel. ]



[ To err is human & covering up is to.
What is the secret of successful living?
I am growing in the wrong direction.
So far away from home.
He had some affection.
To some extension.
Now I am flourishing like a flower,
In some one else’s arms.
 Killing the game, makes him go away.
Playing it my way.
Shy is my sun.
And it’s not for you to see.
So don’t push so hard,
Because I feel like I am braking.
 After all that has been taken 
Out of me. ]



[ Why did you not tell me you were sorry?
Why did you not tell me you understood?
When the sea is calming down.
And my emotions haven’t run you out.
Making me seam, the calmest of breeze. 
Pulling me down and out.
Letting go of my last breath
 Out my lungs.
Giving up on 
Present situation.
Seeing the end as the
 Best solution.
Now I will see tomorrow.
And know what you don’t.
Stop holding me down.
I have one million, things to let out. ]



[ It’s a revelation this dream I had last night.
The fear has left my mind.
Revelation cause I haven’t felt like this in such a long time.
It’s strange how it keeps creeping
 Back in to my mind.
Today today.
 And everything is the same.
Tomorrow tomorrow.
And everything falls in to place.
Silently today becomes the past.
And I watch it fade away.
Will we meet tomorrow?
If it ever comes.
My crippled mind is in a sleepless coma.
And I’m not finding my feet
To checkout what’s happening to me.
And this time tomorrow you realize
You broke the rules.
Messed it up for the two of you. ]



[ It’s easier to forgive
Than it is to forget.
 It’s so easier to fall back in
Than it is to stand up again.
 
Just so I can feel alright
This is the time
To look you in the eye’s
Say “goodbye”

Now I will never
 Let you down again.
I just don’t know if I fell.
Or just got up again.

Now you lost
That special thing you
 had before.
And I’m turning into ice 
When ever you are around.
Braking up is hard to do. ]



[ I can’t seem to think of no one place
Were you would hide.
No special taste comes to mind.
When I drift through all the echoes that were left behind
Steel all the tears you can find.
I don’t mind.
Embrace me love
You’re so kind.
Embrace my love
Take your time.
Embrace me love 
I won’t mind.
Know this it’s just you.
No one else will do.
So if you’re ever ready to come out
And I start walking.
Don’t run me down.
I have my feet firmly on the ground. ]



[ Decent devil how have you been?
Still looking good man have a drink on me.
 Killing time by your side means so much to me.
Your life is all messed up.
Have you nothing to seek?
No necessity to bring?
Nothing left to cling on to?

You’re words aren’t deep enough.
Or def to my ears.
 They have no effect.
It’s a visual defect.
Or is it just me?

My thought’s still lay around.
Unused sometimes abused.
And still I have no clue.
 Shallow as a child I am.
Say something sexy.
Say you’ll stay.
That you won’t brake.
Say you will stay. ]



[ Everything is right
Then you turn me off.
Every song I sing
Turns me off.
Every breath I take
Breaks your lungs.
Turns you off.
It suck’s a lot
Fucks me up
Shit I’m drunk.
But to hell with it
Anyway.
 I feel sorry for you
Then you turn me on
Every smile I give 
Turns you on.
Every time you give to me
Turns you on.
But to hell with it anyway
Anyway.
You’re turning me on and off.
It suck’s a lot
And fuck´s me up.
 But I’m having fun.
So why are you turning me off
And on. ]



[ Tilfinningin um þig þreifar sig áfram
í skúmaskotum sest hún að!
Leitandi að ástæðum til að skipta um skap!
Hvert er ég komin?
Er þetta staðurinn sem leitað var að?
Endalokin eru komin af stað!
Algjörlega óumflýjanleg!
Brattar brekkur..Líflaust lag.
Dam dam dam.
Titra af reiði svíf af stað..
Fjólublá í framan.
Kverkatak ! ]



[ Í hvert sinn er ég höfði mínu halla
heyri ég þig nafn mitt kalla
Á ást mína ertu alltaf frekur
og ágirndina oftast sekur
Ég girnist þig og vil þér gefast
gefðu mér nótt þá mun mín löngun sefast
ef þú vilt ekki með mér njóta
mun ég mig bara í hausinn skjóta ]



[ Elskar hann mig?

Spyr ég mig í huganum,
horfi dreymin á hann.
Hann er með blett á kraganum,
Skiptir ekki máli, ég elska hann eins og hann er, með eða án bletts.

Elskar hann mig? Elskar hann mig ekki litla baldursbrá?

Mér líkar hann best á haustin,
þá er hann svo smekklega klæddur.
En þá hækkar einnig raustin,
en það skiptir ekki máli, ég elska að hlusta á hann tala.

Elskar hann mig? Elskar hann mig ekki? En svarinu er feykt burt sem lauf í vindi.

Ég veit að ég get gert betur,
að sýna honum tilfinningar mínar.
En sá hann það ekki í vetur,
þegar ég kastaði til hans snjóbolta?

Elskar hann mig? Elskar hann mig ekki, litla grýlukerti?

Spurt hef ég þig þrisvar, aldrei hef ég orðið þín vör.
Allt er þegar þrennt er, ætli vorið komi með vonir og svör?

Vorið kom og sagði;
Meyja litla, hættu þig að kvelja
um ókomin árabil.
Ekki gráta, reyndu nú að skilja,
hann veit ekki að þú sért til. ]



[ þau vöknuðu saman.
þýðir það samband?

vandræðalegt,
að vita ekki sannleikann.

hún var farin,
hann saknaði hennar.
hann var farinn,
hún saknaði hans.

gagnkvæmur söknuður ríkti,
þýðir það ást?

-hæ.
-hæ.
-ég saknaði þín.
-ég saknaði þín.
-hvað þá?
-ég veit ekki.

það var ekki tilgangurinn. ]



[ Silkislæður
á austrænum basar
og hafgolan!?

Nei!
Norðurljósin

Pils
í suðaustrænum magadansi
og heitur blærinn!?

Nei!
Norðurljósin

Strá
á útlendum akri
og haustvindurinn!?

Nei!
Norðurljósin

Öldur
á fjarlægri strönd
og sægróðurinn!?

Nei!
Norðurljósin okkar. ]



[ mig vantar kjark.
mig vantar kjark
-upphrópunarmerki.

þetta er ömurlegt.

mér líður eins og
ég sé með fiðrildi
í maganum.

ef ég þyrði,
þá losnaði ég við fiðrildin.
eða myndu þau fjölga sér?

ef ég hefði kjark,
fengi ég svar.
en kannski vil ég ekki
vita svarið.

ekki ef það þýðir
að fiðrildin fjölgi sér. ]



[ andvana fædd orð
úr hugarfylgsni
krossin er hvítur
og ég kveiki á kerti
kom þú frelsari hugrenninga
ber barn þitt burtu
ég drýp höfði
og held áfram knúinn gremju
skáldanóttin er svört framundan
ég dreypi á bikar mótlætis
dreg upp sverð tungunnar
og bíð þess sem koma skal ]



[ Ég er brennandi hús
við fáfarinn veg.

Hugsanir mínar æpa af kvölum
eldtungur sleikja þær
og brenna upp til agna
þær komast aldrei út. ]



[ Tilveru, 
sem bað um líf,
var hafnað.

Nú?


Tilveru,
sem bað um líf,
var hafnað.

Nú, af hverju?


Tilveru,
sem bað um líf,
var hafnað.

Af því bara.


Varstu til? ]



[ Einu sinni
Skrifaði ég sögu
Sagan var um mig
Sagan var um þig

Sagan var falleg
Um okkur saman
Þangað til að

Þú reifst hana
Við erum ekki
Lengur saman ]



[ Mig dreymir um
Karlmann
Mig dreymir um
Ást
Mig dreymir um 
Samband
Mig dreymir um
Gleði
Mig dreymir um
Hamingju
Mig dreymir um
Fjölskyldu
Mig dreymir um
Fyrirvinnu
Mig dreymir um
búr

Ég er 
Kona
Ég er
Ástfangin
Ég er
Ein
Ég er 
Glöð
Ég er 
Hamingjusöm
Ég er
Fjölskylda
Ég er
fyrirvinna
Ég er 
Frjáls

Finnst mér samt eitthvað vanta.
Þrái hinn happy ever after endi. ]



[ prófkvíði
eiginlega aldrei

kaffidrykkja
gerir ekkert gagn
-eykur fiðrildin
-veldur prófkvíða ]



[ ég er
afgangur þjóðarinnar

bara slys.

ég les ljóð
mig langar að geta ort
en mig skortir hæfileika.

ég skammast mín.

ég er þess óverðug
að eiga mitt eigið heimasvæði. ]



[ Værirðu hér
bryti ég á þér nefið
svo það væri í stíl við hjartað mitt.

Svo færum við
saman
uppá slysó ]



[ Á ströndinni í paradís
eftir líkamlegt líf okkar hérna
munum við eyða eílifðinni saman
í draumaheimi okkar beggja.
Leikum okkur saman 
með sandkorn milli fingra
byggjum sandkastala og skýjaborgir á strönd eilífðarinnar milli heimsins og tímans. ]



[ Ég barði Borínef augum
blístrandi á leiðinni á klóstið.
Síðan sá ég 
Sælgætisstelpuna
grandskoða símann sinn.
Hló síðan í huganum
að hjákátlegu Öndinni 
kjaga á brott. ]



[ Gargandi, argandi, vargandi, barn,
     Hoppandi,skoppandi,rokkandi, dýr.


     Biðlandi,riðlandi,skriðlandi, kona,
     Sokklandi,fucklandi,rokklandi, maður. ]



[ I met a guy, he gave me
the best thing I ever got. 
His love, his trust, his everything. 
Wow, he is so hot. 

We had a time together
but then I went away. 
The hardest thing I ever did, 
Why couldn’t I stay ?

I think of you my day along
and imagine if you were here. 
But just a dream, it’s sad to know
that baby, you are there. 

I miss the things about you, 
I miss the things you do. 
I miss me, how I am the days	
when I hang around with you. 

Watch you when you’re shaving,
you have this sexy face.
How you walk beside me, 
you do it with a grace. 
 
Another day you told me, 
no matter what we  do, 
you will always be there for me, 
and Gad, I know that’s true. 

If you have a bad day
and everythings goes wrong
remember that you have a girl
who loves you- let\'s be strong. ]



[ Ég er einsog laufblað

Ég fæddist á stóru grænu tré
Ég var fallegt laufblað
Ég átti ánægjulegt sumar
Sólin brosti til mín og allt var gott

En einn góðan veðurdag...

Þá kom vindhviða og feykti mér af trénu
Frá vinum mínum
Frá fjölskyldu minni
Ég var ein í hinum stóra heimi

Á ferð minni um loftið 
komu oft sviptivindar
Ég snérist oft, var á báðum áttum
Vissi ekki neitt

Hvar mun ég lenda ?
Verður allt í lagi ? 
Hverju get ég ráðið um endastöð mína ?

Í golunni heyrði ég hvíslað:
,,Hver er sinnar gæfu smiður”

Ég lét það berast.... ]



[ ég get ekki ekki talað við þig

en þú pirrar mig samt
alveg óstjórnlega.

ég sakna þín
en fjarlægðin gerir fjöllin blá
þannig að hvað veit ég?

mig langar til að gráta. ]



[ forboðna eitrið
kallar úr fortíðinni
á sálartetrið
kveikir í löngun minni.

ég vil þig
en neita
og leita
að einhverju betra

því fyrst og fremst
skemmirðu heilsuna. ]



[ Það er svo auðvelt að setja upp nýja grímu.
Þú tekur ekki eftir því þú sérð það ekki.
Ef hann lemur mig þá sérðu ekki gatið á sálinni.
Ég get falið það, ég get falið það svo auðveldlega. ]



[ Ég hélt þú værir hinn eini rétti, 
en það er ekki alveg rétt.
Ég gaf þér mig og allt sem því fylgjir,
þú kannt ekki að meta það góða sem ég hef.

Þú mig lamdir sundur saman, 
enginn trúir því fyrr en ég fer.
Þau halda að þú sért góður,
góður öllum en þér fer nú bara verr.

Ég þig hata, hata svo mikið.
Að ég græt mig stundum í svefn.
Þú svo ílla með mig fórst 
að mikil vinna er framundan að byggja aftur brúnna. ]



[ Ég er svo reið að ég gæti sprungið.
Ég hélt þú værir sá eini sanni. 
Þú ert ógeð sem átt ekkert gott skilið.
Það ætti að taka þig úr sambandi 
þú ættir ekki að fá að fjölga þér. ]



[ Hvernig er heimurinn orðinn
Ef að tvítugir strákar lemja stelpur
Þeir eru ekki heilir, ekki heilir.
Leytaðu þér hjálpar, strax. ]



[ Mig langar stundum ekki til að lifa.
Ég er algjörlega ónýdd á sálinni.
Það er svo stórt gat að það er erfitt að fylla upp í það.
Svo erfitt að ég held ég þurfi hjálp. ]



[ Ef hann kýlir einu sinni þá gerist það aftur
farðu.
Það er erfitt ég veit, ég veit.
Talaðu við mig talaðu við mig.
Ef hann heldur framhjá á það er sárt.
Þú færð ör, djúpa ör á sálina.
Hún grær, hún grær það tekur bara tíma.
Gangi þér vel. ]



[ Er ást fiðringur fyrir magan?
Eða er ást hamingja. 
Ég veit það ekki lengur, 
veit ekki hvort ást er til. ]



[ Það er komin nýr dagur, 
þú getur þetta á fætur með þig.
Það er erfitt en þú getur það. 
Talaðu, talaðu það er gott.
Einn dagur í einu og það grær.
Tekur tíma en það grær. ]



[ I love you sagði hann.
Jeg elsker dig sagði hún.
Samt skildu þau ekki hvort annað. ]



[ Yfir landi er fagur feldur
fannhvít mjöllin hrein.
Í höll og koti kærleikseldur
sem kveikir trúin ein.

Nú hátíðlega höldum jól
huga verður rótt.
Húmið leggst um laut og hól
lygn er vetrarnótt.

Allir sáttir una við 
er sérhver núna hefur
Helgin veitir hjartafrið
hamingjuna gefur. ]



[ Í morgun var ég lítið barn
og átti ég vin.
Þessi vinur var lífið sjáflt
og sú lífsgleði sem í mér bjó
var þessum vini að þakka
sem lék við mig
og allt var svo einfalt.

Svo óx ég upp
og lífið sveik mig.
Það var enginn leikur meir
heldur brostin hjörtu,
stress og sorg.
Þeir sem voru mér hvað kærastir
hurfu frá mér
á einn eða annan hátt
og ég varð ein eftir með lífinu
sem var orðið minn versti óvinur.

Nú kvöldar að 
og ég brosi að lífinu
eins og tveir gamlir óvinir
sem er farið að þykja 
örlítið vænt hvor um annan.
Ég man alla góðu tímana
sem ég tók ekki eftir
þegar ég átti þá
og sé núna 
að lífið var mér gott.

Núna bíð ég eftir nóttinni
og nýjum vini
sem kemur og fylgir mér brott.
Ég skil þó eftir kveðjugjöf
handa gömlum vini.
Mitt eigið blóð
sem hleypur um
og þykist hata lífið. ]



[ Á bókhlöðunni sitjum
Einbeitum okkur mikið
Kona kemur og telur
Og djúsin fer í felur.

Svo lítum við yfir
Brosum svolítið mikið
Einbeitningin hvarf
Hver svosem hana þarf? ]



[ Jón the Man 

 

Jón stór maður er

Maður sér hann hvert sem maður fer.

Hann verður aldrei rekinn
Því hann er aðal Sporðdrekinn. 
Hann alltaf fyndinn er

Hann gengur fram af sér.

Hann ávallt myndavél sína hefur 
Guð má vita hvort hann sefur.

Ef eitthvað bjátar á

Þá lætur hann það ekki á sig fá

Því hann er sá sem allir treysta og trúa á.

Fólk eins og þú gerir lífið skemmtilegra

Okkar varð það og líka miklu merkilegra.

Þetta sumar er búið að vera æði

Ekkert okkur að mæði

Við hefðum samt nú getað gefið þér meira næði.

En vá þínir æsandi straumar

Úff við fáum öll Dagdrauma..

 Viljum helst ekki vakna

Því við eigum þín svo eftir að sakna.

 

En eigðu góða ferð

..og taktu mynd af öllu sem þú sérð ]



[ Ástin (til hvers er hún?)

Hún lýsir upp lífið þitt

Hún hjálpar þér framúr

Hún svæfir þig að nóttu

Hún hjálpar þér í gegnum erfiðleika
Hún bætir þína sál

Hún leiðir þig á rétta braut

Hún er óskiljanleg en oftast jákvæð

Hún vermir þig að innan
Hún bætir þig í leik og starfi

Hún gerir lífið skemmtilegra

Hún fullkomnar þig

Hún gerir alla daga skemmtilega

Hún er óvænt og eftirsóknarverð

Hún er ófyrirsjáanleg..

 

HÚN ER YNDISLEG ]



[ Ástin ein hún yndisleg er,
      að auki hreint kraftaverk,             að mér skuli hafa verið veittur kaupauki. ]



[ Þar sem ekta gylling
gefur sjóndeild kvölds og morgna lit.

Þar sem bláir litir
bláma fjöll og firnd, haf og himin.

Þar sem rauðir litir
rjóða kinnar, runna og eld í fjalli.

Þar sem hvítir litir
hvíta öldu, jökulhadd og vetrarspor.

Þar vil ég litkast. ]



[ Mamma takk fyrir að trúa á mig,
Bróðir Nr 1 varst mér allt,
Bróðir Nr 2 gafst mér allt,
Bróðir Nr 3 Sýndir mér allt,
Bróðir Nr 4 Leyfðir mér allt,
Bróðir Nr 5 Lofaðir mér allt,
Bróðir Nr 6 veitir,gafst og varst mér allt
Pabbi takk fyrir að taka á móti mér. ]



[ engan veginn veit ég
velti mér uppúr því
himinninn er himinblár
og hellings regnvatn ský ]



[ Skýin sigla með englana um borð.
heiðskýrir dagar eru góðir fyrir heiðingjana

Hlýtt á daginn
næturnar kaldar

Ég bý um rúmið mitt í annað skipti
hleyp út á götu og bíð eftir strætó

það nennir enginn að labba á meðan heiðingja sólin brennir burt fyrirgefninguna

Það nennir enginn að vaka á meðan götótt tjald heiðingjana felur jörðina fyrir guði. ]



[ það saumaði krosssaum fyrir
munnvikin
mín og ég gat ekki
talað frekar en
sungið því loftið komst
ekki út um munninn svo
ég snýtti mér út í loftið 
svona til að sýna mótþróa ]



[ Segðu mér hjarta, segðu mér
hvað skal gjöra
Því ég er bara stúlkubarn 
og hugmyndir mínar
eintómar botngötur
Segðu mér hjarta, segðu mér
því ég er að tæmast
ráðalaus, ringluð og þreytt
örvilnuð eftir gripi
sem rennur ekki undan mér

Segðu mér hjarta, gerðu það ]



[ Líkt og lítið laufblað á grein, 
sem bíður eftir því að haustgolan
blási því burt, sit ég 
og bíð eftir þér.
Ég veit að þú ert nálægt.  
Svo nálægt að ég finn nærveru þína læðast upp að mér.
Líkt og nakin grein
sit ég og bíð þess að snjóa leysi. ]



[ Ég get ekki skrifað löng ljóð 
sökum þess hvað ég er oftast tóm af tilfinningum
og þegar þær koma 
(hún er þó ofast ein og heitir víst sorg, 
ég er ekki alveg klár á hvað hún er)
gríp ég þær glóðvolgar 
og þvinga þær til að setja orð á blað
þegar ég hef skrifað nokkrar línur 
verða þær uppiskroppa
með tilfinningar eins og ég
og þá sitjum við oft báðar 
sorgin (sem ég kann samt ekki almennileg skil á) 
og ég
sorgmæddar yfir tilfinningaleysinu ]



[ Stundum gengur ekkert upp sem skyldi
hlutirnir snúast ekki eins og ég vildi.
Það er sem myrkrið hugan hylji
en ég vil að hjartanu stjórni þinn vilji.
Hjálpa mér þá með heilum huga þig að tigna,
ei undan áhyggjum heimsins svigna.
Stundum er sem öllum sé sama,
allt snýst upp í gamlan vana.
Mig langar bara að flýja eitthvað burt
fátt um svör en mikið spurt.
Hjálpa mér þá að muna að þú víkur aldrei frá mér,
sama þótt ég hlusti ei og gleymi þér.
Stundum líður mér eins og skít á jörðu
einni agnarlítilli örðu,
sem skiptir svo litlu máli,
týnist í heimsins táli.
Hjálpa mér þá að muna elsku þína
sem breiðir yfir bresti mína.
Það er svo margt sem ég vil halda í 
en ég verð að týna því,
leyfa þér að taka yfir
svo þú farir alltaf fyrir
ei sjálfselskan mín
sem er svo skammsýn.
Þú veist betur en ég hvað mér er best
það hefur þú sýnt með því sem hefur gerst.
Þú ert vinur sem stendur við loforð
þú ert vinur með einföld boðorð
þú ert vinur sem elskar mig
hjálpa mér með hreinu hjarta að tigna þig. ]



[ I’m waiting for you,
my friend
to come out of the skies.
Others have waited too,
then lost patience
but for me the time flies.

All the pretty birds
flying 
towards light of peace.
Running, elephants in herds
very loud
just like your niece.

Then I feel warm
sunshine
and the world is good.
All soldiers disarm
peace
poor children get food.

I wish for you
only you
with all my heart. ]



[ The power of death,
strikes us all, at least,
once in life.
Then new is born,
and we love,
life again.

Then we see,
the sorrow, of the pain,
that fills out closest hearts.
Love seems far away,
like it never was,
or will be again.

Death becomes the freedom,
and we leave,
to look for better.
But what do we find?
Only deeper and darker pain,
worse then ever seen.

Death and life,
Become one.
Love and loss 
don’t differ.
Where to go?
I don’t know. ]



[ Þegiðu!
Hún öskraði, en hann
bara þagði.

Þögnin var grafinn
í hann eins og
ljótt listaverk.

Orðin sukku,
djúpt ofan í
sálinna hans.

Hugsanir rotnuðu,
eins og líkin
djúpt ofan í moldinni.

En svo varð þögn,
með friði
og hann var frelsaður. ]



[ Eins og þegar maður blæs kuski,
var mér blásið.
Yfir hafið og fjöllin.

Allt var öðruvísi.
Ekkert eins,
eins og heima.

Ég var lítil svört lús,
og hvítum pappír,
svo var mér hent í ruslið.

Ég gat ekki synt,
eða klifrað til baka.
Yfir fjöllin og sjóinn.

Föst, ein og yfirgefin 
í nýjum heimi.
Ný ég. ]



[ Nóttin ung, eins og nýfætt barn.
Skógurinn stór, eins og Amazon.
Tunglið fullt, úlfarnir úlfra.
Ástin heit, eins og bál brenna.

Klukkam slær, ting tong.
Mér er kalt, grýlukerti á nefinu.
Fyndna fólkið, farið að skríða nær.
Ský fyrir tungl,ég blind fyrir þér.

Týnd, vegurinn er horfinn.
Rætur, flækjast fyrir mér.
Skar mig, á brún hjarta þíns.
Blæddi, en sá ekki blóðið.

Núna er ég hérna ein.
Enginn til þess að halda utan um mig.
Týnd í skóginum þínum.
Svo heitur og sætur en samt
svo hættulegur. ]



[ Sem lítið snjókorn
ég kyssti þína kinn
bráðnaði...
og þú gleymdir mér strax ]



[ hvað er það sem greinir okkur að
erum við ekki öll eins
hvað er það sem gerir mig að mér
og afhverju ert þú ekki eins og ég

við erum samt öll eins 
við erum eins uppbyggð
við komum eins í heiminn
við förum alveg eins útúr honum

hvað er það sem gerir okkur ... sérstök

er það, það sem við gerum
er það, það sem við segjum
er það hugurinn
eða
  er það 
     hvernig við notum hjartað okkar
  það er 
     hvernig við notum hjartað okkar ]



[ gafst mér von
sagðist elska
var bara orðin tóm

eftir skyldir stúlku með höfnun í hjarta

stúlkan sem elskar alltaf svo mikið

svo mikið

svo miklu meira en gerir henni gott

og alltaf

alltaf

gerir sömu mistökin

kann ekki enn að sjórna hjartanu

hjartanu 

sem elskar allt það
sem endar á því að 

skilja það eftir ráðvillt á víðavangi. ]



[ Í Palestínu heldur strákur upp á 15tán ára afmæli sitt.
Það eru engar gjafir né veisla og flest hús í nágrenninu eru hruninn.
Hann gengur að móður sinni og segir:  Mamma ég vil vera hryðjuverkamaður.  Og móðirin horfir góðlátlega á son sinn og segir :  
Þú meinar Píslavottur eins og hann Akmeth Alslamabat frændi þinn.
Já, segir strákurinn.  Vegna þess að ég vil berjast gegn öllu því sem illt er og ég vil frjálsa Palestínu.  Og ég vil að húsin hér við hliðina rísi upp að nýju.  Og að börnin geti leikið sér án þess að eiga að hættu að vera hrakinn í burtu af hermönnum Ísraelsríkis.  Fæ ég sprengju belti í gjöf eins og Akmeth fékk er hann varð 18tján ára?  Móðirin sem er þreytt horfir á son sinn og segir:  Við eigum frændur í frelsissamtökum Palestínu.  Ég sé hvað ég get gert.  Strákurinn fer út og gengur um rústirnar þar til að kallað er í hann heim og er þangað er komið er honum sagt að fara úr að ofan.  Hann hlýðir og maður setur utan um hann belti hlaðið sprengi efni.  Og það er sagt við hann að honum verið smyglað yfir landamærin til Ísraels og þegar þangað er komið eigi hann að taka strætisvagn er gengur að barnaskóla þar.  Það verður og þegar yfir er komið bíður hann eftir vagninum.  Og er vagninn kemur og er stöðvaður horfir vagnstjórinn tortrygginn á hann en sér að þetta er aðeins strákur og hleypir honum því inn.  Strákurinn fær sér sæti hjá lítilli stelpu og sér bjarma af augum hennar er hann lítur í þau og segir :  Gegn allri illsku og til heiðurs frjálsrar Palestínu, Allha. ]



[ Horfið hefur öll mín von
sem áður hafði staðið í stað.
Vonandi birtist hún mér aftur
en oft hef ég minnst á það.

Allar mínar góðu vonir
komið aftur til mín.
Ég vil ekki sökkva,
í dóp eða brennivín.

Von mín ertu horfin út í bláinn
eða ertu hér hjá mér.
Ekki get ég sagt um það
því ekki finn ég fyrir þér. ]



[ Þú heimsins mesta snild
best nýmalað og með mjólk.
Ég drekk þig að vild
meðan ég tala við fólk.

Upp úr rúminu þú rífur mig
því á morgnanna ertu best.
Ég horfi á bollann fanga þig
en í honum nýtur þú þín mest.

Frá suður-ameríku þú kemur
en ég drekk þig á ítalskan sið.
Öllum vel við þig semur
og þú kannt að setja á frið.

Elsku kaffi, þú ert ástin mín
sem aldrei gerir neitt slæmt.
Oft þú sýnir mér árin þín
þegar úr bollanum er tæmt. ]



[ bassinn minn 
ég strýk þig blýtt
bassinn minn
þú hljómar frítt

bassinn minn 
ég elska þig
frá glötuninni
þú dregur mig

bassinn minn
þú ert mitt líf
bassinn minn
mín sálarhlíf

bassinn minn
vertu hér
bassinn minn
ég er hjá þér ]



[ ég finn fyrir tilfinningu...

hún byrgist inní mér eins og atómsprengja sem þráir að komast út

ég tek stökkið!

gríp blýant í hönd

og rauðu bókina mína úr tiger

og ég flegi orðunum útúr mér og sprengi heila síðu

og þarna er hún

atómsprengjan

fullkomin á blaði

en ég er ekki gáfuð

atómssprengjan mín er ekki fullkomin stafsetnig

en það vilja allir breyta sprengjunni minni í það rétta

ég get ekki breytt því liðna

atómssprengjan er sprungin

hún verður ekki heil

ég get ekki lífgað upp stafina

þeir eru steindauðir á blaðinu

en samt tilfinngar mínar ]



[ Horfðir á hana með tómum augunum
en þrjóskur vildir ekki hlusta

árin liðu
með falska gleði í augum
enn reyndir að byrgja eyrun

miðaldra 
fórst að hugsa um hversu hamingjusamt líf hún hefði átt
kanski hefði engu verið að tapa
nei of stoltur enn

á elliheilmilinu
horfðir yfir lífið
kvíðandi dauðanum

\"hvað ef það sem hún sagði var rétt\"

\"kanski að maður ætti að taka sénsinn\"

hugsaðir um það

hugsaðir um það

þar til þú hrökkst upp af 

það var of seint.

Hún með gleði tók lífinu með ró
er hún eltist glöð yfir farin veg leit
hlakkaði til dauðans er árin færðust yfir

eina ósk í hjarta hafði þó alltaf borið
langaði eitt að sjá 
gleði í augunum

eina hryggð í brjósti bar

hann var farinn

það var of seint. ]



[ Þegar þú opnar aftur augun þín.
Þá breytist allur heimurinn.
Friðurinn leggst yfir mig.
Er ég byrjuð að finna til?
Súrefnislaus.
Þreytt en hraust.
Þegar þú opnar aftur augun þín.
Og það lifnar inn í mér tilfinning. 
Um hvað það er sem skiptir,
öllu máli.
Dauf að vakna við lífinu.
Stíf að taka við hamingju.
Laus í loftinu.
Hörð á gólfinu.
Þegar þú opnar aftur augun þín.
Ljósið lifnar við og hreyfingin.
Er ég byrjuð að finna til?
Er ég byrjuð að finna til?
Þegar ég dreg andann inn um munninn minn.
Og gamlir eldar brenna á ný.
Þegar þú opnar aftur augun þín.
Þá breytist allur heimurinn. ]



[ Ef ég finn mig hjá þér,
er ástin okkar þá sönn?
Ég leita eftir þér og þú að mér.
Og okkur miðar eitthvað áfram.
Horfum um stund fram á við.
Lítum ekki til baka.
Fortíðin er gleymd, horfum fram á við.
Gleymumst í hvort öðru.
Núna um stund,um sinn. ]



[ Í köldu myrkrinu ein ég sat.
Herti upp hugann og hélt af stað inn í nóttina.
Jarðþokan lýsti mig.
Inn í skel þar ég beið.
Regnbogi fylgdu mér 
heim til þín á ný.
Norðurljósið leiddi mig fyrir þig.
Stjörnuhvelfingin flýtur inn um himininn.
Sérð þú mig fara 
inn til þín á ný? ]



[ Look to the sky.
White clouds embrace
I try to reinforce him.
This will be your time.
Is this your life?
Collapsing my shoulders.
My head moves down.
Flying through the air.
Emotionally transparent.
Transmit time
transmit.
Transparent to the eyes
the mind transmit
the truth.
My head moves upward.
The moon to see.
Transmitting sms.
Hello I want you to blaze the sky
find your eyes enlighten by the moon.
We are both in tuned.
Into the moon 
We send sms.
The moon speaking
until the next night. ]



[ Hún hafði ekkert upphaf
og engan endi
er nema von á hvern annan
þeir bendi? ]



[ Fallegar skýjaborgir hins kappsfulla fjarnema falla til jarðar um leið og hann stígur út úr síðasta prófinu.

Honum fallast hendur og mætir í hina vinnuna sína eftir hádegi.

Draumarnir um ilm af kanil, ajaxi og eplum hverfa í gleymsku hins þreytta hugar.

Jólin koma samt sem áður og rykhrúgurnar hírast ennþá í hornunum.

Best að hafa bara kveikt á jólaljósunum til að þær sjáist ekki eins vel. ]



[ Þér, fulltrúi almættisins talið um refsingu hinna syndugu kvenna. Ég hef syndgað og mér ber að refsa. Ég þrái refsingu yðar og að lokum fyrirgefningu synda minna. Fylgir hún ekki annars með? ]



[ ég þjáist af afturhaldssinnaðri ástarjátningu.

held fast í það að ást sé alveg örugglega heilabilun.
í það minnsta rökleysa.

svo ég hef ákveðið að játa ást mína öfugt.

giþ aksle gé.

nú þarf ég bara að finna sæta stelpu sem talar afturábak. ]



[ She cries in the darkest corner
waiting in fear.
His strong arms, 
seem to conquer all.
She tries to run for freedom
but she’s too lost  and tired.
She fights her best
but he’s way too strong.
When will it end?
She’ll never know.
Her heart was a crushed shell
by the sole of his shoe. ]



[ Ég er svo utan við mig að 
ég tek ekki eftir því að 
ég er búin að hlusta á sama lagið 
aftur og aftur
ég tek ekki eftir því að 
ég er búin að lesa sömu blaðsíðuna
aftur og aftur
Án þess að veita því eftirtekt er ég samt búin að
hugsa um allt 
allt milli himins og jarðar ]



[ ég skima í kringum mig
enginn er að horfa
bogra yfir tölvunni þannig að enginn sjái
að ég skrái mig inn á ljóðpúnkturis
það er bara miklu skemmtilegra að semja ljóð
heldur en að læra um stöðuorkubreytingu 
massalausrar byssukúlu í lofttæmi ]



[ Vincent Van Gogh,
ef þú aðeins gætir séð til mín nú

þar sem ég krota á vegg 
niðri í bæ. ]



[ blæðir tár úr auga
sortnar sól í suðri
brennur byggðin forna

guð á himni horfir
helför herja manna
heigull veldur stríði

hvað upphafi olli
og sáði í hjarta hatri
engin veit með vissu

nú berjast bræður
steinn versus byssu
plastkúlur deyða

móðir, faðir gráta
blóðugur er himinn
jörð vill af blóði meira

auga fyrir auga
tönn fyrir tönn
af ritningu menn deyja ]



[ of falleg sál til að vera
veikur inn við hjarta
of mikil ábyrgð að bera
átti fallega von og framtíð bjarta.
Of mikill maður til aað skilja
Of harður heimur til að lifa
og grimmur heimur til að vilja
Of mikil kveðja til að skrifa. ]



[ Ég lagði á borð á hverju kvöldi
fyrir fjölskyldu mína
mat fyrir 4

hvíta hreinskilni
bleika gleði
græna þolinmæði
gula samvisku
svarta reiði

  og sósu

\'\'bara svona til að hafa þetta fínt\'\'

 
skyndilega veiktust þau öll,
voru lögð inn á spítalalalala....
lækningamaðurinn sagði að niðurstöður blóðrannsókna sýndu ástleysi! 

ástleysi kona!   gargaði hann

að gefa þurfti þeim öllum rauða ást beint í æð

sjálfselskan var þá í alvörunni að drepa mig?

þegar ég kom heim af spítalanumnumnum
áttaði ég mig á því

Sósuliturinn! ]



[ Ástfangin 

lifum góðu lífi
ég við gluggann  
hann í pottinum

allar hans tilfinningar vaxa um húsið
hlátur hans hljómar í höfði mér
orð hans dreyfa sér um allt líkt og illgresi
faðma mig
stinga mig
kyssa mig
hann talar við mig sem aldrei fyrr
leynir mig engu
grátur hans heldur í honum lífinu

ég lifi í orða illgresi hans ]



[ I just want thank you 
for giving me everything you got 
I just want to thank you
for being there when I need you 
And I just want to thank you 
for being my best friend
And  I just want to thank you 
for being the resin for my life ]



[ ‘Aður var hún sæt og falleg
nú hrum sem blikar tár 
vangasvipu mjúkur,fínn
nú hörkulegur  sem steinninn  blár
rauðar postulínsvarir
nú herptar saman sem lína er 
ljósa hárið slétt fallegt 
orðið svart sem nóttin ber
bláu augun sem lýstu barni 
orðin grá sem kaldur steinn
komdu elskan
komdu hingað 
til himna þar er ég ]



[ nobody understands this feeling in my hart

its like im trapet and i cannot run 

its like im sad but nothing to cry for

nobody i can talk to, nobody that 

understands this feeling in my hart

this lonlyness, but how much i hug you

it never works, i dont know what to do!!!

i sit in my room and cry and cry but never 

know why, lookin out the window watchin the

sea, watching the buirds flying happy in the

scy, people happpy never so unlucky to have

this feeling

never so insecure

never so sad 

never so lonley 

never so i dont know... ]



[ Er svo brjálæðislega
æstur.
Jólin eru að koma,
til mín.
Ég óttast þau,
koma svo snemma.
jafnvel
á undan sjálfum sér.
Er ekki viðbúinn. ]



[ Draumur um að verða
ljóð dagsins.
Er draumur um draum
sem er hrein
martröð. ]



[ Manstu eftir lúmskum ástarljóma
sem leyndi sér og bar aldrei á góma, 
við reyndum að taka völd en ekkert tókst
og leyndi ástarloginn óx og óx,
okkur var ætlað að lifa saman
okkur var ætlað að lifa og deyja saman. ]



[ Ellin kom og gerði okkur gömul
í eigin heimi urðum við einsömul
að gráta liðna æsku gagnslaust var
í hugarskotum geymdar minningar
ylja okkur við bernskustóna
ylja okkur við leyndu bernskustóna. ]



[ Við höfum öll eitt óttabrot í minni
um að örlögin gripu í tauma öðru sinni
og allar spárnar rætast
er guð og maður mætast
mætast aftur og ger\'upp gamlar sakir,
mætast aftur og ger\'upp sínar sakir. ]



[ Strike once, twice 
and then three times.
Ball!
Run, fast! Faster!
Don\'t stop,
for a breath.

Every minute
that you take,
cost\'s you
a whole life.
On this long road,
Never! Must you stop!

At the end,
we are all fools!
Running to the end.
Hoping to catch the ball.
Only hoping,
never knowing!
But in the end,
the ball is out.

Into a deep, dark hole,
falls the ball!
Humans are such a fools!
Running after it,
like dogs!
Time has won.
Now you must die. ]



[ Organisms make orgams
and 
orgasm makes organisms.

Circle of life,
goes on and on.
Continueasly continues
mathematically incorrect.
Increase or decrease,
in the end,
it doesn\'t matter.
Always comes back
to life and death. ]



[ Fagrar sálir í þessum heim
Of fagrar til að vera
Margir þeirra vilja ekki meir
Og vita ekki hvað á að gera

Þó ungir sumir 
Og aldnir aðrir
Við elskum þau öll
En ekki skilja þó allir.

Í fegruðum ljóma
Þessar sálir lifa
Þar til þær hætta í blóma
Og klukkan hættir að tifa.

Ástin of mikil
Við það ekki ráða. 
Þó farnir séu 
Við kvetjum þá enn til dáða. ]



[ Sólin snýst um jörðina,
afhverju snýst ég ekki um þig.

Mitt líf er þitt,
taktu það.

Ég get sé bara þig,
sjáðu mig.

Ég græt fyrir þig,
brostu fyrir mig.

Bræddu alpana fyrir mig,
ég verð að sjá það.

Komdu við mig,
ég verð að finna það.

Ég get þetta ekki,
ég er að gefast upp.

Takk fyrir mig,
ég gefst upp. ]



[ Frjáls.
Þar sem himinninn veðrur blár,
Þar sem grasið er alltaf grænt,
Þar sem hann veðrur aldrei aftur sár.
Þar sem Gamli Rauður er,
Þar sem ástin dofnar aldrei,
Þar sem hann bíður eftir mér.

Hann er að eilífu frjáls
Þar sem hann vill vera
Hugsum alltaf til Guðmundar Páls
Þar sem hann hefur ekkert lengur að bera.
Við munum samt öll sakna hans
Alltaf elska hann um alla tíð
Hann lifði lífinu með glans
Sú blíða stutta tíð. ]



[ Hví tókstu barn mitt blítt
Út út mínum heimi
Hamingjan hefði fært mér barnið frítt
Inn úr þessum geimi.

Hefði verið gott
Að fá slíkt yndi
Sætt lítið barnaglott
En sá draumur hvarf í skyndi.

Saklaust sem engill
Tekið mér sem ég er
Hefði elskað það og dáð
Kannski er það sem betur fer

Hefði viljað hafa hann hér
Barnið mitt kært 
Hjá pabba ert í staðinn
Ég líf hefði getað í heiminn fært.

Svo saklaust og ljúft
Yndislegur og fagur
Barnið mittí draumum er
Blítt og bjart sem sólbjartur dagur. ]



[ Þögnin er svo yfir þyrmandi, 
ég get þetta ekki lengur.

Lendur mínar öskra á þig,
verð að fá þig.

Komdu nær,
snertu mig.

Vertu eitt með mér,
hún öskrar á þig.

Ég er að deyja,
hættu að stríða mér.

Taktu mig ]



[ Watches me like an angel
Holds my hand when i need
For him i thank all
Good from heaven or an evil seed.

He’s the one i always loved
Loved him so my heart broke
Killed him self
Said goodbay and my heart stroke.

Falling to pieces
He just walked away
Thought everything would be alright
Remeber it like it was yesterday

Wish you where here
So i could kick your ass
Kiss your cheek
And tell you that i love you dad.

I coming soon
To be with you
You love the most
And i know you love me to. ]



[ Hún er ég
Hún er hamingja
Hún er yndi
Hún er umhyggja

Hún er allt það fallega
Hún er allt það dásamlega
Hún er allt sem ég á
Hún er sú eina yndislega.

Hún er það sem ég dýrka
Hún er allt sem ég finn
Hún er það sem ég elska
Hún er blóð mitt og skinn.. ]



[ Sit hér við gluggann
og stari á tunglið
ein nú raula vísuna
sem þú kenndir mér forðum
er þú vaggaðir mér í svefn.

Hver vaggar nú þér í svefn?

Sit hér við gluggann 
og stari á tunglið
\'tunglið, tunglið taktu mig\'
og berðu mig heim
því þar situr hann faðir minn
og getur ekki sofið. 

Ég get heldur ekki sofið.

Sit hér ein við gluggann
og stari á tunglið
það lyftir mér í draumaheima
en samt ég get ei sofið.

Draumaland og Skýjaborgir
já, þar vil ég búa.

Sit hér ein við gluggann
og stari á tunglið
\'tunglið, tunglið taktu mig\'
og berðu mig yfir hafið
því þar situr hann faðir minn
sárveikur og kvalinn. 

Sit hér ein við gluggann
og get ekki sofið. ]



[ Grátum ei tárum,
        mín liggur enn þá í sárum, 
         sting í hjartað ég finn,
           Guð er sko minn,
          hvert var ég kominn,
        hryggt hef ég son minn.
          

         Skugga minn ég sé,
        Fjandinn hafi það fé,
           bölvum,tuðum, 
         börnum og snuðum.


       Kölski fastur í mér situr,
         oftast er ég bitur,
          því ver og miður,
         engin til mín biður. 
       

       Hryggt hef ég sjálfa mig,  
         með orðum og forðum 
       hlaupa skal ég í burtu, 
         beint upp í sturtu, 
      þvo skal ég orða-forða í burtu. ]



[ Hún sá ást,
eins og fallegan fugl 
sem var fastur inn í búri
og hafði, fyrir löngu
týnt frelsi sýnu.
Fastur að elífu
einhvers staðar 
þar sem hann átti ekki heima. ]



[ Lífið
silkiþráður.

Lífið
dúnfjöður, milli fingurgóma.

Lífið
vatnsdropi á grýlukerti.

Lífið
sandkorn á vegi þínum,

í vindi. ]



[ Upphaf.









                    


                                 endir. ]



[ Ég finn andansnáð, og ríkar gjafir
og sálarinnar bjart ljós
Enda er það konungurinn okkar faðir
sem fæddur var í Betlehemsfjós

Upphafið var fundið að kærleikans náð
var Jesú hinn sanni, og öll hans ráð
Undrandi voru vitringar, þegar Jesep sá
að þetta var Jesú Kristur   
sem í jötunni lá

Barnið fædda, og æskubrek hans
birti til í sálum vorum
Hann vildi alla krýna með krans
með sínum náðarandans svörum

Orka og birta streymdi frá honum
bjargað var mörgum syndanna sonum
Hann læknaði veika, og sorgmædda
blinda, heyrnadaufa, og niðurlútna ]



[ Ekki brosa
ef þú meinar ekkert.
Augun eru tóm
brosið falskt
orðin eins og rýtingur í hjartastað.
Ég sný mér undan
en veit
að tóma gríman sem þú barst
mun ásækja mig
og eitra fyrir mér. ]



[ Þú treður á mér
skyrpir lélegum lygum framan í mig
bíddu bara.
Átyllur safnast saman 
og hægt
hægt
verða þær að fljóti
sem sprengir stíflur vanast
og kaffærir allt ljóta fólkið. ]



[ Lífið er eins og bolti
sem rúllar áfram. 
Þú reynir allt þitt líf að hægja á
og þegar það loksins tekst
ertu dauður 
og gleðst ekki yfir sigrinum. ]



[ Hvenær hættir heimurinn að snúast? 
Kannski ættum við bara
að hnipra okkur undir sæng og
bíða eftir að Guð slökkvi á eilífðinni ]



[ Ef heimspekingar 
hættu að vera til
hverjir myndu þá spekja heiminn?
Allt glatast, fellur í gleymsku
og hin eilífa spurning
er letruð í málm
á skrifstofu forseta Bandaríkjanna
óbreytanleg, ósvaranleg. 
Hvort kom á undan
Lífið
eða dauðinn? ]



[ Sakleysið týnt
ofaní kassa.
Ég kaupi gálgafrest
með hvítri lygi.
Það er bent á mig. 
Lygin felur sig
í búning ryðgaðs sannleika.
Hulstrið er krossfest meðan sjálfið
flögrar með briminu.
Ósekir verða vængbrotnir.
Heiminum
 er sturtað 
niður um stíflað niðurfall. ]



[ Allt er svo ruglað
pirrað fólk
ryðst áfram, yfir, um kring
ég neyðist til að flýta mér líka
sálin gleymdist á
stoppustöðinni ]



[ Fjólublár himinn.
Ég er föst 
í snjókorni.
Í nokkur dýrðleg andartök 
liggur allur heimurinn undir mér
svo bráðna ég á augnloki. ]



[ Ástin ein hún eintóm er,
       fjarlægð sólarinnar sér,
       hvirfillinn flýgur hér,
       brostnum böndum bindir sig,
       að eylífu. ]



[ fingur í lófa.
nefbroddur í lófa.
nefbroddur á handarbak.
varir á handarbak.
varir á háls.
varir á varir.

ég sakna þín. ]



[ Ég sat aleinn og yfirgefin
í bíl og á leiðinni heim.
Ástæða þess er fyrirgefin
var að hjálpa vinum mínum tveim.

Samferða mér var allskonar dót
bæði kústar og tuskur og blóm.
Hefði frekar viljað fallega snót
því þá hefði ljóðið allt annan hljóm.

Ferðalagið tók sirka 5 tíma
og færðin var alls ekki góð.
Óskaði þess að vera með síma
því ég var óvanur að keyra þessa slóð.

Ég gerði mistök á leiðinni
og fór næstum útaf veginum.
Sem betur fer ekki á heiðinni
og að tekið var að halla af deginum.

Ég komst þó óskaddaður alla leið
og kannski aðeins of seinn.
Heima eftir mér allt fólkið beið
en afsökun mín var að ég var einn. ]



[ Þá er lífi þessu lokið,
þreittur er og lúinn.
Og eftir situr austan fokið,
þar eigrar barna trúin.
Á lífið, gleði, leik og starf,
og lækinn út í móa.
Og lautina sem lét í arf,
lítilla barna hróa.

Nú sáttur kveð ég sælu reitinn,
en sár er kveðjustund.
Ég vona´að ávallt syngi sveitin,
söng með þá léttu lund,
er sunginn var sumarkvöldin heit,
þá stjörnurnar lýstu allt.
Ég barnungur þína barma leit,
nú bíður mín mirkrið kalt. ]



[ Já ég veit að ég vil finna,
fyrir brosi þínu í hjarta mínu,
þú veist ekki hve ég elska þig,
Þú veist ekki hve ég þrái þig.

Alveg einsog sólin lýsir upp sumarið
þú lýsir upp hjarta mitt
Bara ef þú brosir til mín
brosið segi ég elska þig
þú ert minn alla tíð ]



[ Humar stjörf ég er,
         bráðnum ís ég ber,
         hugurinn minn öllum öðrum er,
         ofarlega í huga þér. ]



[ Ég ætla að búa til listaverk!

Ég tek jarðarber,
lem það í klessu með hamri

og segi:

Þetta er mitt kramda hjarta. ]



[ Líkt og strengjabrúður fylgjum vér
í einu og öllu fyrirskipunum valdsins í vestri,
í blindni
Algerlega ómeðvituð og óupplýst
um afstöðu þá er vér tökum,
sköpum vér ný vandamál fyrir heiminn. ]



[ frá því ég sá þig fyrst 
í 32 tommu tv-inu
vissi ég að þú varst sá rétti, 
við áttum að vera saman
hjörtu okkar slógu í takt, 
ekkert gat stöðvað okkur
við stóðum SAMAN á heimsenda
ég hefði gert allt fyrir þig
hefði dansað allsber niður Laugaveginn bara fyrir ÞIG
en með einni setningu reifstu úr mér hjartað og tróðst því í mixer
þú sagðir: VILTU HÆTTA AÐ ELTA MIG ÉG VEIT EKKERT HVER ÞÚ ERT
ÉG VEIT EKKI EINU SINNI HVAÐ ÞÚ HEITIR!!! ]



[ Það er stúlka sem ég þekki
sem vill svo góðann mann.
Verst er að hún veit ekki
að hún er búinn að finna hann.

Skilaboð til hennar hann sendir
en hún tekur ekki eftir þeim.
Þó svo hann þeim í hana hendir
er hún föst í allt öðrum heim.

Vonandi fer hún þetta að sjá
því hann vill ekki missa hana.
Hann þráir svo hana að fá
en án hennar er hann svefnvana.

Hún verður að opna augun sín
og melta öll skilaboðin hans.
Því í sálu hans vindur hvín
sem er ótti sérhvers manns.

Svo fyrir þá sem af þessu vita
færið stúlkunni þessar fréttir.
Það myndi líf hans góðum litum lita
og yrði honum mikill léttir. ]



[ Andadráttur þinn
er mér sem innblástur
í heim þess liðna,
þar sem dagurinn var leikur
og nóttin ögrun 
þess forboðna.
Þar sem líf og dauði 
ófu sama vef
hláturs og gráturs 
og við gengum saman
endana á milli
þrungin eldmóð
á vef örlagana.


Og andadráttur þinn
var innblástur minn,
og innblástur okkar
var andadráttur lífsins. ]



[ Imagine there\'s no love,
It\'s hard to believe,
No one stand befront us,
Above us only sky,
Imagine all the love
I\'m giving you today...

Imagine there\'s no me and you,
It is hard to do,
Nothing to love or die for,
No religion too,
Imagine all the love
and life we can have in peace...

You may say Im a dreamer,
and you are the only one,
I hope some day you\'ll love me,
And we will live as one.

Imagine no love,
I wonder if you can,
No need for pain or suffer,
but you love another man,
Imagine all the love
Sharing everything I had...

You may say Im a dreamer,
but Im not the only one,
I hope some day you\'ll love me,
And you and me will live as one. ]



[ Höfundurinn lýsir því öll. 
Þrátt fyrir að hafa verið í burtu í fleiri ár.
Allt stenst við heimildir og ekkert til sparað.
Það er deginum ljósara að hann man það enn. ]



[ er líf eftir dauðann?

förum við öll í skrúðgöngu með Guð í fararbroddi - dönsum og syngjum og erum glöð?

verður okkur útskúfað vegna synda okkar - send til Helvítis?

Það er ábyggilega meira stuð þar! ]



[ komdu
komdu með mér
mig langar að sýna þér svolítið

við hlaupum saman - áhyggjulaus og glöð

sjáðu himininn

það er sumar - sól

við leggjumst í hátt grasið og förum í skýjaleik

þarna er bátur - og flóðhestur

við flissum og leggjumst svo dýpra í grasið

snertum - finnum - njótum

brennheit sólin skín á bakið á þér
-stuna

líkamar okkar verða eitt
vefja sig saman eins og kolkrabbar

þú strýkur mjúka húð mína
-kyssir á hálsinn

\"Hvað eruð þið að gera þarna?\"

stökkvum upp, grípum fötin og hlaupum skríkjandi í burtu

lífið er svo yndislegt ]



[ Ég ligg upp í rúm
með Sting
í græunum 
og í maganum.
Stingur Steinson,
kýs að kalla hann.
Nú er hann elígal eilíen í Njú Jork.
Áðan söng hann \"itts proppablí mí\"
meðan hann gekk um gyllta akra.

Aldrei þessu vant 
er gott
að sofna með Sting í maganum. ]



[ Hefur þú séð heimsins stríð,
herja´á littlum sálum.
Þá kemur móðir björt og blíð,
með björg á þeirra málum.

En áfram mætast stálin stinn,
stríðið friðinn deyðir.
Í hjörtum allra herinn þinn,
hamingjunni eyðir.

Horfðu´í augun sár og sjúk,
sjá lífsins dimmu nátt.
Lát friðardúfu´á hæsta hnjúk,
hefja frið og sátt. ]



[ Í skini ljóssins
marka skuggarnir rýmið
og skilning minn
á stöðu sjálfs mín
í heimi hlutanna.

Svo kemur upp vandi.

Það er til fólk
sem býr til hluti
sem eru ekki hlutir
sem skapar einingar
sem eru ekki
nema óræðir
og illskiljanlegir
skuggar af sjálfum sér
og skuggarnir móta
og marka skilningsleysið
sem er á milli mín 
og hlutanna.

Form og útlit
taka merkingu úr 
inntaki sínu
og inntakið
er í höfði skapar síns,
sem eilíft leyndamál hans.

Það verður ekki rætt
í heyranda hljóði.

Verður varla skoðað
í skini ljóssins.

Verður varla skilið
í huganum.

Nú eru það skuggar
skilningsljóssins,
sem marka stöðu mína
meðal hugmyndanna
sem varpað var
inn í huga minn
úr heimi hlutanna.

Nei og já.

Lengi má manninn
og huga hans reyna. ]



[ andvirði eigna 
miðað við vístölu
gefið út af greiningardeild
með forsendur um
áfram haldandi verðbólguspá
hagkerfið, kjölfestan
efnahagslífið
dow fokking jones
þriggja milljarða hagnaður
og bankinn leitar að
mótframlagi?

ég set klinkið í 
hnífstunginn Gogga
gráðugu mörgæsina
og hugsa til þess 
að bráðum kaupi
ég mér bjór
fyrir allan peninginn... ]



[ Sál mín er klædd svartri skikkju
með þúsundum tölum.
Smá saman næ ég að losa eina og eina
með hjálp þinni

Þolinmæði mín er að bresta
tölunum fjölgar.
Skikkjan þrengist
ég næ ekki andanum!

Skikkjan rifanar
ég er frjáls!! ]



[ Þessir sveinar eru þrettán
og eru þeir stórir og smáir.
En nýjustu rannsóknir sína
að hver Íslendingur þá þráir.

Fyrstur kom Gemsasníkir,
þjófur mikill var sá.
Hann rændi nýjum gemsum
því alla varð hann að fá.

Annar kom Tölvugaur
sá var sko slæmur.
Hann vissi allt um tölvur
því fyrir þeim var hann næmur.

Þriðji kom svo Hvítflibbastúfur
í loftinu var ekki hár.
Hann var í viðskiptasvindlum
og í þeim var hann ótrúlega klár.

Sá fjórði var Rettusníkir
sem uppi í fjöllunum býr.
Hann er bestur að sníkja rettur
því pakkinn af þeim er svo dýr.

Fimmti kom svo Húsbréfikaupir
sem í 4 einbýlishúsum bjó.
Hann keypti sér húsbréf
og af þeim fékk hann aldrei nóg.

Sjötti kom Yfirdráttarskellir
sá kunni ekki að fara með fé.
Skellti bara á sig yfirdrætti
og beið eftir hvað myndi ske.

Sjöundi kom svo Öskubakkasleikir
á skemmtistöðum er að finna hann.
Hann var þessi sem bað um vatn
því tungan hans oft brann.

Áttundi var Skyndibitakrækir
sá var aldeilis orðinn feitur.
Það skipti hann engu máli hvort
hamborgarinn sé kaldur eða heitur

Níundi kom Bílalánstaki
sem flotta bíla varð að fá.
Lét bræður sína skrifa undir
en alltaf féllu lánin á þá.

Tíundi kom svo Raftækjasleikir
sá fékk aldeilis oft í sig stuð.
Hann var bara svo forvitinn
að sleikja tæki sem gáfu frá sér suð.

Ellefti var Internetsníkir
sem á netinu fylgdist með oss.
Einnig kynntist hann þar stúlku
sem eitt sinn gaf honum koss.

Tólfti var hann Vínþefur
sá kunni ekki að fara með vín.
Hann hefur verið fullur í sjónvarpi
bæði á stöð tvö og sýn.

Sá Þrettándi var Stúlkukrækir
sem á sko kærustu eina.
Sú átti að hafa verið fullkomin,
strákar þið vitið hvað ég meina.

Nú eru sögur þeirra taldar,
sögur karla sem læðast um húsasund dimm.
Börnin mín kæru ekki óttast
þið sjáið þá aftur árið 2005.

Þið verðið bara að vera þæg og góð
og fara snemma í ykkar ból.
En þeir segja núna við alla
gleðileg, gleðileg, gleðileg jól. ]



[ Þó úti sé kalt núna
sitja rónar á Arnarhól.
Þeir eru allir fullir
en segja samt Gleðileg jól.

Margir karlar eru einir
og skríða upp í sín ból.
Þeir eru allir einmanna
en segja samt Gleðileg jól.

Lítlir fuglar flúgja um
og vilja finna skjól.
Þeir eru allir kaldir
en tísta samt Gleðileg jól.

Fráskildir feður sitja sárir
sitja á bar og á stól.
Þeir eru allir niðurlútir
en segja samt Gleðileg jól.

Hundar vilja út að pissa
og gefa frá sér gól.
Þeir eru allir í spreng
en gelta þó allir Gleðilegt jól.

Hundaeigendur viðra hunda sína
og ganga með þá í ól.
Þeir eru allir þreyttir
en segja samt Gleðilegt jól.

Bubbi og Megas syngja saman
og syngja saman Fatlafól.
Þeir eru báðir leiðir á því
en segja samt Gleðileg jól.

Göngugarpar ganga úti
ganga hin stóra Norðupól.
Þeir eru allir með hælsæri
en segja samt Gleðileg jól.

Rokkarar í míkrafón öskra
og spilar undir Rokk og ról.
Þeir eru allir illa farnir
en segja samt Gleðileg jól. ]



[ bæta við ljóði, sýnilegt
samþykkt, eyða, breyta
fullvissað, sýnilegt, ánægð nú
og inná einkamál að deita ]



[ 1.     Bílarnir þyrla
       upp haustlaufum og ryki
       dánum minningum

2.     Snjóflygsur hylja
       spor mannsins er gekk hér um,
       eins og hann sjálfan

3.     Maður í frakka
       í mildri vorskúrinni
       ráfar um garðinn

4.     Angan af vori
       lagði að vitum mínum
       raka vetrarnótt

5.     Hann hefur komið
       hingað nú í nótt og prýtt
       glugga með rósum

6.     Vindurinn feykir
       dánu laufi um strætin,
       hárkollan fýkur

7.     Einn vetrarmorgun
       með frostrósir í gluggum,
       stóðst þú hér úti

8.     Þegar ég vaknaði
       í skugga gullregnsins, var
       dagurinn farinn ]



[ Alvitur maður
gekk götuna til enda.

Örvitur maður
gekk götuna til enda.

Fávitur maður
gekk götuna til enda.

Smávitur maður
gekk götuna til enda.

Hálfvitur maður
gekk götuna til enda.

Óvitur maður
gekk götuna til enda.

Þar stóður þeir
og vissu ekki til hvers þeir gengu.

Þeir skildu ekki tilgang
göngu sinnar og litu því um öxl,
á litla barnið við hinn enda götunnar.

Þeir spurðu einum rómi:

“Til hvers gengum við litla barn?”

Og barnið svaraði:

“Til þess að komast á enda götunnar.” ]



[ Móðir ei dóttir sinni trúir,
  dóttir ei móðir sinni lýgur,
  ekkert þeirra veit hvað þeirra bíður,                                                   
  dóttir ekki getur grátið,
  harma er það að seigja,
  að hún vilji nú ekki þegja.


  Í hönd mína skalt þú taka,
  ganga skulum við ekki lengra,
  taka skalt þú mig í sátt,
  ei skulum við hafa hátt,
  enda munt þú ekki seigja fátt.



  Dóttir ei segir neitt,
  enda móðir-in orðinn of þreytt,
  dóttir vil ekki hlusta meira,
  enda harla margt að seigja. ]



[ Nafn ég mér á,
      kallið mig Kjána,
      en lofið að hætta kalla mig stjána,
      ég alls engin bjáni er,
      þó litskrúðugan fána ég ber. ]



[ Sama hversu lengi við fáum lifað
Það er eitt sem ég hef uppgötvað...
Við Þurfum ekki að vera auðug
Við þurfum ekki að vera fræg
Þetta er allt í kringum okkur...

Hvað er það sem heldur okkur sem eitt
hvað er það sem er alltaf hjá okkur en segir aldrei neitt?
Við vitum að það er þar, en getum ekki gripið þegar tækifæri gefst
Fljótlega er það hamingja eða hatur sem í okkur hefst
En það sem er mér alltaf í huga efst
Mun ég kynnast því sem allir sjá
Eignast það sem allir þrá
Eitthvað sem allir vilja fá
Eða lifi ég villtur?

Ég var einn, ég er það enn
Ég tek aðeins eitt skref í senn
Ótti tók sér festu í mér
Ótti við að verða ástfanginn af þér
En ég var heimskur, ég barðist og vann
Ég særði þig, og er það eina sem ég kann... ]



[ hví stendur maðurinn??
svo þögull á svip.
þetta er ekki staðurinn,
þar sem ég fann þennann grip.

Hún svo fögur og rjóð.
Hví eru til svona fallegar verur
hún er svo saklaus og góð.

Samt svo mikil sorg í heiminum,
svo mikil völd.
svo mikil þjáning og sorg,
hvenar varð veröldin svona köld.

Menn að búa til líf,
aðrir að taka.
menn að gera von.
Í huga manna ill ráð vaka.

Ef til er guð,
hvar er hann nú?
allt þetta trúar suð.
og sumt fólk hefur ekki klú.

Ef til er guð?
hví tekur hann þau smáu
þau saklausu
ekki þau illu, fáu? ]



[ Enginn hefur öll völd
enginn er yfir alla hafður,
veröldin samt svo köld.
Við hvað er guð tafður?

Menn sem ekki skilja
að þeir geta ei heiminn fengið
aðrir sem djúpt svo vilja
allt sem getur ekki gengið.

Mann og annar tala saman
ást, frið og allt það ljúfa.
Æjj hvað það væri gaman.
Má segja í heiminn vannti skrúfa. ]



[ Í höll sársaukans
stend ég miðri.
Veggir mynninganna
hellast yfir mig.
Skuggi myrkurs
umlykur mig.

Hyldýpi trega og ótta
við fætur mér ]



[ Þau laumast, þau laumast bæði framhjá mér
og leyna því sem þau deila.
Á meðan sit ég og bíð, og bíð eftir honum.

Hvað skal gera, skal gera í vítisvímu.
Skal bíða, bíða eftir því að lífið þjóti framhjá. ]



[ Ég man..
er þú komst.
Ég man..
er þú brostir.
ég man.. 
að þú varst þú 
og gerðir það vel.
Ég man.. 
Hvernig gleðin var 
frá hjarta þínu.
Ég man..
eftir tilhlökkuninni
þegar þú varst að koma
heim til mín.
Ég veit..
að þú ert lent
á heimavelli himins
og líður vel. ]



[ Ég hafði kórónu lífsins
Í hendi mér augna blik
Og sannleikann í hjarta
Sem opinberaðist mér í Jesú Kristi

Ég fékk að sjá yfir sviðið

Og komst að tilraun andans
Sá að flestir eru aðeins mold í rósarbeði skaparans. ]



[ Ég sá hana ekki koma
þessa skyndihugdettu þína um að lífið væri betra án mín

en hún minnti mig á
hversvegna ég þoli ekki að hugsa um framtíðina
hata að hafa skipulagt morgundaginn  
og á regluna mína um að treysta engum það mikið að hann geti sært mig þegar hann fer

Ég býst við að þú sért sáttur
þú allavegana talaðir þannig 
eins og þungu fargi hafði verið af þér létt og það er allt sem skiptir mig einhverju
einhverju af viti að minnsta kosti

Það er bara eitt við þetta allt saman
eitt sem ég reyndi að benda þér pennt á þegar þú vildir ekki hlusta 
að ég er soldið hrædd, soldið óörugg og soldið lítil núna
því ég get gert hvað sem ég vil 
með mig ]



[ Myllusteinn barnæskunnar
dregur mig niður í djúpið
en ég sporna við fótum

Hægt, ofurhægt og varlega
klóra ég mig upp mosagróinn
brunnvegginn

Treð tánum inn í sprungurnar
Ljóskeilan færist nær
og myllusteinninn léttist

Sólargeislarnir kitla
mig í nefið er ég klifra
yfir kantinn

Myllusteinn barnæskunnar
horfinn, gleymdur
og geymdur en aldrei grafinn ]



[ Flöktandi regnbogi
Sagar í sundur bjart myrkur
Öskrandi þögn
vaknar úr dvala frostsins
Upphaf alls sem endar
Leikandi á rauðum þræði

Ávöl himintungl
í góðum hljómgæðum
Ylvolgur sjórinn fellur. 
Skáldið situr kyrrt
Teningakast lífsins
Örlög þess sem elskar ]



[ GUÐ
 Hvað er að heiminum í dag,
 við fæðumst og deyjum,
 sumir stytta sér aldur það er þeirra mál,
 við getum ekkert við því gert ef ekkert 
 að þeim biður um hjálp,
 hjálpumst að tölum saman,
 hættum að nöldra og tuða elskum alla og   
 sérstaklega friðinn um jólin,
 biðjumst fyrir með fátökum og stríðshráu 
 fólki um allan heim,
 Guð veri með öllum um jólin.
          AMEN. ]



[ Manstu þegar við vorum lítil...

Manstu þegar við fundum holuna sem
       randaflugur komu uppúr?
       Við þorðum ekki að taka netið
       burt sem við settum yfir því 
       þær ætluðu að ráðast á okkur.

Manstu þegar við lékum okkur að kyssast
       við hliðina á Grímsagirðingu?
       Okkur varð illt í maganum af 
       hlátri eftirá.

Manstu þegar við brutum fjölina yfir 
       gamla brunninum?
       Við töldum okkur trú um að
       einhver hafði dottið niður fyrir
       löngu og það væri lík þarna. 

Manstu þegar við pissuðum á plastdúk 
       og sögðum mömmu að þetta væri
       epladjús?
       Ég man eftir dúknum en ég man
       ekki eftir viðbrögðum mömmu.

Manstu þegar við stálum blysi úr
       flugeldabunkanum?
       Við kveiktum í því niðri í fjöru
       og það var svo flott að sjá lita
       kúlurnar deyja í sjónum...
       En það var sárt að vera
       rassskelltur þrisvar eftirá.

Manstu þegar rotþróin sprakk? 
       Við misskildum fullorðna fólkið 
       og héldum að Jón Páll hefði
       sprungið þarna oní. Grasið var
       líks svo grænt undir skítnum.

Manstu þegar við hlóðum upp öllu sem
       við fundum til þess að komast
       upp á háaloft?
       Þegar við lyftum upp hleranum 
       var svo dimmt og svo mikið af
       kóngulóarvefjum að við þorðum 
       ekki upp. Það var líka gat á 
       þakinu. 

Manstu þegar við bjuggum til göng úr
       teppum og stólum í stofunni?
       Fíni vasinn sem við notuðum sem 
       festingu datt niður á gólf og 
       brotnaði.

Manstu þegar við tjölduðum út á túni og 
       sváfum úti um nóttina?
       Við vöknuðum eldsnemma og sáum 
       dalalæðu. Við reyndum að komast 
       inn í hvítu þokuna en hún 
       færðist alltaf í burtu. 

       Ég man eftir þessu öllu. 
       Líka öllu hinu sem gerðist. 
       Sú staðreynd er
       sem rífur í sorgartaugarnar mínar

er

       að þú gerir það ekki. ]



[ Ég vil að
þeir taki hólógramískt afrit af mér dansandi
í laginu eins og ég Live!

Þeir skulu geyma afritið fyrir alla að sjá
í flagnandi hvítmáluðu herbergi
einhvers staðar í risíbúð

Það verður rafknúið af eilífðarvél
hlaupandi naggrísir í hringekjutúrbínu
sem fjölga sér og deyja á þriggja mánaða fresti

Ég vil að
allir geti komið og dáðst að mér steppandi
ef þeir leggja á sig að finna niðurnítt húsið

en risíbúðin verður falin eins og hernaðarleyndarmál
meðal þeirra sem heyja orrustu seiglunnar
gegn tímabundnu vélvirki

Ég vil að
fólk roðni við Elvis-hnykk mjaðma minna
og skilji af hverju orðið Sköpun er mér tamt
en orðið Handverk er mér leitt eins og ótemjutrunta

Ég vil að
höfuð búkur lappir verði þrenning sönn og ein
þversögn svo einföld
ef ekki er sagt
já! eða nei! heldur einmitt kannski!

Ég vil að
skiljist af munúðarfullum hreyfingum axlanna
og nekt viðbeinanna af hverju ég dansa
frístæl en ekki Cha-Cha-Cha eða vínarvals

Ég vil að
sjáist á tungubroddi mínum sem skýst
út um annað munnvikið eins og á einbeittu barni
með 1798 stig í Gameboy™

hvers vegna leikur þess smáa
en ekki múgskelfdur tangó byltingar skóa

Ég vil að
sveigar úlnliða minna kringum loftstjörnur
kringdar milli bendifingurs og þumals

beri mentóri mínum fagurt vitni
LeRoy í Fame en ekki Nietzsche í Rope:
„It is not what you show, it is what you’re holding back“

Ég vil að
sjáist á hárinu sem bylgjast í uppreisn
með sitt eigið striptease á skallanum

hvers vegna þetta eina taktfasta Núna
– er það ekki lengur núna

Ég vil að
sjáist af augunum frávita af gleði
hvers vegna fæturnir stjórnuðust ekki af lífhræddum haus

sem kunni ekki fótum sínum forráð nema í lok lagsins
á flótta undan fundvísum bjölluhljómi

Ég vil að
skiljist þegar hjartað dettur úr beati
– fólk kiknar, grípur fyrir andlit og kallar: Sjáið, þarna er maður!

hvers vegna glimmer og stjörnuryk
þyrlast af loftsteini
gegnum gufuhvolfið

Ég vil að
þú skiljir þegar þú snertir textann
fingur á ystu nöf sjálfra sín
gleiðir og þurfandi eins og þú vildir taka um slagæð...

Ég vil að
þú skiljir að hjartað úr draugi er minning í líki afrits
– dansandi hólógram ]



[ hugljúfur draumur
þekur lífsins róm
vekur vonarglætu
fyllir dagsins tóm

líf í sálu kviknar
drýpur tár á kinn
titra hvarma stráin
breiðist bros um kinn ]



[ drýpur dögg
dregur von á tálar
dreypir myrkurs veigar
deyðir huga minn ]



[ snjókornin svífa hægt
í draumkenndu mynstri
óreglunnar

heyja harða orustu
við glampandi harðneskju
malbiksins

eins og á taflborði
berjast ólíkir heimar
jarðarinnar

kuldi gegn hlýju
hvítt gegn svörtu
enginn sigurvegari
nema kannski djöfullinn
þegar auðnin hefur yfirráðin ]



[ seiðandi hlátur
leitaði mig uppi
umvafði mig
lokkaði mig í átt að þér

úr augum þínum
skein sigurinn ]



[ Þegar ég hugsa um þig
læðast tárin fram í augun
en halda sér fast
í augasteinana

vilja ekki sýna sig
vilja ekki vera til sýnis

þegar ég er ein
missa þau takið ]



[ Stjörnur
geta breyst í tár.

Í nótt
rann stjarna
niður vanga minn

stjörnuhrap úr hægra auga

stjörnuhrap
vegna þín ]



[ Rödd mín ómar í huga þér,
  rödd þín ómar í hjarta mér
  rödd okkar ómar í vindinum. ]



[ Ef heimurinn er í einu faðmlagi
faðma ég heiminn á hverjum degi

Ef heimurinn er í bláum augum
sé ég heiminn á hverjum degi

Ef heimurinn er í strákavasa
Þá er þar allt á hverjum degi

Ef heimurinn er 9 ára strákur
þá upplifi ég allt á hverjum degi ]



[ Himininn blánar er solin rís
gleði landans úr vitjunum gýs
syngur vindur, syngur haf
eins og nátturan gaf
langa fagra tóna ]



[ Ljóð mun ég semja þér,
        hættu þá að bölva mér,
        ljóð munt þú fá,
        þú verður þá að skoða og sjá.
        

        ekki tuða þrasa og dæsa,
        saman skulum við semja,
        í stað þess að bölva og grenja. ]



[ Sól! Og geisli úr gullþráðum
galsast yfir rúminu mínu.
Ég teygi hendur mínar hægt
og hikandi fram 
Ætla að ylja þeim 
ofurlitla stund.
Þá dregur aftur dökkva fyrir sól
-dimmt er yfir rúminu mínu. ]



[ Í hjartagarði fennt hefur
yfir fótspor 
sem fetuð voru 
á lífsins braut með þér.
Og undir köldum snjó
og klaka hulin
er kulnuð ást 
í brjóstlíkneski af mér. ]



[ Þú varst stormur 
sem geisaði um nótt.
Þú varst hvirfilbyls
hringiðu dans.
Þú varst skýfall
með ástríðuþrótt.

- Þú varst ástin
í líkingu manns. ]



[ Ljósið hið bjarta snertir vorar sálir
Ljóslifandi, birtir til í mínu hjarta
Lykillinn að velsældinni
Lykillinn að spekinni
Lykillinn að viskunni
er orð Guðs
Og dyrnar opnast ]



[ Fannhvíta fönnin og hjarnið harða
Fundinn var Jesú og orð hans bjarta
Frelsari oss fæddur var, mikilfenglegur
Foss lindarinnar var orðinn stórkostlegur

Munaðardýrð og meistarans söngvar
Magnaðar heitstrengingar
Meistarans dygðir
Munaðarfriður og miskunnina fagnar

Syngdu nú kvæði, og vögguljóð
Syngdu nú orðið, og vertu góð
Engar syndir, vertu nú hljóð
Aðeins fallegar myndir, þau 
Maria, og Jósef,voru svo fróð ]



[ Ég er allt sem þú vilt
og allt sem þú vilt ekki.

Vek þig með atlotum,
svæfi þig með orðum.

Sprengi allan skalann 
í báðar áttir -
eldhringur myndast.

Marglitir logar,
brennandi hugar. ]



[ ég þrýsti andlitinu niður í koddann 
og finn angann af þér

leifar kossa þinna hvíla enn
á grófu hörundi mínu
og ég finn ennþá unaðinn af 
ofurmjúkum snertingum þínum

dísætt bragð þitt varðveitis 
enn um stund á tungubroddi mínum 
og hverja nótt heyri ég lág 
en samfarandi nautnarhljóð þín
og reyni að draga þig nær mér

skuggarnir af nærveru þinni verða stöðugt ógreinilegri
og bráðum gleymist
að eitt sinn elskaðir þú mig
að eitt sinn elskaði ég þig ]



[ Bomburnar falla
Tæta allt í sundur
Lítið barn, blóðugt
Hjúfrar sig upp að látinni móður
Frelsi?

Allir dauðir
Sprengjan hitti húsið
Barnið, pabbi, mamma, amma
Blóðslettur og viðbjóður
Frelsi?

10 þúsund saklaus líf
Glötuð í sprengjuregni
Limlestar þúsundir
hörmungar og hungur
Frelsi? ]



[ Ég sat með þér og huggaði þig
Sagði þér að allt myndi verða í lagi
En þú hreyttir bara í mig á móti
Og leyfðir mér að þjást með þér
Skíthællinn þinn!

-Sagði ég við hann í huganum

Ekkert mál. Gleymdu þessu bara.

-Sagði ég upphátt ]



[ Mamma okkar nú 24 desember runnin upp er,
 þú þínum 59 afmælisdegi fagnar,
 við börnin 7 saman gleðjumst þér með,
 á þessum dýrðardegi sem um okkur fer.


 Snjór á jörðu ný fallinn er,
 þetta nýja ár er nú að hefjast þér,
 bíddu bara mamma okkar þetta á allt 
 eftir að fara vel. ]



[ Hjá x inu mínu (mín) alltaf endar hjá,
  svo sterk er sú þrá,
  að elska hann og geta gist hjá,
  að eiga hann mig má, 
  því yndislegast er það nú að sjá. ]



[ Hér vil ég helst vera
 en er að fara á taugum
 vil helst ekkert láta a mér bera
 vil að fólk láti mig helst vera
 lifa vil ég mínu lífi
 fá frið frá þessu liði.
      

 til er ég að fara á morgun 
 en á það til að deyfa mig í allt of 
 mikið að sorgum, 
 raunin er þrautinni þyngri 
 að gera eitthvað sem í manni í þyngir.
   

 að kvelja sjálfa sig svona er hreint 
 helvíti,
 sem brennur djúpt í huga mér
 hvað annað get ég gert
 sálin hjartað hugurinn er búið að 
 bregðast mér. 


 líf mitt einskins er fyrr en í himna ég 
 kominn er  
 þar sem rólegheitin bíða mín
 þar mun ég finna langs þráða friðinn
 friðinn sem guð mun gefa mér. ]



[ sama hvað ég horfi á 
sama hvað ég hlusta á
á einn eða annan hátt
tengist það ástinni

sama hvern ég tala við 
sama hvert ég fer
alltaf leyta allir að því sama

samt átta þeir sig aldrei á því 
þegar þeir finna hana

ekki fyrr en hún er farin. ]



[ margt skil ég
enn fleira skil ég ekki
mitt eigið hjarta
mun ég aldrei skilja. ]



[ Það er á svona dögum 
sem ég hef svo 
óskaplega lítið 
að segja.

Hendur mínar enn angandi 
af salmíaksskotinni sítrónulykt.
Skúringaminningin 
sveimandi um í bakinu.
Hálsinn þurr 
af uppburstuðu ryki.

Og loðin tungan 
fylgist áhugalaus með
hugsunum mínum
í líki 
Ajax-stormsveips
reyna að taka sig til. ]



[ Nóttin gaf mig 
umvafða 
norðurljósum 
stjörnum
í tunglinu
sofandi  
draumum sínum ]



[ að vörum 
þínum
lá 
mín
leið

eitt sumar
í 
paradís

frá augum
mínum
gekkstu
sömu
leið

á endanum
ég áttaði
mig á
okkar leið
var 
aðeins

í huga mínum ]



[ í gær var íslensk karlmennska
jörðuð og dregin 
sem sauður til slátrunnar
alla leiðina í gegnum Ikea

það var í ljósadeildinni
sem ég kveikti á perunni
og við kassann fékk ég
að borga fyrir einfeldni mína

ég eyddi góðri stund heima
við að setja saman 
stolt mitt og einingar
pressaðar ferkantaðar

það voru engar leiðbeiningar
um leiðina til samsetningar
skrúfur og bolta sem gengu af
ég fel eins og tilfinningar mínar ]



[ þú sagðir;
elskumst og lifum saman 
af tómri ást,
en þegar líður á ævina
hefur tóm ást
ekkert innihald ]



[ Tíska
  Ungfrú Kling, á sviðið gengur 193 á hæð
  ljóshærð tágrön ung kona í támjóum skóm
  silkibleikum undirfötum um-vafinn   
  ljósmyndurum og öðru tísku fólki
  Tíska nahhhhhhhhhhhhh, flehhhhhhh
  flahhhhhh, blehhhhhhh, blahhhhhhhh. ]



[ Fiðringurinn læðist um mig,
fer um æðar mínar.
Endar á dimmum stað,
hún orgar eftir snertingu.
Ég læt undann,
læði hendinni til hennar.
Loka augunum,
sé þig liggja hér.
Mjúkar strokurnar byrja,
hugurinn tekur flug til þín.
Hún er heit og mjúk,
orðin svolítið þrútin.
Hendin heldur áfram,
í taktföstum hreyfingum.
Hún spennist öll upp,
ég titra af ánægju.
Leggst niður og hugsa..

hvernig ferðu að þessu? ]



[ Hatur, reiði, viðurstyggð!
Ást, hamingja, aðdáun!
Hver og ein tilfinning 
flæðir um mig er ég sé þig.

Ég brosi í gegnum tárin,
neyði mig til þess.
Ég skil ekki þetta ástand,
milli ótta og hamingju.

Ég horfi í augu hans,
af óttablandinni virðingu.
Gæsahúð læðist um líkama minn,
og hugurinn fer á flug.

Er ást okkar byggð á ótta,
ótta við einveruna,
ótta við höfnun,
hræðslu við lífið.

Ég vil ekki vera hrædd lengur,
hvað um þig? ]



[ Vegna hans,
brosi ég.
Vegna hennar,
dansar sál mín.
Vegna þín,
kippist hjarta mitt til.

Án þeirra,
get ég lifað.
Án þín,
er veröldin glötuð. ]



[ Hlauptu og sigraði heiminn,
í einum hvelli.
Brostu og sigraðu mig,
og hjarta mitt.
Talaðu og sigraðu hug minn,
og sál mína.

Hvað sem þú gerir í lífinu,
gerðu það með sigri! ]



[ Rónar á götu úti standa 
   hrollur um þá fer 
   blóð streymir um líkamann þeirra
   þeir standa hvar sem er ]



[ Love is when you touch me,
Love is when you care, 
Love is when you kiss me,
Love is when you stop and stair.

Love is something you can not handle 
Love is when you light some candles
Love is when ones kiss
will live you in the bliss.

Love is in the flowers, 
Love is in the showers. 
Love is in the bed, 
And love can hit you in the head.

Love is in truth
Love is in you,
Love is in happiness
Love is, I have no clue. ]



[ Ég er ekki hrædd við þig.
Heldur smeyk við ímyndina af þér,
ímyndina um þig og mig,
og tilfinninguna að hafa þig hér.

Ég er smeyk við að elska þig,
og kannski verið elskuð.
Kannski er ég skrítin,
en það veit bara Guð.

Ég er smeyk við þetta stóra, litla,
sem mun kannski hjarta mitt fylla.
Þá mun ég af þér dást,
af kærleika og ást.

Ég er smeyk við ástina,
Eða kannski hrædd?
En stundum á kvöldin
er ég tárunum mædd,
Því þú ert ekki hér.
Hér, hjá mér. ]



[ Ég vil svo mikið vera með þér
Knúsa þig og kyssa, hafa þig hér.
Það er erfitt fyrir mig að segja þessi orð,
En ef ég geri það ekki veit ég að það leiðir það mig í ástarsorg.

Þessi þrjú litlu orð
sem komast ekki út,
vil ég deila með þér,
en maginn fer í hnút.

Þú hefur sagt þau svo oft
En ég aðeins á þig horft.
en ekkert til þín sagt,
Nema eitt orð..”takk”.

Þú veist ekki hvað mér þykir vænt um þig
Þú veist ekki að þú ert mér svo margt
Þú veist ekki það mikið um mig
Þú veist ekki að þú ert mér allt.

En það er svo erfitt að segja,
þessi þrjú litlu orð.
En það er líka svo erfitt að þegja,
og ég set þau núna upp á borð.

Ég elska þig! ]



[ Hvar sem þar væri,
vorum við bæði. 
þar var mikið næði,
Og okkur skorti ekki hugmyndarflæði.

Þú tókst það tækifæri.
Og tókst klæði, burt af læri.
Var það kvöld svo mikið gæði,
Að ég öskraði að miklu æði.

Þó við ei vildum því ráða,
Þá vorum við alveg að fá það.
Sprautaðist þá mikið sæði,
Fyrirgefðu, þó um það ég ræði.

Út, inn, upp og niður.
Eftir smá tíma, hvíldi loks friður,
Það var ekkert meira, ég lofa!
Því við fórum næst að sofa. ]



[ Allt baðað sólskini.
Fólk á göngu.
Fjölskyldur í göngutúrum.
Eldra par með vinkonu,
hann með hatt hún með slæðu,
hin með kollu.
Par í bríma tekur heilan bekk.

Allt baðað sólskini.
Nefin snúa að geislunum.
Sum köld og eitt á eiginkonu.
Hendur í vösum.
Hendur í lófum.
Vettlingar á sumum.
Kræktir armar.

Allt baðað sólskini.
Önd í kafi.
Endur að synda.
Sjófuglar frekjast.
Svanir ekki komnir.
Smáfuglar tísta.
Allir eru fuglar.

Allt baðað sólskini.
Glerhöllin.
Glerhöllin sem gullhús.
Glerhöllin sem geislahús.
Glerhöllin er lokuð fram í maí.
Glerhöll úr kjólamynd.
Glerhöllin óraunveruleg, samt hér.

Allt baðað sólskini.
Par í bríma sem og annað.
Kræktir armar sem og annað.
Allir fuglar sem og annað.
Óraunveruleg höllin sem og annað.
Vonirnar sem og annað.
Við sem og annað. ]



[ Sólin mænir á mig,
       hiti um mig vefur,
       ég er heit,
       ég vil kalt,
       ég vil bráðna. ]



[ Ég er ekki lengur ég sjálf.
Ég leitaði en ég var ekki!
Ég hef týnt sjálfri mér í tómleika tilveru minnar.

Ég er ekkert. ]



[ Why can\'t I be like the other girls?
Why won\'t kids play with me?
Why are they always teasing me?
Why can\'t sadness let me be?

Why am I so fat and ugly?
Why can\'t mom just stop and hug me?
Why is my sister always so mad?
Did I do some thing wrong? Am I bad?

Why is mommy some times sad?
What did I do that is so bad?
I don\'t understand 
What did I do?
Did I do some thing to you?

Why do I always feel so low?
Why do I watch T.V. all day long?
Why do I eat to ease my sorrow?
Where the hell do I belong? ]



[ Þetta er saga um buxurnar mínar,
þær eru bæði sætar og fínar.
Ætíð er \"hnakki\" sem þær ber, 
eru þær þröngar og fara mér vel. ]



[ Þú kemur til mín
ósköp hægt og hljótt
er húmið dökka
sest um sefa minn.
Í hjarta mér
þá helköld ríkir nótt
en heit mín tár
sem falla á fölva kinn.
Þá lýsa mér
þín augu blíð og blá. 
Svo björt og hrein 
þar skín mér ástin þín.
Sem glæðir aftur
gleymda von og þrá.
Þú göfga litla
hjartans
kisan mín. ]



[ Illt var orðið  um þau 
sem  bjuggu  upp til fjalla
þar var vetrar snjórinn 
tær og hreinn
kemur þegar jólin koma
jólasveinar 1 og 8 
koma þegar börnin fara að hátta

 Með í för var köttur stór
 bröndóttur var hann þó 
niðkvæði er ort um hana
Branda hét hún einnig þó. ]



[ Yfir heimi er hjarn 
Húmnótt á vegi
Systir dagsins
Fer yfir foldið á renniskeiði 
Gjafirnar bíða í heima húsum.
Lágt hundargá heyrist úti.
Á lágnætti kemur stúfur 
og sinnir kvöð sinni sveininn sá 
uppi í norðurljósa skýjunum 
bíður dagurinn. ]



[ Í Græðinu finn ég fyrir mestu flæðinu
Því ligg ég sjúgandi á sárinu.
Og þegar ég er í því fárinu
græðandi gleði græt ég tárinu.

Og þú mig rífur af á hárinu.

Farvel
ég finn mér annað sár á árinu! ]



[ Ég strauk í gegnum hár þitt
Gældi við mjúkan barminn
Horfði í þessi djúpu augu
kyssti heitar varirnar
En þá vaknaði ég af draumnum ]



[ Varla búinn að finna minn stað
þegar ég kom til þín
þú gafst mér laufabrauð

hlýjan og lyktin og stjörnurnar
þú gafst mér laufabrauð

gluggatjöldin bærðust ekki
það var logn

ég hafði dottið um gangstéttahellu og blóð
þú gafst mér laufabrauð

takk fyrir að hleypa mér inn 
og bjarga mér
gefa mér laufabrauð ]



[ Líður að kveldi,
og nóttin gægist inn.
Best að fara skreyta,
litla bæinn sinn.

Það líður senn að jólum,
börnin leika sér.
Úti í snjó og inni hjá mér,
gaman er með þér.

Leitt er að kveðja þig,
ég óska þér gleðilegra jóla.
Sjáumst seinna eftir jól,
Vonandi fæ ég hjól. ]



[ Börnin best og smá,
fara úr sínu bóli.
Allir eru að fara út,
að renna sér á sleða.

Það verður glaumur,gaman,
syngja kvæðið um Grýlu í gala hellinum.
Það er mikið og mart að gera,
vilija fá matinn strax. ]



[ Ljóð frá mínu hjarta,
laglína frá þinni sál
og við þurfum engan takt
því hugar okkar eru samstilltir. ]



[ Ég kyssti rauða rós
með lokkandi angan
sem ein blómstraði
og dafnaði
innan um frostrósirnar
á köldum vetrardegi. ]



[ Saga,stærðfræði,lestur og skrift,
við leirum hér inni.
Öllum er það allra best að læra og taka eftir,
ungum leikur allra best að læra,læra og læra,

Við fáum eitthvað fyrir það,
sem við tökum ekki eftir.
það er orku og mátt til að lifa. ]



[ hvert fór máninn fölur og fár 
er hann hafði handsalað samning 
- og hulið augu stjarnanna 

hvíta duftið 
er runnið í ræsið 
og himnarnir hærugráir 
hella sér yfir stræti og torg 

en eitthvað er óljóst og illskuorð fjúka 
er yfirvöld deila við drottin sinn 

var glansskolun gulltryggð 
- og skítvörnin skilyrt 
í alþrifaútboði engla hans um jólin ? ]



[ Ég og hún erum bestar,
engin annar en ég og hún,
ég og hún leikum okkur,
sitjum saman,lærum saman,lesum saman,
við skemmtum okkur. ]



[ Bitur morguninn var hlýr,
blákaldur himininn skýr.
Dansandi fuglar á stjá,
dagurinn var sem nýr.
Jökulinn glansaði á,
jafnframt í sólina sá.

Myrkur kom sem skyldi,
morguninn enginn vildi.
vindurinn illa lét,
var sem mikil mildi.
Eins og biskupinn góði hét,
er himininn ömmu grét. ]



[ Jökullinn fagri glansar,
fuglar í skóginum rísa.
tunglið við hafið dansar,
stjörnurnar himininn lýsa. ]



[ hjartslátturinn mikill er,
Í mínu hjarta geimi þig hér.
því þetta er sá öruggasti staður,
fyrir menn eins og þig.
Ekki efast um að ég fari burt,
upp til guðs og ofan í jörð,
Mundu bara hve betra er að fara,
Farðu strax ekki svara,
Því oftar sem ég sé þig,
því hjartað fer hraðar.
Mundu það sem sagði ég áður,
Betra er að fara en svara.
kvíddu engu ég kveð þig nú,
mundu bara að líta í spegil,
Því þar ert þú. ]



[ 23.febrúar.
Gerðist fögursjón,
Lítil stúlka fæddist þá,
efast um sorgir því þá var kátt.

Faðir þessara litlu stúlku.
fallegur sem himnaríki.
lagði það í heilagt rúm,
svo hvíld það fengi nú.

Móðirin kát og glöð,
yfir því sem gerðis hér um nótt.
liggur og lætur sig dreyma,
um fallega mjöll.

Systir kær og blíð.
Læddist að henni og kisti á kinn,
Með tár í augu horði hún á,
Því hún var svo glöð,
Fyrir góða afmælisgjöf.

Bróðir sæll og brosandi.
Fékk að taka á móti þeim,
þegar allir komu heim.
Það var kátt í þessu húsi,
og mikið var drukkið af djúsi. ]



[ Ljónið öskrar,slær,froðufellir,
verður brjálaðra en nokkru sinni fyrr,
beitir öllum sínum kröftum,
hendir hlutum,
ógnar,slær í allar áttir,meiðir,
allt verður brjálað..
þangað til það loksins fær sitt og sest fyrir framan sjónvarpið og HLÆR!

ég er hrædd við ljónið.
Hin dýrin eru líka skelfingu lostin.
Hvenær fær Ljónið nóg :( ]



[ mærðu þinn vilja
lærðu að skilja
megnaðu mikils

á orð hafðu gát
stýr öruggur bát
á lífsins sjó

sýn lífsglaða lund
sem létta mun fund
þinna samferðamanna

gefðu þín gnótt
birtu upp nótt
með gleði í hjarta

lífi skalt unna
að meta og kunna
þér lærast mun fljótt

mín orð lærð\'að meta
og gott af þér geta
minn ástkæri son ]



[ Fyrir um nokkrum árum sat ég og beið 
   þín, með nokkrar rauðar rósir í 
   hendinni,ég sat við veginn og bað til 
   guðs,ekki komst þú,ég bíð þín enn. ]



[ Ljós í þínu hjarta 
Skín kærleikanum bjarta
Þú geislar eins og sól
frjáls með enga ól 
Guð hefur tekið þig í sínar hendur
með sjálfri þér þú stendur
þú ert með blómakrans
stígur ástardans
fyrr en varir ertu eiginkona hans
þessa elskulega manns 
Sem elskar þig af öllu hjarta 
lyftir þér upp og skartar 
veitir þér allskyns krafta
sem þú vissir ekki af 
en guð þér gaf 
þetta verður enginn vandi 
því út lífið rikir ykkar á milli sannur ástarandi
þú sérð lífið í nýju ljósi 
og kemur ekki til með að búa í neinu fjósi 
gott líf þið saman kjósið 
og hvort öðru hrósið 
börn þið eignist saman
oh ef þú bara vissir
hvað allt verður gaman 
þú kæmir og mig kysstir
mín kæra systir ]



[ Guð blessi þig dag og nótt það sem eftir er
Sannleikurinn er í hjarta þér ]



[ Ég hef aldrei

reynt 

að þroska mig

en samt þroskast ég,
eins og ávöxtur.

Það er ekki 
gott að verða

of þroskaður. ]



[ Á þingi þurrkuntur sitja.
Þrefa um leiðindamál.
Níðast á þjóðinni og nytja,
náttúru landsins og sál. ]



[ Regína, ég elska þig svo mikið
Þú tókst hjarta mitt og blést af því rykið
Án þín, ég er ekki sá sem ég er
Ég er fullkomnaður þegar ég er með þér
Núna er ég aðeins hálfur þess sem mér vera ber
Geturu nú loksins trúað mínum orðum
Getur allt orðið líkt og forðum
Eða var mig að dreyma
En hvað það var, bið ég þig....Aldrei gleyma ]



[ Hvað er dýpra en systkina ást,
Hún gerir þér erfiðara að þjást,
Öll erfiði verða auðveldari,
Áhvörðun þín verður skarpari.

Þið gefið mér ástæðu fyrir að lifa,
Því tíminn hratt hann tifar.
Ég get aldrei lýst ást minni til ykkar,
En þetta er hún sem þetta skrifar.

Oft hefur mig brostið tár,
En þið græðið alltaf öll mín sár.
Hver þarf peninga og völd,
Þegar ástin verður aldrei köld. ]



[ \'en orðstír deyr aldregi,
 hveim er sér góðan getur.\'


Hún lá endilöng á gangstéttinni í Bankastræti og skrifaði nafnið sitt á grasið við götukantinn.
Hún skrifaði með rauðu bleki svo nafnið væri vel sjáanlegt á grænu grasinu. Hún var ekki í neinum fötum en hafði vafið gamalli sæng utan um sig til þess að hylja nekt sína. 
Hún var hálfhrædd um að einhver myndi amast við henni, þar sem hún lá á maganum þvert yfir gangveginn, eða saka hana um að fremja skemmdarverk með því að pára svona á grasið. En fólkið virtist ekki taka eftir henni, heldur steig hiklaust ofan á hana á hraðferð sinnni upp  eða niður götuna
Hana var farið að verkja í bakið af því að vera svona fótum troðin en lét sig hafa það. Hún vissi sem var að hún varð að gera allt fyrir nafnið. 
Þegar hún hafði lokið við að skrifa hálfa leið frá kvennaklósettinu niður að Lækjargötu tók hún sér smáhvíld og kveikti sér í sígarettu. 
Hún saug áfergjulega að sér reykinn og leit yfir verk sitt.
 Við augum hennar blasti kraftaverk og henni varð ljóst að Guð hafði stýrt hendi hennar, því á hverjum þeim stað sem hún hafði skrifað nafnið sitt uxu nú rauðar rósir.
Hún drap í sígarettunni og fleygði henni umhugsunarlaust í göturæsið. Svo  hélt hún áfram að skrifa.
En nú þurfti hún að skrifa mun hraðar en áður því sólin var horfin, dökkir kólgubakkar voru að hrannast upp á himninum og það leit út fyrir rigningu. 
Hún varð að ljúka verkinu áður en það byrjaði að rigna því líklega myndi gamla sængin sem hún notaði sem yfirhöfn gegnblotna ef það kæmi væta á hana.
Að lokum skrifaði hún síðasta stafinn. Verkið var fullkomnað og hún lagði frá sér pennann sigrihrósandi.
En þar sem hún sat þarna var hún skyndilega lostin skelfilegri hugsun, sem fyllti hana smátt og smátt nagandi óvissu.
Hún hafði ekki hugmynd um hvort rauða blekið sem hún hafði skrifað með væri vatnsekta. ]



[ stórt Gat í hjarta mér, gat hann ekki mér
 svarað, hvað hef ég gert til að  
 verðskulda þessa stóru rifu í hjarta mér,
 ég verðskulda hana ekki,ég vil ást
 ég þarfnast ástar þinnar,vil að hún fylli 
 gatið í hjarta mér að eilífu. ]



[ Fann HANN
manninn sem ég ANN !!! ]



[ Frá Hlíðarenda Þorgrímur þaut
og þóttist ekki sjá,
hvort Gunnar væri genginn á braut
en geirinn var að fá

september 2004 ]



[ Hnefar flúgja, hendur skaða,
heilinn ekki sáttur.
segist heldur vilja vaða,
vaknar þá hans máttur.



september 2004 ]



[ Hálsinn grípa klaufskar klær
kassinn ómar víða
frammi kallar fimbul mær
fær hún tón að líða



oktober 2004 ]



[ Gottlieb und Uta,
treffen in Utah
Gottlieb und Uta,
heiraten in Utha
Gottlieb und Uta,
leben in Utah
Gottlieb und Uta,
sterben in Utah


Sturla Óskarsson og Mangús Egg   oktober 2004 ]



[ Nú er sortnar  sólin, sjá
sigrað hefur Runninn
verðum bara\' að bíða smá
brátt er heimur brunninn



November 2004 ]



[ Koma öllu út úr mér
á ég erfitt með,
að trúa öllu aflraun er
því sem hefur skeð

en unað gaf það yndis kel
eftir þessa bið,
það var allt þegið vel
þótt meiru mætti við ]



[ Ég yrki ljóð um afa minn,
Oddur hét sá gamli.
Hann var alltaf mér vænn og góður,
aldrei ég fór frá honum,
Tómhent í senn.

Mikil sorg ríkti þar í bæ,
þegar hann steig upp til himna.
Nú veit ég að hann er alltaf hjá mér.

Gráttu ei og hugsaðu um.
Góðu stundirnar sem þú og hann,
áttu saman.
Leiddi hann hverst sem er,
og hann mun vera hjá þér. ]



[ þú skilur ekki þú skilur alls ekki,
  ég er bara svona, ég tala bara svona,
  ég get ekki verið öðruvísi,
  ég vil ekki vera einhver annar en ég er,
  ég er bara ég, og vil bara vera ég. ]



[ Á veggnum er óðfluga
sem situr og hlustar á samræður hinna háttsettu
sem fluga á vegg.

Óðflugan flýgur um
og skrifar langan ástaróð um aðra óðflugu
sem er græn að lit.

Í ástaróðnum er ýmislegt
og þar er að finna margar játningar en engan ósóma,
ósómi er fyrir neðan virðingu óðflugna. 

Heimsendir nálgast óðfluga
og óðflugurnar munu brátt missa kraft sinn
vegna alls hatursins í heiminum.

Við álfarnir ættum einnig 
að gerast óðflugur og njóta lífsins í ástinni
og skrifa ástaróði um óðflugur.

Allur heimurinn ætti að vera grænn. ]



[ kaldur vindur á mig blæs
enda ég á glugga
frosin og hvít
blómstra
köld að innan
brosi
frosnu brosi. ]



[ flugeldar hvern dag 
litríkir fá að springa
springa að innan 
springa

nú verða þeir sýnilegri
sprengja burt horfnar minningar
liðið ár
springa að utan
springa


líst mér best á hina einu sönnu ljósadýrð

norðurljósa dansinn 
svífandi um himinhvolfið

fallegri en hver flugeldur
aldrei þau springa. ]



[ Einn ég er

með sjálfum mér
enginn kemur til mín.

Hugsanirnar duga
einar sér með
mér.

Best bara að
vera einn með
sjálfum mér.

Hvað annað?

Ég ER einn
með,
sjálfum mér. ]



[ það mæddur maður nemur
	og má því enginn gleyma:
	að kúkur fyrir kemur
	er klaufar úti sveima ]



[ Maðurinn á hjólinu
kom eftir götunni.

Hann horfði hvorki til hægri né vinstri
en þaut framhjá með flagsandi frakkann.

Hann hefur greinilega tilgang,
sagði maðurinn á bekknum í garðinum
og tók sígarettuna út úr sér
um leið
og hann horfði á eftir honum. ]



[ Sólin varpar gullnu skini sínu
á silfurglitrandi snjó á nesi
Bjarmi er tvíofinn 
í djúpri gagnsærri nepju

og bros manna litast rósbleik


Dagurinn, Guðsgjöf,
sættist við hundrað dimma daga ]



[ Stundum sé ég endalokin fyrir mér
nálgast
hægfara. 

Ég gæti gert þetta 
og ég gæti gert hitt.

En ég geri það ekki. ]



[ Vissara er að nýta tímann vel
og njóta lífsins til fulls.

Því hvað sem öðru líður
líður tíminn. ]



[ Lítill strákur með skóflu
labbar í áttina til mín
og allt í einu dettur mér í hug:
Gamli maðurinn með stafinn.
Munurinn á þeim er varla meiri 
en svona áttatíu ár,
sem varla telst mikið 
miðað við aldur himintungla.

Lífið.
Hvað er lífið annað en reynsla?
Hvað verður um þá reynslu 
sem manneskjan öðlast?

Ég spyr,
því það eina sem skilur þessa tvo að, er reynslan. ]



[ Tvö lítil hvolpa augu,
     eitt stórt rautt hjarta,
     ein lítil græn sál,
     eitt rauðlitað lítið bros,
     eitt skærblátt tár niður vangann,
     vilja seigja HÆ. ]



[ I made my first step, because of you
I took my first breath, because you told me to
I helt your hand, because it was warm
I loved you, because it was right
I went through pain for you, because it seemed worth
I bothered living, was it worth?... ]



[ My hand is shaking, I\'m trying to write
Something\'s in my heart I have to make right
You\'ve been lost for six months, and I don\'t expect you to call
They say you\'re in drugs, but I don\'t want to believe it at all
But as horrible it may sound, it\'s true
And that\'s the reason why I lost you
If you could just been smarter and go my way
We might be still together this day...

I hate myself because of you, you make me sad
Alive or dead?
It\'s simple as that... ]



[ Spurning hvort maður þjálfi aðeins sinn innri mann á kortersfresti?
Það er allavegana hægt að reyna...
Svo gekkk hann út.
Ég horfi á eftir honum með svívirtan spilastokk í höndunum.

Klökkir eru karlarnir, herfa,              þú kynnist þessu brátt unga mey.       Inní myrkrið þeir endlaust hverfa,         og enginn af þeim snýr aftur, nei.

Spurning hvort þú grafur þér ekki bara dýpri holu í hvert skifti?
Skíst framhjá Jón á hjólinu...
Hann tekur ekki eftir því.
Svo ég dreg djúft andan, teygji mig aftur og hlæ.

Lætur á sér lítið bera,
lifir í eigin heimi.          
Það er ekkert hægt að gera,               ef að Marían er á sveimi.

Spurning hvort þú getir ekki lánað mér samviskuna þína á morgun?
Ég lofa að reyna mitt besta...
Og kvaddi með látum.
Tek af mér húfuna og gríp í endan á því og hugsa: Ég væri allveg til í að lifa. ]



[ Tíminn dansar tangó uppá grín,
tómlegt húsið stendur autt.
Meðan ekkjan syrgir börnin sín,
silfrað tunglið verður rautt.

Vindurinn veinar svo hátt að mig sker, 
veltur á sjónum dugga. 
Gleymir að gá eftir sjálfri sér,
sefur við galopinn glugga.

Himnarnir brenna við hafsins enda,
heltekur mig sú sín.
Löngu kominn tími til að lenda,
leyfi mér að gera af því grín.

Nafar milli Hana og Hænu,
held ég uppá Gónhólinn.
Loksins ég reis þó með litla rænu,
reyni að lifa fram á jólin.

Dagur dettur og nóttin rís,
dimmt er yfir þar syðra.
Bræður berjast á landi íss,
blákallt þeir hvorn annan myrða. ]



[ Þú ert falleg,
með heila í lagi og svo ertu lagleg.
Þú ert skrítin,
stundum getur veröldin verið ítin.
Þú ert dóni,
í dag ertu dóni en í gær varstu fáguð.

Spáið í framtíð vorar bjartsýnu þjóðar.

Þú ert lamin,
og í kjölfar þess er sálin þí kramin.
Þú ert kelling,
krumpuð og ljót eins og fitufelling.
Þú ert grátin,
aldrei fullnægð og farinn er dátinn.

Spáið í framtíð vorar bjartsýnu þjóðar.

Þú ert fíkill,
fyrir öðrum ertu götunnar sýkill.
Þú ert hóra,
froðufellandi gleður bankastjóra.
Þú ert staur,
en fyrir stjórana þú færð magran aur.

Spáði í framtíð vorar bjartsýnu þjóðar, svo var því hætt... ]



[ Kuldaleg konas sem situr á bekk,
kramin á sál og á hjarta.
Reynir mest megnis að vera geðþekk, 
meðan ríkisbubbarnir kvarta.

Talar um allt milli himna og helju, 
hvort við mig eða þig eða aðra.
Og þó þú rífir kjaft og kallir hana belju,
þá hættir hún samt ekki að blaðra.

Hún veit hluti sem fáir vita, 
hefur frætt mann um annað og eitt. 
Sagt agnarsögur og veit öðrum hita,
en aldrei fengið fyrir það greitt.

Það þykjist enginn þekkja hana,
þegar hún kastar á fólkið hæ.
En þegar sakna fer það sagnanna,
þá skíst það til hennar niður í bæ.

Hún dvelur þarna alla daga,
dásamlegt er hennar gagn.
Og sjaldan verður þreytt sú saga,
er segist hún taka næsta vagn. ]



[ It wasn´t me,
it wasn´t you.
Who else could there be,
exept for us two?

Who is playing this game?
I couldn´t care less.
Who is there to blame,
who is there to bles. ]



[ Halla nú höfði og kveinka mér mjög,
horfinn er lífs míns kraftur. 
Sver nú við dáta og drengi þau lög,
að drekka aldrei neitt aftur. ]



[ Ég sé allt 
Og ég get allt 
Já bara ef ég vil það 
Ef ég stend mig vel 
Og vinn í því 
Og gengur mér þá vel 


Ég sé allt gott en hugsa ekki 
Um vont 
Ég vil geta og geta allt þótt svo vinni 
Ég ekki allt 
Sama hvernig og sama þá 
Hvernig gengur mun ég aldrei víkja frá 
Því að lifið er mér allt 
Sama hvað gengur á 
 

Sýndu ljós 
Sýndu dug 
Sýndu allt sem þér dettu í hug 
Segðu bara eitthvað gott 
En ekki bara það sem er flott 
Ég vil gleðjast og það get ég 
Ef ég vil það og ef ég trúi á mig 
Ég er ánægð með allt en hvað 
Þýðir allt í huga mér ?


En ef dimmir og er dökkt
Illa fer 
Ef ég vinn ekki með mér 
Hvað gerist fer ég heim 
Fer ég að gráta 
Verð ég þá alein ? ]



[ Að stundu erum við skilin
sem silfruð næturdöggin
er kveður rósarblað
í birtingu morgunsólar,
og hverfum inn í eilífðina
með dansandi iðuköstum
deyjandi norðurljósa. ]



[ I\'m looking out the window, all the hate I see
Everybody\'s gathered to follow me
And I cry inside, I cry for every soul that lives
In this mad world no one forgives
People standing all around, angry and waiting for my death
I fight for every last needing breath
I stand alone, the world is on my shoulders.

My own bleeding arrow, my heart is betrayed and sorrow
If I close my eyes, will there be any tomorrow
As I fall down on a dying hand
Death for all people and dying land

All I see, is pain and hate
As they say, for everyone, already been decided fate
For my dying love, I shall rise up and take you away
As the hatred world, on their knees, and pray. ]



[ Áramóta heitin mín,
Ég heiti því fyrir Guð.

Þetta fyrsta áramóta heiti mitt.
Er að standa mig vel í skólanum.
Læra of sitja á hólunum.

Þetta annað áramóta heiti mitt.
Er að safna fyrir sumarbúðunum.
og vera ekki nálagt lúðunum.

Ég heiti Guði fyrir þessi heit.
Og horfi á kindur á beit. ]



[ Nú er árið 2004 brunnið upp
og kemur ekki aftur
nema í hugann á mér
nokkrum árum seinna
sem minning. ]



[ Á meðan borgarbúar fögnuðu nýju ári
með flugeldaskothríð um miðnættið 
tókst þú inn nokkrar svefntöflur,
lagðist upp í rúm og breiddir yfir þig
dúnmjúku sænginni sem þú fékkst um jólin,
slökktir á náttlampanum og myrkrið kyssti þig
og faðmaði þig að sér í síðasta sinn. ]



[ Í takti hljómfalls
líkamar mætast
tunga í tungu
varirnar vætast
eitt augnablik
verða orð eins og ljóð
sem ég greypi í hugann
og geymi sem fjársjóð
minningar mætar
ég ætíð mun geyma
þessari nótt
ég aldrei mun gleyma
það var sem jörðin
stæði í stað
ég vildi margt segja
þótt ég gæti ekki sagt það
en minningar mætar... ]



[ Rafmagns kossar
Kinn ei hitta
Vildi óska
Ærir væru
Kossarnir er
Koma hingað
Sendir eru 
Síman minn í


03/01/2005 ]



[ Bjargaðir mér um einveru.
Það bankar enginn uppá, 
dettur enginn inn,
hvað get ég ekki gert! ]



[ Að fæðast 

var að komast
úr einsemd
móðurkviðar

finna öryggi
handanna

er þær báru mig 
að brjóstinu

að fæðast

er svo sveiti míns andlits
að metta magann
þar til ég dey. ]



[ Í nútímanum
er allt svo lifandi.
Ég gleymi stundum
að Elvis er dáinn,
þegar hann syngur
mér inn að beini.

Hinum lifandi dánu
fjölgar á hverjum degi.

Hér sit ég og horfi og hlusta
á ungt fólk sem er gamalt
og ungt fólk sem er 
löngu dáið.

Mun ég deyja alveg? ]



[ Hann sigldi sínu fleyi um sjóveðrasund
í stórsjó og hvínandi roki.
Samt var hann alltaf með ofsann í lund
alinn í  fátæktaroki.

Harður í horn sögðu hans samtíðarmenn
á svipinn þó blíður en kænn.
Í rimmum hann reiddist og var þá í senn
rætinn en í viðmóti vænn.

Við komur í höfn varð oft hrakningasamt
hnútar  við drykkjur og skál.
Blossaði heiftin ef bruggöl var rammt
brenndi hann mannlega sál.

Aldurinn mildaði og mýkti hans hug
meyrt verður mannanna þel.
Með árunum einmana og vísað á bug
í ellinni læstur í skel. ]



[ Bómull minni mig alltaf á þræla,
þræla sem eru látnir strita,
í blóði sínu og svita,
á bómullarökrunum.
Svartir, sterkir líkamar þeirra
pyntaðir undir steikjandi sól suðurríkjanna.

Þeir unnu til að uppfylla óskir hvítra húsbónda.
Óskir um líf í lysisemdum ríkidæmis síns
og þægilegheit í svita annarra,
húsbónda sem var gjörsamlega sama
um öll lífin og ungar sálirnar
sem þeir voru að eyðileggja.

Þegar ég nota bómull
til að fjarlægja farða af hvítu andliti mínu
og naglalakk af löngum, fíngerðum fingrum mér
ljær það mér samviskubit og ég skammast mín.
Ég fæ samviskubit yfir að vera hvít
og lifa í lúxus hins vestræna heims
og ég skammast mín fyrir hvíta forfeður, sem voru ekki einu sinni mínir eigin. ]



[ You.
Your voice,
wish I had.
Across the distance
and the sea
It comes to me.

You.
Your laugh,
can tell it\'s there.
Across the distance
and the sea
It comes to me.

You.
Your warmth,
think I\'m scared.
Across the distance
and the sea
You\'re loving me. ]



[ Ég kann ágætlega við dauðann

hann er sá eini sem ég hef kynnst hingað til sem engan hefur svikið ]



[ Í haustgulu kvöldskini
gengu elskendurnir
að fossinum.

\'Komdu\', sagð´ann
og stökk út á stein
í miðri ólgandi ánni.

\'Komdu\', sagð´ann 
aftur - biðjandi
og rétti út höndina.

Hann stendur enn
- einn á hálum steini.

Svellbólstruð áin.

Fossinn í fjötrum
- ísköldum fjötrum. ]



[ þú liggur lömuð Andlit þitt er klesst við gólfið í þínum eigin blóðpolli, 
nakin ertu þarna ein, jafn vonlaus og hungursneytt barn í afríku bíður þú eftir riddara þínum til að koma og ríða þér í rassgat með haglabyssu og hleypa af, 

bíður þess að þarmarnir í þér dreifist um í maganum á þér sundurtættir Bíður sársaukans sem þú fannst þegar þér var riðið fyrst blaut af legblóði eingöngu

óþægileg þægindi ]



[ Sometimes I forget,
Forget my pain, forget my sorrow,
Sometimes I forget there is tomorrow,
I forget time, and place,
Float on air in time and space.
My memories are just a haze.
So I think about the present, 
I think about the peace,
Will someone just save me, please?

And as I’m floating on free air,
I scream and yell, in quite despair.
Don’t know what will happen now,
Will I ever get back down?
Someone will probably think its fair,
But it’s too much for me to bear.
So I loose my grip and fall to the ground
I fall and I fall forever it seems, 
I finally come down, and I fell to my death,

Would they laugh?
Would they cry?
Would they even notice I died? 

Earth to earth, and dust to dust.

Now I lie here, beneath the ground,
To warm me, only the dirt,
Thinking: I finally got out,
From the pain, and the sorrow,
And now, there is no tomorrow.
Here, only peace and quiet, 
And I said to myself as there I lay,
Here I will stay,
Forever, and have nothing to pay. ]



[ Stundum bið ég
þess að einhver
komi og brjóti mig
í þúsund mola.

Pússli mér svo saman, 
svo ég geti 
byrjað aftur. ]



[ All of the sudden,
All of my memories,
And my ugly past,
Comes flushing over me.

In one fast flashback,
I see my whole past,
Passing by,
In front of me.

I want to help her,
I really do, I want it so bad,
But only to see her face,
It makes me sad.

I see her crying,
And she’s screaming for help,
But no one will ever even try,
And that’s why, I cry.

I try to run over to her,
But don’t want to come to close,
I just stood there, looked at her,
And my body just froze.

Couldn’t do anything,
I couldn’t move, I couldn’t stand,
This is a feeling, 
and it’s a quite new brand.

To me, a feeling,
That is really something new,
And it’s not so appealing,
From my heart, all emotions, is stealing.

I want to run to her,
Tell the kids to go away,
Tell her it’s ok,
Then I look around, and where are they?

I stand up,
And I run as fast as I can,
But it still was too late,
Oh how fast I ran.

Sleeping beauty, 
Lying on the ground,
Move less,
Wide open eyes, big and round.

I see no movement,
And I hear no sound,
Only a puddle of blood,
That begins to grow.

Tears fill my eyes,
And the hater begins to grow,
How can these damn kids,
Lay so low? ]



[ ég elska
þegar ég er með þér.
þegar þú stingur uppá einhverju rómantísku.
þegar þú biður mig að koma til þín.
þegar þú kemur mér til að brosa.
þegar þú brosir útaf mér.
þegar þú segir að eitthvað minni þig á mig.
þegar eitthvað minnir mig á þig
þegar þú heldur utan um mig.
þegar þú strýkur mér.
þegar þú segir að ég sé sæt.
þegar þú segist sakna mín.
þegar þú kyssir mig.

ég elska þig? ]



[ Oh brother dearest,
I love you so.
This motion is the clearest.
Don\'t you ever go.

Oh brother dearest
Life has always been mad
whatever you do, 
I will always love you,
even though your heart is sad.

Oh brother dearest,
from me you went.
I cried, but tearless,
and to you, a sad song I sent.

Oh brother dearest,
why did you leave?
I know, life is the meanest,
but why did you have to go away from me? ]



[ Lost and alone again,
in this reoccuring dream.
Crying alone - again,
all I can do is scream.

Stuck in pain and I weep,
remembering all I have loved.
Awake and I only seek sleep,
to forget all I have lost. ]



[ eyddu ekki 
laufsins blaði 
í þarflaust ljóð ]



[ Í 
skúmaskoti hugans
þar sem hafmeyja
hugsana minna
syndir 
áhyggjulaus
liggur 
veiðimaður efans
vopnaður
skoti 
í myrkri. ]



[ Come close, and feel my breath
Kiss, upon her dream, and a silent death
On my dying body, my soul has faded away
Crying spirit, has left us today....

For my dark angel, I swept away from this earth
For all evil, she is having a birth
I\'m the son of an angel, the angel is mine
For dying hope, for it will never shine

As I open up my eyes, only shadow in my heart
Dark Angel of mine, why have you put death upon dart
As I look around, everything is cold
What have I done, this is my own fault.... ]



[ Um ævi mína 
hefi ég málað 
vatnslitamyndir
á hverja örkina
á fætur annarri.
Brátt mun ég 
mála síðustu örkina
með miklu vatni og smá litaskvettum
hér og þar.
Hún mun verða kölluð 
örkin hans Nóa.



. ]



[ Tómleiki ljósastauranna 
Gerir sitt besta í því
að lýsa gráan morguninn upp 
Mengunar mökkurinnn 
er buinn að kæfa fegurðina úr Reykjarvik 
og fólkið þykist fágað
í ljóma afganganna ]



[ Augu mín 
bera ástarblika þinn
og gleði þín
ber gleði mína
hljómur orða þinna
ber tilfiningar mínar
og ást þín til mín 
ber lífskraft minn ]



[ Hann hvarf hljóðlega
inn í sjálfan sig
og afsökunin í andvarpi hans
drukknaði í þykku myrkrinu. ]



[ Yfir stökk og hlein,
fyrir dag og vein.
liggja kvört og kvein.
bakvið bláan stein
situr systir ein. ]



[ I want to find a trace
I want to find a race
I want to find a face 
Like yours

I hope we can be together
for ever,ever and ever
so promiss my that you will never
break my heart

\"I will never go away\"
That is what you say
I just have to be \"okey\"
And hope that in the end love will win ]



[ Fýsnin förunautur skynseminnar
og félagi fáránleikans.
Hvers vegna leikurðu
svona á okkur?

Náttúrublómin
sem teygja stilki sína 
og krónur mót
hinni græðandi dögg
næturkyrrðarinnar.

Þrumur þínar skelfa okkur
svo blöð vor titra.

Rætur vorar hvítna.

Hvers vegna þurfum við
að færa þér
svo dýrlegar fórnir?

Miskunnarlausar eru 
kröfur þínar í húminu.

Hvenær mun skynsemin
skilja förunaut sinn?

Aldrei.

Því að þá væri lífið
ekki ævintýri. ]



[ Stormurinn hafði augun á honum
Heiminum það er að segja.

Og heimurinn og stormurinn
Horfðust í augu.

Eins og ástfangið par.

---

Á Súfistanum starir innilokuð vindhviða
Út um tvöfalt glerið.

Drekkur sömu tárin.
Meðan þrír metrar á sekúndu.

Brenna upp í svörtum öskubakka

---

Hann var fyrri til að blikka
Í Hafnarfirði slotaði vindinum

Og heimurinn brosti við mér
Skartaði sínu fegursta.

Enda sunnudagsmorgunn.

---

Stattu þig, stattu þig, stattu þig.
Drengur að gera lífstykkin.

En gerðu þau hljóðlega.
Og hittu mig fyrir.

í dapurlegu himnaríki.

---

Þá skal ég hlæja
Benda á sjálfan mig

Og brenna upp 
eins og vindurinn.

Í svörtum öskubakka.

---

Heimurinn tók augun af honum
Storminum það er að segja.

Og heimurinn og stormurinn
Fjarlægðust hvort annað.

Með ástarblik í augum. ]



[ Þú gengur einn, að lífinu þú leitar,
leiðin virðist endalaus og grýtt.
Sjálfum þér og sáluhjálp þú neitar,
og sjaldan hefur tækifærin nýtt.
Í örvæntingu aldrei skaltu gleyma,
að einhvers staðar vináttu þú færð.
Í bugað lífið birtan fer að streyma,
á bröttum vegi leiðarenda nærð.

Til betra lífs mun bjartsýni þér snúa,
og bæta þína líðan sérhvern dag.
Á góða menn og Guð þinn skaltu trúa,
í garði þínum rækta bræðralag.
Ef einhvern tíma manni síðar mætir,
og myrkur hans og þunga finnir þú.
Þú leiðir hann og líf hans óðar bætir,
lýsir upp með vináttu og trú.

Huga þinn úr höndum mátt ei tapa,
hæfileika þína rækta skalt.
Framlag þitt mun framtíðina skapa,
og færir allt til baka þúsundfalt.
Ríkidæmi og auð sinn maður metur,
mismunandi þarfirnar má sjá.
Einmanna þú einskis notið getur,
en allra sinna vina njóta má.


13. júní 2004. ]



[ Að fyrirgefa alltaf er 
allra besti kostur
Hefndin sjaldnast hyggnast vel
hljótt þú velur sjálfur ]



[ Þú skæri engill sast mér hjá,
  meðan pétur lykli leit mig á,
  ég hugsaði mig um hvort guð mig ætti,
  augun mín störðu stíft á pétur sem, 
  brosti svo blítt að mér var orðið svo,
  verulega hlýtt.


  Þú pétur opnaðir mín bláu augu,
  úr bláu augunum tár lak,
  þú eini sem gast opnað og veit mér.
  hús-skjólsþak.


  Stjörnurnar,skýin,rigningin,sólin 
  öll brosa svo blítt og hlítt til mín
  þar á meðal pétur lykli. ]



[ Mér er alveg sama
þó þú elskir mig ekki

Ég er nokkuð viss um
að það væri hvort sem er
tímasóun

Mér er alveg sama
þó þú komir ekki í kvöld

Ég er nokkuð viss um
að ég fæ hvort sem er
gesti

Mér er alveg sama
hvort þú verðir kyrr
eða farir

Ég verð ekki einmana
þegar ég sef ]



[ Stundum þegar ég er einmana
hugsa ég um þig
og andlitið

Og stundum
þegar mér líður allt öðruvísi
hugsa ég um þig
og andlitið

Ég hugsa um þig
og hvernig þú hlýjar mér
úr fjarlægð ]



[ Vá, heyra þig tala
heyra ræpuna vella út um eyrun á þér
eins og einhver hafi ýtt á fast forward

Vá, heyra þig tala
heyra þvæluna renna niður hökuna á þér
eins og á slefandi ungabarni

Vá, heyra þig tala
og yfirgnæfa Bob Dylan með heimskunni
á hann ekki betra skilið?

Vá, heyra þig tala
lygarnar streyma út um augun á þér
og niður undan gleraugunum

Gerðu það
fáðu þér að reykja
og þegiðu ]



[ Beiskur er harmur haustsins  
og hunangssætt sumarregnið
orðið rammsölt tregatár. ]



[ Mamma,pabbi,amma og afi.
langaamma og langafi.
Bræður,systur og frændur.
Frænkur,og einnig Gvendur. ]



[ Stríð og stríð.
Geisa yfir írak,
Palestínu og U.S.A ]



[ Ég í sunnudagaskóla fer,
einnig ég,og ég,og ég,Líka ég.
Þar um Jesú heyrt ég talað hef\'
einnig ég,og ég,og ég,Líka ég.
Ég þekki Jesú barnavininn þann,
er oss beint til himins leiða kann.
Viltu vera vinur frelsarans,
Það vill ég,og ég,og ég,Líka ég. ]



[ Ég svíf í draumaheiminn minn
eina ferðina enn
týnist 
gleymist 
felli hljóðlaust tár

tár sigurs 

ég veit ég hef unnið
ég þarf bara að finna verðlaunin

einhvern tímann

einhvern tímann ]



[ Þú veist að ég elska þig
þó ég sýni það ekko nóg.
Það er margt sem ég sé eftir að hafa gert
ég vildi að ég gæti bætt fyrir

Þú ert besta mamma sem ég veit um
ég gleymi að segja þér það.
Vonandi minnir þetta ljóð þig á það
svo þú haldir áfram að brosa.

Agnes 22 des 04 ]



[ Littli rollupabbi minn 
sem ég elska eins og hann er.
Þegar maður þarf að tala ertu til staðar
þú hlustar og leiðbeinir.

Þú ert besti pabbi sem til er
vonandi tekur þú þig á.
Áður en við missum þig
ég mun alltaf elska þig.

Agnes 22 des 04 ]



[ Fáranlega líf 
sem leikur mig grátt
hvað í fjandanum er að gerast
ég verð að taka það í sátt

Ég skil ekki af hverju
ég skil ekki hvað 
hvað í fjandanum er að gerast
hvað í fjandanum er að

Af hverju ég?
spyr ég aftur og aftur 
ég get ekki meir
þrotinn er mér allur kraftur

Að gefast upp 
er þó ekki um að ræða 
eftir allt þetta strögl 
hlýt ég eitthvað að græða ]



[ Einn ég sit á fjallsins tind
einmanna og saklaus
Í fjarska trítlar fögur hind
í faðmi Guðssíns engla kaus ]



[ Ung og saklaus
á lífsins leið
allt var bjart
og framtíðin beið

Hún trúði á allt
og trúði á alla
Hún átti eftir að læra
af sínum bláeygða galla

Lífið var ljúft 
þar til kvöld eitt
að veröldin sökk 
og allt varð breytt

Aðeins ein karlkyns vera
var lífi hennar í
Á einu kvöldi 
hann breytti því

Hann sem áður hafði verið 
bestur af öllum
sat nú að drykkju
með ókunnum körlum

Er drukkið hafði nóg
til að sálinni týna
seldi hann djöflinum 
stúlkuna sína

Inni í rúmi sat hún leið 
eftir óp og orðagjálfur
þegar inn í myrkrið skreið
djöfullinn sjálfur

Er Lokaðist hurðinn 
og dimmt var orðið
lá hún aftur ein
en sakleysið var horfið

Hún hélt seinna að þetta yrðu 
bara minningar sárar
hún vissi ei að í myrkrinu
biðu fleiri árar ]



[ Á bleksvörtum himni 
hanga glitrandi óskir 
barna jarðarinnar

...vongóð í 
bugðóttri halarófu.

Á bleksvörtum himni
renna þær sér niður
spegilslétt norðurljósin 

...og kútveltast
 í augum þínum 

-stjörnubjörtum. ]



[ Þau áttu sér lítið leyndarmál
um kossa og eskimóa
\"saklaus leikur\" það sagði hann
leikur sem hann skyldi þróa

Hún flissaði og hló í þessum litla leik
því hún vissi ekki þá
að leikurinn fljótt myndi breytast í 
eitthvað sem hún ei áttaði sig á

Lifandi veran sem stúlkan var
fór kvöld eitt í sitt bað
hún hvarf það kvöld í fyrsta sinn
það kom brúða í hennar stað

Brúðuna hafði hann búið til
úr sínum dimmustu hugarórum
hún birtist þegar hann óskaði þess
á meðan beið stúlkan í sárum

Hún skildi ekki það sem í gangi var
og lét því stjórnandann ráða
vildi hann hana eða brúðuna
hún gat ei verið þær báðar

Að kjafta frá var ekki hægt
það var hún búin að læra
þetta var henni að kenna hún viss það
hún vildi ekki mömmu særa

Eftir stutta ævi hún vissi ekki margt
en eitt var satt og sannað
eini maðurinn sem hún treysti þá
hafði kennt henni að svona er bannað

Það eina sem hún gat huggað sig við
að hún sjálf lék ekki þennan leik
hún beið bara á með hann lauk sér af
það var brúðan sem kom á kreik

Eftir þúsund skipti það gerðist loks
það sem hún lengi hafði eftir beðið
hann gekk of langt og gat ei meir
\"Ég er frjáls, getur það verið?\"

\"Þetta er búið\" hugsaði hún með sjálfri sér
er hún var ein þó að hann væri heima
\"brúðan er ekki lengur hluti af mér
best að grafa hana og öllu gleyma\" ]



[ Gengum burtu
brott frá kringlu
átt að húsi
hvít var jörðin
komum inn en 
kvöddumst ekki
meira er sem 
móða ein


faðmar finnast
fingur læsast
augun mætast
undan lítum
endurtökum 
aftur aftur
þar til loksins
því að kemur


fyrsta sinn fram
fór á gangi
fattaði’ ekki
á stundinni
kom á óvart
er málhringir
hittust kynntust
komu saman 


en svo aftur
endurtók sig
yndislegur
unaðurinn
varð svo glaður
gleðin við að
fá þá loksins
þig að kyssa


vildi’ ég gæti
verið áfram
hjá þér ávallt
aldrei farið
knúsað meira
kysst þig oftar
besta stund mín
stað sér átti


gekk í burtu
baka horfði
sá þitt andlit
söng af gleði
litlu eyrun
litla nefið
sá málhringur
sem mig dreymir ]



[ Hvar ertu nú
spyr ég skuggann,
hvar ert þú sá
Sem bankaðir á gluggann?

Ég þrái þig
af öllu hjarta.
Komdu til mín
með brosið bjarta.

Fagri engill
með hvíta vængi,
ekki láta mig
bíða lengi.

Ef ég eignast
þína ást,
mun ég ekki
lengur þjást.

Ég vil ei gráta
aðra nótt.
Svo ef þú getur
komdu fljótt. ]



[ Morgundagur,morgundagur.
Ég vakna og fé mér kaffi í senn,
Leikur er slæmur sem lifa ég fæ enn.
Morgundagur,morgundagur.
Sit við borðið og drekk og drekk,
Leiðindin fara því það er trekkt.
Morgundagur,morgundagur.
Morgunsólin skín í gluggann inn,
Og þarna situr kötturinn,
Morgundagur,morgundagur.
Ég stend upp,og labba út,
vindur og sólin skín á minn kút.
Morgundagur,morgundagur ]



[ öfundin læddist með veggjum
illgirnin glotti við tönn
tuðið fann tilgang í nöldrinu
og lygasagan varð sönn ]



[ Skynjað kynorku stóra
sem í litlu hjarta býr
hún vill brjóstast um og klóra
en tilfiningin flýr.

Þótt fiðrildi lífi sínu fagni
þá hefur það engan til
að elska sig af miklu magni
eins djúpt og dýpsta gil.

Þú hefur miklar þrá
að fá það sem sjaldgjæft er
situr fyrirframan myndaskjá
og horfir á ástina leiðast útí sker.

Kynorka
ást
ég sást
án ástar. ]



[ Það læddist hljóðlega í kringum húsið,
    mitt á milli staðar það gekk,
    snar stoppaði á sérstökum stað, 

    stað þar sem engin annar mun stoppa. ]



[ Brosum, bros heillar okkur,
  hvert bros gefur manni hlýju,
  tíminn líður klukkan tifar hjartað slær. ]



[ Líf mitt skakkaföllum tók, 
    vatnið í áni eykst,
    hjartslátturinn minn og púls jókst,
    veikur er sá þráður, 
    sæluvíman muldi móður. ]



[ Ég sit ein í rökkrinu
óttast að fólk komi of nálægt.

Ég vil ekki kynnast öðru fólki
því það mun engin jafnast á við þig.

Skilnaðarorðin þín glymja í eyrum mínum
og skera í gegn um merg og bein, líkt og neglur að klóra niður krítartöflu.

Ég trúi ekki að þú hafir yfirgefið mig.
Ég hélt að þú værir sú eina fyrir mig.
Ég hélt að ég væri sú eina fyrir þig.

Söknuðurinn hrópar og reynir að yfirgnæfa bergmál einmanaleikans. 

Ástin er öðruvísi en ég hélt.
Ástin er sársaukafull. ]



[ Þegar tilfinningarnar fölna, líður mér einsog ég hafi glatað hjarta mínu niður í hið djúpa gljúfur minninganna. ]



[ Elska ég þig af öllu hjarta,
bjargvættur þá, er slæmt á dynur.
Umlykur alla, þín útgeislun bjarta,
ein þú ert minn langbesti vinur. ]



[ Unglingurinn
reynir
og reynir
og reynir
á þolrifin
á tilfinningarnar
á takmörkin
á mig

fyrir sig. ]



[ Nafn:_____________________________


       Settu X við rétt svar

1. Pabbi minn gengur um með ref á  
   höfðinu
   
a) grimman
b) stóran
c) bláref 

2. Pabbi minn er með _____ hár

a) íslenskt
b) fallegt
c) eðal

3. Pabbi minn stundar sund og bridge
   í öllum veðrum

a) þriðjudaga og fimmtudaga
c) kl 13 til 17
c) á veturna

                   Kennari:___________ 
                   Einkun:____________ ]



[ I search the room 
Nowhere to be found
Were did you go 
Who is to blame?
I ask 
No one to tell

The only thing I know, 
It wasn’t your choice
Who took you away?
You beautiful girl

I search again 
Nowhere to be seen
Where is your smile? 
I can still hear you 
Again 
Where did you go?

Some things aren’t right
Why you?
Why not someone I didn’t know
I need a reason 
I need to know

The only thing I know, 
It wasn’t your choice
Who took you away?
My beautiful friend

I turn my back 
Look one more time
Your bed is empty 
Only your case but no you
I still feel you

The one thing I know, 
It wasn’t your choice
Why take you away?
My beautiful angel...

		hug ]



[ Ég er föst ofan í hinu djúpa gljúfri minninganna.
Það er allt dimmt í kringum mig. 
Kolniðamyrkur.
Engar minningar eftir.

Allt er glatað.
Hjarta mitt, sálin, ástin, vonin.
Allt það góða er farið.
Myrkrið umlykur allt og hylur allt.

Hvar er gleðin, ástin, vonin?
Hver er valdur þessa?
Er þetta heimsendir?
Mun öllu ljúka á þennan hátt?

Það er betra að deyja en að lifa á þennan hátt.

Hasta la vista illi heimur. ]



[ Reyndi að helminga okkur
en þegar ég setti helmingana á okkur saman 
þá pössuðum við ekki saman
ég var með of stórt nef
þú of mikið hár
aftur á móti voru eyrun svipuð

þú sagðir mér að hætta þessari vitleysu
þetta hefði ekkert með stærð að gera
heldur eitthvað annað
og svo ættum við allsekki 
að skilja tungurnar að

svo varstu líka reið
af því að ég braut gleraugun þín ]



[ You clearly unprintable man,                                       have done wery good with your life.                           Whipped a whole \"9\" from exam,                               that shorely should bring a good wife. ]



[ Nástjarna
yfir 
nöturheimi
skín á bak við ský.
Byssu mundar 
sveinn
í dauðans dali. ]



[ ygglir brún
ræskir háls
sýpur kaffi
helvítið hann Haffi ]



[ Er ég heil eða er ég hálf manneskja, 
ég held ég sé bæði,
er ég manneskja eða er ég skrímsli,
ég held ég sé bæði,
er ég góð eða vond persóna,
ég held ég sé bæði, 
er ég feit eða mjór krakki, 
ég held ég sé bæði,
er ég óhrætt eða hrætt barn,
ég held ég sé bæði,
er ég klofinn eða tvíklofinn-persónuleiki,
ég held að ég sé bæði,
er ég ég eða þú kvk-kk,
ég held ég sé bæði
er ég gagnkynhneigð eða tvíkynhneigð(gay),
ég held ég sé bæði. ]



[ Uppalandinn gekk um dalinn
snæviþaktan
og sólin blámaði spor hans í mjöllinni.

Vindurinn kom og fyllti sporin.

Uppalandinn sigldi yfir hafið
spegilslétt
og kjölurinn teiknaði pílu á sjóinn.

Vindurinn kom og jafnaði gárurnar.

Uppalandinn kom í nýtt land
að sumarlagi
og fæturnir bældu spor hans í grasið.

Vindurinn kom og reisti stráin.

Uppalandinn kom til barnsins
í húsinu
og orð hans gerðu spor í vitund þess.

Vindurinn kom og regnið kom
en orðsporin eru þar enn. ]



[ krakkar særðir
fólk í tætlum
blóð á götum

sprenging
bara einn stór dauði sem springur á andartaki
hróp og köll frá fólki
þar sem vonarneistinn um hjálp er að deyja út
eldur í húsum
landið allt í eyðileggingu
líkin of mörg
allt útaf manni sem sprengdi sig sjálfan. ]



[ Það gerðist einn sólbjartann dag
er Hann var úti með mér
og við vorum í boltaleik
Þið vitið sjálfsagt ekkert hver Hann var
en það fáið þið að vita seinna
Hann leit upp til himins og ég spurði:
Hvað sérðu?
Hann svaraði ekki en straði ennþá
á eitthvað sem færðist
nær og nær
Þetta fyrirbæri var stórt og kringlótt
Hann steig til hliðar og leit á mig
Hann brosti en hvarf svo með þessu
kúlulaga skipi
Þá loks varð mér ljóst hver Hann var
og hvað þetta var
Hann var geimvera
og þetta var geimskip
En seinna var mér sagt
að geimverur væru ekki til 
en þetta sama kvöld
sá ég stjörnuhrap 
og sá þá glitta í Hann með bros á vör ]



[ Ég er flaska
full af vatni
en enginn vill drekka af mér

Ég er penni
fullur af bleki
en enginn vill skrifa með mér

Ég er manneskja
full af lífi
en enginn vill tala við mig ]



[ Hér er hún
Þar er hann
Saman eru þau

Hér er ég
Þar ert þú
Saman erum við ]



[ I have been uttelry defeated
Thrown around like a doll
Shaken, broken, hit
Let alone to cry these tears

Wanting to yell out my pain
Screaming for help I am
None wants to hear or help
I am to die, just pass away ]



[ I hear a distant cry of the falcon
so free and unafraid he is
crossing the sky looking for prey
returning his cry I do

Seeing him coming so close and alone
I spread my wings fly
meting high above I salute him
this brother I lost

I see such sorrow in his eyes
knowing that I am his sister
it is my time to die
hearing his cry as he tears me apart

My brother the beautiful falcon
with sorrow takes my heart
could she not forgive my ignorance
oh mother of the dear Christ ]



[ I am here and alone
afraid of myself
taking decisions
being grown up
Trying to change
not to be so fearful
just stand up
yell what I want
not being walked over
strong and indipendant
let myself go ]



[ Ég er barn í hjarta
alltaf hrædd og ein
slegin ég er grátandi
er ég bið um hjálpina

Án þess að vita hví
er ég alltaf á flótta
dregin í gegnum sársauka
barnið ég sokkið til heljar

Get engum treyst
brostin er allur vilji
sterk var ég eitt sinn
en nú er ég horfin, inn

Kann ekki að segja
fallinn á kné í bæn
treysti á björgun
hins heilaga máttar

Brotin, brömluð barnsins bein
er ég reyni aftur á flótta
traust mitt á Guðinn góða dvín
bið aðeins um eitt, hjálp

Nístandi grátur minn
engin orð ég hef
kvalari, þú sem þarna ert
lát mig í friði

Ei mun ég undan láta
falla í freistni lyga
leyfa þér mér að stjórna
ei er ég sterk, en sterkari en svo

Ópið fast í hálsi mér
veit ég get barist
tárin á vöngum gefa mér styrk
vitandi að ég gefst ei upp ]



[ Harðneskjulegar grímur mínar
mótaðar í árana rás
meitlaðar eru í andlit mitt
allar tilfinningar

Sagan segir að allir skulu þjást
ég hef minn skammt fengið
hvar er hamingjan sem ég á að fá
leitandi ég er og sár

Grímurnar upp settar hvern dag
enginn skal mig í raun sjá
litlu stúlkuna sem er svo ein
sem falin er í augum mínum

Allt hefur mig niðurbrotið
sár hvern dag og hví
því ég er skotspónn reiði
hörð af mér en brotin

Ef ég grímurnar felldi
væri ég nakin
hrædd við að sýna mig
mun einhver skylja

Loka augunum og sný mér undan
vona að enginn mig sjái
að grímurnar haldi þér frá
að þú munir mig ekki sjá

Múrinn hrynur niður við fætur mér
fallinn og grímur mínar einnig
hvað var það sem ég sá í sál þér
augun er sálarinar spegill ]



[ I hold you right here in my arms
watching you talking in sleep
crying for something you had
trying to call out for the

Your crys are burried in my mind
you so afraid of hurting me
never speaking of whats wrong
so I just softly touch your cheek

Me knowing of your painful dreams
wanting to tell you that I am here
just so afraid of pushing you away
because you are just a friend

Unspoken words, a distant cry
our cheeks cheek to cheek
I just want to hold you
right here in my arms ]



[ I dont want to cry
but still I do
I cry for what I lost
but I lost you

There was no reason
no cause
just one big loss
of what I loved

I gave up in a way
but still I look for you
every single day
I promise to you I do

I never wished you away
thought I was unsure, afraid
I never knew what to think, to say
but for you I still await

Over you I had no shame
why is no mistery
I never played that game
pretend to care if I never did

Still today I read what you wrote
so long, long ago to me
you must know I always cared
I just hope that you can see

As I write these words
a memory comes across my mind
of one little kiss I gave you
just to say thanks for being there ]



[ Asking all those questions
never finding an answer
hurting eating my heart
just a little bit by bit

So much pain and hurting
never understanding why
just wanting an answer
to where, when and why

My very own sadness drowning me
dragging me down step my step
listening to everything
trying to make sence out of it

I scream out my questions
not so silent any more
I need to know to live
how to stop killing myself ]



[ Um garðana ég ein og rólega geng
dáist af hverju blómi og jurt
horfi til vina minna eikana
í svalandi skugga þeirra sest

Augun lokuð og gleymi áhyggjunum
heyri andardrátt svals vindsins
hjartslátt fagurar jarðarinnar
finn hvernig ég er ein þeirra

Mér hefur aldrei fundist ég ein með þeim
alltaf fundið þeirra styrk
vildi að ég gæti séð með þeirra augum
verð hluti þessarar einstöku heildar ]



[ I feel my broken Wings
I try to fly
How can I fly with wings so broken
How much I want to die

Once I felt the wind beneath my wings
Once I flew on the great open sky
But then I crashed, crashed to die
But I want to live, want to fly

With sorrows so deep I couldn\'t fly
with tears in my eyes I couldn\'t see
I went down, down to thee
I cannot fly with wings so broken

Only my soul is meant to fly
Only you can help me up
An angel at her mothers side
An angel that once was mine ]



[ Söknuður hjarta míns
á sér rætur hjá þér
barnsins sem ég ei hef
stúlkunar sem var mín

Ég hef þig eitt sinn séð
í draumheimum mínum
áður en þú fórst
þú mig kvaddir litla dóttir

Loka augunum til að sjá þig
dansandi um á milli trjánna
með brúnu lokkana og bláu augun
í döggvotu grasinu

Það nafn sem þú þér valdir
ég nú að leiti ber
vona að þú fyrirgefir mér
Viskan mín litla fagra

Vona að ég muni þig senn sjá
þó bara í draumheimum álfum hjá
þú valdir þitt ból með þeim
í landsins fegurstu Gjá

Bið ég að heilsa feðrum okkar
álfunum, meisturum galdra
frumkraftinum sem ég þar fann
ég sakna þín það veistu elskan mín

Ég mun koma þegar ég get. ]



[ Ég er ein þar sem ég sit og skrifa
hugsandi um dagsins raunir
hlustandi á klukkuna tifa
bíð næsta bardaga á nýjum degi

Sterk ég læst vera en er þó ei
á bakvið grímurnar fel mig
löngu týnd og horfin mey
vonandi leitartu til að finna mig ]



[ I try to call for help
no replay or answer
I just wish I could talk
and hear a your voice

You helt me when needed
so warm and helping
You are a friend I want
to keep my spirit up

Asking what is wrong
when something is
Always seem to know
as sadness comes

Does my hurting always show
or do you read my mind
I quietly ask these questions
wondering just hoow

Smiling to you thanking
just for who you are
Thank you for the support
and trying to help ]



[ Þerra skal ég tár þín
Strjúka þér um kollinn
Reima fyrir þig skónna
Leiða þig yfir götuna
Lyfta þér á háhest
Hræða burtu drauga þína
Vera hjá þér þegar þú þarfnast mín
Segja þér sögur af álfum og tröllum
Leika við þig
Hlægja með þér
Syngja með þér hástöfum alla söngva
Vera þar sem þú þarfnast mín
Elska þig ]



[ Crying in a farside corner
listening to the words I want to say
writing my mind when I see the paper
with the tears flowing in my eyes

I doubt my reasons
I doubt what I truly am
I doubt that I can stand alone
I doubt that I can overcome this fear

Knowing that I am not save
thinking of getting away, to escape
getting to a save place I know
so far away but so close

My doubts are so clear
My fear is in the open
My thoughts flying around
My fear swirls in my mind

Thinking that maybe I am not alone
but deep inside I know better
I am always alone when I have fear
deep inside I also know that I have you

I throw away my pen
I cast away my fears
I push away my book
I dry away my tears

Sinking into myself
I try to swim away
knowing that I am strong
stronger then I thought at first. ]



[ I am alone in a world I don\'t know
Standing on my own feet
With no one to hold on to
Fright swirls in my mind and doubt
Not knowing what to do or think
Doubting every move that I make
Crying in despair for help
Why in the world did I go
Looking at every move as a mistake
Trying to make sence out of everything
Trying to take it day by day
Hoping that time will fly away
Crashing into reality way to hard
Time takes time to pass
Till then I shall be alone
All alone in a world I don\'t know ]



[ With every passing day
I hope to send your sadness away
Joy and hope and faith I bring
Like a bird I raise my voice and sing


My wings are broken
I seek your help
With every singles tear
You I show my love and fear


With a little help from you
In the end of summer I shall fly too
Then your children you have a storie to tell
About a little bird you helped to get well


I sit in a tree with my children and tell them of you
Because I shall always remember you too
A woman filled with love and faith
Once one year my life had saved ]



[ A little angel I watch and see
I hope to love and comfort thee
My faith and wish for what you shall be
Happy and glad just as we


Your birth was a gift of life to me
Your being was all meant to be ]



[ With thoughts so dark
With my mind so clear
With a smile on my lips
With a honor I take a bow

I find my thirst for life
I open my eyes and begin to cry
I with a mind so dark
I cry for all the sufferings you had

An angel you are
A demon I am
A light of life
A light in the dark ]



[ I have been worried and I have been sad
I have been unhappy and I have been glad
I have felt like I should open up
But like a door I close again
Maybe I need someone with a proper key
But with small hands to help my door slowly opens
I feel as I can break free but when shall it be
I neither can or want to stand alone
I sit by the phone ready to make a call
But what if my call is unwelcome
Maybe it is not but maybe it is
I in a fright close my door again
I close my eyes do not want to see
I hold my ears because I do not want to hear the child crys
But I try to speak and ask it to let me be
Maybe this child was never meant to be just like me ]



[ Fyrir hvert skref í rétta átt,
tek ég tvö til baka.
Því mér finnst ég ei hafa mátt,
til að vinna það sem mig er að þjaka.

Það að vera ein,
og vita ei neitt.
Hjálpar ei við að lækna sálar mein,
en hjálpað getur allt og læknað eitt.

Vinur sem með stendur sterkur í raun,
er sem stólpi á miðju hafi.
Ekki syrgja og gráta á laun,
því þá get ég ei dregið þig úr kafi. ]



[ Ég horfi út um gluggann
horfi á englana bregða á leik.
Ég sé brosin á vörum þeirra
heyri raddirnar skríkja og hlægja.
Ég veit af gleði þeirra
hugsa um lífið sem þau eiga framundan.
Ég lít á þig sem þarna hjá þeim er
hughreysti mig og brosi til vinar míns og englana. ]



[ My mind is like a book
~a book filled with pictures and words
~a book that got both good and bad stories
~a book that not so many can and amy read
~a book that is always getting longer
~a book that has grown with the years
~a book that will never stop growing
My mind is a book ]



[ Sweet child of mine
has gone to another world
a little girl that was never born
ohh my angel, my little one
never leave the heaven
ohh sweet child
ohh sweet angel
ohh how I miss you
ohh my sweet child never leave me shy, my heaven ]



[ I hear these craving calls inside
The hurting cries
The repeated whys
I heard and suffered
The cries for my trust
The whys for who I am
I am who I am and what I am is I
The fact I did not hear
The fact I did not fear
I was pure but now I am not
The fright of trust
The fright of living
I choose to die but I am still alive ]



[ Ég grét svo lengi
var svo ein.
Fann enga leið
var föst inni í mér ]



[ Það var lítið eitt
er var mér sagt.
Á ég að trúa
eða á ég að elska.
Ætti ég í blindni
ætíð að fyrirgefa.
Skildi ég þig skylja
eða þú mig.
Get ég horft í augu þín
eða þú í mín.
Geturu mér sannleikann sagt
til ei mig meir mun særa.
Hef ég horfst í augu verri drauga
og kaldari sannleika fengið. ]



[ Ég sé lítið ljós í rökkrinu
í rökkri komandi nætur.
Lítið ljó sem lýsir mér
lýsir mér mína leið.


Nóttin komandi köld og þrá
lokar mína leið.
Horft til baka er ljósið var
lítið ljós lífsins.


Lítið kerta ljós ]



[ Er húmar opnast mér heimar
duldir hvers manns auga.
Fagrar hulinsheimaskepnur
mér heilsa í brosi.

Nýjir heimar ei í draumi
þó með nóttinni opnast.
Í skjóli nætur mínir fram koma
misskylnir sem ætíð. ]



[ Heitt blóð niður hálsinn rennur
úr opnu litlu sári.
Saltkeimurinn á vörunum enn er
sætur sárauki yfir slíkum örlögum.

Í skjóli nætur við lifum
lifum dauðra lífi.
Brostin augu og lítið bros
eru örlög mín.

Lífsneistinn deyr og lifir
eftir mínum þorsta.
Vak ei eftir mér
ef ég kem munt þú lífið láta. ]



[ Mánaskin á miðri nóttu,
á mig kallar lágfóta.
Vetrakuldi á miðju hausti,
grátur hungraðra yrðlinga. 

Lít ég út um gluggann minn,
sé lágfótu læðast hjá.
Fer niður brattann stigann,
gef henni í gogginn fæði. 

Greiðann mun hún greiða mér,
á nýju góðu sumri.
Ungar ei gráta meir,
Rebbi heim á grenið komið hefur. ]



[ Margs er að minnast,
dagurinn ætíð lengist.
Veturinn dregur að sér andann,
finn kuldann læðast inn um klæðin mín. 


Napur vindurinn strýkur jörðinni um vangann,
sem og með kaldri hrjúfri höndu.
Lítil stúlka leikur sér í snjónnum,
rennir sér niður brekkur og skilur eftir snjóengla. 

Englar á jörðunni hvítir og fagrir,
för barns í snjónnum og einn einmanna karl.
Úr kúlum nokkrum stendur einn feiminn karl,
með gulrótarnef og augun úr kolamolum. 

Lítill drengur sér karlinn góða og hugsar
\"Ætli honum sé kalt?\"
Með trefil, húfu og fagurt steinabros
býr hann sig undir nóttina. ]



[ Hrafninn situr á staur og á mig horfir
man hann kannski eftir nokkrum matarmolum.
Stór augun á þessum unga fugli glitra sem eðalsteinar
hann breiðir úr stóru vænghafinu og blaktir til mín en er þó kjurr.
Mér finnst sem hann brosi þar sem ég sit og er svo ósköp rólegur þarna
óhræddur og lætur sem hann sjái ei vörðinn minn hugrakka sem gjammar.
Vængjunum hann aftur blaktir og til mín brosir sem við séum gamlir vinir
morguninn eftir á sama staur finn ég lítinn andvana músaranga.
Hann Krummi þakkar vel fyrir sig sem og allir aðrir
þó á vinurinn minn góði slæmt orðspor. ]



[ You screamed to me

but no reply

you cried over me

please dont die



Dont leave me here 

so lost inside

youll never forget her

the girl who died ]



[ Left me behind. 

These wings, These wings, they slip and fall. 

These wings they cannot fly. 

Why did you leave me behind? 

These woods are dark. 

These trees, These trees, they loom around me. 

These trees they smell of blood. 

Why did you leave me behind? ]



[ Það var dagur.

Hann var kátur og hlýr.

Hann var tær og sætur.

Hann var eftirminnilegur og mildur.

Það var sumardagur. ]



[ Fullan skáp ég átti
af ljóðum einum senn.
En nú finn ég þau engin
þau týnd og horfin eru mér. ]



[ Gulir caterpillar í framsókn 
á jörð í Skugga Kárahnjúka.
Á okkar nákomna landi
eru framin Sivjarspell. ]



[ Allt það dökka sem á dagana dreif
hann lýsti með ástúð sinni,
svo allt það góða er gaf hann af sér
ég geymi í sálu minni.

Hann bíða mun með bros um brá
á breiðunni handan hæða.
Hugga mig mun við brjóst sér þá
og hjartasárin græða ]



[ Í dag 25 janúar er, 
  þú þínum 25 afmælisdegi fagnar,
  við öll hér gleðjumst þér með,
  á þessum kalda deigi sem um okkur fer.


  Ungur drengur full vaxinn er,
  full vaxna dýrið þitt sest hér hjá mér,
  ljós í lífi þínu skín,
  þú í bjargsins báli brennur ekki án mín.
   

  Lítill fugl á axlir þér sest,
  og hvíslar að þér að gefa mér smá frest,
  þú breiðast til mín brosir blítt,
  mín á þig horfir að þér varð undurhlýtt. ]



[ Sakleysið kom til mín 
á svörtum dularklæðum
og sótti um grið hjá mér.

Með augu full af ótta 
angist í hverju spori
það sótti um grið hjá mér.

Ég tók það fast í fangið 
faðmaði og kyssti.
Grét og bað til Guðs
að gæta þess með mér.

En þrótturinn var þorrinn
þjáning í veiku hjarta
hjá sakleysinu svarta
er sótti um grið hjá mér.

Ég svæfði það svefninum langa 
sakleysið – er grið fékk ei hjá mér. ]



[ Kominn heim, andlitið rjótt.
Lít í lófana, finn ennþá fyrir þér.
Svo heitri, svo ungri,
svo mikilli holdgervingu tæringarinnar.

Þú lætur orðin falla,
einsog sprengjur í ástleitandi hjarta mitt.
Sprengir innviðin,
svo eftir situr tómið.

Þú lætur varirnar bera á mig tærandi vökva,
sem eyðileggur yfirborðið - brýtur múrana.
Eftir sit ég svo,
tómur í hjartanu.
Tærður að utan,
varnarlaus gagnvart fleiri orðsprengjum. ]



[ Dreg handlegginn fram bretti upp ermarnar,
legg hnífinn að úlnlið mér,                    byrja skrapa hægt og rólega,
þangað til að ég finn sársauka,        byrja ég að öskra,öskra hærra og hærra,
bið um hjálp en hjálpar einhver,
ég er ekki ein það eru mörg þúsund andlit í kring,
hvaða andlit eru þetta jú hjálpar andlitin,   
ég er ekki ein. ]



[ Það hefur allt verið ritað
sem þarf að rita.

Það hefur allt verið hugsað
sem þarf að hugsa.

Það hefur allt verið ort
sem þarf að yrkja.

Nú er bara
að lifa eftir því. ]



[ Kalda stríðið 
var aldrei nein styrjöld
heldur skapgerðarbrestur 
stórvelda.

Sjálfur á ég í hrollköldu stríði
við sjálfan mig. ]



[ Æðarnar kippast til og frá,
  hjartað slær hraðar og hraðar,
  hugurinn hringsnýst í þúsund hringi,
  hendurnar titra stjórnlaust,
  tennurnar glamra og glamra,
  hausinn hoppar til og frá,
  sálin brennur hægt og rólega inn í mér. ]



[ Elskan mín

Það getur stundum komið manni í opna skjöldu – verið köld vatnsgusa eða líkt og að fá aðsvif – að lesa orð sem eru svona einlæg. Ég gerði mér aldrei í hugarlund hversu einlæg þú ert, né að þú værir það ekki. En segðu mér satt, ef þér finnst ekkert hafa breyst síðan við vorum saman – sumarið 1994 í Ísrael. Að í einfeldni minni gagnvart tilfinningum þínum þá sé allt við það sama? Hversu undursamlegt það hefði verið – nei, heldur átti að vera – að fá að þekkja þig einsog þú speglar þinn eigin trega. Hversu foreldrar þínir hljóta að hafa hatað mig. Aðeins í djúpu þunglyndi getur eitthvað snert mann – manns hjarta, tilfinningar og sál. Ég veit það ekki, og gerði það aldrei.

Það eru tíu síðan, nánast uppá dag. Ég hugsa mikið um Rauðahafið í Eilat. Reyndar um allt og alla. Þá sem ég kynntist og allt sem að gerðist og gerðist ekki. Um fyrstu nóttina þegar ég, þú og Anat fórum á ströndina. Og þú spurðir mig síðar: „Hvað ef Anat hefði farið út í með þér?“ Manstu eftir þessu? Auðvitað gerir þú það. Ég svaraði eitthvað á þá leið að allt sem gerðist í lífinu er á valdi örlaganna. Manstu ekki eftir þessu? Jú, auðvitað gerir þú það.

Nótt eina lágum við og horfðum uppí næturhimininn. Og ég benti þér á nokkrar stjörnur. „Þetta eru stjörnurnar okkar,“ sagði ég. Og við kysstumst. Svo ekki halda að ég sé sneyddur tilfinningum. Ég sakna þín líka. Eða réttara sagt, kópía af mér saknar kópíu af þér. Er það ekki? Auðvitað er það svo.
 
Bréfið frá þér er stutt og hnitmiðað. Ég vona í öllu falli að þú hafir í millitíðinni fundið þér einhverja hamingju. Eins þó ég hafi brugðist þér. Það er satt. Áfallið sem ég fékk við að lesa bréfið þitt opnaði augun mín og var löngu orðið tímabært. Ég gleymi þér aldrei.

Ástarkveðja K ]



[ ljóðin
 eiga að hljóma sagði

hún innanúr öllu þessu
 myrkri sagði hún
 sögur af lifandi lífi

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

slakaðu á punktunum
sagði hún eftir að hafa
lesið yfir handritið (að
litbrigðamyglu)

leyfðu ljóðinu að vaxa
í allri sinni smæðardýrð
vertu orðvandur ]



[ Ég eiginlega leyfði þér að sjá hvernig
brotna andlit mitt meiddi mig, ég hef mitt stolt og veit hvernig á að fela allar mínar dýpstu tilfinningar ég græt mínum tárum ef ég sé fyrir sóls-þá muntu þekkja   tárin frá tárunum í augunum mínum þú munt aldrei vita að ég elska þig samt þó annað mætti sýnast ég held áfram að grenja,dropar falla af himnum og geta aldrei þvegið mínar dýpstu tilfinningar, þar sem við erum ekki saman þá bið ég um óveður til að fela tárin sem ég vona að þú sjáir aldrei, einn daginn þegar tárin hverfa, þá ætla ég að ganga með brosandi andlit í sólinni ég er kannski fífl en 
þangað til þú elskan mín
sérð mig aldrei kvarta þá sérðu mig brosa. ]



[ Svartir skuggar sitja yfir mér
segjast vera vinir englanna
í bakspeglinum sé ég hreyfingu öfundar
pískur framtíðar dafnar
og ég græt ]



[ Ég heyrði þig segja við mig,
þú ert besti vinur minn.
Síðan varstu horfinn.

En ég heyri það þó enn,
ef ég hlusta. ]



[ Brotinn gluggi 
í húsi,
vindurinn hvín.

Brotinn spegill 
í sálartetri,

ævilöng ógæfa eða hvað? ]



[ Er ég fórna höndum til himins
og ákalla minn guð:
\"Hver er tilgangurinn með þessu öllu?\"
fæ ég svarið áður en ég hef klárað setninguna....

Verður maður annars ekki 
að byrja á byrjuninni, 
á botninum,
á jörðinni? ]



[ 10 ár liðin eru frá Súðavík flóðinu,
þegar náttúran að sér garði bar,
14 manns lífi sínu týndu þar,
guðs englar birtust þá,
14 fallegar sálir guðs hendur settust á.
 
 
 
stjörnur detta frá himnum, 
þær geta aldrei þvegið tilfinningar okkar,
við hverfum á bakvið dökk ský til að fela tárin. ]



[ Þú birtist mér í villtum draumi,
nakin undir breiðu,
ég notaði þig í laumi,
lagaði hár þitt með greiðu.

Þú söngst svo rauk úr eyrum þínum,
ég hélt að þú værir blóm,
sem söngst mig í dvala,
þú varst cannabiz. ]



[ Þú fallega píka leikur við mig,
þú blotnaðir ferlega líka,
Þú dvaldist í húsasundum,
og humpaðist á hundum,
Kisan min káta. ]



[ Sindrað sólu er vatnið
og snævi eru þaktir tindar 
lifna ljúfar stundir
og lýsa í huga mér.

Siluns lonta í læknum 
lómar sungu að kvöldi
fuglar kvökuðu í kjarri
og kyndug fluga á vegg.

Lékum við okkur í túni
létt á fæti að vori
við lítinn kátan hvolp.
        
Tímar hafa liðið 
talin nú hver stundin
er tifar æviveg.

þó man ég enn í  muna
margan bernsku unað.
Yndisfögur æskan
býr æ í huga mér. ]



[ Ég sleikti þig og elskaðist við lika,
þú varst fallegust af öllum,
þú varst píka. ]



[ 16. Janúar er dagurinn minn,
ég elskaðist fyrst við karlmann,
í húsaskjóli við eyjarbakka,
hann hét Jósef og var smiður. ]



[ Í ruðningi við riðum,
ropuðum og rifumst,
ríðandi og skríðandi allar nætur,
litli fótboltamaðurinn.

Þú elskaðir mig,
ég dó,
þú varst sár og drapst þig.

Nú ríðum við aftur saman,
í ruðningi á himnum.
Litli fótboltamaðurinn. ]



[ snjórinn hefur læst sig 
í lægðir brekkunnar
og reisn kattartungunnar 
er flogin á brott

útigangur reikar um 
í eirðarleysi
á ofbeittri mýrinni 
og troðinn grávíðirinn 
týnist í fönninni

hungruð tófa læðist eftir keldunni 
og bráðum mun hún hrifsa 
aumt líf hrímtittlingsins

og í nótt 
þegar sjónvarpsdagskráin er búin
vaknar þjóðin upp 
við vondan draum

veturinn kom ]



[ ég ber sílinn niðri í gráar yleiningarnar   
og skrúfa þær við stólpana
svo mér verði ekki kalt

og byrgi þá jafnt
leið sumarsgolunnar
og norðarvindsins
um hjartað mitt ]



[ Guð er til
segir amma.

Guð er til
segir mamma.

Guð er til
segir löggan.

Ég veit
að þannig er guð til. ]



[ með andugt
ég horfði
heillaður
og hugsaði
hvað kemur
næst úr
pokahorni
þangað til
ég held
niðrí mér
andanum ]



[ Hið rjóða og góða rauðvínsglas
Það hefur upp raust mína og bætir mitt fas
Áður skorti mig skoðanir og innihaldsríkt tal
En eftir sopann heyrist einatt ljúft mal ]



[ Ég átti einu sinni fulla skúffu af réttlæti.
En þegar ég opnaði hana, var hún á hvolfi.
Mér fannst það óréttlátt. ]



[ sleep well charm
undistrubed
unreached
in the soft world
behind me

sleep long charm
light in the dark
stay your head
on my pillow

I will
sing a lullaby
for dark clouds
moving through ]



[ when it comes
through glass and concrete
with thick air
and freezing heat

follow me
away from the noise
to an other place

where the heartbeat
of the world is softer

breathe the sweet air

promise me 
we must not ever

go back ]



[ time-burner
is holding on

he\'d be long gone
if he wasn\'t so strong

his mind is brave
but in his heart
there hides but shallow hope
still unrecognised
and rooted fear 
runs unrestricted

scared at last
his temple of mind
becomes unfastened
and then
so becomes
his grip

the fall brought the end of fear
but not of hope

now his only fuel
is you ]



[ and then I come to you

with a smiling mind
and giggling heart,
full of tender 
floating 
softness 
of glowing dark

quiet flames 
play
a sleepy melody

inside
untamed butterflies
everywhere
the scent of angels
on my blanket of feathers
embracing the sweetness
of anticipation

in this gold hue grows
a blooming field

of love for you ]



[ Á var lagt um dimman dag
dreyr rauður máni himinn skar.
Reiðmaður sést um sólarlag
svíður í hjarta , ótta bar.

Hrasar svika svelli á
svitastorkin drösull frýs.
Býsna tindi bjarmar frá
byltast rögn og Hekla gýs.

Birta flöktir bleik við ker
bærist skuggi hægt á vegg.
Særðan huga sæmnd þar ver
seytlar blóð með sverði hegg. ]



[ Það sem ég sá varst þú,
vinur minn var þar.
Það byrjaði að rigna,
þegar þú sást mig þá gréstu.
Ég lifði af. ]



[ Kona er hún stundum nær, samt svo fjær
Vona ég að sjái hún mig aftur
Rosa sæt og skemtileg, þessi mær
Gosa hefur hún sem í er kraftur
Sítt ljóst hár sem blakar vængjum sínum
Nýtt ferskt bros sem lýsir alla vegi
Sýn hennar gefur ljós handa þínum
Skín fyrir alla á hverjum degi
Hverjum vini hennar fylgir lukka
Verjum vinskap hennar sem okkur sjálf
Þitt hjarta er mér sem kirkju klukka
Mitt slær ekki fyrr en klukkan er hálf
Þú hringir samt næstum aldrei í mig
Nú bíð ég og hringi síðan í þig ]



[ “I will not cry, I will not brake,
I will not shad a tear,
I hope it’s a lie, I hope it’s fake
I start to shake in fear.

She hammers and hammers me, up and down
As my tears start to fall, on to the ground 
But I can just hope, hope I will not drown.
Please don’t let them hear my sand little sound.

A friend takes my hand and shows me mercy
“Make her stop”, I cry, but she can not hear me
My friend stars to sop and begs me not to cry.
“Please god, please, let me die!” “


I felt your pain 
Go through my vain
When I saw your sad face
In that awful place   

Please little friend, forgive me for not knowing,
The sad little girl you dare not showing.
I hope I can know her, I hope she’s true.
But the only thing I want to know, I want to know you. ]



[ My friend
don\'t go
we haven\'t talked in so long
tell me of your travels
of what you have found
and what you left behind

I\'ve been wondering
lately
why your head is missing
in all my photos

You see
I woke up one day
as the phone rang
and from that day
the images changed

or

maybe
you never had a head
maybe
I simply did not notice
untill now?

I can\'t say I\'m sure anymore

But I think I remember
that it seemed to look
from certain angles
somewhat like mine ]



[ Ó þarna kemur þú loks myrkur
mjúka umfaðmandi myrkur
eins og hendin hennar mömmu
segir ekkert 
en ert allt
sem ég þarf
núna ]



[ My friend
what a surprise
I hope 
you have not been
standing there for long

I\'ve been so busy 
growing my flower
I don\'t even notice you anymore

but tell me,

what has happened
to your chest?

it looks
as if
the heart
is missing

I see
You keep it in your wallet
where it\'s always been

I hope it\'s comfortable 
there between 
the 10\'s and the 20\'s ]



[ te og kaffi
en er teið ekki betra með hunangi? ]



[ Oft sýnist lífið í lægðum,
og ljóst er að svo er það oft.
Af orðum særandi sögðum,
skapast oft þrúgandi loft.

En berðu´ekki hatur í hjarta,
því hatur er lífsins böl.
Og djúpt inn í sortanum svarta,
sterk blundar forlát í dvöl.

Því einnig er gnægð af gleði,
sem gleymast má ekki að sjá.
Það góða sem gerist, og skeði,
en glata þó einnig má

Þær gjafir sem gengt okkur stóðu,
ganga oft sárar á braut.
Því oft eru gjafirnar góðu,
gerðar að sjálfsögðum hlut.

Og síðan er lífinu lokið,
því lífsleiðin er svo skömm.
Það líf undan helreið er hokið,
sú helreið er erfið og römm.

Svo held ég í leiðina löngu,
sem leiðarlok hefur ey.
Þá erfiðu´og grýttustu göngu,
til Guðs, þegar ég dey. ]



[ hvítt og svart tekst á
einnig kóngur og peð
hin innri ég ]



[ Mínar svörtu hægðir sýna 
og sanna að ég er af Drakúlaættinni. ]



[ Í sálinni myrkur ríkir,
einsemd um æðar rennur.
Greyptir í hjartans minni
ástarkossar slíkir.
Eldur í brjósti brennur
heitar en nokkru sinni. ]



[ Ég er eins og flugvél
sem er um það bil að taka á loft.
Bý mig undir að lyftast frá jörðinni,
finna vindinn undir vængjum mínum.
Svífa frjáls 
 -í alsælu.

En ekkert gerist,
æði áfram stjórnlaust 
 -blint út í óvissuna. ]



[ Fyrir löngu síðan
átti ég lítinn fugl.
Ástríða hans var að gleðja mig,
aðeins mig,
með söngvum sínum.
Í fyrstu ég sat oft og hlustaði,
en með tímanum
hætti að meta þá gjöf sem hann mér var.
Gekk framhjá honum dag eftir dag.

Þá tónar fuglsins hættu að heyrast.
Hann veslaðist upp,
brostið hans hjarta.
Fangi í búri.
Þó reyndi ég allt
það var of seint,
hann söng ekki aftur fyrir mig.
Með söknuði,
sleppti honum lausum út í frelsið.
Burtu hann flaug en eftir sat ég,
ein.
Veslast upp,
brostið mitt hjarta. ]



[ Þú kemur og kyssir mig blítt
ég kikkna í hnjánum.
Þú kemur og kyssir mig blítt
ég kem ekki´upp orðum.
Þú kemur og kyssir mig blítt
ástríðan kemst á loft. 
Þú kemur og kyssir mig blítt
þá neistar birtast oft.
Þú kemur og kyssir mig blítt
þeim koss er ég mun una.
Þú kemur og kyssir mig blítt
koss sem ég vil muna.
Þú kemur og kyssir mig blítt
ég kyssi þig til baka.
Þú kemur og kyssir mig blítt
heita kossinum raka.
Þú kemur og kyssir mig blítt
kossa ég fleyrri vil.
Þú kemur og kyssir mig blítt
kipptist þá sál mín til.
Þú kemur og kyssir mig blítt
hjartað fyllist hlýju.
Þú kemur og kyssir mig blítt
kysstu mig að nýju. ]



[ Ég sest á stólinn,
  ranghvolfi augunum,
  horfi á ljósið blikka,
  halla mér aftur,
  heyri brak bresta í stólnum,
  hvissss hvasss búmmmm, 
  dett. ]



[ Ég kunnti ekki að velja
helvítis fasistinn réðst á mig
þess vegna drekkti ég ekki mjólkina
mjólkina sem að mamma gaf mér.

Ég var hræddur
og stubbarnir réðust á mig
utan í blokkinni.

Stóribróðir minn er vondur
hann vill ræna mjólkinni
hann er líka kommunisti
helvítið á honum.

Ég stiklaði fram
og sá mömmu ríða jólasveini
þau voru handjárnuð.

Það var barið mig utan í blokkinni. ]



[ Ég keypti mér reyndar aðeins þrjár
og búðarkonan var unaðsleg.

Ég bauð henni á Gaukinn
og fólkið úr birtunni hló.

Ég drakk bara bjórinn minn
og dó. ]



[ Krumlan gamla er komin aftur
krafsar hjarta mitt í 
Kroppar og nagar sem ógnar-kjaftur
og kraumar enn á ný

Hún löðrungar mig og lemur oft
lætur sem ég sé skítur
Leyfir ei mínum löngunum á loft
lætur sem svart sé hvítur

Þrúgandi margar þrautir sendir
sem þurs í huga mér
Þrengir að mér og af þunga hendir
þanka-brotum frá sér

Vilja minn og vonir brýtur
vill að ég muni brotna
Veit að veikan kraft minn þrýtur
vakandi vill yfir mér drottna

Sýkir allt og sjúklega sýgur
sálina litlu mína
Segir ei neitt, en samt hún lýgur
ei sýnileg sú lína

Hvenær mínu hugarstríði lýkur
hrelld ég hugsa ei
Hugurinn yfir hæðir fýkur
hrædd er orðin mey ]



[ Ef sanngjarn og góður
hví refsar hann mér þá?
af heiminum ég verð óður
þessum grimma stað, ég lifi á.

Ég dreg mínar lötu lappir
áfram hvern ljótan dag
ég gretti mig og hveina,
á guði ég hef lítið lag.

Það er ekki mér að kenna
þó enginn vilji góður vera
það er þessi borgarspenna,
það er alltof mikið að gera.

Með guði við stigum fyrstu skrefin
Þau voru örugg og trygg
en svo kom fjandans guðs efinn,
og í sæng með djöflinum, ég nú ligg! ]



[ Mixt in the midst of the darkness, even if i´m going to travel a different road, the ending will always be without you until the dawn. Ibelive that life was always held back, far away, lost in my memory,obscured by the ocean haze. ]



[ Underneath the blue sky, the wind blows towards the future as if to draw the rays of the sun into an embrace. I just let it push me around leaving only my footprints behind. If i have the air to stroke my cheek and soft grass to fall down on i don´t need anything else. Sleeping with a contented smile. I stare into tomorrow that stretches on endlessly. I know that my love fore you will never end. ]



[ ei lát veðrið á þig fá
ó þó fjúki öll þau strá
sem þú treystir ávallt á 
og eitt sinn voru há

þó er eitt sem aldrei fýkur
en með tíma regnið drýpur
og áður en að yfir lýkur
eyðist steinn sem aldrei strýkur? ]



[ sofðu vært og sofðu rótt
sú er á hann Sófus sest
leggðu’ á koddan höfuð hljótt 
og hvíldu þig sem mest



14/01/2005 ]



[ blákalt
lýg ég
uppí
opið 
ógeðið

ekkert
verður
tekið 
aftur

sálin
svört 
tuska
undin
hvít

samviskan
nagandi
haltu
kjafti

aðrir
dæmi
hver
um sig ]



[ sá er fann ljósið 
loga í myrkrinu
en lokaði augunum
kynntist efanum

sá er varð vitni
að óttanum sigra drauminn
vingaðist við eftirsjánna


sá er heyrði
lífsnautnina og samviskuna
etja þrætulist
rakst á girndina

sá er sá
hamingjuna tárast
hitti ástina ]



[ So slow, so ugly,
So you, why me?
The stars, the sky, I cry,
I die. You lied why that.
I sturggle on and on
And so on. But what for?
There is nothing left,
Only death and dying 
Falling angel. ]



[ I wish I could fly, 
Fly through the sky and 
fly like a bird. 
I would fly to seak 
for happyness. 
I would fly away 
from saddness. 
Fly beond mountains and ocean. 
Fly around the earth and 
fly around the uniwerese.
Fly in search for you  
my happyness. ]



[ My tears, your blood.
Bleeding weed.
The more I cry, 
the more you die.
My bloody tears,
I shed my tears, 
my bloody tears.
Bleeding weed.
I cryed and you died. ]



[ I am all alone… 
I don’t belong 
in this….world…
In this whatever…
Fear.. tears… 
unbelivable.. unsuccess..
The truth is 
never gonna be.. me..
I am never gonna be the… truth…
For I am nothing 
but dying… restless..
None… 
black and white soul.. ]



[ Insane, crazy,
Tied down and dying 
forever in the darkness. 
Can never rest, 
can never sleep, 
will never be me.  
Pain forever.
Filth, fire, dark, nothing.
My soul is gone and 
my heart is broken. ]



[ þá þögnin
þögnin
djúp 
djúpt dreg 
ég andann
anda
fagna fagna
einverunni
og umbreytingin 
getur hafist

augun sjá
ég heyri
ég finn lykt
ég teygji loppuna
strýk veiðihárin
finn hugrið
ná mér
man 
þig ]



[ Loksins 
þessi langi langi
ljósadagur á enda
ég flý, flý
flúorljósin 
skerandi
augun mín 
augun
fagna 
fagna þér
myrkur myrkur

loksins ]



[ hver segir að steinar gráti ekki?
þeir gera það...
að minnsta kosti tveir ]



[ Allt í kringum okkur eru andlit,
  án andlits án staðar,
  bjart og snemmt fyrir daglegt púl,
  helst ekkert í, 
  ekkert þeirra tár fylla okkar tómrúm,
  augun okkar sökkva djúpt,
  ekkert hræðir mig,
  ég vil deyfa sorgum mínum,
  á morgun. ]



[ Engin orð
Lýsa því sem býr innra með mér.
Því sem bjó innra með mér
En er nú horfið
Tómið eitt
Hyldýpið sem varð eftir.
Sem kannski ekkert mun megna að fylla upp í.

En þú mátt reyna
Því nú þegar
Hefur þér tekist
Að fylla hugsanir mínar. ]



[ Fylgist með þér í svefni.
Hvernig þú brosir þegar þig dreymir.
Hvernig brjóst þitt lyftist
Við hvern andardrátt
Hvern hjartslátt. 

Finn hvernig hjarta mitt slær örar.

En þó ekki í takt við þitt. ]



[ Af hverju
Af hverju finn ég bara orð
Til að túlka harminn
Túlka depurðina og einmanaleikann.
Sársaukann í höfðinu
Sársaukann í brjóstinu.

Er ég hamingjusöm
Eða er ég að blekkja aðra
Blekkja sjálfa mig? ]



[ Læt sem ég sjái þig ekki
Þrái þó athygli þína
Vil finna fyrir augum þínum á mér.
Vil finna aðdáun streyma úr hverjum andlitsdrætti. 

Því ég er svo lítil.

Innst inni er ég ennþá litla stelpan
Með spangirnar og rauða hárið
Sem enginn tók eftir. ]



[ Hvernig sem ég reyni. Hvernig sem ég reyni að beina hugsunum mínum í aðrar áttir hugsa ég um þig. Þig sem þótti svo vænt um mig. Þig sem strauk hárlokk frá vanganum og sagðist engin augu hafa séð jafn falleg. Seinast þegar ég vissi voru þau alveg eins. En samt fannstu þér ný augu, ekkert sérstaklega eftirtektarverð augu. 

Bara augu. ]



[ Síleitandi að sjálfri mér
Tilfinningum mínum
Einhverju sem staðfestir tilvist mína
Einhverju sem fyllir mig lífi
Einhverju sem sýnir að ég er ekki bara tóm skel
Hol að innan. ]



[ Strýk flókið hárið frá,
Tár rennur hljóðlaust niður rjóðan vanga.
Það sem ég ætíð taldi mig þrá,
Hefur skilið mig eftir,
Og gert nóttina langa. 

Lífið nú er dautt og dimmt
Dragnast áfram af gömlum vana
Trúði ekki það gæti orðið svo grimmt
Grafið undan mér, orðið sál minni að bana.

Ég krafla mig upp á klifið
Klóra
Reyni að tóra.
Ef ég bara gæti svifið
Flogið burt og skilið eftir
Gamla móra. ]



[ Hafið, svarta hafið.
Kallar stöðugt til mín.
Ég beini augum tunglið á.
Því máninn hefur aðra sýn.
Hafið vill við sameinumst
í öldum stórum og smáum.
Máninn hlustar samtalið á
og horfir með augum sínum bláum.
Máninn vill ég elti hann
og gerist ein af stjörnunum.
Hafið biður hinsta sinn
að ég komi undan dögunum.
Föstudagur næstur er
hugsa minn hugur þarf.
Mánudagur kominn er
en svarið bara kom og hvarf.
Fimmtudagur kom þó aftur
hugur minn fékk engan frið.
Samt safnaðist í mér einhver kraftur
Þar sem ég ákvað að gefa þeim grið.
Ég gekk út en sá hvergi Mánann,
og Hafið hafði þornað upp.
Ég þar Sólina leit í fyrsta sinn,
hún skarst í leikinn og fuðraði mig upp.

©Hrefna Bettý Valsdóttir ]



[ Komdu! Þú veist hvað ég vil
	horfum á púslin falla saman
á meðan við göngum - borgum
	fyrir sömu vitleysuna 
tvöfalt
	og föllum saman.

Hann bölvaði mér er sönnunin lá
	fyrir - gat ekki falist 
	og lyfin ei dugðu
kyrktu hugann og tíminn týndist
	í tómarúmi.

Hlusta á snjókornin falla
bíð eftir dagrenningu
	nakin í tómu rúmi. ]



[ Þegar slokknar á sólinni
rennur tár
niður vanga minn

þegar nóttin líður
ligg ég andvaka

þegar dagur rís
eru augu mín þurr

tárin uppurin ]



[ Sat ég villtur austan fyrir fjall,
gróðurangin í loftinu.
Sá ég sólina setjast, kom þá,
lotfandinn og vildi smá spjall.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Hvaðst hann vera þreyttur,
þreyttur í beinum og sál.
Þreyttur einsog laufin á haustin,
spurði hvort , eigi skildi ég hans mál.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ 

Sagðist eigi vita hvaðan hann kæmi,
loftandinn þagði um stund, Sagði svo:
\"Eigi munt þú skilja hver ég er,
eitt skal ég þó segja að kem ég frá læmi.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ 

Hvað hann vera villtur svo,
að ekki man hann hvar sá læmir sé.
Spurði hvort ég gæti leiðbeint sér heim,
því ætti hann þar konu og syni tvo.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Sagðist hann muna að hann kæmi að sunnan,
vissi ég eigi hvernig sá læmir liti út.
Sagði hann að læmir sá væri smálækur,
að ætti hann heima norðan við runnann.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Kannaðist ég eigi við þennann runna,
hafðu eigi áhyggjur sagði hann.
Berðu mig þangað og ég mun vísa þér leiðina,
bar ég hann, daganna marga, yfir fjöll og dali grunna.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ 

Er við komum að þessum læmi,
leit ég öxl mína og eigi var þar loftandinn.
Leit ég þá upp og sá að ég var kominn heim,
hafði hann þá bara fylgt mér svo kæmist ég heim.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Hafði þá þessi loftandi,
eytt sinni síðustu orku í að vísa mér leiðina heim.
Vegna þess, komst þá loftandin heim til sín,
til sinnar fjölskyldu. Í mínum huga, verður hann ávallt guðsandi. ]



[ Ég hallaði mér út um opinn svefnherbergisgluggann og starði tómlega út í auðan húsagarðinn. Ég var í þungu skapi. Enn ein ömurleg djammhelgin framundan því það var ekki venjan að neinn karlmaður liti tvisvar á mig þegar ég fór út að skemmta mér.

Ég myndi örugglega enda  ævina sem ellidauð piparjúnka. Engin von um börn,  hvað þá heldur barnabörn, svo ekki sé nú minnst á syrgjandi eiginmann við mitt dánarbeð.

Ekki sála myndi fella tár þegar ég gæfi upp öndina.
Það yrði pottþétt heldur ekki ein einasta minningargrein í Morgunblaðinu sem myndi fjalla um mína gleðisnauðu ævi.

Jafnvel yrði óframkvæmanlegt að lesa dánarfregnina, því ekki nokkur sála myndi hafa grænan grun um hvaða persóna hefði á dánardægri sínu skilið eftir sig þetta skorpnaða lík.

Ég yrði því jörðuð á laun og presturinn einn manna viðstaddur jarðarförina.

Ég var djúpt sokkin í þessa ógnvekjandi framtíðarsýn og sá enga glætu framundan í lífi mínu.
En skyndilega var ég hrifin til baka til sjálfrar mín þegar ógurlegt öskur
skar sundur myrkrið sem umlukti mig.

Mér varð ljóst á einu augabragði að nú væri ég loksins dauð og að óhljóðin stöfuðu frá sjálfum Andskotanum sem  með þessum hætti væri að  bjóða mig velkomna til sín í Helvíti.

Ég var sem lömuð af skelfingu en með ofurmannlegum kröftum tókst mér að hrista af mér doðruna og beina skelfdum sjónum mínum í þá átt sem ósköpin bárust úr.

Og mér til ævarandi sáluhjálpar komst ég að raun um að þessi ógnvekjandi hljóð voru ekki runnin úr barka Myrkrahöfðingjans heldur stöfuðu þau frá dulitlu sjónarspili sem átti sér stað í garðinum fyrir utan gluggann minn.
 
Þarna á miðri grasflötinni var breima læða, blygunarlaust,að velta sér fram og til baka með eggjandi hreyfingum.
Hún velti sér hraðar og  hraðar í undarlegum æsandi takti svo Það stirndi á gljándi feldinn og liðlega vaxinn líkamann. 

Nokkrir  spikfeitir fresskettir sátu frá sér numdir af hrifningu allt í kring og fylgdust stíft með frygðardansi læðunnar. Allir með tölu  tilbúnir að stökkva til um leið og hún gæfi merki um  hver þeirra væri sá útvaldi. 

Og einmitt þarna á þessum tímapunkti þegar dansinn stóð sem hæst sló niður í huga mér yfirnáttúrlegri opinberun sem átti eftir að gjörbreyta öllu lífi mínu.

Ég áttaði mig á því í einni sjónhendingu að það myndi skipta sköpum fyrir mig og mína möguleika á þessu tiltekna sviði í framtíðinni að ég léti loksins verða af þvi að innrita mig í dansskóla. ]



[ Nú 22 janúar runnin upp er, 
 er þú þínum 3 ára afmælisdegi fagnar,
 þú hjá mömmu þinni og pabba unir þér,
 alls vel og lengi við fögnum þér.


 þú litla ljós okkar skínir skært,
 þú mikla framtíð byggir breytt,
 þú mikið í þessu lífi hefur lært,
 þitt litla líf á eftir að rokka feitt. ]



[ ég er mikilvæg manneskja
í mikilvægum heimi
og ég gegni mikilvægu hlutverki
í mikilvægri fjölskyldu
í þessu mikilvæga samfélagi
í mikilvægu félagi
í mjög svo mikilvegum skóla
en í öllum þessum mikilvegheitum
finn ég ekki mikilvægi
mikilsvægis míns ]



[ Inside my head,
There’s another world.

A world where no one else can see.
A place where I can be free.

But when I open my eyes,
And see,

I’m the slave of hatred,
Sorrow and pain.

Am I the only one who can see,
How we really should be? ]



[ Bíð ég eftir að þú komir í líf mitt
En það er ekkert víst að þú vilt koma
Ég lofa þér að ég verð stillt
En eina sem ég rauninni get gert er að bíða og vona.

Ég hef dreymt um þig svo lengi
Að ég er farin að halda að þú sért draumur
En í draumnum get ég þig þó fengið
En lífið er stutt og tíminn er naumur.

En NÚNA vil ég þig fá
Og ekkert getur því breitt
En ég hef það á tilfinningunni að ég það ekki má
og að á endanum fæ ég ekki neitt.

Hví er lífið svona strangt
Fyrir gelgju eins og mig?
En er það svona rangt
Að ég vilji þig? ]



[ svo mörg hlutverk 
hvern einasta dag
þekki mig ekki lengur
veit ekki hver ég er
veit ekki hvað ég vil
bara eitt safn af
mismunandi grímum
mismunandi ég-um
verð að stíga af sviðinu
fara baksviðs og átta mig ]



[ Úff þetta er erfitt
ég er að horfa á koníaksflösku
þvílíkt dekurdýr.
Líklega hulstraðasta vín í heimi
fyrst flaska, síðan ég
síðan  heilt herbergi.

Og ég þarf að æla
hvert ælir maður alvöru koníaki.

Það hlýtur að vera til einhver spes aðferð
einhver fallegri en ég er með í huga.

Einhver siðfágaðri.

Djöfullinn ég fæ alltaf standpínu þegar ég æli. ]



[ Íslenski maðurinn
hefur fimm
gangtegundir.

Fyrsti er kjánagangur.

Annar er hamagangur.

Þriðji er ærslagangur.

Fjórði er gleypigangur.

Fimmti er æðibunugangur.

Vei þeim 
sem hlaupa upp

og fara vanagang. ]



[ Ó!.. Hvar var það sem ég villtist af leið?
Er það kanski einhvað sem einginn veit?
Ég gafts upp á því að leita og beið
hef verið þar síðan á sama reit
Á stað sem þessum get ég alls ekki
Staðið og hugsað um hvernig það er
Að vera frjáls, óbundinn í hlekki
Að eiga mér líf einsog vera ber
Ekkert ég hef sem að flækir mitt líf
Ekki einusinni ástin stóra
Á því skýi eigi ég stend og svíf
En samt verð ég að standa og tóra
Er það kanski of seint að snúa við?
Og hætta þessari vonlausu bið? ]



[ Fríkeipis fimmtánára hóra, 
kostar aðeins einn
til þrjá bjóra, 
sætt og snögg
því hann nennir ekki að slóra. ]



[ Ekkert hljóð,
Vindurinn þagnar,
Logninu á undan storminum,
Lýðurinn fagnar.

Eftir erfiða nótt,
Þreyttir menn loksins fá að sofa,
Og fólkið er svo hljótt.
Mun óvinurinn, einhverjum friði lofa?

Í óvissu sinni,
Í herklæðum, fólkið festir blund,
Ég finn fyrir þunganum af brynju minni,
En þó aðeins rétt um stund.

Ég loka augunum,
Sé aðeins svart,
Finn hvernig slakast á taugunum,
Og fyrir augum mínum verður bjart.

Er ljósið sem ég sé, af góðu kyni?
Er það komið til að nema mig á brott,
Er ég á leið til að hitta guðs syni,
Ef svo er, er það þá gott?

Verða það börn okkar, 
Sem munu ganga sigurgönguna?
Verða það barna börn okkar,
Sem þurfa eftir þessu að muna?

Mun þetta ástand, vara í mörg ár,
Munu börn okkar undan sverði falla?
Og börn þeyrra þurfa að fella fleiri tár,
Finna fyrir konungi myrkursins, á þau kalla?

Lyktin af dauðanum,
Allt um kring,
En um hamingjuna,
Ég aðeins syng.

Með sverð í hendi,
Og bros á vör,
Er ég í himnaríki lendi,
Og finn þar, við öllu svör. ]



[ Hallelúja! öskrar svarta konan með hvítu tennurnar.
Röddin er hás en hljómfallið kröftugt...eins og hún hafi sagt þetta orð þúsund hundrað milljón sinnum áður.
En eins og hún njóti þess alltaf jafn innilega,fær ekki leið á því.

Hún lítur í kringum sig og hlær,hátt og dátt.
Svo tekur hún upp fötuna og leikur sér að stíga bara á svörtu flísarnar-þessar hvítu eru sjórinn...enda kann hún ekki að synda, og syndgar ekki helldur.
Hún kann það ekki. ]



[ lúið borð
barðir stólar
brotinn stytta
lugt og snæri
bar ég út
á hauga henti
ævi manns

myndir í skókassa
ég skoðaði síðar
ferðaðist í tíma
en brotna styttu
hélt ég eftir
og ákvað að líma

hörðum höndum
alla ævi unnið 
kvölds og morgna
þegar öll er ævi
það ég læri
lífið er lugt og snæri ]



[ Nú þegar engann ég á að, og öllu hef tapað.
Það eina sem ég þráði, hef ég nú glatað.
Og ekkert sem ég fundið hef meira en nú.
Er sársaukin því farin frá mér ert þú.

Ég bað á hverju kvöldi, að kæmir þú heim.
Og hjarta mínu raðaðir úr brotunum þeim
er stigið hef ég á, og blóð mitt nú rennur
Ég hverf inní mirkrið, Sál mín hún brennur.

Ég vill þakka fyrir stundirnar, ásthúð og hlýju
Og megi lífið og hamingjan skína að nýju
Fyrir allt sem ég hef gert ykkur, fæ ég ei breytt
Það tekur mig sárt, að ég finni ekki neitt

En nú farin er ég yfir, og kveð þig mín kæra.
Ást mín og lífið, nú í ljósinu skæra.
En mín síðustu orð, ég tileinka ykkur.
Elsku mamma mín og pabbi, bróðir minn og systir
Ég elska ykkur. ]



[ húkir í
sínu horni 
bara glaður
einfaldur
maður
gaufast

aðrir augum
í bak bora
en´ekki þora
því freði
þolir illa
gleði
en stundar
gjarnan
baknag ]



[ SPURNINGAR 
NÝJA RÁÐHERRANS

Hvernig get ég skipt máli?

Er ég einhver?

Hvað er við mig?

Er ég einhvers virði?

Spurði,
nýi ráðherrann
og horfði
á cheerioshringina
sigla
hægt
frá silfurskeiðinni
sem hann fékk
frá ömmu sinni
og afa í Þingholtunum,
í vöggugjöf! ]



[ Hún bíður færis að baki mér
og brýtur og spillir því er hún sér
Hún hæðist að kvíða og harmi mínum
og gjallandi níðir mig með hlátri sínum.

Hún bíður færis að baki mér
að bæla kosti mína er hún sér
Hún nærist á gráti og goldnum sárum
og rænir mig von og gleðitárum

Og skjótt hún vaknar svo skjálfi mitt geð
hvert sem ég skunda fylgir hún með
og lævís hún hvíslar í óráð andvökunótta
Hlauptu á flótta, 
annars tapar þú hugsun þinni í veruleikans ótta. ]



[ Heimsins Heimska
Eftir Gússa

Heimstyrjaldir með dauða og morðum
herjuðu á heimin forðum daga
Og friðarviðræður með fögrum orðum
dugðu ekki til að laga
ástandið sem ríkti þá
öll illskan og grimmdin, ó já.
Hermenn lágu út um allann vígvöll
Ekkert heyrðist, engin köll,
Þögnin var þar og dauðin líka
Það var ljótt að sjá, ekki kíkja.
Og þegar í húsin komu S.S.H
Voru engar leiðir til og frá
Og þá var fólkið tekið, tekið og myrt
Jafnvel þó það væri illa hirt.
Fólkið var brennt, fólkið var skotið,
Það var tæmt að innan svo það gat flotið.
Fólkið var kramið, kramið með sleggjum
Og svo var það tekið og brotið á leggjum
En svo ætluðu allir að hætta þessu rugli
Og hætta að eyða öllu heimsins gulli, 
í allar þessar atómsprengjur
sem eru ekki góður fengur
en enn í dag er fólk að drepa gyðinga
og stundum bara fyrir peninga...... ]



[ fjöllin löngu
lokka tæla
bleikar blíðar
bjartar hlíðar
rákir skera
renna niður
mjúkar blíðar
meirar hlíðar


24/01/2005 ]



[ skært og bjart á gráa glampar
glóir fögur sál
á þig munu lýsa lampar
ljóstra upp innra bál


24/01/2005 ]



[ My beauty has forever gone.
My life it ended with a song.
Happiness I’ve never known.
The seed of evil has been sown.
He did not have the heart to linger.
My soul he just had given the finger.
Crazy little daisy girl.
She only wanted one little word.
Crazy little daisy girl.
As graceful as a singing bird. ]



[ mikil sorg á bænum býr
bæjardyrnar lokast
huggun er skamt undan skýr
það er, hann telur þokast



24/05/2005 ]



[ Jörðin nýfersk
     skýin eru bara grá
     sólin leikur að leikjum manna
     himinn er bara blár. ]



[ 2, 13, 53, 19
307, 41, 7.
499,17,
97, 5, 3, 67 ]



[ Feldu guði sorg og gleði þína,
gæfubros hans að launum færð.
Lífs þíns fræ þér leið þá sýna,
því leiðin sú er ei utanbókar lærð.

Gefðu þjóni hans athygli og þökk,
einmanaleikans þrár þá frá þér snúa.
Gleymdri gleði kennir frá táraklökk,
að gæsku þín guðs er í sál þér vill búa. ]



[ Augu þín eins og tindrandi, táldjúp veiðivötn
tunga þín sæt sem rósavín.

brjóst þín sykurhúðaðar svanabringur
með sultutoppum af brómberjum. 

skautið bleik skál með möndlurís
og skvettu af smávegis aldinsafa. ]



[ fálma eftir einhverju 
til að fara í 
verð að vanda mig
notalegt viðmót,
ó mjúka myrkur!
augun geta sofið 
aðeins lengur
alveg þangað til
öskrandi ljósaperan 
á baðinu
sker á þessi
þægilegu 
faðmlög myrkursins
og dagurinn
eftir
allur 
sigraður 
af þessum  
frekjulegu
morðingjum ]



[ Ég er einn
það er eins allir séu hlutlausir
í kringum mig.

En þá átta ég mig á því 
að ég er ekki hlutlaus.

Og það skiptir mig miklu máli. ]



[ Hundar slást og kærastan mín hlær
ég brosi líka ofaní tær! Ég fæ mér súp af bjórnum og baka vandræði úr klaka, nú var ég klipptur og sonur mágkonu minnar heldur áfram að vaka! Ég les yfir ljóðið og byrja að hiksta, svo segi ég sko og leiðrétti texta! ]



[ Í fjórtán daga flaug ég frjáls eins og fuglinn.
Á fimmtánda degi vaknaði ég úr mínum draumi.
Á sextánda degi tók kaldur veruleikinn við.
Á sautjánda degi festist ég í neti daglegs amsturs. ]



[ Eitt andartak andarðu hraðar,
augu þín blika af þrá.
Tvo líkama lágnættið baðar,
lof\' mér að vera þér hjá. ]



[ Ég elska litla engilinn, 
sem í vöggu sinni sefur.
Ég elska litla engilinn,
sem mikla ást mér gefur.


Nú veikur er litli engillinn,
sem kúrir mér að barmi.
Nú veikur er litli engillinn,
því lifi ég í harmi.


Nú dáinn er litli engillinn,
sem gerði mig svo ríka.
Nú dáinn er litli engillinn,
og dó mitt hjarta líka. ]



[ Hann sá hana í fjarska,
og ástfanginn varð hann um leið.
Hann vildi við hana tala,
en eftir réttu stundinni beið.

Hárið var fallegt sem silki,
og augun svo falleg og blá.
Fiðring hann fékk um sig allan,
hann fylltur var einskæri þrá.

Hann vilti spyrja ´ana að nafni,
og dolfallin gekk hann af stað.
En mun hún svara á móti,
hann hugsaði lengi um það.

Hann þreytur opnaði augun,
hafði hann dreymt þetta allt?
Hlýjan sem áður hann fann,
hvarf og allt varð svo kalt.

En svo fann hann eitthvað hreyfast,
hann fann einhvern liggja sér hjá.
Hann leit við og sá aðeins augun,
svo himnesk, falleg og blá. ]



[ Afhverju ég, 
 ég ung glöð stúlka brosandi allan daginn, 
 eða hélt það allavega, 
 þangað til stærsta stormveðrið kom,
 þá missti ég allt,
 missti þig, þig eina sem ég elskaði,
 já þig. ]



[ Dagur liggur falin
bakvið bláan klett
hulin eins og slæða
finnst ekki í hel
myrki flýtur yfir
frost og mel
situr og bíður eftir mér. ]



[ Ég finn snjóinn bráðna
undan mér 
þegar ég ligg með 
alla anga úti 
og bý til engla

Lít til himins
og allt er svo hljótt

Ég held niðri í mér andanum
Af ótta við að missa af augnablikinu ]



[ Gulnað strá og allsbert tré
Dansa saman 
Baða sig í haustsól ]



[ Allir hafa átt drauma
sem aldrei hafa ræst.
Samt vilja allir vita
hvað eigi að koma næst.

Drauma er hægt að túlka
á einn eða annan hátt.
Sumir láta það vera
og lifa með þeim sátt.

Draumar þínir gefa
frelsi til þíns hugar
og aukin kraft þegar
sorgin þig bugar. ]



[ Ef lífið væri lítið blóm,
og garðurinn geymdur hjá Guði.
Þá væru Guðs beðin all-flest tóm,
því menn eru fastir í puði.

Þeir kunn'ekkjað rækta í garðinum litla,
og berjast með stríði og skruði.
En veraldleg gæði og dýrkeypta titla,
þeir selj'onum ekk okkar Guði. ]



[ Ég er farinn veit ekki hvenær ég kem aftur
elskan ég hugsa bara um þig
farinn af stað veit ekki hvenær ég kem aftur
því ég fór fór frá þér

Læt þig ekki hafa mig að fífli meira
lykillinn að hjarta mínu -
var borinn til grafar
sálin mín svífur fyrir ofan þig 
og biður um frið frá þér


Aldrei mun ég sjá þig 
ekki gráu augun,ekki breiðasta bros þitt,
því ég er farinn frá þér
þar sem við endum ekki á sama stað

Ég er sokkinn ég er fífl
ég lét þig fara frá mér
ég vil sjá andlit þitt hjá mér
ég er sú eina sem græt
þú finnur fyrir mér ]



[ Hví er þessi skessa skæld
skyldi hún vera bæld?
Sálin hennar sofandi ær 
sitjandi á hamri í gær ]



[ Jemen eini hvað skeði 
 allur marinn i andliti
 ég er á sveimi inn í herbergi
 heyri öskur hvað skeði
 ég ég ég er staddur á kleppi. ]



[ Er lífið bara lýgi
hugarburður tilfininga minna
eða er það alsælan 
sem einhver annar dreymir um?

Hvernig mun ég losna
þegar ég vakna upp frá draumi
eða er þetta veruleiki
sem enginn sættir sig við?

Hvernig væri nú að allir færu
að hugsa eithvað hlýrra
hugsa um hví fólkið er hér
í stað þess að lifa í eymd? ]



[ Færðu mér frið við styrjöldum,stríði og hættu.
Líttu við lífið er ljúft við mig.
staddu upp og hugsaðu þig um.
Færðu mér frið og ég fylgji hver sem er.
Og ég faðma þig um leið.
Færðu mér , færðu mér frið ]



[ Ég lagði blóm
við styttu
gleymda hippans
um daginn.

Sítt bronshárið
glansaði
í rigningunni
og ennisbandið
safnaði vatni
í fellingunum.

Rósótt mussan
fylgdi líkamanum
sem virtist vera
undir málminum.

Snjáðar gallabuxurnar
voru í göngusveiflu
um fæturna.

Allur líkaminn
var sveigður
undan hreyfingu
hnefans sem mótmælti
og 
handarinnar með friðarmerkið.

Blómin
voru í hrópandi
ósamræmi
við grænan,
sumstaðar
glampandi málminn
en ekki auglýsingaskiltin
og innkaupapokana
allt um kring,
á markaðstorgi hamingjunnar. ]



[ Bælir á þér hér með mér
 línan brotin bygginn á
 svarti mundi komdu klár
 svælir er sá sem gengur þér frá.
 

 Flugan agnið bítur á
 konan geispar hræjum frá
 litlu ormar synda smá
 hér er ég komin til að vera ykkur hjá. ]



[ Við 
hlaðborð 
ástríðunnar
úr 
uppsprettu
unaðar
fleytti ég
rjómanum
af ást þinni
er
rann ljúflega 
niður. ]



[ ég hef barist
á banaspjóti
ég hef varist
skotum og grjóti

saknað og misst
sparkað og slegið
elskað og kysst
grátið og hlegið

ég hef móðgað
klórað og bitið
ég hef blóðgað
og misst vitið

ég er dáður
hataður líka
ég hef áður
drepið slíka ]



[ My heart won’t stop bleeding.
You cut me too deep.
I barely hear it beating.
I feel I’m falling to sleep.
It felt like two bullets fired,
right into my soul.
To think it was you desired.
But now I only feel cold.

©Hrefna Bettý Valsdóttir ]



[ Ég þrái að eiga,
ég þrái að fá.
Ég þrái að mega,
í þitt hjarta að ná.
Ég þrái ást og þína hlýju,
ég þrái að saman við verðum að nýju.
Því allt mitt hjarta er opið þér,
öll mín ást til þín frá mér. ]



[ Við deildum deigi við deildum árum 
 ég vil fá þig pabbi því ég elska þig
 ég er fullorðinn og fann mína leið
 það tók tíma að átta sig 
 en ég heyri andardrátt þinn 
 vildi að ég gæti snúið við og breytt öllu ]



[ Ég hellti úr höfði mínu
yfir þig en sit aðeins
eftir með sárt enni
og tóman haus.
 
nú Kenny G. fær mig ekki lengur
til að skipta um stöð. ]



[ Ef ég þarf að ganga
mikið lengur á eftir
þér
verð ég að fjárfesta
í nýjum skóm. ]



[ geng ég um
ekkert vantar
því gnótt
á af götum
í vasa

því ég
lífið hylli
vasa fylli
af tómum
draumum

það verður
aldrei spurt
og gnótt
af að taka
og aldrei litið til baka ]



[ hann hvarf
ríðandi í sólarlag
syngjandi
í humátt
fylgdi Rattattatti
hann söng
niðurlag ]



[ Þögn,
öskrandi, veinandi, ærandi.

Þungur og grár himinn,
jörðin í sárum,
gaddavír, sprengjubrot,
í fjarska brennd borg.

Dúfa,
liggjandi, hvít, falleg, andvana.

Á brjósti banvænt sár,
í því peningur,
blóðið litar fiðrið,
lífvana augu.

Þögn. ]



[ Það er morgun
dalalæða teygir letilega
úr sér á túninu

fuglar rumska
grasið hvíslar

birtan hvít
himininn auður

dagurinn byrjar rólega

ég röllti niður malarstíginn
það marrar í skrefunum

með fulla myndavél af töfrum
er ég á leiðinni heim
ég ætla að læðast inn til þín
skríða undir sængina
og kítla þig í nefið ]



[ If I had no name,
would I then be nobody?
If I had no passport,
would I then not exists?
And if I had no mind of my own
would I  then not be human?

We are all nobody.
Everyone is special, nobody is special.
Everyone is different, we are all the same.
Is time our illusion?

The endless space stretches endlessly,
the man is born and dies.
To be nothing, to be nobody 
and to never accomplish anything
but the illusion of own goals.

The image in the mirror 
is disturbed.
Insecure of yourself,
But Why?
It’s not like it matters. ]



[ Ég flýti mér í búninginn,
því bráðum opnast tjöldin 
og fara ljósin að skína á mig.
Ég get nú þegar heyrt áhorfenduna
órólega bíðandi eftir mér.

Sjálföryggi mitt hverfur
um leið og áhorfundir líta á mig
underlegum augum.
Nakin, berskölduð geng ég inn á autt sviðið.

Ég byrja, og smátt og smátt
bætast fleiri leikarar í hópinn.
Öryggi mitt byggist upp,
og áhorfendunum er skemmt.

Ég er komin stutt,
og þegar orðinn svo þreytt.
Því leikurinn er öðruvísi,
ekki raunveruleikurinn.

Áhorfendurnir vilja eitthvað,
eitthvað sem þeir sjá ekki í sínum lífum.
Ég er þræll skemmtunar þeirra,
ég veit ekki hver ég er.

Hver sena á eftir annari,
endar þetta aldrei?
Uppgefin, að vera eitthvað
sem ég er ekki.

Ég þarf pásu,
til þess að geta aðskilið
raunveruleika og leikritið
því hver er ég, í raun og veru?

Týnd í leikriti lífs míns,
sem er blekkingin af lífi mínu,
uppfilla óskir áhorfendana. 
Þvinguð að setja upp leik
af annara mann fyrirmynd af mér.

Hvernig endar þetta allt?
Ég veit ekki einu sinni hvort þetta endaði.
Það eina sem ég man
er dauft klappa úr köldum sal. ]



[ Þegar áhyggja
er sótt
í hugmynd
sem er gerð
vitleg
með rökréttu
samhengi
við gamlar hugmyndir
með gömlum
áhyggjustefjum.

Svo æða þær
allar saman
inn í vitundina
troða sér fremst
í hugsunina.

Ekkert kemst að.

Ekki sannleikurinn.

Ekki skynsemin.

Ekki vitið.

Að lokum 
breytist lundin.

Verður þung.

Þunglyndi. ]



[ Það lá við að mér væri nauðgað í dag 
þegar bíllinn fyrir aftan mig reyndi
að troða sér inn í púströrið hjá mér. ]



[ Elsku vin – engill ertu mér 
engum öðrum líkur þú
það hvernig ég fæ þakkað þér
þankarnir snúa nú

Bjargar fyllir þú brjóst af vonum
bara með því að vera til
Ég veit ég ber ei af öðrum konum
en góðan huga ég skil

Engan betri er að eiga að
en elsku engilinn þig
Ég varð bara að segja þér það
að hugsanirnar snúast um þig

Allt það góða ég vil gefa þér 
og græða öll þín sár
Kærar þakkir og koss frá mér 
knús fyrir ókomin ár ]



[ Skemmtilegt á ég stelpuskott
sem sífellt er að spyrja
Mamma, mun ég verða flott?
Má fjörið byrja núna?

Ung að árum hún undrast margt
en unir sér lítt við lestur
Henni finnst mikið á sig lagt
hana langar að vera hestur

Helst hún vildi í sveitinni vera
hendast á milli staða
þar mun vera nóg að gera
hennar staður er hlaða

Unir sér ekki á skólabekk
stríðir og potar í hina
kennurum sínum gerir grikk
þessi káta litla vina

Seinna náði stúlkan áttum
settist og fræðin las
breytt er og bætt í háttum
blítt er hennar fas ]



[ Sífrandi var ég stynjandi
skálinni yfir standandi
því maginn var í hnút
og allt á leiðinni út
mér leist ekki á kroppahljóðin kraumandi

Tafsandi til Guðs míns bað
en ekki tókst nú það
því líðanin varð verri
og einhver innri hnerri
skaut mér hálfa leið út á hlað

Emjandi í eitruðu móki
engill birtist með glas af kóki
og er ég svolgraði á 
af mér aftur fór að brá
ég varð aftur að gleðinnar hróki ]



[ Að loknum degi eftir langt puð
langar mig að þakka þér Guð
Hversu vel þessi dagur fór nú
ekki sakar að hafa góða trú
sem huggun veitir líkt og snuð

Ég lúin leggst og lofa þig
lofaðu alltaf þú sjáir um mig
Barnið þitt blíða mun ég vera
bara ég hafi nóg að gera
því margur heldur mig sig

Gefðu að ég góðan mann hitti
grönnu haltu mínu mitti
Maðurinn sá má vel vera hár
ekki sakar að hann sé klár
Ég lítið mig kæri um eitthvað slytti ]



[ Langþreyttur og lúinn kvíðinn
lötrar hægt um sálina
Telur vart sinn tíma liðinn
tæma vill hann skálina

Hella vill úr hroða sínum
og hjarta mitt hylja
Vælandi hann veitist að huga mínum
vill vonir mínar mylja

Hann þekkir ekki nýju þankana mína
því allt er orðið breytt
Vill ekki kannast við veikleika sína
vill bara að allt sé þreytt

Baráttu okkar mun bráðum ljúka
því bænin stóra er mín
Lengst í hugarfylgsnum mun húka
hundskist hann heim til sín ]



[ Ég vel þekki engil í mannsmynd
engum öðrum líkur er
Held þó oft hann hafi ei hugmynd
hversu frábær hann er

Allt sitt besta fyrir aðra gerir
þótt annir séu hjá honum
Bestir finnast mér armar hans berir
og brjóst hans fullt af vonum

Að falla ljúft í faðminn hans
fanga ilm og góða hlýju
Ég veit hann vinsæll í kvennafans
vart ég fanga hann að nýju

Ég held samt hann viti hve kær
konunni mér hann er
Veit hann vel af vænlegri mær?
ég vildi hann væri hér. ]



[ Eftir langa ferð í ljótum dal
sem læknar engin mein
þá loksins lít ég fagran sal
en líður eins og ég sé of sein

Of sein til að njóta og skilja
sárt mitt hjarta grætur
Veit ekki neitt – ég er hætt að vilja
varla ég stend í fætur

Fætur sem fóru með mig ranga leið
fúnir eru og þreyttir nú
og hjarta mitt sem eftir herranum beið
harmar sína fölsku trú

Þá trú sem eitt sinn mig töfrum stráði
tældi mig og sveik
Allt of seint þá af mér bráði
æ... ég vil hætta þessum leik ]



[ 1 er ber lítið um hann fer, kom tvisturinn felldi hann sver
2 sig á kemur, sá þriðji súr illur syngjandi var 
3 kom syngjandi súr, sá fjórði klæddi sig úr
4 úr fór, kom þá fimman með nokkra rauða tvinna
5 tvinna var með, var sexan mættur sér
6 sér mættur til taks, sjöan skjótust var til taks
7 skjótust til taks flúinn, áttan óttalega lúinn
8 lúinn er, meðan nían hegningarhúsið fer
9 í hegningar-húsinu grátandi var, meðan tían stundi boðskapinn þar
10 á sér lokar orð 1,2,3,4,5,6,7,8,9,10 erum við. ]



[ Ég var að lesa dúnblaðið                  sá að þú varst ein af þessum sem varst vafinn inn í dún,
sá fallegu dún kistuna þína,            dún andlit þitt,lokuðu dún augun þín,
að lokum gaf ég þér dún kossinn. ]



[ I asked you over for dinner,
I said: Nice shoes!
Ignore was the answer
of the unconscious one.
And I spent lonely night,
crying, in my cold bed
Because all I wanted…
Was a FRIEND!

What was that?
“I thought you were different”
Who was I, when you were me?
My understanding,
reaching the limit
of the human illusion.

Don’t be me,
because who the fuck
am I then supposed to be?

At the start,
you were nice
But then you didn’t like me.
For who I was,
my idea, my opinion.
But why? I don’t understand
why you changes into
ME!

I cut myself
out of your sociality
My idea was Freedom,
but cloned was living you
not a mind of my own.
I need a friend!

Don’t be me,
because who the fuck
am I then supposed to be? ]



[ Þú
þú dróst mig á tálar
í skóginum.

Þú
þú varst með annan mann í eyrunum
rugling í höfðinu
og með mig milli varanna
en litaðir tunglsljósið,
kvöldljósið.

Þú
það er þitt að ákveða
hvað verður. ]



[ Lygar látast sannar líta
Leynast aftan illra orða
Sumar særa, aðrar bíta
Sannleikann þær allar forða ]



[ Margan fýsir í metorða glaum,
hlýða lævísu munaðarkalli.
Sá lifnaður felur fýsnanna draum,
sem leiðir að þeirra falli. ]



[ Mér finnst
ég sjá
í gegnum fólk.

Ég sé
hvernig það er
í raun og veru.

Það er ekki gott.

Næstum allir
eru flæktir
í vef  tilfinninga sinna
og langana.

Sjá ekki að þeir
eru einir
í sínum heimi.

Taka ekki eftir því
en telja sig frjálsa
og brosa
eins og allt
sé
í stakasta
lagi. ]



[ The candle light in your eyes is burnt in my mind.
The look on your face is stuck in my eyes.
The touch of your skin is still on mine.
The smile on your face reflects my smile.
The beat of your heart plays like drums in my ear.
That night vil never leave my heart.
The night i knew.. ]



[ Eina litla stundu
stoppaði hávaðinn
og ég heyrði...

Regndropar dælduðu laufblöðin
sem með hjálp Kára dönsuðu undan þeim

Laufblöðin keyrðu á hvort annað
og mynduðu þetta sem við köllum skrjáf

Kári öskraði eins og hann gat
en því miður þá skildi hann alls enginn

en svo...
eins og hann stoppaði
byrjaði hann aftur ]



[ Hann var alltaf einn af hópnum
sneri baki við sjálfum sér.
Nú er hann loks á toppnum
veit alls ekki hver hann er.

Sérstaki strákur
þekkir’ðu hann
sérstaki strákur
nei, hver er hann

Það hélt aldrei neinn með honum
hann sagð’aldrei hvað honum fannst.
Hann hélt bara með hinum
„ Ég er sammála” sagð’ann.

Sérstaki strákur
hver þekkir hann
sérstaki strákur
trúirð’á hann. ]



[ Ég man,
    dreng og stúlku,
    hönd í hönd
    á fallegum vordegi.
    Sólin kitlar rjóða vanga
    og fuglarnir syngja þeim ástarljóð.
    Hún með gulan fíflavöndinn
    sem hann týndi,
    aðeins henni.

Ég man,
    mann og konu,
    örþreytt
    í amstri dagsins.
    En að kvöldi loksins saman,
    tvö ein og faðmast.
    Hún með brosið
    sem hún sendir,
    aðeins honum.

Nú gömul hjón,
hönd í hönd
á fallegum haustdegi.
Vindurinn blæs um roskna vanga
og fuglarnir syngja þeim kveðjusöng.

Geymum í hjörtum ljúfar minningar
sem eru,
aðeins okkar. ]



[ Fyrir suma 
aðeins blek á pappír,
eða orð í mislöngum setningum.
Aðrir skynja þrá leitandi sálar
að fullkomnum skilningi.
Naktar tilfinningar
standa berskjaldaðar í sviðsljósinu.
Breyddu hjarta þitt á disk
og berðu það fram fyrir gesti lífs þíns.
Ljóðið er framreytt. ]



[ Um götu gengur
ungur drengur.
Ástfanginn í fyrsta sinn
með rauðan blómvöndinn.
Á leið að finna
stúlku drauma sinna. ]



[ Lífið er mér sem leikur kattar að mús. Veit að ég hef tapað en leitandi held ég áfram um það völundarhús er hugur minn hefur skapað í myrkri mynd. Ég er kvalinn en finn þó ekki til. Holur að innan og kaldur, lifandi dauður svo gefast upp ég vil en er rekinn áfram af eirðarleysi. Villtur ég ráfa um tóma sali sálar minnar. 
Í örvæntingu þrái að finna tilgang tilverunnar, er einsamall og yfirgefinn af engum nema sjálfum mér. ]



[ Á Borðeyri bíður þú sæl og rjóð
blómleg og fögur sýnum.
Göngum um gróandann, ótroðna slóð,
og gandreið á Land Rover þínum.

Af fögnuði gleypi ég gómana báða;
Gustavsberg hvítu og hreinu.
Eftir ferðina fáum við lagköku snjáða,
fínasta kaffi og kleinu. ]



[ Hlýr andvari orða þinna
er allt sem þarf 
til að skyggnast inn í huga minn, 
kveikja bál í hjarta mínu og losa sál mína úr eigin viðjum. ]



[ laumumst í rökkrinu
niður að svartri lygnri ánni
skiljum fötin okkar eftir
við skógarjaðarinn
á sumarhlýjum klöppunum

við hylinn situr nykurinn 
leikur tælandi á fiðlustrengi
lag um eilíft líf

syndum í svartri ánni
finnum álana strjúkast við fótleggina
- eða eru þetta fingur dauðra manna? 

klæðumst einni flík á röngunni
svo að skógardísirnar nái ekki 
að villa um fyrir okkur
á leiðinni heim
um dimman greniskóginn ]



[ Ég ætla bara að vera rólegur
     þreyttur á að vakna á 
ókunnugum stöðum
     þreyttur á vökunóttum
í fölskum dýrðarljóma áfengis
og eiturlyfja
     þreyttur á sömu andlitunum
sömu setningunum

á erfiðu dögunum í kjölfarið

Held ég gangi í skátana
þeir virðast alla vega
glaðir. ]



[ Enn um sinn,
er ég er verk í vinnslu,
ófullkomnuð fegurð,
í felum á bak við skapara minn.
Óskilgreindar tilfiningar,
ég veit ekki hvað ég finn.
Eða hvernig mér líður,
þegar ég finn tár, renna niður mína kinn.
Veit ei hvaða hug ég ber til þín,
skil ekki hversvegna hjarta mitt tekur kipp,
hversvegna fiðrildin í maganum, fara svo fljótt á flug,
og öllum áhyggjum mínum vísa á bug.
Get ekki útskýrt það betur, en þetta er ástarjátning mín.
Og hún er einkum ætluð. Til þín. ]



[ Þetta snýst um brot í heilanum!
 Það brýst um, um í heilanum
 brotin snúast það brestir í mér
 ég snýst,snýst þar sem hugurinn snýst
 umhverfis eldinn,
 ég gýs heilinn er að sviðna
 allar mínar dýrmætu eignir 
 sem hafa þróast í heilanum 
 eru brunnar. ]



[ Mitt líf
einfaldir tónar
endurteknir aftur og aftur
stutt hljómhviða 
sem breytist ekki ]



[ It feels great to see the stars on the sky. And kno tht the sky will last forever. It feels wonderful to hear the ocean talking to you, telling a story. A story that only you and the world can understand.
A story about all the sensitivity in the world.
A story about that every human being has feelings, but somebody hide them as deep in their heart as they can, but all the others show their feelings to the world, their friends and everybody they care about.
A story about everything in the nature that is living, is having feelings, ewen the plants.
Every animal has a lot of sensitivity.
It\'s wonderful when the world share a big secret with you.
It\'s lovely to smell the flowers, the ocean and everything in the world.
It\'s wonderful to know that the world is looking after you, it cares for you, what you are and what you will be.
Love is one of our feelings. Emotional love is true love. To love somebody means you care about him/her. ]



[ Á leiðinni til þín
ösla ég snjóinn,
græt ég gegnum vindinn,
öskra ég í gegnum kuldann.

Með kaldar hendur,
frosin augu,
dúndrandi hjartslátt,
kem ég að dyrunum þínum
og þú ert ekki heima. ]



[ Þú reifst í mig
og tókst litla búta
af mér

Ég leyfði þér það
í blindni elti ég þig
og endaði svona
í tætlum. ]



[ Í gaddavírslíki
vefur sársaukinn
sig utanum
hjarta mitt
og sker
viðkvæmt kjötið
með oddhvössum
sannleikanum. ]



[ Gul laufin
titra uppþornuð
í vindinum,
hvísla sín síðustu orð
um sumarið
sem hvarf.

Heitur líkami minn
breytist í ísilagða tjörn.

Allar minningarnar,
öll orðin mín,
sitja föst í ísnum
og glata tilganginum. ]



[ Og úti urrar veðrið.

Það er kalt
þótt ofninn sé
á fullu
og ég ligg skjálfandi
undir sænginni.

Vindurinn lemur húsið
og veggirnir titra
en þegar ég lít út
um gluggann
skín sólin
og þvotturinn
hreyfist ekki á snúrunni. ]



[ Tunglið lýsir
upp himininn,
haustlaufin 
hvíla sig
á hálfnöktum
trjágreinunum
og fjörðurinn
er stilltur.

Í nótt 
blossar
óveðrið
annarstaðar. ]



[ Upp úr frostinu
brjótast sólblóm.

Á ísilagðri tjörninni
synda nývaknaðir andarungar.

Þegar þú brosir
í áttina til mín
brýst vorið
gegnum kuldann. ]



[ Spegilmynd
sjálfs míns
syndir í
votu strætinu.

Ég leyfi
regninu
að drekka mig
og gleymi mér
í fangi þess. ]



[ Ég man að það
voru bleik blóm
í hárinu þínu,
að þú lyktaðir
af sumrinu,
að augu þín ljómuðu
af ást.

Ég var hamingjusamasta
stúlkan í heiminum,
svo sá ég að þú
varst ekki að horfa á mig. ]



[ Ég sit á gólfinu
og nýt þess
að finna ylinn
frá sólbökuðu
teppinu.

Dagurinn er
jafn fallegur
og nóttin
var erfið.

Í birtu himinsins
hverfur kuldinn
og myrkrið
er fjarlægt
og ómerkilegt
í minningunni. ]



[ Ljóminn úr augunum þínum
dáleiðir mig,
tælir mig inn
í frumskóg hárs þíns,
þar sem brosið þitt
yljar mér.

Minningarnar um þig
hlaupa milli trjánna,
leika sér að mér
og hlæja.

Og ég veit að ég
mun aldrei
rata út aftur. ]



[ Leyfðu mér
að gleyma.
Leyfðu mér
að snerta.

Fingur mínir
skjálfa
af ástríðu,
því augu þín
eru bannvara
og varir þínar
innsiglaðar. ]



[ með fannferginu
fullkomnar hann
fyrir okkur jólin

og

með áttagata ósonlagi
og óþolandi frosti
bræðir hann hjörtu

rjóð í vöngum
brosum við því
framaní snjókarlana

(liturinn á jólunum
skiptir jafnmiklu máli
og gjafirnar)

og

hátt á bláa himinum
situr hann
nötrandi af hlátri

gamli skröggurinn
með snjóblindu í augunum
og augu úr gleri

og með grýlukerti á tánum ]



[ Gluggar fjölbýlishússins
vakna einn af öðrum
og geyspa letilega
til svarta morgunsins
sem umvefur
snjóskaflana
fyrir utan.

Köld götuljósin
skjálfa í kuldanum
og horfa með undrun
á mannfólkið
skifta á
draumum sínum
og ös hversdagsins. ]



[ blóðugur
slímugur
aðskotahlutur
kemur þú í heiminn
og einsog yfirþyrmandi drungi tilverunnar sé ekki nægur
ertu barinn í bakið
þartil þú orgar af sársauka
og þú lærir að ganga
tala
ljúga
og lifa

og þú lærir að treysta mömmu
og þú lærir að vantreysta mömmu
og þú lærir að ekkert skal elska
og að engir kossar fá læknað
sárin sem sjást ekki að utan

rétt skriðinn útúr skólanum
ennþá hlandvotur
á bakvið eyrun
úrvinda af þreytu
uppgefinn á heiminum
þreyttur á að anda
lífsleiðinn í hámarki
bankainnistæðan í lágmarki
og klukkustundum saman
geturðu legið uppá þaki
og starað útí tómið

tunlið
tunglið
taktu mig
taktu mig í rassinn ]



[ Sú staðreynd að risaeðlur ríktu hér á jörðu fyrir 65 milljónum ára er eitt út af fyrir sig næg sönnun þess að Guð sé ekki til og hafi þess vegna ekki getað skapað risaeðlurnar.

Enda er hvergi minnst á sköpun Guðs á risaeðlum í Biblíunni.

Og jafnvel þó við göngum út frá því að Drottinn hafi ekki getað skapað risaeðlurnar sökum þess að hann var ekki kominn fram á sjónarsviðið þegar þær voru uppi. 
Sýnir einmitt það, að Guð lýgur þegar hann segir í Bibíunni að hann hafi alltaf verið til.

Með því brýtur hann eitt af sínum grundvallar boðorðum sem hljóðar svo; 
'Þú skalt ekki ljúga'

En hver skapaði þá risaeðlurnar?
-Augljóslega, einhver annar guð.

Drottinn hefur þá ýkt skrambi skrautlega líka þegar hann hélt því fram að hann einn væri Guð og að við skyldum ekki aðra guði hafa.

þess vegna segi ég alltaf hreint út við Guð þegar hann er að reyna að telja mér trú um að hann sé til - að hann sé nú meiri lygalaupurinn! ]



[ No longer will I 
bare the shame
for trusting you. 
I am to blame

No longer will I 
take the pain
of loving you.
I am to blame

No longer can I 
play this game
of loving you.
I am to blame.

For the love and lust
cheats and distrust
I brought it all on
We\'ll always go wrong.

So now our game 
of love is through
Blame me
i just got, over you. ]



[ Ég skrifa um konu
sem kynntist ég ung.
Um tíma hún reyndist
ævin henni þung. 

En eins og klettur
úti við ballarhaf,
stóð hún allt af sér
og hafði það af. 

Þetta er konan 
sem prýddi mig dýrustu klæðum
þó það þýddi\'að
hún sjálf gengi\'í hræðum.

Konan sem
aldrei dró kost minn í efa
sú sama og
kenndi mér hvað það er að gefa.

Konan sem 
lét mig aldrei í friði
við það
að kenna mér góða siði.

Konan sem
þerraði tárin mín
sú sama og
græddi öll sárin mín. 

Konan sem 
eldaði matinn minn 
og hélt mér
í örmum sér, fyrst um sinn. 

Hún er konan sem
með nauðum mig ól
sú sama og
hefur æ verið mitt skjól.

Þetta er konan 
sem kenndi mér flest er ég kann
elsku mamma mín
sem ætíð ég ann. 

Sú eina kona
sem fram á þennan dag
hugsar frekar um minn
en sinn eigin hag. 

Þú hefur sýnt mér
að kærleikurinn er
vel þess virði 
að gefa frá sér.

Því þó í lífinu
slái ég fullt af feilnótum
þá kenndir þú mér
að ganga á þessum fótum. ]



[ Lífið sjálft
á sér ekki tíma.

Menn eldast ekki um 
sekúndur,
mínútur,
klukkustundir,
daga,
mánuði,
og 
ár.

Lífið hefur 
sinn eigin tíma.

Sekúndur lífsins
er hraði frumubreytinganna

og

þess vegna get ég ráðið
aldri mínum. ]



[ Ekkert sem við gerum skiptir máli.
Við gætum alveg eins sleppt því að gjöra eitthvað yfir höfuð.
Í rauninni eiga gjörðir okkar sér engar afleiðingar.
Og það felur í sér að við eigum okkur enga framtíð.
Einungis fortíð.
Og fortíðin skiptir engu máli því hún er liðin.
Og við getum ekki breytt því liðna.

Mannkynið dó út fyrir löngu síðan. 
Og það er bara hægt að deyja út einu sinni.
Þannig að í rauninni erum við ekki til.
Við höldum það bara.
Og það er ekkert eins og við höldum að það sé.

Lífið er eitt stórt samsæri. ]



[ út úr kyndli
aska flæðir
geislar glæða
glóa bjartir
ljósir logar
ljóma hérna
alla sali
eldur lýsir

en samt sé ég
ekki ljósið
finn ei hita
funans hlýja
beita kann ei
bálsins bjarta
leynda mætti
logans skæra ]



[ það var ekki 
fyrr en þú hættir að tala
að ég skildi
það sem þú sagðir

í orðleysinu
birtist einlægnin
í málleysinu
sannleikurinn
í varnarleysinu
nektin

þá fyrst sá ég 
hver þú ert

áður vel falinn 
í flúruðum setningum ]



[ Eitt sinn á gangi ég augu þín leit,
inn í mér kviknaði tilfinning heit.
Aðdáun mína þú augnablik sást
og upplifðir brennandi ást.

Tóku þá örlögin taumana í,
trú mín á lífið nú vaknað´á ný.
Geymi í hjarta mér gleðidag þann
er gagnkvæma ást þína fann.

Örlagavaldur og einstakur galdur
var augnablik það er ég ástina fann.
Á álögum mínum og augunum þínum,
enga ég skýringu kann. ]



[ ég vildi
að lífið
væri 
fallegt 
lag

á nótnablaði
mínu

þá myndi ég 
leika
létt 
á það

og aldrei slíta
streng ]



[ Þú setur sól í mitt hjarta
þú setur hlátur í minn barka
með brosinu þínu bjarta.
Með þér vil ég um lífið arka ]



[ Drengurinn hló
fékk sér sígó
og dó ]



[ Ekki með neinar hendur
Vil ekki fjúga um lendur
Þar sem reykavíkurborg
dælir heitu vatni í tjörnina ]



[ Moody Cow
sleeps
under a quilt
of lies
and feels
no guilt
for her
despise

she holds
a grudge
and loves it so
that she will not ever 
let it go

jealous
greedy
and so
not nice

spite so clearly
dyes 
her eyes

she can listen
she can hear
but never ever
will she share
and undercover
this grimy snoop
digs in filth
to find her food

for smear and slander
is the fodder
that fills her cheeks
and gets her fatter

the lower she puts others
even her own brothers
the higher up she feels
her simple mind relveals
that only in her own eyes
is she wonderous and wise
for no matter what she tries
others see her pretense
and niceness-guise

at last we note that
she is not altogether
without pity
for she is not exactly 
what you would call pretty ]



[ Ég hugsa
þess vegna 
er ég skáld.
Ég lít á hluti öðruvísi 
en verðbréfamiðlarinn
sem klekkir á 
súrsætum almúganum. 
Sá mun líklega 
tapa lífeyrinum 
vegna miðlarans 
östöðvandi græðgi. ]



[ Áfram Aston,
áfram Villa,
áfram Aston Villa,
jafnvel þó við töpum einum leik! ]



[ Það er margt hægt að gera
þegar tíminn stendur í stað.
En verra er að þurfa bera
dauðadóm sem maður sjálfur kvað.

Maður stendur alltaf upp aftur
þó svo báturinn er dregin í land.
Það er samt ekki eftir nein kraftur
og sár maður siglir í strand.

Farir þú heljar og til baka
skaltu ávallt nýta þá reynslu.
Því á þínum málum skaltu taka
og loka þeim slæmu ofan í geymslu. ]



[ Komið sælir kæru foldarbúar
kynnist betur okkar fornu sögu.
Trúarkúnstin trúarviljann kúgar
tærir hugar forðast reglu þvögu.
Einráðir hópar afsprengi trúar
eineltu heiðna af geðleysi rögu.
  
Lifðu hér Goðin og lifa þau enn
um langar aldir þróast Ása saga.
þúsund árin mælt í gegnum menn
mörgu góðu haldið var til haga.
Batnar við Æsi sambandið senn
saman við þurfum margt að laga.
  
Aldrei lokaðist Ásum hér landið
ógnar götin sjást þar og hér.
Traust á fold og tryggða bandið
trúleg bending þykir mér.
Fólkið eymdin og flökkustandið
fluttu nöfnin kunnug þér.

Valkyrjur gistu Valhallar sali
varlega Ásynjur aflinu flíka.
Líknuðu nokkra vopndauða vali
veittu af rausn er nutu slíka.
Virðingu fengu í valmanna tali
valfengnar konur atsæknar líka.

Óðinn er guða og manna mestur 
margur er hans leyndarsvipur.
Hann ýmist þykir góður gestur
gjafmildur vitur sagnalipur.
Ella klórandi vargur verstur
válegur urrandi glefsandi gripur.
            
Traðir Óðinn þeytir átta hófa hrossi
heiðblátt sindur undan skeifum keyra.
Gandinn situr guðinn þó hann hossi
goðumlíkir þegnar nálgun heyra.
Skekur bifröst skjanna birtublossi 
skellir harðir berast næmu eyra.

Ása Þór hinn mesti goða garpur
græskulaus til varnar hallar liði.
Goðið hafra hélt er gleypti sarpur
guðinn skrýtna matar hafði siði
endurskapar aftur goða garpur
goðumlíka hafra með geita sniði

Mörlandinn goðið þoldi Þór 
þjónkun mikla karlinn hafði.
Í augum flestra ógnar stór
einkum þegar mjöllnir lafði.
Megingjörðum mögnun sór
meira fékk en þoldi kvarði.

Til orustu búinn er okkar maður
oddar engir á hann bitu.
Sjaldan eða aldrei glotti glaður
Goðin kátu á hann litu.
Þór minn sterki þinn er staður
stríða frenju rista fitu

Markast í bakið megingjörð
magnast gimheims krafti goðið.
Jötnar villtir í hamfara hjörð
hrottum sjaldan mörgum boðið.
Í jötna Mjöllnir skárar skörð
skaði trölla um valinn troðið. ]



[ Öldrun er þáttur er þarf ekki vera
þannig er málið í heljar heimi.
Á hrörnunarferlinu hratt fer að bera
hárin að þynnast í grámusku keimi.
Helstefnan sífellt í hamingju skera
hallar á lífið með kærleik á sveimi .

Veröld er önnur í veglegum geimi
víst þangað allir að lokum hér fara.
Örfátt á jörðu agnarsmátt teimi
aðstoðar líf á veraldar hjara.
Líf eftir líf  er í efnuðum heimi
hverjum þar kennt að lifa og svara.

Eflist öll sköpun er listinni lifað
látlaus er framför í verkinu þínu.
Á vitrænni þróun hefur veröldin klifað
varlega lífveran tilnefnir línu.
Illa hefur illskan seglunum rifað
inn siglir gæfan í hringferli sínu.

Brátt fer að bráðna jörð undan illum
bergir hér foldin af gróður þef.
Ráðlausum loksins ratað úr villum
riðlast brátt vítin hreinsast stef.
margbrotnar sálum á mjóum bergsillum
muna þann tilgang sem hverjum gef.

Gefa skal Guðunum enn meira rými
gæskunni fylgir kærleiksstjarfi.
Í skugga og skelfingar óttanum hími
Skelfast ei fleiri hornin á tarfi.
Sköpum þeim gleði skammur er tími.
Skerpum á kærleik svo friðurinn starfi. ]



[ Sérhver maður sínum guði getur
gengið varla nær í jólaönnum.
Svo lengi hugur meðan metur
mann og annan kærleik sönnum.
Ellefu sinnum við bætum betur
báginda lífi á jarðarmönnum.

Guðleg verund mikils metur
mannsins gæði árið hvert.
Hugleiðingin hrist í letur
hugur linast geðið þvert.
En bletti á samviskuna setur
undan svikist og ekkert gert.

Nýtum kært sem gæfan gefur
góðleika vinar og ástaróð.
Nái guð sem næmni hefur
nýting jóla kærleiksglóð.
Fjarlægist allt er farsæld tefur
fjársjóð eignast lítil þjóð.

Að loknu tylftaferli lifna jólin
Lýsist ást í mannsins huga.
ljósbjört vera og ljóma sólin
liðum sinnti er byrðar buga.
ráðin einu og réttu tólin
reisum tengsl er guðum duga. ]



[ Hver er Persónudýrkun dagsins
dynja hróp í hornum öllum.
Smekklaus vilji leitar lagsins
laumar tón úr glerja  höllum.
Í stefnumálum stjórnarbragsins
stýra formenn presta köllum.

Þeir skammast og skemmta sér
skammtíma hagsmuni kjósa.
Topparnir toga í aðra hér
traðkað á sómanum ljósa.
Takmarkað forustan treystir þér
troðið á þeim er kjósa.

Allir bjóða flokkar fremd
í forustu okkar maður.
Gömul loforð skúrka skemmd
skaðleg eintómt blaður.
Sækir að lokum sekann hefnd
sóminn bull og þvaður

Í engu ræður félaginn ferð
fórnin einskis metinn.
Að loknu streði við listagerð
lá við hann yrði étinn.
Þakklætið ekki í brjósti berð
bekkur af mannvali setinn.

Hann gruflaði í valmanna gæðum
er gert höfðu viðvik í flokknum.
Það snarkaði í gömlum glæðum
guminn rétti úr skrokknum.
Forheimskt að fórna sér hræðum
í forugum götuðum sokknum. ]



[ Höfðingi herskarans fráa
hollvinur frelsis í bænum.
Stendur á stallinum háa
starandi glyrnunum grænum.
Lotinn með lokkana smáa
leiksvæði driturum vænum.

Margann átti maðurinn vini
megnið í sögum fornum.
Leiðtogar með landsins syni
lítið sinna áður bornum.
Misstu virðing menn og vini
margur dúsir enn í hornum.

Menn áttu dágóða drauma
danina sendu þeir aftur heim.
Ólgandi hugar í kotunum krauma
kannaðar ferðir í vesturheim.
Fréttirnar eru um stöðuga strauma
staurblankra manna í nýjam heim.

Hvað um þá er heima sátu
hýrnaði svipur í dalnum þar.
Ellegar þeir sem ekkert gátu
aldrei þeir fengu vesturfar.
Glöggir sumir merkir mátu
mitt er ekki komið svar. ]



[ Spilling venst í spilltum flokki
sporslur boðnar traustum vinum.
Rupplandi kólfar í ræningja plokki
ræna hér sjóðum ætluðum hinum.
Siðfræði þeirra á syndugu brokki
sjálfstæðið tórir í orðunum linum

Fram við göngum fylktu liði
fagurgalann móta þarf.
Í okkar nafni og augna  miði
öll við fengum dáta starf.
Staðfesta úr sterkum viði 
stundar róstur er friður hvarf.

Við kusum sterka konga menn
er kunnu lögum fletta.
Til jarðar fellur tjaldið senn
Halldór klifrar kletta.
Mistök fleiri en þessi þrenn
þurrkar traustið metta

Höfðingjavaldið heiminnn skekur
hlýðni krafist til allra átta.
Sjálfstæða hugsun í burtu hrekur 
horfnar vonir gleði og sátta
Foringja hugsun forna vekur
frammarar ætíð utangátta.

Lýðræðissinni ég löngum verið
laumandi íhald aldrei var.
Þingheiminn setjum þannig á skerið
að þjóðin öll sjái hvað vantar þar .
Til frambúðar Dóra foringjann þérið
frekar en hugsa um lýðræðis skar. ]



[ Það er vont 
að vera inní sér
og heyra blóðið
renna straumþungt
um æðar

heyra hjartað berja
einsog á bumbur

endalaust 

og komast ekki upp
á yfirborðið

til að standa
fyrir máli sínu. ]



[ Ésús Kristur bróðir minn
drakk á börunum
en ég reyni að forðast það

Munurinn á okkur er sá
að Hann gaf kærleik
ég óttast hann

Sjá, ég er hér
ég veit ekki hvers vegna
mér var veittur kærleikinn ]



[ Ég fékk mér framsóknarstaup
sem var mjög gott

Ég fékk mér Ingibjörgu Sólrúnu
sem var hott hott

Það var sólríkur dagur
og Davíð sagði

þetta er orðið gott ]



[ Allt þetta listamannapakk
og greddan í henni Rósu

Ég vildi að ég væri
með vinstrimannasósu

Þegar stjórnin
kemst til valda

Þá skal ég segja ykkur
hvar á að tjalda ]



[ bæn um frið.
Hvern skal biðja,
meðalmaðurinn vill frið,
Kjallarakytra,
Stríð.
Blóð, byssa.
Skot, barn liggur í valnum.
Úrræðalaust foreldri, grátur og gnístan tanna.

Hörfið þið trúaðir ofstækismenn.
Friður á jörðu,
Sameining ]



[ Þegar maður verður veikur
þá kemur á mann illur kreikur.
Uppi í rúmmi maður sefur
og á mann kemur vefur.

Mamma kemur að hjúkra
en allt í einu þarf maður að rjúka.
Allt hún manni gefur
sjáðu bara hvað maður hefur.

Pabbi gerir allt fínt
en þá er allt tínt.
Reynir hann svo að finna 
honum vanntar bara nál og tvinna. ]



[ Oft maður verður argur
en á því þarf maður að taka.

Reiður maður verður
við næsta mann.

Illur og fúll
skundar maður út.

Ef þú verður argur,
reyndu á því að taka,
ekki reiðast næsta manni,
skundaðu frekar út. ]



[ Ef þú kæmir til mín
myndi ég ráðast á þig
og rífa utan af þér fötin.
Svo myndi ég leggja þig flatan 
á fínpússað eldhúsgólfið
og fleka þig með bestu lyst. ]



[ Fyrst:
................................................................

Í gerjun:
bííb............bííb.............bííb..............bííb

Á meðan
bííb...bííb...bííb...bííb...bííb...bííb....bííb....

Rétt eftir:
bííb.......bííb.........bííb.......bííb........bííb....

Aðeins seinna:
bííb......................bííb.......................bííb...

Nú:
....................................................................


Magnús Ben               09/02/2005 ]



[ Skandall er skaðinn sem þið  hafið gert
sködduð er náttúra sem rómuð var.
Það nístir mig valdið nakið og bert
nályktin legst á gróðurfar.
Dreyfir svörtum dauða slæðan töluvert
dúnmjúki leirinn tekur lífið sem var

Þeir reisa ofurlónin og annað setja þarna
enginn okkar latti þó smekklaust væri
Hingað fólk leitar að lýðræðiskjarna. 
leggja mótbyr stoð  ef í átök færi.
Eftirsjá er mikil að líta fegurð farna                      
fáráð er heimska ef landsvikin mæri.

Er það ekki heimska meta hlutina kalt
hafna þar annara fegurðarsskyni.
Þegar allt er til arðsemis metið og falt
uppfræddi ég mína dóttursyni.
Þá vega hér verndin og nýtingin salt
iðjunarglýjan á móti gróður vini.

Grátum að morgni graseyðni dags
grósku mikil er náttúrudaman.
Kannað verði betur eða leitað lags
að lagfæra skemmdir í framan.
Yfirborðs mótun í færni fags
Fegrast þegar unnið er saman. ]



[ Dagný Lóa dafnar vel,
dökk með rjóða vanga.
Hún á eftir að ég tel,
að eiga ævi langa. ]



[ Er eitthvað
ljúfara
en að sitja
í hvíta hægindastólnum 
á vetrarkvöldi
fyrir framan 
stofugluggann 
sem snýr í norður,
horfandi á 
ljósin
sen lýsa
hinum megin
við voginn.
Agndofa
yfir litadýrð
þeirra perlu 
sem vakir 
yfir borgarbúum
líkt og móðir
vakir yfir
veiku barni.
Héðan
er allt svo kyrrt
og friðsælt,
ekkert sírenuvæl
og engin
skerandi öskur
óréttlætis.
Það eina sem 
heyrist 
eru ljúfir 
og suðrænir tónar
sem berast 
úr einu horninu. ]



[ Ég stend nú, stari þig á,
starir í augun blá.
Ætíð veist, þó enginn muni,
ég alltaf þér, í huga unni.

Líkt hjartað hætti að slá
er hætti ég að sjá
aðeins fallegu augun þín.
Eigi vissi, þau væru mín.

Hjartað, stóra hjartað þitt
hélt þétt utan um mitt.
Hvað himinfengleg ástin er.
Hví sé ég mig í þér? ]



[ Ég elskaði hann, hann ég dáði
Hann var það sem ég þráði.

Ef ég sá ekki þann mann
var líkt og sólin hætti að skína.
Því í honum, ég lífið fann,
og eldurinn fyllti sál mína.

Frá mér svo hann fór 
og eldurinn í mér dó.
En hann lét mig sig elska
Þyrsta í það mennska?

Nú, er hugsa ég um hans koss, 
hrapa tár mín líkt og foss.
Hjartað brotnar, hrapar, dettur.
Ég hefði átt að vita betur. ]



[ þetta er eina veröldin þín
í heiminum ]



[ við vórum
og 
lékum okkur
í 
heilaöld ]



[ Darkness is so mysterious and pretty to some
But to me it’s mad, and it makes me feel numb 
I hate to feel the darkness overwhelm me 
But people not see what it does to me.

The darkness holds death, pain and fear
But when I feel those, I don’t want people near
I don’t want them to know who I really am.
This small, weak little lamb.

Who is the darkness to make me feel this way.
I want to feel loved, beautiful and gay.
I hate this damn darkness
I hate this fucking madness
But the thing I hate most is the overwhelming sadness. ]



[ Cold as ice
Frozen eyes
Dead as Stone
Let Alone

Passed away
Just as everyday
Crying pain
I\'ve gone insane ]



[ Painted feelings on my face
just like a mask in its place
not seeing throught my tears
pretending I have no fears

Fade away little girl
finding my place in this world
going into twists and turns
no knowing how much truth burns ]



[ Í rökkrinu vofan bíður okkar,
hún ýfir upp djúp sár.
Allt breytist,
áður hljómaði allt
æðislega,
frábærlega,
yndislega,
nú allt er breytt í
ógeðslega,
ömulega,
hræðilega..
ég skil ekki,
Komdu með fjarstýringuna af mér aftur,
ég ætla aftur að stilla á rás MIG. ]



[ Hvert ertu farinn?
finn þig hvergi,
hvar ertu?
Búin að leita útum allt, 
en hvergi þig finn...
Kíki 
upp,
niður,
hægri,
vinstri,
fer heilan hring,
þá loksins finn ég þig sofandi,
sofandi í hausnum mínum.
Ég vek þig og finn strax 
hvernig æðarnar tútna út, 
gleðiefnið sem dreyfist um líkamann.
ummmmmmmmmm.... ]



[ Hryssan Aska heldur vær
heillaði kaska sveininn.
Hestabraska tróð um tær
til að maska beinin.

"Barnabrúnka" hló svo dátt
að bylgjaðist hennar makki.
Reiðmaðurinn hófst þá hátt
og hentist upp úr hnakki.

Við skulum gera glettu eina,
hestaskipti við hann reyna,
setja "Málarajarp"
undir þennan garp!
Þú veist kæri hvað ég meina!

Hann fór víst á fætur  í dag,
fer óðar að komast í lag!!!
Ekki má ég hlæja,
en segi: Jamm og jæja
og sei, sei og lík þessum brag! ]



[ Greddupúkinn læðist inn,
Ekki er þetta í fyrista sinn.
Hann fer í sínn ham
Og gerir það sem hann man
Vera “flott”, 
En það er líka svo gott. ]



[ týndur úr huga
mynd
villtur varð
í aldir
horfi um
hvarf
kominn er í tölu guða

leit-andi
við 
og við
hann aldrei
fundum
meðann grafinn í
fjörusandi

aldrei man hann
fundinn
aldrei mun hann
verða aldrei
vera
aldir í öldu
aldann honum unni
Óskar óskar
aldann unni annan mann

minning lifi hans heldur
hafið hefur
hann
á opið sár í jörðu
að leik í klettagarði
skall sjór á land
aldann eins og heitur eldur ]



[ Það er reistur kross
fyrir hvern iðrandi mann.
Þess vegna verð ég 
að fara að safna spýtum. ]



[ Svartnættið
syrgir   
í örmagna
sál. 
Hjartanu  
blæðir
við útbrunnið 
bál.
Hið nýfædda
ljós
er nú logar 
svo hljótt
lýsti ei upp 
þessa örlaganótt.


Ég eignaðist lítið barnabarn
aðfaranótt laugardagsins 12. feb. 2005.
Hann fæddist með Downs heilkenni. ]



[ bráðum hittumst við aftur
það eru liðin mörg ár
það verður vonandi
vandræðalegt

annars væri hún 
ekki til neins
þessi minning ]



[ sól þarna skæra
sama hvernig ég gretti mig
alltaf skaltu samt skína á mig
ég verð afmynduð

en fallegastar erum við saman
þegar ég sé þig gegnum
handarbakið mitt, 
augnlokin mín,
eldrauða heita
skæra sól
og ég
verð þú
þú ég
við við.
einar. ]



[ Vangaveltur.


Maður sá er guðinn fyrstur fann
fékk þá skrítnu mynd í huga. 
Aldraðann útlits sýna hann
aðrar myndir þurfti að buga. 
Ímynd kynnt sem enginn kann
eflaust finnast ráð sem duga.
 
Í gráhvítum kufli gamal er maður
gráskeggið mörgum hefði nú dugað.
Sæll var um tíðir guðsonur glaður
gæsku naut hrundar er ást hafði bugað.
Eljunar ávöxtur atlot og daður
elur þann bur sem guðsyni er hugað.

Fullþroska er maður þrjátíu vetra
þróun varanleg ef rétt er stefnt.
Furða að ætla þeim besta ei betra
berandi elli þar illsku er hefnt.
Í nafni Heildar og heilsusetra
er hreystileg fegurð þroski nefnt.

Blekkingatrúin er bálandi staða
bráðum er gengið heldur of langt.
Þá bannað er eitt í verra þeir vaða
og vita ekki lengur heilt eða rangt.
Kristna heiminn kynnu að skaða
kynnist þau fólki guðsorða svangt.

Heimskerfi mitt er allur alheimur
all flestar sólir og lífgjafa hnettir.
Þroskaðar heildir þéttsetinn geimur
þróandi framlíf á jarðkúlum settir.
Á guðlegri stefnu milljarða sveimur
staðnaðir neðar frumstæðir prettir. ]



[ Hér sit ég ein, alein og yfirgefin.
Ég græt, græt því ég hef misst vin.
Vinur sem var mér traustur og trúr,
ég tók í hönd hans er hann var súr.
Þegar við lékum saman, saman hjá stóru eikinni.
En nú ertu farinn, horfinn í annan heim.
Þar sem friður og dýrð munu fylgja þér,
en aðeins draumar og fortíð munu fylgja mér.

Þú varst ást mín og draumar,
því á milli okkar neistuðu heitir straumar.
Við leiddumst hönd í hönd,
og tengdumst sterkum vináttubönd.
Þó upp í skýin þú kominn ert, 
þá vinur minn þú ávalt sért.
Ég veit þú bíður eftir mér,
því ég vil ætíð vera hjá þér. ]



[ Af hverju ég?
Ég sem er alltaf ein.
Hvað er að gerast?
Gerast í þessum heimi.
Marinn líkaminn og glóðurauga.
Handleggurinn brotinn, 
ó! hvað það er sárt.
Það er svo sárt að standa ein,
ein á móti tíu, jafnvel hundrað!
Hvað get ég gert, hvað skal segja?
Þetta var martröð,
einelti er martröð! ]



[ Hvað sem gerist,

hvert sem ég fer.

Þú ávallt ert í huga mér.

Hárið dökkt og glansandi,

og augun svo framandi.

Þú heldur mér traustu taki,

og allt það vonda er að baki.

Ekkert í heiminum mun taka þig frá mér,

því ég mun ætíð fylgja þér.

Í gegn um súrt, í gegn um sætt,

því hjartað mitt  þú hefur brætt.

Ég dái þig, ég þrái þig.

Ég vona bara að þú viljir mig!!! ]



[ ég sakna ekki lengur
ég frekar þakka
ég hef þroskast
ég skil
ég finn 
ég gleðst
ég er

þú varst alltaf þar
þú ert enn og verður
þú gafst alveg sama hvað
þú varst glaðværðin
þú sagðir 
þú þagðir

takk mamma ]



[ Ást er ávöxtur hverra blóma
Allir þurfa ástina
Hjartað hamast ótt og títt
Þegar horfi ég á þig ]



[ All I want is you and me
You and me are great to be
If only we could work on it
Keep our relationship fit
Think about our good times
And what I’m saying, it rimes
It’s just because I love you so
I don’t want you to go
If you do, You’ll take my heart to
I love you ]



[ Klerkar og fjöll,
um fagra morgun ást.
Skýin tóku þig,
eins og dögg fyrir sólu.

Sakna þín mikið,
græt morgun ást.
Lít til himins,
Og nú ertu þar.

Afhverju fórstu,
burt frá mér.
En má ég ekki fá að
kyssa þig. ]



[ Þú ert ljúf sem lamb,
hárið þitt er gyllt eins og gull,
augu þín eru fallegri en tært vatn,
Rjóðar kinnar þínar fallegri en rósin,
Rauðar varir þínar sem rennandi blóð.

Ég elska þig,
ljúfa lamb,
barnið mitt.

Sofnaðu,
litla mín,
sofandi,
svefnburka;
sofnuð nú. ]



[ Afhverju er ég hér
er það satt
að ég sé ástfangin af þér,
á meðan ég finn mér flottann hatt.

En öðrum þú fórst með
Á töfra stað
En það hefur skeð,
Að ég fór með þér í bað. ]



[ Er þetta galdur,
sem milli okkur fór,
ég elska þig ó Baldur,
Eins og í augun fékk ég klór.

Folald í haska
hérna er fín taska,
geymi þar fyrir þig
ástina um mig. ]



[ Verkin ég vann
ég finn fyrir hann
Gull og gersema
á þetta að vera þema.

Þræla út og inn
má ég vera þinn,
kona þín og mamma þeirra
þá get ég þénan fleira.

Hvað er að þér,
kona góð.
Viltu giftast mér,
Þetta er nú algjör lóð.

Ég veit ég er bara
eitthver tusku dúkka,
en má ég ekki fara
og alltaf bara húkka
far. ]



[ Dauðinn tekur völdin
það er oft á kvöldinn.
Stríðinn byrja um morgun 
þá er allt í sorgum.
Stríðinn enda á kvöldinn
þá  tekur nóttin völdin. ]



[ Áfengi dauðans, þú litli stormsveipur
fékkst áfengiskast,hljópst skólaus út
í snjóinn, kuldinn herjaði á þig,  
þú frosinn snérir við,en þá var ég farinn.
 

síman þinn hafði mín í för,
þú í rútu upp í varst dáinn úr
áfengisdauða,mín hugsandi um kastið sem  þú fékkst hvað kom til, hvað gerði ég?
 

mín í taumhaldi hélt í síman,
eins og hann værir þú, 
en þetta varst ekki þú,
síminn titrar og bjallar mín í síman 
tekur upp HALLó þú elskan mín í símanum 
varst.


unaðslegt símtal við áttum,
mín til stormsveipsins kemur til,
þú litli stormurinn minn þú elskar mig. ]



[ Ljósin dofna
og myrkrið tekur yfir
umvefur heitar ljósaperurnar
og bylgjast um herbergið

síðustu tónar myndarinnar
hverfa af skjánum um leið
og ég sný mér í dúnamjúku rúminu
og dreg sængina yfir mig

Umhverfishljóðin drukkna í þögninni
og þögnin fæðir af sér umhverfishljóð

brak stigans, fall regndropans
hvin vindsins og andardráttur minn
allt blandast þetta saman
í hvirfilbil nútímans ]



[ stend við gluggann og horfi á umhverfið
umferðina, fólkið
horfi stíft, blikka augum
en áfram koma engar myndir fram
nema í huga mér

stend við gluggann og horfi á umhverfið
en sé ekkert
augun hafa sofnað 
dáið
myrkrið hefur gleypt þau

stend við gluggann og hlusta á umhverfið
umferðina, fólkið
mikið er gott að
skilningarvitin eru fleiri en eitt ]



[ ef ég segi þér hvað ég heiti
og þú segir mér hvað þú heitir
þá þekkjumst við
og erum ekki ókunnug lengur ]



[ Í fögrum dal á ónefndum stað er snjó að leysa
undan snjó brýst blóm; ljóst, lítið, fagurt, fínt.

Svo kemur hret og frostið það sker, þá falla blómin
en blómið stendur; ljóst, lítið, fagurt, fínt.

Nú skín sólin, færir fleirum líf, sumarið komið
blómið þroskast, vex; grær, fellir af sér fræ. ]



[ Mölin er nýbruninn
    handa vegarins er ýtan
    út úr bruninn. ]



[ Á morgun ætla ég að storma

inn í tískubúð í miðbænum

rífa jólaseríurnar úr glugganum

vefja þeim um hálsinn á mér

klifra upp á stól

draga upp svissneskan vasahníf

og rista rúnir í hold mitt.

Svo ætla ég að grípa þrýstna afgreiðslukonu

klína blóði í fötin hennar

og dansa við hana foxtrott.

Svo ætla ég að bera á mér brjóstin

fyrir opinmynntum lýðnum

reka útúr mér klofna tunguna á öryggisverðina

öskra Lebensraum!

og skunda heim til mín.

Þar ætla ég að finna fyrir óendanlegri smæð minni

við risastóra borðstofuborðið mitt

og hugsa með mér að svona

hljóti atómum að líða

og skæla að lokum ofurvarlega

út í kakómaltið mitt. ]



[ Farinn ertu yfir hæðstu hæðir,
flogin upp í bláa himininn.
Á vindsins vængjum þú áfram æðir
en farðu varlega vinur minn.

Gott og farsælt líf þú áttir
og komst svo mörgu í verk.
Við þig skildu allir sáttir
enda voru vinaböndin sterk.

Vinur við gleymum þér ekki
og vitnum í þig á hverjum degi.
Það brosa allir sem ég þekki
þegar sögur ég af þér segi. ]



[ I am I am not I am I am not I am I am not
 I will I will not I will I will not, 
 I do I do not I do I do not I do I do not
 I trust I trust not I trust I trust not.
 
 I ask you I dont ask I ask you I dont ask
 I love you I love you not I love you, 
 I am stupid I am not stupid,  
 I need you I dont need you I need you.
 

 This is me this is not me this is me,
 Talk do not talk talk do not talk,
 Hate me do not hate me hate me, 
 Hug me kiss me hug me kiss me. ]



[ Ef ég ætti fleiri töflur
ey ég mund taka þær
því þær eru úldnar vöflur
heldur vil ég fagra mær ]



[ Ef værir þú hjá mér Kristur,
Myndi ég ræða við þig
um kenningar Kirkjunnar
og hennar siði.

Ef værir þú hjá mér Kristur.
Myndir þú leiðrétta.
Því kenningar Kirkjunnar
Vekja hjá mér ugg.

„María var vissulega þín móðir
En hún var ekki minn himna faðir.
Það varst þú sem komst og frelsaðir
Svo menn gætu horft í duftið“.

Andi þinn er og var mikill.
Svo mikill að enn snertir þú menn.
Svo mun verða um aldir enn. ]



[ Við grunnsævarslóð liggur gull í sjá
en glitský á himni skín.                              
Yfir lönd skyggir leið hin dulda vá
hún líður en birgir þér sýn.

Þar sem himinn og haf renna saman í eitt
halda örlög við dagsbrún vörð.
Þau vaka  og vefa í möskvana greypt
veginn um móður jörð.

Við vafurlogann  er  lofsungin   nótt
í ljósi bar ég minn harm.
Ég gekk úr þeim heimi því sál mín var sótt
særð við glötunar barm.

Förumaður þú siglir  um úthöfin einn
í ánauð með sorgar  þel.
Við marbakkann blikar hans perlusteinn
og bíður í luktri skel. ]



[ Það sem getur gerst í einu mannshöfði.
Framtíð mannanna ákveðin,
framandi heimar skapaðir
syndir afmáðar.
Allt í huga eins manns.
Og þar eru bardagar lífs míns háðir.
Þar á vígvelli hugans er ég óbreyttur hermaður í skotgröf.
Kúlur á milli stríðandi fylkinga þjóta.
Togstreitan er á milli góðs og ills.
Þar er ég verðandi einræðisherra,
sem vill einangra þegna sína frá umheiminum,
svo að þeir geri ekki uppreisn
að stríði loknu. ]



[ Fyrir óralöngu
       á aðfangadagskvöld 
       er eftirvæntingin
       lá í loftinu
       líkt  og  
       glitrandi stjörnur

       singdi hún mamma okkur
       hátíðlega, og í
       hvítan nærbolinn fyrst 
       börnin sín klæddi
 
       og þá komu þau,
       - jólin.
 
       Stofan okkar fylltist indælli 
       angan.
       Heilagri eins og 
       Himnaríki

       -hin fyrstu jól. ]



[ Mamma,pabbi og stóri bróðir

Mamma ég kom en fór svo fljótt,
en núna ég sef á himnum rótt.
Ég vildi vera lengur og vera um kjurt,
en þar var einhvað sem tók mig burt.

Pabbi ég þig elska,
elska svo sárt.
Ég sakna þín svo mikið,
ég sakna þín svo sárt.

Stóri bróðir þú hafðir mig huggað,
þú mig í svefn hafðir ruggað.
Ég sé ykkur seinna verið ei leið,
ég sé ykkur seinna svona á miðri leið. ]



[ Ástin er lífið
lífið er ást.
Sumir lifa
sumir þjást.

Barn nú fæðist 
þar er eylífðar ást.
Foreldrin hræðist
og barnið mun þjást.

Ástin er lífið
lífð er ást.
Barnið er veikt
nú mun barnið þjást. ]



[ Ég þrái ást, 
en ei fæ neinu breitt.
Ástin mér brást, 
og ég skil ekki neitt.

Veit ei hvað skal  gera,
að vera einn.
Það vill ég ei vera,
og deyja aleinn.

Enginn mig skilur,
ég er oftast einn.
Það er blindbylur,
og ég stend þar einn. ]



[ Dóttir eitt sinn ég átti að fá,
Sál þín var ekki  tilbúin þá. 
komdu þegar þú ert tilbúin,
já komdu þá.

Guð þig passar nú,
vertu stillt og vertu trú.
ég elska þig ávalt,
ég elska þig nú.

Þú á himnum lítur niður til mín,
og sér mig þar að hugsa til þín.
Guð ég bið um að hugsa um þig,
Vertu þæg og vertu góð ég elska þig. ]



[ Ég elska minn föður,
hann reyndi mig aga.
Ég elska minn föður,
alla þá daga.

Hann reynir og reynir,
að koma mér til manna.
En ég hlustaði aldrei,
og sagði æi mamma.

Ég elska minn pabba,
Frá því að ég fór að labba.
Við rífumst mikið ,
En nú ég stoltur í fótspor hans labba. ]



[ Pabbi sagði nei,
en mamma sagði já.
hún segir það núna,
hún sagði það þá.

Hún í hönd mína hélt,
ég gat alltaf hana elt.
Hún hefur svaka þolinmæði,
henni fanst ég vera algjört æði.

Því vill ég henni þakka,
að eiga svona góða krakka,
ég elska þig mikið,
og þakka ykkur fyrir vikið. ]



[ Úti er kuldi,
og inni er hiti.
þú vinnur og vinnur,
það myndast sviti.

Þú verkamaður ert,
frá verkamönum þú kemur.
Hvað heldur að þú sért,
þú ljóð nú semur.

Nú þröngt er í búi,
og hvað á að gera.
farðu í skóla,
og látu dópið vera. ]



[ Tónlistin er okkur hjartans mál,
Hún tjáir okkar hjörtu,
og hjálpar okkur að slaka á,
Góðu daganna björtu.

þú tjáir þig með tónlistinni,
hvort sem er úti eða inni,
ást eða sorg þú skilur hana,
þú gerir það að gömlum vana.

Þú tjáir sorg,
En þráir ást.
Þú leitar um borg,
En ei hún sjást. ]



[ Sumar sólin skín svo skært,
þú í sveitinni sefur svo vært.
Ég mun alltaf hugsa til þin,
ég vona bara að þú hugsir til mín.

Um verslunarmannahelgin skemmti ég mér,
ég gekk um Akureyri við hliðina á þér.
Við fórum í sund á sunnudegi,
ég mun aldrei gleima þessum degi.

Um Akureyri við göngum saman,
við höfðum af því voða gaman.
En ég skemmti mér mest,
þegar við vorum saman. ]



[ Valentínus

  Valentínus kom að landa
   Einni fagri mær
  Stakk honum inn að vanda
  og varð hún alveg ær
 því hún fékk barn undir belti
 Sem getið var af heilögum anda ]



[ Húsið í hyllingum
sé ég
stutt í paradís
get ekki beðið.

Svo margt sem ég
ætla að gera.
Mála, brjóta,
breyta öllu.
Lífið
er frábært.

Allt svo fallegt
sannkölluð paradís.
Sauðárkrókur,
paradís. ]



[ skyndilega koma orðin 
snöggt og kröftuglega
eins og hnerri
og ég stend eftir
og hlusta á þögnina
sem þau hafa skilið eftir ]



[ Hálsinn aumur, bólginn,
streptókokkasýking.
verkjatöflurnar ét og ét, sólginn,
verra en að fá í sig rýting.

Get ekki borðað, reyni,
það er svo vont, sárt.
Hljóma eins og köttur á breimi
aldrei aftur takk, það er klárt.

Bið ekki um mikið,
eina pizzusneið.
gef mér eithvað,
æji, það versnar um leið.

Uppdópaður af pillum,
líður svo vel.
sýkingin farin,
streptókokkasýking,
djöfull af sel. ]



[ Fótbolti, fótbolti, fótbolti,
fótbolti.

Ohh......lífið er svo yndislegt
segi ekki meir. ]



[ Rigndu ekki niður tárum, 
 þetta mun annars allt enda í sárum,

 þú litla skinn Hryggur skalt þú ei vera, 
 alltaf skalt þú til  mín um-hyggju bera,

 
 ég stend hér og þín bíð þó ég sé nú alls 
 ekki fríð,
 hjá þér ég vil nú vera en þú vilt ekki 
 láta á þér bera. ]



[ Þetta er ljóð dagsins..........

........bara ef svo væri, ó
hvað fyrir það ég gæfi.

Einhvern tímann,
kannski? 

Held áfram að reyna,
reyni og reyni.
Veit ekki hvort það tekst
ég reyni.

Er hvorki Steinarr né
Guðmundsson,
þetta kemur
veit
ef ég reyni þá
munu stjórnendur ljóð.is
tilnefna mitt
ljóð
\"Ljóð Dagsins\" ]



[ geng upp götuna
í slabbi
sokkarnir blautir
áhyggjur hellast yfir mig
hvað ef ég myndi nú klúðra því?
þegar ég kem að gangbrautinni
mæti ég  lítilli stelpu
í rauðum gúmmístígvélum
sem horfir á mig
og ullar ]



[ Ég lifi í litlu ævintýri
hver dagur er áskorun 
hvarvetna leynast ný tækifæri
nýjar þrautir
og nýjir mótherjar

líka nýjir vinir
ef maður bara sofnar ekki á verðinum ]



[ Stundum hlaðast upp hrannaský,
þá hugurinn fer um völl.
Hjartað berst um þungt sem blý,
í eyra bylur efans köll.

Vanmátta stend og veit svo fátt,
vildi í hug þínum sjáist.
Hvort þú í sannleika hér er sátt,
eða hvort hjartað þitt þjáist.

Því alla ást vildi gefa þér,
þessa heims og þess handan.
Bara ef hefði þú komið með mér,
þá mátt hefðum leysa vandann. ]



[ Leiðinlegt fólk lífið hefur
Það biður um allt en ekkert gefur
En aðvitað er það ætið sjálfsagt
Að gefa svo lítið, en fá svo margt

Ætið þau skipta sér að manns málum
Segja öðrum frá ástum manns og tálum
Hætta aldrei, um það vilja þau tala
En eftir nokkra stund er það eigi satt
Fólkið allt er byrjað að gala.

Skrítið hvernig lífið er
Asnalegt hvernig það alltaf fer 
- á sama veg ]



[ Svarthvít strætin 
        þjarma að mér
í opnunaratriði myndarinnar.

Við afgreiðsluborðið 
        panta ég mér bolla 
af technicolor 
svo ég  geti tekist á við
                   söguþráðinn. ]



[ Tyggjó er eins og salt
fyllir allar götur
ekki samt eins gott og malt
eða gamlar plötur ]



[ Hvað ef aðeins væri einn
sá er þig vildi hitta
hvað ef hann nú væri seinn
eða fylli bitta ]



[ Sjálfsblekkingin, óttinn, 
hin eigingjarna herkænska
er ryðgandi sannleikur
uppljómaðs sjálfs. ]



[ Brotinn vegur brestur er, 
  fylgir djúp lægð,
  skurðinn sá dyggir voru, 
  sveinar fornir smáir eru,
  legðu blessun bjartsins á,
  eldurinn mun logna undir stormi. ]



[ Við þig konan krýpur.
Kvalin, tár sín sýpur.
Hún var aðeins of sein, 
að stöðva þitt vitlausa mein.
Blóðið staðfestir hennar illa grun, 
að þú sért farinn við byssu dun.

112 sagði, nú koma þeir, 
á lögreglubíl þeir verða tveir.
Babú babú þeir fljótir verða, 
en ég hugsaði, öll vegalengd er eilífð til mín. 

Ég sagði, er hann á lífi,
ég sagði, er hann á lífi.
Við munum skoða en engu lofa.
Bíddu frammi á meðan við tökum á móti þessum harmi. 

Ég beið og beið en sál þín skreið.
Í þínum kroppi var hún ei 
og í sífellu ég endurtók, nei. 

Lítill miði olli engum friði, 
við hefðum betur haldið í mannasiði.
Talað saman um stríð og frið, 
ýtt burt dauða og gefið lífinu skrið. 

Þú varst alltaf minn og nú kraft þinn ei ég finn.
Hvað hefurðu gert maðurinn minn ?
Nú er ég ein með okkar mein.
Af hverju fórstu, 
því vagninn dróstu. 

Guð nú ég treysti 
og hann er minn eini neisti.
Í þessu lífi ég hafði þig 
en með þínum gjörðum þú reyndir á mig. 

Hjá Guði á ég stað og stund.
Hérna megin, hinu megin, 
fer ég og mun fara á hans fund.
Hans er valið hvenær ég kem til þín.
Það ekki ég ákveð, þó svo sorgin sé mín.

Ég bið og vona að þú friðinn finnir 
og að meinið eigi á sig minnir.
Þú ákvaðst að fara 
og ekki leyfa drottni að svara.
Drottinn bendir á lausn og gleði. 
því átta ég mig ekki á, 
hvað í höfði þínu skeði.

Við skulum taka upp þráðinn 
þegar hún kemur yfir mig náðin.  
Ég spurningar hef um hvað skeði. 
En ég mun lifa og í sandinn skrifa
ég elska þig, líkt og þú á þinn miða.

                  Jóhann H H,2004. ]



[ gengur upp gena stigann
sullar dna á milli glasa
Kári glottir ánægður
með milljónir í vasa
en hver veit
hvað þeir í díkót
eru að brasa? ]



[ Stúlkan sér liti í dögunum
hún getur litað dagana
á autt blað.

Laugardagur er þó frábrugðin
Þá teiknar hún klukku
í svörtum ramma
sem slær 
enda á vikuna. ]



[ Smá saman
hvarf hún
inn í hlekki geðsjúkdóms
Þar sem einu sinni var hlýr faðmur
varð kuldalegt fas

Tilfinningarnar frusu 
urðu líkt og grýlukerti
stingandi 
oddhvassar
frosnar

Heit tár barnsins
sem þráði móðurást
gufuðu upp
í frosthörkunum ]



[ Þú sast við eldhúsborðið með blik í augunum
orðin flugu í bylgjum út úr munni þínum
Þú ætlaðir að gera svo margt
Hugsaðir svo margt
Hugmyndirnar hrúguðust upp
og troðfull þvottakarfan
gapti yfir óreiðunni


Næsta morgun var blikið horfið
vonleysið skar sig í gegnum loftið
Þú ætlaðir þér ekkert þann daginn
Hugsanirnar voru staðnaðar
Hugmyndirnar lágu 
á botni þvottakörfunnar
sem hló sigurvissum hlátri ]



[ Ánamaðkur, 
slitinn í tvennt,
engist til og frá á jörðinni
og kvelst í þögn.

Getur hann lifað áfram hálfur?

Skilaðu helmingi hjarta míns
er þú hafðir á brott með þér
út nóttina. ]



[ gumi gefur
gaum
sefur 
og saumar 
saum
en núna 
hefur 
hann leyst
sinn taum

kerling í koti
dauð
önnur kona í
rauðpolli
Koch að kenna
Rodja varð að
nenna drolli

ekki mátti miklu
muna
að allt hans
plan
mundi upp
funa
á stundinni varð
að spuna

gumi ekki
gaum gefur
Raskolnikof
bara sefur ]



[ hvað höfum við gert til þess að eiga það skilið að lifa í þessum heimi?
heimurinn er ekkert það góður,
en sumu fólki líður vel og vill ekkert annað en lifa að eilífu,
ég vildi óska að mér liði þannig,
að ég væri ánægð með lífið og liði vel,
kanski einhvern tíman... ]



[ Nú ertu farinn 
Farinn mér frá
Frá mér að eilífu

Tárin renna
Renna niður kinnar
Kinnar rauðar af sorg

Hann passar þig
Þig fyrir mig
Mig að eilífu

Nú ertu í myrkrinu
Myrkrinu án mín
En hann passar þig
Þig fyrir mig

Aumingja Tinna
Tinna er ein
En ég passana
Passana fyrir þig

Veruleikinn er harður
Harður án þín

Þú varst minn vinur
Þú varst mín ást

Þú verður geymdur
Geymdur á þínum stað
Stað í hjarta mínu

Minninginn er stutt
Stutt var ævi þín
En nú ertu farinn 
Farinn mér frá

Ég gleymi þér aldrei
Aldrei þú verður einn
Því hann passar þig
Þig fyrir mig

Hann vildi fá þig aftur
Aftur því þú varst engill
Engill ertu núna
Engillin minn ]



[ sjávarrokið 

grét

á gluggann minn
söltum tárum

meðan ég svaf

 -


og nú

sé ég ekki út

fyrir 
fingraförum
vindhviðanna

sem 
lögðust
á glerið
í leit að skjóli

á meðan ég svaf ]



[ Snjóhríðin barði húsið að utan
ég sá tárin renna niður gluggana
heyrði í beinverkjum veggjanna
skynjaði kvein þaksperranna

Ég hjúfraði mig saman undir ylvolgri sænginni
klemmdi saman augun
og þakkaði guði fyrir hlutskipti mitt ]



[ Hjarta mitt er á harða spretti frá losta hugsunum sem hlaupa á eftir því, hugsanirnareru svo hraðar að það líður ekki að löngu þar til ég mun falla og þær munu hrynja fyrir mig líkt og regnið fellur til jarðarinnar. ]



[ Allur lífs og dauða leiði
lætur ekkert aftra sér.
Og þó á götu hans gátur breiði 
gagngert hann kemur í átt að þér.

Þó víkir þú vinur af hans vegi
og viðrir þig um nokkra stund.
Dokar hann uns hallar degi
og dregur þig aftur á sinn fund. 

Varlega frekar veittu mér
vinur, ef nóttin þig hræðir.
Saman þá sáttir sitjum hér
uns sólin myrkrið bræðir. ]



[ Dagurinn vefur ljóðinu saman
býr til kúlu
og kastar því upp í loftið
grípur og kastar aftur
og aftur.....

Stundum lendir ljóðið á götunni
þá fellur skuggi á ljóðið
og skítugir krakkar traðka á því

Stundum lendir ljóðið í höndum fólksins
þá glitrar á ljóðið
og brosandi börn fagna því

Ef ljóðið nær að haldast á lofti nógu lengi
grefur það sig í minningu almúgans
það verður ljóð dagsins ]



[ Í Idol Bubbi rúllar feitt,
sumum gerir hann lífið leitt.
Textar hans eru hugar lestur,
enda er Bubbi alltaf bestur.

Hann semur texta um sitt líf,
svona er hans tónatíð.
Eitt sinn hann nú líf sitt olti,
en syngur nú með miklu stolti

Æska erfið hann nú átti,
og fortíðin er ei góð.
Lifir núna hér í sátti,
Hérna Bubbi er eitt ljóð ]



[ Þegar sólin mætti tunglinu
-og bauð góða nótt
varð til ævintýr
sem konan sagði barninu
við rúmstokkinn varð til ævintýr
sem hvarf. ]



[ Í draumum ég svíf:
með vinkonum hjá mér.
gott er þetta líf,
Í faðmi þér.

Vinkonur mínar
gætu orðið þínar.
Sætar eru stelpur
þær hugsa um að eignast telpur.

En er ég bara ein?
sit ég í fjarska
verð orðin sein
verð ég þá að maska.

Vinkona móðir,
þið eruð æði góðir.
Gifstu mér ó, Ari
vertu barna faðir. ]



[ Í mirkri ég skrifa.
Langa tengi skrift
En stundum verð ég þér að bifa.
En öðrum er ég gift. ]



[ Ó María hún María heitir María
hún segr allt gott með 2 téum
ekki með 1 téi hún er gelgja ársins
en ekki eins mikið og Helena bara smá minni hún María er svo cool en ekki múr. ]



[ Grænir fingur hennar
gylla í ljósinu
og dansa vetrar dansinn
í ljósinu sem skín
á mig.
Á vatninu hjá elskendum
sigla hvítir svanir
og kyssa stjörnur
og ungar elta þá.
Um alla tíð
er dauði svana
er kominn.
Deyja ungarnir.
Alveg eins og fólkið
í ástarsorg. ]



[ ¨66 er  hann
sem sagði það
ekki gftast
ég og þú
skiluru?


Ef þú elskar fiska
þá ertu me mér 
en ekki kolkrabba
stelpuni Hún heitir  er þaðð ekki Naría
hún getur keypt sér nærbuxur

Við giftumst á morgun 
og eignumt krakka. ]



[ Ég heyrði þennan grátur
en ef þetta væri hlátur,
myndi ég kaupa
og svo beint að hlaupa,
dansa
nafn mitt er Hansa.
Hlæja mig máttlausa
Alls ekki rausa.
En þetta var grátur
vildi ég að þetta væri bátur,
sem þurrka væri af,
kaupa mér staf
og lofa mína trú.
Bara að þetta væri þú.

Hlaupa eftir hljóði
nei ekki þú minn góði.
Vera töfra kona
æji æji svona
finna þig ekki
fyrr en sekki
þessi bátur,
ekki væri hann kátur.
Finna hann liggjandi
tyggjandi
farinn til himna
sjúge tjúke bimna. ]



[ Ég sá hana labba.
Svarta hárið síða
sveiflaðist um jakkann.
Mjóar kirsuberja rauðar varir hennar
glönsuðu þegar hún brosti.
Augu hennar bláu
litu á mig
ég brosi.
Kemur svo beint til mín
og kyssir mig á kinn.
Orðin fara í eyru mín
Mér finnst þú sætur.
Er ég sé hana aftur
næsta dag.
Kem ég til hennar á hnjám
og byð hana að giftast mér.
Svarið heyrði ég vel
Hún sagði já.
Hún sagðist heita Rósefína
og varð svo rósar rauð. ]



[ Þær voru í stuttbuxum,
og bleikum maga bol,
hárið var í hnút,
þær brostu,
mjórri en nornin góða,
sætari en fegurðardrotting.
Mátturinn var ekki annað en góður,
töfra þær sig heim að nýju,
sveittar,
þreyttar,
og heilsuræktin er í þeirra plús. ]



[ Janúar eins og Elvis Presley
Febrúar eins og bollurnar
Mars eins og súkkulaði og pláneta
Apríl eins og vetrar dagurinn síðasti
Maí eins og mæður  sem eiga  daginn
Júní eins og Lýðveldi
Júlí eins og  31 dagur
Águst  eins og  nafn á  einhverjum
September eins og í laginu:Kóngurlóa vef
Október eins og Vetrardagurinn fyrsti
Nóvember Aðventan hefst
Desember eins og Aðfangadagur,Jóladagur og Annar í Jólum. ]



[ Samþykkt er ekki sameigilegt.
Sýnilegt er  ekki sardína. ]



[ Þú fæddist þann annan ágúst
með þitt yndislega bros á vör
með tímanum varð það fallegra 
eins og hjartað þitt óx og óx
	
Með tímanum varð ánægjan meiri 
eins og vandamálin urðu fleiri
þú fæddir þinn yndislega son 
svo ung en þú lést það ey á þig fá

Með tímanum kynntist þú manni 
reynduð þið af öllum krafti 
að eignast þér annað barn
sem á endanum varð stúlku barn

Með tímanum varðst þú einstæð móðir 
með börnin þín þér við hlið
vannst eins og vitleysingur 
því einhver varð að sjá fyrir þér og þínum

Tíminn leið eins og vindhviða
fæddir þú annan dreng
en svo kom í ljós seinna meir 
að faðir þinn var alvarlega veikur

Mánuðirnir liðu hægt  
og brátt flaug hann á seinni vængnum 
og hvarf þér fyrir aftan sjóndeildarhring

Þú lést börnin þín aldrei sjá 
þig fella tár
en hvert tár sem ég ey sá 
snerti mig og kvaldi 

Ég vissi alveg að þetta var erfiður tími
en þú misstir aldrei brosið til okkar 
en auðvitað brostir þú ekki eins mikið 
og þegar þið afi sátuð saman


Þú áttir svo annan strák
og við fluttum í sveitasæluna
þið amma unnuð mikið 
og ég sá þitt fallega andlit ekki eins oft og áður 


En því er ekki að skipta 
þú byggðir okkur fallegt heimili
með tímanum varð dóttir þín mikið lasin
og þú stóðst við hennar hlið eins og klettur

Dóttir þín var heima 
og horfði á heimilið sitt verða að
einni tauga, og vanlíðunnar hrúgu
með hverju tári fylgdi slæm vanlíðan 
sem ekki var oft gott að skilja

Á endanum komst þú að því 
að heimilið okkar yrði brátt ekki okkar
þú reyndir að berjast 
en á endanum fórum við að leita að öðru heimili

Við fluttum inn í nýtt heimili
nýtt upphaf
tímarnir voru öðruvísi
og brosið kom oftar

Aumingja börnin 
sem ekki eiga móður
því ég gæti ey 
lifað án þinna arma

Þú ert móðir mín 
þú ert besti vinur minn 
þú ert ástæðan fyrir því að ég vakna á morgnanna
þú ert manneskjan sem ég elska meira en allt
ég elska þig ]



[ Orð á blaði
stafir mynda.

Hjarta mitt
nakið. ]



[ P &#2960; M
var þetta ást.
Draumur
saumur.
P er Polite
M er Mother.
Love you.
En ástin varð meiri
en þegar Geiri
var með mother,
og Mother með Geira.
Nú er hún með Polite
og barn eitt er hún með
hamingju samari en allir
og gift er hún
honum P. ]



[ Hún bjó til hús
þegar hún var með lús
hún átti mús
og lét hana í krús.

Gleypti hana hestur
en þar var lítill prestur
sem langbestur
gaf barninu nafnið Gestur. ]



[ Vinkonurnar Maria
góða Eva
Ekki má kalla hana Naria
þá verður hún að gefa
Slefa
ekki neitt svona bull
algjört rugl:
Eva og Maria 
eru vinkonur
Báðar eru þær gamlar
oft eru þær að gramla
dótið hennar mömmu
ei ömmu.

Þegar að þær leika,
verða fyrst að meika
andlit sitt
fara að breika
vilja ekki teika
verða við það smeikar,
fara beint í bólin
þegar að sólin
hverfur þeim á braut
fá svo að borða graut.
En hún eva hraut
og maría skaut
pílunni og þaut
beint í hennar ból
varð þá loksins sól. ]



[ Hann var með varalit,
Augnskugga hafði hann
hann var blár,
rauðar kinnar,
Þetta er skór
í bleikum kjól.

Gull litað hárið
með silfur litað band,
og allt í fléttum,
og hann var kona,
þetta er skór
í bleikum kjól.

En loksins þegar
hún var til.
Þá kramdist hún
hjá þér.
Hún var lömuð
af táfýlu
og illa lyktandi
sokkinum.
Þetta var skórinn
sem var í bleikum kjól. ]



[ Ljósið kviknar að degi til,
 myrkvið rýrnar í rökvinu,
 þegar skuggar í dagsljósi birtast,
 kuldast dimmar tekur að nætur. ]



[ Sokkarnir þínir
meiga alveg
hvíla sig
inni hjá mér.

Liggja saman 
á köldu gólfinu
alla nóttina
og kúra.

Teyja svo úr sér
við fyrstu
sólargeislana
og láta sig hverfa.

Áður en ég vakna. ]



[ Þú varst minn, en ég var aldrei þín, 
ég vil þig, en það er ekki svo auðfengið,
hvað þarf ég að gera til vinna ást þína á 
mér, þetta er erfitt líf að geta ekki snúið öllu við eins og það á að vera,
ég er uppgefin á að reyna, 
en mun ekki gefast upp, því þú ert minn,
í hjarta mínu huga mínum sál minni ertu alltaf minn, ]



[ Ég hef heyrt menn segja
tíminn læknar öll sár
ég vil heldur bíða
en fella mörg tár ]



[ Ef hús þitt er úr gleri
ekki kasta steinum
þótt nágranarnir stundum hleri
og kasti líka hleinum ]



[ Stundum er ég legst til rekkju
meðvitund vil missa
ég sigli um á stórri snekkju
vakna og verð hissa ]



[ Við sitjum í myrkrinu.
Við hlið hvors annars.
Sitjum þegjandi,ég horfi út um gluggann út í dimmt myrkrið og hugsa.
Síðan horfumst við í augu..og þú segir\"eigum við ekki bara að hætta þessu?\" 
Hjarta mitt stoppast eitt augnablik..ég kinka kolli og læt sem ekkert sé.
En inn í mér er hjarta mitt brotið.
Brotið í tvennt, þú braust það! ]



[ Ég horfi á þig deyja inn í þér..smám saman,sálin deyr líkaminn verslast upp..hvernig get ég horft upp á þig gera þér þetta.Ég hef reynt að hjálpa en þú villt enga hjálp þiggja..þú ert fastur í fíkninni..fastur í helvíti..og finnur enga leið til baka! ;*( ]



[ When i look into your eyes.
I see nothing but hate and lies.
When i say something,u say im wrong 
but your always right.U always blame me for some things u dont do right.I scream and yell at myself that i just wanna die,cause i cant take this much longer with u in my life.... ]



[ Ekki vinur fara að skæla
heldur skaltu æla
í þér vil ég ekki pæla
þvi þú ert með stæla ]



[ Þokuslæða,
yfir hugarfylgsnunum.
Mannvera,
úti í þokunni,
gengur lengra frá mér,
og hverfur.

Huliðshjúpur
hjúpar tilveruna í einn dag,
af ástfræðilegum orsökum,
og ég verð tómur, grár.

Krumminn,
blakar vængjunum.
Feykir þokunni í burtu,
og ég verð samur aftur. ]



[ einu sinni skrifaði til mín maður
og orðin voru rauð en stafirnir svartir
og þeim var hvíslað
á hvítan grunn og tónninn
var ertandi og þegar ég las orðin hans
varð ég heit og mig kitlaði og ég vissi að hann
hefði glott meðan hann skrifaði
það stóð ertu ljóðskáld? ljóðskáld
eins og elísabet jökuls? það er sexí

ég flissaði og velti því fyrir mér hvort
hann héldi kannski að ég og elísabet jökuls
værum einu ljóðskáldin


hann var alltaf að stríða mér ]



[ Fegurð þeirra 
slær mig snjóblindu
utan undir
svo lyftist undir
nýsköpuð brjóst þín
sem vel sköpuð
fyrir skildinginn
vísa leiðina
sem ég fálma mig
mjúkhentur eftir. ]



[ Núna er ég lygg og græt
inn í eyru tárin leka
en þú ert svo ósköp sæt
ekki ég þig vildi reka ]



[ Bara ef ég kynni að ríma
það ljóð mín mundi lengja
því þau minna á gamlan síma
þá er þurfti að tengja ]



[ Ég vil ekki vera annar en ég hef verið undanfarið, ég hef verið einhver vilt tryllt galinn persóna, misst trúna á öllu og öllum læt mér fátt um finnast þegar að öðru að kemur, finnst allt hundfúlt.

Hver er ég í raun og veru? jú ég er lífsglöð, orkumikil, glansandi, stúlka,
sem þykir gaman að öllu og öllum, læt mér ekki fátt um finnast-um aðra.

Ég er bara ég og vonandi helst ég sem ég með tímanum sem líður. ]



[ Í blómhnapp troðnum af éljum og vindi
engist nakin sála mín ]



[ Við höfum gengið brunninn
til þurrðar
fyrir löngu
búið

Geimskip mun fara frá 
skólavörðuholti
klukkan áttamínúturyfirtólf
og flytja næstu kynslóð 
handan póstmódernismans

Ég er sjálfskipaður kapteinn
og þeir sem eru á móti mér
fá ekki að vera memm ]



[ Maður getur ekki annað
en brosað illkvittnislega
þegar sæta Hollívúddparið kysstist 
á skjánum um leið
og kötturinn minn sleikir á sér rassgatið 
af áfergju ]



[ Þegar ég var með tárin í augunum
og þéttsetið var á Dillon 
Þegar hún tróðst við hliðina á mér
og kynnti sig 
Þegar of þéttsetið var til að ég
gæti forðað mér 
Þegar hann leit á hana, hún á hina, hin á mig og ég á fyrrverandi
með örvæntingu í augunum 
Ætli öllum hafi fundist það eins yfirmáta vandræðalegt og mér? ]



[ Ég er í verkfræði,
ég reikna heimadæmi og lifi í dæmaheimi
eins og mig dreymi
um ástina
og ástin er samleitin. ]



[ ég ákvað í morgunn að fara ekki í skólann það var svo vond lykt af mér nennti ekki í sturtu. Svaf hjá honum í gær hlátur svaf í morgunn slef í eyranu á mér vakna. Stend upp pissa klæði mig. Í röndótta skyrtu pils lopasokka jakka stígvél tvö húfu. Græna húfu ofaná rautt hár undir úfið. Undan augu þreytt. Ljóðrænar hugsanir blá augu græn augu. Samruni út. Kveikjari síðasta sígarettan brennur upp í munnvikinu í þokunni. Stóru þokunni í hausnum á mér litlu þokunni úti klonk klonk stígvél. Kannski kaupi ég kók kannski sígarettur sest steingrindverk. Brotið á einum stað. Hæ. Lítill krakki vinkar út um glugga hrædd hleyp næstum sest. Í strætóskýli er að plata ekki að bíða eftir strætó bara of mikið. Nikótín. Kaupi kók og bland í poka fyrir hundrað og fimmtíukall alveg helling kvitta og stelpunni er alveg sama hvað ég heiti. Sleppi sígarettum vil ekki plata strætó aftur gæti orðið reiður nei. Marblettir einn tveir þrír fjórir álfilmupakkaðar gleðipillur í hvítu boxi. Blágræn hauskúpa berst við bleikt gúmmísvín á sænginni minni gulur hákarl. Stundum skil ég engann sopi kók. Stundum held ég að ég hafi ekki atkvæðisrétt. Sé ekki manneskja eitthvað annað með munstruð augu og lakkrísreimar sem ég tygg í smá bita fyrir bita og kyngi. Þegar enginn skilur mig. ]



[ Sál minni blæðir
henni blæðir vegna allra sára er þú hefur veitt henni.
Hver blóðdropi sem fellur táknar gjörðir þínar. Ég safna þeim í skál og gef þér er ég kveð þig við dyr helvítis. Er þú hittir Satan gefur þú honum skálina hann mun skenkja þér í glas úr henni til eilífðar
og láta þig drekka þá munt þú upplifa allan þann sársauka sem þú hefur veitt mér
og að lokum mun sál þinni byrja að blæða. ]



[ Ég sé þig
þú sérð mig.
Ég vil þekkja þig
þú vilt þekkja mig.

Við reynum að tjá okkur en ekkert heyrist
við reynum að snerta hvort annað en finnum ekkert.

Heimsendir skellur á
glerbúrin brotna!
Loks erum við frjáls.

Ég sé þig deyja 
þú sérð mig deyja. ]



[ Í nótt dreymdi mig draum
ég og þú vorum stödd á utopískum stað.

Við drukkum malt
ég söng og þú spilaðir á óbó
á meðan ellefu dvergar dönsuðu í takt við melódíurnar frá okkur.

Í fyrsta sinn á ævinni brostir þú
tár rann niður vanga minn.
Ég vissi að loksins hafðir þú fundið hamingjuna sem að þú hafðir svo lengi leitað að. ]



[ Ég stend á bryggjunni
himininn grár
vindurinn kaldur
þögnin læðist að mér
þögnin eykst
þögnin tekur yfir.

Ég sting mér 
sekk dýpra og dýpra
uns ég finn kaldann hafsbotninn
snerta bak mitt
þögnin er yfirþyrmandi
allt verður svart
þögnin hefur sigrað. ]



[ Þú ungi maður
hlýð þú á 
því samviska þín
þig hrópar á

þú ungi maður
því vilt þú ei raust hennar hlusta á  
hún var þér að gjöf gefin
til að forða þér villu vegar frá

þú taldir þig geta 
gengið götuna einn
vinarhönd á öxl þér
af þér burtu þú þreifst

þú ungi maður
nú situr þú einn
með höfuð þitt í greypum þér
augun svo tárvot og beisk

nú bergmálar rödd samvisku þinnar
hjarta þínu í
þú ungi maður
gakk hægt um gleðinnar dyr

í örvæntingu þinni
þú nú leitar af þeirri vinarhönd
sem þú forðum
taldir ei á þörf

þú ungi maður
hún þér nú horfin er 
oft þeir sem gott eiga
ei það vita fyrr en þeim misst er

einmannaleikinn
hefur þér nú tökum náð á
hróp þín ein eftir eru
hjálp,hjálp

þú ungi maður
nú þig engin vill hlusta á
þú nú uppskerð það
sem þú hefur sáð ]



[ Hann situr í stól
hróflar í hári sínu
lítur á mig
brosir
segir á sinn blíða hátt
ég elska þig

þessi maður
þessi yndislegi maður
sem hefur valdið mér
svo mikilli sorg
en þó sem meira er
svo ólýsanlegri hamingju og gleði

sagði ekki einhver
að ástin væri einmitt þannig
sambland sorgar og gleði

ef hann bara vissi
hversu miklu 
hann mig skiptir

hann er allt
allt sem ég er
mín ást
mín gleði
mín sorg
mín fortíð
mín framtíð

allt mitt líf 
var,er og verður
fyrir hann
ég elska hann. ]



[ Ó þú faðir,vor faðir
þú sem á himninum býrð
þú sem horfir með kærleik
á þennan synduga heim

hvar endar þessi veröld
full af lygi og girnd
mannfólkið spillt 
eins og leikbrúður
stírðar af höfðingja 
þessa heims

ó þú faðir,vor faðir
þú gafst okkur kost
á að velja á milli 
ílls og þess sem er gott

en vor faðir,vor faðir
við mistum sjónar af þér
hjörtun heltekin
af öllu sem íllt er

af kærleika þínum og gæsku
þú sendir þinn son
á herðar sér tók hann
vorar sindir og böl

af mönnum var hann hæddur
hengdur á kross
á dauðastundu
hann bað fyrir oss

að dvöl sinni lokinni
á jörðu hér
hann lét okkur eftir 
dýrmæta gjöf

ef við fram fyrir hann komum
í einlægni og trú
hann fyllir hjörtu okkar gleði
bíður okkur velkominn
í sitt hús

ó þú faðir,vor faðir
í Jesú nafni ég þig bið
opna þú augu okkar mannanna 
svo við megum lifa saman í
kærleik og frið. ]



[ Æ hvað hún er fögur
á henni tollir ekkert ryk
því hún er svo skelfing mögur
vildi að hún hefði spik ]



[ það er nótt í Reykjarvíkur borg
lítil stúlka situr innifyrir
og horfir út um gluggann,
úti er myrkur,niðdimma myrkur,
úr augum hennar má skynja ákveðinn
leiða ef ekki óþreyju,
henni líkaði ekki allt þetta myrkur,
fannst það  gera allt svo
kalt og drungalegt,
oft fannst henni hún líka sjá eitthvað 
í myrkrinu,
þá varð hún hrædd

skildi það vera satt sem þeir sögðu
í sjónvarpinu í kvöld,
að það ætti að snjóa í nótt,
henni líkaði við snjóinn,
fannst hann lífka allt við,
yfir andliti lítillar stúlku
var eftirvænting,
er hún lagðist til svefns þessa 
dimmu vetrarnótt

það er morgunn í Reykjarvíkur borg,
lítil stúlka rís úr rúmi sínu,
hleypur hröðum skrefum að glugganum,
gleðisvipur færist yfir andlit hennar,
það var þá satt sem þeir sögðu,
göturnar,tréin,bílarnir,
allt,allt,allt,
var þakið hvítri ábreiðu,
það var komin snjór

litlar hendur,fætur og höfuð,
þrengja sér með óþreyju 
í yfirhafnir,
eins og gustur þýtur hún framhjá
móður sinni,
út að dyrum,
út,út,út
var það eina sem komst að í huga
lítillar stúlku þennan morgun

ristað brauð og mjólkurglas
situr óhreyft á eldhús borðinu,
móðirin horfir á eftir henni,
skilur ekkert í þessu óðagoti
svo árla morguns,
að glugganum hún gengur,
blíðlegt og skilningslegt bros
breiðist fram á varir hennar,

úti er litil stúlka,
með barnslegum  ákafa rennir hún snjónum
upp í stóra bolta,
glöð í bragði og með bros á vör,
tekst hún á við það verkefni,
að viðhalda tilveru snjómannsins. ]



[ Er dagurinn sofnar eftir annríkann dag
og sólin sest til hvílu
sest ég niður með nóttini...

Við ræðum um daginn og fegurð kvöldsins
gleymum okkur í svefngalsa og brosi
ég vil ekki sofna....

Vakna upp af fallegasta draumi ársins
nóttin á brott og morguninn kominn heim
hann býður mér góðann dag...

brosið enn fast á andlitinu
og kaffið verður aldrei kalt
því draumar mínir...

...birtast mér á daginn. ]



[ Ef ég gæti sett það í orð, þá myndi ég yrkja fyrir þig ljóð.

Ef ég gæti sett það í söng, myndi ég syngja fyrirþig.

En ég er enginn penni, og krunka er ég reyni að raula.

Ef ég gæti tjáð þér hversu leið ég er...

Ég ætlaði þig aldrei að særa

Fyrirgefðu,
en það er ekki nóg
bara innantóm orð ]



[ Það enginn skilur
þessa tilfinningu
ég er sú eina sem henni finnur
frá heila og niðr\'í bringu

hún rennur frá enni
alveg niður í tær
eina sem finnur fyrir henni
er ljóshærð lítil mær

Hún öskrar á mig 
svo ég eigi fari
hún vil að ég umluki sig
þó eftirá mun ég vera aum og marin

þreytu nú ég finn
því tilfinningin tekur svo á líkamann minn
en hún er svo góð, hún má ekki hætta!
hann verður mig að sætta ]



[ Tungl-Pési, Tungl-Pési.
vantar á þig miðnesi?
Tungl-Pési Ung-pési,
er konan þín þung Pési?

Bróðir þinn hann Páll Máni,
vonar að ég skáni í tánni
en hann er fábjáni og smá kjáni
með augu grá-blá
sem skoða má í smásjánni,
sem Blá-Stjáni fékk að láni.
En Blá-Stjáni,
er á krá á Skáni,
og horfir á skjá frá Spáni,,
hrópandi:

Heja heja
heja Sverige

Tungl-Pési GNU Pési
hvað gerum við nú? Pési
förum í snú snú
við og okkar crew crew.
Móðir mín í New New (York)
segir ekkert sú sú
comment vous vous (appelez?)


Strax á landi er þaks andi
tunglið er vaxandi.
Tungl-Pési er lax fjandi
hann er að þerra lax
Varstu að hnerra Max?
Et in Terra Pax. ]



[ foh kjú
spegill
Geturu sannað það?
Já, en ég nenni því bara ekki.
Fósturpabbi minn 
getur lamið gaurinn 
sem mamma þín 
er að ríða.
Sá sem segir að
einhver sé 
lélegur að búa til ljóð 
er sjálfur 
lélegur að búa til ljóð ]



[ Morgundagur
er svo fagur,
hann var svo magur,
voðalega bragur.

Báturinn,
hláturinn
mátturinn í vatninu,
þátturinn um þig.

Að sjá þig,
liggjandi í bátnum
hárið gyllir þig
og þú ert brosandi:
til mín.

Ó, Nína
fína.
peningana mína,
verð ég að sína
þér.

Þegar að ég sá þig
fór kuldi um mig,
Að hugsa um sig
Nína fína.

Gull frá þér,
Sull í bátinn fór,
ei bull
heldur eigi rugl.

Grimma,
Dimman,
tók þig,
í vatnið
frá mér.

Dauðinn
sauðinn,
fyrirgefðu
ég elska þig. ]



[ Hún fauk til mín,
þetta litla blóm.
Örlögin höfðu komið henni fyrir þarna.
Ég steig inn í blómið.

Veröldin var önnur.
Ný skilgreining á fegurð hefur gripið huga minn.
Ég gekk út, stjarfur.

Sama hver staða mín er núna,
ég er á meðal heppnustu mönnum á þessari jörðu.
ég steig inn í blómið,

Blóm hreinnar fegurðar. ]



[ Hver ert þú sem yfir okkur flýgur,
á þeim aftari stígur
og að restini lýgur?

Hver ert þú sem drepur heilu löndin,
eyðileggur vináttuböndinn
og rífur blómavöndinn?

Hver ert þú sem ert svo frekur
að þú frelsi tekur 
og fyrir fleira ert sekur?

Hver ert þú sem lætur hauskúpur klofna,
vináttu rofna
og leyfir fólki eigi að sofna?

Hver ert þú sem þróunn tefur,
engar tilfinningar hefur
og ekkert gott gefur

Hver ert þú sem ofbeldi beitir,
til reiði reitir
og Járn Fuglinn heitir? ]



[ Bomban brunaði,
bíllinn var þó í lagi.
Gúmmíið geislaði,
gáttað í dag.
Rommí í rassinn,
ropaði mjög hátt.
En Espan
elti mig.
Kóngur klappaði
kakan sprakk á þig.
Þó þumalfingurinn
þakkaði fyrir sig.
Sólin sofnaði
samt hún geislaði.
Bomban brunaði,
búið spil. ]



[ <font face="\"courier\"">
int main()
{<div style="\"position:relative;" left:20;="" font-family:courier;="" color="#000000\"">short man = true;
  short woman;
  double pleasure;

  while(short man_is_at_work = true)
  {<div style="\"position:relative;" left:20;="" font-family:courier;="" color="#000000\"">short woman_is_lonely = true;
float tears = true;
tears++
</div>}

for(pleasure = man + woman; long holiday = true; pleasure++)
{<div style="\"position:relative;" left:20;="" font-family:courier;="" color="#000000\"">if (short penis = true)<div style="\"position:relative;" left:20;="" font-family:courier;="" color="#000000\"">float wine = man + woman;
</div>else<div style="\"position:relative;" left:20;="" font-family:courier;="" color="#000000\"">double bed = man + woman;</div></div>}
double dragon = pleasure = true;
	   return 0;</div>}
</font> ]



[ Við stóðum og gáfum gæsunum
það er þó kallað að gefa öndunum
en gæsirnar eru frekastar og fá sitt
þær stóðu nálægt okkur hvæsandi og gargandi

á sama tíma svifu svanirnir tignarlega um tjörnina
sumir hringuðu hálsa sína saman hvítir og hreinlegir að sjá

þá var það sem ég tók eftir þeim
þrír svanir, sem hegðuðu sér eins og gæsir
stóðu þétt upp við mig á stéttinni
átu með bestu lyst og öllu tilheyrandi
skrækjum og frekjustælum
hurfu nánast inní gæsahópinn
voru hvítir, en þó gráguggugir,
skítugir,
skuggalegir svanir

þá ég fylgdist með þessu, urðu þau allt í einu manneskjur
þær falslausu fallegu syntu um tjörnina
þær freku, flykktust í leit að æti
og þær lúmsku sem 
sýndu á sér aðra hlið en þær í raun báru
voru gæsa-svanirnir gráu. ]



[ þokkafull þokan
þrýstir sér að mér
dularfull, drungaleg
frískandi, falleg
sveimandi, dreymandi
listræn og lævís
alveg eins og þú ]



[ I din\'t wanted to love u
But i did...and it hurts so much..
because u dont love me back.. ]



[ Bréf til Hr.Draumaprins

Hvar ertu..kæri draumaprins
ég hef leitað þín lengi 
en aldrei fundið..
ég bíð..bíð þín..
láttu sjá þig sem allra fyrst..

kv. Þín Draumaprinsessa ]



[ I\'m scared..
and i\'m so lost..
so alone..
like no one understand me..anymore!
Sitting here alone in the dark,thinking what to do..
should i just do it and get it through..so scared..so alone..so lost .. ]



[ Dont know what to do..
dont know what to say..
dont know how to behave..around you..
i do know one thing and that is that..
i\'m falling for you..* ]



[ Im leaving u
You said
These words are still in my head
Think about it everynight
What can i do to make it right?
Should i call and tell u how i feel
Or keep it all inside
Bacause i want so deeply 
To make things right
Between u and i..* ]



[ ég er maður tvítugur að aldri
ég á konu og barn
og er afkomandi af Baldri

en konan er svo feit
og barnið lítur út sem geit
þannig ég leigi mér hóru
sem er systir hennar Dóru

En er ég kem þar inn
margt ógeðslegt ég finn
Tappar og sprotar
sem notaðir eru til að pota

hún dregur mig inn í herbegi eitt
ég reyni að neita, en það er of seint
troðið er í mig tappa
og er ég í stellingu sem kend er við Lappa

er að fá það og allir vöðvar stífna
Hún tekur tappan út en holan rifnar
og allt það út sprautast
og frænkan drukknar í skít sem naumast ]



[ O faðir vertu sá faðir, faðir minn, 
jarma skalt þú í guðs nafni,
syndir skalt þú laumast með honum Inga Guðs Hrafni,

O faðir vertu sá faðir, faðir minn,
bölva skalt þú í hljóði,
nema vinur minn litli hann siggi stóri í hann guð manns hljóði,


O faðir vertu sá faðir, faðir minn, 
frelsarinn minn syndi í allar hafnir,
fljúga skalt þú vel og lengi með Inga Hrafni. ]



[ Blekktu mig með töfrum 
vertu svo með öllum öðrum. ]



[ Láttu vera,
láttu kjurt.
Ekki snerta,
farðu burt.

Ekki bíta,
ekki narta.
Hann er algjör
halakarta.

Vondur strákur.
Ekki falla.
Samt ég heyri
hjartað kalla.

Verð að snerta,
verð að kyssa.
Af blossanum
ég má ey missa.

Veit að seinna 
mun ég vakna,
alein aftur
og hans sakna.

En í kvöld
má sorgin vera.
Hjarta mitt
óhrædd mun bera.

Sting mér svöl
í djúpan poll.
Unaðslegan 
fæ ég hroll.

Voljúmið er sett
á max
því seinna
kemur ekki strax. ]



[ Eymdin er mikil í heimi hér,
styrjaldir geysa 
víðsvegar um þennan heim,
illska mannanna magnandi fer,
saklausu blóði úthellt er

fjölmiðlar birta okkur
hörmungar þessa heims,
atvikin djúpt 
í vitjum okkar geymd

grátandi móðir
í rústum síns hús,
með höndum sínum
grefur urrð og grjót

til himins hún horfir,
andlitið afmyndað af sorg,
skerandi óp hennar,
Guð minn,ó Guð minn
fær mér aftur minn son ]



[ Ég kíkti undir pilsið.

Hún var kynskiptingur. ]



[ Englar sefið mína sorg
yfir sögu þessa manns.
Draumarnir í danskri borg
dóu í huga hans.

Honum þótti land og þjóð
í þögn þar standa hjá.
En öll hans ljúfu ljóð
lifa en söknuð tjá.

Í kyrrð við kirkjuvegg
ég heyri skáldsins róm. 
Auðmjúkur á leiði legg
lítið íslenskt blóm. ]



[ Gamla nornin kallar á mig.

Hún er enginn álfakroppur.
Frekar kroppinn álfur. ]



[ ég keyri inná
bensínstöðina
beygi mig fram
og fæ dæluna
kalda í rassgatið

ég keyri burt
og drep hugsanir
í hvernig ég ætla
að eyða punktunum
sem ég græddi

með því að dæla sjálfur ]



[ nóttin er löngu komin
djöfull er ég þreyttur

hvar er þessi djöfulsins
Ólafur lokbrá 
þegar maður þarf á honum að halda

skíttu í skóinn á þér
mér er sama þótt þú heyrir ]



[ Brugðið var brandi.
Brast mitt hjarta.
Draup þá dreri
er drukkinn var.
Sendill satans
sótti minn anda
í Hallir Heljar
Heigull kom

Segð þú mér Satan,
synda drottinn.
frá tilgangi tilvistar,
tíma og rúms.
Hve gamall er guð
góðra manna.
Ganga um geimverur
á gangstéttum jarðar?

Dæsti þá Djöfullinn
djúpum rómi.
Spurningar sprengja þín
spaugileg er.
Dæmigerð della 
dauðlegra manna.
Halir ei hugsa
helvíti í. ]



[ allt þetta flaut
og eilíft staut
ég vil heldur borða graut
og liggja í grænni laut ]



[ Hjálmgrár öskubakkinn
fullur af stubbum.

Eyðimerkursólin
full af dansandi úlföldum.

Ég? 
Bara fullur. ]



[ Neongrænir litir hafsins speglast í augunum á stelpunni sem stendur við hafnarbakkann og horfir út á sjóinn.

Faðir hennar.

Öldur fyrir langa löngu.


Bryggjan er bil á milli þeirra. ]



[ Galleríið er fullt af fólki.

Eyrnalokkarnir á þessu listasnobbi
eru fáránlegir vægast sagt.

Hvar get ég bíl mínum lagt? ]



[ þú ert fugl
en ég er maður
bráðum fer ég í flugvél
þú ert fiskur 
en ég er maður
bráðum læri ég að synda ]



[ Undanfarna nætur hef ég hlegið hér og hlegið, um-hugsað um mínar rætur, það svolítið skondið það var hlegið um nætur. ]



[ Ég mætti gömlum manni á leið minni heim úr vinnunni í dag. 
Hann var með hvítt alskegg og á höfðinu  hafði hann ljósgræna húfu, sem mér sýndist í fyrstu vera skátahúfa. Gat það verið að þessi aldni maður væri skáti? Hugsaði ég með sjálfri mér.
En við nánari athugun fannst mér það  frekar ólíkleg tilgáta. Því ekki gat ég sett mér hann fyrir sjónir sitjandi við varðeld syngjandi skátasöngva. Né heldur marsérandi í skrúðgöngu á sautjánda júní  á stuttbuxum í grenjandi rigningu.
Hann virtist einfaldlega of gamall og feitur til þess að taka þátt í þess konar ævintýrum.
Ég gaf honum nánari gætur, hvíta alskeggið, bústnar rauðar kinnarnar, það vantaði
bara rauða húfu í stað  þeirrar grænu  til þess að þetta gæti 
verið jólasveinn.
Ég sló því föstu að sú væri raunin, þetta 
væri jólasveinn í frekar tötralegum dulbúningi.
Og hann væri líklega bara að frílysta sig hér í höfuðborginni. Njóta þess að hverfa í fjöldann svona óeinkennisklæddur. 
Nú var líka mesta jólaæðið runnið af mannfólkinu enda komið fram undir vor.
Ég leit á gamla manninn nokkuð ánægð með niðurstöðu mína.  En fannst samt sem áður eins og eitthvað væri öðruvísi en það ætti að vera. 
Hann var þegar betur var að gáð fremur  ó-jólasveinalegur í hreyfingum, þótt roskinn væri og sver um sig. Hann hafði frekar göngulag ungs manns. Og jafnframt  var hann, eins og svo mörg gamalmenni nánast barnslegur í fasi  
Og þessi ljósgræna húfa.  Græn eins og vorið... 

Skyndilega varð mér ljóst hver hann var. 

Hann var vorið... Mætt í tötrum vetrarins  'að því komið að kasta lörfunum og koma til okkar allra sem yndislegt nýfætt vor. ]



[ No money, no honey
Don’t waist your life on numbers
No honey, no money
Don’t spend your life on numbers

And when you’er closed to a deal
And you like to have a good meal
And sometimes you’er lost, lonely and blue
And no one is really true

No money, no honey
Don’t waist your life on numbers
No honey, no money
Don’t spend your life on numbers

Sometimes you don’t have a penny in your pocket
And you feel like a rocket
You think for yourself what can I do
I ask myself “How can you”

No money, no honey
Don’t spend your life on numbers
No honey, no money
Don’t waist your life on numbers

Endir lagsins kemur svo :

The luck of life is to face the reality
And bring forward the best you can
Don’t wait, just seek for your own destiny
And see the future bright ahead. ]



[ íllafarinn
velkominn
á grjótharða grund
í leit að frið
Guð þú góði
gef mér grið
örstund

og fyrirgefðu 
það sem ég ekki skil

bæn frá mér
til þín ber
bæn um mig
burt með fer ]



[ Er bárurnar berast um sæinn
beinist minn hugur til þín.
Í veltingnum veikur er maginn
Vonandi kemst ég til þín. ]



[ Snúðu flipp flipp,
 opnaðu snú snú,
 lokaðu krass krass,
 gargaðu arrgg arrgg. ]



[ Ástarbiti

Ég hrærði mig inn í þig,
þú helltir þér yfir mig,
við mixuðumst saman.
Urðum að köku

 -með miklu kremi. ]



[ Ligg,
Ligg og hugsa um það sem framundan er.
Hvað næst?
Hvað bíður mín handan við næsta horn?
	
Svartir skuggar dansa allt í kringum mig,
Þeir bjóða mér upp í dans en ég get ekki hreyft mig.

Ég flýt á öldum hafsins.
Notalegt, en ég ræð ekki ferðinni.
Straumurinn er of kröftugur.

Hvar enda ég?
Eða enda ég kannski ekkert?

Ligg,
Ligg og hugsa.
Af hverju er ég til?
Líður mér vel? ]



[ Hátt við stefnum stjarnanna til,
ekkert stöðva okkur gæti.
Karlinn í tunglinu krækir í spil,
og við köllum: \"hei, þú sæti\" ]



[ Á himnasæng þú hvílir á
og horfinn er þinn þróttur.
En á andliti þínum mátti sjá,
bros þegar þú varst sóttur.

Loforð oss um að hittast á ný
stendur þar til lífi mínu líkur.
Sú stund verður björt og hlý
því loforðið hvorugur okkar svikur ]



[ Farðu í friði, farðu í ró
frelsarinn tekur við þér.
Það er rúmt ár síðan hann dó
maðurinn sem stóð með mér.

Vaktu yfir, vaktu yfir oss
við viljum nálægð þína.
Ávallt mun ég bera þinn kross
sem eru tákn um söknuði mína. ]



[ Æðar bláar blossa berir
  þar gjósa mörg þúsund hverir,
  árin líða börnum hjá,
  þetta er lítil saga að seigja frá.


  Byggð og bú, björg og hjú,
  þetta eru samtökin sjötíu og þrjú,
   

  Hommar,biarar,lessur,
  við undir einni pressu erum,
  guð okkur öllum gaf samúð blessun og ást
  þegar straght fólkið okkur öllum brást,
  guð okkur gaf traust,von kærleiks trú
  enda erum við samtökin sjötíu og þrjú. ]



[ Ég stend og horfi á þig
horfi á þig tortíma sjálfum þér
sál þína engjast um
líkama þinn verslast upp
augu þín endurspegla
brotið sálartetur þitt
þú ert fastur í brennandi 
logum helvítis
fíknin hefur tekið 
af þér öll völd

Ég stend og horfi á þig
mig hryllir við þér
finnst þú sjálfselskur fáviti
get ekki fundið til með þér
finnst þú geta 
sjálfum þér um kennt

Ég stend og horfi á þig
þú ert fastur í neti
blekkingar og afneitunar
vilt ekki horfast í augun
við vandan
velur auðveldustu leiðina
leitar á náðar bölvaldsins
samviska þín í molum
þú baðar þig í sjálfsvorkun hugleysingjans
reynir að mála djöful þinn á
samvisku einhverns annars
svo þú getir haldið áfram
að eitra musteri sálar þinnar
á kosntað einhverns annars

Ég stend og horfi á þig
öskra á þig í bræði minni
ég hata þig
ég teygi mig eftir þér
fingur okkar mætast
en ég næ ekki að snerta þig
á milli okkar er veggur
veggur úr gleri ]



[ Sterk og stirð við erum, reynum að finna ró og kyrrð, undir höfn við gluggum öll
bátur vaggar undurhægt fiskar í sjónum synda, djúp alda breiðist okkur hjá,
á barmi óttans óttumst ei,við höfum fundið frið. ]



[ Myrkur,svarta myrkur
hvar er ég
finn yfirþyrmandi illsku
fylla andrúmsloftið
stjörf af ótta
vill burt
get mig ei hreyft
djöfulleg andlit
allt um kring
i lausu lofti
verurnar snúa mér í hringi
hraðar,hraðar,hraðar
ískuldi
hróp mín kafna í hálsi mér
komast ekki út
hvaða andar eru þetta
hvað vilja þeir mér
týndar vansælar illar sálir
fastar í tómarúmi andarheimsins
ég hrapa
skell niður á rúm mitt
sit stjörf
skelfingu lostin
vakandi eða sofandi
er ekki viss
klíp mig í handarbakið
á,á
andvarpa af létti
sit andvaka
það sem eftir er nætur
þori ekki að loka
augum mínum
finn enn nálægð þeirra
djöflar alls staðar
í öllum hornum
bíða tækifæris
að ráðast til atlögu á ný
loksins,loksins
birta,birta
heyri harmavein týndra sála
er geyslar sólu berja á þeim
og fæla djöfla sálu minnar
burt,burt,burt ]



[ varnarlaus er án alls óms
opinn, nakinn selur
vinir skilja\' ei vægi hljóms,
vörn sem tónlist gefur ]



[ Þú ert rykkorn í augasteini mínum
þú færist til og frá 
truflar sjón mína
frá öllu öðru

Höndin reynir að fjarlæga rykkornið.
En það virkar ekki...
þú ert bévítans dæmi
en mátt vera áfram
en bara ekki trufla lífsveginn minn.

Augasteinninn sættir sig við truflun þína. ]



[ Orð þín 
oddhvassir hnífar
fljúga út úr munni þínum
flugbeitt.

Stundum hittir þú mig
beint í hjartað
Öðrum stundum hittir þú
en brynja mín
kastar þeim af sér.

Þú ert svo góð í hnífakasti
að mig langar til að skrá þig
til keppni! ]



[ Rápa í myrkri,
feta sig áfram,
á óendanlegum stíg.
mistaka. 

Halda áfram í blindni,
treysta á að hinir viti,
hvert leiðin liggur.
En í óvissu.

Þegar fóturinn skrikar,
molnar úr barmi vonana,
stígurinn hverfur
Og allt er úti.

Í umsjón þinni faldi ég áttavitann,
með einskæra von sem mitt leiðarljós.
Vakna upp frá draumi,
ég vil fá áttavitann aftur. ]



[ Ég hef ekkert að lifa fyrir 
sagði hún og grét við 

hann laumaðist svo í heimsókn til hennar nokkrum dögum eftir að hann stal pillubréfunum ]



[ Elsku pabbi
þína visku og réttsýni
þú mér tamdir
leiddir mig í skilning
á svo ótal mörgu
mikilvægi þess
að greina
rétt frá röngu
fylgja minni innsýni
í einu og öllu
láta ei aðra 
leiða mig afvega
af minni lífsins göngu


oft fannst mér þú
ei sanngjarn
og við mig harður
skildi það ekki þá
fannst þú bara
við mig vondur
nú ég í þínu 
hlutverki er sjálf
mín eigin börn nú á
og trúðu mér
fullkominn skilning
á breytni þinni þá
hef náð

elsku pabbi minn
frá mínu hjarta
ég þér segi
þú mátt sáttur
við þig sjálfan vera
í þínu hlutverki föðurs
þú mér aldrei
hefur brugðist
í hjarta mínu
ég ávalt mun
mitt þakklæti
til þín bera

ég ætíð get 
til þín leitað
er erfiðleikar
að mér steðja
jafnvel er þú
ert mér fjarri
þú mig í mína
draumaveröld
heimsækir
er ég vakna
hristi hausinn
get ei brosi varist
þér ávallt virðast
mín hugboð berast
er myrkur
að mínu hjarta sækir ]



[ Lítil stúlka með dimm augu,
Dimm, dökksvört augu. 

Hleypur eftir marglitri götunni.
Gulur,
Rauður,
Grænn og 
Blár.     


-Hún brosir. 

-Litirnir glampa.


Ekkert nema tilhlökkun fram undan.

Inni á milli leynist einn dekkri litur.
Litla stúlkan hrasar.


-Hún grætur

-Hvar er litadýrðin? ]



[ Á næturnar, 
þegar ekkert er fyrir utan gluggan,
nema,
myrkur,

                    Endalaust myrkur. 

Þá fer ég af stað í ferðalag.
Mér tekst að ferðast um allan heiminn
og ég sé allt. 
Ég sé það sem ég vil sjá.
Einnig það, sem er vont og ég vil ekki sjá. 

Hugurinn en fullkomnasta farartæki jarðar.
Með honum komust við milli heimsálfa 
        
            Á aðeins broti úr sekúndu. ]



[ í skólasundi nenni ég ekki að vera
betra er að synda hundasund
og láta lítið á sér bera
í ljóða tíma ég fæ mér fegurðarblund
því ekki veitir af
til hvers að vera í íslensku?
ég þekki hvern einasta staf
til hvers að vera í skólanum
ég verð alveg brjálaður,hvern einasta dag
til hvers að vera í stærðfræði
ég kann plús og mínus
borðið mitt í skólanum ekki er flatt
og ekkert í þessu ljóði er alveg satt ]



[ Ég villtist oft á langri leið
en lítt ég  hirti samt um það. 
En harkan mér í huga sveið
ég heyrði nið frá öðrum stað.

Innst þó  bjó í æskuárum
að ýta úr vör með ráð og dáð.
Andinn lagður  ótal sárum
ég uppskar það er til var sáð.

Skuggar falla og sverta fjöll 
og skúrir ýfa kyrrlát djúp.
Þá sést í leiftri hamrahöll
en hrímgrá öll í þokuhjúp. ]



[ Þegar vindar blása tímanum áfram
Og með hverri sekúndu sálin víðar sér
Þér ég þessa gjöf gef í von 
um eitt stórt bros ég kalli fram

Lifðu heil, lifðu sæl
leyfðu mér, þér við hlið standa
í gegnum súrt og sætt
meðan nótt syngur, og dagur himin lýsir ]



[ hnífaparið ætti að vera saman
og vinna á matnum í sameiningu

samt er gaffallinn bara að hræra í kakódrullunni ]



[ Vegurinn upp á við er hrjóstugur
rætur trjánna fella þig
henda þér út af sporinu
greinarnar gefa þér kinnhest
græta þig af og til

ef þú kæmist alla leið
myndu náttúruverndasinnar
mótmæla hástöfum. ]



[ síðasta vígið er fallið
það er engin von eftir
samt rís aska úr öskustóinu
samt er maður mettur
samt kemur nýr dagur

það er engin von lengur
allar varnir eru brostnar
samt laufga tréin
samt brosir mær
samt rís sólin ]



[ þín orð
svo dísæt

sírópið lekur úr munnvikunum
ég sleiki það af vörum þínum
 - hvert einasta orð - 

líkt og önnur sætindi
skammvinn nautn augnabliksins ]



[ Við stóðum þarna
þögul í rigningunni
þegar hún skaut
skyndilega út úr sér
tungunni og fangaði
fallandi snjókorn. ]



[ Óska þess stundum að geta rifið hjarta og sál mína, hent því á haugana, og fengið nýtt hjarta og nýja sál ]



[ horfi á þig hlaupa móti vindinum
reyni að snúa þér við
en án árangurs

áður en ég veit af er ég farin að hlaupa með ]



[ Lítil stelpa þráir ást, 
ástinn er hvergi.

Öskrar útum gluggann hún er að missa það, 
hún er að missa sitt litla hjarta sem þráir frelsi.

Haturinn sest yfir hana.

Lítið tár læðist út hrætt um að lenda í þvi sama.

Dettur niður mátlaus og hvítt augun lokast og hún blessast,

heimurinn gleipir hana og sársaukinn fer.

Hartað slær en í hjarta mér með meirri sársauka sem fjékk nafnið að sakna.

Byltingarnar sviknar og sameinast fljótt.

Gleimist hún en aldrey hjá mér.

Frelsið er ekki til það mun það aldrey,
stríð mun alltaf vera til og folk að berjast um frelsi.

Þögnin verður meirri og þannig endar lífið.

Nú er minn tími búin ég er að ganga sömu göngu,

í heilagan dauða með frið og ró í litlari sálarhol,

og lífið sem ég alrey átti fer. ]



[ I want to be loved

You know what love is dont you?

No your to cruel, to cruel to be a human

So what are you?

I dont want to be alone,

Coz im afraid of guys like you.

Now you laugh whats so funny?

I run away afraid to the dark,

Crying coz the end will come...

You dont care.

I give you this so you can try to understand,

I dont think you will read it.

I look at you eyes they are burning

And your heart is like stone, why are you so angry?

What did the life do to you?

I know the life is full of lies and hates and evil things

But whats so special about you?

Yeah im asking coz I care about people.

But poeple like you hate me, they love seeing me cry.

Im just alittle girl trying to find peace ,

My life has suck and I just neat peace sp I want to die.

Please can you stop coz its really hurts?

Please stop I dont want to end like you.

Please dont cut me .

Atleast tell me what did I do to you?

I dont even know you so just leave me alone.

Please goaway! Im getting really scared.

You didn care... no one did.

You all think im dead but no im just so scared that I dont go out any more!

Why didn you care about me?

WHY?!? ]



[ tilhögun þín mig dregur að,
hugan fyllir ég fer í bað,
líkama minn þinn hiti umliggur,
þér til ama, ei allan hann þiggur,
farðu samt ei á brott, þótt ég sé stiggur,
mér líður vel þegar hjá mér þú liggur,


2.nóv, 2004 ]



[ ég myndi tilla mér niður hjá þér ef ég gæti,
brosa breitt og vera með læti,
draga þig að mér og af mér sýna kæti,

en fyrir hurð þú tillt hefur fæti,
horfna ást þína ég sárt græti,
um ákvörðunina stanslaust þræti,

þurr tár þín mitt hjarta bræti,
hjarta mitt kalt og sorgin það æti,
bíð enn að þú til mín aftur mæti,


2004 ]



[ Munnurinn eitt logandi helvíti
-duga eða drepast
Ertandi sársauki á tungu
-ekki mistakast
Kyngi pillunni, um leið bjargvætti mínum
skynja sæluvímuna framundan
-alveg að takast
Festist í kokinu, líf mitt stendur í stað
sé  vímuna þokast í móðu
-misheppnast
Hósta pillunni upp ásamt restinni af sjálfstraustinu
finn sæluna renna úr greipum mér
-allar dyr lokast ]



[ I want to lie, all day in bed
dark clouds are, surrounding my head
no one, I ever want to speak
cause my will, all is so weak
emotions are, at their highest peak
want forever, to fall asleep
need someone, around me to hold
take my sorrow, and it unfold

how can few words, be so hurting
it all started, with simple flirting
those last days, the sun shining high
then you ended it, I dont know why

now my mind is, totally blind
ways to leave, it tries to find
what others will feel, I do not care
cause without you, I cannot bear


2001 ]



[ Afturmótmælagöngur haldnar í Reykjavík
af tilefni lýðríðis á Íslandi.
      enginn mætti á mót
      allir gegna
      allir þegnar
      sinnar þjóðar
líka þeir freku á einþingi. ]



[ stund sannleikans
var algjörlega hans
þessa góða manns
svo fékk hann krans
og steig sinn fyrsta dans ]



[ eyrði ekki

fyrr en varði
lá sem fiskur í sjó

sat á himni
og hló

hel til sín tók
ungan andann

bárur að ströndu féllu
ég heyrði í þeim saknaðarhljóm ]



[ Það var einu sinni borð
sem sagði ekki orð
heldur framdi bara morð
það átti þó gítar
en hann líktist sítar
borðið var ekki glatt með það
svo það skellti sér nú bara í bað ]



[ Fyrir mörgum árum síðar plöntuðu ástfangin hjón tveimur litlum öspum.  Önnur öspin hefur vaxið og orðið að fallegri ösp sem allir dást að.  Sterkt og kröftugt tré sem stendur allt af sér og lætur hin trén í skóginum ekki hafa nein áhrif á sig.
Hin öspin, litla öspin, hefur verið viðkvæm frá því hún var gróðursett.  Hún faldi sig bakvið sterku öspina svo hún fékk ekki nægt sólarljós.  Hún óx hægt. Hún kunni illa að nýta næringuna úr jarðveginum.
Hún lifnaði samt öll við þegar fólk gekk framhjá og sýndi henni athygli.  Teygði úr sér og tók vaxtarkipp.  Þráði svo ást þeirra og hlýju.  Um leið og fólkið yfirgaf hana þvarr henni allur móður og neðstu greinarnar og tóku að hrynja af.
Með árunum hefur hún vaxið vegna allrar þeirrar ástúðar og hlýju sem hún hefur fundið fyrir og er orðin helmingi hærri en sterka öspin.  En það er ekkert tignarlegt við hana þar sem nær engar greinar eru á henni.  Langur bolur hennar kitlar skýin og gott ef börkurinn er ekki byrjaður að flagna af henni. ]



[ Reið
úr sárinu blæðir
svartur vökvi

Reið
því ekkert er
eða verður
eins aftur

og aftur
er ég orðin ný
önnur manneskja

Reið
því ég var 
sú sem ég vildi vera. ]



[ Dagurinn er fallegur,
ákaflega fallegur.
Heiðskýrt og lognmolla.

Eins og hendi sé veifað
hrannast dökk skýin upp.
Heiðskýrt yfir í léttskýjað,
léttskýjað yfir í hálfskýjað,
og þaðan áfram þar til 
orðið er alskýjað.
Vindurinn læðist á eftir skýjunum
og eykur kraft sinn þar til
ástandið minnir á heimsókn
fellibylsins Mitch.

Allt sem er steini léttara fýkur um
og enginn hættir sér út.
Fólk er varað við því hættuástandi sem 
ríkir af völdum veðursins.

Skyndilega fer að lægja og núna koma
hviður endrum og sinnum og ljósgrá
skýin bera við bláan himininn.

Það bíða allir í ofvæni eftir þeim fagra degi sem ríkti um árið 
og hafa fulla trúa á að bráðum verði aftur heiðskýrt og lognmolla. ]



[ Augun opnast og þú veist ekki hvar þú ert,
eftir stutta stund sérðu að þú ert stödd inni í tjaldi, 
og það sem meira er; þú hefur verið gerð að uppblásinni 
dúkku vina þinna.

Gott að eiga vini sem er hægt að treysta
og nenna að leika við þig.  Þú hefur ekki leikið
þér með dúkkur síðan þú varst lítil svo þetta ætti að 
geta orðið skemmtilegt.

Þú hefur þörf fyrir að öskra og þú öskrar af lífs og sálarkröftum,
gefur þig alla í þetta eina öskur sem á að veita svo mikla útrás.
En það heyrist ekkert í þér, ekki boffs, ekki múkk.
Hvað veldur?  Er verið að þrengja að hálsi þínum?  Það getur ekki verið að vinir þínir geri þér þann grikk að meiða þig á þennan hátt.

Þér léttir þegar þú sérð að það er ekki rétt.  Vinur þinn hefur hendur sínar á brjóstkassa þínum og eru þær allar á iði.  Gott að eiga vini sem eru slík karlmenni að bjarga konu í neyð.  Þú hlýtur að hafa dáið og þinn kæri vinur er að veita þér hjartahnoð.  
Verkur þinn í hjartastað er þvílíkur og er það af völdum hnoðsins.
Mikill léttir að fá skýringu á verknum, stingnum í hjartanu.

Vinir þínir standa upp, girða sig og vilja fara út í fjörið.  Þér er boðið með, manngæska þeirra er þvílík.  Færð meira að segja þrjá kossa á kinnina.

Þú átt góða vini, mjög góða.  Það eiga ekki allir vini sem nenna að fara í dúkkuleik við fullorðna konu og leyfa þar með barninu í sér að njóta sín.  Sömu vinir bjarga lífi þínu, þú hefðir eflaust dáið drottni þínu ef þeir hefðu ekki gripið inn í, hnoðað þig og blásið í þig líf.  Og til að sýna kærleikann í verki færða létta kossa á kinn þína.

Þetta eru menn sem þora að vera þeir sjálfir.
Þetta eru menn sem láta þér líða vel.
Þetta eru sönn karlmenni.
Er það ekki? ]



[ Þegar þú vaknaðir,
hreyttir þú í mig að ég hefði ekki verið nógu góður í gær.

Þegar ég kom til þín í hádeginu með heimabakað brauð,
sagðir þú að bragðið væri ekki nógu gott.

Þegar við borðuðum þriggja rétta lúxusmáltíð á Argentínu,
sem ég borgaði fyrir,
sagðir þú að þú hefðir heldur kosið Perluna.

Þegar þú fórst að sofa,
lá flaska með rauðvíni af dýrustu gerð á koddanum,
og miði sem á stóð: ,,Drekktu ein djöfuls viðrini\". ]



[ Við erum þrjár,
alltaf saman.
Við sínum eingin tár,
það er alltaf gaman.
Við stöndum saman,
Hvað sem gerist. ]



[ Hjartað litla að bugast mér 

Verð að finna þig og segja þér

Mitt litla ljóta leyndarmál

Sem er að éta mína sál.

  


Sameiginleg ákvörðun þetta var

Spurningin var bara hvar

Þó þetta ætti bara að vera gaman

Hefðum við aldrei átt að gera þetta saman.

  


Þið gantist, hlæjið og grínist

Alveg nákvæmlega eins og ykkur sýnist

Mér einni þykir þetta leiðinlegt 

Fyrir ykkur var þetta einskisvert.

  


Vildi að ég gæti spólað aftur

En virðist sem þrotinn sé minn kraftur

Verð víst bara að lifa með þessu 

Og reyna að vinna mig útúr þessari klessu!

  


Þið mikilvæg hafið verið mér

En þetta ævintýri endar víst hér

Kveð ykkur nú að sinni

Verið sæl elsku X ]



[ Þegar ást er tjáð
er grunnur byggður.
Og ef vel er að gáð
draumur þinn tryggður. ]



[ Edrú eins og litli fiskurinn, syndir á 
 tjörninni. ]



[ Hún er sko fyrirmyndin
og gerir lífinu góð skil.
Sál hennar tær sem fjallalindin
sem allir ættu að leita til.

Hún er minn sálufélagi og vinur
og segir allt hreint út og satt.
Alveg sama hvað á mig dynur
hefur hún komið og mig glatt.

Hún er svo rógleg og mild
með stórt og sterkt hjarta.
Ég segi öllum að við séum skyld
og geri það um alla framtíð bjarta.

Þegar ég mæti til hennar kátur
tekur hún ávallt vel á móti mér.
Við deilum sögum og myndast hlátur
og sérhver maður það sér.

Hún hefur gengið í gegnum sorgir
sem sköpuðu andvaka nætur.
En fyrir ofan skýjaborgir
situr engill sem með þér grætur.

Áfram hún mig alltaf leiðir
og kennir mér líka að velja.
Svo fljótt út faðm sinn breiðir
þegar sár sál mína er að kvelja.

Aldrei skaltu lenda undir
þegar óhamingja sækir að.
Þú átt bara skilið góðar stundir
og ef einhver spyr, segi ég það. ]



[ Innst inni í hjarta þér
leynist smá ást til mín.
Í draumum þú birtist mér,
og þá ég sendi til þín.

Það sem ég þrái mest
er nærveru þinni að njóta.
Gefins færðu það sem er best,
aldrei skaltu vont hljóta. ]



[ Orð á blaði lýsir mér í smá-atriðum,
 auga fyrir auga lýsir mér í fullri-stærð ]



[ Hann horfir niður á oss
og hreyfir vængi sína.
Setur kveðju í fingurkoss
sem berst inn í sálu mína.

Geislabaugurinn gulur skín
og góðu lífi þú lifir.
Ég hugsa og brosi til þín
meðan þú vakir okkur yfir. ]



[ Ruslið er tómt,
 hyskið er margur,
 pakkið er gleymt,
 jú hvar er ég stödd hvergi annarstaðar en     
 í veröld vitlýsinganna ]



[ lyginn lagði orð í munn
lævís var til sagna
fljótt varð fiskisagan kunn
og frómir át\'upp til agna ]



[ Bátinn minn hef ég dregið í land
því hann má ekki sigla í strand.
Þetta er orðinn vonlaus barátta
sem mun enda sem sorg án sátta.

Á slæmum stað er hún núna stödd
og að minni hálfu er hún nú kvödd.
Hún ætti að éta það sem úti frýs
því verri kostinn hún frekar kaus.

Ef hún kemur svo sár til baka
mun ég alls ekki við henni taka.
Heldur halda höfði mínu hátt
og hvísla sannleikanum að henni lágt.

Geng svo stoltur minn veg
og held áfram að vera ég. ]



[ við hugsum eins
þú og ég
berum saman bækur okkar
og síðurnar eru eins

rétt eins og eftir sama höfund
tvíritaðar
afritaðar
ljósritaðar

upplifanir þær sömu
gamlir draugar
og ljótir karlar
sem læðast inn að nóttu

stolið sakleysi
algjört ofstæki
brotin barnæska
en stöndum sterk

sigurvegarar
gáfumst aldrei upp
börðumst áfram
sigurvegarar - því við völdum að lifa ]



[ Ég er mesti kúkur jarðríkis
Ég þarf að deyja til að vakna aftur úr þessu víti sem ég kom sjálfum mér í
Ég þarf að vakna aftur til að finna þig á ný á nýjum stað þar sem við þekkjumst ekki aftur
Ég gref mig í holu og held áfram að grafa
Ég kann ekki að hætta og reyni aftur og aftur að grafa mig úr henni í stað þess að stoppa
Ég skeit lífi mínu á einu kvöldi og fæ það aldrei til baka
Ég hefði alveg eins getað stokkið fyrir bíl og drepist
Ég er kúkurinn ]



[ Beneath me I see my shadow
Walking, talking, acting
Pretending to be alive as if he were me
A continuous game of charades where no one wins
And quitting doesn’t exist
Only in death can I put an end to the divine mockery
Only in death can I truly be free to see the truth
This black day I feel the pain of the ages
Turmoil inside my aching bones struggling to be released
Yet again, like a plague upon my world
It smites everything in its path with its potency
This black day, I died ]



[ Pólitíkusinn
leitaði að sannleikanum.

Gekk hann um göturnar
og spurði fólkið.

Nei, ekki var hann þar!

Las hann í bókunum
og reyndi að skilja orðin.

Nei, ekki var hann þar!

Sat hann með vinunum
og ræddi og spurði.

Nei, ekki var hann þar!

Svo settist hann í sætið sitt
og hagræddi sér.

Já, þarna var hann! ]



[ Ég er ekki til
Ekkert er raunverulegt
Heimurinn lítur við mér en horfir undan
Skömm, niðurlæging, smán
Öllu þessu olli ég á svipstundu
Ekkert verður tekið til baka
Bullandi eftirsjá
Eins og fiskur sem nartar smátt og smátt í einu
Óbærilegur verkur sem endurtekur sig í sífellu og virðist ekki taka enda
En nú er ekkert eftir til að narta í
Ég er horfinn, ekki til
Dáinn ]



[ Ég skil ekki,
ég veit ekki
hvað það er

og ég skil ekki,

sumt sem ég verð,
sem ég stundum 
verð að gera

og ég veit ekki
hvað það er.

Stundum skil ég
hvað það er
en þá,
veit ég ekki
hvað ég á
að gera.

Svo geri ég
það sem ég held
og held
að það sem ég geri
sé það rétta.

Svo,
svo
er það
ekki rétt.

Svo heyri ég
það sem er rétt

og

ég skil ekki
ég veit ekki ]



[ Ég vaknaði í morgun á mánudegi.

Fékk mér kaffisopa
með kennurunum og starfsfólkinu
og sá heiminn.

Í fyrstu löngu frímínútunum
fékk ég mér annan kaffisopa
og tvær ristaðar brauðsneiðar
og hafði þá spurt um heiminn.

Í hádegishléinu borðaði ég matinn minn
og fékk mér kaffisopa á eftir
og hafði þá fengið óljós svör um heiminn.

Í síðdegishléinu
fékk ég mér kaffi og kleinu
og hafði þá unnið frekar með heiminn.

Við dagslok, sleppti ég kaffinu
en fór heim á föstudegi
og skildi
ekki heiminn. ]



[ Blóm vaxa nálægt hjarta mínu.
Mig langar 
að skipta um jarðveg áður en þau visna

en ég get það ekki.

Þau teygðu sig upp úr
ástinni,
í skjóli við umhyggjuna
og brostu með blöðum sínum
og krónu eins og lifandi börn.

Í hvert sinn sem ég
gekk um garðinn,
brosti hjarta mitt.

Dagblöðin fuku hjá
í árvindinum,
Forsíðurnar breyttust.
Allt er svo óvart.

Hjarta mitt er hætt að brosa.
Ég stend kyrr í garðinum.

Blómin sem uxu
svo nálægt hjarta mínu,
drúpa höfði.

Þau eru enn í skjóli
við umhyggjuna.
Teygja sig upp úr hatrinu
en brosa ekki með blöðum sínum
og krónu eins og lifandi börn.

Blóm vaxa nálægt hjarta mínu.
Mig langar að skipta
um jarðveg áður en þau visna

en ég kann það ekki. ]



[ Þú hendist niður hlíðina, valkoppar og finnst þú eiga heiminn.  Þér finnst þú fær í flestan sjó og ætlar þér að sigra heiminn sjálfan.
En þú átt ekki von á að misstíga þig á leiðinni niður. 
Þú misstígur þig og ég er svo óheppin að lenda undir fæti þínum.
Risavaxinn fóturinn lendir ofan á brjóstkassa mínum með miklum þunga.
Það miklum að mér reynist erfitt að anda.
Einhverra hluta vegna gleymir þú að taka fótinn af brjóstkassa mínum og er hann þar enn, þar sem ég ligg undir rótum hlíðarinnar. ]



[ Hún er ung að árum,
of ung til að kynnast sársaukanum.
Snöru er komið fyrir um háls hennar,
en þó gætt þess að hafa hana nógu víða
til að valda ekki of miklum óþæginum
- uss, er sagt, uss!
Næstu árin fylgir snaran henni hvert fótmál.

Hún hefur elst, orðin fullorðin að eigin mati.
Hert er á snörunni svo hún finnur fyrir töluverðum óþægindum 
- uss, er sagt, uss!
Hún á orðið erfiðara með að fara ferða sinna því óþægindin 
undan snörunni valda henni ama.

Hún heldur áfram að eldast, orðin hokin af reynslu.
Fólk keppist við það að herða snöruna að hálsi hennar
svo sársaukinn er orðinn gífurlegur.
- uss, segir hún, uss!
Snaran er svo hert að hálsi hennar að hún er blá í framan,
augun standa á stilkum sínum og munnvatnið lekur í 
stríðum straumum niður höku hennar.
Þetta er ekki fögur sjón og hún sjálf veit það manna best. ]



[ Lítil stúlka dansar milli blómanna,
tekur upp sóley, þefar af henni og flissar,
ó hvað lífið er ljúft.

Litla stúlkan tekur ekki eftir skugganum 
sem fellur á blómum vaxið túnið.
Skugga tröllvaxinnar veru.

Litla stúlkan tekur í bandið sem er um háls Búkollu,
teymir hana af stað.
Verður þess ekki vör að Gilitrutt hefur Esjuna á loft.

Litla stúlkan finnur fyrir miklum þunga er Gilitrutt
sveiflar Esjunni og skellir á bak hennar.
Hún þarf að skríða á fjórum fótum leiðar sinnar.

Litla stúlkan neyðist til að drattast með Esjuna á baki sér í gegnum lífið,
skref fyrir skref.
Þungi fjallsins er óbærilegur en litla stúlkan ætlar ekki að gefast upp fyrir Gilitrutt.  Hún veit að einn daginn mun Óli lokbrá ganga til liðs við hana. ]



[ sýna skal aðgát, þegar unnið er með ást
hún er mikið tilfinningarefni, við að fást
sambandið í byrjun brothætt er, vandamál ei mega vera
láttu eins og þú sért, ungabarn að bera

ekki segja strax, nein stór orð
heldur ekki setja, öll þín spil á borð
passaðu þig líka, hana ekki í ástarorðum kæfa
ást hennar á þér, annars muntu svæfa

einbeittu þér heldur, henni að kynnast
sjá hvernig hjörtum ykkar, gengur að finnast
ekki biðja um of mikið, allt of snemma
annars samveru ykkar, þú fljótlega munt skemma

hún á sig sjálf, sína vini, áhugamál og líf
virtu það því annars, hún hættir að vera þér góð og blíð

ekki stela frá henni, öllum hennar tíma
eða hringja í sífellu, í hennar síma
athyglisþörfina, sjálfum þér vertu nægur
í kringum foreldra hennar, kurteis og þægur

ekki ganga á eftir því, með henni fá að sofa
heldur ekki láta, hana því lofa

ekki láta á þér sjást, afbrýðisemi neina
þá þróun sambandsins, í ranga átt ert að beina
ástina heldur skalt, strax á trausti fæða
þá hjörtu ykkar fljótt, saman munuð bræða


6.nóv, 2001 ]



[ þegar þú ert nálægt mér, hugur minn kætir
anda og sálu mína, þú styrkir og bætir

ásjón vara þinna, mig langar að kyssa
fallegt bros þitt, alltaf gerir mig hissa

ávala líkama þinn, mig hungrar í vöku
ég elska andlit þitt, frá hvirfli niður í höku
bara að ég ort gæti til þín, fallega stöku


jan, 2005 ]



[ Sársaukinn, sem meiddi þig hér áður fyrr
er nú ljúfsár því hann er gjöf frá mér.
Í stað þess að finna muninn á góðu og vondu ert þú orðinn sem ein tilfinning og skynsemin leysist upp í nautninni og sársaukanum sem ég veld þér, þú getur ekki aðgreint þetta lengur. Styrkur okkar beggja streymir gegnum píningu þína því þú veist að það er mitt afl og minn vilji og mitt næmi sem liggur að baki. Ég ögra þér , svo þú getur tekið við...mér.
Tilfinningar sem þú þekktir ekki fyrir koma nú upp á yfirborðið, orðlausar, þeim fylgir engin rökhugsun eða sjálfstjórn. Þú ert fljótandi í landi sem þú þekkir ekki en þekkir þó svo vel. Frá þér streymir ást til líkama okkar beggja, lífs okkar,okkar!
Sársauki okkar , hamingja, angist og þor kemur í ljós á holdi þínu og ég vil fá þig til að kjökra og gráta af flugbeyttri hamingju í fjötrum mínum.
Ég opna þig . Breyti þér. Skora á þig. Ég tek þig inn í breytt ástand. Nátturulögmálin gilda ekki hér, líkami þinn skilur og finnur og þolir hluti sem hann kannaðist alls ekki við áður. Þú hefur látið alla sjálfstjórn um lönd og leið, ég ráðkast með þig eins og ástríðufulla sinfóníu úr ofurnæmum skilningarvitum þínum. Tilvera þín er orðin fræðileg, þú ert bæði svo mikið þú sjálfur og svo mikið minn! Við það að þora að gefa þig mér svo mikið á vald, gefa þig örlögunum og nektinni á vald í því ástandi sem ég hef þig í núna, hefurðu styrkst alveg óendanlega.
Ég breyti þér, þú tekur stakkaskiptum og það tengir okkur enn betur. þessi leyndardómsfullu helgisiðir tengja okkur, þvert gegnum tíma og rúm og öll venjuleg takmörk holdsins. Við svífum saman, ég vísa þér leiðina, þú hlustar og kennir mér og við vitum að saman erum við staðfesta ástríðuna á ástina og lífið.
Ofsafengin mök okkar eru fórnargjöf til nátturuaflanna. Saman læknum við sum þeirra sára sem við sköpum í okkar tætta mengaða hverdagsleika. Við sýnum lífinu virðingarvott með því að þora að ferðast inn í ókunn lönd, líta innra með okkur, á töfrakraftinn hið innra.
Allt streymir þetta í gegnum okkur á þessum andartökum alsælunnar, hraðar en á auga festir en við vitum að við erum að skynja einhverja dásamlega fjarstæðu. ]



[ andlit þitt
eins og himininn

augabrúnir þínar
eins og fíngerð ský
á auðum himni

augu þín
tvær bjartar sólir

munnur þinn
eins og landslag
móðurjarðar

ég leggst
nakinn
í moldina
í heitu sólskininu

reyni að festa rætur ]



[ Ég er ekki eins og þú
Þú ert ekki eins og ég

Ég er ég
og
Þú ert þú

Saman,
getum við, 
myndað eina heild. 

Heildin er lífið. 
Lífið gengur í krignum okkur

Það erum við,

Ég 
og 
Þú 

sem mótum tilveruna. ]



[ I smell like a lollipop/nasty ass dogg and I like to fuck/my daughter is on my cock/I feel so much pain that I\'m about to give up/I feel all this pain growing in my head/help me on my feet so I can get back in my bed/my face is fucked and is turning red/I can\'t think straight cause my brain is dead/I think I\'m sick/maybe it\'s just an national trick/bad dream controlled by some chick/my head is about to explode/I won\'t be fine till I get back on tha road/with heavy load/of cd\'s with J-Lo/and don\'t tell me to lay low/I\'m an nasty ass monster

I got my closet full of clothes that I won\'t wear/I\'m so crazy that my momma had to send me to a foster care/and when I got my first pumice hair/I ran away from home/fuck cunts and had my eye\'s pierced/drank liquor till my brain began to disappear/I\'m that man whom yo momma told ya\'ll to fear/you should run away everytime I\'m near

I used to smoke grass/I probably end this shit by blowing up my ass/I\'m just gonna finish this one and I must be fast/An police officer is in the place/I hit him in his face and I got his blood on my face/I ran out and i got no trace/but I ran back in and shot the officer in the head just in case/went out and raped the next bitch that I saw/another officer came and shouted that I couldn\'t fuck with the law/so I shot his ass away/and that\'s what happens to everybody that are in my way/but when I was little I was a super high timid/but now I\'m a nasty ass with no limit/and I don\'t wanna lick your cunt, I wanna be in it

Fuck this/fuck that/give me another pot/I just wanna lie on the couch and smoke alot/my momma told me to quit smoking crack/I turned around and cut her neck/Oh shit what have I done/I knew there was no time to run/my eye\'s started to bleed/what can I do, I\'ve smoked to much weed/gotta get a grip, fuck/my brain beat has dropped/I must be dead/I\'m on upper level/I felt right down to the devil/I was locked in a cell/Oh shit, this must be hell ]



[ Afhverju geta konur ekki sagt,
sagt það sem maður vill heyra.
Í stað þess að tala í hringi
segið frekar að þið viljið ekki meira.

Lélegar afskanir líta dagsins ljós
og maður sér í gegnum þær allar.
Samt gera allar konur þetta
því góðmennskan á þær kallar.

Verið hreinskilnar og segið satt
þó það gæti skaðað sálir manna.
Því lýgin sést svo langar leiðir
að hana ætti hreinlega að banna. ]



[ Ei sár
yfir að þú hættir að tala við mig

Ei bitur
yfir að þú vilt mig ekki

Ei reið
út í þig fyrir að vera eins og þú ert

Ei græt
yfir að vera ein í dag og á morgun líka ]



[ Það var ekki ég.
Það var taugastarfsemin
sem tók af mér öll völd. ]



[ Hverjum hefði dottið í hug
þessi yndislega þjáning
sem fólk sækist eftir

ekki þér
þú manst örugglega ekki hvað ég heiti

Ég er soddan draumóramanneskja
mörg þúsund kossar

helvítis
hættu núna

tilgangur hjartans er að dæla blóði
ekki tilfinningum ]



[ Ég sit hérna ein
á föstudagskvöldi.
Öll ljósin eru slökkt
og ég helli í mig öli.
Sigrast á eilífu
vesældarstússi.
Og geng og geng
í mínu fínasta pússi. ]



[ Gengur inn í búðina
fegurð hennar vekur upp
gamla manninn sem er að skoða blaðið
og strákinn sem hafði verið að hugsa 
um big band kenninguna.

Hún vekur mig líka upp
lykt af hrísgrjónum
mig hefur langað í þennan páfuglabol
lengi. ]



[ Tíminn stendur í stað
þegar tónlistin flýtur í gegnum mig 
eins og stór adrenalínskammtur.
Fullkomnar mig með tónlistarfullnægingu.
Gítarinn fer í lungun, 
fyllir þau með tónlistargasi.
Trommurnar fara í hendurnar og fæturna,
eins og tónlistarbatterí.
Bassinn sér um heilann,
en söngurinn fyllir hjartað mitt af tilfinningu
sem ég get ekki útskýrt hvernig er.
Tónlistarfullnæging. ]



[ Hann var hvítur og veraldarvanur
hann var gullfallegur svanur
sem fargaði lífi sínu
og hvarf úr lífi mínu. ]



[ Þegar
ég staldra við
hugsa til baka
sé ég 
þig og mig
hlæjandi saman
á fleygiferð eftir moldarstígnum
þú við stýrið
ég við hlið þér
óvissar um hvað biði okkar 
eftir næstu beygju
reykspólandi krakkabjánar

þá....
lifðum við fyrir augnablikið

á þeim augnarblikum
upplifðum við hamingjuna
í öllu sínu veldi
án þess að við þó gæfum því gaum ]



[ Í stjörnu skini
stríðrar nætur
blikar minning þín
ljúfblátt ljós
leikur blíðlega 
um vanga minn.
Stjörnur tindra 
tifa og deyja, 
trega óskastund
-er nú ]



[ Ég fúslega færði þér hjarta mitt,en fékk ekki staðinn þitt, nú hjartalaus ég er með engu ég mig ver, hugsaðu vel um hjarta mitt, því þú átt meira en eitt, en ég á ekki neitt. ]



[ Lagið hefst
Við erum gerð fyrir hvort annað
dansinn, ég, þú, tónlistin
Laginu lýkur

Lagið hefst
Þú æðir áfram og ég dregst með
dansinn, þú, tónlistin
Laginu lýkur

Lagið hefst
Ég stend á dansgólfinu, án þín
ég, tónlistin
Laginu lýkur ]



[ Útgönguleið?! Ég fann útgönguleið!!
Ég kemst út!!! VÚHÚÚ!!!!
Ég fylgi merkjunum langa leið en...
Lokað??!! Þetta var gabb!!!!!!!
Ég arka reiður um og bölva í hljóði
Og segji:
Þetta var gabb! #%@!!!!
Þetta var gabb!!!!! ]



[ þótt þú farir einhvern daginn
þá verðurðu kyrr

þetta er óafturkræf innstimplun ]



[ þú virkjar sprengikraftinn
öll eldfjöllin innra með mér sem vissu ekki
af sjálfum sér ]



[ Ást er erfið,
sumir hætta saman,
aðris rífast,
sumir skylja.

Ást er líka 
hamingja,
maður þarf hamingju 
til að geta elskað.


         Eftir. Steinunn Reynisdóttir. ]



[ Ég Hassan Belafonte ávarpa íslensku þjóðina
gríman ávarpar hina grímuna
og svarið er nei

Samt gefst ég ekki upp, nei takk
Hassan talar við grímuna
og svarið er aftur nei

Ég Hassan ávarpa í öllu mínu veldi
þegar gríman dettur af drottningunni
og ég Hassan stel senunni ]



[ Vinir eru fólk 
sem maður getur trest.
Vinir hjálpa.

Mömmur geta líka
værið vinir mans.
Frændur,frænkur. 
Og meira að segja
SYSTKYNI !! ]



[ Um nóttina 
lagði ég
gimstein á götuna.

Svo fyllti ég 
veröldina
af stjörnum.

Næst skálaði 
ég við 
tímann í 
veigum lífsins. ]



[ Raunveruleikinn vakti mig, þegar sólin læddist inn um gluggann hjá mér og fuglarnir hvísluðu í eyrað á mér. Aðeins í einu sinni var sögu, verða þau aftur. ]



[ Ef glaðasta manneskja í geiminum getur alltaf verið glöð
En samt alltaf döpur á sama tíma

þá bókstaflega er hún með klofið geð ]



[ Hvernig er hægt að vera allt í senn

Glöð og döpur
Ástfangin og hata
Fölsk og treystandi
Vinur allra og vinur einskis
Einmanna og vinamörg
Ákveðin og óákveðin

Hvernig er hægt að vera ég ]



[ Ég hef lengi ætlað mér

Að leggjast á skýjin 
    og borða
    súkkulaði

Flétta hárið 
-Á litlu englastelpunum
Spila ólsen ólsen
- við englastrákana.

Panta tíma hjá yfirmanni okkar
og segja 

     Guð, 
     hvernig á ég að lifa lífinu?

Fá ekkert svar

     Knúsa alla vini mína

Stökkva niður aftur
og takast á við lífið ]



[ árla dags ég augu þín leit
sá endurspeglaða nýja tíð
tíð án gráturs blæðinga....alls
tóm innihaldslaus ég svíð.
ha, .(punkturinn) á að vera í þessari línu en ekki alveg yfir í þessa samt... Kveðja Fólk með Sirry.

líttu á mig skuld, ég er 100% lán ekki nælon.
ég þrái að saklaus fórnarlömb skuldbindi sig mér..svona..
komið ungu lömb komið til skulda pabba
kær kveðja KB banki.

Allrahanda útsala, viskustykki fyrir örfhenta, komið og kaupið! 
hinn raunverulegi texti við lagið Hvar er húfan mín hvar er....
kúkur, hvar er skítur hvar heldur hlaupárið sig 2005
kúka brúnir hvítu, hvar er jafnréttið ?????????? ]



[ Hármissir og restin aflituð
hann er með perlufesti þröngt um hálsinn
Hann hlýtur að heita Sam Kynhneygður
Við óskum herra Kynhneygðum alls hins besta...

Tónlistarhátið á dögunum
einginn græðir 
færri hljómsveitir komast að en vilja
Hann byrjaði að spila á píanógítar
Kúargrásleppulagið vann 

Oprah tekur yfir á Stöð 2+

Veðurfréttir á leið í hús, það verður örbylgjulega rigning og myrkur og meinlínisskuggar.
Arnarnesið sekkur með nýjum íbúum - allir í Srilanka safna og senda pening sökum flóðanna. ]



[ Nánast útrunnin kona raular vögguvísur 
blá ábreiða hvílir á örmagna kroppinum,
slær hrynjandatakta á brjóstkassann 
kveikir ækskuneista í ástlausu hjarta.

svipuð saga!

þegar ég sé hjólkoppa rennur hugi minn ávallt til þeirra tíma þegar Kaninn fór með mig á verkstæðið sitt á beisinu á sunnudögum og gerði mig of unga að konu ]



[ Ég arkaði út
til þess að sjá betur
inn til þín.

Þar var fallegt
því þú skildir 
mín húsakynni.

Ég fór aftur heim
til þess að 
rifja upp og sjá.

Svo liðu dagarnir
eins og stórt og 
hræðilegt snjóflóð.

Það var ekki 
lengur sól heldur ást 
við vorum inni saman. ]



[ Þú opnaðir hugann, horfðir til mín.
Hjartað sparkaði, pumpaði á ný.
Þú opnaðir hliðið, inn til þín.
Sálin þá fattaði, að þú ert mitt líf.

Fangelsaði fiðringinn í von um frelsi.
Ringlaði riddarinn fór úr brynjunni.

Ég opnaði hugann, horfði til þín.
Hjartað kvartaði, elskaði á ný.
Ég fór úr brynjunni, þú fórst til mín.
Rökvísin rataði, og bjó til nýtt líf. ]



[ Í kófi, ósofinn í óhófi.
Sveittur lófi.
Þreyttur,
uppeyddur,
tilneyddur
meiddur,
langt leiddur,
hræddur,
mæddur,
hættur,
byrjaður,
glaður,
dapur,
hatur,
sár,
tár,
ógleði, ógeðið kveðið.
í meðbyr á móti,
ég kveð þig.
Ljóti. ]



[ Þú þarft ekki að taka þátt í stríðinu til að deyja, en ef þú gerir það verður þú hetja. ]



[ Draumur um drós,
eða draumur í dós,
þú ert draumur sem rós,
sem mig dreymir sem ljós,
þitt bros, þitt bros,
og fagurt fasið. ]



[ Ónýtir hvítir strákar, gráta svitadropum.
Ofnotkun á efnum mín skoðun.
Allir kaldir, haldnir hræðslu um bræðslu hugans.

Dans á rósum í ljósum logum. ]



[ nærkomnar kartöflur, fínt er að flá
sársauka þeirra, þykist ekki sjá
á háum hita, í potti skal sjóða
allt virðist þeim, hægt að bjóða

vanar að vera, í stöppu vel kramdar
saltaðar, brúnaðar og lamdar

með viðbættum sykri, fljótt þær gleyma
en músahjartað mun, þetta að eilífu geyma


21.mar, 2005 ]



[ My heart is torn apart
The love I had tasted
is now forever wasted
I wish you had stayed in my heart

The battle is lost, I’m lost
How could I ever love again?

How could I?

I thought this love was pure
I thought it was so true
I know now, there is no cure
from falling in love with you

I still am.

I could never love another
You have destroyed the meaning of love
You have destroyed the meaning of trust

What should I do now?
Can I get you off my mind?
How?

You left me behind

Betreyal is a very cruel thing
as for me, I will never forget it

I could never love another
She has destroyed the meaning of love
She has destroyed the meaning of trust

I could never love another

She can ]



[ Hefur þú séð lax með fax eða kanski hest með lítinn sporð. Hefur þú kanski séð orm sem hefur framið mor. Ekkert af þessu hefur gerst svo ekki þarftu að vera hrædd/ur. ]



[ Ég sá lítinn orm ég horfði á hann,hann lenti í stórum storm og fauk í burt ég sá hann alldrei aftur. ]



[ fruss hey vindurinn er með móral.
fruss og sólin með móral. fruss seiji ég nú bara og ulla á sólina og vindinn. hvað eru þau að skipta sér að. ]



[ Hvert ert að far aspyr sólin.
Stjörnurnar svara núh þú et svo merkilega að við meigum ekki vera nálagt
það segir tunglið allaveganna. já tunglið veit nú valla mikið það er alltaf slökkt ljósið þegar það kemur. ]



[ Dís,dís litla dís svo lengi sem þú manst svo lengi sem þú lifir.   


                   Við elskum þig. ]



[ Konan og maðurinn
voru eitt.
Þá kom djöfullinn og sagði:
„Hahaha, þið eruð ekki neitt,“
og maðurinn dó,
og konan dó.
En djöfullinn hló.

     *     *     *     *     *

Djöflinum líkaði þessi leikur,
og lék hann aftur hvergi smeykur. 
Hans árar allir og grimmdarverur,
ollu usla og sprengdu ljósaperur.

Óx honum svo ásmegin,
að ætlað’ann næstan drottin veginn.
Almættið reyndi, en fékk ei við ráðið,
Ríkið hrundi og Hann var háðið.

Fór herrann að lokum þá sömu leið,
og leikmenn þeir sem fengu djöfulsútreið.
Ljósið var dautt og mennirnir með,
en myrkrahöfðinginn heiminum réð. ]



[ Thank you for loving me this little time
It gave me time to think about what love was
I think I will never find some one who will be like you
You are so special
Thats why I loved you
And I still do
In my heart, you’r name will always be written ]



[ Þar sem læri þín mætast er gullið grafið,
gaman væri þeim auði að ná.
Yrði það yfir allt himneskt hafið
að hendast á reið um nótt þér á.

Heyrðu góði, gleymdu þessu!
Gamna færðu þér ekki með mér.
Átt þú í höggi við harðsnúna skessu
sem hryggbrýtur sveina og undan þeim sker.

Fyrirgefðu framhleypnina,
fara skal ég burt frá þér.
þykist ég þó vita, vina,
að viljir þú samt sofa hjá mér. ]



[ We where so perfect together
But that one day we had a fight
I cried my eyes out but you didn’t care
I’ll guess you will never forgive me 
You just want to forget me
But I will never forget you
Never ]



[ We crashed
All I saw was blood and bloken glass
I looked for you
Are you alive?
There you were
Didn’t move, are you alive?
I tried to call your name but I couldn’t talk
Somebody, please help me and my friend
I was stuck and couldn’t move 
I had to lie there and watch you die
I saw you eyes open
But you said: I love you and then your eyes closed again
I will always remember you
Just hug me in my dreams ]



[ Now the time has gone
When we laughed and cried together
Now my life will be lonely without you
I always hear your voice, telling me that you love me
But it is always my imagination
I know what we will never meet again
I know I will never feel your touch, your kisses again
Thinking about that, I can\'t explain
It just makes me want to cry and never be happy again. ]



[ Sitting here next to you
No, I’m not going anywhere
I’m going to be here forever
Follow you into the darkness
Feel you’r tuches on my skin
Never leave me
Evan though you don’t know me ]



[ When we were younger, you kissed me, but now you wont look at me. 
I don’t know why, Maybe you are just to good to be true. ]



[ I always see love in you eyes.
But when I look into them last time
I saw not only love, I saw beauty, so fine
And you were so tender
I started to cry when you said good byes
But remeber
Never forget me ]



[ Ský fyrir sóla dró
 þegar litlu stúlkunni var vaggað í ró 
 á dimma kalda vetra-degi það fór
 augnabliki áður en litla hjartað dó

 
 Mikla ást það þarf að grafa
 þitt litla hjarta hætti að slá
 hvers vegna þurfti það okkur að fara 
 frá,
 

 Mamma,pabbi sú einu sem gráta
 hvers vegna okkar litla hnáta
 rifinn burtu var,
 litli engilinn okkar verður alltaf hér 
 og þar,
 
 
 þið mér finnið fyrir og biðji mér vel
 enda er ég að kveðja ykkur hér
 ykkar síðasta bless til mín kveðið er,
 mamma,pabbi ég ykkur elska og kveðju 
 kveð bless, ]



[ How can you miss something you never had? ]



[ Ég á mín sæferðaskip
stærilát en bundin við naust.
Þau bera enn baráttusvip
en bíða og sigla í haust.

Í höfnum á kóraleyjum
kvaddi ég félaga minn.
Kættist með kátum meyjum
en horfði upp í himininn.

Við sigldum í svartri kólgu
ég sá hinn þögla mann.
Þrútinn og  barinn af bólgu
en bátsverjar smánuðu hann. ]



[ Hvíslandi upp í stjörnubjartan himininn
meðan frostið bítur í eyrun
og myrkrið sækir að

...af hverju...

Leitandi í afkimum hugans
afkimum heimsins

Og svarið læðist að þér
þegar síst skyldi
upp við illa einangrað hitaveiturör
vakir lítil fjóla 
fyrir misskilning. ]



[ Mér líður kannski
eins og tíu hæða hús
hrynji innra með mér.

En ég hengi bara
broskall aftan við orð mín
og þú fattar ekki neitt.

Sýndarhamingja mín felst í
tvípunkti og sviga. ]



[ Þegar ég sit hér og horfi út um gluggann
finnst mér ég hafa verið svikin.
þessi heimur sem við lifum í
er ekki sá heimur sem ég vildi fæðast i.
ég er viss um að ég hafi séð annan heim
þegar að ég leit niður af himnum.
ég er vissum að ég hafi lennt á vittlausri plánetu,plánetu refsingarinnar í stað plánetu frelsis og umhyggju.
Þessi pláneta var sköpuð fyrir þá illu sem ekki voru að gera sitt gagn í hinum góða heimi.Næst þegar ég vel um plánetu ættla ég að sjá til þess að vængir mínir brottni ekki svo ég hrapi ekki á vitlausa blánetu, ég vil ekki verða vonsvikin á ný. ]



[ enginn er fallegur
þegar hann sefur,
ekki einu sinni stelpan
sem er falleg þegar hún sefur. ]



[ allir hafa sína galla
meira segja hinn gallalausi. ]



[ bleika rósin andspænis mér
fylgist með öllum mínum gjörðum,
falleg blöðin lýsa upp vegginn
vegginn er hún hangir á. ]



[ Lið á Englandi
Illa gengur þeim nú
Veit ekki með þjálfarann
Er hann góður
Rafael heitir hann
Pína þeir mig allar helgar
Ofsalega verð ég pirraður
Ofan á rúmið ég hlammast
Líf er púl ]



[ Ástin mædd er borgun ber,
 ekkert aftur í hugann fer,
 blind er sú mæða sem engin sér. ]



[ Fyrirgefðu mér ég á ekki ást að gefa þér
 ekki meðan annar í huga mér fremstur er
 

 Týndur er sá en aldrei gleymist sú þrá,
 að ást mér hlotnaðist-að hann kaus að fara 
 mér frá, ]



[ Ljósið í höllinni skærast skein-
seppinn logi gróf upp manna-bein-
mjúki sveppi á gólfið lagðist og kvein-aði
mynd af loga í blaði birti grein-. ]



[ Þú lagðir fram þitt hjarta að fótum 
mínum.
Farið var að slá allverulega í það 
En ég hafði enga lyst á lúnu hjarta
sem lafði rétt við síðasta söludag. ]



[ -\" Ljósdökkt andlitið
djúpbrúnu augun
glær dropi sem drýpur úr auga
og rennur \"-.

Við vitum það bæði jafn vel,
þó annað okkar neiti því í fyrstu.

-\" Hún grúfir fagurt höfuðið í hálsakot hans
umhverfið ekkert nema þögnin \"-

-Þarf meira en þögn..?

-\" orðalaust tala þau saman
án hreyfingar.
Tvær ungsálir í faðmlagi,
ferðalagi.
Önnur snýr aftur,
ekki hin.
Þau Hjarttala saman \"-

Við finnum hvernig óttinn,
óttinn við að missa,
fyllir okkur.

-\" Hún lyftir upp djúpfögrum svipnum
augu hennar lokuð.
Hann strýkur fingrunum yfir andlitið
til að muna.
Rennblautar varnirnar snertast,
þau fylla hvort annað hlýju.
Sorgartár,
eru sáttartár \"-

Við finnum hvernig sáttin,
sáttin við það að skilja við,
en tengjast þó eilíft,
opnar ólokanlegt hlið í hjörtum okkar.

-\" Sporin liggja í sitt hvora áttina \"- ]



[ Halldóra Kristín engillinn Helga minn fann
og hefði víst getað fundið sér lélegri mann!
Af stúlkum öllum hér ber
og á kostum ætíð hún fer
og virkilega ættina mína bæta mikið kann! ]



[ Það er fjör á útihátíð 
drekk´eins og maður getur í sig látið
sama hver er árstíð
maður stenst ekki mátið



Hanga stundum inní tjaldi ein
verða dauð á bak við stein
svona hlutir gera engum mein
á útihátíð verð ég(næstum)aldrei of sein



Manna langar ekkert að fara heim
frekar vera úti og drekka með þeim
sem eru þar finna þennan keim
stundum með lausa skóreim ]



[ ég grét af meiri ákafa 
er ég uppgötvaði
að ég hafði ekki hugmynd
af hverju ég byrjaði ]



[ Bak við augu Alheimsins
dansa álfameyjarnar
á yndisfögrum klæðum.

Ætti ég að slást í hópinn? ]



[ Ertu lika buinn ad gefa bleiku   fiskunum??!!

.....spurdi hun aest og upptrekkt ]



[ Strumpa Strumpur er lítill og mjór,
hann segir: þarna er sjór,
Þarna sér hann bjór.

Þarna gengur Strimpa hjá,
og hún dettur ofaní gjá,
og lét Strumpa Strump sjá.

Strumpa Strumpur er á gangi,
honum vantar eikkað í svangi,
honum langar að vera eins og langi.

Strumpa Strumpur var á gangi,
Skór hanns fullur af þangi,
svo var hann bara kallaður Mangi. ]



[ Fangar mig tilfinning sársauka og ótta,
Færði mig nær en samt varla sást.
Lítið mig langar að lifa á flótta,
Langar mig meira að upplifa ást.

Tilvera mín er til einskis nýt honum
Tekur sig ekki að hrópa á hann.
Allt of oft sé ég hann umvafin konum,
Aldrei ég mun eignast hann fyrir mann.

Ef gæti verið að fyndi ég aftur
Ástleitni ungs manns, ég tækist á loft
Kynginnar- ástin er þvílíkur kraftur,
Kæri mig ekki um að sárna of oft. ]



[ Sálinn og jörðin tengjast,
Hið verandlega drekkir mér í faðmi sínum,
og sálin huggar vonir mínar.
Tár,
ég er týndur.
ég gleymdi mér of fljótt,
og fann mig ekki aftur.
Þjáður sofnaði og var vakin í draumi.
ég gleymdi mér í nótt,
Ég fann þig, þú sýndir mér hvar ég var
Hræddur vaknaði ég,
aðeins til að sofna aldrei aftur. ]



[ Orð, hver þekkir sig sjálfan?
Snúum aldrei aftur.
von, þú þekkir mig hálfan
saman aðeins brotlaus kraftur.
Svartur. ]



[ Ég sendi´eitt´sinn heiminum svolítið blað,
það sjálfsagt mun enginn lesa.
Því ég passaði ekki að póstleggja það
með póstnúmer lúsablesa! ]



[ Glaumi fylgir glamur
glatt að leggja á bratta
magnast uggur meðal
 manna, eykst þá spenna
lýður lærir fræði
lærdómsgyðju mæra
Ver er vís af læsi
vandi um hnúta að binda ]



[ Það er svo margt sem enginn veit,
og enginn skilur,
um lokin sem að ljá þér reit
en lífið hylur.

Er dauðinn sár á dauðastund?
Dey ég kvalinn?
Heldur sálin hátt á fund,
í himna salinn?

Er dæmt er tekur dauðinn völd,
um dýrar syndir?
Er varpað niður´í vítiseld,
með varmans lindir?

Fyrirgefur faðirinn,
er fávís hrösum?
Og hleypir inn í himininn,
heimsins grösum?

Já, lífið engin lætur svör,
um loka farið.
Fyrr en býður bana skör
barni svarið. ]



[ Í svefni oftast sæll ég er og kætist,
en sjálfsagt þannig draumur aldrei rætist,
er konur manninn umvefja og una,
svo undurfagrar eftir manni muna.

Það telst nú ekki vondur draumur vera,
ef vonardísin hefur sig að bera.
Og ennþá síður ef þær eru níu,
hver einasta með skorið yfir tíu.

Nú, draumar hafa upphaf, miðju´og endi,
en allt´óvíst um hvar í honum lendi.
Og spennan eykst er að lokum fer að líða,
lætin hætt, eða fæ ég meira´að ... bíða?

Er hámark draumsins hefst að mynda rætur,
hryngir klukkan, þarf að fara´á fætur. ]



[ STYRKUR DROTTINS

Þú gengur styrkur með kyndil í hendi
Í gegnum mýrar,ár,fjöll og drullu
Ég geng í humátt á eftir þér
Sé ekki hætturnar framundan 
En geng örugg í fótspor þín
Mig undrar að ég geti gengið
Veit að þar er styrkur þinn að verki.

Fljótlega fer ég að þreytast
Ég festi fótinn í gjótu, kalla á þig
Þú kemur og hjálpar mér á fætur
Næstu skref, heldurðu á mér
Ég finn að ég er örugg í faðmi þínum.
Það byrjar að rigna og hvessa
En ég hjúfra mér bara fastar að þér
Þú ert Pabbi minn og þú passar mig.

Að lokum seturðu mig niður á jörðina
Ég geng óstyrkum skrefum á eftir þér
En svo fer ég að horfa í kringum mig
Á grjót sem fellur úr hlíðinni,
Stórar ár framundan,rokið og rigninguna
þá dofnar á kyndlinum fyrir framan mig
Og að lokum hætti ég að sjá þig
Ég fyllist ótta og þreytu, hægi gönguna
Síðan stoppa ég og sest niður á stein
Brest í óstjórnlegan örvæntingar grát
Ég er að gefast UPP !!!!

Þá heyri ég þig kalla út úr þokunni
Dóttir mín ertu búin að gleyma mér ?
Ég fyllist krafti og stend upp á ný
Í stað þess að kalla á þig
Reyni ég að komast sjálf til þín
En vindurinn og rigningin er svo mikil
Ég hætti að sjá út úr augum.
Ég stoppa og fyllist strax vonleysi
Ég fer að hugsa ljótar hugsanir
Rífa sjálfa mig niður 
Segja mér að ég sé algjör aumingi
Geti aldrei gert neitt rétt.

Þá heyri ég þig kalla aftur
Dóttir mín, kallaðu á mig
Ég mun bjarga þér 
Þá hrópa ég á þig, Jesús bjargaðu mér.
Þú kemur  með kyndilinn til mín
Tekur mig upp og berð mig áfram.
Í gegnum þokuna og hvassviðrið
Ég spyr þig hvert við séum að fara ?
Á þann stað sem ég hef fyrirbúið þér
Segir þú og bætir síðan við
Þar sem þú færð hamingju og frið
Því þú verðskuldar það, dóttir mín.

Hjarta mitt fyllist gleði
Yfir að eiga svona góðan föður
Ég þakka þér fyrir allt pabbi minn
Og í dag vel ég að treysta þér
Leyfa þér að bera mig, passa mig,
Þar sem ég hvíli í faðmi þínum
Opna ég dyrnar á hjarta mínu
Og samstundis lætur þú streyma inn frið
Gleði, kærleika og þrautseigju
Þetta er unaðslegt, forréttindi
Að fá að meðtaka gjafir þínar faðir
Takk fyrir að elska mig í dag Drottinn minn. ]



[ Syndir mínar bar.

Ég sé þig hanga, þjást á krossinum
Svitinn lekur af þér, þjáning allstaðar
Ég vitað hef hvað gerðir þú fyrir mig
En svo sé ég nýja hluti á þér
Hvað er það sem hangir á þér allstaðar
Miðar sem hanga út um allt

Ég verð forvitin og færi mig nær
Þá sé ég hvað stendur á miðunum
Synd, ótti, sorg,allt sem ég hef gert 
Jesús þú barst það allt fyrir mig
Svo ég þyrfti ekki að þjást

Ég geng að krossinum til þín
Án þess að meðtaki það sem þú gerðir 
Fer ég að tína miðana af þér, 
hengi þá um hálsinn á mér
Af hverju geri ég þetta Faðir minn?
Hví næ ég ekki að meðtaka gjöf þína
Sem er lífið þitt, syndafórnin þín

Takk að þú ert þú 
Þú leyfir mér ekki að þjást lengi
Þú ferð að tína af mér miðana 
Síðan hellir þú yfir mig gleði og frið  

Þú hefur viljað gera allt fyrir mig
Elskað mig án skilyrða
Ég er svo þakklát fyrir að eiga þig að 
Að fá að vera barnið þitt, alltaf
Faðir í dag meðtek ég gjöf þína
Og í auðmýkt segi ég bara Takk FAÐIR
                                                     Elfa 2004 ]



[ Þú – 

Þú ert eins eins og falleg perla í skel
Hún geislar af gleði, öryggi og hlýju
En stundum lokast skelin, þá kemur él
Og sársaukinn þinn birtist að nýju

Ég stend hjá eða reyni að brjótast inn
Þrái heitt að sjá fallegu perluna mína
Get bara grátið, tár renna niður kinn
Beðið að þú opnir skelina, vinur minn

í gær var sársauki þinn svo mikill
Skelin harðlæst, þú gast ekki opnað þig
Að fara hélstu að væri þinn rétti lykill
Kaldur og stífur varstu,vá það særði mig

Ég veit þú varðst að fara vinurinn minn
mín von er að þú finnir lykilinn rétta
og að þú takist á við sársauka þinn
perlan komi á ný,þú lifir lífinu létta.

9.2 2005
Elfa ]



[ Þú ert

Þú ert hlýr og sérstakur maður
Þú ert skynsamur og klár 
Þú ert perla sem stundum ert í skel
Þú ert kærleiksríkur og góður strákur
Þú ert ljósið sem lýsir upp lífið mitt

Þú ert litríkur eins og regnbogi
Þú ert skemmtilegur maður
Þú ert lifandi persónuleiki
Þú ert viðkvæm sál
Þú ert falleg persóna 
Þú ert gleðigjafi í mínu lífi

Takk fyrir að vera eins og þú ert
Því ég elska þig eins og þú ert
Vil ekki breyta þér á neinn hátt
Bara fá að hafa þig áfram í lífi mínu
Væri stærsta gjöfin sem þú gæfir mér.

Þín Elfa ]



[ Fyrirgefðu fyrir öll þau skipti sem ég hef verið að leika mér að lyklinum að hjartanu þínu
ég veit ekki hversvegna ég sný honum alltaf óvart í öfuga átt og ríf þannig á þig gat
dýrmæta hjarta
ég kann bara ekkert á svona lykla 
þeim fylgir allt of mikið af kvöðum og ég er allt of mikill kjáni til að hugsa um svoleiðis
villtu kenna mér að fara rétt með dýrmæta hjartað sem mér þykir svo vænt um og ég skal lofa 
ég mun reyna að vaxa uppúr kjánaskapnum og hætta að rífa á dýrmæta hjartað þitt gat ]



[ Það ásækja mig kóngar og drottningar úr ævintýrunum
ég berst við dreka, frelsa kóngsdóttur
kasta skít í kjaftaóða prinsessu
ríð á hrúti og bræður mínir hæðast að mér
sá hlær best sem ekki hlær

Í dýflissu eigin hugsanna, út í einu horni liggur kveikjari,
drap ég gömlu konuna fyrir gullið, silfrið, koparinn eða kveikjarann.
Stóru hundarnir voru æðislegir,
á morgun verð ég tekinn af lífi
og nú er gasið búið á kveikjaranum og hundarnir hafa verið svæfðir. ]



[ Söknuður
sál mína kvelur
minn kæri vinur
þú ei lengur hér
á jörðu dvelur
þinni lífsgöngu
ei ætlað var
lengri veg
sárt er því að taka
vildi að þú værir
ennþá hér

Nú þú leið þína
hefur lagt
yfir móðuna miklu
með vissu ég veit
þar þú mætt hefur
móttökum góðum
þar hlýtur nú að vera
glatt á hjalla
þannig ávalt það var
er þú mættir með
brosið þitt bjarta

Þú einstaka sál
hafðir að geyma
þér ég aldrei 
mun gleyma
minningin um þig er
björt og mikil
hér á jörðu niðri
hún áfram lifir
í hjarta mínu
þinn stað þú ætíð
munt eiga ]



[ Orð af orði
bók af bók
hugmynd af hugmynd
mynd eftir mynd

Mig langar til þess að yrkja um:
-Hlaupandi fólk á grísku skrautkeri
-Mann sem aldrei fór suður
-Sofandi svein á fjallatoppi
-Nakin börn í tunglskini
-Lítinn sótara á heiði
-Boeng-þotur á heimleið

En held í heiðri áttunda boðorðið
Þú skalt ekki stela!
Samt kyssa bárur ennþá báta
í brakandi sunnan þey.
Og ég blygðast mín ei
þó ég noti ekki gæsalappir. ]



[ Stend við tjörnina
lótusblómin fljóta á vatninu
spegilmynd frosks ]



[ Ástinni eru allir vegir færir,
Engan langar af henni að missa.
Þagnar sérhver þá er annan særir,
Þá ástin hverfur eftir stend ég hissa. ]



[ Föst í heimi fláræðis og svika
Færist varla úr stað en silast vika
Finnst ég í tómi föst,svörtu bika
Finn ég lít til baka, og ég hika.

Mikið vildi munað geta daga
Meðan var ei samviskan að naga
Minnist samt svo margs sem þarf að laga
Man fátt, en samt margt, þvílik saga.

Særum oft með sögðum orðum
Særum og svo fljótt við okkur forðum
Situr lífið súrt í föstum skorðum
Sitthvað fannst mér hulið undir borðum.

Liggur mörgum lífið ósköp á
Langar öllum mest úr því að fá
Leiftursnöggt ég leit til baka’ og sá
Líf mitt var mjög gott, já mér brá.

Fann að lánið fylgdi mér hvert mál 
Fann að ég var nokkuð heilbrigð sál
Feikna margt sem felur í sér bál
Friðsældar ei dregur mann á tál.

Hamingjan ei hendir manni frá,
Heldur reynir myrkrið manni’ að ná
Hafi maður hjarta má vel sjá
Hamingjan mun yfirhöndu ná. ]



[ Ósögð orð mun engin vita
Eitt mun falið í mörg ár.
Margt er sagt í málsins hita
Mikil liggja eftir sár. ]



[ Stundum vildi ég að ég væri einhver önnur,
Ekki með aðra fjölskyldu, eða aðra vini, eða annað umhverfi
Heldur öðruvísi stelpa, í öðruvísi líkama.
Ekki alltaf, bara stundum.
Kannski annan hvern dag, eða í fríum.

Helgarpabbi. ]



[ Skrýtið....
hvernig
ábyrgð annarra 
á okkur 
virðist 
alltaf meiri 
en 
ábyrgð okkar 
á öðrum. ]



[ \"Guð er ópíum fólksins\"
Sagði Marx við okkur hin.
Ég rétti upp hondina og
spurði: \"Áttu ekki við
trúarbrögðin?\"
Þá svaraði Marx:
\"Jú það var það sem ég
sagði, ertu ekki að hlusta?\"
Og hann blikkar tvo menn
sem koma og grípa í mig
og henda mér út.
Ég dustaði af mér drulluna
og sagði:
\"Bölvaðir ný-Marxistar\" ]



[ Morguninn eftir vakna ég 
og átta mig á því 
af hverju ég hef misst.

Náttúran er ekki svo sterk
að geta læknað það sem
hefur komið fyrir. 

Ég veit ekki hvort tíminn
gerir það heldur
því hann er orðinn of þreyttur. ]



[ Hún er æðislega krúttuleg hún Inda Hrönn!
Enda víkur Bjarni sjaldan frá henni spönn!!!
En hann er orðinn sver
og hlaupaþungur er
og fylgir illa eftir því að Inda er svo grönn!! ]



[ Það dreitlar úr morgunsárinu
dagurinn er með ský á auga. ]



[ ég ætlaði að skrifa ljóð um heiminn
um allt sem fyrir augu ber
dásama veröldina, upphefja þig

ég skrifaði ljóð um heiminn
það voru mín eigin skref í sandinum
sem vindurinn afmáði ]



[ Ó, þú vanþakkláti landi.
Ólmur þú vilt mig virkja.
Drekkja mér í djöfulshlandi?
Drepa mig og kyrkja.

Drekkja mér í syndaflóði?
Hvar er þá Nói? og hans örk?
Mundir þú skipta á orku og blóði?
Hversu mörg megawött framleiðir Björk?

Hreindýrin þau drukkna í eigin blóði,
forsetanum bara alveg sama.
Raddbönd fugla fyllast flóði,
eigum við ferðaþjónustuna bara að lama?

Hugsiði um komandi kynslóð,
okkar mistök verða þeirra verkur
ég meina, þetta er okkar eigin blóð.
Austurland er staður merkur.

Viltu koma í skoðunarferð?
Til er ég, landslagi skreyttur.
hættið því við stíflugerð,
því ég er ekki fallegur breyttur!

Hefur þú lent í rafmagnsskorti?
Það eru ekki margir sem láta sér bera,
Þess vegna þetta ljóð ég orti.
Ég heiti Kárahnúkur, látiði mig vera! ]



[ Vinnandi vörður í hverfandi fjarlægð frá umheiminum.
Hann hugsandi um leyndardóma lífsins þegar boðflennan mætir.
Hún tærir hugsanir hans í eyðu. ]



[ Heilt bílhlass af sverðum í gegn um mig miðja 
hefði sært mig minna en það sem þú sagðir... 
með svipnum þegar þú þagðir.. ]



[ já það er rétt: Sólin skín kaldhæðnislegum glampa
á ylströndina í nauthólsvík ]



[ Manstu
þegar við hittumst fyrst
þegar nóttin fækkaði fötum
beraði á sér brjóstin 
og benti okkur að koma.

Við skáluðum oná öskutunnum 
og síðan skar ég þig í ræmur
hakkaði þig í spað 
með hárið í flækju
og risavaxinn nagla í hjartanu.

Þú hlýddir eins og hundur
gerðir allt sem ég vildi
þar til ég endaði í götunni
útglennt og örmagna
með sæðislæki um líkamann
og sleikti útum. ]



[ Veistu að vonin 
hún vakir
utan læstra dyra
hjá þér?
Í svart nættismyrkrinu nærri 
hún er
með náð sína og frið 
fyrir þig.

Hlustaðu heyrirðu 
ei höggin
er að dyrum örþreytt 
hún ber?
Viltu ekki opna vinur, fyrir 
- voninni -og mér? ]



[ Hvað er ég að dæma?
Ég má ekki dæma!
Hver má dæma?
Ég verð að dæma!

Rökhugsun mín
má ekki vera dæmalaus! ]



[ Ryðgað líf riðlast til og frá
rofandi eftirsjá
Svartnætti sálugt umlykur allt
skerandi kalt

Tómlegt er tilvistar slokknandi bál
tæmist sú sál
Hverfa\' ekki kvalir dauðlegs manns
hvata hans

Hálfviti, heimskur strákur situr hjá
horfir á
Byður og bíður að eitthvað gerist
en brákaði\' og snérist ]



[ Everything under the sun is imagination, nothing is real. Yet all laws are true. How can this be so?  Man is the expression of the most basic force of nature. In so being, he is blind to his own role.

The basic force of nature, that rules everything, is love. From it comes gravity, the physics of Einstein, and the beauty from the Hubble telescope. How can this be possible? Man has mastered the basic forces of nature, in so doing he personifies them.

Rule my friend, rule your own life. That which is given, is the source of the universe. Do not waste time in idle thinking. Be the master of the source, and overcome the boundaries of human existence. ]



[ Í þungum þönkum ráfa ég um gólfin.
Hugsandi, leitandi, hrædd.
Skimandi eftir einhverju,
sem ég veit vart hvað er.

Hugur minn uppfullur af orðum,
orðum sem \"meika engann sens\".
Þau ringla mig þessi orð,
losti, dráttur, kynþokkii, ást, kynlíf.

Ég labba á vegg,
kemst ei lengra.
Sný mér við og lít á mannmergðina,
sem þokast í átt til mín.
Ég verð hrædd,
kvíðinn heltekur mig alla.

Ljós svo skært og bjart blindar mig.

Hann opnar fyrir mér leið
í gegnum fjöldann.
Óhrædd tek ég í hönd hans og með ringulreið í hjarta bíður mín nýr dagur.
Nýjar ringulreiðir.
Ný orð. ]



[ Æskunni skaltu hlífa
við lífsins harmi,
leyf henni að 
gleðjast, um sinn

Lát hana ei líta
sorg vora og þján,
snögglega þerraðu
tárvota kinn

Því hún mun síðar
fella tár af hvarmi,
leyf henni að 
gleðjast, um sinn

Svo lát hana ei vita
lát hana ei sjá
hve hjarta þitt brestur
sonur minn ]



[ The Dark side
has taken over me.
Im not the same person...
that i was ...A soul full of hate 
and darkness..cant find myself..
somewhere outhere is my soul
lost and alone..
waiting for come back home.. ]



[ Slakaðu á þínum kröfum
sestu og slappaðu af.
Mundu það sem við höfum
og það sem ég þér gaf. ]



[ nægilega lík til að laðast að hvort öðru
nógu ólík til að bæta hvort annað upp

raddir segja það ekki ganga
hjartað hrópar haltu fast ]



[ með draumblá augu
innihaldsríkan kvið
gengur hún brosandi
um rúmfatalagerinn
milli flísteppa, sokka og gardína

hún lóa litla lipurtá
safnar stráum
stráum, fjöðrum og flísteppum
flísteppum í hreiðrið

vorið kom með henni lóu
lóu litlu lipurtá ]



[ 100% laufblöð
þvoist í höndum með köldu vatni
má strauja við mjög vægan hita
má ekki setja í þurrkara ]



[ Skrýtið og Hrátt.
Ég geng yfir öldur af hljóðum sem eru eins og taktfastar línur á leiðinni á enda.
Röddin nær yfir restina sem oftast er um eitt.
Aftur á bak einleikur sem ég fæ ánægju að hlusta á.
Hver getur sagt mér hverjir þetta eru og hvaðan þeir koma?
Þeir eru núna aðeins hringlaga efni sem fer í ferð sem endar einhverntímann.
Ljósið fer áfram en ég sé það ekki.
Hins vegar heyri ég í fullt af stöngum, prikum og pinnum sem aðeins voru og verða aldrei aftur. ]



[ Sorry for the thing I did,
Sorry for all the things I have done.
Sorry for not being there,
I just don\'t want you to be gone.

Sorry for the little things.
Never thought I\'d feel so low.
Sorry for my big bad words.
Forgive me, \'Cause I need you so. ]



[ Kvalarfullt bros á litlum strák.
Hann situr í kaffistofunni.
Hún er ekki til staðar.
Tilgangur er ekki til staðar.
Annar maður gengur að honum og fyllir höfuð hans af lygum og prettum.

ekkert meira.

Fjögurhundruð ár.
himnaríki er uppgötvað.
tilgangurinn er tilgangsleysi.
fimmtíu lítrar af blóði renna á meðal holræsana.
litli strákurinn situr á gangstéttabrún.

ekkert meira.

Maðurinn bankar og konan í blómakjólnum kemur til dyra.
Maðurinn vaknar og stígur í ferðatæki ríkra manna.
Þjóðsögur á meðal manna,
sprengja springur og drepur tilgang tilgangsleysis.
frelsari tilgangsleysis er frelsari mannana og tilgangs þeirra.

Ekkert meira.

Standandi á þakinu,
hann hoppar.
Hann flýgur í gegnum loftið og hamingjan flæðir um æðar hans.
Á þessu augnabliki er jörðin ekki til og hann fellur að eilífu.
Lítið bros á litlum strák

miklu meira. ]



[ Litlu sprotarnir sofa 
undir hvítri fönnninni
eins og indæl börn
sem kúra sig
í hlýjunni í mömmubóli
og bíða þess að ástrík sólin
komi með fangið fullt
af grænu vori og vekji þá. ]



[ Aska 
Askan svarta vekur hér 
nú vonarinnar glóð!
Virkilega gæfuleg, 
með kosti af besta tagi!
Rataði hún í hestakaupum, 
rétt á vora slóð!
Reynast skiptin trúi ég 
báðum í góðu lagi!

Atorka
Kastað hefur 
Kjarnorka
og kynnt 
sína jörpu línu.
Tíguls er dóttirin 
Atorka,
með allt á hreinu 
og fínu. 

Blíða
Blíða mér barst 
frá vini,
bærilega vetraralin.
Komin 
undan Keilissyni
kostagripur 
talin.
Fífilbleik á litinn 
ljómar
listavel í fjarska.
Þótt hafi hendur 
tómar
henni vart 
ég braska.    

Drífa 
Drífa er 
sem drottning fín
dável hörð 
í skapi.
Dillar lend 
og hátt við hrín
ef henni ríður 
knapi.

Elding
Elding skeiðar 
yfir grjót
alltaf tekst 
að standa.
Brúnskjótt er 
með bægifót
býsna reist 
að vanda.

Glóra
Glóra er rauð, 
sívöl og sælleg hryssa.
Sleipur náði ég henni 
í mitt vildarstóð.
Það er mín trú 
og það er stöðug vissa
að þjóðarstáss verði 
og til reiðar góð.

Glæsihryssur 
Fríðleik ber 
Gyðja frá Grund,
glæsileik 
Hrynjanda Hrund,
Venus hér var
um stund,
Von sýnist 
létt í lund.

Gullblesi 
er gæða klár,
sem getur farið 
vel í klofi
og eigandinn 
er ekkert smár
uppá tröppunum 
á Hofi.

Gyðja 
Mikið djásn 
er Gyðja frá Grund,
og geðjast mér vel 
hverja stund.
Geðið er gott,
ganglagið flott
og sómir sér 
við hliðina á Hrund.

Hervör 
Hervör myndast 
mæta vel, 
mig og gerir ríkan. 
Er það sjaldgæft 
að ég tel
að eignast kjörgrip slíkan.

Hrund 
Hrund er skjótt 
og breið á brjóst
og býsna prýðir nú 
sú mitt stóðið.
Ég fékk tvo fyrir einn 
það er ljóst.
Fylfull er hún, 
ja það var nú lóðið.

Kjarnorka
Kjarnorka er svört 
frá Kjarnholtabúi.
Kynbótahryssa, 
sem prýðir vora sveit.
Þeir eru með fádæmum 
tel ég og trúi
taktarnir fjölhæfu 
er veður hún reit.

Kjarnveig
Glóblesótt 
og fínt með fax
fer á gangi lipur,
Kjarnveigu 
ég kenndi strax,
kominn er listagripur.

Mósi 
Í jarðlífinu 
hann hrekti svalt.
Honum í kjötvöru 
er því breytt.
Eitthvað verður 
sett í salt,
svo í steikur, 
það ekki er leitt.

Mön 7
Fífilbleikstjörnótt, 
fríð á brá
fæddist af Hrundinni 
smá.
Ein Mönin enn
og ánægju kenn,
sem ætlar 
að vera okkur hjá. 

Neisti 
Víst mun Neisti 
verða góður
vasklega um sig ber.
Vænkast hagur 
vænkast hróður
vel hann líkar mér.

Óðfluga
Óðfluga ruddist 
í ræktunina harða.
Rauðbrún á litin 
með dálítið stress.
Sem folald hljóp 
yfir grindur og garða
glettnisleg á svipinn 
og vinkaði bless.

Ólga
Með fölskum tönnum
bítur best,
ber sig vel
á þremur fótum.
Um Ólgu er það
eins og sést
aðeins spaug
á léttum nótum. 

Rauðhetta
Eigi telst að hún sé höst
helst þó brokki gjarna.
Rauðhetta með rassaköst
rótast undir Bjarna.

Röst 
Sýnist vera laus við löst,
líkaminn brúnskjótt yndi.
Léttum sporum rýkur Röst,
sem reykur í snörpum vindi.

Skíma
Hátt sitt fríða höfuð ber
hörð á spretti þolin.
Skíma í Skálateigi er
skjótt með nettan bolinn.

Skuld 
Með hryssunni Skuld 
hófum við ræktunina aftur!
Um “Hrekkjaskjónu” okkar 
nágranninn blaðrar!!
Því hún er svo stórbrotin 
að stoppar varla kjaftur
og staða mála sú að 
lítið er að segja um aðrar!!!

Skutla
Skutla undan Skuld 
kom jörp
út úr skyndikynnum 
í langri ferð!
Hún töfrum frá Gára 
skilar skörp
sem og sköpulagi 
af bestu gerð!
Sú verður ei seld 
fyrir lítið verð! 

Smella
Smella á tölti 
treður spor,
í tún 
og veður engi.
Ung hún sýndi 
yndi og þor,
sem eflaust 
varir lengi.

Stóri-Jarpur 
stæltur er
stiklar létt 
um gjótur.
Sporar ísa, 
móa mer,
mjög í ferðum 
skjótur.

Telpa
Telpa skeiðið 
tifar létt
tónar jörðin undir.
Allt er þá 
sem orðið slétt
urðir móar grundir.  

Von 
Vonin gefur gull í tá,
gullmolarnir seiða,
Von sér milli bæja brá,
barst mér norðan heiða,
Vonin gjöf er guði frá
og gerir engum leiða. ]



[ Eins og laufið fórst þú héðan með vindinum,
engin syrgir laufið en margir munu syrgja þig,
laufið fær engan helgan reit eins og þú færð,
laufið verður aldrei minnst en þín verður minnst
með minnismerki þér til dýrðar en laufið ekki. ]



[ Loka augunum
fyllist eins og blaðra
af dópi hugsana minna.

Svefnenglar bíða
á girðingunni úti
eftir að gamla konan 
skilji við herbergið mitt. ]



[ Mætti ég biðja 
að sjónbaugurinn verði réttur 
í beina línu 
svo vonin hverfi ekki 
í veltingi daganna 
mætti ég fá stórstreymi 
yfir tímasker 
og angistarála 
berast með ástinni 
út fjörðinn 
án þess að nokkur 
finni spor mín 
á ströndinni ]



[ Hvað er ástin?
-annað en hamingja,
væntumþykja, ánægja?
-er hún ekki líka
sárindi, svik og afbrýði?

Ég var hamingjusöm, ánægð, ástfangin.
Hann særði mig, sveik mig og blekkti.

Hvað er hatur?
-annað en ólgandi reiði,
illgirni og óvinskapur?
-er það ekki líka
orsök afbrýði, sárinda og gamalla svika?

Ég er sár og reið, ekki hatursfull,
ekki elskandi en sár.
Hann er farinn, horfinn, heppinn. ]



[ Ég gekk í gegnum stóru dyrnar og mér leið eins og glitrandi stjörnu.
Allir störðu á mig í fáeinar en langar sekúndur.
Ég sá myndavélar, fréttafólk og rauðan borða,
en aðeins frá mínu sjónarhorni.
Ljósin hurfu og ég fékk sjónina aftur.
Þarna stóð hún, fallegri en nokkru sinni áður.
Það var aðeins hún, brosandi. 
Ég var stjarnan hennar. ]



[ Anda inn...vitund mín fyllist af sætkenndu vorlofti, þesskonar sem hægt er að finna bragð af...
geng af stað og einskonar hamingja læðist yfir mig, þesskonar sem hægt er að finna á góðum degi..
Lít í kring sé tvo fugla eltast við hvorn annan, svona þesskonar ástfangna fugla sem hægt er að sjá á vordegi...
Leggst niður í grasið og horfa á skýjin hreyfast, þesskonar ský sem hægt er að leika sér að...
Ég læt hendurnar leika um stráin og finn einkennilega tilfiningu...svona þesskonar tilfiningu eins og þetta hefi gerst áður...
Þá man ég að á þesskonar degi fyir langalöngu gekk ég með pabba mínum og lagðist með honum í þesskonar gras og horfði á skýin....
Einkennileg tilfing fór um mig svona þesskonar tilfining að fullkomin sæla og hamingja hafi gripið mig á þesskonar degi. ]



[ Kallin, konan, barnið, hundurinn og vörðurinn 
horfðu niður á okkur, liggjandi í grasinu,
þar sem við horfðum upp í himininn og
bjuggum til myndir úr skýjunum. ]



[ Vatnsheldir Pennar,
hitanæm gleraugna hulstur,
útvarp með innbygða sundskýlu og
klósettpappír sem spilar jólalög.

Hvert stefnir þessi heimur okkar eiginlega? ]



[ Ég gekk við hlið þér 
og trúði því eigi að frost væri úti.
Ég kvaddi þig og mér varð kalt. ]



[ Ég geng eftir stíg,
en ég veit eigi hvort ég stefni á ljós eða myrkur.
Því lengur sem ég geng, því meira fer ég út af stígnum.
En af einhverri ástæðu þá kemst ég alltaf á leiðarenda,
stundum rispaður og meiddur eftir greinar trjáanna
Trén eru reglur og viðmið í þessum skógi.

Ég lít til hliðar og ég sé stíg listarinnar,
en hann er þröngur og það er nánast enginn leið inn á hann.
Ég stefni á hann.
hann er þröngur og það er nánast enginn leið inn á hann.
Ég stefni á hann þótt krókaleið þurfi að fara.
Mig langar að fara á milli stíganna tveggja en fáir komast út þannig, 

Út úr skógi menntunar. ]



[ Litbrigði norðurljósanna dansa á stórbrotnum himninum.
hverfulleiki hversdagslífsins má sín lítls í samanburði við kærleika Guðs og fjölbreitileika lífssins

Litbrigði lífsins endurspeglar hjartaþelið
við þverhníptan hamarinn og blómugan dalinn stendur tígulegt ljónið og sérhver maður gengur fyrir dóminn, dóm lífssins. ]



[ Æðisköstin af þú lifir
en ekki er mér rótt!
Ég verð að ná þér aftur yfir,
elskan mín komdu fljótt!
Ég verð að ná þér aftur yfir,
í ástarbrímanum skjótt!
Ég vil þú munir, meðan þú lifir
manninn sem gisti í nótt! ]



[ Margur leggur létta lund
í lófa völvu.
Aðrir sér eiga ástarfund
á lyklaborði tölvu ]



[ Í hestarækt er best að vinna og vaka
                        og varla tími til að fá sér lögg.
                        Er tuskubellir taka skref til baka
                        tekur óðalsbóndinn á sig rögg.
                                                       Kjartan.                                                        

                        Sig í handarbökin naga núna
                        nóg er drasl í þeirra merahjörð.
                                                       Einar.
                        Nískan hefur marga snöru snúna
                        svona er það oft á vorri jörð.
                                                       Kjartan. ]



[ Slíka stemmingu hef ég aldrei kynnst.
Hvað geri ég?
Hvað snerti ég?
Hvernig hegða ég?
En þegar að stundini kemur,
þá líður mér eins og fullkominni kúlu 
að rúlla eftir fullkomni sléttu. ]



[ Er ég til í dag?
Var ég til í gær?
Mun ég vera til á morgun?
Mun tíminn sogast inn í svarthol, 
eða hefur hann þegar gert það?
Er tímin til?
Eru svarthol til?
Er ekkert eða endalaust til?
Mér finnst svona pælingar leiðinlegar. ]



[ Krota mun eitthvað krúkklegt,
um klettagóðan vef.
Finna þar eitthvað fallegt,
sem úr má smíða stef.

Af hógværð skal fjalla,
Um toppatrítl og fjöll,
Svo litli góði vefurinn,
verði hvítur eins og mjöll. ]



[ Viltu eyða með mér kvöldinu,
eyða á mig kossi
og bjarga mér af galeyðu einverunnar.

Og ég skal ekki biðja þig um neitt framar ]



[ Allar bækurnar fóru á brennurnar
nema Biblíurnar
og lostasögurnar 
sem lágu yfir ábótar
og tóku til rannsóknar
í læstum kjöllurum
í fúlum munkaklaustrum. ]



[ Bara 
ef ég 
bara 
væri páfinn
ekki þessi
dáni
heldur hinn
þá hefðu allir áhuga 
á svölunum
mínum ]



[ Það var einu sinni strákur sem átti stóran hund. Einn dag týndist hundurinn. Alveg eins og Búkolla nema þetta var hundur sem hét Búi. Stákurinn fór og keypti sér nýja skó og nesti.

Svo bara alveg eins og í Búkollu nema hann heyrði eins og í úlfi en ekki baul þegar hann var búinn að borða, af því að hundar baula ekki. Hann heyrði bæði ýlfur og voff. „Best að labba af stað”, sagði hann.

Hann fann skessurnar. Hann fann Búa. Skessurnar hlupu á eftir Búa og stráknum og þeir hlupu út. Hrundu steinar niður úr hellinum og á skessurnar og þær dóu en ein hönd varð eftir út úr og hún varð að steini. ]



[ Þau reistu sér hús,
á afskekktum stað.
Með trú á jésús,
þau lifðu þar af.
Lifðu á landinu,
landið það gaf.
Í tæru fjallavatninu,
fór sálin í bað.
Lífið svo nærandi,
ekkert var hatað.
sorgin ein særandi,
Þótt allt virtist glatað.
Veturnir harðir,
en ekkert var að.
Hnúarnir marðir,
eftir lífsins búskap.
Lífið allt þó sigur,
þau þekktu ekki tap.

Allt svo einfalt,
með kött og útvarp.
Lífið virtist kalt,
en allt var þeim falt.
Sögðu sína sögu satt,
sem upp á sig vatt.
Sjálfa sig batt,
og í hyldýpið datt.

Þau gerðu sér von,
um börn á bæinn.
Dóttir eða son,
til að lífga daginn.
Vorboðinn kom,
en börnin biðu.
Tvö ein einmana,
því miður, því miður.
Hann elskaði hana,
hún elskaði hann.
Ást allt að bana,
Guð kærleikann fann.
Venjulegt lífsdrama,
maður með konu, kona með mann.
Þeim stóð á sama,
Um hag alls,
Alls í þessum lífsins dans.
Alls í þessum tryllta trans.
Þau tvö, dauðar rósir í lífsins krans. ]



[ Love is lonely alone.
Love is only a song.
so sing along,
and get it on, on your own. ]



[ ofan á sveittum búk
veltist höfuðið 
fram og aftur
fram og aftur

en póstmódernískt
segir það. ]



[ Ég get ekki hætt
að hugsa.
Bláu augun, brosið sætt
ég get ekki hætt.
Ég hugsa til þín daga og nætur,
vil vera hjá þér er þú grætur.
Hvernig gat Guð búið þig til?
Því ertu allt sem ég vil?

En spurningin er, viltu mig? ]



[ Það skilur enginn hvernig mér líður,
-hversu mikið mig svíður.
Ég get ekki talað við neinn,
það yrðir enginn á mig, - ég er steinn.
Hvað á ég að gera?
Hvar á ég að vera? ]



[ Ein hún er í dimmunni
enginn skilur hver hún er.
Hún villist, eins og dropi í brunni
verður að engu, að eilífu fer. ]



[ Tár rennur niður kinn, 
í hjartanu sting ég finn.
Ég veit ei hvað er að,
mér finnst ég ein á dimmum stað.

Ég teygi hendina og bið um hjálp,
en enginn heyrir né sér... ]



[ Mér líður svo illa,
mér líður eins og heimurinn sé að hrynja á mig.
ég get ekki andað,
ég er að kafna,
ég er að deyja...
...úr ást af þér ]



[ Glansandi hnífsblaðið leikur við úlnliðinn
bara smá afl og það fer að flæða.

Glansandi hnífsblaðið litast rautt
á meðan að húð mín verður hvít.

Mátturinn rennur út með blóðinu
og leggst á gólfið.

Ég leggst við hliðina á honum og ligg bara þar
Við erum saman en ekki lengur hluti af hvort öðru.

Við gerum okkur grein fyrir því,
að án hvors annars erum við ekki neitt.

Þá býður dauðinn góðan daginn og tekur okkur með í langferð. ]



[ Þegar sólin læðist inn
og kitlar á mér augnlokin
þá segi ég \"helvítis!\" og dreg fyrir gluggann. ]



[ Drunur eru í hausnum mínum allt er svo ómógulegt.
Hvað get ég gert?
Til þess að verða eðleg og samþykkt af samfélaginu.
Ég þrái þess eins að þessar drunur hættuþ og veittu mér hvíld. Því hvíldin er það sem ég þrái. Enn ekkert skeður. Ég reyni og reyni. En hvað get ég gert ]



[ Horfðu upp til stjarnanna
en hafðu báða fæturna á jörðnni. ]



[ Fortíðina ég get ekki tekið í sátt
Fyrr en ég kemst í samband við æðri mátt
Framandi er hún í mínum sjúka haus
Fjandinn með sitt endalaust glamrandi raus

Ætli ég losni við þetta leiðindar glamur
Ætli að heimurinn verði einhverntímann samur
Æpandi röddin í mínum sjúka haus
Æsist við Bakkusar glamrandi raus

Djöfull og Bakkus eru sem eitt
Deila út efa og orðum er beitt
Dynjandi í mínum sjúka haus
Drukknar þetta glamrandi raus ]



[ Fishy er fiskur,
lítill sem diskur.
fiskar reyna hann að borða
þá lemur hann þá með sporða.

Fishy er bitur
appelsínugulur er hans litur.
Fiskana hann borðar,
bæði uggar og sporðar.

Fishy er stór
syngja hafsins kór
því hann étur aðra fiska
án þess að nota diska ]



[ Ég er alltaf að vinna,
Beggi vill að ég vinni minna.
En ég vil fá pening
svo ég geti keypt mér e-ð annað en tening ]



[ Singstar party er bestur
andstæðan við vestur
betri en hestur
aldrei hann brestur
þar er líka lestur
Beggi er sestur
kóngur er mestur
hann heitir ekki Gestur ]



[ Strætó kann ekki að keyra
Klessir bara meira og meira.
Aumingja fólkið sig meyðir
en þó engan deyðir.

Í vinnuna var ég of sein
en það gerir ekkert mein
Það var ekki mér að kenna
það voru engin belti til að spenna. ]



[ Tinna
er að vinna
að reyna að finna
litla Tinna
og sæta Binna
og fer að kynna
og þeim að sinna
er þessu að linna
ég fer að minna
og ykkur vinna! ]



[ Valli er í útlöndum
en flýgur vængjum þöndum
aftur til Íslands
í heimsókn til hvers einasta manns

Beggi er orðinn frægur
því hann er alltaf þægur
þessi góði strákur
sæti buxnasnákur

Ég fer norður
og fæ margar orður
Týna tómata
og passa að ekki þá gata ]



[ Ég og beggi kúrum
og kannski pínu lúrum 
yfir spólu liggjum 
og nammi tyggjum 

Í sims er gaman 
þar eru allir saman 
útum allan bæinn 
og niðri við sæinn 

Konudagur var í gær 
Beggi sagði að ég væri falleg mær 
hann gaf mér súkkulaði og rós 
og allt kvöld gaf hann líka hrós ]



[ Kaupa Marsvolta
Það er gaman.
Þeir eru góðir.
spila þanngað til þeir verða móðir.

Vinna, vinna.
alla daga
pening pening
ég kasta tening

Lord of the Rings
á sæludögum
hvað var ég að pæla
mig langar að æla ]



[ Magga Þóra, Einar Örn
og Ásgeir með sterka sólarvörn
á Kanarí sér kunna engin lætin.
Fara niður í fjöru,
fá sér nýja vöru,
ferðast mikið og ferleg er kætin. ]



[ Tíminn Líður!
Sumarið 2004! þegar ástin spratt,
ég og blómin uxum hratt,
þetta þroska-tímabil varð bratt,
ástin hvarf, 
ég hvarf. ]



[ Það er dimmur dagur og Drottinn ég spyr:
Hvers vegna vilt’ann við dauðans dyr?
Á hverju kvöldi fyrir ást okkar bað
Viltu ekki veit´onum samastað?

Án hans væri líf mitt svo dapurt og dautt
Hvorki hlátur né bros, það yrði ansi snautt 
Ég má ekki við því að miss’ann mér frá
Því hann er jú líf mitt, allt sem ég á.

Við tvö erum ástin og ástin er eitt
Frá honum getur ei nokkur mig neytt
Ég bið þig að hlíf’onum, gefð´onum grið
Af einlægni sit ég, af einlægni bið.

Svo ljúfur maður á skilið að fá
Jörðina að bæta og lifa á
En ef þú vilt fá líf hans í gjald
Taktu mig með á dauðans vald

Ég myndi alls ekki yfir því kvarta
Ef bæði við hyrfum í hyldýpið svarta
Því við erum ástin og ástin er eitt
Svo taktu okkur bæði eða ekki neitt. ]



[ Þegar vakna ég til lífsins hvern einasta dag
Þegar hlusta ég á lífsins ljúfasta lag
Þegar rökkrið er slævandi og lífið er kæfandi
-Hugsa ég til þín.

Þegar stjörnur himins og tungl eru björt
Þegar skammdegið kemur og hugsun er svört 
Þegar brosi ég breitt, þegar ég get ekki neitt
-þá hugsa ég til þín. ]



[ Ég stari inn í sortann og söknuð ég finn
Klökk þig ég kveð, kæri vinur minn
Líf mitt hefur þú blómgað og bætt
Skapandi hugsun í huga minn fætt

Það varst þú sem mig hvattir til dáða
Og til þín ég ávallt gat leitað ráða
Og oftast var ekki langt í brosið
Ljúfari vin gæti ég ekki kosið

Bros þitt og hlátur gladdi mitt hjarta
Og minnti mig á komandi framtíð bjarta
Þó lögin okkar hljómi ekki lengur
Eru minningarnar dýrmætur fengur

Í hjarta mínu þig ávallt geymi
og veit að ég sé þig í öðrum heimi
En þangað til ég úr heiminum fer
skal ég lifa eins og þú kenndir mér ]



[ Ástin birtist mér
Í formi langrar samveru, ástríðu og nautnar
Í blekkingarvefi hjartans
Hún var samhljómur tveggja sála
en eins og sérhver hljómur
-endaði á þögn.

Ástin hvarf mér
Í formi sorgar, vantrausts og svika
Sem  mynduðu brothætt hjarta
Og 3ja stigs brunasár að innan.
Hún skildi ekkert eftir sig
....nema sár sem enginn sér og tómleika. ]



[ Ég sit inni 
þín vegna
hversvegna
inni - slæmt minni
stutt kynni
í kjöltu þinni
hvað er að fregna
komdu og seigðu 
mér að gegna
í gegn um glerið
tölum í tólið
hvernig dafna börnin
vita þau að ég er ekki í húsmæðraskólanum
ekki segja frá rimlunum
þetter misskilningur
mislingur og mysingur
ég hristist bara meira 
með hendurnar strektar 
aftur fyrir bak
ég fæ hvítt slím
eins og lím
í munnvikin
útaf lifjunum
ég mun ekki aftur
þó mér aukist kraftur 
og mér mæti fylliraftur
véfengja vit þitt
Er þetta mittið mitt
mér sýnist það stækka
er ég þunguð
hér inni
með verra minni
þetta eru ekki mín heimkynni
hleypið mér út
hleypið mér út... ]



[ Ég vakna stundum illa farin
Á sál minni svo blá og marin
Mig skortir kraft, er eirðarlaus 
Og þegi því enginn vill heyra slíkt raus.

Ég er einmana barn og vonum svikið
Ástin mér hafði lofað svo mikið
Þó sárindin með dögunum dofna
Deyja þau ei, þótt mér takist að sofna.

Ég þreytt er á vonbrigðum breyskra manna
Hef ekki lengur þörf til að kanna
Eitthvað í hjarta mér stingur og svíður
Ég vona að eitthvað betra mín bíður ]



[ Ég var vængbrotið fiðrildi og engdist um
Í eilífri leit minni að hlýju
Týndi mér sjálfri með tímanum
Uns ég vaknaði, manneskja að nýju ]



[ Ég syndi mót straumi, ber mig samt vel
syrgi oft í laumi, en grátinn ég fel.
Ég lifi í draumi, og drauminn ég tel
Að inní mér kraumi, mín löngun og þel. ]



[ Skráðu ljúfustu minningar þínar
meðan hugur þinn starfar enn
Því þegar dauðinn með krumlur sínar
Þig tekur, mun minningin gleðja menn. ]



[ Ég heyri hljóðið...
Ég skynja að það er verið að kalla á mig...
Það er sífellt barið að dyrum.
Sjálfsvitund mín veit að það er gleðin sem bankar!

-En hvar er lykillinn?
Lykilinn að skráargati hamingjunnar? ]



[ Rólan fer upp....

Og ég get bjargað heiminum með persónutöfrum, hæfileikum, gáfum, framsýni og trú á mannkynið.
Ég er yfirgnæfandi og full sjálfstrausts.
Skínandi, lifandi stjarna á dökku himinhvolfi jarðarinnar.
Kröftug er husjón einnar konu.

Rólan fer niður...

Og samstundis sekk ég niðurá við, máttur minn dvínar 
og ég hverf inní hugsunarlausan mannfjöldann
Móti mér skynja ég stingandi kalt raunsæið.
Og ég geri mér grein fyrir tilgangsleysinu og vonleysinu.
Máttlaus er hugsjón einnar konu. ]



[ Ég skal leggja mig í líma
Takast á við nýja tíma
Finna frið, ei málin flækja
Oftast er svarið ei langt að sækja ]



[ Lífið snýst eilífan hugsanagang
Á hverjum degi mér færir í fang
Spurningar...hvað er rétt, hvað er rangt?
Svo lengi ég læri, sem lífið er langt ]



[ Öryggi lífs míns var undan mér kippt
Og æskudraumunum var ég þá svipt.
Hvert fór traust mitt og barnsleg trú?
Ég trúi ekki á neitt nema sjálfa mig nú. ]



[ Ég sit klukkutímunum saman
Stari útí loftið og þegi...
En mig langar að öskra.
Öskra í gegnum þögnina. ]



[ Brostnar vonir, brotið hjarta
Breytir veröld, gerir svarta

Kraminn heimur, kúguð sálin
Kæfir kraft minn, flækir málin

Ég finn sorg og ég finn til
Frið í hjarta er allt sem ég vil ]



[ Eins og síli berst um í gini hvalsins
Eins og lítil dúfa á móti stórstorminum
Eins og fiðrildi í mesta vetrarfrostinu
Berst ég fyrir réttlæti heimsins ]



[ Ég hitti Djöfulinn!

Fegurð hans svo ómótstæðileg að ég gerði allt til þess að vera nálægt honum

Snerting hans svo heit að ég þráði að brenna upp í höndum hans

Augu hans svo tælandi að ég drukknaði í þeim...

Orð hans svo máttug að ég trúði öllum lygunum hans

Og þá seldi ég honum sálu mína. ]



[ Barn undir belti ber ég nú
Orsök barnsins er nóttin sú
Er lostinn af okkur tók öll völd
Við elskuðumst ákaft, umrætt kvöld.

Hvað er til ráða? Spyr ég nú.
Er ég til í barneign og bú?
Efinn er stór hvort þú verðskuldir traust
Því mig í fyrra þú niður braust
 
Og ýmsar hef ég sögurnar heyrt
Sem fyrir þér gera hjarta mitt meyrt
Frá vörum þínum hef ég heyrt bull
Og frægðarsögur um áfengissull

En innst inni veit ég samt ei hvað þú hugsar
Á daginn þú lærir, um helgar þú slugsar...
Heit er ást þín á köldum bjór
En hvert er planið er verðuru stór?

Ég er kannski skrýtin en heit er mín þrá 
Að skilja þig, sterkum tengslum að ná
Ég veit þér finnst ég falleg og flott
Og kynlífið okkar er meira en gott

En traustið er hins vegar óráðið mál
Mér finnst þú vera svo torráðin sál
Mína hrifningu fangar en einnig mig hræðir
Samtímis von og ótta þú glæðir

Er ég eignast barnið mun ég því allt gefa
Syngja í svefninn og ótta þess sefa
Mér er það mál að þú gerir það sama
Hvort sem að krílið er herra eða dama

Mér finnst þú fyndinn og mér finnst þú sætur
Sjálfsagt þú verður faðir ágætur
En oft ég ei skil það, hvernig þú lætur...
Verðuru til staðar er barn okkar grætur??? ]



[ Þú komst á fund minn í draumi í nótt
Í húmi nætur, er allt var svo hljótt
Þú kvaddir með kossi og tregann ég sá
En ég leidd’ann hjá mér, ei vildi hann sjá.

Ég vildi að ég hefði, sagt þér það þá
Hvað ég elskaði mikið, hve heit var mín þrá
Að aldrei hef ég annan mann
Þráð eða hugsað svo mikið um hann.

Í hjarta mínu nú syrgi ég þjáð
Ég vildi ég hefði þér ást mína tjáð
En hvern hefði órað fyrir því
Að við yrðum aldrei saman á ný

Hinstu kveðju, þér sendi ég nú
Þú vita mátt að ég var sú,
Sem ást mína alla óhindrað gaf
En svo fórstu frá mér, meðan ég svaf. ]



[ Every minute´s like an hour
Every hour´s like a day
Every day is like a month
When you are far away
I feel like I´ve been waiting...for many years

Why don´t you come back?
Why don´t you come back to me?
Why don´t you come back?
Why don´t you come back to me?

I sit here in the shadow
Still thinking of you
My life isn´t the same
When I´m not with you
I feel like I´ve been waiting...for many years. ]



[ Litli fugl

Ó, fugl, segðu mér
Er hann virkilega ástfanginn af mér?
Eða er hann bar´að leika sér?
Segðu mér, hver hann er
Því að ég vil ekki vera særð á ný
Ó, litli fugl

Ó, fugl, segðu mér
Koma ástarorðin hans frá hjartanu
Eða fær hann þau hjá vinunum
Segðu mér, eins og er
Því ég vil vita það áður en illa fer
Ó, litli fugl

Inn í huga minn
Streymir vafinn
Ég veit ei hvað hann vill
Vill hann leika sér, svo gera gys að mér?
Eða er hann sá
Sem allar stúlkur þrá
Og verði alltaf hjá mér 
Mun hann fylla hjarta mitt af hamingju?
Ó, litli fugl

Hann er, líkur mér
Þráir frelsi og er á framabraut
Mun hans líf falla mér í skaut
Segðu mér, eins og er,
Því ég hef brennt mig ótal oft á heitri þrá
Ó, litli fugl ]



[ Ég sit hérna ein, við vol og vein
Hætti ekki að hugsa um þig
Ég einmana er, svo langt frá þér
Hvað verður nú um mig?

Ég veit að þú varst að gera rétt
Þú varðst að fara þessa ferð
En mig grunaði ekki, hve erfitt það yrði
Fara til þín ég verð

Ljáðu mér vængi
Því ég fljúga vil til þín
Ljáðu mér vængi
Svo ég komist til þín í kvöld

Hvert sem ég fer, í huga mér
Eru ástarorðin þín
Ég gleymi þér ei, fyrr ég dey
Hvar ertu nú ástin mín?

Ég veit að þú varst að gera rétt
þú varðst að fara þessa ferð
En mig grunaði ekki, hve erfitt það yrði
Fara til þín ég verð

Ljáðu mér vængi
Því ég fljúga vil til þín
Ljáðu mér vængi
Svo ég komist til þín í kvöld ]



[ Léttlynd og lauslát ég fór niðrí bæ
Greikkaði sporið, ég sá þarna “gæ”
Hann virti mig viðlits, “hæ, sweety pie”
Við fljótlega kysstumst, það var “allt í læ”

Sumum mun kannski finnast það “sick”
En síðar um kvöldið fékk frá honum “lick”
Hann lá milli fóta mér, puttaði og saug
Og ástarorðum ég að honum laug

Af mikilli ástríðu emjaði og stundi
Þar til hann fékk það og heimurinn hrundi
Hann stóð upp og klæddi sig, var frekar “kvikk”
Því hann var með óvenju lítinn \"dick\"! ]



[ Krafsandi kræsingar 
lokka mig til sín úr öllum áttum...
Bjóða alls konar bragð, 
en lágt næringargildi. ]



[ Fyrir þér er ég ostaterta!
-Girnileg, fersk og bragðgóð!
En súr og óeftirsóknarverð eftir 3-4 vikur ]



[ Don´t you worry, my best friend!
On difficult times, I´ll give you a hand
I will to you from heaven send
A guardian angel, from wonderland. ]



[ það er eins og 
einhver hafi tekið sig til,
dregið fram handryksuguna
og hreinsað til í sál minni
það á enn eftir að skúra
en mér líður
betur ]



[ Kveðum í kútinn svartsýnisböl
Kyrjum um kynlíf, gleði og öl
Því ljúft er að lifa og vera svöl
Léttlyndi og húmor er dægradvöl ]



[ Um húmbláa nótt
undir bláhvelfdum himni
hvarflar einmana hugsun
á vængjum innsæis
gegnum eilífð. ]



[ how will i know
if you never tell me
i try to speak to you..
i get no answers..
it doesnt help me..
im not getting anything from u
u dont say a word ..
how i am supposed to live like this..
living in a lie..
the one day..she calls ..
i pick up the phone..
then i know for sure..
and when u come home..
i\'ll be gone..
dont worry..
i\'ll be not missing u..
at least im not living in a lie with you..anymore ]



[ Það er myrkur, allt er hljótt.
Eg vei ekki hvar ég er, ég er týnd.
Ég er týnd fra umheiminum, horfin
Ég finn ekki sjálfa mig, hvar er ég?

Það er öskrað, mér bregður
Hver öskraði? Var það ég?
Eg reyni að öskra, en ekkert kemur
Mér finnst ég dauð, dauð að innan

Mér finnst myrkrið þrengjast, plássið minnkar
Hræðslan tekur mig, fer með mig burt
Ég sé ljós, ég fer að því
Ég var dáin en nú er ég farin ]



[ With a smile on your face,
You looked at me, full of grace
You said to me, I was the one
And so I thought I was your onlyone

But time went by,
And so did you
It was all a lie
Nothing was true.

So it seems to me again, 
I’m alone, left in pain
Will I ever find the one?
Is he there, is there someon ]



[ Mér fannst ég vera í himnaríki,
-	svo hamingjusöm
Þú varst mér hjá í englslíki
-	svo fallegur
Ég vildi að eilífu vera þér hjá
-	svo mikið
En hvernig átti ég að vita hvað þú hugsaðir þá?
-	svo heimsk
Eina sem þú vildir var að losna við mig
-	svo sárt
Þú sagðir ekkert, ekki einu sinni bæ við mig
-	svo sárt
Mig langar í þig aftur, ég finn svo til
-	svo sárt
Þú skildir eftir hjarta mitt opið sem gil
-	svo sárt
Ég sakna þín svo mikið, það er svo sárt ]



[ So alone
But no-one knows.
All this pain
Started again
I scream for held
But no- one hears
My eyes are wet,
I’m all in tears. 
Then a hand comes towards me
Whipes away all my tears
I look up, and so I see
An angel smiling down to me
And so he takes my hand and says
I heard your scream,
I felt you pain
Come away with me, to another place
And you will never fell the pain again ]



[ Tilfinningin er svo sterk,
Hún ristir mig að innan.
Í hjartanu finn ég verk,
Verk sem er ekki hægt að lýsa.

Verkurinn kom er ég hitti þig fyrst,
Mér var heitt og kalt, bæði í einu
Verkurinn magnaðist eftir að við höfðum kysst,
En ánægjan og hamingjan var svo mikil.

Svo var allt búið, alltof fljótt, 
Mér fannst eins og heimurinn hryndi.
Eg var bara ein, allt varð hljótt
En eftir varð verkurinn... ]



[ Mig dreymir um að kafa í hyldýpi viskunnar,
klífa fjallstinda vitundarþroskans
og berjast við ljón bresta minna

en hjarta mitt dælir letiblóði. ]



[ Sjálfsmorð mun mín fremja,
ei munt þú fá mér að bjarga,
því sjálf mun ég mér farga,
grátið mig ei,
mín harmar það að seigja,
að ást né von mér engin gaf,
því líf mitt hrasaði og dafnaði,
því döpur varð ég með árunum,
dæma skulu þið mig ekki,
ekki voru þetta leikir djók né hrekkir. ]



[ Alheimsvaldur ætlaðist örugglega
til meira af okkur. 
Er þetta allt?
Rútína sem enginn kemst af.
Samt langar öllum af henni
á einhvern þátt. 
Allir vilja það sama
en samt ekki. ]



[ Geng eftir þröngum gangi
með grátandi barni
og gamalli asískri konu.

Það ýskrar í kerrunni
ég lýt á allar litríku
freistingarnar í hillunum.

Staf eftir staf
lýsa þær unaði og hamingju
sem þær veita neytanda.

Hamingjan býr þá í Bónus.

Allir þangað. ]



[ andnauð sól
fjaraði út
fjörðinn

festi ský
á himni
saggaði fyrir

blikaði haf
dallur í ranni
og skuggamynd af manni

með dræsu
stagandi á polla
gamall farinn að skrolla

ég spurði
hvernig liði?
og tók í nef að sjóara siði

ullarpeysa
gulur hattur
gekk hann burt eilítið fattur ]



[ Milliliðalaus ég
er ekki til 
upplifun mín á mér er 
frá öðrum komin

Hver er þessi ég
sem upphaflega
er frá mér komin

Get ég ekki munað það 
vitað það
nokkurntíma
skilið það

Er ég kannski 
sjónhverfing alls þess
sem ég óska mér
Í samhræru 
við allt sem ég aldrei vildi finna

Hvort sem 
ég er
milliliðalaus
liðamótalaus
rænulaus 
eða bara laus við 
að vita meira um mig
en aðrir um sig

Þá líður mér bara 
ljómandi
rjómandi
dæmalaust
makalaust 
ágætlega ]



[ Hjúfrar sig að þér
sleikir
strýkur 
Vill gælur
Veist ei að hún klórar og hvæsir

Lævislega læðist um
þú ert sem hnykill í höndum hennar
loppurnar mjúkar með klær
smettið hvæsir og hlær

hjarta þitt bráðin í klóm hennar ]



[ This life is so dem hard,
i just faild on my drugs test,
i can\'t hold me faster any more,
this life\'s just slips from my hand\'s,
why can i not hold me any more. ]



[ HAFIÐ LEMUR STEINANNA SVO MJÚKT
AÐ ÞEIR LÁTA UNDANN OG RÚNNAST
RÚNNAST AF ÞRÝSTINGI HAFSINS
ALDURINN HREYFIR ÞÁ SMÁTT OG SMÁTT
ÚR STAÐ

TÍMINN LEMUR MIG SVO FAST
AÐ ÉG LÆT UNDAN OG ELDIST
ELDIST AF ÞRÝSTINGI TÍMANNS 
ALDURINN HREYFIR MIG HRATT OG HRAÐAR
ÚR ÆSKU. ]



[ GRASIÐ BIFAST HÆGT Í LÉTTUM ANDVARANUM
Í TAKT VIÐ TÍMANN FELL ÉG NIÐUR 
OG SKIL SÁLINA EFTIR STANDANDI 
SEM LÍTUR VIÐ OG HORFIR Á 
AUGUN TÆMAST 
MÁTTUR FJARAR
GRASIÐ LÆTUR UNDAN 

ÉG LIGG ÞARNA OG HORFI Á 
SJÁLFAN MIG GUFA UPP 
ÁN ÞESS AÐ GETA GERT NOKKUÐ
FINN ÉG GRASIÐ SNERTA VANGA MÍNA 
SVO MJÚKT 
TÁR MYNDAST SVO HÆGT  
SVO SVART SVO BJART ]



[ Árinn drepur, sálartetur
elur allt, sem fjandinn getur
Étur drauma og til mín laumar
ímynd einni, tár mín krauma ]



[ Bestu hamingjuóskir á afmælisdaginn 14.04.2005

Okkar bestu hamingjuóskir Halldóra mín Kristín!!!
Hjúkkan björt sem engill er og tengdadóttirin fín!!
Tuttugu og fimm ára ertu nú
æðisleg ljóska og myndarfrú.
Til lukku kæri Helgi minn því hún er stúlkan þín!!!

Besta kveðja frá tengdamömmu og tengdapabba! ]



[ Léttum skrefum hoppar barnið á stéttinni
Ég horfi á það, finnst það svo ánægt
En ég veit að þetta er bara gríma
Á bak við grímuna er ljótt sár
Sárið er illkynja og það blæðir úr því 
Ég sé að augu þess eru full af sorg,
Sársauka og einmannaleik
Það er eins og þau segi
Viltu elska mig, faðma mig
Gerðu það
Ekki meiða mig, gerðu það
Og niður kinnar þess leka mörg tár.
Ég veit að það á engan að 
Sem elskar það án skilyrða
Ég þrái að taka það upp, hugga það
Segja því að allt verði í lagi
Sársaukinn sé búin, en ég vil ekki ljúga
Ég tek það upp og horfi á það
Niður vanga mína renna hljóðlát tár

Barnið er orðið að unglingstelpu
Ég horfi á hana tala við móður sína
Í augum stúlkunnar er hróp á ást
En hún fær hana ekki, heldur ábyrgð
Allt í einu er eins stúlkan verði kona
Ábyrg, sterk en samt bara barn
Barn sem fékk ekki að vera barn
Ég reyni að teygja mig til hennar
Bjóða henni aðstoð mína, ást
En hún ýtir mér hrannalega í burtu
lítur á mig og segir ég get þetta sjálf!
Tár mín voru í regninu þennan dag.

Barnið er orðið að fallegri konu
Ég horfi á hana, finnst hún sterk,ábyrg
En þetta er bara gríma til að lifa af
Hún er svo þreytt og döpur
Hvað á ég að gera við hana
Það blæðir úr innri sárum hennar
Drottinn viltu hjálpa henni??
Má ég gefa þér þetta brotna ker
Vilt þú líma hana saman Faðir ?
Ég bið, hjálpaðu henni að fyrirgefa sér
Mistökin sem hún gerði, hliðarsporið
Að hún sé ekki hörð og vond við sig

Fallega konan gefst upp
Ég horfi á hana gráta með manni sínum
Ég veit að hún hefur misstigið sig
Brotið af sér, sært fólk
Mig langar að taka frá henni sársaukann
Laga, þerra tár hennar, taka vonleysið
En ég get það ekki, Guð einn getur það
Hún þarf að rétta út hendurnar til hans
Ég sé hana í veikum mætti segja JESÚS
Þá er eins og ljós lýsi upp herbergið
Friður,fyrirgefning og lækning 
fylla herbergið
Hún leggur sársaukann við fætur HANS
Barnið og konan eru elskuð SKILYRÐISLAUSRI ÁST AF GUÐI

Drottinn ég fel hana þér á vald
Að þú gerir við hana það sem þér þóknast
Hjálpaðu henni að elska sjálfan sig
Eins og þú elskar hana, skilyrðislaust
berðu hana á örmum þér og ef hún dettur
Viltu reisa hana við
þerra tár hennar og sár.
Taktu við litla barninu og konunni
ÞAU ERU ÞÍN ]



[ Hjarta mitt er sem blæðandi sár í dag
Það er sárt að kveðja þig engillinn minn
Ég þráði að ást okkar kæmi öllu í lag
Erfitt er að kyngja þessu, það ég finn

Hvers vegna þarf þetta að vera svona
Stór hnútur sem erfitt er að leysa
Ég trúði því að ég ætti að vera þín kona
Að kveðja þig, það ég verð að feysa

Þú átt stórt hólf af hjarta mínu nú
Erfitt er að hætta að elska þig
Ég get það ekki nú, staðreyndin er sú
Ég get ekki neitt þig til að elska mig

Því kveð ég þig í dag, vinurinn minn
Með trega í huga og hjarta mér
Ég vona að þú finnir friðinn þinn
Að þú finnir þér líf sem hentar þér

Hér sit ég veit ekki hvert ég stefni nú
Þú hefur verið stór partur í lífi mínu
Ég veit að Guð leiðir mig, trú mín er sú
Að hann mun halda mér á réttri línu

Ég bið að Drottinn leiði þig nú
Gefi þér allt sem það sem þú þráir
Aldrei sleppa hendinni af þinn trú
Mundu að þú uppskerð eins og þú sáir

Bænir mínar og ást munu fylgja þér
Mundu hvar ég er ef þú þarfnast vinar  
Þú getur alltaf bankað upp á hjá mér
Góður vinur þjáningar getur linað.

Elfa 2004 ]



[ Lækning sáranna

Unga konan situr grátandi inn í eldhúsi
Þótt hún sé rétt tvítug að árum 
Er byrgði hennar mikil og sár
Sársauki hennar mikill og djúpur
Þetta er sársauki barnæskunnar
Afleiðingar misnotkunar og ofbeldis
Hún hefur engum treyst til að sjá sárið 
Sjálf óttast hún að ef hún opni það    
Verði það henni sjálfri ofviða, of sárt.

Þar sem hún situr og biður til Drottins
Brestur eitthvað innra með henni
Eins og ein hurð inn í sárið opnist
Hún veit að Guð vill fá að komast inn
Umvefja hana,lækna hana af sársaukanum
En á hún að þora ? 
Hún hefur alltaf borið þetta ein
Óttinn yfirtekur hana
Gamli draugurinn er mættur!!!

Þá er eins og Guð taki hana að sér
Leiði hana í sýn í gegnum lækningu sína.
Hún sér sig eins og sem lítil stelpa
Litla krullubínu með freknur, mikið skap
Það er eins og hún standi inn í girðingu
Drottinn stendur fyrir utan 
Hann vill komast inn í girðinguna
Þar sem hún felur sársauka sinn
Stelpan er reið, gengur fram og til baka
Neitar að hleypa Jesú inn, hræðist það
Hún gengur fram og til baka í reiði Segir hástöðum farðu í burtu! 
Láttu sárið mín vera, ég á þau ein
En Jesús fer ekki, stendur bara og bíður
Bíður þess að hún róist, gefist upp Hleypi sér inn í ljóta sárið.

Að lokum hleypir skottan Jesú inn 
Hann tekur hana í fangið
Sest með hana á bekk
Biður hana rólega að gefa sér sárið sitt
Stúlkan er svo hrædd við hvað gerist þá 
Þegar einhver hefur fengið sárið hennar
Hún sársaukinn hefur litað líf hennar 
Verið fylgifiskur hennar lengi
En hún veit ekki hvað hún fær í staðinn 
Brjálast því úr reiði í fangi Jesú
Í ró og frið heldur hann utan um hana
Leifir henni ekki að fara neitt
Bíður eftir að hún hætti að berjast um  
Að lokum er hún of þreytt, gefst upp

Í stað þess að hrifsa af henni sárið
Segir Jesús henni að hún hafi alltaf val
Val að bera sárið sjálf 
Eða leyfa honum að bera það og lækna
Hann segir henni að taka sér tíma
Til að taka ákvörðun hvað hún vilji gera
Ef hún velur að gefa honum sárið
Geti hún komið með sársaukann til sín
Hún þarf aðeins að ganga yfir þessa brú
Hann bendir á brúnna, brosir og fer.

Stúlkan situr ráðvillt eftir á bekknum
Í hendinni heldur hún á poka með sárinu 
Óstyrkum skrefum gengur hún af stað Skíthrædd, skjálfandi og máttlaus
Fer hún upp á brúnna
Tekur tvö skref, eitt til baka
Hvað segir hann þegar hann sér sárið ?
Dæmir hann mig eins og allir hinir !!
Mun hann sjá að ég var fórnarlamb ??
Aftur tekur hún skrefin áfram 
Svo eitt afturábak
Hvað mun hann gefa mér í staðinn?
Verður tómarúm eftir þar sem sárið var!
Ýmsar svona spurningar koma í hug hennar
En áfram fer hún, ofurhægt 
Loksins er hún komin yfir brúnna


Hræddum skrefum gengur hún til Drottins
Réttir honum grátandi pokann Segir “sjáðu”!!!!
Þú mátt sjá, segir hún skömmustulega, 
Um leið og hún réttir honum pokann
Birtist stór og fallegur engill 
Hann heldur á poka sem hann réttir henni
Hún tekur við honum opnar hann varlega
Í pokanum er friður,gleði,ást og sátt
Fegins tár renna úr augum stúlkunnar
Ég trúi varla að ég hafi komist í gegn
Segir hún fegins röddu
Síðan meðtekur hún gjafirnar úr pokanum
Friður,ást,gleði og sátt fylla hana
Í fyrsta sinn er hún frjáls frá sárinu
Sem nísti hjarta hennar svo lengi.
Drottinn hefur tekið hann í burtu.
Litla stúlkan gengur létt í burtu
Friður og sátt fyllir hjarta hennar
Hún lýtur til baka á Jesús 
Takk Jesús er það síðasta sem hún segir
Svo fer hún með heim
Með nýja fína pokann sinn
Líf hennar er breytt um eilíf.

Elfa 16.12. 1998 ]



[ Þú stóðst í dag horfðir fallega á mig
Kærleikur og ást úr augum þér skein
Ef þú bara vissir hve heitt ég elska þig
Og hve ég þrái að enginn geri þér mein

Ég skil ei hví þú elskar mig 
Því þú veist alla mína ljótu ævi
En ég þarf ekki alltaf að skilja þig 
Bara trúa að ég sé kona við þitt hæfi.

Það er svo gott að eiga þig að
Finna  virðinguna sem þú sýnir mér
Þakklát ég er , þú mátt vita það
Ég nýt hverrar stundar sem á ég með þér.

Þótt stormur lífsins skelli okkur á
Ég standa vil stöðug þér við 
Ég treysti að Drottinn beri okkur þá
Og gefi okkur ætíð ró sína og frið. ]



[ Ég vildi að ég væri fugl
ég vildi að ég væri lítill fugl
- með stóra vængi
Þá myndi ég fljúga
beint i hlýja fangið þitt
og fá mér blund. ]



[ Ég er villt,
villt í skóginum,
villt í frumskógi tækifæranna,
villt í frumskógi óendanlegra möguleika og lífsstíla,
villt í náminu,
villt í lífinu.

Mig langar svo að finna tréð mitt, 
litla tréð mitt í stóra frumskóginum.
Eina staðinn sem ég á heima á.
Þar eru hneturnar mínar og ungarnir mínir.
Þar er líf mitt... ]



[ Í dag er mér illt í maganum,
  ég er með strengi í maganum,
mjólkursýrurnar skemmdu í mér magann.

Það er vont að hlæja. ]



[ klink, klonk
vélin tikkar
ég tannhjól
bjallan hringir
ég slefa
hugsa augnablik
um hunda Pavlovs
svo um samlokuna
sem bíður mín

þessar fimmtán mínútur
Á ÉG

(skv. kjarasamningi)

helli kaffi í bolla
og hugsa:

\"dag einn mun ég 
henda hnífnum mínum
í gangverkið

skera á tjóðrið
sem bindur mig
við básinn

guð ætlaði mér
meira en þetta!

ég ætla að skríða úr púpunni
breiða út vængina

dag einn\"

bjallan glymur
ég sturta í mig restinni
af kaffinu

lulla aftur
að borðinu mínu

og munda hnífinn ]



[ Bárunnar blúndukögur
skrýðir dimmbláa 
klettaströnd
þar sem svarthvítir fuglar
sveima
við hljómþýðan söngleik
vindanna.

Í þverhníptu bergi óma
ótal vonglaðar raddir
vorsins sígrænu drauma.

Hugur minn horfir og saknar
er ung ég undi og unni
í faðmi þér
fagra eldborna eyja. ]



[ Vor kom í hjarta mér
andinn lyftist upp til skýja
Þjáning huga þíns
kvöl sálar þinnar
voru sem hret í vori sálarinnar

Ást mín á ný kviknaði
sólin braust úr skýjum vetrar
Bros færðist yfir andlit þitt
hjartað tók örar að slá
Hreti lokið - vor á ný

Milli orðanna er sannleikur
allt ósagt sem máli skiptir
Snerting þín óræð
augu þín sögu segja
Hjarta mitt slær til þín

Hindrun á vegi sála
blóm sem ekki má slíta
Sárt á að horfa
sárar að bíða
Sál mín bundin og ber ]



[ Ég opna augun,
-allt er breytt.
Ég er ekki sú sama
-er ekki lengur þreytt.
Mamma stendur við rúmið mitt
-og grætur.
Hún segist hafa misst barnið sitt,
-hvað meinar hún? ég er hér.
Ég spyr hana hvað hún meini
-hún svarar ekki
Ég reyni að faðma hana - reyni
en fer bara í gegnum hana.
Ég lít við á rúmið mitt,
-þar sé ég mig.
Líkaminn minn liggur þar
-ég er dáin. ]



[ Fegurðin kemur innan frá
þó fáir skynji hana utan á
hún er birtan í augum þér
og brosinu sem þú sendir mér

Hlustaðu vel á hjartans malið
Því þar er þér svo margt falið
brostu svo blítt og gefðu af þér
fegurð þína sem ætíð dugar mér

Fegurðin kemur innan frá 
Þó fáir skynji hana utan á
fegurð er nokkuð sem allir þrá
og hana fæ ég þér hjá.

Elfa - 1995 ]



[ Syndin þig bindur vinur minn
Böndin þú sérð ei sjálfur
Jesús vill gefa þér friðinn sinn
Ég get ekki bjargað þér, það ég finn

Fljúgðu fuglinn minn svarti
Burt úr hjarta mér
Þá kemur engillinn bjarti
Og líf vill gefa þér

Líf með tilgang, til þín kemur
Taktu á móti því
Hann um syndina semur
Sál þín mun verða sem ný

Jesús grætur þér við hlið
Er sér hann blindu þína
Mætt\' honum faðir, ég bið
Að hann gefi þér byrðina sína.

Elfa - 2003 ]



[ Drottinn ég er svo þreytt og leið
þreytt á að taka ábyrgð, vera sterk
Þú veist hvað ég þrái hvíld og frið
Frið frá sársauka, skömm og vanlíðan
Ég þrái að fá að hvíla örugg hjá þér
Leifa þér að annast um mig
Dekra við mig eins og ungabarn
En ég er hrædd við að slaka á
Óttast að þá fari allt illa

Faðir, fyrirgefðu mér vantraust mitt
Þú hefur aldrei brugðist mér 
Af hverju ættirðu að gera það núna
Hví ættirðu ekki að gefa mér hvíld
þú villt ég að koma til þín ef ég þreytt
segir að ég eigi að taka þína byrgði
Hún er létt, já ég tek við þinni byrgði
Viltu skipta, þú mátt fá mína faðir
Þreytan mín er nú í þínum höndum
Gjörðu svo vel pabbi minn.


Elfa - 2003 ]



[ Hugsunin um hann er yndi
Hætt við að ég taki flipp.
Ef að hann eftir mér myndi
Oft tæki hjarta mitt kipp.

Æðislegt væri ef hann vildi
Aftur mig hitta sem fyrst.
Dýrðin’að dreyma er mildi,
Dásemd ef hefðum við kysst.

Lund mín er nú létt sem fiður
Liggur við að ég takist á loft.
Innra með mér er nú friður, 
Er hægt að sjá hann of oft?

Hvernig getur hrifning mín orðið
Heitari en sólin sem skín?
Legg ég nú líf mitt á borðið,
Langar mig að verða þín. ]



[ 1

Þú fórst á fimmtudegi, kortér yfir tvö. Það brakaði undan fótum þínum á nýföllnum snjónum. Það sindraði á mjöllina í skini götuljósanna. Ég sat fyrir innan, í litlu risíbúðinni minni, bak við kalt glerið og horfði á þig fjarlægjast, í átt að Fríkirkjuveginum, yfir Hljómskálagarðinn. Kertið var slokknað í glugganum, svo þú sást mig eflaust ekki þegar þú snérir þér við, en ég horfði á þig, með söknuði. Sætur ilmurinn af reykelsinu sem þú gafst mér fyllt vit mín og ég hugsaði um allt sem þú hafðir sagt mér, gert fyrir mig og stundir okkar saman. En aðallega um þetta kvöld og allt sem hafði gerst. Hjarta mitt fylltist af gleði og hamingju.

Ekki vildir þú taka bílinn, því þú hafðir drukkið fyrr um kvöldið, hvað þá leigubíl, því það hefði kostað þig heilan þúsundkall. Heldur vildir þú ganga heim, því veðrið var svo gott. Baðst mig um að vera ekki með þessar áhyggjur, sagðir mér að það væri ekkert að, heldur væri það bara í hausnum á mér. Hvað gat ég annað en trúað því; ég trúði öllu sem þú sagðir mér. Það er ekkert sem breytir því – ekkert. Aldrei hafði ég fundið fyrir slíkri ást, slíkri hamingju, sem nú. Lífið brosti við okkur.


2

Við hittumst á föstudagskvöldi, fyrir utan Nasa. Þú varst sá fallegasti karlmaður sem ég hafði nokkru sinni séð. Ljósbrúnn frakkinn fór vel við kastaníubrúnt hárið, sem var greitt aftur en skipt í miðju. Það brá fyrir brosi sem fékk mig til að kikna í hnjáliðunum, sem hafði þá ekki gerst í mjög langan tíma. Mig langaði að hlaupa til þín, kasta örmum mínum um háls þinn og gefast algerlega á þitt vald, en mér tókst að halda aftur að mér; ég skil ekki hvernig. Ég óskaði þess að þú myndir enda með mér, en tíminn einn gat sagt til um það.

Þú horfðir á mig, eflaust beint í gegnum mig, ég fann eitthvað kvikna innra með mér. Dagdraumar sóttu á huga minn.

Síðar um kvöldið þú bauðst mér í glas, besta hvítvín sem til var í húsinu. Bauðst mér upp í dans, við skemmtum okkur vel; langt síðan ég hafði átt svo góða og ánægjulega kvöldstund. Seinna fannst þér hávaðinn of mikill, bauðst mér að koma heim með þér, sem ég þáði með þökkum, hjarta mitt barðist í brjósti mér.

Ég skil það ekki enn hversu mikill herramaður þú varst. Við lágum saman fyrir framan arininn, í stofunni í stóru íbúðinni þinni þar sem allt var til alls. Við töluðum um vonir, þrár og drauma, drukkum rauðvín og reyktum vafninga. Þú sagðir svo margt, ég hlustaði á hvert orð, drakk í mig, naut hljómfagrar raddar þinnar. Sökkti mér í draumaveröld þar sem við vorum það eina sem til var, nutumst án hamla, án ótta, án veruleika. Allt erfiði hvarf við orð þín, heimurinn varð að leiksvæði, vandamálin að skemmtun. Þú fylltir sál mína gleði, hjarta mitt hamingju, hugur minn varð drukkinn af orðum þínum.

Við sofnuðum saman í stóra rúminu þínu, án þess að fjarlægja föt okkar. Áður en ég sofnaði, horfði ég á þig, naut þeirrar fegurðar sem ég sá, lét hugann reika uns ég féll í svefn, inni í draumalandið.

Þú vaktir mig með rjúkandi kaffi og heitum rúnstykkjum. Ég fór heim eftir yndislegan morgunverð sem þú náðir í út í bakarí. Morgunmatur í rúmið; herramaður fram í fingurgóma. Þú baðst mig um símanúmerið mitt, en ég efaðist um að þú myndir nokkru sinni hringja. Ekki eftir nótt sem þessa, þar sem orð voru meiri en gjörðir.

Þú kysstir mig bless - á kinnina. Ég óskaði annars; finna heitar varir þínar þrýstast upp að mínum, finna hönd þína snerta háls minn, strjúka bak mitt; halda utan um mig. Ég roðnaði, leit undan, en þú straukst um vanga mér og kvaddir. Ég gekk heim með fiðring í maga, hjartað fullt vonar, fótatak mitt létt og fjaðrandi.


3

Þú hringdir, daginn eftir, mér brá því öðru átti ég von á. Bauðst mér út að borða, sem ég þáði – var annað hægt? Ég hafði eytt deginum í að taka til, hugsa um þig, láta mig dreyma. Mér datt ekki til hugar að þú myndir hringja, ekki eftir það sem ég hafði áður lent í. En herramaðurinn þú hringdir og bauðst mér út. Kannski varstu ekki eins og hinir, sem vildu allir það sama á fyrsta kvöldi.

Við fórum á Indíafélagið, fengum okkur indverskann. Yndislegur matur; enn yndislegri félagsskapur. Þú sagðir mér frá fjölskyldunni, börnum, bræðrum og hundi. Ég hlustaði á hvert orð, sagði fátt en naut þess að hlusta á þig tala. Þú spurðir mig og ég reyndi að svara, en eflaust hef ég sagt eitthvað fáránlegt, því þú hlóst að mér þegar ég sagði þér frá Bellu systir. Mér sárnaði pínulítið, en það hvarf þegar ég sá þig hlægja, svo ynnilega, svo fallega. Þú settir hendina fyrir munnin þegar þú hlóst, faldir fallegar tennur þínar. Smá hrukkur birtust við augun sem gerði þig enn fallegri; myndarlegri. Hjarta mitt þráði þig; líkami minn titraði.

Það var fallegt kvöld. Við gengum niður kalda Hverfisgötuna eftir þessa yndislegu máltíð sem þú bauðst upp á. Ég sagði þér frá því helsta sem hafði gerst í lífi mínu, frá því ég var þrettán. Þú tókst í hönd mína fyrir framan Þjóðleikhúsið, baðst mig að stoppa, settir fingur á munn mér og kysstir mig. Ég fann hvernig ég missti næstum máttinn í hnjánum, hvernig maginn snérist allur við. Mig langaði helst til að éta þig upp til agna, á tröppum leikhússins. Þú settir hönd þína aftur á hnakka mér, straukst í gegnum hár mitt og þrýstir heitum vörum þínum að mínum. Tunga þín lék sér í munni mínum og við vorum gersamlega án umhverfis. Staður og stund voru fokin úr huga mér og ég þráði það eitt að fá að njóta þín, allt til enda veraldarinnar.

Þú spurðir mig hvar ég ætti heima og ég sagði þér það. Samt langaði mig ekki að sýna þér lita risið mitt, því það var aðeins kústaskápur, miðað við íbúð þína í Nóatúninu. Ég reyndi að færast undan, en þú krafðist þess.

Við gengum suður Laufásveginn og þú hélst í hönd mína alla leið - frá Þjóðleikhúsinu og heim á Tjarnargötuna. Smá andvari kom úr norðri, yfir Tjörnina og þú sást að mér varð kalt, tókst utan um mig enn á ný og kysstir mig á miðri brúnni á Skothúsveginum. Bílarnir runnu framhjá, en okkur gat ekki verið meira sama; við áttum heiminn.

Ég opnaði dyrnar og vonaðist til að þú skiptir um skoðun og við færum heim til þín, en mér varð ekki að ósk minni. Þú eltir mig upp þröngan stigann, þögull. Ég ætlaði ekki að geta opnað dyrnar, því ég fylltist skömm á aðstæðum mínum; skömm fyrir að geta ekki boðið þér betri umgjörð; eitthvað sem færi þér betur. Þú brostir til mín svo fallega, þegar ég snéri mér við og horfðir á mig með þessum yndislegu brúnu augum. Ég gat ekki annað en kysst þig á stigapallinum.

Atlot þín voru sem himnasending. Aldrei fyrr hafði ég kynnst svo mjúkum og æfðum höndum, né sýnd slík virðing, svo mikil ást af nokkrum þeim er ég áður hef sofið hjá. Þú vissir nákvæmlega hvað átti að gera, hvar átti að strjúka, hvernig þú áttir að athafna þig. Líkami minn titraði undan fingrum þínum. Aldrei fyrr hafði ég notið slíkra atlota.

Það lá rós á koddanum þegar ég vaknaði og miði þar við hliðina. Þú hafðir þurft að fara, vonaðist til að ég fyrirgæfi þér, sem ég gerði samstundis.

Ég lá í rúminu fram yfir miðdag, lét hugann reika um þig og atlot næturinnar. Kallaði fram í huga mér andlit þitt og þinn fagra líkama, sem var stæltur mjög. Hugsaði til þín með söknuði, með þrá og löngun í að fá að njóta þín á ný. Nú varð ég að bíða í angist þangað til ég heyrði aftur í þér, því mér hafði ljáðst að fá símanúmerið þitt. Myndir þú hringja aftur? Hafði ég staðið mig nægilega vel? Var ástæða bortthvarfs þíns önnur en sú sem þú gafst upp? Hugur minn varð sjúkur að hugsa um þig; þrá mín varð sterkari með hverjum andardrættinum.


4

Þú hringdir um kvöldið, baðst mig afsökunar á því að hafa horfði, svo snögglega og án þess að kveðja. Lofaðir mér því að þetta myndi aldrei gerast aftur, ef ég vildi hitta þig á ný. Ég bauð þér að koma og horfa á sjónvarpið, við gætum leigt mynd, fengið okkur popp og kók. Þú sagðist vera á leiðinni, ætlaðir að kaupa poppið og gosið, en ég yrði að sjá um myndina, bara eitthvað skemmtilegt.

Ég leigði You’ve Got Mail og þú brostir. Þú sagðist vera Meg Ryan ‘fan’ og þakkaðir mér fyrir valið. Baðst mig að sitja við hlið þér í sófanum, hélst utan um mig og ég fann að það var eitthvað meira að gerast en hjá Tom Hanks og Meg Ryan; ég fann fyrir einhverju sem gat bara verið gott.

Þegar myndin var búin kysstir þú mig, við nutumst í sófanum en enduðum upp í rúmi. Þar lágum við og töluðum, nutumst á ný og sofnuðum. Þú hélst utan um mig, ég þrýsti þér fast upp að mér.

Kannski ég hafi haldið þér of fast því þú vaktir mig snemma um morguninn, sagðir mér að þú þyrftir að fara til vinnu, kysstir mig og tókst við að klæða þig. Sagðist ætla að hringja í hádeginu, jafnvel að bjóða mér eitthvað út að borða. Ég sagði þér að ég finndi eitthvað, en sá eftir því um leið og ég sleppti orðinu. Þú brostir til mín, þínu fallega brosi og sagðir að það væri í lagi, það væri gagnkvæmt. Ég fann tár myndast í hvörmum mínum, þurrkaði það nett með handarbakinu og strauk þér svo um vangann. Þú tókst í hönd mína og kysstir í lófa mér. Svo kysstir þú mig bless og stóðst upp, snérir þér við í dyragættinni og sagðir mér að þessi íbúð væri miklu heimilislegri en þín, en ég trúði þér ekki; ég hafði verið heima hjá þér og vissi hve þú varst mikill smekkmaður. Þú kvaddir og fórst.

Ég lá í rúminu án þín, horfði upp í loftið og lét hugann reika á ný. Hönd mín strauk tómt rúmið, þar sem þú hafðir áður legið. Söknuður sótti að, ég vildi þú værir við hlið mér. Ég hugsaði um þann tíma sem við höfðum átt saman, um þann tíma sem við ættum eftir að eyða saman, hvað myndi gerast, hvað gæti gerst. Hjarta mitt barðist um í brjósti mínu fyrir þig, til þín. Hvað varst þú að gera, hvert fórstu þegar þú hvarfst frá mér?


5

Dagar urðu að mánuðum, við kynnstumst betur. Ást okkar dýpkaði, böndin styrktust, sálir okkar tóku að vaxa saman. Hjörtun slógu í takt, rómantíkin heillaði; þú varst meira en ég hafði nokkru sinni gert mér í hugarlund; ástríkur, glaður, fullur af hlýju og góðmennsku.

Börn þín tóku mér vel, litu á mig sem hluta af þér, þannig varð ég partur af fjölskyldu; eitthvað sem mig hafði lengi dreymt en aldrei gert mér vonir um. Þú þrýstir á að ég flytti til þín, en ég þráaðist við. Ótti var minn óvinur, fyrri sorgir sóttu að. Það eina sem þú gerðir var að brosa þínu fallega brosi og kyssa mig. Öðrum eins skilningi hafði ég aldrei kynnst, né þvílíkri þolinmæði. Að finna slíkt er fjársjóður og ég hafði átt því láni að fagna ramba á hann fyrir utan Nasa, kvöld eitt í janúar. Líf mitt hafði breyst frá því ég sá þig fyrst, hafði tilgang; fyllingu.

Vorið kom og ástin blómstraði enn. Þú hafði kynnt mig fyrir allri fjölskyldunni, meira að segja þinni fyrrverandi, sem tók mér með kostum og kynjum. Allt var að ganga upp, hvernig sem það er skoðað.

Fyrsta sumar okkar var sem draumur, haustið sem fagurt ljóð. Jólin fengu þann hátíðarljóma sem ég hafði aldrei kynnst. Þú varst mér allt.

Annað eins sumar hafði ég ekki upplifað. Nærvera þín dró allt það besta fram í fari mínu, ég fór að brosa, hlægja og njóta lífsins á ný. Við fórum ófáar ferðirnar í sumarhús foreldra þinna, með og án barna þinna. Skemmtum okkur ætíð vel, nutum samvistanna, frelsisins og nærverunnar.


6

Á nýju ári sagði ég þér frá ákvörðun minni, eitthvað sem þú hafðir eflaust beðið eftir með eftirvæntingu. Við ætluðum að fara að búa saman, ég, þú, börnin þín tvö og hundurinn. Við yrðum fjölskylda; eining sem væri partur af stærri heild. Þú sagðir mér hve hamingjusamur þú varst, hve ánægður og glaður. Bauðst mér út að borða til að fagna ákvörðun minni.

Kampavín og rósir biðu eftir mér á Lækjarbrekku. Hjarta mitt fylltist ást, augu mín vöknuðu. Ég hafði aldrei elskað nokkurn sem þig, ég sagði þér milli forréttar og aðalréttar. Þú sagðir það sama við mig, brostir fallega til mín og tókst í hönd mína yfir borðið. Samt var einhver dulúð, eitthvað meira, sem þú vildir ekki segja mér. Ég þóttist ekki taka eftir því, en þú einn veist hve léleg mín leiklist er, hve erfitt ég á með að fela hug minn og síst frá þér.

Á eftir máltíð kom koníak og kaffi, Mozartkúlur og annað konfekt. Ég sagðist ekki mega við meiru, en þú sagðir að ég hefði aldrei verið fallegri. Þú fékkst þér vindil, sem gerðist sjaldnar nú en áður. Mig langaði í þig á þeirri stundu, en lét nægja að halda í hönd þína og halla höfðinu að öxl þinni. Þú tókst utan um mig og hélst fast um herðar mínar. Hjarta mitt var að springa af hamingju.

Kvöldið var fagurt og loftið hreint. Við gegnum um bæinn, héldumst í hendur, horfðum á húsin, bátana og störnurnar. Norðurljósin dönsuðu á himninum, kuldinn kom að norðan, en blés samt notalega. Fullt tunglið hvarf á bak við rauðhvít ský, sem komu með golunni. Eitt og eitt sjókorn féll niður á auð strætin, auðar gangstéttarnar, sem tóku að grána meir og meir.

Við Ráðhúsið þú stoppaðir mig, kysstir mig og horfðir lengi í augu mín. Andardráttur þinn varð að hvítu skýi, sem svo losnaði upp í læðing og hvarf. Ljósin lýstu upp Tjörnina í gegnum ísinn, lýsti upp snjódrífuna sem kom að ofan, hægt og nánast tignanlega, líkt og í ævintýri.

Þú sagðist elska mig, meira en lífið sjálft. Vildir ekki án mín vera. Sagðir að ákvörðun mín hefði gert þig hamingjusamari en nokkuð annað, kannski fyrir utan fæðingu barna þinna. Ég skildi það, elskaði þig samt og kyssti á móti.

Eitt var það samt, sagðir þú mér, sem þú vildir spyrja mig að. Eitthvað sem þú hafðir beðið eftir í langan tíma. Forvitni mín var mikil, en skyggði samt ekki á ástina, vonina og bjartsýnina sem hafði hreiðrað um sig í hjarta mínu. Ég spurði hvað það væri, hvort eitthvað væri að, en þú sagðir að svo væri ekki, kyngdir og hertir upp hugann. Hvað gat ég annað en beðið, með hjartslátt sem hefði nægt til að gera út af við gamla konu.

Þú stakkst hönd þinni í vasann og dróst upp flauelsklæddann kassa, lítinn og bláann. Hjarta mitt stansaði á því augnabliki og neitaði að slá meir, skreið upp í háls svo ég varð að kyngja ótt og títt. Loks tók það að slá á ný og þá hraðar en áður, svo mjög að allur líkami minn skalf. Þú hélst mér væri kalt, en ég neitaði því, sagðist aðeins finna fyrir spennu, ást og hamingju. Hvað ætlaðir þú að gera? Gat verið að rómantíkin yrði meiri en orðið var? Varstu virkilega, þarna við Tjörnina, að uppfylla síðasta drauminn?

Spurningin kom og ég kyssti þig. Svarið var auðvitað jákvætt, var við öðru að búast? Ekki væri nokkur leið að neita slíkri bón frá manni sem þér. Þú dróst hringinn á fingur mér, lítinn, nettann og sérsmíðaðann. Þú hafðir munað eftir orðum mínum og látið gera hring eftir mínum óskum, en bættir við frá eigin hjarta. Ég horfði á þig og svo á fingur mér, hjarta mitt fann fyrir fögnuði, ást og feginleika. Við kysstumst, hlógum, grétum og kysstumst á ný. Gengum svo með Tjörninni heim til mín, rólega. Nutum nærverunnar, kvöldsins og logndrífunnar.


7

Þú hraust lágt við hlið mér. Klukkan sló tólf. Ég horfði á þig sofa, hugsaði til framtíðar, fortíðar og nútíðar. Hvað hafði ég gert til að verðskulda slíkan mann. Var þetta einum of gott til að vera satt? Hönd mín strauk bringu þína varlega, svo þú gætir sofið. Fagur líkami þinn lá nakinn í rúmi mínu, þreyttur og fullnægður. Bros var enn á vörum þínum.

Ég vakti þig rúmlega eitt, því þú varðst að fara. Heima biðu börn og barnapía, sem þú varst að losa undan skildum sínum. Sagðir mér að vera hér, hvílast og njóta mín. Sagðist ætla að ganga heim, njóta kvöldsins og hugsa um mig. Ég bað þig að taka leigubíl, að minnsta kosti, en þú tókst það ekki í mál, sagðir mér að hafa ekki áhyggjur, þetta væri ekki svo langt. Ég fékk að njóta þín einusinni enn áður en þú hvarfst frá mér.

Við kvöddumst í dyragættinni, ég ætlaði ekki að láta þig fara, hélt þéttingsfast um þig, í fráhnepptum sloppnum. Þú sagðir að ég hefði fallegan líkama, ég bað þig að segja satt. Þú brostir, kysstir mig og tókst utan um mig. Sagðir mér að hafa meira sjálfstraust, það færi mér betur. Sagðist elska mig og kysstir mig á ný. Snérir þér síðan við á stigapallinum og gegst niður. Ég elti þig niður og kyssti þig aftur við útidyrnar, kvaddi og lokaði á eftir þér. Hraðaði mér upp á slitnum inniskónum.


8

Þú fórst á fimmtudegi, kortér yfir tvö. Nýfallinn snjórinn brakaði undan fótum þínum og á hann sindraði í skininu frá götuljósunum. Köld gjólan kom enn að norðan, tunglið brosti á ný á stjörnubjörum himninum. Ég sat fyrir innan, á gluggakistnunni, bak við kalt glerið, horfði á þig fjarlægjast, í átt að Fríkirkjuveginum. Andardráttur minn fraus skamma stund á rúðunni, myndaði kringlótt ský sem minnkaði smám saman uns ég blés frá mér á ný. Kertið var slokknað í glugganum, svo þú sást mig ekki þegar þú snérir þér við, en ég horfði á þig, með söknuði. Ég hélt að mér sloppnum, það kólnaði eftir að þú fórst; íbúðin varð tóm og líflaus án þín. Þú hvarfst sjónum mínum, ég fór upp í kalt rúmið.

Rúmið var tómt án þín, hjarta mitt saknaði nærveru þinnar. Samt hlakkaði ég til helgarinnar, því þá ætluðum við að flytja mitt litla dót yfir til þín, hefja okkar búskap, njóta nærverunnar sem ein heild. Svefninn sótti seint að, en kom samt að lokum. Þú varst í draumum mínum.


9

Mamma þín hringdi klukkan hálf sjö. Hún grét. Hjarta mitt fraus. Sviti spratt fram á enni mér. Maginn fór í hnút svo mig langaði að kasta upp. Eitthvað hafði gerst. Bað mig um að koma upp á sjúkrahús í hvelli - eins og skot - það væri ekki það langt eftir.

Þú lást hreifingarlaus í rúminu. Slöngurnar skyggðu á þig, stungust inn hér og þar. Tækin skríktu, vélarnar dældu, hjúkrunarkonurnar komu og fóru. Andlit þitt var líflaust, marið, kalt. Hönd þín lá hreifingarlaus með hring á fingri. Ég hélt um hana - grét. Líkami þinn lá undir hvítri sænginni, bringa þín bærðist vart. Lyftist upp einungis vegna tækja og vilja lækna.

Lítil von, var það eina sem læknirinn sagði, en ekki gefast upp, hugsaði ég. Bað í hljóði - án trúar. Óskaði að ég hefði farið með. Því fórum við til mín, ég spurði í sífellu. Fékk engin svör. Tengdó tók um axlir mínar, við grétum sáran. Þú varst að fara frá okkur, drengurinn sem við elskuðum. Hve lítil sandkorn á fjöru lífsins við vorum, svo varnarlaus, svo ráðalaus. Líf án þín var okkur óhugsandi.

Klukkan tíu varstu allur. Grátur okkar fyllti kalda sjúkrastofuna. Sorgin þyngdi hjarta mitt, fyllti huga minn, yfirbugaði líkamann.


10

Þú varst jarðaður á laugardegi. Hvítur snjórinn huldi jörðina kring um djúpa og dimma gröfina. Þú lást í hvítri kistu, sem beið eftir að vera færð ofan í kalda jörðina. Gylltur kross skreytti hana að ofan, krans rammaði hann inn; borði blakti í golunni. Himininn dimmur.
Tár mín frusu á kinnum, ég hné niður af sorg og söknuði. Faðir þinn studdi við mig, reyndi að hughreista en ekkert huggaði hjarta mitt. Móðir þín og börn voru, líkt og ég, frá sér af harmi, grétu sáran, söknuður sat eftir. Tár okkar frusu á kistu þinni.

Að hugsa um þig, liggjandi í þessum kassa, varð mér um megn. Ég sá þig þar, klæddann í fallegu jakkafötin sem við höfðum valið saman. Með bréfið sem ég hafði skrifað til þín daginn sem þú lést milli handanna. Skildi ekki hversvegna þú varst tekinn frá mér á þessum tíma, þessari stundu. Framtíð okkar svo björt, vonirnar svo miklar. Lágu nú í köldum kassa, sem seig hægt ofan í gröfina, sem beið eftir að yrði mokað ofan í hana á ný; mokað yfir framtíð mína, vonir og drauma.

Um kvöldið, þegar öllu var lokið, sat ég og grét í tómri risíbúðinni. Kveikti á kerti við myndina sem ég hafði tekið af þér sumarið áður. Horfði á þig, hugsaði um okkar yndislegu stundir, saknaði þín meira og langaði að deyja. Fara til þín, vera hjá þér, þótt það kostaði mig lífið. Því hafði ég ekki krafist þess að þú tækir leigubíl? Því hafði ég ekki farið með þér? Því var ég eftir án þín?

Spurningar leituðu á hugann, ég grét meira, sárar. Líf mitt varð allt í einu tómt, svo líflaust og dimmt. Vonin sem kviknað hafði í hjarta mínu hafði verið tekin frá mér eins fljótt og hún kom. Slíkt kæmi aldrei aftur.


11

Ár er liðið, ég sakna þín enn. Við gröf þína stend ég; aldrei kemur þú aftur. Bros þitt horfið að eylífu; ást þín hlýjar mér ei framar. Tár renna niður kaldar kinnar mínar, hjarta mitt grætur. Hringurinn enn á fingri mínum; frá þér - til mín. Blóm liggja á gröf þinni. Frá mér horfinn – að eylífu. ]



[ Þar sem vegur finnur vog
veit ég fallegt hús þar og
þar sem vegur finnur vog
veit ég fallegt hús þar og
með skakka veggi skælist það
og skrítna glugga sérðu að
dyrnar detta af dyrastaf
dágott gelt einn hundur gaf
svölur sveifla tónum vel
sunna sest við himinhvel

Er hún þar við aftansól
elsku mamma í sínum stól
er hún þar við aftansól
elsku mamma í sínum stól.
Í kinnum næstum kviknað í
og kjöltu situr barnið í.
Tappinn litli hress vill toga
titra rauðar kinnar loga.
Bankar mamma í spaugi barnið
betra verður blessað skarnið.

Köttur setur kryppu á
kemur mý sem truflar þá,
köttur setur kryppu á
kemur mý sem truflar þá.
Loppu sveiflar loðni kisi
lenti fluga´ í slæmu slysi.
Barni klappar mamma á kinn
kemst það brátt í svefninn sinn.
Allt um kring því englar vagga
ekkert mun því barni hagga

(Hist, hvor vejen slar en bugt
H.C. Andersen. Þýðing: Ásgeir Beinteinsson) ]



[ Hvert sem ég fer 
finn ég fyrir þér
Þú felur þig bak við ruslatunnuna.
en í dag faldiru þig bak við tréið bláa
þú ert með tæki sem tekur myndir. 
myndir af mér. ]



[ Ætli guð verði aldrei sár út í okkur. hin okkur sem eigum allt. en erum samt að biða hann um meir ]



[ hvínandi sandstormur
fæst af tilraun til að hugsa
þegar hugurinn er eyðimörk
hugsanirnar sandkornin
(sem ég heyri slípa innanverða hauskúpuna)

með hverju augnabliki
þungar blýkúlur
kaldar og hrjúfar
rífa augnlokin 

legg augun aftur
of þreytt til að sofa 

leggst í sandinn
of þreytt til að hugsa ]



[ Ég vildi óska þess að geta horft í augun 
 hans,ég vildi óska þess að ég geti sýnt 
 hann,ég vildi óska þess að ég gæti átt
 hann,ég vildi óska þess að hann væri hér. ]



[ Eitt andartak,
Nei hún fór fyrir.
Vertu nú fljót að tala, svona snögg
hann er að fara.
Bless farðu nú þú skyggir á mig,
hann er að fara.

Er hann farinn, nei. 
 
hvað er ég að hugsa, 
hann er farinn.

16.04.05 ]



[  ]



[ Can’t find a way in the sleep.
Feeling something
running through my body. 
Waking up from a bad dream
Home alone i scream..

Ghosts keep trying breaking in my head
With their sad little souls, trying to spread.
All my happiness, try making their own.
With all the hatred they say im down
But all it is ... it is a bad dream, i scream.

All around me, with tears in their eyes
Sailing through my head, fearing the lies.
The bad and the good feels like nothing,
Nothing, that won’t come into something.

In the morning when i wake up from a dream,
a dream so bad i still have to scream
My weak soul, paralyzed to the bed
Thinking about the things they said.
But all it is my sister, screaming instead

Ghosts of trouble running trough my brain
Keeping it up together
Trying to reach it faster than the rain
While i try to make it better. ]



[ changes effects us all,
sleeping in daylight, waking in dark.
no normal routine, everything is a mess.
ringing to the office, called in sick.
not true, just trying to make things click
hard to turn around, while stuck to the ground.

lieing on the sofa, watching tv,
but really, there is nothing to see,
constantly more and more tired, 
need soon strength, so i wont get fired.

doorbell ringing, the pizza is here,
cant live like this, its very clear,
have to call boss in his cell.
tell him the truth
face him
so i wont go to hell.

the sun comes up and i sleep
tuesdaymoring, when my phone rings.
my friend, saving the day
she gives me an order, have to obey,
finally get up, in the car,
thank you for this i say. ]



[ i was sick but i didnt have a fever.
and i didnt wanna stay at home.
cause all my life i have seen them come.
two and two together.

here were im stuck in this place,
with toilet, bed and no space
and all i can think about
are the things that made be proud.

when ever someone comes visit,
wich happens once in a year,
they have to rely on a glass unit
in case if i use my second gear.

bad people and good people
in this world.
the good ones i never see
but somewhere they exist
were they are ment to be. ]



[ adultery

a man has to believe what he sees
if the trigger is beneeth,
no wonder he is so careful, so slow
if not, the real bomb might blow.	

sociality makes the world a better place.
man who dont think so, should live in the space.
if the bomb goes off its safer in the galaxy, physically, 
but the space is disgrace in the social place. ]



[ Hún situr við eldhúsborðið
starir tómum augum
út í kyrrláta nóttina
drepur í sígarettu
í yfirfullum öskubakkanum

Tár hrynja niður vanga hennar
hún dregur djúpt að sér andan
rennir höndum sínum eftir andlitinu
andvarpar...
slær hendinni á brjóst sér
eins og til að fjarlægja sársaukan
sem þjarmaði svo þungt að henni

Af hverju gat þessi sársauki ekki farið?

Af hverju þurfti henni alltaf að líða 
svona illa?

Hvað hafði orðið af öllum hennar áformum
og draumum?
Hvernig í ósköpunum hafði hún lent hér?
föst í vítahring ástarinnar..
Hvernig gat hún látið fara svona með sig
aftur og aftur og aftur.....

Hún hristir hausinn og fussar
\'Ég þarf að hugsa málið\' 
hafði hann sagt...... 
hugsa í fjandanum hvað?

Hún hlær beiskum hlátri
hlær af heimsku sjálfs síns
auðvitað vissi hún að hann var ekki
að hugsa andskotans neitt....


Furðulegt hvað það var alltaf 
á föstudögum sem hann þurfti 
að \'hugsa\' ::::
Hann hlýtur að fara að birtast
hvað á hverju
það passar
sunnudagur í dag
hversu aumkunarverð gat hún orðið????


Hún vissi jafnvel og hann
að hér sæti hún og biði hans
eins og vel taminn hundur
sem stekkur um háls husbónda síns
og fagnar komu hans um leið og
hann birtist í dyragættinni. ]



[ Þar sem þér leytið munið þér ekkert finna

Og það sem þér finnið
mun yður ekkert gagnast í lífinu ]



[ Þú læddist fram á tánum
og spurðir

Hvað merkja þessi tár?

Ég settist á stól 
og svaraði

Eitt sinn var enginn sjór
aðeins sorgmætt fólk ]



[ þrátt fyrir klausur
og áður útgefið
sátu svartir stafir
á hvítum pappír
og ekkert imponeraði ]



[ Eins og þjófur að nóttu
braust þú inn í líf mitt
fangaðir hug minn
gekkst bersekksgang um sálu mína
tróðst á hjarta mínu
stakst svo af í húmi nætur
er ég í fasta svefni var

Ég þig kærði til yfirvalda
með skóför þín á hjarta mínu
ein sönnunargagna

Feitur og sveittur lögreglumaður
er sat við borð sitt
þurkaði svitan af skalla sínum
andvarpaði þungfærnislega
umlaði út úr sér að
mörg mál lík mínu 
biðu yfirferðar

Flegði svo skýrslu minni kæruleysislega
í himinháan bunka
óupplýstra mála!!!! ]



[ svartklædd dís
með silfurbelti 
á fjólubláu skýi
stígur dans
flauelsmjúk leikmynd
himnalengja
lýsir með fjarstýrðum
stjörnukrans

hnyklar Bragi brýr
er brýnir raustu rós
rafurs roða ljós
rúskna sýnir drós

svartklædd dís
með silfurbelti
á fjólubláu skýi
stígur dans... ]



[ Á vörum mínum brenna orð,

orð sem enginn má heyra.

Þú mátt ekki vita neitt 

mitt hjarta þú mátt geyma.

Ef þú værir tilbúinn.

Ást mín heit 

þín þrá svo sterk.

Hvaða mann þá kynntir mér 

láttu á það reyna.

Ég vona mitt hjarta þolir bið.

Ég skal engu gleyma

þann dag er þú opnaðir hjarta þitt.

Ég bíð eftir þér hér heima.

Ég bið og vona, 

segðu mér satt

láttu á það reyna.


                                        Höf.Ólöf Ögn 

                                                      mars 2005 ]



[ Ást þín býr í mér
Ef ég vissi hvað væri inní hjartanu á þér.
Hvað væri að sjá? 
Hvað myndi ég fá? 
Ást þín er ei ætluð mér. 
Ást þín getur bjargað mér. 
Reyndu að skilja, reyndu að sjá. 
Þín ást er í hjarta mér.
Ég vona að þú sjáir það,
Hvað ég get gert.
Fyrir þig.
Án þín mitt hjarta brestur 
Án þín er ég ekki NEITT.

 

                                  Höfundur:Ólöf Ögn sept.2004 ]



[ Þó ég væri Nakin, köld og blóðug
Ég myndi þig ekki vilja sjá. 
Þú breyttir rétt í rangt.
Þú hugsar ekki neitt. 
Hví gerir þú hluti Sem grætir fólk. 
Þú illi maður, far frá mér
Með þig í örmum mínum 
Þá á ég ekki neitt 
Með þig í örmum mínum,
Er ég nakin, köld og blóðug.

                                 Höfundur: Ólöf Ögn

sept.2004 ]



[ Sérðu hamingjuna?
sérðu hvernig hún nötrar kringum þig
sérðu að þú geislar?
sérðu allt jákvætt?
sérðu mig og hugsar...
hamingja? ]



[ Frjálsan gerir
eins og fuglinn				
álreiðin gyllta
þann sem góðan ber
sjávarloft um vangann
leikur líkt og silkislæða
og vorþeyrinn þýði fer hjá
eins og vængjarþytur

Álfák stýrir
styrkum höndum
móti sólu
særok úðar
frelsi andans
aftur lifnar
kveikir sinni
sálu minnar ]



[ Ligg andvaka
og fer yfir lífið
andartaksgleði
brýst fram
örskotastund
er minningin vaknar
svefhöfginn góði
færist yfir
og náðarfaðmur
óminnis
umvefur mig.


Ég vakna seint um óttu
í ljósaskiptunum 
við píp í förunauti
ég rís úr rekkju í 
morgusárið og 
fer fram í eldhús
borða hafragrautinn
og rúgbrauðið
og þorskalýsið
set bílinn í gang
í frosti og funa
og keyri af stað

Fólkið bíður í röð
við ljósin rauðu 
grænleit skiman fellur á fölleit
andlitin þegar
mislit blikktækin liðast
áfram hvert á sinn
áfangastað
ég kveiki á tölvunni
og horfi vonbjörtum 
augum á skjáinn.

Heimkoman er blandin
tilhlökkun sem drukknar 
í hversdagsleikanum
það gutlar í marglita regnbogans
vökvanum , þegar strýkur
hvítleitt tauið
hugurinn víða flakkar 
gleðin er samt svo vinarsnauð
-vonarsnauð

Hvernig verður heimurinn
eftir 40000 þúsund ár
verður þá sjónvarp
bílar
reiðhjól
vor? ]



[ Einn ég hnípinn sit
heima og húki
helgin liðlanga
líður vonarsnauð
æskudraumur sýnist
sjónum horfinn
tröllum gefinn
glötuð hamingjan

Rafskynjuð boðin
berast flækum víra
hjartað feilslag tekur
flæðir adrenalínið
titrandi fingrum
fer um lyklaborðið
slæ inn stafi
og sendi í ómælið ]



[ Svo lítil og smá
er leit ég fyrsta sinn
augun að sjá
skærbláum lit
sakleysi heimsins
sýndist þá augljóst
en verund er hverful
og hendingum háð

Sá hana bjarta
hinsta sinni
svo undirfögur
földum vöfðum
lífsbandið þá
brostið, slitið
um eilífð alla
ei meir að sjá ]



[ Sé þig ekki í daga og nætur
sef lítið sem ekkert
og festi ekki rætur
Ég vil fá bætur
því sál mín er rifin og tætt

Langar að eyða dag og nótt
í mjúkum faðmi þínum
En ekkert gerist svo skjótt
og gæti orðið ljótt
ef svo væri

Þreyttur frá degi til nætur
gef mér samt ekki tíma
til að hvíla mínar fætur
og allt illa lætur
í höndum mínum og hugsun

Burt vil ég komast í nótt
og kíkja svo aftur
þegar allt er orðið hljótt

Vill ekki missa
okkar ódreymdu nætur ]



[ Í dag ertu þrítugur, þrumuguð einn.
Þór, minn félagi til lukku með daginn.
Um gresjuna gengur þú réttur og beinn
Gangi þér allt í haginn. ]



[ Lífið er 
óumbeðinn ratleikur 
í myrkri 
án vísbendinga.

Hefði ekki mátt vanda
aðeins betur til? ]



[ Blindaður af eigin bjálka
flýt ég fram hjá
drukknandi sálum þeim 
er ég gagnrýndi.

Þeim er ekki við bjargað. ]



[ Óskiljanleg veröld,
veröld sem stjórnað er utan frá

Yfir nýútsprungið, geislandi blóm fellur dimmur skuggi,
skuggi sem smátt og smátt eykst. 
 
Mikil barátta og bjartsýni einkennir þetta blóm 
en að lokum bugast það.
Skugginn nær að hylja það
og við hin horfum frosin á.

En lyktina af því finnum við enn, 
heyrum enn smitandi hlátur þess
og fegurð þess gleymist aldrei.

Þetta tiltekna blóm kvaddi alltof fljótt ]



[ einn kaldan vordag
situr vel klæddur maður 
við skrifborð á tíundu hæð 
í reykvískri glerbyggingu
með áhyggjur af minnkandi viðskiptum.

fyrir hundrað árum
stóð langafi þessa manns
í fjárhúshlöðunni 
og horfði á lítinn heystabbann
þegar norðangarrinn
hafði staðið vikum saman.

sömu áhyggjurnar
og vorkuldinn jafn.

en daginn eftir
snérist hann í suðrið
og harðindunum var lokið
- að þessu sinni. ]



[ Nú er ég kátur því kominn er í mig snabbi.
Á könnunni frá þér stendur tengdapabbi!!!
Hafðu þakkir Halldóra mín,
hún er fín undir brennivín,
því er engin furða þótt ég drekki og drabbi. ]



[ Ég þekki fallinn engil
sem er sko hýr á brá.
Því miður get ég ekki
sagt nafni hans frá. ]



[ Sumarið er að koma
ég heyri vel í því.
Hitinn fer hækkandi
því í sólina sést oftar í.

Öll laufin springa út
og grasið verður grænt.
Fortíðar þjófar skila öllu
sem um veturinn höfðu rænt.

Ástin lætur til sín taka
þó svo það sé dagur eða nótt.
Svo fallast pörin í faðma
og sofna róglega en fljótt. ]



[ Sveipuð hulu daganna
birtist þið mér
líkt og forðum.

Í vöku er ekkert til
en í svefni stendur tíminn í stað
og ég gef ímyndunaraflinu lausan tauminn.
Það skeiðar með mig inn í draumaheiminn. ]



[ Brýt í bága við sjálfan mig en elska vorið líkt og börn þín þráðu umkomulausan hvolp sem kveið fyrir breytingum tímans sem ég einn gat stöðvað.

Þú reynir að nálgast mig en ég fleygi mér ofan í hyldýpið án þess að kveðja því mér líkaði aldrei við þann er þú þóttist vera.

Í kjarnorkubyrgi föður míns 
eru vistir fyrir daga eyðileggingarinnar sem þú munt skapa.
- En ég verð fyrri til. ]



[ Trampandi treður hún
niður timburmenn sína
konan með állungað.
Nú kemur hún aftur
á frímerki sem ég
greip á lofti í roki
Hvernig situr blessuð konan?
er hún lappalaus
allsnakin og snauð
hver tilheyrir henni?
Brúnu gervilegu augun
blikka sitt á hvað,
nasirnar opnast og lokast.
Hún ruggar í sætinu
með angistar hugsunar svip
Er hún mannleg? 
Er hún mynd?
Hver er konan sem kemur og fer
væntanlega einhver sem einginn sér
einhver sem ég ímynda mér ]



[ Hún tárast, 
grætur hástöfum
hún steig á stein,
þakinn glerbrotum
óumberanlegur sársauki,
sársauki vesturlenskrar stúlku.

Allir hlaupa til og hjálpa.

Hún öskrar, 
nær óráði og trillist
hún var umskorin á steini, 
... með glerbroti!
óumflýjanleg kvalarpína
sársauki sem aldrei fer
sársauki afrískrar stúlku.

Hví gerir enginn neitt í því? ]



[ Hellir, dyra og allslaus
birtuglæta í agnarrauf
stingur og rífur í augntóftina
um miðnætur aftan.

Fyrirburi allsnakinn
færður í ullarreifar
Brosti á annan sólarhring
í munn hans færðar leifar.

Dafnaði framundir vikulok
blés frá sér lífinu sjálfur
Hallaði aftur augunum,
malaði, kúrði og kvein
Kvaddi svo með brosinu
þennan flókna heim ]



[ Erum við að hugsa það sama?
Orðin svifu í lausu lofti
Þögn jafngildir samþykki.
Er þetta þá búið?
Hluti af mér hvarf
Ég varð tóm.

Reyndi að fylla upp í tómið
Sama hvað ég reyndi
Ekkert það fyllti.
Varð aðeins meira og meira
Ég sveif í lausu lofti
Að lokum lenti harkalega.

Brotin þeyttust út um allt
Út í buskann flugu
Svifu þar í lausu lofti.
Milli þeirra flaut ég
Teygði út hendurnar
Reyndi þeim að ná.

Með tímanum þeim náði
Raðaði þeim saman
Byggði mig upp.
Verkinu hef lokið
Ekkert svífur í lausu lofti
Ég er orðin heil. ]



[ Eirðarlaus eigrið um í leit að lífi betra
losnið ei við heimsins fár
uppskerið aðeins svita og tár
kulda heimsins vetra

eitt hefur hnoss í heiminn komið
er menn traðka með fótum sér
kvaldist fyrir ykkur hér
en þið vaknið ei og sofið ]



[ Með eigin augum sérð
en opnar eigi betur
borgar fyrir það dýrt verð
í eigin mætti ekkert getur
þá þú hamingjuna loks finnur
halda skalt í hana fast
láta ei með vindinum berast
sæll þá sigurveiginn vinnur. ]



[ Gárar á fletinum golan af hafi
glampa við suðrinu föllituð ský
Á sundinu værðarleg kollan úr kafi
kemur með æti og dýfir á ný.

Frá húsinu stóra berst hljómur og ylur
hlusta á tónana runnar og tré
Lyngið og grösin og laufið sem hylur
lautina hennar hvar alltaf er hlé.

Af hljómunum kenna má stúlkunnar strauma
strýkur hún nóturnar þögul og hljóð
Í huganum tregar sárt hamingjudrauma
frá hjartanu streymir það tónanna flóð

Haustið er komið, húmið og svalinn
Hlynurinn fellir nú klæðin sín rjóð
Fráan ber norðan á vængjunum Valinn
vindurinn hvíslar sín fegurstu ljóð ]



[ Eitt sinn var drengur sem langaði að prófa rússíbana.
og svo þegar hann prófaði,
losnuðu taumarnir sem urðu honum að bana. ]



[ Ég trúi því að allir fæðast 
sem englar inn í lífið.
Sumir veikjast og falla, 
en sumir ekki.
Sumir fæðast aftur og aftur, 
en sumir ekki.
Sumir fljúga, en sumir ekki.
Þeir eru verndarenglar. ]



[ Við grafreit drúpir sóley höfði sínu
er sólargeislar baða. Rósir anga,
og litrík blóm sem liljur augað fanga
og lykja garðinn geislar sólar. Mínu

auga bý stað í fögru fangi þínu,
þú fagri dagur. Blærinn strýkur vanga
þeirra er hér um kirkjugarðinn ganga,
uns gráleitt myrkrið dregur svarta línu
 
um daginn. Sólin sínum geislastöfum
á sumarkvöldi fer um ský og dregur
þá yfir tjörn er sindrar silfurtær.

Á leiðum sprettur lífið upp af gröfum
látinna manna. Hvað er lífsins vegur
annað en tákn sem enginn  skilið fær ? ]



[ Ljóðin hljóma, yndæl ótt,
ástin ljómar bjarta
Fljóðin blóma, reika rótt
rósir sóma skarta ]



[ Sefur væran Borgin, bær
blikar særinn rjóður
Vefur blærinn Krókinn kær
kveður snærinn gróður ]



[ Braginn móta, fráleitt frem
fúlar rótar sögur
Laginn, fljótur, sjaldan sem,
segi ljótar bögur. ]



[ Roða skrýðist norðrið, nótt
nálgast prýði sólar.
Troða víðan ægi ótt
Unnar fríðu kjólar. ]



[ Vetur

Fella prýði blómin blíð
björkin fríða grætur
Hrella víða stormar, stríð
stinnings hríðar nætur ]



[ Morgunsólar miklu bogar
mót hans fangi líða hljótt 
Á kvöldin Stólsins kyngi logar
hann kyssir Drangey, góða nótt ]



[ Máninn er fullur, í mystrinu læðist
magnaðri skímu inn um gluggana slær
Þá við hið óþekkta hugurinn hræðist
er heiðina þekur hinn fölgræni blær

Þá er ei boðlegt að vera á vappi
varasamt mun, þegar tunglfyllir er.
Í byggð heim að komast, hrósa má happi
hver halur sem gangandi um heiðina fer.

Á ískalda hjarnið nú styrnir í styllu
stjörnurnar gægjast bak þokunnar skaut.
Farmaður heimþráður veigrar í villu
vegalaus þekkir ei heiðinnar braut. ]



[ Útifyrir
á enginu
við hraunið 
börn að leik

frjór
barns hugurinn
glaðlega sveimir
börnin um kring

fjörugt ímyndunaraflið
frelsi sínu fagnar
brosandi með börnunum
bregður á leik

hrífur þau með sér
á vit hugans flæði
upphefur barns andan
æskuna töfrum glæðir

fremst í flokki
leiðir börnin
inn í spennandi
ævintýra heim.

   -----

Innifyrir
í herberginu
við tölvuna
börn að leik

slævur
barns hugurinn
dapurlega sveimir
sjálfan sig um kring

þungbrýnt ímyndunaraflið
frelsi sínu svipt
sorgbitið með börnunum
bregður ei lengur á leik

bugað af tæknivæðingu
nauðugu vikið á bug 
barns hugurinn forritaður
ímyndunaraflsins ei lengur þörf

fremst nýskipuð í flokki
fjarstýrir börnunum
inn í mataðan
tækni heim. ]



[ það er logndrífa
á koddanum mínum ]



[ Vorið mitt ljúfa víst hef ég beðið
að værir þú komið til mín.
Vektir upp blómin og vonlandið freðið
vorsólin okkar þar skín.

Veit ég það núna að vetrinum lýkur
varla er á himninum ský.
Vorgolan blíðlega vallendið strýkur
víst mun það koma á ný.

Vorið er hérna, vel það nú finn
vetur er horfinn á braut. 
Golan svo ljúflega gælir við kinn
glitrar vort jarðarskraut. ]



[ júlí 2004
Strjúktu hlýjum höndum þínum
yfir frostna bringu,
Bræddu hjartað mitt
svo það gufi upp

Þá þarf ég aldrei aftur að elska
þá verð ég aldrei aftur særð

- því frekar vil ég vera tilfiningalaus

28 des 2004
Hlýja handanna þinna 
réði ekki við frosið hjartað
það var skilið eftir 
það stendur eitt og yfirgefið

enn bíður það þess að hætta að finna
enn býður það þess að finnast á ný

- dimmar villigötur og of stórir skór ]



[ úr munninnum 
orðstreymi
óáhugaverðra
setninga
andlausra niður
og niðurgangur 
orðasamhengja
japlar á
meinloku
öllum stundum
tyggur orðin
tafsar

æi geturðu
ekki haldið bara haldið kjafti? ]



[ þetta byrjar svona

ávextir
grænmeti
skyr
morgunkorn
mjólk
kæfa
brauð

víkingalottó
kattarsandur<blockquote>*</blockquote>en hvar er kassadaman
get ég tekið hana

aftanfrá

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

þú finnur enga innkaupakerru
í eyðimörkinni

stúlkan birtist þér
með bananabrjóstin

einsog afródíta til forna

hún leggst auðkeypt
fyrir framan þig
með rós
           á milli tannanna

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ferðin endar svona

þú lendir og stígur inní
hvíta herbergið og þú sérð 
að öll húsgögnin eru hvít
og morgunbirtan flæðir inn
einsog galvanhúðað rekald

í miðju herberginu er rúm
sem einhver hefur sofið í
þú lítur í kringum þig en
finnur enga morgungyðju
aðeins löguleg brjóstin
í bónusbolnum og gullhjarta ]



[ Ljóminn fellur brunni hjá,
    borgin mikla hvílir sál,
    viskan bruninn börnum frá,
    litlu andar þeysast hjá. ]



[ Þú liggur við hliðina á mér
glaður – heldur að allt sé gott
á meðan engist ég og vildi
að þú sæir hvað þú getur verið
erfiður. ]



[ Það var skrýtið
ég var að rölta heim
og mætti þessum risa krókódíl á götunni
hann var alveg ein akrein á breidd
hann brosti
ég brosti
sem betur fer var engin umferð ]



[ Eitt sinn var stelpa sem starði sjónvarpið á,
starði með augun þungu.
Starði svo mikið að loksins þá,
sjónvarpið og augun sprungu. ]



[ Blóðidrifið sólarlagið banaði deginum. ]



[ Fortíð mín er skuggum skreytt
skjótt ég burt vil fara.
Oft ég megna ekki neitt,
á mér liggur mara.

Á því ég er orðin þreytt
Þetta stríð að þreyja.
Ég get engu lengur breytt
ég vil fá að deyja. ]



[ Ef ég gæti sagt þér það,
hvað mig væri að dreyma.
Þú myndir nú eflaust hlæja að mér,
því vil ég frekar gleyma.

Ást mín á hið ómögulega
Ást mín svo vön því nú
Ég mun þig aldrei eiga
Ég ligg og læt mig dreyma

Þó svo væri ég gæti þig átt
Ég gæti ei þegið þá sátt
Ég á svo mikið bágt

Ég er vön að þrá úr fjarlægð,
líkt og tungl þráir sól.
Ég gæti aldrei játast þér,
þú ert aðeins til að dreyma um.

Ég var vön að óska eftir þér,
var vön að biðja um ást þína,
játningu og tár.
Nú hugsa ég til baka,
Nú veit ég hvað ég get,
Ást þín er ekki alvöru,
Ást mín er til að þjást.

En ég læt mig dreyma,
líkt og ég gerði í gær.
Án þessara drauma,
mín sál, myndi visna, deyja og þjást. ]



[ Er ég hugsa til þín,
hvað get ég gert.
Ég þrái þig svo mikið,
þrái en fæ ekki neitt.

Ég hugsa oft á kvöldin,
hvað er þú að gera.
Situr þú heima,
með stelpu í þínum örmum.

Ég sá þig í gær,
með horaðri ljósku.
Þú horfðir á mig,
Leyst undan um leið.

Ég les það í blaði,
bílslys á brautinni.
Ungur maður lést,
með horaðri ljósku.

Ég spyr mig oft,
hvað get ég gert.
Nú ertu farinn,
ég er alein. ]



[ Amasing things are happening.
I see everything twitching around
What is happening?
I didn\'t do this...

The eyes of the wich are watching,
and waiting,
they are waiting for the right moment.
You will never leave when your alife.
You can\'t your stuck,
You\'re stuck in the time of magic...

These things didn\'t happen
this isn\'t right
Why are you doing this?
Help me.
leave me alone
I didn\'t do anything
please...

You will be punished
for what you have done to us
nothing can help you.
You will die soon
you will be betraied
like you betraied us...

I didn\'t betraied you.
I don\'t know you
why are you doing this?
I didn\'t kill you
I didn\'t even touch you
I don\'t know nothing...

The end is near
you have nowhere to go
you\'re stuck
you can\'t leave now
you\'re dead...

What are you talking about?
I\'m not dead
I\'m still alive
I didn\'t do anything
I\'m not dead
I\'m alife...

You\'re woice and our\'s have connected.
You are one of us.
You\'re not afraid anymore.
We belong to you,
like you belong to us.
How can we help...

You can\'t help me,
I\'m one of you,
I\'m not afraid.
My time has ended,
take me in your armes...

We take you as you like,
You\'re safe right now,
You\'re one of us now.
You\'re one of the demonds,
one of the demonds in the spirit-tree.

You...

are...

one...

of....

us.... ]



[ Er ég leitaði að þér,
fann ég þig ekki.
Ég rakst á marga sem líktust þér,
en fann einungis tómleika.
Á endanum gafst ég upp,
Ég gat ekki fundið þig.
Ég vildi vera ein,
hætti að fara út,
hitti aldrei fólk.
Ég var ein.
Þegar ég var loks búin að gefast upp,
gefast upp á lífinu og sjálfri mér,
þá hitti ég þig.
Ég sem var búin að leita,
leita svo lengi.
Loksins fann ég þig.
Þú steigst inn í líf mitt 
og inn í hjarta mitt.
Án þín væri ég ekki hér.
Og ég þakka guði,
fyrir það á hverjum degi,
fyrir þann dag sem ég hitti þig. ]



[ I thought I was sad.
I thought I was blue.
That the night would never end.
I went for a walk,
I saw everybody were happy.

I took the train,
everyone were quiet.
I thought I was alone,
alone, sad and blue.

But then I saw two children.
Almost no clothes,
and no hope for them.
I realised,
I was not alone,
I was nothing. ]



[ Stupid.
Is that the word?
Is this the right word for love.
Love is stupid.
Love is so much.
Why do we fall in love,
when we only get hurt.
It\'s not a usual pain.
It\'s like your mind,
your soal and heart
are being stabbed.
Stabbed with thousund knives
Cutting your mind
You go insane.
You don\'t think right.
You\'re in love.
12 dosens of roses
a shiny golden ring.
Maybe couple of children,
is this all a fake?
Stupid?
That\'s the word for love,
that feeling you don\'t know,
but everybody want.
What can we do,
without falling in love?
Nothing, nothing at all.
Just sit down and think.
Is it worth it.
Stupid
that\'s the word
that\'s love. ]



[ Hafið táknar líf og dauða.
Lífið í hafinu.
Hefuru tekið eftir
hvernig hafið lætur í vindi.
Fiskar og annað líf þrífast þar.
Hafið er ólgandi,
dregur mann til sín.
Hvernig ætli það sé,
að lifa í sjónum.
Að lifa í þessu
ólgandi vatni
sem er alltaf fullt af lífi.
Hafið dregur mig til sín.
Hvernig ætli það sé
að lifa í hafinu.
Verð að komast að því,
læt mig falla í hafið.
Fyrst kemur mikil hræðsla,
svo kemur friðurinn.
Hafið er svo friðsælt.
Hér líður mér vel,
hér á hafsbotni. ]



[ Hvað er hamingja?
Hvað felst í orðinu hamingja?
Geta allir fundið fyrir henni?
Þarf að leita að henni?
Er það að hafað náð öllum takmörkum?
Eða, er það að hafað fundið þann eina rétta?
Eða, er það að eiga fjölskyldu?
Heimili, öryggi eða peninga?
Er hægt að kaupa hamingju?
Ást.....
Ást er hamingja,
sönn ást með góðum einstaklingi.
Fjölskylda, ást,
börn og öryggi,
að vera elska ótakmarkað
og að vera elskaður....
Það er hamingja. ]



[ Ég hef spurt að því
hvernig blandan
af ást og vináttu er.
Nú hef ég loksins fundið svarið.
Ástin er sterkt orð
jafnsterkt og tilfinningin
Vinátta getur enst að eylífu
en minningin varir að eylífu.
Blandan er dísæt og súr
hvorutveggja í einu.
Að elska óendurgoldið
að kjósa vinnáttuna frekar
til þess að vera til halds og traust.
Þessi blanda er súr
og einnig er hún dísæt
því ég get notið þeirra stunda
sem við erum saman.
Dísæt og súr
Það er ást og vinátta. ]



[ Hafiði tekið eftir því
að sumt fólk 
virðist alltaf vera óhamingjusamt,
sama hvað maður reynir að hjálpa?
Hafiði tekið eftir því
að sumt fólk
virðist alltaf vera hamingjusamt,
sama hvað kemur fyrir...
og maður hefur engar áhyggjur af þeim
því þau eru alltaf hamingjusöm,
við einbeitum okkur frekar að þeim óhamingjusömu,
því þau virðast þurfa alla okkar hjálp.
Svo einn dag
þá fréttum við
að sá hamingjusami sé dáinn...
að hann hafi framið sjálfsmorð...
Og við skiljum ekki afhverju.
Þetta er kallað grímur,
svo margir setja upp hamingjugrímur
þegar þeim líður illa
svo fólk komist ekki að því
hve illa þeim líður
og enginn veit af því.
Þessar grímur hafa kostað marga lífið,
því þau halda að öllum sé sama,
að allir loki á sig,
enginn kæri sig um þá,
en það er ekki satt
þau eru elskuð af svo mörgum
af fólki sem þorir ekki að segja
hversu mikið þau eru elskuð.
Því setja þau upp grímu
til að forðast hvað?
Sársauka?
Veit ekki
Það eina sem ég veit
er það að ef ég sé einhvern
sem er með þessa grímu
þessa hamingjugrímu
Þá mun ég reyna allt
allt til þess að losna við grímuna
svo þau geti tekist á við vandamál sýn
í stað þess að flýja
og deyja.... ]



[ ég reyni
að galvanisera
ryðgað hjartað
ég bæti í
boltum og skrúfum
smyr allt draslið
en þetta er ekki
klukkuverk frá Sviss
heldur íslenskt handverk
gangur þess
er ekki eins 
og íslenska hestsins
það urgar í
ónýtum festingum
og ryðguðum nöglum
sem vor slegnir í
rétt til að lappa uppá
draslið
samt slær eitthvað
undursamlegt í því
klunnalegt glamur
þá líður mér
eins og manninum
sem fann upp hjólið ]



[ hylur í læk og gárar af steini
sóley á bakka brosir mót sól
grasið græna bylgjast í vindi
eins og laxinn í straumnum
á móti ég syndi
skríð uppá bakka þurrkar mig sól
ský á himni þjóta í skyndi
ligg ég um stund
og á fuglana heyri
anda að mér lofti
ligg kyrr ekki eyri
lygnir í lofti
sól verður rjóð
geng ég upp brekku
með hjarta í von
á móti mér hleypur
minn ástkæri son
við setjumst í laut
horfum um stund
sólin hún sest
á sjónarrönd
í fangi mér
liggur lítil sál
í hjarta hans slær allt
alheimsmál
í fangi mér sofandi
spegilmynd ]



[ I\'m all by myself
and I miss you alot.
Why did you go?
Why did the sea take you away from me.

I know I\'ll survife
I\'ll stay alife
I\'ll stand on my own
but I will always miss you.

When I think about the sea,
my eyes get full of tears
why did you do it?
why did you go?

When I look in a mirror
I think ,,I should go after him\",
but I can\'t do that
cause I know I gotta live.

I gotta finish my business
and when that is finished
cause I love you.
Though the death will do us apart
we\'ll always love eachother
so we\'ll meet again.
Soon in the ocean,
soon in the death,
soon in heaven. ]



[ Hvað er ást?
Ég hélt að ég kæmist aldrei að því.
En svo komst þú,
þú steigst inn í líf mitt
og inn í hjarta mitt.

Hafði aldrei grátið,
aldrei grátið út af karlmanni.
En svo kommst þú inn í líf mitt.
Þú gast komið mér til að gráta.
Út af ekki neinu.

Þú hefur sært mig,
án þess að vita það.
Þú steigst inn í líf mitt,
inn í hjarta mitt.

Þú særðir mig svo mikið.
Mig verkjar í hjartað.
En nú loksins veit ég,
ég veit hvað ástin er.
Þökk sé þér,
þá loksins veit ég.

Ég veit hvað ástin er. ]



[ EF ÉG GÆTI LÁTIÐ ÞIG SYNGJA
MYNDIR ÞÚ SYNGJA SVO FAGURT 
AÐ ALLIR SEM Á ÞIG HLÝDDU 
MYNDU TÁRAST AF GLEÐI 

EF ÉG GÆTI LÁTIÐ ÞIG SYNGJA 
MYNDI STJARNAN ÞÍN SKÍNA SVO SKÆRT
AÐ ALLIR SEM Á ÞIG HORFA 
MYNDU FALLA Í ÖNGVEITI AF HRIFNINGU

EF ÉG GÆTI LÁTIÐ ÞIG SYNGJA 
ÞÁ VÆRI ÉG GUÐ 
EN HVAR ER GUÐ OG HVAÐ GETUR HANN GERT
EKKERT ]



[ Ef að ást er vitfyrring 
hvað er þá ást ?
Ást er fiðringurinn innra með þér 
sem kviknar við fegurðina,
og vex eins og blómin.
Blómin eru það sem 
kryddar tilveruna í kuldanum.
Þannig að maðurinn 
kryddar sitt eigið líf ! ]



[ Lífið er ganga hvers lifandi manns,
sem að á jörðinni er staddur.
Sumir byrja snemma, sumir ekki.
Sumir eru latir, sumir ekki.
Hver og einn fer sinn vanagang,
eftir sínu höfði.
Sumir hlaupa en aðrir ganga.
Ég sest oft niður og fylgist með. ]



[ í garði mínum
reyti ég arfa
og slít upp
hin fegurstu blóm ]



[ í dag vil ég drekka mig fulla
og dofna í kollinum og bulla
	nota allan minn mátt
	í að æpa það hátt
að það er íslensk hefð að sulla ]



[ every morning 
you open your eyes 
stare at the ceiling 
look for the light 
slowly roll over 
step out of the bed 
your feet on the floor 
freezing concrete 
stumble to the kitchen 
grab with cold hands 
the first cup of coffee 
your miracle for today 
sit down by the window 
silently drink 
think of nothing today 
think of nothing today 

get dressed by a ritual 
get dressed in a heartbeat 
nudity isn\'t accepted 
and nudity is cold 
pick up random clothes 
from the bedroom floor 

wear layers of them 
wear layers of them 

and hide behind them 
hide behind them 

... 

every morning 
get out of the house 
where the sunshine is sullen 
and summer is dull 
eye-contacts aren\'t allowed 
so you stare at your toes 

think invisible 
think untouchable 

every morning 
it\'s all the same 
you wake up again 
and there\'s still a brick in your head 

--- 

it\'s not a poem 
it\'s not a rhyme 
it\'s just another way of killing time ]



[ Hjartað brostið 
Hlutar útum allt 
Halltu mér, mér er kallt
Láttu mig vera
Því nú hef ég lært

Til hvers að elska?
Tilhvers að treysta?
Tilhvers að gráta?
Nei ég græt ekki 
Ég sýni aldrei sársauka
Held mínu striki...

Ég þarf ekki á neinum að halda
Nema sjálfum mér 
ég er sko ekki einmanna
Ónei ég er hamingjusöm
Ég hlæ útí heimin. Ég hef gaman

En innst inni er ég dáinn............ ]



[ Hann getur ekki leitt þig,
- hann hefur reynt;
Hann getur ekki fylgt þér,
- hans skoðarnir eru aðrar;
Hann fer úr leið þinni,
- og hann veifar ekki. ]



[ súrt
í
broti
er
sítrónu
bátur
sökkvandi
í
gin
og 
tónik
þú
einn
að
drekka
skál fyrir sjálfum þér
þú þarft þess með ]



[ Lögin ljúf hann leikur á hörpu sína eins og syni slátrara sæmir
En enginn tekur eftir honum þegar hann leikur af inlifun og einlægni
Fagrir tónar skella á hamri mínum og steðjum
Uppi á fjalli dregur hann sig inn í húmið og spilar svo undurblítt
Fyrir rollurnar, fyrir kindurnar, Gabríel fjallaskáld og eilífðina

Í helliskúta ligg ég með vot augu og gef frá mér lítinn grát
Því ég er bara fjósakona
Fátæk aum, sem að bíð og vona
Að sonur slátrarans verði minn
Uns eilífðin gellur upp lokaflautið á okkar veraldlegu jarðvist ]



[ Maður nokkur sest á stein
hann hygst selja ljóð
gæti betur hvílt sín bein
og safnað í digran sjóð ]



[ Demantur Drottins

Ég sit flötum beinum á gólfinu hér heima
Líkami minn er skjálfandi og veikburða
Sál mín óttaslegin og órólega
Ég veit ekki hvert líf mitt stefnir 
Hvert þú ert að leiða það, Drottinn minn

Að lokum leggst ég á hnén í bæn til þín
Ég gef þér ótta minn við að standa ein
Ég sé hann sem stórt æxli í lífi mínu 
Ég tek æxlið, legg það við krossinn þinn
Bið þig að fylla gatið þar sem það var

Ég sé blóð þitt renna eftir bakinu mínu
Eins og skjöldur umvefur það mig sterkt !                          
Öryggis tilfinning umlykur anda minn
Ég sé þig koma með demant
Og setja í gatið þar sem æxlið var 

Ég spyr þig hvað þessi demantur tákni
Þú segir að hann sé kærleikur og friður
Þá finn ég frið fylla anda minn og líf
Fullvissan um að allt fari vel, 
Þegar ég stend upp, 
veit ég að þú sérð um mig
Ég er í þinni hendi sama hvernig fer 
Á ég alltaf ÞIG til að halla mér að.

Elfa 2004 ]



[ Ung móðir horfir á fallegan son sinn
Hann situr,les bók, svo glaðlegur
Lýsir mörg sinnum því sem hann sér
Í gær fannst móðirin þetta eðlilegt
En ekki í dag

Nei, Í dag heitir þetta fötlun
Sonur hennar er einstakur
Einhverfur hvað er það ?

Hvernig á móðir að takast á við þetta
Henni fallast algjörlega hendur
Sest niður og tár renna niður vangana
Hún veit að framundan er vinna
Mikil vinna og erfiðleikar

Hún er svo hrædd, ein
Óttast að hann verði aldrei eðlilegur
Eðlilegur, hvað er það nú eiginlega ??
Hún veit það ekki, þekkir það ekki sjálf

Óttinn nístir hjarta hennar og huga
Einnig ást til sonar síns
Sem situr glaður á gólfinu.
Hefur ekki hugmynd hvað hefur gerst
Að hann hafði fengið á sig stimpil
Hann er fatlaður – öðruvísi.

Í huga sér tekur móðirin ákvörðun
Hún ætlar að elska þetta barn
Og einstöku fötlunina líka.
Hún tekur son sinn blíðlega í fangið
Niður á koll hans renna hljóðlát tár


Úr andliti móðurinnar skín ást
Hún er vanmáttug og þreytt
En hún ætlar að áfram að lifa
Læra að lifa með fötluninni
Þeim erfiðleikum sem henni fylgja
Þetta barn var gjöfin sem henni var gefið
Gjöfin hennar lífið hennar

Konan byrjar að biðja til Drottins
Í auðmjúkri bæn gefur hún Guði allt
Son sinn og líf sitt allt
Þá finnur hún frið í hjarta sér
Vissu um að Jesús muni ganga á undan
Leiða þau áfram í gegnum lífið
Þau eru örugg í hans örmum. 

Elfa - 2003 ]



[ Ég sit á hnjánum  - í stofunni
Örvænting og vanlíðan í sál minni
Þú stendur fyrir aftan mig – faðir
En ég sé þig ekki, veit ekki af þér
Finn bara örvæntingu og uppgjöf

Þú horfir á mig með kærleika og ást
ég sit með fangið fullt af glerbrotum
Brotin eru líf mitt – mistök mín og sár
Ég veit ekki hvað ég á að gera við þau

Í stað þess að biðja þig að hjálpa mér
Fer ég að reyna að líma brotin saman
Tek eitt af öðru og lími þau saman
Ég fyllist skelfingu – þau festast ekki
Molna í höndum mér, eitt af öðru
Ég brest í óstjórnlegan grát
Hvað á ég að gera núna – faðir ??

Ég sit með sandhrúgu í fanginu–líf mitt
Þá sé ég þig Jesús við hlið mér
Grátandi sópa ég sandinum mínum saman
Þú tekur sandinn þá breytist hann í púsl
Fullt af kubbum og byrjar að púsla
Lífi mínu saman aftur,vonin vaknar í mér

Ég tek upp öll púslin, eitt af öðru 
reyni að finna stað fyrir þau
En ég get ekki púslað, bara þú faðir
Þú segir, ég skal sjá um þetta dóttir
Með kærleika og þolinmæði í rödd þinn

Smá saman fæðist falleg mynd úr púslinu
Hún er ólík gamla glerinu mínu
Svo falleg, stöðug og örugg
Ég veit það er þér að þakka, faðir
Ég leyfði þér að púsla líf mitt saman
Búa til fallega framtíð fyrir mig
Ég veit að ef ég fer að púsla sjálf
brotnar það í sundur og molnar

Takk faðir fyrir þessa kennslustund
Ég þarf bara að treysta þér, Jesús
Leyfa þér að vinna verkið fyrir mig
Það eru forréttindi að vera barnið þitt
Núna og um alla eilífð.

Elfa - 2005 ]



[ Tárin streyma, sár mín blæða
Stoltið brotið, sorg í hjarta
Bænin af vörunum - flæðir
Vonin lýsir sálina bjarta

Himna faðir lina mína þraut
Lausn þú hefur fyrir alla menn
Líkna mér og lýstu mína braut
Takk að lausn þína kemur senn.

Elfa – febrúar 2005 ]



[ Ég leytaði að ljósi
ég leytaði að von
ég leytaði að hugrekki
ég leytaði að öruggi

En loksins er ég fann það
fann ég ekki frið
lífið hafði tekið allan minn grið

Seinna mun ég vakna við vor
og sólarljós
og sólstafina telja
á fjallinu helga. ]



[ Mig langar að rífa allt og brjóta
Læra á byssu og þig skjóta
Svo einskis þú fáir að njóta
-En það yrði mér ekki til bóta... ]



[ Austan undir fjöllum
stendur hamraveggur hár
Þar álfar búa höllum
þar geislar loginn blár ]



[ Við píanóið ég oftast sest   
Spila, syng og nótur fæ fest
Allt annað kringum mig mætir rest
Því í tónlistinni ég uni mér best

Að komast frá stressinu í sjúkum heimi
Í draumaveröld vera á sveimi
Losa um vanlíðan, þreytu og kvíða
Gegnum hljóma og tóna þýða

Tónlistin mig aldrei svíkur
Hún fylgir mér þar til að yfir lýkur
Lög mín og ljóð að eilífu lifa
Því tónlist er eilíf og allt sem ég skrifa ]



[ Ég sit við leiðið þitt
með táruga kinn
og fæ ekki skilið hví
kölluð varst burt.

Þú varst bara sjö ára
yndisleg rós
sem horfðir á lífið
með bros út á kinn

Augun þín bláu
þau lýsa mér leið
gegnum þoku og mistur
gegn harmi og þrengd

Litli bróðir skilur ei
hvar didda hans er
hann leytar en ei skilur
að horfinn þú ert

Pabbi þinn saknar þín
og syrgir hvern dag
rósina sina fögru
sinn frumburð sitt stolt

Mundu mig alltaf
engillinn minn
Mamma þig geymir
í hjartastað

Við hittumst aftur 
við bláa voga og hvítar strendur
guð blessi og geymi
í nýjum heimi

þín elskandi mamma ]



[ Sæll vertu Sigfús Örn sonurinn minn væri!!!
Ég samgleðst þér á afmælinu vinurinn kæri
og telst mér að þú sért orðinn tuttugu og sjö.
Í Háskólanum lærir þú og hefur frið við alla.
Hamast og skrifar marga pistla ígulsnjalla!!
Þú vilt vera númer eitt en hvergi númer tvö
og nýtur þess að láta suma hafa það í bö.... ]



[ Hide in my shell
Wept my lonely tears.
In this life of hell
No one can understand my fears.

Can\'t come out.
Your name I shout.
But you don’t come to me.
So from this life I try to flee.

Awaken from the dead,
you linger above me.
Sad tears you have shed, 
for you are, the one who loves me. ]



[ Ég sit hér oft og hugsa
um bæinn ólafsfjörð
og háu fjallaklettana 
sem sjórinn klífur á

Í norðri skín björt sólin 
sem lýsir upp þetta kvöld
þá finnum við hvað við elskum
okkar kæra ólafsfjörð

Fuglasöngur heyrist
er draumar verða til
í hugum okkar allra
leynist hér álfabyggð

Ólafsfjarðarvatnið 
svo fallegt kyrrt og tært
upp í fjalli fjarðarins
sefur lambið vært

Á syðri á bjó einn bóndi
sem við minnumst öll
bóndi sem orti kvæði
um hinn fagra ólafsfjörð

Hann ávallt söng með gleði 
með bræðrum á syðri á
og fyllti hjörtu manna
þetta ólafsfjarðarskáld ]



[ Sko,
hérna,
þú veist,
sem sagt,
að hérna,
þetta, 
einmitt,
skylurðu,
sérstaklega,
þannig,
sko. ]



[ Hvernig þykist ein nútímasál
ætla að gera fyrir því ráð
að henni muni takast
að skrifa eitthvað merkilegra
eitthvað sæmilegra
eitthvað betur samsett ritverk
en snillingar fortíðarinnar?

Er öll von úti fyrir okkur þau
sem þykjumst geta hruflað
á pappír nútímans
einhver orðatiltæki
með rími eða án
jafnvel án hrinjanda
ekki með stuðlum
ekki höfuðstöfum?

Getum við kallað þannig ljóð - ljóð
hvert er okkar framlag
samanborið við það sem fyrir er? 
Er einhverju við að bæta?

Kannski er heppnin okkur í hag
því hefðbundin, margtroðin slóð
er ekki í \"móðins\" í dag
gerist ég því kræf og kalla þetta hér að ofan
ekki hefðbundið ljóð - ekki nútímaljóð...
heldur bara fráviksljóð. ]



[ Er sólin vekur upp nýjan dag
flýgur fuglinn í fjörðinn
hann svífur meðal klettana
og gargar stoltur til bæjar

Vindurinn þeytist um bæinn hratt
og öskrar í eyrað mitt hátt
heitir sólargeislarnir
skína með allan sinn mátt

í fjörunni sit ég og fylgist með
skipum sem sigla til hafnar
Mávarnir hlæja meðan brimið berst
á grjótgörðum þessarar bæjar

Landið á sér ótal leyndarmál
dögun rís af krafti,lífi og sál.
já, morguninn vekur mína sál.

Regnið fellur með deginum
og slær mig andlitið í
það rennur niður göturnar 
er fjara verður að flóði

Stutt er að dögun rís á ný 
og máninn kallar til sólar
þá svífur hann meðal klettana
og gargar stoltur til bæjar. ]



[ Undarleg örvænting
beit mig um leið og ég leit
aftast í kæliskápinn
sem frekjulega
endurspeglaði
andlit mitt
sem svo greinilega
bar líti lífs míns

Með heiminn á herðunum
nagaði ég mig í handarbakið
yfir skelfingu minni
á mínu eigin lífsmynstri

Tilfinning eins og mig vantaði
allt sem ég vissi ekki né skildi
en skildi hvorki né vissi
hvað mig vantaði

Ég leit aftur aftast í kæliskápinn 
mér hafði missést
þetta var ekki andlit mitt 

... þetta var glaðleg ostabaka ]



[ ég hef tilfinningum mínum, til hennar lengi verið trúr
þær eru svo sterkar, sterkar eins og múr
svík þær jafnvel ei, þegar fæ mér lúr
en með öllu þessu, sjálfur verð súr

þótt ég endalaust eftir henni vil bíða
aldrei mun fá að snerta andlit hennar fríða

samt held ég áfram, eftir ást og umhyggju leita
í huganum aðstæðurnar stöðugt er að skreyta
en ást mína hægt er að þreyta

huga hennar til hans, aldrei mun breyta
honum alla hennar nálægð, ávallt mun veita
rjóða vanga mína með því mikið munu bleyta

hvernig get ég komist til móts við þetta, hvað get ég gert
ætti ég kannski að taka, inn eitthvað stert
finnst ég svo veikburða, tómur, holdið bert
allt því hún hefur svo djúpt mig að innan snert


nóv, 2001 ]



[ what was it with this guy, that i was feeling
maybe my moment with her, that he was steeling
what do i care, to her he must be more appealing
my thoughts to her, I cannot now be revealing
might be better to have them, kept on concealing

enlightening her this condition
might scare her away
frightening her and ruining my audition, i want her to stay

righter would be, to introduce her better to me
brighter my chances, mine she would be


14.okt, 2001 ]



[ hann byggir mig upp og brýtur mig niður
bara ef milli okkar ríkti stöðugur friður

reiður hann er og fullur tortryggnum huga
tilfinningar sem á endanum hann niður munu buga

hvað get ég gert hverju get ég breytt
tekur svo á, ég er svo þreytt
þessar aðstæður mig út í ógöngur geta leytt
er það honum fylling að aðra geta meytt

er vandamálið ég, er hann svona út af mér
lagast allt til muna, ef loka á eftir mér og fer
engin svör ég hef við því, veit bara hvar ég stend
hvern dag ávallt reyni, passa að ei ég illa brotlend


14.nóv, 2001 ]



[ in the fields of love, your heart will stay forever
depart from each other, they can by god never
you were made for him, and he was made for you
always to each other, shall thy be true
forgive past arguments, leave them behind
embrace the future, and constant love you will find

still remember that, both intent to be right
that can easily, start up a fight
so surround positive energy, around your souls
then together you can, accomplice your goals

but don’t forget your friend, that easily breaks
the one who’s feelings, he never fakes
never his spirit, you would do any bad
nor his emotions, bring down sad
then for eternity, he shall stay your friend
give you friendship, even death cannot end


14.nóvember, 2001 ]



[ Ég sé að bærist barmur þinn,
blíðlega strýk ég vangann.
Nú ég sælu strauma finn
og sætan blóma angan. ]



[ Like a rose without red
Like a statement unsaid
Like a page filled with words
but I’m empty instead
Like a cold wintertime
never followed by spring
Like a few words on paper
could mean anything

Like a sun without beams
I\'m asleep without dreams
Like the water were missing
in rivers and streams
Like the thousands of lies
that used to be true
Like an incomplete soul
I am without you ]



[ Hvað er fólk?
Er það strengjabrúður Guðs sem hann stjórnar eins og hann vill?
Eða eru það leikarar í leikriti og jörðin
eitt stórt leiksvið?
Endalaust leikrit
Alltaf sama leikritið
En allt í einu springur leiksviðið...
hvað er þá eftir?
Ekkert..
nema fáeinar leifar af sviðinu,
leiksviðinu sem ekkert leikrit,
ekkert leikrit verður leikið framar á. ]



[ Lífið er ljósið
sem kvikknar og slökknar
kikknar og klökknar
líður og býður
eftir brosandi hjarta
og nýuppgerðri sál
Líf, þú ert ekkert mál! ]



[ Ég fyrir mér velti 
þessari trú á \"guð\"

Við syndgum flesta daga
...ljúgum og stelum
Girnumst konu Braga
án hrings liggja tvö í felum

Lítum hornauga á róna
...en ofnotum sjálf vín
heiðrum æðri dóna
en þekkjum ekki
...þá sem minna meiga sín

Höldum uppá \"heilög jól\"
og páska í nafni sonarins
-briðjum súkkulaði
-syngjum Heims um ból
en munum ekki tilganginn!

Svo þegar heimurinn hrynur
og þeir ungu falla frá
þá allt á þeim \"heilaga\" dynur
Honum um allt kenna má og á
Honum blótað - Hver þremillinn sá!
Hvernig gat´ann, mig skilið eftir eina
                           - en tekið þá?

Víð trúum þegar þörf er á
en ekki því við trúum
því \"heilaga\" ekki kenna um má
nema við lífsháttunum snúum. ]



[ Ég horfi á tímann fljúga áfram,
reyni að gera allt í einu, 
enda með því að gera ekki neitt

Ég horfi á skýin svífa yfir.
Þau taka á sig ýmsar myndir,
en leysast upp
að lokum

Ég horfi út um gluggann og sé tunglið,
fljóta innan um skýin.
Þessi stóri hnöttur,
sem alltaf hefur bara...
verið þarna.

Ég horfi á andlit mitt í speglinum,
ímynda mér hvernig það verður seinna.
Verður það litlaust andlit gamallar konu,
sem aldrei hefur fundið sanna ást?
Eða verður það andlit konu,
sem hefur fengið allt sem hún vildi út úr lífinu?

Ég horfi inn í kristalskúlu.
Þar sé ég allt mitt líf.
allir hlutirnir sem ég gerði eru einskis nýtir.

Ég horfi inn í stundarglasið,
hvert andartak talið í sandkornum,
sem aldrei hætta að hreyfast. ]



[ Ef ég 
væri stætó
þá 
vildi ég 
að þú værir
auglýsingin ]



[ Hornsteinar tilvistinnar
þar sem mennirnir lifa,
samfélagið – heldur áfram
í sínum tímahring,
þótt tilveran stoppi
í einstöku hjarta,
á einhverjum tímapunkti 
í lífi hverrar mannveru. ]



[ Hugsanir
ég æli þeim í poka
loka fyrir og hendi út í sjó.
Neikvæðar hugsanir – þungbærar
sökkva á botninn,
þær góðu reka í fjöruna
og leita mín. ]



[ Minningar eru á misjafnan hátt,
sem megum í hjartanu geyma.
Í einhverjum þinna átti ég þátt,
sem erfitt þér reynist að gleyma.
Nú æskunnar dökku atburði lít,
sem ábygur faðir barna.
Einelti hvers konar úthrópa hlýt.
og afsaka veginn farna. ]



[ Bara ef 
það 
væri
líka
keppt
í hjarta
fegurð

Þá myndir þú vinna 
fallegustu hjartalokurnar, titilinn ]



[ Ég laumast út í nóttina
til að finna þig

Leita þín í angist,
sárþjáist af löngun
eftir að komast nær þér

Brenn við að reyna að skilja
afhverju þú ert svona fjarlægur

Legg líf mitt að veði
til að fá agnarögn af þér
inn í hugsanir mínar,
bara örlitla stund..

TILGANGUR - hvar ertu? ]



[ Segulstál
sem tvennt
festist við

Eða laðast það saman?

Kannski um að ræða hefð
sem virðist á endanum
verða að gömlum vana
--Hann og hún-- ]



[ Það var 
eins og eitthvað
troðfyllti mig 
af gleði
kreysti allar æðar mínar
þrýsti brosi 
fram á varirnar
kítlaði innstu taugarnar
lýsti af óþrunginni hamingju
myrkranna á milli

... þú brostir á ný ]



[ Ljósið logar birtu hjá,
 síðlærnætur barnsins grátur,
 kyrrð og friður fundin er,
 uppruni barnsins endar hér hjá mér. ]



[ Í tíma og ótíma  
hugsanaflæði
vit mín fylla
einstefna innflæðis
stíflað útflæði

blikkandi aðvörunarljós
bilun í aðsigi
yfirfullt rúm
lokað svæði

í nauð losa stífluna
það fremsta út flæðir
ei tilbúið tilveru sinni
óundirbúið sinni tilvist mætir

vanmegun sækir
ómagi annarra hugsana flæði
býður þess aldrei bót
samsæti samherja sinna aldrei mun njóta 

fórnalömb útflæðis
hugurinn ábyrgur
neitar þó allri aðild
sekt sinni áfrýjar. ]



[ Tíminn
hleypur áfram

staldrar 
ei við

skeytir 
ei um aðra

blákalt
stefnir áfram

engu 
hefur að tapa

né nokkurs
að keppa við

nema
sjálfan sig

bölvað
tíma kapphlaupið

hans 
er eilífðin ]



[ veistu hvernig þetta getur farið betur,
þú leggur alla þína krafta saman, hefur gaman,
tekur skóna yfir allt á merkis degi, 
og munt þá ganga alla langa vegi.

þegar sólin kemur upp, lýsir fjallið bjarta,
og fuglarnir syngja af öllu sínu hjarta,
vilja fá meira, meira og meira inn í sína búð
en enda með ekkert uppá þeirra snúð
 
en ég veit, 
ekki hver þú ert,
en nú ertu farinn,
burt.

en ég veit,
ekki hver þú ert,
og svo ertu farinn,
burt.

sólinni hefur lækkað og fuglunum fækkað,
þeir reyna að vængja sig inná allra handa bak,
og fljúga alltaf vitlaust við þetta andartak.
fara þeir svo loksins, þegar öllu hefur létt.

ég reyni alltaf að vera sannleiknum sannur,
þegar voðaverkin streyma að og reyna að skemma
allt sem ég hef gert, til að gera þetta vert, 
gengur alveg frá mér,
enda að lokum, er ég allur.

en ég veit,
ekki hver þú ert,
og nú ertu farinn,
burt. ]



[ Gamall grár
situr og bíður

rifjar upp 
gamlar tuggur
gömul gildi.

Klukkan tifar,
framtíðin kemur 
í stuttum skrefum

þar til dauðinn mætir. ]



[ Ein ég geng í sandinum
árin mér að baki

tóm, þó full eftirvæntingar
sár, þótt örin séu horfin
eftirsjá, þótt engu myndi breyta
þögul, samt mikið af lífsreynslu
einmana, þótt virk félagsvera
metnaðarlaus, þótt nám sé markmið
sorg, þótt stutt sé í brosið

Lífið er hverfult,
andartakið er dýrmætast
því það er nú þegar liðið!

Lífið er – en nú farið – hjá sumum. ]



[ Fyllir mig af
óútskýranlegri
þrá, sem skilur
mig eftir 
þyrsta. ]



[ There are some things I have to say
But I can´t say, ´cause I am afraid
of you would laugh at me

There are some words I wanna say
But I can´t say, ´cause I am afraid
of losing you for good

But I…
Am falling inlove with you
I´m falling inlove

And I…
I´m falling in love with you
I´m falling inlove

Would you tell me I´m a child
Or would you laugh, or would you love me too?
I really hope you do

And I hope that you can see
That you will always be a part of me
Even though you don´t love me

But I...
Am falling inlove with you
I´m falling inlove ]



[ Alltaf varstu blíður, elsku ástin mín
Fyrst er við hittumst, það var ást við fyrstu sýn
Ég lét mig ávallt dreyma, framtíð mína hér
á nesinu heima, í faðmi þér

Ég vænti svo mikils, elsku ástin mín
Með þér leið mér betur, mér fannst ég vera fín
Ég var sú heppna að geta í þig náð
Aldrei mun ég gleyma, er þú fórst mér frá!

Var alein í myrkrinu
Ekkert ljós að sjá
Alein í myrkrinu
Veröldin tóm og grá
Minningar svo sárar
Þær svíða inní mér
Líf mitt er vonlaust
ef ég er ei með þér

Hvernig gastu farið, elsku ástin mín?
Ást minni var varið, eingöngu til þín
Ég veit að engin önnur mun elska þig jafn heitt
Hví fórstu frá mér? Nú á ég ekki neitt!

Líf mitt er horfið, ég veit ekki hvert
Ég sé engan tilgang, kannski er lífið einskis vert
Þú varst svo ljúfur, minningin svo sæt
Nú í kolamyrkri, ein ég sit og græt

Var alein í myrkrinu
Ekkert ljós að sjá
Alein í myrkrinu
Veröldin tóm og grá
Minningar svo sárar
Þær svíða inní mér
Líf mitt er vonlaust
ef ég er ei með þér... ]



[ held við hann tryggð
hef á honum mætur
hann heitir mér hryggð
tryggur en súrsætur
 

hún reynir að troða sér á milli
heitir gleði, vill ná minni hylli


en ei svo glatt góðkunninginn 
flýr og fer
vinur minn treginn
vor tryggð var og er. ]



[ Ég vil flýja raunveruleikan
Ég vil fylgja huga mínum og hugsunum
Ég vil lifa lífinu mínu í örðu formi
Ég vil vera allt sem enginn skilur
Ég vil týnast í skógum skýjanna
Ég vil horfa á ástina blómstra í huga fuglanna
Ég vil vera það sem enginn hefur áður verið
Ég vil en get ekki fengið....... ]



[ Ef þú myndir 
ekki skjálfa
heldur vera 
vegg myndir
ekki vera væminn
heldur fyndir
að ég skil þig ekki
né þínar syndir
ég þekki þig 
bara ef þú myndir
sjá að ég 
vil ekki heyra
meira né fleira
af þjáningum þínum
hættu að gráta
drengur ertu hnáta?
vertu eins og hinir
feður og synir
vertu sterkur sem 
barinn klerkur
það virðist virka
nú hefuru snýtt þér 
í bolinn minn
flýtt þér
að þurka þig í mig
áður en hinir sjá
því ekki má
fréttast að 
þú kannt að fá
tilfinningar 
þó þú sért svona
engin stúlka, engin kona
menn meiga finna 
ekki minna 
heldur jafnt
það er bara leitt
að vera þreytt
og hlusta 
bara ef þú segðir
ekkert meir
heldur þegðir
þá stæði ég ekki
hér í gættinni
heldur hleypti 
þér aftur inn
ég hef saknað þín
og þú mín
farðu burt ]



[ Gleyptu mig himnanna faðir
haltu mér móðir jörð
skýldu mér skýja og náttúru bróðir
stráðu mér í forfeðraskörð
Hleyptu mér ótroðnar slóðir
um týndbaug og ófundinn fjörð

Brendu mig báli kvelju
hreiðraðu um mig í synd
um leið skalltu hylja mig fiðri
og breyta í nýlistarmynd
liftu mér svo þegar niðri
ég ligg líkt og látin kynd

Heyrðu mig faðir atlandshaf
fleittu mér burtu um stund
lof mér að líða, líka og njóta
aldanna þinna við sund

Þríf mig, drag mig, festu í kaf
haltu mér, slepptu mér kraftur
sökktu mér, drekktu mér, breyt mér í haf
en leif mér svo að lifa aftur og aftur ]



[ Hjartað mitt þolir ekki þessa sorg
sem býr inní mér.
Ástin er ömurlegt fyrirbæri!
Ég er einmana
ég mun aldrei losna 
við þá tilfiningu
að þurfa einhvern 
í líf mitt. ]



[ Á milli póla
suður og norður
elska þig án orða
en bara ef 
skógarþrestir mega horfa ]



[ Þegar þú grætur,
grætur hjartað mitt líka,
þegar þú brosir,
brosir lífið við mér,
þegar ég held á þér
þá er ég ánægður
og hjörtu okkar brosa
saman til lífsins. ]



[ til að geta myndað 
erfiðinar raun,
er ekki að leita
svarainar baun,
falla má í frestni
en festa ekki á stað,
leitast um á engi
yfir dauðans dal. ]



[ Ææææææælir og blessaður ertu ekki hress!
Eru menn í Háskólanum með nokkuð stress!
Nú ert þú tuttugu og átta með fallega skvísu
en er ekki til bótanna að fá litla pabbavísu??
Til lukku kæri Sigfús og vertu sæll og  bless!! ]



[ Vit minninganna
þar sem fortíðin
grefur sjálfan sig.

Vit nútíðinnar
sem sækir á 
grárri hugsun

- um framhaldið. ]



[ Orðin leið á að finna
friðinn hinn innra
þegar augun hans Krumma
horfa djúpt í sál mína.

Þögnin er himnesk
þarf ekki meir,
en honum þó fylgir
heitir djúpfrostnir kossar

sem hverfa, þegar þess
er óskað, að Krummi staldri við
og verði hvítur. ]



[ Að næturlægi fæðast freistingar
Fram undir morgun, svefnlaus.
Oft þá gerast gjörningar,
gríðarlegt basl og maus. ]



[ Það er vonlaust að óttast sífellt 
hringrásina eilífu
lífið er hverfult
og hverfandi
fjarar út
en engu að síður inn líka
sem betur fer

Gæfan stjórnar okkur 
hún lýstur eldingum sínum 
niður á okkur mannfólin
þegar henni sýnist

það er ekki hægt að semja. ]



[ Vík á brott angurværi andi
aldrei skaltu hingað koma.
Hundskastu burt forni fjandi!
Farið með lestir sem yfir mér voma. ]



[ Og loks kom vorið
þerraði tárin
skóf burtu horið
og læknaði sárin ]



[ Þúsund Tár

Þar sem enginn heyrir, þar sem enginn sér.
Í dimmasta horninu, inni hjá mér.
Heyrist hvíslað um leynda drauma, gamlar þrár,
Sem enduðu allar sem þúsund tár. 
Geymt en ekki gleymt og særir enn svo djúpt.
Engar áhyggjur engar kvalir, að vera dáin er ljúft. ]



[ Þúsund Tár

Þar sem enginn heyrir, þar sem enginn sér.
Í dimmasta horninu, inni hjá mér.
Heyrist hvíslað um leynda drauma, gamlar þrár,
Sem enduðu allar sem þúsund tár. 
Geymt en ekki gleymt og særir enn svo djúpt.
Engar áhyggjur engar kvalir, að vera dáin er ljúft.
Horfi inní myrkrið, hugsa um líðin ár.
Sem enduðu öll sem þúsund tár.


Geng í gegnum skuggan, falin fyrir þeim.
Fortíðin á mig kallar, mig langar aftur heim.
Ég hef fórnað ég hef grátið, grátið útaf þér.
Byrðin ávallt lögð, á bak mér.
Allt sem fyrir bar, og allt sem tók svo á
Fékk mig til að gleyma, öllu sem ég sá.
Köll úr öllum áttum, gegnum loftið fer.
Byrðin ávallt lögð, á bak mér. ]



[ Behind these tears, Beneath this pain, 
A child who fears, Fighting in vain, 
Too many times he tried, 
Even blood he cried, 
He is dead inside, Still no one hears, 
No matter how far he goes, How loud he screams, 
All eyes are closed, They\'re dead it seems, 
May be death found to them a way, May be who knows, 
Or may be they didn\'t find a reason to stay, No one cares I suppose. ]



[ In the darkness of the shadows, 
Lies my soul, 
Looking inside me,
There is only a hole, 
When the night falls,
My pain will rise again, 
Can\'t help it but give in,
Even death can\'t release me, 
I\'m already dead, 
Can\'t find a way to stop these voices in my head, 
Waiting between thousands of lives for someone can hear my within voice screaming,
I\'m not just a kid, 
Can\'t find myself, 
Lost in my thoughts, 
Confusion will end, 
Whatever it costs, 
Begging my eyes not to be cryin\', While writin\' my last line, 
Waiting for something to make me stop, 
Just before I let the pen drop, 
Here she comes looking at me,
Holding my hands to make me see, 
My hidden spirit, 
It seemed so true, 
Life is so beautiful if we only knew. ]



[ Tíminn líður margt hefur skeð
tíminn líður margt hef ég séð
aftur hjarta mitt er brotið
ævintýri hef þó hlotið
tíminn tifar hjartað slær í takt með
ég bíð og bíð en aldrei neitt fer að ske

skref ég verð að taka
til þess að ég hætti að hafa mig til saka
þrjú skref og bata hef hlotið
hjarta mitt er ekki lengur brotið
veit hvar ég hafði verið
þar byrjaði skrefið


Nær Guði ég áfram fer
Hann ávallt um mig sér
Þakklát ég er
og áfram ég rétta leið fer ]



[ Yfir hjalla yfir hóla
upp á fjalli ég japla á njóla
hugsa um mína æskudrauma
og til þín minningarnar lauma


á mörgum stöðum hef ég verið
hræddist alltaf fyrsta skrefið
hvar er ég nú
í mér kviknaði trú


kemur alltaf sama svarið
veit hvert ég get farið
fíkillinn að mér læðist
og óttinn á ný fæðist


hvar er ég nú? 
hvarf mín sterka trú? ]



[ Hugsanir flytja mig yfir hafið
Oft hef ég þangað farið
Eitt skref og hjarta mitt er brotið
Eitt skref og frelsi hef hlotið

Tvö skref og fundið hef sátt
Ein bæn og fundið hef mátt
Óttinn kemur hljótt
Læðist að mér skjótt


Mörg skref og óttinn gæti farið
Þá loks mun ég vita svarið
Vissi hvar ég hafði verið
Þar byrjaði skrefið


Um leið og á botninn er komið
Þá loks get ég aftur sofið
Á uppleið ég aftur er
Ef rétta leið ég fer ]



[ Náttúru stúlka 
Náttúru Barn 
Barn sólar 
Barn sjóa 

Hleypur í þyrniþykkni 
Blóð streymir 
Finnur hún frið 
Finnur hún gleði

Sársauki finnur 
Veit að hún er lifandi 
Veit hún hefur sál til að gráta

Vel líðandi 
Stelpu Barn 
Sem líður um himin 
Líður um sjó 
á alheiminn 

hugurinn fyllist 
fóta takið 
tæmir það 
sálar ró 
finnur stúlkan 

en í náttúru ró 
er hún sver að náttúran á 
hana , á hennar sál 
á hennar hjarta ,á hana alla 
og hún á náttúruna. ]



[ I find my happiness
  I find my dream,
  up in the sky i see the rain
  just far-far away i have my dreams ]



[ Halló, hver er þar?
ég veit ekkert hver þú ert,
ég vona ekki konan sem ég bar,
ég sé eftir því hvað ég hef gert.

Það var í gamla daga,
en ekki það langt síðan
því ég er bara 11 ára,
feimin, og fel mig undir hálskraga.

Ég fór samt til dyra,
þar stóð amma,
sem hvarf hafði verið
í ósköp langan tíma,
í bakrunn var blómakerið.

Ég sá fyrir mér geisla
sem í augum hennar var,
sagði hún þetta óvart,
og gekk um allstaðar.

Hún sagði okkur ótal sögur
sögur um sjálfan sig,
sögur sem hún hafði samið,
semsagt lyga bar hún við.

Hún byrjaði að segja okkur eitthvað,
sem við trúðum alls ekki,
að hún hafði orðið fyrir bíl,
þegar þjónn hafði komið og gefið henni hamborgaradíl.

Sagði hún snældusnarvitlaus
hvað helduru að ég sé,
eitthver tilfinningalaus kerling,
sérðu ekki hvað hefur skeð?..

Hún sagði að hún hafi sagt þetta
og trúðum henni alls ekki,
því vön hún hafði verið,
að ljúga svona að okkur.

Hún átti samt ekki að fara
án þess að heyra í sér,
því í fötum hún var ekki til fara,
ég skil ekki í henni get!

núna kveð ég að sinni
búið með kvæðið mitt,
segi og afkynni
bless og sjáumst aftur í skyndi. ]



[ now, you’re lonely, not feeling satisfied,
hoping that someone comes visit,
calling the people, you have already tried,
it’s hard cause it feels explicit.

frustrated voice, doesnt want you to bother,
but that doesn’t count for the other,
tears running down to your chin,
unfair, cause you didnt do any sin.

but there is one thing,
you have over them like wing,
this kind heart and patient soul,
that will carry you to the higest pole,
and make you the very best role.

you’ll do this, let them see what i have seen
you can’t hide, just tell them where you’ve been
let them be the the one with the bad thing.
so i can happily laugh in my sing. ]



[ Því er nú svo komið að vatnadrekinn víðfrægi sem fram að þessu hefur
flogið frjáls um öræfi Háuhnjúka er nú vanmáttugur og örmagna.
Hann hefur verið fangaður og fjötraður niður af fjölda innlendra og  útlendra riddara 
sem drifið hefur að úr öllum áttum með það eitt að  markmiði að öðlast fé og frama í þessum hættulega hildarleik. ]



[ Maður gengur einn og aumur
aleinn ráfar um
í kringum hann er glys og glaumur
geymt í læstum kofum

dynja höfði hans á dropar
hittir konu blíða
öllu góðu getur lofað
góða konan fríða

dýrlings hlýju getur gefið
greiðslu vill hún fyrir fá
\"hvert er verðið sem þú setur?\"
svarar konan þá:

FIMM MILLJÓNIR!



febrúar 2005 ]



[ Fjórtán ára ég sá þig,
fimmtán, ég vildi fá þig.
Sextán ára ég á þig 
sautján, ég vildi ekki sjá þig. ]



[ Ég hugsa
En skil ekki
Ég reyni 
En get ekki

Ég veit ekki
Hvernig lífið virkar
Hvað skeði
Í hausnum á mér

Mig langar 
Að vita
Mig langar 
Að skilja

Hjálpaðu mér
Að skilja
Segðu mér 
Svo ég viti

Ef við hugsum 
Um lífið 
Um veröldina
Um ástina

Niðurstaðan er
Hún er og verður
Alltaf sú sama
Sú eina og sama ]



[ Ég vil að þú vitir
Mig langar að segja
Ég hugsa um þig
Svo lengi sem ég lifi

Þega ég hugsa 
Stendurðu hjá mér
Augun þín björtu 
Svo blá sem höf

Brosið þitt breiða
Mig langar að kyssa
Svo blíðlega og mjúklega
Svo þú finnir fyrir ást minni

Þegar ég hugsa 
Finnstr mér ég finna
Hvernig sterkur faðmur þinn
Umlykur mig alla

Ég heyri þig hvísla
Finn andardráttinn við eyrað
Svo mjúkur og hlýr
“ég elska þig”

Svo blíður og góður
Svo skemmtilegur
Þú lætur mig hlæja
Hamingjan um mig streymir

Baldur ég elska þig ]



[ Her heart tried to resist,

her eyes tried not to see but unconsciously 

her heart broke and her eyes saw behind the 

tears.

And with her charm and innocent she became 

the forbidden fruit.

Spellbound to be tasted by promised men.

A goddess to men on there war between love 

and lust.

But love conquers all and they all turn 

safely to there home.

But sometimes just sometimes they leave 

parts of there heart with her.

And those soldiers she\'ll never ever 

forget. ]



[ Seeing angels sitting on my bed
telling me my heart is broken.
Touching my blinded head
seeing what has not been spoken. 

Here in my bed I cry for him.
He\'s forever lost, left with the pain. 
Burn my mind burn for him. 
And save me with your rain.

My sweet angels dry my tears.
But take not my love for him, I’d rather die sad.
Take this body and my fears.
And leave me alone to be mad. ]



[ Oh star bright angels give me nothing but 
forgiveness
the time was never in beat with my sadness 
What have I lost in this life of mine,
which I never had?
The chances to love, hate, cry or laugh?
I felt so alone all this time and in an 
endless fight.
But all this time you kissed me good morning 
and good night. 
Only if I would have known what sadness laid 
in my head
you were maybe still in my bed.
Kiss me bright angel and say ones more good 
night.
And for me it will turn off my light. ]



[ What is it about love that makes it so impossible to bear?
The weakness that lies in these hidden walls of comittment that seems to make there own prison by never telling a word of truth or not telling at all. 
Have I said to much or nothing at all to the one I am to give myself so willingly and with out the confession to my heart, have I then send those demons far away or do they lay in me head hiding from the light, lurking in the dark telling me to forsaken the mind and live blinded in my sin
To never tell the secret of the body that burns of desire for all living things in motion. 
The sheets of my bed are marked by his footstep and do not wish to go away.
Under my covers where you make me feel , under your covers where you make me real.
Dose his breath weaken as the days go by? Have my linger strokes fallen to point of being forgotten. Or dose he remember the way I stroke his forehead into sleep and curved his hair away from his face, dose he sleep with his face against the wall still or is it filled with roses and sweet smell of flowers that warm his thoughts of days to come.
Has he succeeded in the art of imitation of life and has he reached the place where his heart is no longer the prison of inhaling dreamless dreams.
Do I regret the unsaid, the tango of two, and the eyes of you.
Were ever you may be, who ever you might be the far well has deserted me.
Since these are the last breath of you, when life offers you a chance to live, never regret having it. ]



[ Góða nótt fólk, raunverulegt sem og ímyndað,
og njótið ævintýra þeirra er sækja á í draumi,
því unaðslega stjórnleysi sem bundið er aðeins
af þeim takmörkunum sem settar eru á hugsun.

Góðan dag fólk, grátandi sem og brosandi,
og haldið hátíðlega þessa sálumessu draumanna,
þar kvaddir eru draumar og boðuð er vonsviknin,
þar beisluð er hugsunin og grafin eru ævinýrin.

Góða ævi gott fólk, látið sem og lifandi,
og gleymið að mörg köfnum við í ösku drauma okkar. ]



[ Feel as though I\'ve just been crushed,
by a feeling stronger than lust.
Feel so bitter towards the world,
as into the fire I\'ve just been hurled.
The sparkle from her eyes had faded,
as I had anticipated.
To her I only was a fling,
now with my broken heart I sing. ]



[ Það er mér hulin ráðgáta 
Hversvegna allt sem maður þráir er beint fyrir framan mann
En vegurinn þangað endalausir krókar
En það er mér ljóst hversvegna 
Krókarnir eru þess virði að fara 
Og hversvegna það er þess virði að snúa við í botngötum og halda áfram
Því með þér fer ástin mín aldrei til spillis 
Og með þér gefst ég aldrei upp
Með þér mun ég fara hvert sem er 
Hvenær sem er 
Hvar sem við endum ]



[ Ég man er hlutir voru stærri
en heimurinn minni.

Ég man þegar allt bara vaskaðist upp,
maturinn bara settist á borðið
og fjármál voru ekki til.

Núna eru hlutirnir minni
og heimurinn stærri. ]



[ MillJón lítil gler
brot

Ég gekk á þeim, 
skeytti engu um 
afleiðingar nútíma kexverksmiðjunnar
í 
Bangkok

Jón í Bangkok

Nei, ég bara spyr... ]



[ staðan er erfið, ekkert gengur í hag,
prófin nálgast, hefur ekkert lært í dag.
skólaslit renna upp, prófin byrja.
áherslur á hverju, nemendur spyrja.

kennarinn glottir og hlær til baka,
þessi próf sem enginn er tilbúinn að taka,
gera lífið erfiðara, meira stress.
magasárið út í gegn, þykist samt hress.

krossar út í eitt, kláraði ekki allt,
fallinn á tíma, sárið asni salt.
grætur í eigin barm, grey kallinn.
gætir náð, kannski ekki fallinn.

niðurstöður koma, stressið afar beitt,
sveittar fimmur útí eitt, reddaðist feitt.
sumarið reddað, engin próf eftir, já!
virkilega gaman, sona eftirá. ]



[ Gerum þa allt kvöld alla nótt
Þetter svo gott a það verður ei hljótt
En þegar að mamma kemur heim verður manni órótt

Tippið enþá uppí lofið, hleypur inní skáp
Mamma bankar og seigir að það séu komnir gestir
Þau koma öll inn, og 2 prestir
Opna hurðina og það heyrist hátt róp
Hann hleypur út og seigist hafa séð kónguló... ]



[ Öskur þin bergmála í huga mér 
og regnið í nótt
mun tileinka tár mín
ástin sem okkur var kveðin
verða sem sár sem aldrei verða helin ]



[ Á útvarp maður hlustar,
á sjónvarp maður hlustar,
á græjur maður hlustar,
svo hlustar maður í símann.

Hlustun er nauðsyn,
eyrun eru ekki bara til að vera.
Maður notar eyrun til að hlusta,
eru þau því nauðsyn.

Í eyranu er hljóðhimna,
þar inn kemur hljóðið.
Eyrað greynir hljóð,
svo maður geti heyrt.

Eyry eru stór,
eru eru lítil.
Eru eru guðsverk,
eins og við öll hin. ]



[ það sem kom mér áfram varst þú,
þú hafðir á mér trú,
að gefast upp er enginn máttur
núna er ég sáttur. ]



[ Þu byrjar a þvi að hella öllum tilfinningum viðkomandi i eina skal og hrærir þvi næst vel og vandlega i 7 minutur. 
Siðan bakarðu tilfinningaklessuna i um það bil einn og halfan klukkutima og að lokum skreytirðu hana með ykjum og lygum. ]



[ Byrjaðu á því að traðka á hjarta hennar með skítugum skóm þínum. 

Þjappaðu og stappaðu þangað til hún þolir ekki meira og grátbiður þig um að hætta.

Kreistu þá 10 lítra af tárum hennar í skál.

Leggðu hana svo alla á skurðbretti og skerðu hjarta hennar í örþunnar sneiðar þangað til hún missir alla virðingu fyrir sjálfri sér, en þráir þig í eilífri von um að þú verðir aftur eins og þegar þið kynntust fyrst.

Þegar hjarta hennar er orðið verulega aumt og bólgið, helltu þá tárum hennar yfir sneiðarnar, bættu við hálfri matskeið af blóði og hrærðu vel saman í þeytara.

Ath. Gott er að nota einnota hanska við þetta. Gættu vandlega að þurrka allar slettur jafnóðum upp og hafa hreint og snyrtilegt í kringum þig!

Fylling:
Gott er að fylla svo í hjartað með blýi og þungum steinum til að ná fram sem mestri þjáningu.

Steiktu allt saman á pönnu við hæsta hita.  Best er að hafa hjartað útbrunnið.

Nuddaðu svo reglulega með salti, helst í hverjum mánuði.

Geymist í frystikistu eða þar sem börn og almenningur sjá ekki til... ]



[ Ég vil ekki kvarta og ég vil ekki kveina
Fólk vill ekki horfa upp á mig veina
En augun og svipur minn engu leyna
Sársaukinn skín, það er það sem ég meina

Ég vil ekki hitta aðra unga sveina
Það kemur bara hreinlega ekki til greina
Þó margir samt vilji við mig reyna
þá verð ég oftast alveg eins og kleina

Stundum þeir heilla mig, yngismeyna
En hrifningu ávallt mér tekst að leyna
Því hvað veit ég, hafa þeir samvisku hreina?
Sumir hafa nefnilega ekki neina. ]



[ Ég er lítil gæs á vetrardegi og ráfa um á Reykjavíkurtjörn dag eftir dag
Það er hörkufrost og kuldi og mér er kalt
Ég þrái að einhver taki eftir mér, skilji líðan mína og sjái hvað ég er einmana, taki mig heim til sín til að gefa mér að borða eða bara til að ylja mér.

Einn góðan dag kemur lítill og fallegur drengur...hann sér mig og brosir: \"Mamma, mamma, sjáðu gæsina!\" Kallar hann. \"Má ég ekki taka hana með mér heim og gefa henni að borða með okkur???\"

Eitt andartak kviknar hjá mér vonarneisti og ég vakna til lífsins eitt augnablik...
Fæ ég nú loksins að upplifa kærleika heimsins??? :)

En móðirin lítur ekki einu sinni á mig, heldur dregur drenginn áfram og segir:
“Drífðu þig nú, við erum að verða of sein í jólagæsina!!!” ]



[ Núna er ég bara lítill punktur í bókinni þinni
Þú hefur rissað mig á blað í æsku 
og þig hefur dreymt mig í draumum þínum, 
en þú veist ekki ennþá hver ég er...
hvernig ég lít út...
hvað ég snýst um...

Núna ert þú bara lítill punktur í ljóðunum mínum
Ég hef rissað þig á blað í æsku 
og mig hefur dreymt þig í draumum mínum, 
en ég veit ekki ennþá hver þú ert...
hvernig þú lítur út...
hvað þú snýst um.

Bráðum förum við að draga upp línur og mynda málverk saman, 
Draumar okkar verða að veruleika 
og við lærum að þekkja andlit hvors annars 
og skilja hvað allt mótlæti lífs okkar snerist um.... 

Að finna hvort annað. ]



[ Ef engar aðrar píkur
inni í þú, þér líkur,
ást okkar rýkur.
En ef\'að þú mig svíkur
samband okkar fýkur. ]



[ Góða nótt elsku vinur, 
hér er vögguvísa handa þér. 
þegar drungi yfir mig dynur, 
þá ertu hér hjá mér. 

þegar yfir eru farin nú, 
kuldi og myrkur að okkur sækir. 
þá í huga okkar byrtist þú, 
og með þér byrta og lækir. ]



[ ég eitra fyrir umheiminum
en það er allt í lagi
því umheimurinn eitrar fyrir mér
og öllum öðrum ]



[ Every human being is a sky 
of it´s own 
and we need them all 
to travel the distance to our 
God eternal shore. ]



[ Lay awake, hope I die
Why am I open, but so shy.
Want to drown my sorrows in your arms
And I know, In you hands I can not be harmed

I think of you as my merciful black knight
That saves me from the madness, and carries me in to the night
Why cant my thoughts never be true?
Why cant I never really have you? ]



[ Ljósið er fallegt og skært,
en það er vont að horfa. ]



[ That is one thing i know for sure,
that this seems not real at all.
So beautiful and so pure,
please catch me if i fall.

To good to be the real deal,
can’t tell you how i feel.

Have you ever dreamed a lie?
Were the man said you would die?
Well, im sure this is all above,
yes, im taking about real love.

Love is above your wildest dreams,
im sure you have guessed.
Dreams are coming true, so it seems,
and soon you will be blessed. ]



[ Lovely and cute
she whips up her hair
acting all cool, making it harder
for me not to care.
She looks in my eyes
and melts me from within,
seeing all but none at a time,
trying to walk, but she won’t let me stand.
My brain in pieces, 
trying to collect,
puzzle without preview
not easy to forget.
In English we speak
but I can’t seem to talk
all the voices in my head 
blocking it out.
Freeing my innerself 
from a prison,
that I built for myself. 
This insanity... 
Struggling...
Want to loosen the chains 
but I’m blinded from her light,
shining so hard in the lonely night.
Trying to shut it off,
but I can’t find the switch, 
because she was meant too live.
This beautiful thing that I can’t resist,
she won’t come to me and I can’t get to close.
She can’t hear me cause I’m making it too loud for her to make it out,
in the flood of messages, that everyone but me tries to get along.
But I’m just a sender not a receiver, so why even try?
no one receives what I’m trying to send...
All alone in the silence 
I still hear her voice
but it’s not meant for me.
For I’m not worthy, 
even with the knife in my hand.
She still doesn’t understand
But is that the purpose?
for her too understand?
I’ll never know...
but I can speculate, while waiting for life too pass me by
only for me too look back and listen 
to sentences, of someone who doesn’t know me.
Like she doesn’t know me, none the less reckognizes me in the crowd
while none of them see that I was made for her, but she not for me.
Hard to accept, but truthfully painfull
Like the bad guy in the movies, unless the hero dies,
and the bad guy lives on, only to be hated by more and more people.
But one day...
One day,
he’ll descover, someone that loves him because he is hated by all.
Like she will see
that I’m not for her, but it was there for every one too see in the first place.
asking the same question won’t get me anywhere far,
unless, she could give me a answer,
But she can’t.
I must descover the real question
Was she ever made for me?
Or am I just a sick litlie puppy, trying to bark at a too big of a bone?
Maybe the question is that I won’t get no sleep till I get an 
answer that will satisfy me but not her?
Never...
That I could not bear on these old and battered shoulders.
But can I even bare myself from dying within
or trying to make this work?
Make what work?
That might just be the question! ]



[ Mig langar að gráta
Mig langar að öskra
Ég get ekki grátið 
Ég get öskrað
Ég get bara þagað.......
Þangað til ég finn frið,
frið sem er ekki til
það er satt......
því miður.....
Ekki láta svona!!
Hvernig??
Einsog allt sé í himnalagi
Einsog allt sé í rusli
Einsog allt skipti máli
Einsog ekkert skipti máli
Ég skipti máli......
Ég skipti ekki máli.....
Ef ég skipti ekki máli er ég ekki til
Ef ég skipti máli þá er ég til trafala
Skiptir engu......
Skiptir öllu!!!
Þú skiptir máli
Þú skiptir ekki máli
Þú skiptir mig máli!.....




Ég get ekki grátið.......


Viltu gráta fyrir mig? ]



[ My name in a paradox,
can time afford a paradox?
Not to my knowledge,
because every one can afford something,
but at the same time they won’t,
don’t,
and wouldn’t.
Because of ignorance or selfrightuesnes?
No, they wouldn’t dare,
or would they?
Human instinct is a very interesting thing,
but is it safe?
that might just be the case, when you walk,
talk, and act all cool,
showing everyone that you are not me,
but you’re self.
maybe I’ll find a reason to question you’re
soul purpose for not breathing in the same rythim as me!!
But then again who wants to be like me?
Not me...
I’m not a poet, just a kid,
not a person just a follower of the crowd,
not a bird but only a balloon in the sky,
where you float alone with the clouds.
There, and only there, can you wait.
Wait and try to see what awaits you,
in the future of the time you can’t control.
And when you see something, don’t let it pass you by because you were too busy thinking about the clouds you just made love too in you’re imagination!!
That might be the downfall of you
and those around you.
For you are them and they are you,
all is one, and one can make all,
with another just alike.
But progress in life can’t be measured in numbers
nor countless times you make someone laugh!
I’ts up to you to make life what it is, 
and so you affect not only me or them but everyone...
Wether you’re fat, skinny, ugly beautifull or just another average guy, you make a diffrence.
Maybe not a big one, but small and tiny, that buidls up with all that everyone else makes as well...
Making life good and just is not for all to copryhend, but every man on this planet can and would settle for something if it wasn’t for
human instinct.
Enough for me is too much for someone else, just like my shoes are my protection from hurtin me, but not mother earth.
The sky is clear aas you stand in front of me and ask “ What is life, and how should I live it?”
The only answer I have is “Look up too the sky, search you’re soul and you’ll find the right cloud to make you’re home on”
Wether it be gray and old or white and cold, just make good use of the only thing you have...
Youreself. ]



[ Everyone looks
but no one see’s
All the pain and suffering
hiding inside of me

Everyone walked
on my soul
No one noticed it
even if I’m foul

Everyone talks
like I’m not really there
But I’n used to shit like that 
so I don’t really care

Everyone heard
so no one said
When I scream out in pain
the memory fague

Everyone’s a winner
nobody looses
I’m just a looser
with too many faces

Everyone pushes
but nobody pulls
I can’t hide myself
with all these rules ]



[ Feeling so lonely, feeling so down
Feeling, oh feeling, this feeling is pain
Nobody see\'s me like I’ve never been known
If I continue like this , I’ll go fucking insane

Bringing it up and down, bringing it all around
Can’t stand too hear my own sound
Trying to mute it but nothing will work
Keeping these feelings they already lurk

From deep within me, I hear myself cry
Telling myself I’m living a lie
Want to get out, hear myself shout
Up to the sky and into the clouds

Far from behind, you see me try
Walking alone, talking to no one
But you can’t really see it,you only try
Still walking alone... I am alone.... ]



[ Darkened my mind, I can’t see clearly. These kittens lick my wounds you inflicted, on my heart that was in the way of you’re rout. Making my stink too the roots of all eternity, nobody cares...... Don’t read these lines, feel them, like they where the cold shiver of an old womans hand stroking you’re back, trying to comfort, but only making it harder not to realise what this world intends for us. Because she doesn’t know how, when or why we think like we think. We are the future but we are also responsible for making the past not fade away. Accomplish this and we can rest in peace with knowing that our effort doesn’t go to waste. But in the end all is wasted.................... The future, the present and even the past.......... All is wasted... ]



[ Orð eru aðeins töluð af þeim 
sem þurfa eitthvað. ]



[ Spurningin er oft svarið 
við spurningunni. ]



[ Leið þessi er einföldust,fljótfærust
greiðfærust.Full af kærleika
,ástuð,gleði,hamingju og íklæðist
eilífðinni.Þetta er leiðin heim. ]



[ Eldur þinn slokknar aldrei.
Ást þín tæmist aldrei.
Kærleikur þinn endar aldrei. ]



[ Leiðin heim er leiðin inn 
í mig, inn í sjálfið.
Þessi undurfagri staður
sem engin orð fá lýst.
Þar býrð þú eilíflega í mér.
Minn eilífi Drottin Guð mín
nærandi móðir! ]



[ Sjá mig vera hér 
að eilífu í þér.
Hvað er það sem ég 
sé,sjálfan mig í þér. ]



[ Ég skynja ást þína í andardrætti mínum
minn eilífi.Þó ég sé aðeins 
afsprengi þitt,þá skynja ég þig 
ávallt í huga mér.
Allar mínar hugsanir leiða 
aðeins til þín,
því það er ekkert annað eilíft. ]



[ Heimskur er sá er hugsar! ]



[ Er þú leggur allt þitt traust
á þinn innri leiðbeinanda,
þá ferðu að sjá heildarmyndina.
Hættir að sjá aðeins framfyrir 
þig,heldur sérð allan hringinn. ]



[ Allstaðar þar sem ég er
þar er Guð,
allstaðar þar sem Guð er 
þar er ég,hver er ég. ]



[ Falleg augu
eins og glitrandi stjörnur
mjúkur feldur
eins og dúnsæng
malið þitt
gefur mér gleði í hjarta
blíðlegt bros þitt
gaf mér hamingjutár. ]



[ sólin inni
sólin úti
sól í hjarta
sól í sál ]



[ Undirmeðvitundin ávallt til staðar
í líkama sem flosnar upp hægt og hægt
vegna ágreinings tilfinninga
í stríði fyrir innan holdið.

Að finna – getur verið hverfult
leitt mann á ókunnuga, framandi,
ógnvekjandi staði,
himnaríki eða helvíti. ]



[ syndandi í sælunnar glaumi
sá ekki að dauðinn hló
loksins hann lét undan straumi
lognaðist útaf og dó. ]



[ Er þetta mánudagsmorgun?
Eða hvað? ]



[ Í makindum mínum
flýti ég mér hægt
inn um gleðinnar dyr.

Í flýti
fer ég mér hægt
út um gleðinnar dyr.

Mitt á milli
stend ég í stað
í dyragættinni. ]



[ Hún var fullkomin
velkomin
og alkomin
inn í líf mitt.

Ég var altekinn
heltekinn
og handtekinn
af henni.

Hann var kvensamur
óhamingjusamur
og afbrýðisamur
eiginmaður.

Ég var kappsfullur
áhyggjufullur
og blindfullur
við gluggann hennar.

Hún er ástrík
skilningsrík
og moldrík
sem betur fer.

Hann varð allslaus
vonlaus 
og getulaus
án hennar. ]



[ Útaf þér gekk ég burt
Útaf þér ók ég burt
Útaf þér lá ég andvaka
En samt hafðiru dug til að senda mér sms

\"Ég vildi að þú værir hér!\"

En vildiru það? ]



[ Hvernig er hægt að setja í orð, eitthvað sem hefur verið svo margoft sagt áður?

Eins og kálfur að sumri, leið mér með þér.

Útsprungin rós, sem vaknar að vori.

Hljómar klisjukennt, þannig ég ætla að einfalda það niður í atóm..

Ég held að ég sé ástfangin af þér! ]



[ Sofandi meðvitund
vakandi hugur dreymandi
snerting, 
spennan magnast
fiðrildi vakna
í miðjum dofnum líkama

Sofandi: ekki vekja mig
Vakandi: ekki stoppa ! ]



[ Við sátum á ströndinni
lögðum augu okkar í sandinn
Þau störðu á ást okkar fjara út ]



[ ég tók eyrun mín
setti þau í vasann
á meðan þú talaðir ]



[ Með munninn fullan af orðum
arkaði ég til þín
En ég gleypti þau á leiðinni ]



[ Förum í frí!
jibbí... ]



[ Mig langar að skrifa ljóð,
orðin komast eigi út úr mér.
Þau eru þarna,
en þau komast ekki út.

(Þú varst hjá mér í kvöld.
Fingur þínir mjúkir,
augu þín svo falleg,
koss sem féll svo mjúkt á varir mínar,
og orð sem féllu betur í eyrað mitt 
heldur en öll heimsins tónlist.
Kveðjustund nálgast
og þrátt fyrir 
augun, 
orðin, 
fingurna 
og kossin þá á ég erfitt með að segja:
\"ég elska þig.\"
En allt í einu falla þessi orð út úr mér,
lágt og hljótt:
\"ég elska þig.\"
Ég heyri lítið en samt mjög þæginlegt:
\"sömuleiðis\"
koma til baka.
Fullkomin endir á fullkomnu kvöldi.)

Mig langar að skrifa ljóð,
orðin komast eigi út úr mér.
Þau eru þarna,
en þau komast ekki út. ]



[ Það er barið að dyrum,
maður svarar ekkert í
dyrasímann heldur opnar
upp á gátt og býst við 
hinu besta. ]



[ Drekka og dópa
Dapurleg nótt
Ég fer svo að sópa
Hjarta mitt er orðið ótt
Ríðandi og reykjandi
Í öllum húsum kveikjandi
Kemur ekki heim
Er orðinn einn af þeim.

Bíð ég biðina löngu
Bara að kæmi hann heim
Hlustar ei á mömmu ströngu
Skýst út og skýst útí geim
Ég var of sein
Ég brást ekki við
Nú sit ég hér ein
Því dauðinn tók þetta lið. ]



[ Barn í bumbu mína
Bíð eftir að fá
Og svo barnið fína
Sem ég þrái að sjá.

Börnum ég bjartsýn fylgist með
Bara að óskin mín rættist
Loksins fékk ég lítið peð
Meira en lítið kættist.

Skaust í þennan stóra geim
Svo hratt slær litla hjartað þitt
Fegin er að fá þig heim
Því þú ert litla barnið mitt. ]



[ Sárt er að segja frá
Sorglegum atvikum
Sem að hér hrundu á 
Á síðustu vikum

Dauðinn á dundi hér
Döpur sárt ég syrgi
Allt sem hann tók frá mér
Ég fyrir andlitið byrgi

Skalt ei sökkva í sorgina
Sem tók yfir völdum hér
Svífur yfir borgina
Með sálina úr þér ]



[ Bestu vinir, sem bræður
Bara ég og þú
Hér er enginn sem ræður
Hvar er vinurinn nú?

Þú varst ávallt þarna
Þar fyrir mig
Saman gættum barna
Aftur ég þrái þig.

Sorgartárin renna stór
Syrgi þennan missi
Allra besti vinur fór
Á kalda kinn þig kyssi. ]



[ Drekka og dópa
Ríða og reykja
Farðu nú að sópa
Svo í því megi kveikja
Þetta helvítis drasl
Festist í kústnum
Og fer útum allt
Þurrkaðu af stútnum
Og gefðu mér sopa
Úff þetta er kallt
Nú verð ég að ropa
Fer svo fram og athuga málið
Allt er orðið brjálað
Tveir eru dánir
Í sófum, á gólfí, í stólum, inná klósti
Allsstaðar er fólk að drekka og reykja
Blindfullir og uppdópaðir, ælandi dópistar
Löggan er komin
og ævintýrið búið. ]



[ Sumarið svaka heitt
Synd að sitja inni hér
Pabbi mér finnst þetta afar leitt
Ég veit hvað ég gerði af mér.

Ætli ég komist aftur út?
Alltaf var ég engill
Set ekki lengur á mig stút
Kannski vitlaus tengill!!

Tímanum er tapað
Tárin leka hratt
Þegar hef ég hrapað
Niður fjallið bratt. ]



[ Wherever you are, help me find away.
I really want you to help me.
Sitting by a tree waiting for you to say,
where you want me to be.

Whats my status? Can you please tell.
Its like walking through a wood.
Without water, without cell.
Guide me the way quick, im out of food.

Give me the answer of life,
cause i’m looking for my girl.
I really want to find my wife,
so my heart can be her pearl. ]



[ Fanney býsna fögur er
Fer í bolinn bleika
Ákveðin,á við heilan her
Gerir stráka veika.

Stúlkan sykursæta
Sannarlega þrjósk hún er
Fyrir margt vill þræta
Lætur ekki brjóta á sér.

Þó að þrjóskan leynist ei
Þá er Fanney elskan mín
Fallegust er þessi mey
Gæti líka náð til þín. ]



[ My mom is cooking dinner,
while waiting for the sitter.
She really want to find some winner,
so she don’t have to be bitter.

Doorbell rings, its goodbye, they’re out.
Gone so fast i can’t even shout:
\"Mom you forgot to say good night\".
Well, sometimes they never get it right.

Again it rings, the sitter walks in.
So lucky that Lucy is sweet.
I told here about my mothers win,
then i found her a story to read.

I wake up from a small dream,
mom and her friend are back.
Suddenly choke, and then loud scream.
Something is not on the right track.

I realize that this guy isn’t very nice.
So i call the police, like i’ve been tought.
He hears me and my head freezes like ice,
So i run fast out, cause i have never fought.

Concerning about my mom,
were i’m lieing on the ground.
People calling: \"where are you Tom?\"
I come out, they gather around

My eyes forced to cry.
My mom has lost her life.
I cry, no matter how hard i try.
And she just wanted to be his wife. ]



[ Fæddur fatlaður var
Faðirinn fór í hið djúpa haf
Drengurinn af öðrum bar
Alla sína orku gaf.

Lífið ekki alltaf líflegt er
Laglegur drengur eyðilagður
Hann verður að taka því hvernig sem fer
Illa farinn var sagður.

Aldrei gat hann náð sér allur
Alltaf reyndi hann þó
Orðinn eins og gamall dallur
Drengurinn fékk bara alveg nóg. ]



[ Tómt?
Ég heyri ekkert ?
Er allt horfið?
Hvar er allt það góða?
Hvað varð um fjölskyldu mína?

Allt í þúfum þöglum,
heyri ekki orð
en til hvers eru orð?

Góð spurning.. ]



[ úr fjalli háu
flísin losnar
rúllar hratt og
hrapar niður
stendur á velli
stjarfa grjótið
stöðugt er það
stóra grjótið

vindar hvassir
vinna ekki
grjótið stóra
stendur stöðugt
bærist ekki
bugast aldrei
en er þó ekki 
ósigrandi

vatnið sigur vinnur hægan
vætir yfirborðið
molar grjótið myndar þægan
minna er það orðið

lítill steinninn
lifir ennþá
undan vindi
lætur aldrei
stendur kyrr og 
strýkur aldrei
fastur situr
fýkur aldrei

smái steinninn
steyptur er úr
sama steini og
stóra grjótið
þó að grjótið
þolað hafi
dvínun mikla
dropa vegna

dynja vatnsins veiku högg
á vota steininn lúna
svo á steininn svífur dögg
og sandur er hann núna

út og suður
sandur fýkur
vegna vinds og
vægrar golu
stöðugleika
steinsins litla
vantar léttu
litlu korni

samt sem áður
inniheldur
alltaf ögnin
agnarsmáa
stóra grjótsins
sterka kjarna
þótt hann minnki og
þoli mikið
hann hverfur aldrei
aldrei alveg



mars-maí 2005 ]



[ Hvar ertu mitt sæla sumar?
Ég bíð spenntur eftir þér.
Hef keypt risa stórann humar
sem þú átt að borða með mér.

Úti er kaldur vindur sem blæs
og stuttbuxurnar bíða því enn.
Ætlaði í þeim út og hafa það nice
líkt og ég gerði á Spáni í denn.

Ertu hætt við að koma í ár?
Maí er sko farinn að stað.
Í svona veðri er þjóðin sár
og þú átt að vita það.

Leyfðu okkur að njóta hitans
sem þú kemur hingað alltað með.
Allir eru farnir að sakna svitans
og geta stokkið úti í blómabeð.

Farðu nú að koma sumarið góða
trúi ekki að þú sért hætt við.
Hvað þarf ég þér bjóða?
til að stytta þessa bið. ]



[ Ég vaknaði í morgunn!
annað var það ekki. ]



[ rökkur sumar nætur, daginn snæðir
hjörtu okkar beggja blýðlega bræðir
tunglskinið fyllir augu okkar beggja
í aftursætinu ég fæ þig til að hneggja...


07.maí, 2005 ]



[ Hjarta litla híalín
gæsku litla kjötbúntið mitt
fagurkeri tilfinninganna skín
í dag því það er þitt. ]



[ In waking death I find solace
In waking death I find peace
In waking death I find myself
In waking death I find life

She touched me and I flinched.
I fell down and cried, laughed, went mad, got mad, felt alone, felt safe.

As she woke I died and got born at the same time, endlessly.

To live, I woke death. ]



[ Litla rauða rósin mín,

         fallega purpurarauða.

         Nú ertu orðinn þín,            

         á græna grasinu auða.



                Höfund. Margrét L. ]



[ Heiður loftin fallegu og blá,

       út um alla tíð.

       Nú er sumarið komið á ný,

       Og sólin er svo blíð.





                  Höfund. Margrét L. ]



[ Hérna er síðann,

     úti er blíðan.

     Ég er ljóð að skrifa,

     Og elska að úti að lifa.



            Höfundur. Margrét Lena. ]



[ Eitt sinn var ég úti,

      Með honum Knúti.

      Hann var orðinn svangur,
  
      En ekki svakalega langur.




                 Höfund. Margrét L. ]



[ Ég heiti Margrét Lena, 

         er ekki mikil pena.

         Ég er 9 ára,

         og er ljóðið búin að klára. ]



[ Það má aldrei grína,

    með ljótum orðum.

    Né pína,

    Ekki gera grín af öðrum, ]



[ Mamma heitir Linda,

  og er ekki sú blinda.

  Pabba heitir Kjartan,

  og er ekki úr hjarta.

  Þau eru skilin,
  
  á milli hjarta eru bilin.

  Fósturpabbi heitir Heiðar,

  Tekur tvær skeiðar.

  Spilar á gítarinn,

  Nú er hann flýtarinn, 

  Heiðar, Kjartan Linda.

  Eru ekki sú blindu,

  Kjartan, Linda, Heiðar.

  Tekur upp skeiðar,

  Linda, Heiðar, Kjartan,

  Því þarna er hjarta,

  Er ekki það blinda, 

  Og tekur upp tvær skeiðar. ]



[ Á síðunni eru snilldar ljóð, 

 og eru afskaplega góð, 

 Höfundarnir eru svo klárir,

 Viljið þið hjálpa mér ? ]



[ Haraldur, Faraldur.

  Anna, Panna, 

  Heiðar, skeiðar.

  Linda, tinda, 

  Lena, Pena, 

  Erna, Ferna.

  Sif, Lyf.

  Ás, Bás. ]



[ Ég grét…
Yfir leikhúsi fáránleikans.
Vegna þín sem aldrei fékkst von.
Eða þín sem hræddur eltist við tómið.

Vegna orðanna sem aldrei voru sögð,
útaf eigin hugleysi

Vegna þeirra yfirgefnu, vonsviknu.
Og hugrekki þeirra sem leyfðu sér að vona.
Vegna þín sem áttir þér drauma.

Ég grét líka vegna fegurðarinnar,
Vegna vonarinnar
um mannveruna sem ber við himinn
á fjalltindi framtíðarinnar.
Þegar þetta er allt að baki.
Hamingjusöm, frjáls

Einhverntíma.

Tónlistin lék í hjartanu
Á fiðlur fegurðarinnar.

Þeir hljómar eiga aldrei
Eftir að heyrast.

Hvernig segi ég frá því,
sem orðin geta ekki tjáð
eða því sem tónarnir geta ekki sungið? ]



[ Auma þjóð,
eltandi tilgangsleysi.

Hafðu þinn Jónas
Hallgrímsson.

Hirtu Matthías
Jochumsson.

Þú ert ósköp lítils virði…
og lágkúruleg.

Ef þú hirðir ekki
um hina miklu meiri
fjársjóði
sem bærast
í brjóstum
þinna lítilmótlegustu
þegna.

Til hvers var barist,
hví voru orðin sögð
Ef eftir stendur aðeins
auglýsing
um græðgi.

Kostuð af Kóka Kóla.
Ó guð vors lands. ]



[ Maður grúfir hendur við andlit sitt og lætur eins og hann vilji ekki sjást eða þekkjast.  Ég horfi á hann um hríð og dettur í hug Frey P. Njarðvík!  En hugsa svo; Nei, hann myndi ekki fela sig svona.  Ég fæ osta kökuna og fylgdarmaður minn súkkulaði köku án rjóma og svo erum við báðir með venjulega upp á hellingu fyrir kaffi.  Við gæðum okkur á veitingunum og sötrum á kaffinu Þar til annar maður vekur upp hjá mér athygli.  En það er stakur maður við borð gengt mér með blöðru!  Hvað er hann eiginlega að býsnast með þessa blöðru?  Ætlaði hann að halda einhverri fröken afmæli sem fór svo í súginn?  Eða átti hann sjálfur afmæli og var því ekki dapur? ]



[ Aftanroði, röðuls skin á sjávarfleti.
Djöfulinn og ég við styðjum leti
Ég ligg og sé hann í huga mér þar sem ég er í mínu fleti.

Drýslar á mér nærast
Dauðinn nær er að færast
Allt farið sem mér áður var kærast

Seint ætla ég að læra
Samviskan farin að láta á sér kræla
Fíknina ég verð að næra

Amfetamín
Ljúfa ramma ástin mín
Ég loka augum mínum og sé kílóa sín.

En nú ertu farin, ekki lengur hér
Og enginn mína sorg sér
Einn og þungur ég götur fer.

Amfetamín
Ljúfa elskan mín
Í hyllingum ég sá öll kílóin fín

Og sóttist eftir fyxi 
á hverjum degi vonaði að hrúgan yxi
hey, ég var að finna upp á nýju trixi ]



[ Við tjörnina öndin liggur
umhverfis er hvítt frauð
samt sem áður verð ég hriggur
því að hún þar liggur dauð ]



[ Ég geng inn,
allt er gervi,	
ég sætti mig við,	
gleðst og fæ mér sæti.
Gervi
Gervi
Gervi
Ég enda kvöldið á taktföstum, kvalarfullum pyntingaraðferðum.	
Ég geng út en veit núna að konungurinn lifir ]



[ Orðin eru orðin tóm
og enginn skilur betur.
Bergmálsins bitrum óm
svara ber ef getur. ]



[ Skýtur fyrir skildi,
skyldi verja, hann.
Vonina og vildi
verja, huginn brann. ]



[ Tikkar, tifar, telur fer
tefur innan tíðar.
Hvergi, hvenær, tíminn er,
hvað mun gerast síðar. ]



[ ég flyt eftir segs daga
í fyrsta skipti frá foreldrum

ég hlakka til

ég hlakka svo til að
ég get ekki einbeitt mér að
prófunum ]



[ Rósin er það blóm sem flestir tengja við ástina.. 
Eins og þjóðfélagið er í dag þá er það ágætis tenging.
Því að við tökum rósina úr sínu rétta umhverfi.
Klippum hana til svo að hún líti betur út,
og skiljum ekkert afhverju hún visnar svona fljótt.
Kanski ættum við bara að lofa henni að blómstra eins og hún kemur fyrir. 
Hæta að fegra hana og taka hana úr sínu rétta umhverfi. 
Eingöngu hugsa um hana og halda henni við svo hún fái að
blómstra sem aldrei fyrr.. ]



[ Hneggja hross í haga
héðan megin flóans.
Næfurþunnt er hér að naga
nú er sagan senn á enda
enda kjóinn floginn
suður.

Í dögun nýrrar aldar

markar í mýri
möðruvallablési.
steinum klofar knáum. ]



[ Ég mála á mig sumarið, og kyssi þig,
ég sé þig blómstra,
guð hvað þú ert fallegur.
Ég horfi á þig,
um leið heltekur þú hjarta mitt.
Ég elska þig. ]



[ Við hittumst uppá köldum kletti.
Ég horfði á þig,
kinnarnar voru rjóðar.
Við löbbuðum saman eftir stígum forfeðra okkar.
Stígurinn varð erfiðari með degi hverjum.
Þú varst eins og djöfullinn í vondu skapi.
Ég flúði frá þínum vítis eldum,
þú eltir mig og togaðir mig til þín.
Ég var föst í greipum þínum...
Þú misstir takið,
ég flúði út í heiminn.
Þú reyndir að toga,
þú togaðir og togaðir.
Ég fel mig undir köldum kletti,
kuldinn þrengir að...
Ég hugsa um þig.
Þú kallar á mig hárri röddu,
ég svara þér með láu hvísli.
Ég sleit mig lausa,
ég finn að þú togar,
þú togar og togar.
Þú náðir taki á hjarta mínu,
ég leyfði það...
Nú er ég farin...
En takið er ennþá.
Ég reyni og reyni að losa það,
en það losnar ekki.
Ég er á leiðinni,
því að ég...
Elska þig. ]



[ Fullur poki af mistökum
Ei hægt að loka
Springur á endanum
Ég bíð og vona

Ég reyni að komast undan
En slepp þó ekki
Eltir mig endalaust
Hvað á ég að gera?

Ég leggst í grasið
Kemst hvergi
Reyni að kasta steini í tunglið
Nú er mér borgið ]



[ Á nú ekk\'að svara mér
er ég orðin byrði.
Aldrei skal ég **** þér
fyrst ég er ekki þess virði. ]



[ Ég
þetta orð
ég
hvað þýðir það?
herra Klár, örugglega e-ð sem
þið hugsið
hver er ég
söðulnefjaður, vambmikill, kerskinn
en um fram allt
hvers manns hugljúfi í hvívetna
eða hvað?
Er ég kannski einn af þessum 
draumóramönnum
Hvað sem því líður
þá svífur andi minn
yfir auðum gresjum hafdjúpanna
en þegar öllu er á botninn
hvolft
er ég bara. ]



[ Vinsældir skrokkanna á skjánum
fengu mig til þess að missa minnið

í smá stund
jarðbundinn

alla tíð síðan
himinlifandi. ]



[ gegnsætt er nú
glerið glæra
tóm er flaskan
teigar búnir
allur orðinn
er auminginn
öllu veldur
eymd í flösku

janúar 2005 ]



[ efnafræði enginn skilur
úti ríkir ekki bylur
konan ung til krakka þylur
\"kemí\'\" í börnin mylur

janúar 2005 ]



[ Hann öskrar við ána..árans með sóma..
fokkar á kerfið, á alþingið skeit...
hann skýtur á bjána..sýnir ey sóma..
þingmenn sem svíkja senda á í sveit..
frá frá hættið að svíkja frá frá fyrir menn og þjóð...
allt farið er úr böndum, ykkur taka ætti höndum..stríííð er hafið gegn vorri stjórn... ]



[ Alið heiftar hatur hefur eyru er hlusta eigi á
auga fyrir auga, allt sem hjartað fyllir þá.
Blessuð börnin og borgarinn má deyja
burt sleppa þeir sem fyrirskipa og stóru orðin segja. ]



[ I dagenes forsvundne spor
ligger barndommens stækkede fjer.
I aftenens ankomne brise svæver livstidens
arrige sky.
I nattens nuværende mörke flyver döden
leende forbi. ]



[ Höfugt geislaljósið í staf gegnum ský
stikaði jörðu, kveikti í rennandi læknum
og lék sér í háfjallatindi...
...þetta náttúrunnar yndi. ]



[ á sólheimum
eru börnin hress
en það verður samfélaginu tæpast
til hagsbóta
þegar til lengri tíma er litið ]



[ Nóttin dregur að
og svefninn kallar á
Sit sem fastast
og stari á skjáinn

Myrkrið fellur inn
og þögnin breiðist út
En hrotur hækka ótt
að baki mér

Næturlífið rólegt er
að mínu mati fínt
Óttast skort á aga
og vinnuþreki
frá dag til degi ]



[ Líf.
Úr augum þínum ljósið 
skín 
svo skært.
Stjarna fædd á jörðu. ]



[ ást + ríða = ástríða ]



[ Fyrir einu andartaki ríkti gleðin
Núna, ríkir sorgin

Fyrir einu andartaki hló ég
Núna, græt ég

Fyrir einu andartaki vorum við elskendur
Núna, erum við vinir

Fyrir einu andartaki var allt að byrja
Núna, er öllu lokið ]



[ Ég var í himnaríki, ég sveif á ástarskýjunum
Kannski fór ég of hátt upp því að ég sá ekki neitt
Sá ekki neitt fyrr en það var of seint
Og ég hrapaði til jarðar og særðist.. ]



[ Tárin runnu niður vangann
Tárin sýndu mínar tilfinningar
Tárin leituðu eftir hjálp
Tárin vildu fá svör
Tárin sýndu hvað ég elskaði þig mikið… ]



[ Tár falla inní mig 
og rigningin breytir mér 
inní bitru sólinni 
ég elska rigninguna 

opnar hún augun mín 
og hún hreinsar mig 
og skít heimsins 
og birtist mér glod

ég elska hana ávallt 
í sannleika sagt 
okkar undirstada 
í eilífu lífinu ]



[ Þessi ólukkans fjandans fælni 
fullgerð virtist af rælni
stend þó styrkum fótum
en sjálfur að glíma samt forðast 
þótt fari tíminn senn að korðast
í jarðföstum földum rótum
 
Þó óhamingju hegri ljúgi
og um mannsins himinloftin fljúgi
þá er það mannvits meðferð  sæla
en óviss sannleikur í sinni
og í sálar járngirtu minni
þá sem virkir verund sína pæla
 
Án róta og moldar sem einmana volkuð spýta  
í súrefniskassa svo agnarlítil á  að líta
Jurtin með nál vökva fær í þyrstum æðum
í húsi gróðurs grær hún og finnur fjörið
en grætur þegar andanum ekkert er kjörið
líkt og barnið veikt í voðarklæðum ]



[ Persónu valfrjálsa
vill ei við mig tengja
við yfirborðið marar
tómleikinn hið innra
gægist þó fram úr fylgsnum
fallvölt í framan
fasið er hverfullt
og holund er í sálu.

Hvað er ástin
hugsun eða tálsýnt
tilfinning í dróma
táldregnir þankar
vitstola ímynd 
vítislogar heljar
-sá er ekki hafði ást
hefur ei lífi lifað. ]



[ Árla morguns við vatnið
með veiðistöngina
sólin speglar sig í vatnsfletinum
og þögnin ómar hljóð
í kyrrlátri náttúrunni
er himbriminn syngur sinn söng. ]



[ Býð í bíó
brosandi mey
eftir deit gærdagsins
sitjum hlið við hlið
hljóð og prúð
og bíðum næsta dags. ]



[ Sá sem allir óttast!
Sá sem allir mölva í smátt! 
Sá sem allir prumpa!
Já, þið áttuð kollgátuna:
Þetta er Signor Rullí
sá eini sanni 
markgreifinn af Merkigerði.

Píkuþjófur með öllu
góðu sem illu 
þótt gleðjist Gummi
við gígvatnið gráa
sem jafnan tældi
geimkúlu og ál f.
sem í sakleysi sínu 
spreyjaði brundi
yfir gesti og gangandi
mér kennir til þess
enda hef ég margan manninn
heyrt taka til þess. ]



[ að losa
hnullunga
með
járnkarli. ]



[ Sálarskip strandaði forðum 
hjá manni er ég kannaðist við
stærri en fá lýst með orðum
voru hans sótsvörtu viðmið

Geðheilsan var við það að tak´ann
leiðan með grjótfulla vasa útí sjó
Hann komst yfir kaldasta klakann
með erfiðismunum, en þó

Nú er sá maður farinn í friði
laus við sitt þunga slör
Gengur í byrtu, svífur á brosi
á leið sína hinstu för ]



[ Takiði bara myndir, lesið póstinn,
skoðið sjúkraskýrsluna, vegabréfin
og stöðuna á reikningnum mínum.

Hlerið símann minn og skoðið það sem ég skoða á netinu. Fylgist með mér dag og nótt... Gangið bara niður réttindi mín á að eiga mér einkalíf.

Ég er nefninlega eins og hinir þegnar landsins, ég læt vaða yfir mig svo þetta er allt í lagi. 

Ekki gleyma að neyða mig til að setja mæliskífu í bílinn minn svo þið getið sektað mig aftur í tímann.

Bless á meðan ]



[ tindilfætt hnáta
með veður í aðsigi
töltir um grundirnar
með rúgur og bygg
og gnóttna tá.
Það er ekkert sem hindrar
för hennar því á 
Ísland í hlut,
gósenland veðurfræðinga ]



[ All day I sit by myself
thinking of escaping
Look at the people, they try
but they’re faking
Look to the sky
realise this
What you see is a cloud
not a flying dish
Run from reality
Run really fast
Sense you’re alone
but still you are last
Mist in my eyes 
I can’t see clearly
You’re holding my hand
but I know I will fall,
surely.....
But frightened I’m not
of falling for you
Because I know that I do
I really, really love you
Forest is chasing me
Wild side taking over
Then I wake up the next morning
Wishing I was sober
Unleash the knot
set me free
I can’t remember the name
It’s called L-O-V-E
From L comes the Life
wich I absorb and breath
The O is Obscured,
my image, when not freed
V is for Violence
I would fight for you’re heart
And E stands for Everyone
Because everyone has got a
HEART! ]



[ Alone...
Everyones gone, yet here I stand
Alone...
Standing here staring at my hand
Alone...
My hand, the only one without a ring around my finger
Alone...
Expectations broken, now the shadows start to linger
Alone...
I wish the sun would shine, and make them go away
Alone...
Sitting in a corner, my inner self begging me to stay
Alone...
I talk to none, but myself
Alone...
No not talk, more like thinking to myself
Alone...
Repeat, depression, repeat
Alone...
You read this thinking this is deep
Alone...
This is the begining, the surface of it all
Alone...
You can´t imagine answering the one and only call
Alone...
But I try...
Alone...
Try to lift up the phone...
Alone...
I answer it “Hello” but realise I’m...
...Alone ]



[ ástsjúkir bananar
brjálaðar appelsínur
pera með morðæði
tómatur með fóbíu fyrir tómötum
geðklofið jarðaber
vínber sem ofsækir fugla ]



[ Kindin stóð, kunni bara
að kúka, bíta og kyngja
langaði henni lengi að fara
langt í fjall að syngja.

Grá kindin gekk af stað
í gegnum landsins engi.
Smá spölur og meira en það
sú hafði verið lengi.

Hún kom að háa tindinum
heppnin var ekki með,
var hún í mesta vindinum
en viljin var eigi peð.

Stundum var mikið af steinum
þá voru mikil hopp,
án nokkurar hljálpar frá neinum
hún komst upp á topp.

Gerði svo greyið sig tilbúna
til að syngja á milli dala,
en fattaði svo eftir ferð lúna
að hún kunni ekki að tala. ]



[ Værum svefni venjast þokkar                                                                                                                                              
Landið tætt og lúið grætur                                                                                                                                               
Traustir menn, nú er tím\' okkar                                                                                                                                          
Byltingu byrjum í skjól\' nætur! ]



[ Við Bárðarlaug um stund ég stóð
og sporum fylgdi hægt og hljótt.
Hjá Tröllakirkju var berserksblóð
ég bað um grið þá einu nótt. 
Í bjarginu beru var þursinn einn
með beyg í hjarta og stafinn digra. 
Hann stóð við stálið svara seinn.
Snæfellsásinn er vanur að sigra.

Um hann miðjan var megingjörð
meitluð úr bjarnar beinum.
Allt í kring stóðu vættir vörð
varðir af dropasteinum.
Skreytti jökull  sem silfurteinn
þau stærilátu hallarkynni. 
Sverðið hans var feigur fleinn
það fann ég brotið inni.

Dumbungur var við tind og drang
og drungaleg heimkynnin öll.
Honum fannst ég færast mikið í fang
að friðmælast við tröll.
Við Djúpalónssand er dauðinn vís
drýpur af haföldu faldi.
Hætt er á broti ef báran rís
og brýtur á þeirra valdi.

Á leiðarenda leiddur í þrot
logn eftir storma og byr.
Í huga sár og beiskjubrot
þá birti við Sönghellisdyr.
Hellubjargið hátt þar fyrir
hraunað sem úfið haf. 
Gyllt er margt sem grátt er yfir
gleymdur sá er gullið gaf. ]



[ Af ást og eigin girnd
er margt sem illa fer
má það vera mikil sind
sem bæta vil ég þér

Nú í huga þér
býr ljót mynd af mér
sem bæta vil ég þér

Ný mynd af mér,
mynd af þér,
mynd af okkur.

Er sett saman í 
             hjarta mér,
                      hjarta þér. ]



[ Í morgun þegar ég vaknaði
og kveikti ljósið
komst ég í samband
við guðið í sjálfu sér. ]



[ Ráfa um skóginn
í von um að finna
þann sem ég ætla að skjóta.

Verð að miða vel
skjóta af öryggi,
vissu –
beint í mark !

Málið þá vonandi dautt,
öll framtíðin blasir nú við 
og hann er minn – því
ástarörin fór djúpt í hjarta hans. ]



[ Grasið er ávallt grænt
það sveigist eftir því hvernig vindurinn blæs
og í miðri iðunni stend ég 
fullviss um að ég er á réttum stað á réttum tíma
á bakkanum hinu megin sem ég sé í fjarska
er bara framtíðin, ekkert sem mig vantar núna
ég er sátt og tilbúin að takast á við það sem að mér er rétt
ég þarf ekkert annað en græna grasið mitt
þar sem ég stend ]



[ Leyndir og ljósir draumar
streyma inn um hugann
og í fyllingu tímans
þeir rætast og leggja drög
að nýjum hugmyndum og væntingum
ekkert nema eftirvænting
fyllir bikar minn ]



[ Í Ollantaytambo er örvasa maður
undir himni tekur sumri að halla.
Og biturðin skín þetta er beiningastaður
blöðin af trjánum tekin að falla.

En Manco hann skýldi í myrkrinu svarta
mönnum sínum er sóru þess eiða.
Að Inkanna veldi ætíð mundi skarta
öllum sínum draumum með  töfrum og seiða.

Borgin Machu Picchu var fegurst á fjöllum
fjársjóður hulinn er svaf þar í öldum.
Falin og geymd  fyrir grimmd og spjöllum
gimsteinninn er lifir á sögunnar spjöldum.

En við grjóthleðsluvegginn er gömul kona
sem  grætur og það er ekkert til ráða.
Kalin í hjarta kramin og allt án vona
nú kveð ég Perú og geng hljóður til náða. ]



[ Ónei 
þarna mistókst okkur hrapallega
steinar hrundu yfir
hinn gullna meðalveg 
við sprenginguna 

nú verðum við að fara aðra leið ]



[ Mig þyrstir eftir
þöglum orðum þínum
svipmótið mitt bjarta
eftirvænting svellur 
mér í vonarbrjósti
er bíð ég í ískaldri þögninni
leyndra boða þinna
svaraðu ljúfum sýndarorðum ]



[ Djúpt inn í félögum friðsælla þjóða
forboðnir ávextir dafna.
Mitt inn í spillingu skjótfengins gróða
sjálfstæðar hugsanir kafna.

Á mörkum hinna eilífu orustu valla
ófrjálsir hermenn deyja.
Á vígvelli hugans hundruðir falla,
hugrakka baráttu heyja.

Í stórbrotnum þingsölum þögulla nefnda
þjóðkjörnir fulltrúar lofa.
Handan við lágkúru lélegra efnda
lögboðnir þingmenn sofa.

Hálfunnin frumvörp fyrir þeim liggja
um fullvalda sjálfstæðar lendur.
Þeir framtíðar auðinn eiga að tryggja
örfoka landsins strendur.

Lágstefndar sálir í svartnætti skæla
skrimta við ömurleg kjör.
Skuldugir feður fjárvana þræla
falla að lokum í kör.

Í hrollkaldri lognmollu liðinna tíma
liggur vor framtíðar slóð.
Nú er hún háð okkar öreiga glíma
um öndvegis sjálfstæða þjóð.

Með hárbeittum vopnum verjum við heiður
og virðingarsess þessa þjóðar.
Framundan virðist vegurinn breiður
á víðáttu menningaslóðar. ]



[ Vesældóm skaltu sigra
og sjálfan þig vel að virða
hrista af þér doða og drunga
dáðina efla af þunga
til þors og heiðurs að huga
og hugleysi allt að buga
kostaðu kjarkinn að efla
og karlmennsku fram að tefla ]



[ Hvelfingar myljast og hrynja yfir þig
hrævareldar kvikna og verða að báli.
Tíminn brestur og teygir sig
og tætist í alsherjar sýndar táli.

Rúmmið riðlast og sundur skilur
seglar brotna í örsmáar eindir.
Orkan flæðir magnast og mylur
Miklihvellurinn  aflinu beindir.

Að baki er sú  brennandi gáta
er byrgir oss sýn og öðrum lýtur.
Að endingu verður eitthvað undan að láta
óvissan ræðst er ævinni líkur. ]



[ Ég sá þig regnvota í kvöld
þú vars orðin svo köld
mér fanst líða heil öld
og engin þurr tjöld
já þau virtust föld.

Gömul pappa spjöld
hefðu greitt öll gjöld,
gefið öll völd
og hreinan skjöld
æ þett er tómt nöld\' ]



[ Im trapped in my own mind.
No one whants to know what is in there,
nobody cares.
I can scream it from a roof top but nobody listens.
My heart doesnt care any more,
my soul is too weak to fight it.
I have given up,
surrendered to it.
Cause the pain is to much for me to face it.
I have lost myself in the mask.
And i dont want to go back.
Im strong inside somwhere.
Im slipping away.
Away from me.
From the person i once was.
And in a twisted way it feels good! ]



[ Finnuru það þegar kaldur vindurinn snertir kynnar þínar...
Hver rosalega ósjálfbjarga og máttlaus þú ert?

Finnuru það þegar sá sem elskar þig smellir kossi á varir þínar...
Hve heitt þú vilt getað elskað á móti?

Finnuru það þegar hálkan steypir þér niður á blauta götuna.
Hve sárt það er að hafa engan til að hjálpa þer upp?

Finnuru það þegar þú situr í myrkrinu með þegjandi gsmsíma í fanginu.
Hve heitt þú óskar þess að einhver hringi?

Finnuru það þegar þú faðmar vini og heilsar þeim...
Hve lítið þeir vita um þig í raun og veru?

Finnuru það hve sárt það er,
þegar einmanaleikinn fer í gegnum æðar þínar og sál? ]



[ Ég vil týnast, 
týnast í myrkrinu, 
og svo vil ég finnast, 
finnast í byrtuni.

en ég vil ekki sjá þig á hvítum hesti með sverð svo bjart að ég sjái lítið annað,
þegar himinn er hvort sem er svo bjartur, 
að sjón mín skerðist. 
því ef þú ert á hvítum hesti, 
í ljósum fötum og með bjart sverð, 
á ég hvort sem er ekki eftir að sjá fegurð þína.
Komdu frekar á svörtum hesti og í dökkum klæðum, 
þannig að ég sjái þig sem best. ]



[ Mórinn svo grænn
í gróandi fjörunni
með þarann og þangið
báran við sandinn og skeljar leikur
líkt og barnið glatt
við sólgyllta sjávarborðið. ]



[ Birtist líkt og glottandi
vígbúnum mjallhvítum tönnum
eins og íhugul langsoltin úlfynja,
um skoltin leikur órætt peningabros,
slefar tómlæti, blóðhlaupnum augum,
á sakfellda harmræna bráðina
er hún læsir góðlátlega kjaftstórum orðum í viðkvæmt fölbleikt holdið. ]



[ í ljósaskiptunum 

sat hún 
dökkhærð 
með uppsett hár 
og litla tösku við fætur sér 
á trádrumbi við skógarstíginn 

þarna sat hún og beið 

léttklædd 
í bleikum kjól 
og hælaháum skóm 
með eldrauða hjartalaga 

halogenblöðru 
sem bærðist í golunni 

hún beið 

meðan við horfðum á hestakerrurnar 
flytja fólkið 

í átt að lestarstöðinni 

þegar síðustu sólargeislarnir 
léku sér í laufi trjánna 
meðan skuggarnir 
lengdust 

og litlir ástarenglar 
lágu örþreyttir á blómakrónum 
uppiskroppa með örvar eftir annríki dagsins 

amor amor 

og þessi eilífðar bið 
eftir honum ]



[ Hvað er ég alltaf, 
að stressa mig,
á hlutum, 
sem ég get ekki,
gert neitt við.
Ég hef til dæmis,
áhyggjur yfir því,
að þetta ljóð sé ekki um neitt, 
nema áhyggjur mínar.
Ég hef áhyggjur,
kannski,
af allt of mörgu.
Ég hef áhyggjur af því,
að áhyggjurnar,
hafi áhyggjur,
af áhyggjunum,
sem hafa áhyggjur.
Þetta hringsólast,
í höfði mínu,
hring, eftir
hring.
Af því hef ég líka áhyggjur.
,,Seppi viltu gjöra 
svo vel ég er í viðtali,
viðtali við háskólanema,
í sálfræði!” ]



[ Þarna hló ég,
allir litu á mig.
Það ískraði undarlega,
í hlátrinum.
Þetta var of,
of,
of,
of,
neiðarlegt.
Ég roðna.
Ég svitna.
Ég naga neglurnar,
niður að kviku.
Jæja þá,
jæja þá.
Þetta voru ýkjur.
Það voru allir að,
horfa á gamanþátt,
sem ég lék í. ]



[ Það er svolítið, 
sem ég, verð 
að seigja þér.
Mig dreymdi eitt sinn draum.
Draum um þig.
Þú stóðst brosandi, 
og fagnaðir mér, 
opnum örmum.
Þegar ég fattaði,
fattaði, þegar ég vaknaði, 
að ég hafði misst þig,
skammaðist ég mín.
Ég hljóp þá til þín 
á þessu fallega,
bjarta, vorkvöldi.
Þú komst og sagðir mér, 
að ég hefði komið,
komið of seint.
Þú áttir aðra.
Þá skildi ég,
að ég var í vitlausu húsi.
Ég hljóp í þitt hús,
faðmaði þig að mér. ]



[ Finn gráa hitamolluna á hörundi mínu
sé skugga í hornunum
ljós skýn úr kaffibolla
tekur eitt skref í von
og deyr þegar haust raunveruleikans
skítur með vopnum sínum og flýr

haustið lifir litríku en stuttu lífi
hraðskreitt
eltandi stutt pilsin inn
málar græn laufin í brúnu og rauðu
sendir gestina heim

sit á brotnum stól
dottandi í dögun
tautandi einhvern dónaskap

skömmin liggur í harðindunum
svar vetrarins við paradís sumarsins
kaldur, vindur, frost, hvítur, fölur,
tindrandi hvítur kristall á gluggakarmi
hvítar rósir og hvítt vín
þá finna myrkar sálir til freslsis
hamingju og gleði

það er enginn endir á þessu öllu
sandurinn á ströndinni
steinarnir í fjallinu
reyni að nálgast eilífðina
en eitt augnablik nægir
eitt augnablik
sem lengist í óendanleikanum
fingur snertir fingur
tíminn er óbuganlegur
haust, vetur, sumarsæla
hringiða í kringum okkur
þangað til ég breytist aftur
verð einhver önnur
aftur

og ég sé sólarljós skýna úr kaffibolla
laufin verða græn
steinarnir kyrrir
veröldin hreyfist í kringum mig
og ég er kyrr
en breytanleg

finn hringiðu jarðarinnar
hring eftir hring eftir hring eftir hring
verð ringluð
í eilífðinni
til endaloka. ]



[ Mig langar að seigja þér sögu.
Sögu sem að fjallar um þig og mig.
Þig og fallegu örvarnar göfugu,
Sem var skotið þegar ég sá þig.

Ég fylgdist með þér hlægja með vinum þínum,
reiðast, brosa, vera töff og með stæla.
Mig langaði að láta þig verða að mínum.
En varð reið eftir að aðrir hjarta mitt fóru að kæla.
Mér varð alveg kalt,
þegar einhver tók þig.
Mér fannst nokkurn veigin allt,
tómt, þegar þú ekki sást mig.

Loksins tókstu eftir mér,
en þá tók ég ekki lengur eftir þér.
Mig langaði ekki í athygli frá þér,
ekki einu sinni að þú sæir meira af mér.
Ég var þér reið,
því alltof lengi eftir þér, ég beið.
Ég sé það bara nú,
ég hefði bara átt að setja mig í sömu spor og þú.
Ég eflaust ekki sæi þig,
frekar en þú sást mig.

Mig langar að enda þessa sögu.
Söguna af okkur tveim.
Þegar við elskuðum hvort annað.
Ekki á sama tíma, en þó einhvern tíma.
Eflaust viti þið endirinn. 
Við erum hjón og búum við Grafarvoginn. ]



[ Talar eins og svín.
Hlær eins og hæna.
Sér eins og tígur.
Gengur eins og köttur.
Grætur eins og hýena.
Fagnar eins og rotta.
Mistekst eins og apa.
Hvílist eins og fugl.
Í rauninni vantar allt sem á að kallast maður.
Manninn vantar.
Eða hvað?
Jú ég fann hann.
Hann er sá. ]



[ Ég varð svo glöð,
glöð þegar ég sá þig.
Þú hljópst í fangið á mér, glaður,
þótt illa á stæði.
Þér fannst það ekkert óþæginlegt,
að ég skildi nefna það við þig.
Þér fannst svo sjálfsagt,
sjálfsagt að ég væri til,
eftir þennan atburð, þessa sorg.
Mig langaði að þakka þér fyrir,
eftir aðeins stutta fyrirgefningu, jafnaðiru þig.
Í dag, 
get ég alltaf þakkað þér.
Mér fannst svo sjálfsagt, 
að þú skildir líka lifa.
Eftir atburðinn, atburðinn sem lá þungt yfir mér, 
þennan dag.
Þennan dag, hjálpaðiru mér. 
Þótt þú ættir sökina. ]



[ Á hverri sekúndu
Stelur ormurinn úr mér vitið
Ekkert eftir nema spurningar
Sem ég veit svarið við
...hver er ég? ]



[ Æ!
ertu til í að
klóra mér undir
herðablaðinu
Brútus minn? ]



[ Nóttin hefur
árvökul augu 
og þúsund
oddhvassa fingur

segðu mér að
annar dagur
renni upp ]



[ Klukkustundir líða
hver dagur
fellur í skugga
þess næsta

og í dreggjum
þess liðna
bíður
fullkomið andartak
sem enginn
hefur uppgötvað. ]



[ Uppfull
af hégómagirnd
og klisjum
ber ég á mig
gervirauðar varir
og segist
ætla að elska þig
við allar aðstæður ]



[ Þú segir mér
að byggja skýjaborgir
því ég geti allt.
Í fávisku minni
gerist ég aumkunarverð,
hleð ógreinileg háhýsi
úr púðursnjó og sandi

og mikið djöfull
finnst mér ég
asnaleg á meðan. ]



[ Mig langar að 
anda þér að mér;
sjúga orku þína
niður í lungun mín
og  reykja þig
upp til agna
jafnvel þó
þú étir mig að innan
og ég hafi fengið ýtarlega
fræðslu um það
hversu skaðlegur þú sért mér. ]



[ Bara smá og smá í einu
ég dreg það útúr munni mínum,
blautt og slímugt.
Bara smá og smá í einu
ég kem því einhvern veginn frá mér,
ætlunin er samt ekki að koma því yfir á þig.
Ég veit ekki hvað þetta er
en þetta er ágætis byrjun. ]



[ það glampaði
á hnífinn
blóðtaumur
lak í hjöltu
líkið lá
spurnaraugum
andvana
úr baki dreri
og lak niður
tröppurnar
í sandinum
sýndist það svart
sólin skein
það glitti í 
hvítar tennur
hins brosandi
Brútusar ]



[ Löngum lýtur löngun þrá,
lifa vilt og njóta.
Lykli leyfist lesa skrá,
loku frá að skjóta.
Lausnin lífsins látlaus þá,
leynist í að móta.
Lömbin læra leika smá,
lífið fær að fljóta.
Lærðu lífsins list að sjá,
látt’ ei frá þér þjóta. ]



[ Tíminn daginn dregur frá
morgni dagsljós gegnum.
Kvöldið nálgast kólnar þá.
Komdu, myrkrið egnum. ]



[ Ég er sæll og hreinn

nýbúinn í baði

er þó ekki nýbúasveinn

þótt það væri ei skaði

 

Já ég er tandurhreinn

hvítþveginn sem mjöll

úps ég verð of seinn

í konungsins höll

En gleymum því, ég segi

njótum lífsins, snú

því það er ekki á hverjum degi 

sem maður er eins hreinn og nú. ]



[ ég er að sifelt fallin farðu nú fuck you ég er í vanda og það er erfitt að standa við hlið djöfulsins þvi að það eru allir að falla hvað á ég að gera í þessu lífi þegar ég get ekki lengur staðið í mínar fætur.mig vantar hjálp og það strax því að djöfullinn er að taka mitt líf og það er bara eitt hægt að gera í þvi þú er 555 og ég er 666 og þú munt fara í blóð baða því að það er varla hægt að standa í því að við erum í vanda og það verður að gera eitthvað í þvi og þér var nauðgað hvað ertu að stautta (hvað á eg að gera )þú er eitthvad að hvakka og þú verður að redda og hvað ertu að bralla og það er engin tími í að bralla eitthvað þarna fucking fífl og reddaðu málonu núna eins og skot og mun ég alltaf góða reynast þér..... ]



[ þú munt falla með þessa galla á meðan þú kallar á alla þá ertu fallinn skallinn farðu niður í engihjalla og talaðu við Halla og fáður að bralla með bróðir hans honum skalla þá áttu að fá skalla..... ]



[ Elsku amma.

 
Ég vaknaði upp, síminn hringdi,
Röddin í símanum var Sólrún.
Hún færði þær fréttir sem enginn vildi,
Því sorgin, hún breiðist út.

Ég fór heim til ömmu,
Byrjaði að syrgja.
Þann unga mann,
Sem saknað er sárt.

Hugsaði um lífið, sorg
Óskar andri frá okkur hvarf.
Þar sem hann bjó í Reykjavíkurborg, 
Hans er saknað.

En hann myndi vilja,
Að við myndum skilja.
Þann lífsins gang,
Sem við fáum í fang.

Brosum og hlæjum,
Og minnumst þess stunda.
Er góðar voru,
Og minnisverðar.




















En elsku mín amma,
Vertu nú sterk.
Lífið það verður að ganga, 
Lífið, kraftaverk.

Í bænastund sátum,
Og felldum stór tár.
Horfðum á engil lífsins,
hálfgert ástarfár.

Ég mun seint skilja.,
Þann missi sem hrellir mig.
Hugsa um gang lífsins,
Og Óskar, ég hugsa um þig.

Mér finnst svo sárt að horfa,
Á ykkur sem grátið svo sárt.
En barn Óskars, óskabarn
Maíbarnið kemur nú fljótt.

Óskar minn við elskum þig öll,
Við, verðum sterk og klífum öll fjöll.
Takk fyrir frændi að vera svo góður,
Ást þín er enginn áróður! ]



[ Þrengjandi fólk

Þú vilt reyna að stjórna mér, sálgreyna mig
hættaað horfa á mig hóra, lið fyrir lið
ég er bara svona mella, sjálfur um sig
þú vilt reynað vaka yfir mér, þú pirrar mig
þú verður uppáþrengjandi, hugsaðum þig
þú verður tímalengjandi, eltandi mig
reynandi að skilja stúlku, hugsaðum þig
horfir á mig grefur svo djúpt, spyrjandi mig
brennir litlu heilasælur, Birgitta Rós
hugsar með þér hvað er að þér, ertu þunglynd
litla reiða stelpukind, þetta er sind
hver er orsök og hvaða rök, hefur stúlkan
hvers vegna ertu svona leið, og svona reið
þetta er bara gelgjuskeið, leiðin er greið
taktu á vandamálinu, og taktu lit
þetta segja þau sem hugsa, og mynda hnit

Þú skilur mig ekki og munt ekki skilja 
svo láttu mig vera það er ég að vilja
ein á barmi örvæntingarinnar minnar
eiga líf vinkonunnar, vinkonu þinnar

Augnarráð svíður mig fokk jú, þú stöðvar mig
og hugsaðu um sjálfa þig, ég hata þig
og þú ofsækir mig stöðugt, særandi mig
hættu strax að horfa á mig, vá! þennan ríg
láttu þig nú bara hverfa, brothætt er líf
burt, burt úr mínu strax ekkert gaman 
burt burt og láttu eins og ég þér er sama
þú ert útlendingurinn hér, þessu lífi
munt ekki ná því bara gat, hjartað ég rífi
ég vil bara næði alein, útí horni
er bara að skapa vandræði, sái korni
korni í svartann akurinn, akurinn minn
sem skýlir mér langt burt frá þér, en barum sinn
hvernig myndi þér líða ef, ég horfá þig
hvernig væri það að bíða, að fá smá grið
hættað horfa á mig hóra, sálgreina mig

Þú skilur mig ekki og munt ekki skilja
svo láttu mig vera það er ég að vilja
ein á barmi örvæntingarinnar minnar
eiga líf vinkonunnar, vinkonu þinnar. ]



[ -Án þín minn heimur mun hrynja,
himininn yfir mig falla,
allt er í rúst, og ringulreið
án þín þín það yrði ekkert heim.

Vertu alltaf dúfan mín,
Þú ert stóra ástin mín,
Með ljósa lokka, hrokkið hár,
Þetta er algjert ástarfár,
Sú semég dýrka og dái,
Svo falleg, ég gæti dáið,
Fallega kisa silkimjúk,
Þegar ég er engli hjá,
Hjartað slær örar búki á,
Ég trúði á ást við fyrstu sýn,
Og sú varð raunin ástin mín,
Í sæluvímu ég varla sef,
Og þá ég raula þetta stef.

Án þín minn heimur mun hrynja,
Himininn yfir mig falla,
Allt er í rúst og ringulreið,
Án þín það yrði ekkert heim.

Mín stefna er orðin allveg ljós,
Svo beiskur draumur í dós,
Án þín ég yrði straumlaus á,
Í lífvana heimi ég væri þá,
Með þér ég get allt og geri,
Með þér ég er sem ungur héri,
Stefnulaus í stórum heimi,
Skynsemin er í algleymi,
Fagra fljóð og dúfan mín,
Vertu hjá mér um ókomna tíð.

Án þín minn heimur mun hrynja,
Himininn yfir mig falla,
Allt er í rúst og ringulreið,
Án þín það yrði ekkert heim.

Án þín minn heimur mun hrynja,
Himininn yfir mig falla,
Allt er í rúst og ringulreið,
Án þín það yrði ekkert heim. ]



[ Sorg, umlykur hjartað kalda,
kalt af völdum sorgar,
sorgin fylgir tóminu,
tómið birtist í dag..

Farinn, en kemur aftur,
aftur heim til mín,
ég sakna þín,
þú ert ástin..

Það er svo langt,
langt í komu þína,
þú til mín,
ég dey að lokum... ]



[ þá eru svo blá,

að ég kikna í hnjánum,

mér finnst ég svífa,

og mig langar að,

ganga að þér og kyssa þig.

 

Þau eru svo blá,

að ég felli tár,

græt í svefni,

og mér finnst ég detta,

í hvert sinn sem þú lítur á mig.

 

Þau eru svo blá,

að ég get ekki hugsað um annað,

en augun þín og,

ástina sem býr í brjósti mér,

en þú villt mig ekki. ]



[ Ég er svo hrædd,

um hjarta þitt,

að þú veljir annað,

en ekki mitt,

í martröðum mínum,

birtist hún,

hún kyssir þig,

og þú ditzar mig,

þá græt ég svo sárt,

því vonin hún brást,

er þetta draumur?

Hugur minn aumur,

treystir ei neinum,

neinn kemst nálægt mér,

en gerðu það vinur,

láttu mig treysta,

að ekkert muni þig freista,

ég er svo hrædd,

ég er svo hrædd. ]



[ Þú drekkur,

og sekkur,

niður í hyldýpi,

helvítis.

 

Þú verður háður,

og smáður,

reynir að komast upp,

úr helvíti.

 

Þú sekkur dýpra,

drekkur lítra,

tekur sýru,

frá helvíti.

 

Þú verður þunglyndur,

telur kindur,

á heróíni,

helvítis.

 

Þú villt deyja,

unga meyja,

þú ert þræll,

helvítis.

 

Þú selur þig,

líka mig,

allt fyrir dóp,

helvítis.

 

Þú færð sprauti,

sest í lautu,

gullna sprautan,

frá helvíti. ]



[ Hún grætur,

hvað gerði hún rangt?

 

Hún lætur,

eins og umskiptingur.

 

Hún er hrædd,

um líf sitt.

 

Hún er mædd,

af sorginni sem fylgir henni.

 

Hún rís á fætur,

gengur heim.

 

Hún gefur gætur,

tóminu innra með sér.

 

Tóminu sem stækkar ört,

og hylur sál hennar. ]



[ Hvar er mamma?

Hví er ég hér einn?

Hví skildi hún mig eftir?

Hér finnur mig neinn.

 

Hún var svo hlý og góð,

með mjólkina volgu,

en ég var ekki stúlkubarn,

hún hugðist nefna mig Olgu.

 

Hví fæddist ég drengur?

Hér er svo kalt,

ég tóri ei lengur,

dauðinn svífur um allt.

 

Húm drenginn bar út,

út í dauðann,

þann litla kút,

með líkamann rauðan.

 

Mitt hatur vex,

og ég hefna mín mun,

á móður og föður,

ég er á fremsta hlunn.

 

Ég svíf inn í hús,

og byrja að arga,

drep svo allt og alla,

öllum mun farga. ]



[ Það gengur um stelpa í suðri,

hún fæddist í vestfirskum faðm,

líf hennar varla er gefið, 

hún berst með hverjum arm.

 

Það gengur um stelpa í suðri,

sem vegnar svo ósköp vel,

hún talar og hoppar og skoppar,

leggst ekki inní dimma skel.

 

Hún brosir og segir mér sögur,

um frægðarför út í heim,

“é va so duleg í boston”,

og ekki lýgur hún þeim.

 

 

 

 
 
Svo elskuð er stelpan í suðri,

sem býr yfir gleði, ei sorg,

hún gefur af ást og hlýju,

þar sem hún býr í fjarlægri borg. ]



[ I can\'t do it anymore,
i need some help,
help from a Angel,
just come and find me,
and give me some peace. ]



[ Ekki labba fram af brú
þó þig vinur skorti trú
heldur skaltu drottinn lofa
áður en þú ferð að sofa ]



[ Ég man það svo vel,
Það lifir í huga mér,
þú treystir mér alldrei,
alldrei neitt rétt hjá mér.

Þú ert rétt og ég er rangt,
þú veist allt, og getur,
hefur vit fyrir mmér,
og þú gerir allt betur.

Takk sá rétti,
þín sú ranga. ]



[ Þú sagðir svo fallega hluti
til mín, um mig, frá þér
ég kímdi og hugsaði um
af hverju þú hvíslaðir að mér.

Kannski er ég í allvöru svona sæt,
prinsessa, falleg, elskuð, best fyrir þig
þú lýstir hlýjum hug til sætu mín,
eða kannski vantaði þig bara að ríða
kannski vantaði þig bara mig... ]



[ Af hverju vil ég bara hafa þig hjá mér?
Ef ég elska þig svona mikið, afhverju mátt þú þá ekki skemmta þér?

Sakna þín strax ef þú ert ekki nærri.
En þegar þú ert hér þá eru sælustundirnar færri.

Ég loka á þig og læt einsog belja,
þú ert yndi og allt, samt ertu að kveljast.

Af hverju er ég svo frek, bara frek?
Pjúra leiðinleg, og allt frá þér tek.

Vinirnir hata það og ég skil það vel,
þú reynir að bæta úr öllu, en engum er um sel. ]



[ Svo gjöfult er brosið, 
ef ekki er frosið.
Svo svikult er augnaráð.

Svo kalt erað skilja,
hvað strákarnir vilja.
Svo heitt er vort ástarfár.

Við lifum í heimi,
sem djöfullinn teymir.
við deyjum ef hann verður sár.. ]



[ Ég vildi að ástin og eldur,
væru í hjarta mér.
Bruni og áhyggjur aukast,
innst inni í sjálfri mér.

Ég fæddist sem sjóðandi sykur,
ef aðeins þú tryðir mér.
væri ég sólskyn sem eykst,
svo gleðin hún skýn af mér.

Ég vel og hafna með herkjum,
svo ég brenni mig.
geri svo mistök og mæðu,
þegar þú særir mig.

Vertu því vær og vitur,
með óreyndu mér.
því verðandi litur og leikur,
verða úr þér og mér. ]



[ Vakir, vakir meira
og biður um styrk
til getu, vissu og vonar.
Biður og bíður til endaloka
er vaktin endar og vonin skerst ]



[ -Ískaldur sviði, 
líkt og lítil hrísla í vindi,
Ég skelf og græt.
-Von og höfnun,
vissa um neikvæða svörun.
-Hver vill hana,
sem fer sína leiðir?
Ekki hann,
sem hún horfir til.
Sá vill barbí,
það nístir og meiðir.
ég skelf og græt,
þessi vonlausi sviði. ]



[ Þegar mér leið svo illa,
þá straukstu mér blítt.
Mér hafði verið svo kalt,
en er núna svo hlýtt.

Ég var svo sár og reið,
að hjarta mitt skalf að reiði.
Mér leið svo illa,
en svo brosti ég af gleði.

Þú hélst mér svo fast,
og blítt að hjarta þínu.
ég elska þig,
og ekki bara pínu.

Mér líður svo vel,
og ég dái þig.
Þú ert svo nice,
og góður við mig.
Takk fyrir allt ástin mín,
þú veitir lífi mínu sýn. ]



[ Þú ert mín stoð,
mín eina ást.

Þú ert mitt goð,
sem alldrei brást.

Þú ert mitt líf,
þú verndar mig.

Þú ert minn prins,
ég elska þig. ]



[ Hann situr þarna, hann var barinn.
Hann situr þarna, hann var laminn.
Hann situr þarna, hann var brendur.
Hann situr og grætur, hann er skemmdur.

Ónytjungur, asni, fáviti, dýr.
Heimskingi, aumingi, ræfill.

Hann grætur, grætur sárt.
Uppgefinn á lífinu, langar að deyja.
Hverskonar móðir hatar svo heitt?
Hvað gerði hann rangt?
Hvað á hann eftir langt?
Af lífinu sem suckar,
af lífinu sem brást. ]



[ ,,Ástin mín ég sakna þín líka, og mikið vildi ég geta kúrt hjá þér\"

Sælustraumur, ég er að fríka,
og hugsa ,,vá, ástin er hér\"

Ég ímynda mér og er ekki að hika,
að hlýja þín sé tileinkuð mér.

Vona og vona, að lífið sé svona,
um aldir alda, og þú sért hjá mér.. ]



[ Það var þá,
sem ég þarfnaðist,
þín og nálægðar.
Þá, sem ég vildi þig,
mér leið illa, var sár.
Yilfinningar upp og niður,
grátur, tár, selta,
þú varst busy,
ég var í einskonar sturtu,
táraflóðs.
Ég bað um þig,
,,viltu koma?\"
,,No can be\"
var svarið frá þér,
ég kúrði með Lalla,
mjúkum og þögglum,
annað augað er að detta úr,
keyptur í dótó,
ríkur af ást,
til mín,
en ekki frá þér.
Gast ekki komið til mín,
á hvítum hesti, fyrir mig?
Vera þín hjá mér,
dyggði og bjargaði,
sálinni sem visnaði og dó. ]



[ stundum er ekki nóg að skrifa þessi ljóð
stunur á blaði því minning var góð

Myrkrið grúfir sig yfir herberginu og veitir mér hlýju í þessu dökka skjóli. Hér sér mig enginn. Hér er enginn. Hér eru engir gluggar. Hér heldur mér enginn né huggar. Hér heldur mér enginn né ruggar til svefns. Aðeins tónarnir úr plötuspilaranum hér varpa orðum í eyru mér og halda mínum sönsum fyrir mig. Má ekki hugsa um þig. Má ekki færa þennan sjúkdóm yfir á næsta stig og gera hann banvænan mér. Hér sér mig enginn. Hér verður enginn. Hér vill enginn vera... með mér.

senn teygður á langinn er svartnættisanginn
sem grúfir svo lágt yfir tilveru minni
ég veit enga sök en samt dvel ég hér fanginn
enn sjúkur á geði og loka mig inni...

Það er bankað á hurð. Einhver vill komast hingað inn og læðast í hugann minn. Hver getur það verið sem stendur með kverið og les upp þau ljóð sem mér voru svo góð? Ljóð er ég skrifaði fanginn af ást? Þegar svartnættisanginn aldrei sást og tilveran var sem skást? Löngu kvödd er sú kvenmannsrödd sem áður mér hlýju olli. Er hún komin aftur að nýju? Stendur við dyrnar falskur skolli sem tælir mig út og ælir út birtu sem lendir á mér? Hér er ég hólpinn. Hér sér mig enginn. Hér verður enginn. Hér vill enginn vera... með mér.

Myrkur er skjól mitt. Styrkur er skugginn. Lokaður glugginn. Vil ekki fara út á meðal manna og mara í hálfu kafi. Vil ekki týnast í illskunnar hafi og ókunnar lendurnar kanna. Hér hef ég skjól. Hér er mitt ból. Hér get ég glatað mér í myrkri en um leið ratað um allt mitt svæði. Hér hef ég næði. Hérna er myrkur. Hér eflist minn styrkur því enginn hér dvelur. Sólskinið þróttinum stelur. Hugann kvelur því hugur er myrkur sem vill vera myrkur. Hér sér mig enginn. Hér verður enginn. Hér vil ég vera... aleinn.

farðu burt því sólskinið eymdina lamar
í birtunni djöfullinn stamar
og nær ekki að koma sínum leiða í mig
vil finna sjúkdóminn komast á næsta stig
og finna gleðina aldrei framar...

því ég geng milli myrkranna sár og hnugginn
með blóðugum höndunum ýfi upp sárin
því hvert sem ég ferðast þar eltir mig skugginn
kveinar í eyru mín miskunnarlaus fjárinn.

elti með augunum tárin
er falla á visin stráin 
ýfi upp eldgömlu sárin

vonin horfin
gleðin dáin...

...

Heyri hljóðin berast frá nálægu skýi. Gömlu ljóðin hljóma svo innilega lesin upp af öðrum. Þó ég hafi blóðugur samið og hjarta mitt lamið með hárbeittum orðum er hugur minn fullur af nöðrum sem látast vera aðrar en þær eru. Blindaður af annarri veru reyndi ég að sjá einhverja birtu í alltof björtum heimi því mín eigin birta var alltaf á sveimi. Fann ekki neitt. Vildi bara eitt og það var að fá að vera í friði. Einn á litlu sviði. Leika mitt eigið leikrit eftir handriti minnar handar. Sögupersónan ennþá andar en fljótt verður breyting þar á. Hún fellur í dá. Hún fellur frá. Enginn óvæntur endir því allir vita hvar hún lendir. Þar sem enginn vill vera. Þar verður enginn. Þar vil ég vera... aleinn.

hið heita fang þunglyndis um sig nú hreiðrar 
í huganum skuggar brosin burtu reka
nú myrkrið með nærveru hjartað mitt heiðrar
nakinn ég berst hart svo við vopnaða dreka...

finn eldinn umlykja mig
finn hitann umkringja mig
finn kuldann umlykja mig
finn dauðann umkringja mig

fingurnir kremjast og augun fölna
fætur brotnir undan búknum hrynja
húðin öll flagnar og hárin sölna
heilinn bilast og varirnar stynja...

og ég elti með augunum tárin
er falla á visin stráin
ég ýfi með nöglunum sárin

því von mín er horfin
og gleðin er dáin...

...

Heyri djöflana kveða sín ljóð. Heyri öskur og falleg hljóð um leið og ég reyni að fara á fætur. Teygi mig í gluggann til að komast inn í skuggann eins og allar aðrar nætur. Vil festa mig í draumi því ég reika um í straumi sem vill bara leika mig grátt. Hátt og lágt ég berst utan í steina sem kveina og kenna mér um. Vil finna mig brenna í vítislogum um leið og ég kafna í ekkasogum því mér finnst ég eiga það skilið. Vil brúa bilið milli eymdar og dauða og falla inn í logann rauða. Í myrkrinu deyja og sjálfum mér fleygja uns ég finn ekki meira. Vil ekki heyra. Vil ekki fleira. Vil bara vera hér... einn.

mislyndur elti ég myrkrið hvert sem það fer
með hlýju og faðmlögum taka við mér nætur
mér líður ekki illa þar sem ekkert er
því þar get ég óhræddur farið á fætur

þarf ekki að óttast hvern einasta morgun
hvert straumurinn heilann og sál mína teymir
hvort hugurinn taki við hatri og sorgum
hólpinn um næturnar mig óhræddan dreymir

um fögru fljóðin og fallegustu ljóðin
funheitu hjörtun sem draga mig á tálar
þar finn ég gleði og missi aldrei móðinn
þar sem aðgát er höfð í nærveru sálar...

ég elti með augunum tárin
er falla á visin stráin
ég ýfi með tönnunum sárin

því von mín er horfin
og ástin er dáin...

...

Skuggi, myrkur, nótt og rökkur. Ég hef ætíð verið dökkur. Finn fyrir brýnum þörfum til að hætta mínum störfum og leggjast bara niður flatur. Rotna sem maðkamatur. Vegurinn niður er hreinn og beinn. Vil bara vera hér einn. Vil bara deyja... aleinn.

því nú veit ég um stað þar sem mig getur dreymt
að eilífu frjáls undan lífi og grátnum
þar get ég sofið og hlegið, brosað og gleymt
ég öðlast loks hamingju að mér látnum...

frjáls undan illsku og sárum
frjáls undan gráti og tárum
frjáls undan fólki og níði
vil leggjast í næturhýði
vil finna myrkrið ylja mér

og elta það hlýðinn
hvert sem það fer...

...

elti með sálinni myrkrið
er fellur á visin stráin
og hvert sem það annars fer

því handan grárrar móðu
myrkrið bíður
vingjarnlegt

eftir mér. ]



[ tárin vöknuðu af dvala í nótt
er mér sýndist ég sjá hana inni
brosið sem áður bræddi mitt hjarta
braut um leið eitthvað í sálu minni

varir sem áður ég kyssti svo blítt
opnuðust upp og sungu mér orðum
setningar sem henni voru samdar
nú hljómuðu fegurri en forðum

öll þessi ást sem aldrei fór á brott
hefur bara aukist föst hér inni
ef þú kemur einhvern tíma aftur
áttu vísan stað í sálu minni...

...

hlýjan fangar bara þá sem elska
kuldinn grípur fast um þá sem sakna
ísinn myndar rósir kringum hjartað
stundum langar mig ekki að vakna

því draumarnir sem sýna þig ennþá
eru einu gleðistundir mínar
og þó að aldrei vonin vakni aftur
ég mun þar falla enn í hendur þínar

öll þessi ást sem aldrei fór á brott
hefur bara aukist föst hér inni
ef þú kemur einhvern tíma aftur
áttu vísan stað í sálu minni...

...

öll þessi ást sem aldrei fór brott
mun ætíð vera fangi hérna inni
sönn ást hverfur aldrei
sönn ást var það alltaf
finn ennþá verkinn í sálinni minni

hjartað bíður ennþá
eftir nærveru þinni... ]



[ sex strengja gítar
með þrjá strengi slitna
getur ekki spilað sitt fagra lag

tveggja strengja hjarta
með annan strenginn slitinn
vill bara rymja sitt daufa slag

og það hljómar ætíð eins...

...

yfirborð sálar sést ekk’í myrkri
og sorgin bak skugganna leynist
í tóminu hljóðið hverfur á braut
og þögn ein í eyrunum reynist...

í myrkri skjólið ég ætíð finn mér
í myrkri bólin mér þykja svo hlý
í myrkrinu næði
og myrkur er hér
myrkrið er athvarf
og vinur á ný...

...

strengirnir fáir
í tóminu þegja
og hljóðir í svefninum langa...

ókunnar raddir
í myrkrinu segja
að horfin sé angistin stranga...

í tómi og myrkri
þögull og dökkur
tekst mér loks friðinn að fanga... ]



[ Brennandi þrá í brjósti mínu
brýst fram í hvert sinn er ég sé þig
Ég vil vera ljósið í lífi þínu
Mig langar að þú elskir mig ]



[ Gakktu yfir brúna,
og þú munt örugg verða
undir beljast fljótið.

Brúin ber þig yfir,
þú drukknar ekki í ánni
undir beljast fljótið.

Ég ligg lífvana á botninum,
og áfram beljast fljótið
og áfram beljast fljótið. ]



[ Æ réttu mér vasaklútinn,
hin þornuðu augu
þurftu að endurnýja
kynnin við döggina. ]



[ Blómið rifið úr moldinni.
Í vasanum það deyr.

í buxnavasanum mínum. ]



[ Á unglings aldri leit ég hrafnar þing.
Og þótti ekki merkilegt.
En mistíkin af því var mikil og dulúðin stór að öðru fólki fannst.
Söfnuðust þeir saman einn og einn að vetri til.
Og svartur blettur varð á hvítri jörð iðandi af lífi.

Fólkið í kringum mig dáðist af þessari sýn
Og mér fannst það ey tengjast mér.
Þar til hið stærra þing var haldið.
Einhver hundruð hrafna söfnuðust þá saman.
Þá fann ég að það var haldið um mig.

Þá gjörðist stormur í huga mínum
Og sjálfur ég hvarf en er storminum slotaði kom ég
Og skrifaði þetta ljóð. ]



[ Hvar varstu Jesús ?
Er faðir minn öskraði á mig
Við hlið mér, þerrandi tárin mín
Ég stóð – hélt ég væri ein – 

Hvar varstu Jesús ??
Er frændi meiddi mig
Við hlið mér – grátandi
Linandi sársauka minn
Ég stóð – Fann ekki fyrir þér

Hvað gerðirðu Jesús ? 
Þegar þú vildir ná til mín
Leiddir mig í kirkju
Ég fékk að heyra um þig
Ég stóð – trúði á þig 

Hvað varstu Jesús ??
Er uppreisn ég gerði gegn þér
Stóðst og beiðst ég kæmi til þín
Ég stóð ein – reið út í þig

Hvað gerðirðu Jesús ?
Er sokkinn ég var í ruglið
Leiddir fólk til mín 
Sem benti mér á þig
Ég stóð ein – þorði ekki að treysta þér

Hvað gerðirðu Jesús ??
Er langaði mig að hætta neyslu
Komst með kærleiksríka konu
Sem bar mig á örmum sér og elskaði mig
Ég stóð og gargaði á þig – Hjálp

Hvað gerðu Jesús ??
Er hrópaði ég á þig
Ef þú ert til – hjálpaðu mér
Þú komst með hjálpar hönd þína
Leystir mig og gafst mér von
Ég stóð  - vissi að ég var ekki ein

Hvar varstu Jesús ?
Er leita ég í kukl og spár
Nálægt mér – elskandi mig óendanlega
Ég stóð – hafnaði þér á ný

Hvað gerðirðu Jesús ??
Er kom ég til þín einu sinni enn
Faðmaðir mig – leyfðir mér að gráta
Ég stóð – elskuð skilyrðislaust af þér

Hvað gerðirðu Jesús ??
Er fór ég að ganga lífið með þér
Gafst mér kraft og fullt af gjöfum
Ég stóð – fannst ég geta allt

Hvað gerðirðu Jesús ??
Er geðveikin skók mína sál
Leiddir mig, passaðir mig 
Komst mér inn á sjúkrahús
Ég stóð – brotin og hrædd

Hvað gerðir Jesús ?
Er tók ég hrósið sem þú áttir
Gerði það að mínu – hrokaðist upp
Sýndir mér umburðarlyndi – beiðst
Ég stóð – hélt ég væri Guð


Hvað gerðirðu Jesús ?
Er hlýju ég sótti hjá öðrum en þér
Þú  varst þolinmóður faðir og beiðst
Ég stóð - fannst ég hafa svikið þig

Hvað gerðirðu Jesús ?
Er synd mín kæfði mig
Hjónaband mitt – líf mitt
Settir engil við hvert horn
Ég stóð – hélt að þú hataðir mig

Hvað gerðirðu Jesús ?
Er reyndi ég að taka mitt líf
Uppgefinn, úrvinda og þreytt
Þú barst mig inn á sjúkrahús – í líf
Ég lá – þráði að heyra þér frá

Hvað sagðirðu Jesús ?
Er hrópaði ég í örvæntingu á þig
“ég vil að þér líði vel” sagði þú 
Ég lá – meðtók þessi orð frá þér

Hvað gerðirðu Jesús ?
Er tókst ég á við lífið á ný
Skilnað og afleiðingar syndar minnar
Þú barst mig á örmum þér hvern dag
Ég stóð – Hélt fast í hendi þína

Hvað gerirðu Jesús ?
Er geri ég mistök í dag
Þú elskar mig og leiðréttir hvern dag
Ég stend – nýt þess að lifa með þér

Hvað gerirðu Jesús ?
Er þarfnast ég vinar í dag
Þú ert vinur minn – til staðar alla daga
Ég stend svo þakklát að eiga þig að

Alltaf og æðíð ertu til staðar fyrir mig
Ég þarf bara að meðtaka það - Jesús
Leita til þín – Það þrái ég að gera
Alla daga – Ganga vil ég þér við hlið
Þú ert vinur minn og þú bregst aldrei !

Elfa – maí 2005 ]



[ Þjónn Guðs

Ég sest niður til að tala við þig, faðir
Spenni greypar, loka augum og fer á hnén
Ég er komin í þína himnesku nærveru
Inn í helgidóm þinn, andlega séð
Ég finn sterkt að nærvera þín er hér

Opna munninn til að tala,ekkert gerist
Ég kem ekki upp einu einasta orði
Það er eins og orðin standi föst 
Ég loka augum, reyni að kyngja kögglinum
En ekkert gerist, ég bara er hjá þér

Hægt og rólega færist ró yfir huga minn
Hljóðlátt tár rennur niður kinn mína
Annað fylgir á eftir, síðan kemur flóð
Tárin renna í stríðum straumum niður
Þau spyrja, af hverju ég, Guð ????

Hví valdirðu mig til að þjóna þér faðir
Skítuga og óverðuga konu kvöl
Með brenglaða mynd af lífinu og fólk
Hvað hef ég sem þú getur notað faðir ?
Er ég verðug til að kallast dóttir þín

Ég fer að telja upp allt sem ég hef gert
Allar syndir mínar minni ég þig á
Í hvert sinn minnist á syndir mínar
Rólegur og yfirvegaður tekurðu syndina
Strikar yfir hana og hendir í burtu

Ég er stödd í helgidómnum þínum faðir
Allt er í skýra gulli,fallegt eins og þú
Ég skoða fötin mín, fyllist ógeði
Þau eru skítug, rifin sem og andlit mitt
Ég blygðast mín og langar að fara út


Ég ætla að hlaupa út úr herberginu
En þú stöðvar mig rólega en ákveðið
Tekur mig í fang þér þó ég sé hrædd
Tekur mig úr lörfunum og þrífur mig
Ég er skínandi hrein
Síðan klæðirðu mig í hvíta skikkju

Þú setur á mig merki þjóns Guðs
Réttir mér svo bakka úr skýra gulli
Með vopnum, verkfærum og allskonar dót
Ég verð forvita, spyr hvað þetta sé 
Þú segir að þetta séu Guðs gjafir mínar

Ég tek hikandi við bakkanum úr hendi þér
Spyr hvort ég geti ekki skemmt hlutina
Jú segir þú,þá kemurðu með þá til mín
Og ég mun lagfæra þá, segir þú brosandi
Ég geng út, brosandi og stolt

Þú treystir mér til að vera þjónn þinn
Ég tók við því í trú og þú munt nota mig
Þú veist hvað þú ert að gera 
Þú ert Guð,af hverju er ég með áhyggjur
Þú munt vel fyrir sjá 
Elsku pabbi minn, Alltaf og ætíð

                                                                       18.3.2005
							Elfa María Geirsdóttir ]



[ Hvers vegna ertu svona visin, dóttir mín
Ég skapaði þig líkt og tré í garð minn
Fallegt tré, stórar og sterkar greinar
Græn blöð og sterkan stofn í jörðinni
Stólpi í ríki mínu, til þess ertu sköpuð

Að horfa á þig í dag hryggir hjarta mitt
Ég skapaði þig til að vera sterkt tré
En í dag ertu visin og veikburða
Stormar heimsins hafa dunið á þér
Stórsjór og áföll hafa dunið yfir þig
Þú ert við það að gefast upp yndið mitt

Þú ert eins og visið tré í dag
Laufin eru brún eða dottinn af
Greinar þínar brotnar og beyglaðar
Og aukagreinar og illgresi sest á þig
Stólpi þinn er gisinn og holur að innan
Andlega ertu að dauða komin, dóttir mín

Ég þrái að fá að hlúa að þér á ný
Viltu að gefa mér leyfi til að laga þig
Ég geri ekkert án þíns leyfis, samþykkis
En ef þú leyfir mér það, hefst ég handa
Eins hratt og þú þolir dóttir mín

Ég þrái að vera garðyrkjumaður þinn
Skipta um mold á þér
sníða af þér visnuðu greinarnar
Skera í burtu illgresið sem er á þér
Það verður stundum sárt og erfitt
En mundu að ég er þér við hlið
ég legg ekki meira á þig en þú þolir
Treystu mér og ég mun breyta lífi þínu


Ég þrái að gera þig að stóru eplatré
Sem er með græn falleg laufblöð
Styrkan stofn og fallegar greinar
Þannig verðurðu ef þú treystir mér
Og leyfir mér að fara höndum um þig
Ég hlakka til að hefjast handa
Sníða þig til nota þig mér til dýrðar
Ég elska þig og er stoltur af þér
Því ég er þinn Faðir á himnum
                                        Elfa - 2005 ]



[ Eldur Drottins 

Þú ert svo stór og máttugur Guð
Ég þarf ekki að leika fyrir þig, brosa
Þú þekkir mínar dýpstu hugsanir og þrár
Veist hvar sár mín eru getur læknað þau
Það eru forréttindi að vera dóttir þín

Eldur brann í hjarta mér fyrstu árin 
Ég þráði bara að þjóna þér, lifa í þér
Gera þinn vilja var eina sem skipti máli
Þá veiktist ég og múr kom í hjarta mér
Ég vissi að þú elskaðir mig en var hrædd

Hrædd við að taka þig með inn í geðveiki
Lita nafn þitt með maníu og klikkun
Þú varst það heilagasta sem ég átt
Því skildi ég þig eftir
ég veiktist og fór ein af stað án þín

Það var svo erfitt að vera þarna ein, á
Ég veit þú fylgdist með og hjálpaði mér
Leiddir mig gafst mér styrk til að ganga
Í gengum hæðir og dalir geðveikinnar

Þegar ég var ekki veik,talaði ég við þig
En eldurinn var horfinn úr hjarta mér
Vissi af þér, þorði ekki að treysta þér
Smá saman fór ég að þjást,lifa í myrkri
Tómið í hjarta mér óx,
ég reyndi að fylla gatið
Ekki með þér, heldur með mannlegri veru.

Maðurinn var veikur, fyllti ekki neitt
Ég þjáðist og hjónabandið mitt líka
Að lokum var sársaukin of mikið 
Ég varð svo þreytt, vildi bara deyja
Fá að komast nær þér, finna ekki til

En þú leyfði mér ekki að deyja faðir 
Heldur gafstu mér nýtt líf og gleði
Ég gat ekki flúið frá þér
þú varst allstað á hverju horni
Að lokum gaf þér sársauka minn
Hjarta mitt og líf mitt allt á ný
Vandamálin hurfu ekki,ég er ekki ein
Þú berð þau fyrir mig,leiðir mig í gegn
Ég hef hjálpara sem gengur á undan mér

Eldurinn brennur í hjarta mér í dag
þrái að lifa fyrir þig, fá að þjóna þér
Þessi eldur  gefur mér kraft að ganga
Takast á við verkefni dagsins, með þér
Þú ert og verður minn stóri styrkur
Hjálparinn minn góði og blíði.

Elfa - janúar 2005 ]



[ Ég sit hér svo veik, hugurinn reikar
Til þín faðir og um líf mitt allt
Ég er svo hrædd Jesús minn
Ég veit ekki hver er tilgangurinn
Með lífi mínu og að vera hér
En ég þarf heldur ekki að vita það
Þú veist það faðir og það er nóg

Mér líður svo illa núna, pabbi minn
Eins og lítilli stelpu í örvæntingu
Ég veit ekki hvernig ég kemst áfram
Hvað bíður mín í framtíðinni, faðir
En þú veist það, ég vel að treysta þér

Það er stutt að tárin brjótist fram
Ég er svo ein, lítil og hrædd
Ég veit að þú ert þarna fyrir mig
En ég finn lítið fyrir þér núna
Samt er vissa í hjarta mér, þú ert þar

Ég hef svo oft treyst á fólk í lífi mínu
Að það beri mig í gegnum erfiðleikana
Gefi mér vellíðan sem ég þráði svo heitt
Já þetta fólk hefur hjálpað mér mikið
Það hefur brugðist, ég staðið ein eftir

Ég get aðeins treyst algjörlega á þig
Ekki fólk, bara þú getur mætt mér núna
Þú gefur mér bara góðar gjafir
Frið, fögnuð, kærleika og sátt við lífið

Ég leggst í fangið á þér,Jesús núna
Treysti því að þú munir byggja mig upp
Styrkja mig og leiða næstu skref
Taka frá mér örvæntinguna, gefa mér frið
Ég treysti og tilheyri þér pabbi minn, 
Nú og ætíð áttu hjarta mitt himna faðir.

                                                      Þín dóttir Elfa
                                                      15.3.2000 ]



[ Uppsprettulindir Guðs

Gott er að sitja við fætur þínar, faðir
Finna styrkinn sem þú átt fyrir mig
Sjá líf mitt með þínum fallegu augu
Meðtaka friðinn og gleðina sem þú gefur
Það er stórkosslegt, forréttindi Jesús

Það er svo gott að treysta þér, Drottinn
Vita að þú leiðir mig
í gegnum táradalinn, sársaukann, efann
Þú ert með mér í gleðinni og geðveikinni
Ég treysti þér að þú haldir í hendi mína
Leiðir mig eftir þinni áætlun ,pabbi

Það sem ég þarf að gera er að vera fús
Fús til að leifa þér að leiða mig 
Leifa þér að taka byrgðar mínar,bera þær
Því þú breytist ekkert faðir, 
Traust mitt byggist ekki á tilfinningum
Vanlíðaninni eða örvæntingu minni 
Heldur þér faðir minn kær
klettinum sem breytist aldrei
Sama hvað, þú elskar mig alltaf
ég er þín eigin

Ég horfi á daginn, sé ég nokkur fjöll
ég veit ekki hvernig ég á að fara yfir
En það er allt í lagi, því ég hef þig 
get treyst því að þú leiðir mig, alltaf
Hvar sem ég er get ég treyst því, faðir
Þú leiðir þú mig framhjá fjallinu
Eða í gegnum það,
Ég þarf ekki að hafa áhyggjur
þú ert við stjórnvölinn þá fer allt vel

Ég þakka þér faðir fyrir hver þú ert 
Fyrir allt sem þú hefur gefið mér
Þær gjafir og þann styrk sem ég fæ 
Bara ef ég treysti þér, hallelúja
Ég elska þig faðir, þú átt hjarta mitt
Í dag og alla daga ert þú minn Guð
Ég þrái að lifa bara fyrir þig, alltaf
Ég fór í gegnum táradal síðustu viku
Og þú varst þar, leiddir mig
þerraðir tár mín
Ég fór ég gegnum reiði, þú stóðst þar
Styrkur varst sem ventill á reiði mína
Ég upplifði ofurgleði, geðveikina mína
Þú stóðst þar með reipi bundið í mig
Passaðir að ég fær ekki of hátt upp 
Greypst mig svo styrkum höndum, faðir
Þegar ég datt niður í örvæntinguna mína
Allstaðar varst þú elsku faðir minn

Þú barst mig að hjálpinni inn á spítala
Þar lástu utan um mig eins og dúnsæng
Leyfðir mér að hvílast í örmum þínum
Örugg,lítil,hrædd fæ ég að hvíla í þér
Sama hvernig mér líður í lífinu
Hvort sem ég get allt og líður svo vel
Eða mér finnst ég alein í þessum heimi
Þá ert þú til staðar með ást og styrk
Þú elskar mig eins og ég
hvernig sem ég læt
Fyrir það lofa ég þig 
bið um styrk í dag og hjálp í dag
Ég finn styrkinn þinn og í honum geng ég
Ég get alltaf farið að lindum þínum 
Og meðtekið styrk, traust og líf
Ég vel að gera það í dag, faðir
Verði þinn vilji ekki minn í dag
                                       
Elfa - 2004 ]



[ Að elska þig
er eins og orusta
þar sem við bæði fáum ör

Að elska þig ekki 
er eins og styrjöld
án áfloga ]



[ Hefurðu einhverntíman fundið það?
Þegar heilinn er eins og steinn,
allar hugsanir frostnar fastar.
Þegar hjartað er eins og gúmmí,
dælir öllu út en tekur ekkert inn.
Allt sem þú sérð, heyrir, bragðar, lyktar, finnur,
dettur dautt niður þegar það kemur við þig. ]



[ Fyrst augnsamband...
og ég er króaður af,
svo orð...
og ég er fastur í fjötrum,
loks snerting...
og ég er lokaður inni,
inni í litlum klefa með þér

Augnablik...
og þú ert farin,
eftir það er ég einn
lokaður í litlum klefa
sem þú bjóst til utan um mig ]



[ Andlaust skáld 
situr við tjörnina 
og gefur öndunum brauð lífsins.

Endurnar þiggja 
brauð andlausa skáldsins 
sem stendur loks upp 
og yrkir um lífið.

Þar til brauðið er búið. ]



[ Spenna, augu mætast.
Spenna, varir mætast...
Snertingar, þrá, spenna.
Áfengið hafði sín áhrif.

Svo í morgun,
var þetta allt liðið hjá.
Eftirsjá, augu mættust.
Eftirsjá, afhverju?

Og einhvernvegin,
Gátum við hvorug,
fengið okkur til að segja
“rosalega vorum við full”. ]



[ Þú vaknar um morgun,
og sofnar um nætur.
Þú vaknar um morgun,
en ferð seint á fætur.

Ég elska að sofa,
og vaka um nætur.
Ég er alltaf að lofa,
að fara snemma á fætur.

Ég geri ekki neitt,
í einu né neinu.
Sofa ég vill,
og það er á hreinu. ]



[ Hann er besti vinur minn,
ég kalla hann Flón.
Hann verður hér um sinn,
Sagði hann elsku jón.

Hann hlíðir öllu sem ég segi,
oftast lika hann nú þegir.
Skóna mina hann nú nagar,
ég elska hann samt alla þá daga.

Við erum tveir og alltaf saman,
hjá okkur líka alltaf gaman.
um morguninn ég fer á fætur,
sjáðu hvernig hann flón minn lætur. ]



[ Þú bílprófið tekur,
Og um götur ekur.
Þú keyrir á nagla,
Og dekkið legur.

Hvað gerirðu þá,
þú um dekkið skiptir.
Þú tekur nú tjakkin,
Og bílnum þú lyftir,

Löggan þig stoppar,
Þú keyrðir of hratt.
Nú bíllinn hoppar,
Þú keyrðir of glatt. ]



[ Stjúpan mín,
stjúpan þín,
fögur sem mær,
uppáhaldið mitt,
segi ég við hana,
þá hún upp með sér hlær,
hún hefur það sitt,
því þori ég að mana,
við hana. ]



[ Inní hús,
er lítil mús,
hún fær sér djús,
sem var í krús.

Henni fannt það gott,
með sitt skott,
henni fannst það gott,
en svo sá hún vott,
í stórann pott.

Hún fór og gáði,
hvort hún náði,
hún svanga sig tjáði,
og súpuna dáði.

Þá fékk hún sér sopa,
bara pínu dropa,
andaði ropa
og geispaði gopa.

Hún var orðin þreitt
og sá svo opið breitt,
það var leitt,
en það var of heitt.

Þá sá hún ketti,
upp á nefið bretti,
hljóp í einum vetti,
inní mikið af metti
og þar frá sér þreituna setti.

Nú var henni bjargað,
miklum mat hafði fargað,
þótt mikið hafi gargað
og argað. ]



[ As I sit
As I look through the dark dark window
As I remember how it used to be
As I remember how I always wanted it to be
I mumble about the life today
How I always cry
How I always feel sad
How I bow before my master
My master
My master who took everything away from me
I bow before him
Or else
He\'d take more ]



[ Ef ég kæmi til þín,
tæki utan um þig
og andaði að mér lyktinni,
sem ég sakna svo sárt...

og ef ég kæmi til þín, 
hvíslaði að þér orðunum
sem áttu að vera sögð, 
en voru aldrei sögð...

og ef ég kæmi til þín, 
gæfi þér hjarta mitt 
og alla mína ást, 
sem þú áttir alltaf einn...

og ef ég kæmi til þín, 
og sýndi þér sál mína 
eins og hún er...

og ef ég kæmi til þín, 
legði niður vopnin
og vildi semja um frið...

myndirðu þá kasta mér frá þér?

aftur?    

            

                   Samið á Akureyri 1992 ]



[ þegar mig dreymir,
get ég flogið,
ég flýg heim til mömmu,
og heilsa henni.

Þegar mig dreymir,
er allt bjart,
og hlýtt,
á meðan fuglarnir syngja.

Þegar mig dreymir,
kynnist ég fyrstu ástinni,
og fyrsta kossinum,
í draumi.

Þegar mig dreymir,
er ég ekki heima,
ég er úti,
í heimi.

Þegar mig dreymir,
þá sef ég,
mig dreymir,
er ég sef.

Þegar mig dreymir,
heiri ég raddir,
einhver sem kallar,
að komin sé dagur. ]



[ Hafðu mig sem guð einan
og þú hólpinn ert
ellegar skalt þú deyja,

fylgdu hópi mínum
og hentu fyrir róðra
öllu heimsins rökum
því ég er allt
og ekkert,
guð,
og heilög geðveikin
í haldveikum
huga þínum,

hafðu mig sem guð einan
og þú hólpinn ert
því allar eftirlegukindur
í helvíti munu brenna
og biðja mig
um miskunn
því ég er allt
og ekkert
samverji og slátrari
keik stoð
og kviksyndi,
guð þinn. ]



[ Ég settist inn í bílinn sæll á leið   
og sigurviss frá kauphöllinni.
Á besta stað í borgarhluta beið  
breiðtjaldssjónvarp í íbúðinni minni. 

Ég kveikti á kvöldtíma frétt  
og klóraði mér á  bak við eyra.  
Sá þar sagt frá rollum í rétt 
rúningu dilka og sitthvað fleira.  

Mér fannst það mikil furðulegheit    
að fjalla ekki um vexti og gróða.
Ég aumkaðist yfir annarri leit
en aurum og gullinu góða.
 
Ég er stórkaupmaður á sældar líf
og stundum fer ég út að borða.
Er alltaf svangur og allt í mig ríf
safna fitu og vetrar forða.

Er ríkur og ræni menn eins og þig
með rjúkandi vindil og stæl.
Þótt offita sé alveg að drepa mig
ánægður er og þol ekki væl. ]



[ Mein er þeim er í myrkur rata
máttinn gef ég til að hata.
Hikaðu ei hlustaðu enn
hvísluðu rámar raddir í senn.
Ég trúði aldrei á táknin þín
taldi fremur  silfrin mín.
Einhvern veginn eyðist allt
ást þína aldrei endurgalt.

Undir sól og sedrusviði
á sandi borinn úr móðurkviði.
Oft mig dreymdi um dauðann
og dimman akur  auðan.
Þá komstu í hvítum klæðum
og kisstir á musterishæðum.
Ég barg að bikar þínum
en brást með svikum mínum.

Ég endaði sem íllgjörðamaður
aumur er minn fæðingastaður.
Skírður var ég saklaus drengur
samt var í mér stríður strengur.
Börn eru björt í bernsku sinni
en bölvun fylgdi komu minni.
Móðir, minnstu mín í nótt
af myrkrinu verður sál mín sótt.

Skipi var snúið
skekið og rúið.
Yfir reiða og rá
ríkti ógnþrungin vá.
Öllu var eytt
í eldinum breytt.
Brýtur við brot
berst þar Judas Ískaríot. ]



[ Horfi á skuggann
þar sem hann skríður
undan sólinn.

Alltaf sá sem fylgir.
Aldrei sá sem leiðir.

Sýnilega 
ósýnilegur.

Svolítið eins og
svolítið eins og..

- þrá mín til þín ]



[ Ef lygi 
er lygi

-er hún sönn. ]



[ Er ég leit í augu þín
eitt kvöld
um skamma hríð
var sem tíminn hætti 
að tifa um stund
með tár á hvarmi.

Ég man þá dul
sem dagur rynni nýr.
Líkt og eilífðin á augnabliki
lyki upp sálu minni

Og þótt finnumst
aldrei aftur
á vegi okkar lífs.
Gleymist aldrei þetta augnablik
sem eilíflega lifir.
. ]



[ Á hverjum degi þegar ég opna augun, mun ég ávallt leita að tilgangi með þessu lífi,

horfi til himins reyni að skyggna inn í heim Englana,

hugur minn er á hverfandi hvolfi,
allt er svart stjörnurnar hverfa,
ég hrapa

ég vil blómstra,
blómstra á meðal Englana. ]



[ Ég bar kennsl á manninn
hann læknaðist ]



[ Taktlausir taumar af tárum streyma niður kinnar mínar
þau hundsa rök mín
hlusta heldur á níðin í sál minni.
Kjánatár.
Kjánasál. ]



[ Ég hef ekkert að sanna
og ég geng um óáreittur.
nú er ég í friði fyrir sjálfum mér.
Ég hætti að skipta mér af.
Ég sætti mig við blokkina og allt hið innantóma.

Ég þarf ekki að segja neitt
en það er of lítið.
Ég er of stór
og ég verð að láta til mín taka.

Skrifstofumenn og Glæpamenn
lítil munur á hugum,
enginn munur á eðli hugsana.
Allir sækja þeir eftir eigin hag.

Ég röfla og þvaðra
að virðist útí eitt, ég sem
stal lífinu og komst í skuld við dauðan.......... ]



[ When you hate it you know you can feel,
but when you love it you know it\'s not real.. ]



[ I shoot myself to love you..
..If I loved myself I\'d be shooting you ]



[ A cut\'s just a cut
And no-one is hurt
A bloody black shirt
Red stains and brown dirt

A cut\'s just a cut
But No-one gets hurt
A wonderful feeling
Each scratch, slit and cut

But a cut\'s just a cut
and they\'ll all make me pure
The rose-red blood flowing
resisting death\'s allure

A cut\'s just a cut
And no-one gets hurt
Each one makes me better
I\'ll bleed till I\'m whole

A cut\'s just a cut
And no-one is hurt
Dreams can make you better
But dreams will make you hurt

A cut stands for nothing
when nobody cares
The pain will cure all things
but no-one else dares ]



[ Ég gef þér hjarta mitt úr gulli,
og allt sem því fylgir:

Varirnar,
augun,
faðminn,
bílinn,
klofið,
tímann.

Og þú breytir því í pappír,
og hendir því jafnóðum í pappírstætara.
Svo gefurðu mér leifarnar í lokin.

Til þess eins að ég geti púslað þeim saman,
sett þær á réttan stað
og gert þær tilbúnar fyrir næstu norn. ]



[ Hvert fóru þeir tímar?
Þar sem maður sat,
Á stigatröppunum heima.
Áhyggjulaus um lífið og tilveruna,
Áhyggjulaus um framtíðina.
Hve oft höfum við ekki spurt okkur að því?

En það sem við áttum okkur ekki á,
Er að við vorum aldrei áhyggjulaus.
Tilveran, lífið og framtíðin,
hafa alltaf verið okkur áhyggjuefni.
Við bara höldum annað.

Því við einfaldlega munum ekki. ]



[ við rokkinn sat og vann
ull og sögur saman spann
á rokknum framm í rökkrið,
- og allt langnættið,
hún sat á rúmstokknum.

Fóturinn við pedalann hjólið undi
hring eftir hring
það hljóð ég man, swing hjól pedalanns
taktfast tímanum sem leið
hring eftir hring.
Í myrkri baðstofunnar
ullin hjólið fann,
vafðist hratt um kefli,
gróf gæran varð
að fínum loba tvinna.

Tímans hjól
man tímanna tvenna.
rokkurinn rann
sitt síðasta skeið
með þér.
Manstu tímanna tvenna
í tvinna; hvert klæði
fyrir hvern dag, hver
hnykill fyrir hverja stund,
hver hringur fyrir hvert augnablik.

Þráin fyrir annað líf beið,
Þrútinn lobahnykill,
þróttur á þrotum er
dauðinn ber á dyr
Hring eftir hring.
Swinghjól rokksinns dauðanns.
Ekkja eftir dauðann mann,
rokkurinn ekkjill þinn. ]



[ Þegar ég var lítil
hlustaði ég alltaf á óskalög sjómanna
ekki af því ég þekkti einn einasta sjómann
heldur af því þar voru spiluð góð lög
þá voru tímarnir öðruvísi.

Ég hafði aldrei heyrt talað um emmtíví
vissi varla að tónlist gæti spilast í sjónvarpi
nema þá kannski þetta klassíska gaul.

Núna hlusta ég gjarna á bæði
klassískt og emmtíví
eða klassískt emmtíví
\"money for nothing\" og allt það. 

Núna eru óskirnar öðruvísi
sjómennirnir fá sínar kveðjur í geessemm
og við hin, við getum hlustað á gnægð af lögum 
- en hvað varð um óskalögin? 

Óskalögin eru færri
hafa falið sig í gnægðinni
núna hef ég ekki tíma til að hlusta á nein óskalög
hef ekki tíma til neins
nema að vinna,
sofa
og hafa áhyggjur.

Hvað varð af þessari stelpu sem bara sat og hlustaði á óskalög sjómanna? ]



[ Karmur grænn
Rúða, herumbil hrein,
Þó í hornum hennar skítur 
er árin hafa safnað saman.
Handan gluggans er möl sem
er flöt að varnargarði, stórgrýttum.
Hafið sleikir garðinn og það skilur sitt salta vatn eftir á honum og 
það er sem silfur þynnur fljóti á vegna þess að sólin skín
Þvílíkt glit, þvílík stemmning.
Fjöllin grimm gnæfa yfir það 
allt í hring en dempast hefðarlega niður í dali
Svo að þau gangi ekki alveg framaf manni.
En eitt þeirra er klofið og reyndar 
minnir það mig á það.
Þangað ætla ég að fara í sumar og skríða í gegn
Upp á topp og þar ætla ég að sleikja roða upphimins
ekki mikið, en samt nóg til að láta tilveruna bólgna út í það óþekkta
og ég ætla líka að skrúfa peruna úr henni svo að nóttin geti skollið á.
En nú, allt er kyrrt og fuglar fljúga eins og smákóngar sem-
virðast ríkja yfir himnunum
hér neðarlega í henni (tilverunni).
Sú sýn svo fögur, ekkert fær henni hróflað…
Nema þá hvellur úr byssu veiðimanns sem rífur hjúp hennar.
Og þá er dauðinn í henni
og sú stemming sem honum fylgir ráðandi.
En hér sit ég í stól áhorfandi, þetta var ekki minn fugl 
svo ég sný mér í hring og það hlakkar í mér því að það 
er að koma sumar á Vestfjörðum. ]



[ Sit við sjóinn mjúka
og langar að breiða yfir mig
þessa silkiáklæddu sæng
og sofna.
Svo kannski skolar líkamanum upp
í framandi landi.
Þá mundi jafnvel enginn vita
hver ég væri
og engan vegin hægt að bera á mig kennsl.

En ég er kjól systur minnar
hún myndi brjálast. ]



[ Margoft munið þið sjá,
hinn slæga í mannsmyndum.
Þó gæti það verið Guð að tjá,
reiði sína á mannana syndum.

Til Djöfullsins hefur margoft sést
drepandi fólk og pína.
Þó þykir þeim myrka það lang best,
að sverta sál þína.

Ó drottinn!
Afhverju hafið þér falið yður,
stríð og dráp, börn soltin,
hvar er yðar guðdómlegi friður?

Hefur þú yfirgefið mennina
eða hafa mennirnir yfirgefið þig? ]



[ Í huga mínum
Óeirðir
og
Óveður

En í huga þínum
kemst það eitt að
hversu þú ert
Ófullnægður

Svo þykistu þekkja mig ]



[ Á milli þess sem við rífumst og elskumst
erum við ekkert
fljótum í tilbreytingarlausu jafnvægi

mér finnst svo gaman að pirra þig smá
bara til að geta sagt
-fyrirgefðu ástin mín
svo elskar þú mig enn meira en nokkurntímann áður 
þegar þú brosir til mín og faðmar mig að heita líkamanum með traustu höndunum
Ég elska ástina sem sést í augunum þínum þegar þú fyrirgefur ]



[ Ég minni svolítið á tunglið þessa dagana; 

þótt stundum lýsi aðeins lítill hluti af mér
og inn á milli slökkni ég alveg
er ég skríð í skjól mitt,
gægist ég samt alltaf aftur út; 
hrífst af ljósinu eina ferðina enn
og endurkasta því af lífs og sálarkröftum

En nú hefur þú sett stein í tannhjól tímans; 
fest mig í ljósinu
og ég sem er svo vön að snúast í sömu rótgrónu rútínunni,
vona að þú hafir fest steininn vel ]



[ úr mér er tappi tekinn
en enginn kemur lekinn ]



[ Blátt, blátt, blátt.

Grænt, grænt, grænt.

Hvítir húsveggir lemja augu vorgengla.

Hvítslitur á fjallatindum.

Norðurpóllinn gusar,
svo jafnvel beinin kólna.

Aukahúðir duga skammt.

Hann kann að smjúga,
vindurinn að norðan.

Heit stöndum við,
innan við gluggana.

Horfum á litríkar myndir vorsins,
málaðar af sólinni.

Allt er fullkomið
þegar maður horfir á lífið
utan við gluggann.

Sumir eru alltaf
innan við glugga.

Gera sér enga grein.

Glerið er svo hreint. ]



[ ég spyr og spyr
en enginn svarar
því ég er grjót
á miðri öxnadalsheiði ]



[ Ég er gubb í poka
Heyrðu viltu loka?
Því annars kemur fnykur
Nei þetta er enginn sykur
Ég er gubb
Þetta ógeðslega subb
Kom úr forsetanum
Andskotanum
Viltu gera svo vel
Því hérna ég dvel
Að drullast til að þrífa mig upp? ]



[ Í kringum heimin labba ég
á engu nema húfu.
Þarf ekki landakort, geng minn veg
um grjót og eina þúfu.

Í mínu besta gleðiskapi
geng ég upp að Bessastöðum.
Banka upp hjá forsetanum
heilsa, bless, vér förum.

Í Vatíkaninu hitti páfann
hann er að fitla við sig sjálfann.
Einnig með eru ungir drengir
stórir og smáir með naflastrengi.

Í Ungverjalandi er allt útí hlandi
pissandi kallar og hundar í bandi.
Grafinn í sandi er köttur að sauma
en tekur ekki eftir að í potti er að krauma.

Nei komdu sæll og blessaður
segi ég við Fidel Castro.
Hann situr við borð með kúbuvindil
á einhverjum litlum bístró.

Heilsa upp á Bush í flýti
langar ekk\'að sjá hans lýti
Hleyp beint útúr hvítu húsi
vona að hann þarna dúsi.

Hleyp svo heim og hengi mig
ég hef séð nóg, ég myrti þig.
Snara reipi úr mínu fangi
nú úr loftinu ég hangi.
\"Bless bless\" heyrist kallað niðri
Djöfullinn!
Kjafturinn fullur af fiðri!
Jæja þá er ég bara farin.
Var hvort eð er í klessu barin. ]



[ Mundu þótt 
Ég fari er ég hér 
Mundu ef þú fer
Mun ég fara með þér .

Þótt ég fari 
Er ást mín ekki brotinn 
þótt þú farir 
Er sál mín ekki Brennd  

Mundu ef ég drep 
Mun ég ekki drepa þig 
Þótt þú drepur 
Mun ég ekki meiða þig 

Sál okkar er eitt 
Í gegnum lífið 
Enginn fær því breytt 
Því ástin  er sterk . ]



[ Við fæðingu barns 
Er þér gefin 
Lítill gimsteinn.

Þessi litli gimsteinn
Mun bræða
Hjarta þitt.

Það er undir þér 
Komið að passa
Þennan gimstein.

Passa hann frá 
Öllu illu
Hugga hann og vernda

Verndaðu þennan 
Gimstein því hann 
Er dýrmætari 
En lífið sjálft. ]



[ Lítill fagur drengur
Trítlar um bæinn.
Bros hans bræðir 
Allt og alla.

Þessi drengur
er engill.
Ljós og fagur
Engill.

Engill sem sendur 
Var til að 
Vernda fólkið
Fyrir illu.

Vernda fólkið
Sem engan á að.
Svo það verði
Aldrei einmanna. ]



[ Þessi augu.
Svo fögur og blíð
Svo tær og skír.

Að horfa á þessi augu
Fær þig til að
Gleyma stund og stað.

Horfa á þau
Tindra.
Sjá þau
Glampa.

Þegar þú horfir 
í þessi augu geturðu ekki annað
En orðið ástfangin. ]



[ Í augum sé ég angist,
von og þrá
og upp á veruleikans sýndarþil

varpast vitund er
ég veit ekki á nein skil.

Því spegill, spegill 
herm þú mér,

- er ég til? ]



[ heldur vil ég klám
en predikara í sjónvarpi
með helgislepjusvip
ljúgandi lausn þinna þjáninga
og eldgamla nunnu
með þurftarsvip
og sultardropa
boðandi heimsendi
enda orðin ragnarök
slekkur hún á logandi
kertinu og í myrkrinu
kallar á guð
maríubænir bæta fyrir
breyskleikann ]



[ My skin is tearing
I got scars in my face
but they don’t reveal
what takes place
in this cruel litlie world
you better pick up the pace
start running and running
I succeed in not getting away
look at a person 
and try to realize
what it, he, she
is feeling 
Inside

I got the scars to show my soul
the way it really is
these scars represent
the things you think but don’t dare to say
to say youre feelings are like suicide
afraid to run, but barely can stay
avoiding the subject of opening you’re soul
keep it up, in the end you’ll be just like a ghoul
wandering the wastelands, looking for something,
but mostly youreself
you pick up a shovel and star to dig
you dig and you dig
at the bottom of it all
you see what you have done to youre soul
you’ve destroied it
and all that is left
is a gigantic hole ]



[ losti?..... orð orðanna?.... fær eitthvað orð jafn mikla merkingu og losti?... ást?... hatur?.... talað er um að elska... er það hægt??.. hvaða tilfining fær fólk til að eyða ævinni saman, ylur að innan?... tár gleðinnar í barmi þíns heittelskaða??... ógn og vernd fyrri lífstíls hverfur bara við tilhugsunina að ganga í hjónaband... hverjum langar að byrja upp á nýtt??.. hvað þá búa til nýtt líf..? kveðja það gamla??.. enginn partý, gleðikvöld eða skemmtistaðir?.... eða voru þau kannski ekki til staðar fyrr en þú hittir Hann?? þannig í raun varstu búin að byrja uppá nýtt áður en þú gast hvatt það gamla, hvað svo sem það var? ]



[ You wanna die? Ok
Pick a very popular, public place
So you can see the disgrace
in you’re mothers face
when she see’s you in a pool 
of her very own blood
Remembering you
when you we’re just a litlie kid 
playing in the mudd
throwing some sand
at the children all around
then you see youre mom
Wait, think....
What am I saying like you would listen to my crap
even if it made sense
maybe I’ll just stop writing
Locking you all out of the world that I see
Would you wanna be me?
Rather then youreself again?
I don’t think so ]



[ Bringing out the worst in me
Trying to create something new
It won’t really make a diffrence
and no one will remember
except for a few
of those ignorant of the big things in life
like having a house, kid and a wife
This makes no sense,
all scrambled I wander
within my own fence
were I can enjoy not hearing you
but screaming it all back
you don’t really hear it
and that is a fact
I’m screaming right now
pleasure... resist...
smite me down 
and abandon me in the mist
I search for this
I search for that
I search for nothing
that is phaaty phat
3 years in a row
I was wearing a hat
shielding from you
and the others that fight
struggling to survive
with all my might
I was weak
but now only torn
when I die
you need not mourn
I will always be with you
SCREAMING! ]



[ Upp er vaxinn akur blóma,
eiga rót í hjarta mínu.
Tak þau upp og lát þau ljóma,
leggðu þau að brjósti þínu.
SkÁ ]



[ Grasið er grænt, sjórinn er blár,
amma grætur og afi er nár.
Sólin er ljós, epplið er rautt,
á túninu liggur lambið dautt,
hrafninn hlær gleðisnautt.
Á morgnana og kvöldin,
er þreytan við völdin
og drengur sem grætur
gefur því gætur
ag glugginn er opinn. ]



[ ég tók enga mynd á aðra filmu
en ljóshimnu augnanna

örskot
skáldað til 
og skorið í form

ljóð sem lifir mig ]



[ ég er ein ég held á hnífnum en það seijir mér engin að skera mig ekki.
ég stend uppá þaki á blokini minni en það sér mig enginn.
ég sit ein útí mirku horni og hórfi á fólkið labba framhjá mér er kallt en það tekur ekki eftir mér ég er ein.
hnífurinn skerst inní holdið og það er öllum sama.
ég stek niður en deij ekki en það er öllum sama.
ég er að rotna í mirkra horninu það sejir enginn neit og það spir mig engin hvort ég vilji vera vinur þeirra ég er ein.
en allt í einu kemur ljós,ég sé ekkert en ég finn hlíuna frá því ég sé hendi mig langar að taka í hana en ég get það ekki ég er föst í eithverjum rauðum ljótum vef ég reini að losa mig en hann þrengist bara ég horfi enn á ljósið ég fer að gráta ég þrái so heitt að taka í þessa stóru heitu hönd og far afrá þessu öllu saman.
vefurinn fer að losna ég verð sterkari og sterkari og vefurinn lausari og lausari.
so allt í einu losnar hann ég get andað ég get hreift mig ég sé hvaða vera var í ljósinu það er vinarlegrur maður hann rétir út hendurnar og faðmar mig ég finn hvernig hitinn fer um mig mér líður allt í einu so vel ]



[ Þá var ekki til nema tvennt í heiminum;
maðurinn
og allt í kring um hann ]



[ þú skaust ragettu í rassinn á mér
og þegar hún springur
dreifi ég yfir þig stjörnuljósum ]



[ svo þegar ég opna augun
veit ég að það bíður mín gulur strætó
sem stoppar hérna við rúmstokkinn
og í honum er lúðrasveit
og sirkus
og ég er ljónið ]



[ Hreinsaðu pípuna mína!
Hreinsaðu pípuna mína ½ vitinn þinn
og klæddu þig í jakkaföt því þú ert að fara á ball.
segðu svo engum frá hver ég er.
Því ég er lækurinn undir lækjagötunni, 
og pípan mín er stífluð.

Gefðu mér dóp hálfviti og dansaðu.
En slepptu hassinu vegna þess að það er bara fyrir unglinga börn og homma
Og ég er hættur að reykja það fyrir áratug síðan, rúmum.
Gefðu mér heldur amfetamín og sprautu með alsælu.
Vegna þess að þá verð ég góður á malbikinu.

Pípan mín er ennþá stífluð skíthæll þó þú sért í jakkafötum!...
Og mig vantar píputóbak, dóp og aur
Þar sem ég er fastur undir sementinu sem 
þið lögðuð yfir mig í stað þess að hafa mig gegnsæjan.
Það ættu allir að fá að líða með mér.

Hálfviti,  gefðu mér wiskí og klaka.
Bara tvo klaka í glasið takk og snáfaðu svo
í burtu en glasið má vera fullt, 
En takk.

Pípan mín er stífluð og ekki gefa mér hass.
Allt annað en hass skal ég taka inn
Jafnvel baunir frá ora, banana frá cikita 
og tófúköku skal ég éta.
kókaín, spýtt, sveppi og sýru skal ég þiggja 
sem áður, eins og ég hef sagt.
En ég er fastur undir malbikinu í lækjargötu 
og get ekki tekið neitt inn.
Ég er lækurinn undir lækjargötu

Ég er álfurinn undir strætinu
Og ræsislokið er mitt svo ég geti farið að synda.
Syndga fyrirgefðu.
Ertu búinn að losa stífluna því ég verð að fá mér að reykja.
Takk, hálfviti láttu mig svo vera,
 en þú ert sætur í þessum jakkafötum en 
ég er gagnkynhneigður svo það nær ekki langt.  
Ég fann hjá mér tóbaks bréf.
.
Takk. Hálfvitar veraldar fyrir að hafa losa stífluna úr Pípuni minni
Nú get ég reykt mitt blessaða nicotín í friði.
Komið ekki aftur fyrr en ég sést og hef fengið það sem mér ber.

Takk hálfvitar heimsins, takk hálfvitar heimsins, takk hálfvitar heimsins.  Takk. ]



[ Ég var að kaupa mér hús, húsið mitt
bíður eftir mér, lofa að standa við mitt
búinn að brjóta, rífa, pússa og skrapa.
parketleggja, flísaleggja, mála - skapa.

Nýtt líf, nýr kafli tekur við
stíg uppá lífsins svið
tilbúinn að takast á við lífsins þrautir
allar vegins brautir.

Hlakka til - Húsið mitt,
húsið mitt. ]



[ Ástin er æðislegur hryllingur.
þar til einn daginn hún pakkar dótinu sínu niður og tekur hjartað mitt með. ]



[ sýklarnir læðast up í nefið niður í kok.
ég er hætt að geta talað.
ég ræski mig og hræki á götun og blóta þessu bévtans kvefi ]



[ Ekki elska neitt of heitt
Sál þín gæti orðið sveitt
Aldrei treysta neinum
Fyrir þínum leynum.

Sálarangist einkennir þig
Með sár í hjarta þínu
Láttu lífið snúast um þig
Ekki neinn í kringum þig

Láttu ekki leika þig grátt
Enginn mun þá líta á þig lágt 
Stattu upp og segjðu dátt
Ég held höfði mínu hátt

Nú sé ég þig með höfuð hátt
Ánægð með allt sem þú átt
Það er ekki gott að láta leika sig grátt
Haltu þínu striki. ]



[ Rauð lítil stúlka rjóð í kinnum
Raular ég gleym ei okkar kynnum

Meðan lífið áfram líður
Manstu þá eftir mér

Tifar tíminn áfram tíður
Tárin tala, blómið bíður

Þá frá sólu hverfur ský
Þú blómstrið lítur á ný

Blátt lítið blóm eitt er
Ber nafnið gleym ei mér ]



[ Ég verð hér endalaust þú losnar aldrei við mig
þannig verður það alltaf
lifðu, lítt ei aftur
ég spjara mig
bara farðu, bjargaðu sjálfri thér
ég hef þolað það harðara
farðu bara
gott
hún komst undan
ég er loskins búinn að finna sanna hamingju
sú stysta, mesta , og einlægasta hamingju stund mannsins
rétt fyrir dauðann.....

af hverju komstu aftur?
þú áttir að bjargast
FARÐU!!!
viltu ekki skilja mig eftir?
hvar hef ég verið?
og þú ætlar að vera hérna með mér þar til yfir líkur?
ó elsku ástar ljósið mitt

Mér skjátlaðist... ]



[ ( ef ég væri ríkur)

Ó, ef ég ætti tjaldvagn
Dibbi dibídæbi dibbidibbi
dibídæbi damm.
Engar súlur,
engin hælastög,
ekkert bogr við bakverkina rög.

Ekkert pump í dýnur
Dibbi dibídæbi dibbidibbi
dibídæbi damm.
Ekkert grjót sem rispar rassgatið
Enginn þúfa þétt við mjóbakið.

Þá gæt´i ég dólað letilega um landið 
Lullað í þriðja um þjóðveginn
Fallega staði festi ég á film.
er kvöldar áð ég gæti við eitthvert fjallavatnið
teygað að mér landsins ljúfa ylm
Og hent svo upp höll í þremur handtökum
Æjjæjjæjj !!!!!!

Ó, ef ég ætti tjaldvagn......... ]



[ Hann gengur um reikull í spori
ei hugann festir við neitt.
Leitar eftir því sem er ekki til
leitar þar til hann deyr. 
Hugann hann herðir með spýtti.
Sér ei að hann er lifandi lík.
Dagsljós hann ekki þolir
finnur sér skuggsælan stað
hugsar, reynir að hvílast
finnst eitthvað vera að.
Á götunni er Deildin á hverju horni, sér litla von.
Raunveruleikanum sviptur, týndur.
Örvæntingarfullur leitar að friðsælum stað.
Leitar en finnur ei neinn... ]



[ Inn í mér synda 
sindrandi álar
Inn í mér stinga 
stingandi nálar.
Tárin uppsprettu 
í augunum finna
og renna
niður um kinnar
og innar.

Sláðu ryki 
í augu mín
-augnablik

...svo ég geti múrað
upp í sprungurnar. ]



[ Þú sem átt mig
átt það skilið,
þú tókst mig upp
þegar ég grét,
faðmaðir mig,
sagðir mér að þú 
elskaðir mig,
af öllu hjarta,
tókst í hönd mína
þegar ég þurfti,
þurfti á styrk að halda,
ég hafði þig
hafði þig alltaf,
ég gat treyst þér,
ég gat vitað af þér,
ég fann fyrir þér,
mamma þú ert sú
sú sem styrkir mig
enn í dag,
mamma,
ég er alveg eins og þú
sjáðu! ]



[ Ég gekk út á fagurgrænt,
brosandi túnið.
Fagrar, brosandi sóleyjar,
tóku fagnandi við mér.
Allt var umvafið friði.
Allt var svo fallegt.

Mér var litið yfir þreytta,
stirða götunna.
Stór, ógnandi háhýsi
horfðu á mig dramblátum augum.
Allt var heft truflun.
Allt var svo uppgefið. ]



[ Óttinn, óttinn. 
Meira en að seigja.
Meira en að hlusta.
Meira en að sjá.

Við vitum, að eitthvað hræðir okkur.
Við forðumst það.
Við óttumst það sem við hræðumst.

Auðvitað er það óþarfi.
Auðvitað er það böl.
Auðvitað er það vandræði og klúður.

Samt er maður hræddur.
Samt ofskynjar maður það.
Samt er það fast þarna.

Því óttinn er meira böl en það sem maður í raun óttast. ]



[ Þegar miðnætursólin skín
stíga blómarósirnar úr dvala
skríða úr vetrarhíðinu
og springa út
söngvarnir óma
og dansinn dunar 
trumbuslög hjartanna
eitt brennur, annað brestur
vessar streyma inn og út í villtri hringrás
þau rísa í vestri og hníga í austri
því fengitíminn er hafinn ]



[ Ég dreypti um stund á veigum þínum
vakti mér yl og gleði
vínandi þinn flæddi um mig
ég varð ofurölvi
uns allt sortnaði
Nú reika ég á gráum strætunum 
þunnur timburmaður
ég grýtti flöskunni í vegginn
og nú liggja tár mín á dreif, glitrandi glerbrot
uns við verðum sópuð upp 
eins og hvert annað rusl
og send út í veður og vind ]



[ Tvær sálir
sem fundu hvor aðra
lágu saman í nóttinni
og horfðu á bragandi dans norðurljósanna
funinn í æðum okkar
logandi dreyrinn í hjörtum okkar
sem slógu ótt og títt
sáum stjörnuskinið í augum
vöknuðum í faðmlögum
og ávallt lýsti í brjóstum okkar
við greindum ekki varginn
sem teygði ginið mót urðarmána í formyrkvan
í ofsafengnu æði og hrævareld í augum
uns einungis dökk askan var eftir
og svartir sandar
auðn og einmanaleiki; einungis botnlaust tóm
þar sem flöktir glóð í sortanum
ljúfsár minning og hverful von ]



[ Ef þú opnar honum rifu
kemur hann inn
og á við þig tal

hann spyr þig spurninga
sem þú spyrjandi svarar               
og hann gefur þér tíma

og áður en þú veist af
fer þér að láta vel að efast

og líka spurningar
sem allt draga í efa 

svo heldur hann áfram
þar til ekkert verður þér víst. ]



[ Nautgæfa fóðurgrasið grær 
á leiði móður þinnar þjáðu. 
Því ertu hljóður, frændi? Sjáðu, 
hvar bóndi góður björg sér fær. 

Þúfu, sem slær hann, undir er 
sú ein, sem kæran haft þig hefur, 
í hjúpi væran dúr hún sefur. 
- Heytuggu nær hann handa sér. 

Þar er nú prýðin fljóða frægst, 
móðurorð blíð á mjúkum vörum, 
málfærið þýða, ljúft í svörum, 
upplitið fríða, ástarnægst? 

Seinna meir skaltu sama veg. 
Raunar er kalt í rúmi þröngu, 
og rökkrið svalt, en fyrir löngu 
veiztu það allt eins vel og ég. 

Nú færðu ekki að sjá um sinn 
meira af rekkju móður þinnar, 
maðkurinn þekkir skrautið innar. 
Því hlærðu ekki, herra minn? ]



[ Naha, naha! 
Báglega tókst með alþing enn, 
naha, naha, naha! 
Það eru tómir dauðir menn. 
Naha, naha, nah! 

Það sést ekki á þeim hams né hold, 
naha, naha, naha! 
og vitin eru svo full af mold. 
Naha, naha, nah! 

Og ekkert þinghús eiga þeir, 
naha, naha, naha! 
og sitja á hrosshaus tveir og tveir. 
Naha, naha, nah! 

Þeir hafa hvorki kokk né pott, 
naha, naha, naha! 
og smakka hvorki þurrt né vott. 
Naha, naha, nah! 

Og hvergi fá þeir kaffibaun, 
naha, naha, naha! 
og eru svangir og blása í kaun. 
Naha, naha, nah! 

Og bragða hvorki brauð né salt, 
naha, naha, naha! 
og þegja allir og er svo kalt. 
Naha, naha, nah! 

Þeir deyja aftur úr kulda og kröm, 
naha, naha, naha! 
Og holtið er grátt og kvölin söm. 
Naha, naha, nah! ]



[ Augnablik, minningar, frábærar stundir
ég sit og hugsa, hvað hefur breyst?
Tilfinningar okkar, þessir yndislegu fundir
ég horfi á vonina, get ég henni treyst?
Hún skiptir um skoðun
breytir um vilja
Kannski er ég treg
en mér tekst ekki að skilja ]



[ Á engum stað ég er nú stödd
það var svo mikið sem ég ætlaði þér að sýna
En af lífsins braut þú ert nú hvödd
og munt á himnum uppi skína
Ég í einhvern tíma græt mínum tárum
og reyni mínum sorgum að linna
En ekkert fær lokað mínum svíðandi sárum
ég verð mig aftur einhvernveginn að finna ]



[ Enginn mér tryði
mig kviði og sviði
og yfir mig liði

Mig kvíður 
og brátt yfir mig líður
þessi langi tími
ég við það glími

Allt hljótt
enginn hringjandi sími! ]



[ Í miklum hæðum
ég er að falla
Í engum klæðum
þú heyrir mig kalla:

Þú ert mig á brott að hrekja
draumur þinn er að rætast
En martröð þína og ótta ég skal vekja
og á miðri leið við munum mætast ]



[ Þú litla, feita og freka
mitt sjálfstraust ert burt að reka
Þú segir orðin og tárin leka
og neitar svo að játa þig seka ]



[ Talaðu snöggvast við mig
ég skal ekki tala hátt.
Þú getur sagt þína drauma
en munda að hvísla þá lágt. ]



[ Ég sé lífið allt í móðu
nokkuð meira en áður.
í dag er ekki allt í góðu
en þó er ég ekki þjáður.

Allar hugsanir renna í eitt
og ég sit fastur á sama stað.
Finn að sál mín er þreytt
en ég neita að tjá um það.

Öll heimsins orð mig hryggja
þess vegna loka ég mig inni.
Vill sjálfan mig upp byggja
og geri það eftir slæmu minni. ]



[ Elskan;
manstu þegar ég talaði um
að bjóða hingað fólki
í leit að vopni
í baráttu gegn vopni
sem er að drepa okkur ]



[ Á röngum stað í þessu lífi
Það er eins og hlykkjótt fjöll ég klífi
finst leiðin of löng
hún liggur gegnum mörg dimm göng
þar sem ekkert ég sé
langar að hætta, langar að fara
ég hugsa ef ég skyldi nú hætta hér
og fara á annan stað 
þar sem fengi ég loks frið
frá þessum vonda heimi
og öllu um hann ég gleymi. ]



[ Ég sit niður á fjöru
hugur minn reikar
aftur til æsku minnar
hvað ég ávallt fann þar
mína undarlegu hugar ró

horfði út á hafið
krotaði í sandinn
sat tímunum saman
stapísk ró fyllti
sálu mína

flæði huga míns 
yfirfullt hugsunum
börðu dyra af óþreyju
þráðu útgöngu
svífa á flug frelsis 

þarna gat ég opnað hurðina
hleypt hugsunum 
mínum lausum
gefið þeim frelsi
sjálfstæði 

horfði á þær svífa
langt, langt á haf út
fagnandi frelsi sínu
sem í sömu mund gáfu
andargift minni útrás

bros færðist yfir
varir mínar
bejandi hjartsláttur minn
bar til kynna
óútskýranlega vellíðan... jafnvægi...

vangaveltur míns
hugsanaflæðis
fylltu andrúmsloftið
allt mig um kring
kítluðu mig

feiktust með vindinum
orðin í sandinum
hrifin á brott
á endanum 
á haf út

þar sem þau hófu 
ferð sína
með straumi aldanna
sem báru þær á vit
óendanlegs ferðalags
sem á sér enn tilveru. ]



[ Með þér fann ég 
frelsið í eilífðinni.
Að sætta sig við að fljóta
saman undir þungum krónum
minninga okkar.
Og biðja þess að stranda 
aldrei. ]



[ Við sinfóníu lífsins
ég dansa.
Ein í huga mínum
umkringd öllum öðrum
unmkringd heiminum. ]



[ Andstæðurnar í
þrám okkar
drógu okkur saman.
Tvær leitandi sálir
á sama brautarpalli.

Lestin löngu farin. ]



[ Ég geng um höfnina,
meðfram sjónum.
Við sjónarrönd glittir í sólina 
en annars er grátt.
Venjulegur íslenskur dagur.
Aftan að mér læðast hugsanirnar,
kossar okkar og þrár,
samkenndin,
hamingjan endrum og eins.
Ég, sem hélt að tár mín
mundu aldrei þorna,
sé – núna við harðnandi
gifs tímans –
að ég dey,
hverju sem líður, einn
með sólina sem
hina einu sönnu hamingju.
Þótt kærleikur þinn hefði
- að sjálfsögðu -
mildað harðindin
get ég lifað. ]



[ sterklega ég finn
hversu heitt ég þrái
þennan og hinn til að verða minn
og ég allar mínar þrár ég fái

ég er háð karlverum
þeir eru mín ást
liggjandi á þeim berum,
þrái ég að þjást?

finn hvað eirðarleysið,
lætur mig hugsa og pæla
ég fæ að lokum allt í feisið
og fer svo heim að skæla

kvenkyn eru veiklind dýr
háðar hinu og þessu
og nú mæli ég hér skýr:
að lokum endiði í klessu! ]



[ Nóttin er dimm, 
Regnið er blautt,
Snjórinn er kaldur. 
En þegar ég er með þér finn ég bara fyrir hlýju og ást. ]



[ Þú hefur innrás
inní mosavaxna vitund mína
og byrjar að reyta 
upp mosann
sem hefur vaxið á mörg hundruð árum
og veitir mér skjól á köldum tímum.

Ég sem ligg hér nakin
og brjóst mín
blasa við þér.

Þú heldur áfram að reyta
upp mosann
meðan ég bið um það eitt að þú
kyssir mig góða nótt. ]



[ Oh, sister Death, when will you come for me?
Why do you take those who don\'t want to go,
when \'tis I who needs it the most?
Free my soul from the nightmare that I, myself created.
Free me from the burden of the Endless, for I see the light nomore.
Even here, in the kingdom of my own making,
I cannot conjure a dream to realease me from this darkness.

And so I cry out to you my sister, Death. ]



[ í nálægð þinni ég sannfærist um stundar sakir,
hvað er það elskan mín sem fyrir þér vakir?

hvað viltu mér, hvert ertu með mig að fara,
ertu að vona að hún á okkur sé að stara?

geymist ég í myrku skotti þínu,
þegar springur þú seilast eftir hjarta mínu,

eru orð þín sönn og áætlanir staðfastar,

eða verður mér innan tíðar í burtu frá þér kastað


09.júní, 2005 ]



[ Crawl inside Dream, what do you see?
The shadow of the wolf of darkness therein resides,
waiting patiently for his prey...
Enter happy thoughts, instantly consumed.
Enter darkness, it's there to stay.

Can you see his malevolent scheme?
Please help me to overcome him, Dream.
You alone have the key to this lock.
Don't be one of the Endless who mock
those they exist for to aid.

I remember how you were ages ago,
when we existed together in peace
Your power and pride you couldn't let go
and your creation would never cease.

But now I sense your spirits are down,
you can't see any point to it all.
Let me remind you before you lay down your crown,
there's no pride in taking a fall.

I should know best, for it once happened to me.
My ego got bigger than my soul.
So he cast me out you know the deal,
My sun a burnt out coal.

So rise man of sand and never forget,
those for whom you exist.
A new dawn your kind will get,
dreams will forever persist. ]



[ Afhverju er ég eins og ég er?
Stúlka med dökkt hár og augu blá,
Afhverju tekurðu ekki eftir mér?
verð bara þína athygli að fá!

Afhverju er ég svona dofin?
afhverju er ég svona dauð?
það virkar sem sál mín sé ofin,
eða er hún kannski bara auð?

Hvað viltu mér og þarftu að sjá?
Sál mína skal ég þér gefa,
eru augu mín ekki nógu blá
til að hjarta og sál þína sefa?

09.06.2005 ]



[ Tengjum saman tryggðarbönd
Thailands yfir höf og lönd
blómalands sem bíður mér
brosið þitt svo fallegt er.

Út á sjóinn er ég fer
elskan mín ég sakna þín
þá heima oft minn hugur er
hjá þér elsku ástin mín.

Ó hve dýrðar draumur er
dagur hver í örmum þér
hjarta úr gulli hefur þú
hrein og bein í lífsins trú.

Út á sjóinn er ég fer
elsku Kam ég sakna þín
þá heima oft minn hugur er
hjá þér elsku ástin mín.

Ljómar sól þín lífs um geim
og lýsir mér til þín heim
augu þín svo undur blíð
elska mun ég alla tíð. ]



[ Vinátta þín er mér mikils virði,
og gefur mér mikinn frið. 
Guð má vita hvað um mig yrði,
ef þín nyti ei við. 

Ég veit að ég er mikils metin
ávallt er þú til staðar. 
Endalaus hlýja frá þér getin,
til þeirra sem þú að þér laðar.

Aldrei máttu gleyma mér,
stórt pláss þú átt í mínu hjarta.
Ég mun ætið unna þér,
hetjan mín bjarta.

09.06.2005

Eva þú ert langbest af öllum!! :) ]



[ Það ert þú sem þarft mig ávallt að þola.
Það ert þú sem þarft að gefa mér ást.
það ert þú sem huggar ef fer ég að vola.
það ert þú sem vilt við mig fást.

Það ert þú sem ég elska heitt.
Það ert þú sem kallast móðir.
það ert þú sem ei ætlast frá mér neitt
þú ert fyrirmynd af því sem kallast góðir.


09.06.2005 ]



[ Í leiðindum
gríp ég til kutans
og keyri á kaf

Geðið mungát glepur
beygur sækir að

Hvert kvöld
sem ég beygi af
og dey ]



[ Þegar þú ferð
vaknar von
um að allt
verði ókei

Hurð fellur að stöfum
hjartað missir slag
tíminn stendur kyrr
vindurinn kafnar
vatnið staðnar
flugan þagnar
orðin stama

Og mig minnir
að skóhljóð
frá tiplandi Kínaskóm
kveiki svart/hvíta þögn
þar til þú
- Garún Garún -
stingur lykli
í skrá mína
og lífið
kemur í lit ]



[ Þú komst 
eins og vorið
með ilm
af regnvotum strætum
þegar hjartað
var opið
og tómt

Ég man
þegar við strukum
hvort inn í annað
og þú sofnaðir
með koss minn
á vanga

Þú varst vonin
sem hjartað vakti
og það glitrar
á ástir regnbogans
í augum þínum

Garún Garún taktu mig
og berðu mig upp til skýja ]



[ We prejudge our lives
Here we are and there we\'ll go
False notions of paths on which we\'ll flow
we\'re occupied with lies

Deciding forevermore
How can we be so naive to think
we\'ll pull the plug that drains the sink
we\'ll shoot but never score

Foolish need for control
From mountain tops to desert beach
The knowledge must be in our reach
Condemning of the soul

We don\'t belive in time
We think there\'s not enough to spend
Curious we strech around the bend
Becomes a wasted rhyme

It\'s no way to live
This is what we all must do
Ignorance is piss in your shoe
we take and never give

How can we surely tell?
When he\'s planned a rise or fall
If there is a he at all
The soul I\'ll never sell

Darkness lies ahead
No lights shine on the road beyond
Of death we have become to fond
It\'s all inside our head ]



[ Fullkomnun sprettur af ófullkomnun
Ófullkomin manneskja elur af sér fullkomna sorg,
svört sem svartasta nótt og djúp sem dýpsti hafsbotn.
Eins og eldrauð og heit glóðin molnar í grásvarta ösku á augabragði ]



[ Sviðna vinabönd við svartklæddum hatri,
sofna verndarenglar á vakt sinni í snatri,
ef guð er sú vera sem yfir oss vakir, og fyrirgefur ódauðlegra sakir? ]



[ Yesterday is already a dream
and tomorrow is only a vision.
But today, well lived,
makes every yesterday a dream of happiness
and every tomorrow a vision of hope.

So if I pick up all my pieces
that lie scattered around my world
I might find a way to fullfill this philosophical plea.
To long have I wandered, stripped of the things I need to be.
A raven of the night who knows not sleep,
I repeat the vicious circle of my non-existance.
Stuck between the world of tomorrow and yesterday,
I had no dream and see no vision. 
Like the undead roaming in the night,
alone in the darkness of uncertainty,
aimlessly caressing deaths hands and lifes boosm,
blindly hoping that either of them would take me into their arms,
like a mother would a frightned child,
to carry me off down destinys cold, empty streets.
But here I am still and will always be,
stuck in the ever deepening cravass between life and death,
wake and sleep. 
In no mans land I\'ll dwell forever. ]



[ We turn green with envy, red with anger, black with hate and blue with sadness.
But what about greed?
It\'s always there, cowardly hiding,
but always at the ready, an automatic mechanism of consumption.
Like and irritable itch, unreachable and ever growing,
so that finally we buckle down and it\'s power comes to light.
A bloddy orange would be its color, like fire,
consuming everything in its path, stopping at nothing to grow ever larger and powerful. ]



[ Þyrnirósir 
ef við bara gætum sofið eins og börn.
Kaffibollar og sykurmolar
dreymi um pönnukökur eða grjónagraut
í vöku.

Prinsinn getur prísað sig sælann
að hún sló hann ekki
þegar hún var vakin
eftir svo væran svefn. ]



[ Nú hefur okkar Halldóra lokið skólabransa
og hennar góðu einkunnir eru með glansa!
Hún er góð og snjöll,
við elskum hana öll
og útskriftarpartýið góða verður ei til vansa! 

Þar verður hópur góðvina með létta lundu
lífsgleði verður allsráðandi á góðri stundu!
Við syngjum hátt í kór
og sötrum mikinn bjór
og menn fíla sig í botn á þeirri samkundu! ]



[ Life is like smoking a cigarette in rough winds,
you get a few good drags but most of it just blows away... ]



[ Orð sem enginn skilur
Þögn
Ég horfi út 
en þar bíður mín bara meira myrkur ]



[ Travelling sideways, following the moon
Skipping over rainbows on a damp afternoon
Crawling through the sky, with the head in the trees
Poking at the stars with the cool night breeze
Swimming through tall green grass, swaying playfully
Gather together and join the dream of tomorrows fantasy ]



[ Hvar ertu þegar ég þarf þig
Á undan minni samtíð
Enginn skilur mig
Nema röddin í þokunni
Hún hvíslar að mér
Blekkir mig
Ég man eftir björtum dögum
Þá skein sólin á ljósa hárið mitt
Nú bíð ég andvaka eftir því sem aldrei kemur. ]



[ Þegar ég horfi á hafið
Sé ég andlit þitt speglast
Óljósar útlínur af fallegasta sköpunarverki guðs.
Þú horfir á móti og augu þín glampa.
Ég vona bara að öldurnar beri þig ekki í burtu. ]



[ If dawn is birth, dusk is death and the day is life,
what then is the night?
C.a. nine months in the woumb
or forever locked inside an earthly tomb?
What happens after dusk? Are we reborn, is there another dawn?
Are we transported to other places where there is no dusk or dawn,
one of eternal day or one of eternal night?
Do we get another chance at the day
and another day after that, infinantly? 

Whatever the night may bring, I\'ll dream tonight. ]



[ Við erum öll hlekkjuð við vegg ranglætisins.
En fæstir vita að lykillinn er falinn í hjarta hins upplýsta. ]



[ Myrkrið umlikur mig.
Hvar er ljósið sem áður skein svo skært
kemur það aftur eða hefur það yfirgefið mig. ]



[ Sálin mín er brotin
Hvert get eg leitað
Sumir leita í trúna
Aðrir kafa dýpra ]



[ Sólkerfin og stjörnurnar fylgjast með hreyfingum þínum.
Bros þitt fegurri en nokkuð blóm.
Himnaríki er þitt. ]



[ Þegar nývöknuð sól rís upp á morgunhimininn
Ert þú það fyrsta sem kemur í huga min
Hvernig þú brosir
Hvernig fallega hárið þitt fýkur í vindinum
Sólin bíður þér góðann dag og þú brosir á móti
Þú gerir heiminn fullkominn ]



[ It\'s such a tease, that yellow burning blotch in the sky,
that it\'s probably a she.
Sophisticated, glowing, thoughtful, warm, playful,
charming and yet decietful, manipulative, moody, dangerous.
If it\'s a he though, he\'s probably gay. ]



[ Þú ert hjá mér í draumi sem vöku
hugurinn geymir minningu forðum.
Um hvern dag og hverja nótt
ég sveipa þig hugsun minni.

Ég hvísla nafnið þitt 
í fjöllin og hafið
og greipa ást mína í klettaberg. ]



[ Þú ert mitt hjartans hvínandi bál
er ég leitaði að í þúsund ár.
Loks fann ég minn himinn
loks fann ég mitt haf.
Þú ert mín angist
og þú ert minn friður.
Þú ert ljóðið sem lífið mér gaf. ]



[ Við skulum ekki gráta
þótt grafi í gömlum sárum,
því við finnum engin svör
í löngu liðnum árum.

Þau eru farin sinn veg
eins og löngu hljóðnuð bæn.
Gára burt á lífsins bárum
og drukknuð í hafsjó af ógrátnum tárum.

Við skulum ekki gráta
þegar næturnar eru dimmar.
Þótt örin virðist ljót 
eða minningarnar grimmar.

Því að með vorinu vaknar alltaf von
og í spegli tímans sindrar
kærleikans líknandi tár
sem allan sársauka mildar. ]



[ Nóttin var blá.
Við lágum í myrkrinu nakin
og hvísluðumst á í þögninni.

Loksins gáfumst við upp fyrir
hvoru öðru,
ég og maðurinn,
með hafið í augunum.

Þú þerraðir tárin mín þögull
og vafðir mig klettþungum
örmum þínum.

Nóttin andvarpaði fegin. ]



[ Mitt litla alheimsljós.
Þú komst
og þú kvaddir
eins og fegursta fölnandi rós.
Nú brestur mitt hjarta
og himnarnir gráta
er í mildan faðm guðs
ég legg þig,
litla barnið mitt bjarta. ]



[ Sussu, sussu barnið mitt góða
nú er nóttin alveg björt.
Sussu, sussu barnið mitt blíða
allt er svo friðsælt og rótt.

Nú sefurðu vært, yndið mitt ljúfa
umvafin kærleika guðs.
Nú er heiðskír íslensk sumarnótt
og allt svo kyrrlátt og hljótt. ]



[ Eitthvað deilt með allt mínus allt,
er meira en hvað sem er þúsundfallt.
Það er óendanleiki í plús eða mínus.
Tangens deilt með sekant er sínus. ]



[ ég geng niður strætin
og elti bílana
ég fel mig bakvið veitingastaði
og hirði afganga
ég þrengi mér upp við fólk sem ég þekki ekki
og þefa af rössum þess

ég held að ég sé flækingshundur ]



[ Stundum langar mig að stunda kynlíf með líki
En svo fatta ég
að þá yrði ég litin
hornauga
af samfélaginu
og missi alla löngun. ]



[ Stundum þá langar mig til að drepa eitthvern
Slátra eitthverjum
Kála eitthverjum

Stundum langar mig til að slátra þér
Skera þig
Sneiða þig
(Og saxa þig niður)

Stundum langar mig til að kála þér
Myrða þig
Og éta þig

Hráan með tómatsósu
Kalt kjöt með tómatsósu

Og kannski franskar með. ]



[ Hamingjan er vandfundin,
Láttu mig vita þegar þú hefur fundið hana
Því þá ætla ég að stela henni af þér. ]



[ Dynhamrar dökkir
dagur í austri
máttlaus myrkraöfl
steinrunnin vættur
stöfum roðin
grjót er grýla nætur ]



[ Þú ert svo mikið æði
Að þegar að ég sé þig
Þá finn ég fyrir morðæði. ]



[ Tveir tómir bekkir bíða
tala saman
muna tímanna tíða
margt fólk mikið gaman

margir hafa í þeim setið
samtölin mörg af sér getið


manneskjurnar margar
glaðar eða daprar

sól eða regn
sumar eða vetur

þar þeir hafa staðið
fólkið hefur setið
þeir hafa hvergi farið
manneskjurnar fara víða
í bænum sitja bekkir og bíða. ]



[ Er ég ljóð? ]



[ Ég stari út í heiminn,
finnst ég vera að drukkna,
ég kemst ekki lengra,
að ég stari og grenja,
út í þennan vilta heim.
ég þarf að vita hver ég er ]



[ Póstmodernisminn, hvað er það?
prettir og tálar, umburðarlyndi
umsnúin gildi ,eða  siðleysi
gildisleysi, kannski hressandi 
köld sturta fyrir kapitalismann
sem hristir sig líkt og hundur
eftir holdvott baðið og fær bein
í laun frá hundhlýðnum lýðnum ]



[ líf,
þessi ókunna manneskja,
alltaf stendur hún álengdar
við tilveru mína
og allir segja mér að faðma hana,
stundum geri ég það
með heilum hug
en oftast 
með hiki í hjarta. ]



[ Hérna sit ég
og lít út um gluggann,
sé bréfbréfa bölva í hljóði
og troða póstinum í lúguna,
hann á víst erfiðann dag.

Það er sólskin en hvasst
fólkið er ekki að fýla það,
hleypur í skjól og sest niður,
en börnin gleðjast sólinni
og sparka í bolta kát.

Spurningin er samt sú
hvort ég eigi að vera barn í dag
eða fullorðin og eiga slæmann dag. ]



[ rígbundin átthagafjötrum legufæris
frá morgni til kvölds
vafin innan í bómull
og gifs

fjallið úti roðnar á kvöldin

ég kem seinna 
treð það fótum 

gleymi þessu svo ]



[ Er held ég enn á æskuslóð
úti er napurt og sól er sest
og er nóttin skellur á
verð ég magnlaus í myrkrinu
og minning þín er sterk sem bál.

Ó hve sárt ég sakna þín
sem lýstir mér inn í ljóðaheim
og lífs mér sagðir sögur
um landið okkar ljúfa
og lífsins leyndarmál.

En á morgundaggar ég fer á fund 
og finn þar huggun í dalsins kyrrð
og minningarnar lifna við
um sveitina, fólkið og fjöllin
sem fylgdu þér hvert fótmál. ]



[ Dimmir dagar
og dökk kvöld.
Lífið sagði hátt,
ástin er köld.

Tómir dagar
sólin blind.
Lífið sagði hátt,
lífið er lind.

Blautir dagar
himininn grár.
Lífið sagði hátt,
tíminn læknar sár.

Langir dagar
jörðin frosin.
Lífið sagði hátt,
sjáið öll brosin. ]



[ Þú veist mín ást er ætluð þér
þú veist þú ert mín eina
þú veist þín ást er ætluð mér
þú veist vel hvað ég meina ]



[ Þú komst í sófann hjá mér
og virtist hrygg í lund
mér leið svo vel þar hjá þér
þessa einu stuttu stund

Þú gefið ekkert getur 
um það er ei að fást 
þó ég vildi kynnast betur
þinni einlægustu ást

Þú vilt mig eiga að vini
það vænt mér þykir um
þín fórn er fyrir syni
sem hugsa þarft þú um

Ég finn í mínu hjarta
er sumri halla fer
er myrkvast nóttin bjarta
hve einmanna ég er

Ég taka verð af skarið
og vonlaus segja þér
við verðum ekki parið
sem ég löngum óska mér

Ég á ei neitt að bjóða
nema bara mig
en af konum allra þjóða
enga vil ég nema þig

Nú læt ég á það reyna
hvort tíminn lækni sár
hvort ég hugsi um þig eina
um ókomin ár ]



[ Um lendar þér og lærin stinn
mig langar til að strúka
við geirvörturnar gæla um sinn
og gullið hárið mjúka

Hve ljúft við brosir lukkan mér
og leyfir mér að njóta
unaðs kvöldstund einn með þér
og endurfundi skjóta ]



[ Hann sagði við stúlkuna
að allt hefði sína ástæðu
og að allt væri vaxið
frá grundu sjálfs okkar.
Hún skildi það vel
og kallt hjarta hennar hlýnaði,
það næstum bráðnaði
þegar hann sagði henni 
að vængir hennar titruðu ekki 
að ástæðulausu.

Nokkrum dögum seinna
var hún mætt aftur
grátbólgin og vængbrotin.
\"kæri sáli, þú sagðir mér ekki að allt hefði einnig afleiðingu\" ]



[ Hvernig má ég segja þér,
hvað mér býr í hjarta?
Hve nærvera þín yljar mér,
með brosi þínu bjarta.

Stundum deyr út vonin mín
er einn ég geng til náða.
Enga framtíð sé án þín,
hvað er nú til ráða?

Að sjá þig aka burt frá mér,
augun fyllast tárum.
Hve vildi ég þú værir hér,
ást mín er í sárum.

Sál mín hangir upp á þráð,
mitt hjarta er í taumi.
Hve lengi þína ást hef þráð,
sem vitjast mér í draumi.

Sýndu mér á einhvern hátt,
að ég skipti máli.
Ég er að missa allan mátt,
mitt hjarta er ekki úr stáli.

Alltaf verð ég vinur þinn,
sama á hverju gengur.
Þó Grikklandseyjar elskhuginn,
sé það ekki lengur.

Viltu ástin segja mér,
hvað ég þarf að gera?
Til að verða hæfur þér,
því þannig vil ég vera. ]



[ Glaður er á góðri stund
geislar lífs míns kraftur
man er fórum fyrst í sund
fljótt vil fara aftur

Þú mættir mér á bláum bol
blaut við lékum saman
óx þá ástar minnar þol
ó hve það var gaman

Allt of sjaldan síðan þá
sé ég ásjón þína
þrá’ í faðminn minn að fá
fjallkonuna mína

Hvað er ég að hugsa mér?
Hví er ég að vona?
Mér ei er ætlað líf með þér
þú verður ei mín kona

Plásslaust er í Paradís
para brostinn draumur 
enga á ég álfadís
ó hve ég er aumur ]



[ Ég man
tannlaus brosin
tindrandi augun
og tíumilljón spurningar.
Ég man
hlýjar barnshendur
húfuklædd höfuð
og hjartanlegan hlátur.
Ég man
barnslegu einlægnina
blikandi stoltið
og bekkjarkvöldin.
Ég man 
sex ára svipinn
sjö ára flissið
og skólatöskur í gúmmístígvélum.
Ég man
krummafót
kríuegg
og kátustu krakkana.

Ég man
að ég ætlaði 
að kenna ykkur 
svo margt.
Hvað, man ég ekki lengur.
Það eina 
sem ég man 
er það sem þið 
kennduð mér. ]



[ Það var föstudagur og miðbærinn fullur af fólki
ég gekk eftir gangstéttinni
til vinstri gatan - til hægri steingrár veggur
þá sá ég í veggnum andlit manns
kallandi á hjálp

ég leit í kringum mig
en enginn virtist taka eftir neinu
ég snéri mér við
og sá andlitið hverfa inn í vegginn
ég ætlaði að hlaupa
en stóð föst í stéttinni

og eins og styttan af Jóni Sigurðssyni
horfði ég á anlitið hverfa og mást út
- í rigningunni. ]



[ ó Guð ekki vera með þetta puð og kondu mér í stuð, Heyri ég suð eða fékk ég bara stuð æjji hættum þessu puði og förum í stuð ]



[ Þegar rökkrið ríkir
á reynslunnar þungu stund
og brjóstið af ekka bifast
blóðugt er hjartans und
Leitaðu þá á Drottins fund. 

Þig vil ég bænir biðja
blessaði faðir minn
viltu mig veika styðja
og vef mig í faðminn þinn.

Elfa - Jan 2005 ]



[ Nærvera mín á sporbaug um tvær svartar kúlur
 andlit flökt en samt opið
 andardráttur silkimjúkur
 en rennur þó til á samskeytum
ég er Mummi munaðarlausi en lifi þó í munaði
og þá rennur lækur af vörum mér
-en fjarar snöggt út
 flúrljósa-afslöppun og hlæjandi doði
á ekki saman
svo ég sný mér 
-og varpast af sporbaug ]



[ Heim gengur Tinni, tindátinn,
           staðfastur.
Rakinn hjúpar hann ringlaðan.
Hneggjandi hljóð undir fæti.
     Og hvað?! og hvað?!
                Stál?
          Stál sem stingur í augun.
Og hvað?! og hvað?!
     Dynjandi taktur hífur mig upp.
bleik móða eða ský?
     Bæði,
rós sem fitjar uppá nefið
og hvítur, skjanna.
Meir skjanna en heilagt ljós? 
     Nei. ]



[ einu sinni 
var ég með haus
en svo
hlustaði ég á maus

og hann datt af ]



[ það rignir ekki blóði
ef ég segi það

alveg satt ]



[ This is me,
    lost litle girl,
    i was a litle happy girl, 
    i\'m falling down,
    but i try to pull me up,
         BATMAN. ]



[ Þú komst til að kveðja
svo kyrrlát og hljóð.
Þú kvaddir með kossum  þínum
við komudyrnar rjóð.
Tilbað þig með tárum mínum
trúði á þína sál.  
Eignast vildi ást er skildi
öll mín leyndarmál.

Við dönsuðum í draumaheimi
um dal í sólarátt.
Stundum grét ég sárt í hljóði  
þótt sumir hefðu hátt.
Ásýnd þín með æskublóði
í augum mínum beið.
Þú hélst af stað en heitt ég bað
við héldum hvora leið.

Seinna gat ég skrifað betur
söngvaljóðin mín.
Sárin sem þú skildir við
var sorg og ástin þín.
Skil nú betur sátt og frið
syng á nýjan leik.
Hjartað fagnar er kveldið kallar
kyrrðin ein hún veit. ]



[ Við ljósalampa og lítið borð
þín list varð til með rækt.
Fingur þínir færðu orð
í fagran búning hægt.

Handverk þitt og hjartaást
er hátt í huga mínum.
Við útsaum muntu aldrei fást
aftur í stólnum þínum.

Ætíð mun ég elska þig
innst í hjarta mínu.
Seinna færa svanir mig
í skjól að brjósti þínu. ]



[ Hugur er frjór og hugur er fagur.
Hugur er fullur af lífsgleði og vonum.
Hún er með mér, þetta er sólríkur dagur,
En í huganum er hún með honum. ]



[ Ég læt mig stundum dreyma í dagsins önn
um daga langa 
og landsins bjartar nætur.
Þar lækir streyma úr stórri fönn,
sverfa niður tímanns tönn
og tifa um hvannarætur.

Ég læt minn huga líða um hafsins rót
við háa kletta
og kaldar landsins strendur.
Þar fuglar kvaka um klofin grjót
kunna lítið mannamót
að meta um þessar lendur.

Ég læt minn huga reika um hetjuslóð
á heiðum uppi
við heitar landsins lindir.
Þar orti ég mín lífsins ljóð,
um ljúfa ást og fögur fljóð
og fagrar fjallamyndir.

Ég læt mig stundum fljúga um háreist fjöll
við fögur gil
og gráblá landsins grjót.
Þar dvelja stundum tvíefld tröll
sem takast á um víðan völl
og váleg jökulfljót.

Ég vakna að lokum upp af dagsins draumi
við dauflegt stræti
í stórri heimsins borg.
Heimþránna ég læt í laumi
líða frá í sterkum straumi
og stöðva mína sorg. ]



[ það er þögnin
sem veldur sárinu
og
hefur líklega komið 
aftan að mér

já auðvitað! ]



[ Riðandi staurar.
180°- þar er ég
það sér hún,
prófessor,
Páll lögfræðingur?
Nei ekki beint
en samt lúmskur.
Já ég veit hver þú ert,
tölum um það,
væri ekki best að
gleyma þessu?
spurningin nær ekki lengra en ekkert,
en er útskýrð með glotti ]



[ ef betur er að gáð 
sjást örin
með nýjustu samtalstækni
og röntgen
má sjá allt
falið.

en á yfirborðinu 
má klæða af sér örin
mála og fegra
brosa jafnvel,
faðma...

en röntgen sýnir
sundurskorið blæðandi
hjartað
sem að þér snýr 

viðgerð er hafin ]



[ Ég sakna þín vinur 

Hví fóstu mér frá 

Ég sakna þess að faðma þig 

Ég sakna þess já

 

Ég man þegar þú hélst 

Hélst í mina hönd

Við elskuðum hvert annað.

Ó hve unaðsleg stund

 

Afhverju fórstu þessa nótt?

Hvaddir mig ei

Ég sef ekki rótt

Fyrr en ég get sagt þér eitt

 

Það eina sem eg vill seigja þér

Er það eg elska þig 

Eg vona að þú hafir elskað mig

 

Ég vona að þú heyri þetta kall frá mér

Það kall er að láta þér líða vel

Og lofa að hugsa oft til þín

Svo þú getir haldið áfram að elska mig ]



[ Tilfinninganæm manneskja situr hér ein ,
Hugsar um hvað hún vilji og hvað ekki,
Hún fattar það að hún er ástfangin,
Ástfangin af manneskju sem hún vissi rétt af

Ástin heltekur hana , 
Ástin tekur yfir allar hennar hugsanir,
Hún hugsar aðeins um þessa mannekskju
Fær margar spurningar uppí hausinn. 

Er ég ekki nó og góð fyrir hann?
Elskar hann mig nokkuð?
Vildi hann mér eitthvað ? 
Þykir honum vænt um mig?

Engin svör aðeins daprar hugsanir ,
Hugsanir um líf án hans ,
Lífið er var gott áður en hann kom
En betra er hann var komin 

Núna reynir hún að loka hann af 
Í dimmu horni inní hausnum á sér
En hún finnur að hann á ekki að vera þar
Hann á að var á björtum stað í hjarta hennar. ]



[ Ég man svo vel er eg kissti þig fyrst 
Mér leið eins og prinsessu
Heimurinn var fullkomin
Jafn fullkomin og sólin

Mér langaði svo að hafa 
Hafa þig hjá mér 
Að eilífu sem vin minn
Sem stóð mér svo traust við hlið

Við stóðum þarna saman
Um stjörnu bjarta nótt
Gleðin skein úr brosi þínu
Og veitti mér mikin þrótt

Mér langaði að hafa þig 
Alltaf hjá mér 
En svo fórstu þessa leið 
Og eg sé þig ekki meir

Eg kveð þig hér með vinur
Og vona þess þú gleðjist
Þegar þú heirir að eg 
hef alltaf elskað þig ]



[ Nú er sólin farin að lyftast
Kemur kanski upp bráðum
Eftir allan þennan dvala
Lýsir kanski loksins smá í lífi mínu.
Búið að vera svo mikið myrkur
Myrkur, kuldi og sársauki
Það byrtir til og hlýnar með sóinni,
Sársaukinn sjatnar og
Lífsviljinn kviknar
Kanski sé ég sólina aftur
Eða eru þetta bara hillingar
Ofsjónir og blekkingar
Eða kanski tálsýn vilja og vonar?? ]



[ Sit hérna
Inni lokaður
Fastur í helvíti
Er ekki að losna
Neiddur í skóla
Þau skilja ekki NEI! ]



[ ég nenni ekkki að lifa þessu lífi lengur
nú langar mig að deyja
þið viljið ekki mér það leifa
segið mér að ég eigi að lifa
hvað varð um það að maður ætti að gera það sem maður vildi
vera sjálfstæður og gera það sem maður sjálfur vill
síðustu árin er búið að vera að hamra því í hausinn á mér
vera sjálfstæður og fylgja minni eigin sannfæringu
ekki endalaust að láta aðra skipa mér fyrir og segja mér hvernig ég eigi að lifa lífinu
þið hljótið að sjá það sjálf að þessi tvöfeldni gengur ekki 
þið eruð ekkert nema hræsnarar sem segja eitt og meina annað
þið segjist vilja hjálpa mér en leyfið mér samt ekki að deyja
hvernig væri að hjálpa mér að deyja?
þá mynduð þið losna við mig og áhyggjurnar sem mér fylgja ]



[ Ég veit ekki,
Skil ekki,
Fatta ekki,
Hvað er að.
Ég þarf að vita,
Þarf að skilja,
Þarf að fatta,
Til að mér batni.
En hvernig veit ég,
Hvernig skil ég,
Hvernig fatta ég,
Hverju þarf að breyta? ]



[ Ég get ekki tjá þér 
Ást mína til þín
Tjáð hana í orðum
Ég get ekki heldur
Sýnt þér hana
Sýnt með gjörðum
Eina sem ég get 
Er að reyna að opna hjarta mitt
Opna það og bjóða þér inn 
Bjóða þér alla þá hlýju sem ég get veitt
Kíktu inn og sjáðu
Sjáðu tilfinningar mínar
Tilfinningar til þín
Þær eru svo heitar
Þær brenna í hjarta mínu
Ég get þér aldrei gleymt
Aldrei sleppt þér
Get ekki leyft þér að fara
Því ég elska þig svo heitt ]



[ Ég sakna þín
Ég þrái þig
Þrái að finna snertingu
Finna hendur þínar renna 
Renna eftir bakinu mínu
Sakna að finna þig taka utanum mig
Taka utan um mig og kreista
Sakna þess að horfa í augun þín
Halda í hendina á þér
Hafa þig hjá mér og geta kysst þig
Ég sakna þess hvernig þetta var 
Ég er haldinn fortíðarþrá
Ég þrái þig ]



[ Einn ég ráfa í myrkrinu
Einsog stefnulaust fley
Enginn áfangastaður
Veit ekki hvaðan ég kom
Né hvar ég mun enda
Eða myn ég enda einhverstaðar
Eða bara vera stefnulaus
Stefnulaus um aldur og ævi ]



[ Þú sagðist elska mig,
Ég elskaði þig líka,
Trúði því sem þú sagðir.
Svo var mér sagt að þetta
Væri byggt á lýgi.
Ég grét,
Grét þig,
Þótti svo sárt að missa þig.
Reyndi að gleyma þér
Hélt það hefði tekist.
Frétti svo af þér.
Komst að því 
Að ég get ekki gleymt þér,
Get ekki ýtt þér frá mér.
Því ég elska þig en 
svo heitt. ]



[ Með poka á hausnum
Gaskút við hliðina á mér
Skrúfa frá,
Gugna á þessu
Ríf pokann af mér og skrúfa fyrir kútinn
Sit og huxa
Afhverju ekki??
Er það sársaukinn??
Eða er það hræðslan??
Hræðsla við dauðann... ]



[ Fljótt frjáls ég verð
Eftir fimm mánaða innilokun
Fæ að ganga meðal fólks
Ekki undir eftirliti
Eða með gæslumenn ]



[ Ég þrái að skera
Þrái að finna kalt blaðið sleikja húðina
Þrái að finna blóðiðð leka niður hendina
Sjá þegar rauður vökvin sprettur fram
Vona að mér blæði út en
Vita að það takist ekki frekar en í öll hin skiptin
Allar þessar misheppnuðu tilraunir
Skilja eftir sig minningar, ör á hendinni
Sjá örinn í hvert skipti sem maður lítur á hendina
Alltaf þessi stöðuga minning á sársaukan sem einu sinni var
Blossar alltaf upp aftur þegar maður heldur
Heldur að maður sé laus við hann!!
Þetta hlítur að enda með dauða fljótlega... ]



[ Nú er ég lokaður inn
Eins og dýr í búri er ég geimdur
Einig er ég umheiminum gleymdur
Enginn mér man eftir
Ég var tekinn úr mínu umhverfi
Sendur í burtu og sagt að það væri fyrir bestu
Ég er þeim ekki sammála
Þetta er einsog að vera í fangelsi
Engin símtöl
Engar heimsóknir
Ekkert!!
Hafa allir mér gleymt
Eða eru þau fegina að losna við mig?
Hvort sem er þá er ég fastur hér
Kemst ekkert í burtu!
Hér verð ég næsta árið
Haldið í burtu frá öllu og öllum
Smá samband við umheiminn
Aðeins út, enginn hefur samband inn!! ]



[ .
.
.
.
.
Vorð.

vetrarguð\"#! ]



[ Eitt andartak ég taldi lífið fullkomið
eitt andartak ég trúði á þig
eitt andartak ég sleppti 
og á einu andartaki komstu upp um þig ]



[ Leiddu mig
þú veist
hvað mér leiðist

einveran

á meðan fólk
faðmar hvort annað
af ástúð ]



[ Veröldin týnist inn í myrkri móðu,
á meðan ég fel mín leyndarmál í skjóðu.
Ríð inn í nóttina á fáki mínum hvíta,
veröldin fyrir mér sem fallin spýta.

Hversu frjáls þarf ég að vera í dag ?
Hversu frjáls til að allt komist í lag ?
Þarf ég að taka saman höndum og grafa öll sár ?
Binda endi á öll mín sorgartár ? ]



[ Hver er & hver ekki,
hver viljum við vera?
Hvernig finnum við okkur
þú þig, ég mig,
og við hvort annað?
Erum við týnd
í hraða lífsins og
væntingum annarra?
Sjálfið er horfið
í spegilmynd almúgans. ]



[ Ég fell 
í ópi óttans,
dimman grípur mig 
líkt og 
þyrnóttur koddi. ]



[ stórt veldi af depurð
stórt haf af reiði
hvernig hann dirfist
er einum of fyrir mig

ég vil öskra
ég vil gleyma
ég vil drepa 
og sjá
hvernig mannveran særist og hættir svo að lifa

deyðu, burt úr huga mér.
ég vil aldrei sjá þig aftur né vita af þér.
ég hata þig. ]



[ Við saman.

Á öðrum stað, á öðrum tíma,
Er ég viss um að við hittumst á ný.
Á betri stað ert þú nú kominn,
Þitt heimili er undurmjúkt ský.

Tíminn líður eftir þann dag,
Er þú varðst að kveðja þennan heim.
Hugsanir um horfna tíma,
Ó hve vel ég man eftir þeim.

Við saman, í gegnum, lífshlaupið, ávallt með bros á vör,
Við lékum, í lyndi, hjá okkur var lífið ávallt fjör.

En núna ertu horfinn fyrir sól,
Ég hélt að lífið myndi standa í stað.
Með kraft að ofan, frá góðum guð,
Ég held áfram með lífið, svona er það.

Lífið breyttist , er ei lengur eins,
Ég þakka guði, nú fyrir sérhvern dag.
Ég vildi heiðra minningu góðs drengs,
Mín hinsta kveðja, rituð á blað.

Við saman, í gegnum, lífshlaupið, ávallt með bros á vör,
Við lékum, í lyndi, hjá okkur var lífið ávallt fjör.

Ég varðveiti allar minningar, í hjartanu að eilífu,
Ég gleymi aldrei góðu dögunum, ég gleymi aldrei þér.

…. Gleymi aldrei þér. ]



[ Ég man eftir þessu kvöldi eins og það hefði gerst í gær.
Við höfðum ekki þekkst lengi, en þegar þú komst og spurðir hvort einhver vildi koma í göngutúr sagði ég já.
Við röltum um svæðið og töluðum saman.
Héldumst í hendur.
Mér leið svo vel og í fyrsta skipti í langan tíma fannst mér ég örugg.
Þegar við komum til baka sátum við fyrir utan skálann og spjölluðum.
Allt í einu sagðirðu að þú vildir kyssa mig.
Mér leið eins en þorði ekki að segja það.
Ég hélt þú vissir hvernig ég er.
En þú fórst inn.
Ég sat úti í smástund og fannst eins og heimurinn hefði hrunið.
Ég sá þig aftur þegar ég kom inn.
Það nísti hjarta mitt að sjá hversu illa þér leið.
Ég hef aldrei getað fyrirgefið sjálfri mér það að særa þig svona.
Ég bara hélt þú þekktir mig.
Ef þú hefðir bara kysst mig. ]



[ Hann leit á klukkuna
og ég líka,
vildum báðir eflaust 
vinda tímann hraðar
þar sem við sátum tveir
á biðstofunni

og við biðum áfram,
fingur trommuðu á jakkafaldi
klukkan sló fimm,
og allt í einu sagði hann:
\"akkúrat núna, var ég að fæðast\". ]



[ Marta mín er mektar gullvild í Afríku núna!!!
Hún er alltaf mjög glaðvær á góðum dögum
og gerist hálærður doktor kerlingahögum!!!!

Þrjátíu og átta ára er hún nú í lífsins blóma!
Hún er langbest og snjöllust af öllum, öllum
og auðvitað þarna í draumunum hjá köllum!

Ég óska heilla og hamingju heillabarni mínu!
Með gæfu og gengi hún standi vel á sínu!!!!!!
Ég gleðst í fjarska með þér á afmælinu þínu!! ]



[ Hvar ertu vinan, ég leita þín
hef leitað fram á nætur.
Gerðu okkur greiða og komdu til mín
áður en annaðhvort okkar grætur.

Mig verkjar að hugsa til þess
að þú birtist mér ekki á ný.
Aldrei hef ég heyrt orðið bless
en hugarfar mitt nú ég sný. ]



[ Úr votu skauti vatnsins bláa
reis ég nakinn og tær.
Hljótt upp úr móðunni
sem lagði af vatninu
steig ég fagur og skær

Vatnið sem ól mig
unni mér heitt.
Það iljaði mér
með andardrætti sínum
sem ljósálfar spunnu
í örfínan þráð og marbendlar ófu
úr dýrindis lín,
sniðu af kufl,
úr mistrinu skikkju
sem merlaði af
í hvítu mánaskini.

Svarrbláum nikrum
var beitt fyrir vöggu
úr mjallhvítum liljum
og sígrænu sefi
sem mettaði vit mín
með framandi angan.
Hún festist við föla
rekkjuvoð stjarnana
sem flökti á hvíslandi
földum vatnsins
er ofurmjúkt kysstu
mig á vangann.

Allar vættir vatnsins
vöktu yfir mér,
og vernduðu mig af mætti.
Þær gáfu mér glitrandi
gullin fræ Bráins
og dögg þá er draup
á miðju nætti.
Lagardísir
ljáðu mér brynju
herta í vafurloga,
sverð úr sólstöfum
sjöunda himins
og skjöld úr regnsins boga.

Þá röðull rann heitur
á heiðan himinn
og leysti í sundur
minn líknarbelg,
risu úr svelgnum
hvasstenntir drekar
sem kenndu mér töfra
og leyndir vatnsins.
Kyngi og seiðstafir
urðu mitt mál.

Dvergar krýndu mig
vorsmíði sinni
sem huldi mig brágeislum
dauðlegra manna.
Og æskan varð öll
að eilífri bernsku
og ómunatíð,
að draumi um hetju
sem vatnið bláa
gaf allt nema sál. ]



[ Þitt óðal er úthaf
þinn andi land.
Gimsteina gaf
í gróður og sand.

Lofsungin leið
leysti þín bönd.
Í birtingu beið
brimið við strönd.

Gatan er gróin
gömul en bein.
Söngva við sjóinn
skildum við ein.

Byr fær er bíður
blíð er dagsbrún.
Yfir sæina sígur
síðnæturhúm. ]



[ ég tek við trúnni

gerir hún það

ég skil trúna mína 

sættir hún sig við það

trúin mín er mér mikilvæg 

er henni alveg sama um það . ]



[ Eimbeitt traust 

sem brotnar niður 

um aldir styttir upp

augu full af blóði 

sinnum þessu táraflóði 

hleypur á sjó 

aleinn sveinn 

finnur frið og fær aldrei nóg

á endanum allt er breytt 

líf hans uppþornað og beitt .

hann sker sig á sínu lífi 

endar einn 

aleinn með sínum beitta hnífi ]



[ Ég vildi að ég gæti farið til baka
Ég myndi breyta þessu eina kvöldi
Ég er ákveðnari núna
Nú gæti ég sagt það sem ég vil
Nú myndi ég ekki særa þig
Nú myndi ég ekki særa mig ]



[ Isis, confused angel queen
Goddess for those who chose you
Chained down by your own insecurities,
Life shall set you free

Fear of flying
Soaring high above
Cherry flavoured with chocolate sprinkles
Fading soul, looking fornew strength,
Keeping it hidden within yourself
So even you can\'t find it.
Little sister, mother,
Older than us all
Graceful, intelligent, beautiful
Lovely, trusting, insecure,
Smart, nice,
On the brink of a thumb,
It\'s called karma
The night is still young...

Who worships you when hope is lost?
Who listens when you cry?
You chose your stand, you knew the cost
Shoulder to cry on for everyone else
Moody, disoriented - unattainable goddess

Coldness and christmas, presents for all
Cafe Paris, birthday
Snowballs, trees, christmas lights
All you want is a hoola hoop and your new bracefree teeth
Darkness all around us

Dreams have a meaning
And you have dreams
If you have a meaning
Are you but a dream?

Seems like everyone around you is crazy
Do you not have one friend who is sane?
Are you?
Searching for diamonds among lumps of coal
Shining so bright
Little star, Little May Star

Always scared,
afraid of the simplest do wrongs
wonder why people find you childish

Lovely eyes
Good taste

Sweet little countrymouse

Anna, babe, I love you too.
You are better than you know (but I do!)
Others look up to you,
You look down on you,
Setting goals impossible to achieve ]



[ We fill our lives with meaningless things 
To block out the world and its pain
And those who see through it we secretly hate
Because we fear that we might, too.

Cheap things are worthless, 
Expensiveness counts
Your heart came for free
We buy things, we build things,
 We long for everything Prada
And we give things importance
So we have something to believe in

People who die, people who suffer
They are the people no-one cares for any longer
Because it’s not in fashion anymore.
Never mind love, forget about compassion
There were movies about it – both flopped
Disney’s about as much care and love
It’s healthy to show children anymore

We build castles to defend our belongings
We buy things to show off, and lock ourselves in
And within the thick walls
Covered with prizes
It’s easier to pretend we’re happy within. ]



[ svo lítið fræ 
verður eitthvað
bara sá því.

djúpt í augum
þínum hlæjandi
sá ég

sáðum 

þar við situr

sáð

en auðvitað
verður ekkert
það er ekkert andskotans lögmál
að það verði eitthvað
þetta var bara eitthvað

sem ég sá ]



[ Það er ólýsanlega erfitt
þegar
líkami manns er fastur heima á Íslandi
á meðan hjartað er í Noregi. ]



[ You can tell
from the scars on my arms
and cracks in my hips
and the dents in my car
and the blisters on my lips
that I’m not the most careful of girls

you can tell
from the glass on the floor
and the strings that are breaking
and I keep on breaking more
and it looks like I am shaking
but it\'s just the temperature
and then again
if it were any colder, could I disengage
if I were any older , could I act my age?
but I don’t think that you’d believe me
it\'s
not
the
way
I’m
meant
to
be
it\'s just the it made me
It just the way the emptiness made me
and you can tell
from the state of my room
That the mess isn’t just on the inside
and I’ve got some issues to work through
there I go again
pretending to be alive
pretending to able to
work throught the mess of me
I have no real soul beneath the surface
trying to convince you that I do
it was accidentally on purpose

I am not so serious
this passion is a plagiarism
I am the world\'s worst accident

and you can tell
by the red in my eyes
and the bruises on my thighs
and the knots in my hair
that I’m not right now at all
there I go again
pretending that I’ll fall
don\'t call the doctors
just
let
me
crash
and
burn

and you can tell
that I’m sorry that I asked
though you did everything you could
(like any decent person would)
but I might be catching so don\'t touch
you\'ll stop believing that what you see is real
don’t touch my hands
because the bandages will all come off

and you can tell
from the smoke at the stake
that the current state is critical
well it is the little things, for instance:
in the time it takes to break it she can make up ten excuses:
I’m short on sleep, and I feel lonely or sad,
or it’s the state of the world or me or you
and it’s not my fault
don’t blame me, don’t listen
don’t make me face the consequences

of what I do
I won’t hurt you, I swear
I hurt me, but you don’t care
Let me be
Let me freeze
Inside of what I seem to be.
It’s so sad
I’m so sad
If you break through the emptiness
And then through the loneliness
And the sadness after that
All you’ll se is pain
A rusty machine soul
That fooled you all, but not me
Because my soul doesn’t work anymore
And why fight for the life
Of the already dead?
Why work on to save
A living shell of a little baby girl

I don’t believe there is a cure for this
these feelings I’m stuck with
The feelings that I make me feel
The feelings that I seem to feed
With my soul and my mind and my heart and my sight
And there is nothing I can do
And there is nothing you’ll ever do
That can save me from myself

I am useless
I am
behold the worlds worst accident
I’m sick, I must die

Why won’t you please just let me?
And why won’t I? ]



[ leiðir 
liggja saman

leiðir 
leiðast ekki 

arm í arm

af löngun

leiðir skilja 
á krossgötum

er leiði ]



[ Pealing the flesh
of the mind that is blowing
revealing thy self
without them ever knowing
I’m scared to hell
with all of these sessions
writing down all
my dirty litile confessions
putting in these lines
one thing that defines
the uglyness in all of us
my demise is my protection
fighting all of these copycats
they can’t cut through the bullshit
looking at their stats
discovering their misfits ]



[ Making me feel
like I’ve never been born
feeling like a child
that has yet not worn
the truth about life
the dreadful disease
killing everyone around you
bringing you to youre knees
the mistakes are as follow
you lived youre life
nobody cares
so drop the fucking knife
killing youreself
won’t solve a thing
look at the moon
you start to change
turning dark
look a the clock it’s almost noon
Oh my god
you’re already late
to witness the birth of the first born child
in youre hands, lies his fate ]



[ Today I saw
that I had been focusing
on the wrong things in life
Yesterday I saw
nothing

Tomorrow I will see
that I was right all along
but still, I was wrong
Because, whats right is right
and whats wrong is right in the eye’s
of whom who thinks he is right.

At the end
I’ll end up alone
out on the street
because...
I thought I was right ]



[ Án þín er ég ekkert.
Ég er núll og nix.
Þú gerðir mig að þeirri manneskju sem ég er núna 
og ég er þér mjög þakklát.

Þegar þú ferð í burtu 
er ég einsog veikur fugl
það ert þú sem heldur mér saman
það ert þú sem ert ljós lífs míns.

á erfiðum tímum
þú stiður mig.
ég vildi með þessu segja:
TAKK FYRIR AÐ VERA TIL:* ]



[ það er eins og allur heimurinn sé á móti mér
minni tilvist
Ég er bara hérna 
reyni að þrauka
gegnum hörki lífsinns.

Veit ei hvað ég gerði
til að verðskulda þetta allt.
Mig langar bara að hverfa.
verða endanlega ósýnileg.
Þar sem enginn getur séð mig.
Þar sem enginn veit hverju ég klæðist.
Þá get ég loksinns verið ég. ]



[ Raddir umlíkja höfuð mitt.
það er eins og ég sökkvi í sand eilífðar
eins og allt vari mikið lengur
ég er fangi 
í eigin líkama.

Raddir segja mér hvað ég má og má ekki.
Þær segja mér að setja þig í hlekki.
Binda þig fastann.
sleppa þér hvergi.
Þú ert fangi í mínum hugsunum.

Hvað var það sem ég gerði til að öðlast mátt?
ég veit ekki svarið 
en raddirnar segja að ég hafi gert rétt. ]



[ þú daðrar 
við mig
eins og
sólin daðrar
við sjóndeildar
hringinn

en þegar 
á reynir
roðnarðu
niður í 
rassgat

og hverfur á bak
við fjöllin ]



[ Ást mín er logandi bál
eins og brennan á þjóðhátíð í Eyjum. ]



[ Biðin er maður í bláum frakka 
sem stendur undir ljósastaur hamingjunnar
og þegar ljósið kviknar, þá hverfur hann
og enginn man eftir honum
fyrr en ljósið slokknar og hann birtist á ný
tilbúinn að staldra við eins lengi og þarf ]



[ Dónablómið ógnþrungna
sendir mér stingandi augnaráð
með græðgi í svipnum
og langar að borða mig

Það hættir ekki að horfa
mér finnst eins og
það sé að horfa í gegnum mig
en samt beint á mig

Alltaf þessi helvítis dónablóm
hafa gert margan óskunda
í gegnum tíðina
og valdið miklum andlegum og líkamlegum sársauka

Þess vegna skal ég
stíga ofan á það
og kremja það til bana! ]



[ Gleðin streymir um allan líkamann
lekur fyrst niður frá hársverðinum
niður í augun
beygir við nefið
nítján millilítrar af gleði brjóta sér leið inn í munninn
afgangurinn rennur áfram niður hálsinn
niður bringuna
niður magann
stöðvast við mjaðmirnar.

Gleðin rennur ekki lengra í þetta skiptið, hann missti fæturna í slysi. 
Gleðin lekur niður af líkamanum og í niðurfallið. 

Eina gleðin sem hann mun finna héðan í frá er þeir nítján millilítrar sem hann geymir í munninum. ]



[ þegar andinn er fullur af engu
og innra leynist hnútur

er affarasælast
að þegja

láta lítið 
fyrir sér fara

og finna tilveruréttinn í tóminu

þá tekur enginn
ekki neitt
í burtu

og ekkert ósagt er ósatt 

án lygi ]



[ Ég játa til feðra minna
syndir mínar
sem eins og skörðóttur hnífur
hafa bitið á sköpun almættisins
og sem eitur
hafa deytt fögur blóm
er döfnuðu á grundu móður minnar

Eitt örsmátt tár
get ég gefið í staðinn
en hver er sú bót

Mínum síðasta blóðdropa
heiti ég
en hver er sú bót

Getur einhver sagt mér 
hvar ég beygði af leið ]



[ Um draumalendur ljóðsins
svífur sál mín endurborin ]



[ Lítil hönd í lófa mér
létt vil hana strjúka
sæt var þessi stund með þér
sárt var henn’ að ljúka ]



[ Heitum tveimur höndum á 
heiðarlegum manni
leita finna líða fá
ljúft um kropp á svanni ]



[ Það er kannski
eitt eða tvennt eða þrennt,
sem lætur mig það skilja
það er kannski 
eitt eða tvennt eða þrennt
sem lætur mig það vilja
það er kannski 
eitt eða tvennt eða þrennt
sem lætur mér líða ég kafna
það er kannski
eitt eða tvennt eða þrennt
sem lætur mig þig hafna
það er kannski
eitt eða tvennt eða þrennt
sem lætur minn huga vakna
það er kannski 
eitt eða tvennt eða þrennt
sem lætur mig þín sakna. ]



[ Ég er farinn í feðranna  lest
farinn vestur um firði og fjöll.
Þar sem sólin  rís og sólin sest
og sál mín ratar í hásætishöll.

Ég var alinn í uppvexti við
unnandi móður og ástvina lund.
Enn man ykkur og sáttur við sið
sorgmæddur lít ég á samveru stund.

Ég bið ykkur fjöll og vestan vor
að varðveita enn hin kyrrlátu kvöld.
Þá stend ég minn sjó með þrek og þor
þið þekkið minn fjöll svo harðgerð og köld. ]



[ Ég sá þig við ána á biksvörtum hesti, 
svo hvarfstu í gjána í brydduðu vesti, 
með skotthúfu á höfði, svo fölur og fár.
Ég síðan þín leita um ókomin ár. ]



[ þér vil ég ríða uns rýkur úr hófum
rennsveitt í lófum.
Rauður minn dansar svo drynur í fjöllum,
hjá dvergum og tröllum.

Var ég ung er fyrst ég fékk þig líta,
fögur varstu brún með hausinn hvíta.
Hefði ég bara hreppt þig merin kvika,
hvað í andskotanum fékk mig hika. ]



[ Dagur, alveg eins og í gær
býður upp á fjöldann allan 
af venjulegum hlutum.

Handabönd manna á milli
flissandi stelpur
týnd fjarstýring
hjörtu sem styrkjast og brotna á víxl
barnsgrátur
óbærileg þreyta
handklæði brotin saman
og norðanáttin enn eina ferðina.

Allt það sem kveikir í manni
þræðir sig þarna á milli
og mætir manni óviðbúið 
sem uppgötvun, minning, tilfinningarót 
eða einfaldlega góð saga

því hversdagsleikinn er sagna bestur. ]



[ Í upphafinu leynist endir
og í endalokunum felst upphaf.
Endalaus hringur
Skyldi maður nokkurn tíma læra eitthvað !!
Samt getur maður ekki annað 
en haldið áfram 
hring eftir hring......
untill.... ]



[ Tvö hjörtu slá takt.
Undirspil sála eflist.
Á milli kviknar
lítil, viðkvæm laglína -
heimsins fegursta tónverk! ]



[ Óvissan gleypir hjarta mitt
Óvissan rífur mig í sig
Óvissan talar við lífið þitt
Því óvissan hugsar um þig

Ég ei veit hvað ég gera skal 
Á ég nokkuð mikið val ?
Hugurinn talar og hjartað slær
Mikill og stór óvissublær. ]



[ Þú ert minn vinur
Þú ert mitt svar
Þó eitthvað hrynur 
Þá verð ég þar

Mundu þetta
Mundu það
Þó lífið sé erfitt
Þú átt mig að ]



[ Reiðin knístir
við sára sál.
Mikill eldur
við mikið bál

Tárin leka 
niður kinn
Er ekki komið nóg 
í þetta sinn? ]



[ Þú ert farinn
þú ert gleymdur
og allur skarinn
ekki lengur geymdur

Ótrauð held áfram
mína leið gegnum lífið.
Þú skiptir ekki máli
þú átt mig ekki lengur. ]



[ Flestum þykir gaman
þessum tíma á.
Pörin byrja saman
og miklu meira má.

Já, þessi unglingsár
alveg rosa mikið mál.
Hlátur, gleði og jafnvel tár
fara í gegnum hverja sál. ]



[ Tvö við vorum í hitanum
veltumst um í svitanum.
Vorum við með tungur tvær
trylltar um allt fóru þær.
Fór ég inn í blautan hyl
fann þar bleitu og mikin yl.
Breittum við um stellingu,
hjakkaðist þannig á kellingu.
Fór þaðan í sparigat 
þótti gott þar við sat.
Eftir mikin hamagang
fékk hún næstum niðurgang.
Fullnæging á leiðinni
gat ei stoppað reiðinni.
Tók hann út og vildi þvott
hún hikaði ei og gaf mér tott.
Svo var komið að sáðláti 
var hún eins og í kappáti
Eftir það við vorum sátt
héldum svo í hvora átt. ]



[ Græskulaust ég grínið tel,
á gleðisnauðum stundum.
Sér í lagi virkar vel,
er vantar fjör á fundum.

Fáfræðin er fjári slæm, 
forðumst allir hana.
Biðjum okkur betri bæn,
en bíðum ekki bana. ]



[ Brellukóngar býsnast við,
bætifláka að finna.
Hafa löngum haft þann sið,
sem höfuðpaurar kynna. ]



[ Segðu mér aftur söguna, af öllum furðuverunum,
Tröllum og forynjum, draugum og dvergum og álfunum.
Ég vona að ég vakni, og verði að eilífu vær, 
Fann hvernig svefninn læddist, mér svo kær.

Sveimuðu skuggarnir í draumalöndunum fjær, 
Sviplausir tældu mig með sér, þokuðust nær.
Ég reyndi að finna skjólið, og fikraði mig þér að, 
Reyndi að finna aftur öruggan stað.

Kuldinn beit mig  löngum, 
Kúrði ég undir sæng.
Hlýrra var mér forðum.
Undir þínum heita væng.

Hlaupandi reyndi að hörfa, bjargandi sjálfum sér,
Horfði til baka og sá þig, hrópaði hjálpaðu mér. 
Verðuru ekki hjá mér þegar ég hleyp í hring?
Viltu ekki vaka yfir og allt um kring?

Opnaði rólega augun og sá að þú varst mér við hlið, 
Tókst mig í fangið og ruggaðir rótt eftir heillanga bið.
Hvarmana fór að fylla og tárin flutu af stað, 
Ég færði mig nær þér, hjúfraði að. 

Ég lá á brjósti þínu, og varlega í húmið lagðir,
Heyrði þig ofur hljótt hvísla, heyrði þú sagðir.

Láttu honum batna fljótt,
Svo sofa megi rótt.
Undur hljótt,
Nú sem og alla nótt. ]



[ Eftir amstur morgunsins er gott að fá sér að borða
Eftir máltíðina er gott að loka augunum og láta sér síga í brjóst

Það heyrist raddkliður frá hinum í kaffistofunni
Þeir tala ekki lágt
Láta vel í sér heyra

Eins og það er gott að dorma aðeins
þá sjá óþægilegir stólarnir til þess að maður vaknar 
með dofinn afturendann ]



[ Nú hlýjar eru hjartarætur
hennar Birta yljar þeim
nú sælar eru svannardætur
seint þó vakni eftir geim ]



[ lífið snýst í hringi
eða snýst ég um lífið
og geri alltaf sömu hlutina. ]



[ Ligg andvaka hér á kodda mínum
Reyni að skilja hugsanir í huga þínum.
Ekkert samband breytir þér meira 
þetta er hvorki sjúkdómur né veira
Láttu mig vita hvað þú vilt gera
á ég að tala við þig eða bara láta þig vera ?

Hvað get ég gert - ég veit ekki neitt?
Nema það að mér þykir þetta leitt
Talaðu við mig - lof mér að heyra
viltu þetta eða kannski eitthvað meira?

Við finnum ráð, við finnum leið
Þótt tíminn eftir okkur beið
Hann mun efla okkur og virkja
og kannski vináttu okkar styrkja

Þetta er það sem við vildum 
þetta er okkar verk.
þótt við séum öll misjafnlega sterk. ]



[ Bugast mátt ei Björgin blíð
björt öll ljós þín loga
þú veist þín bíður betri tíð
við enda regnsins boga ]



[ Blíðleg augun þín, þokkafullur líkaminn,
brosið margræða, hlýlegt móðurskautið
fyllir mig gleði og öryggi.
....þá vil ég vernda þig,
þá vil ég elska þig
og eiga þig
hverfa inn í þig
og verða þinn
að eilífu.....

Hjartað mitt brostið,
sál mín niðurbrotin
ást mín í dauðateygjum,
myrkur í sálinni,
fegurð þín skelfir mig: 
Eg er afbrýðisemin,
ég er tortímingin......

.....Ástin er dauði minn, 
sverið mitt hrokinn,
skjöldur minn kuldinn.
Ást mín er stríð við sjálfan mig

(ort um tvitugt) ]



[ Hljóp ég heim í ofgáti 
Heim og lentí ofáti
Gat ei gert nokkuð neitt
Naut þess síðan út í eitt. ]



[ Köttur hljóp á krukku
Klessti sig í hrukku
Sat þar og skeit uppá bak
Skeit í hrúu alveg uppá þak
Þaðan hann datt á þúfu
Þannig grenjaði hann á grúfu
Þá kom heimskur hundur
Hrópaði: þetta er undur!
Þá hrökk við kötturinn haltur
Heilsaði hundinum valtur
Spurði hann spjaranna út
Og sagðist hafa hrokkið í kút
Hundurinn hugsaði ekki neitt
Heimskur var hann út í eitt
Svo kom fuglinn fljúgandi
Fretaði í loftinu gargandi
Þetta var þá heljar messa
Þá fuglinn flaug á krukku, Klessa
Kötturinn horfði á hundinn
Hundur sleikti fundinn
Kötturinn vildi krækja í bita
Kræst þetta er ekkert nema fita. 
Hundurinn fékk sér fjaðrir 
Frekar heimskur, ekki eins og aðrir. 
Ekki meiri steypa að sinni
Skemmtu þér að sögu minni. ]



[ Í fyrndinni reyndu forverar okkar að ná taki á tímanum. Þeir hentust á eftir honum í eins konar eltingarleik og þegar þróunin hafði loksins gefið þeim tímaskyn þóttust þeir geta klukkað hann. Stássið hangir nú uppi á vegg eigendum til prýði eins og uppstoppað dýrshöfuð í húsi ævintýramanns.

Í rauninni náðu þeir honum aldrei. Þetta var eins og að reisa rimla utan um sjálfan sig og segjast þannig hafa fangað umheiminn. Ólin er enn spennt um höndina. Hamstrahjólið snýst enn. Þó maður eigi dagatal eru dagar hans samt taldir, og enn í dag er maðurinn fangi eigin huga, en hugfanginn eftir sem áður. ]



[ Ég á vin.
Vin sem ég get treyst fyrir öllum mínum dýpstu þrám og löngunum.

Í nótt, á meðan lífið svaf, 
læddist ég berfætt út í döggvott grasið
og hvíslaði í eyra hans leyndarmáli mínu; 
að ég elskaði þig en myndi aldrei
aldrei
þora að segja þér það.

Og þó svo ég viti 
að vinur minn muni ekki ljóstra upp leyndarmálinu
þá er hluti af mér sem vonar
heitt og innilega
að eitthvert haustkvöldið
hvísli hann leyndarmálinu í eyra þér.
Ásamt gulnuðum laufblöðum.

En hann mun aldrei segja frá.
Vinur minn vindurinn.



Öll eigum við eilíf leyndarmál sem enginn
nema vindurinn fær að heyra. ]



[ Horfi á bleikt, glitrandi ský svamla letilega í suðurátt.
Heyri í árniðinum sem slípar þúsund ára gamalt grjót.
Strýk fingrunum yfir puntstráin sem dansa yfirvegað í golunni.
Bragða á sætum blöðum blóðbergsins.
Anda að mér ferskri angan lambagrass og ljónsloppu.

Svona er hún, íslenska sumarnóttin;
Sannkölluð veisla fyrir skilningarvitin. ]



[ Djúpt ég geymi sár eftir þá sýn
Mynd af ást sem varð aldrei mín
Fyrir hana, aðeins hjarta mitt slær
Ávallt þessi söknuður sem engann enda fær
Við fyrstu sýn, ég mun aldrei gleyma
Fegurð hennar í hjarta mínu ég mun ávallt geyma
Minning um þegar ég hafði þig
En var það satt, varstu til staðar þegar ég datt
Hvar ertu nú, hvernig get ég andað einn
Hvernig væri það ef ég hefði ekki verið of seinn
Þú ert mér eins og loft, fáir vita af þér
En allir þarfnast þín, af hverju fórstu frá mér
Eftir öll þín loforð, ég sit hér einn, af hverju?
Ég held ég fari að vakna frá þessum draumi.. ]



[ Einn í myrkri, sjálfseyðingarkvötin tekur við
Vítisenglar hafa komið til að leggja henni lið
Einn í horni, með tár á kinn
Mun ég gefa mig í þetta sinn
Leitast eftir meiru en ekkert finn
Opnast nýjar hliðar sem ég sá ekki fyrr
Ærslafull sál sem getur ekki verið kyrr
Ég óttast um mitt eigið líf
Brátt með vítisenglum ég svíf
Einmanna hugur rákar um minn veg
Á visnum grunni, hjá minni ást er ég
Ást sem var horfin en er nú hér
Hvernig er hægt að forðast það sem alltaf sér
Ég held ég muni sitja áfram hér með þér ]



[ Í myrkrarfrosti ég dreg inn andann
Eilífur logi til ást minnar fyrir handan
Brostin tár á daufum himni
Kaldar varir handa ástinni minni
Faðmur sem ávallt upp á býður
Allt sem þú þarft, segðu mér hvernig þér líður
Ég elska þig, og mun ætíð gera
Tilfinningabyrgðir ég mun ávallt bera
Vil vera það sem ég mun aldrei vera
Kaldar varir eru það eina sem ég hef
Mig dreymir þig þegar ég sef
Þú ert í dagdraumum mínum er ég tek mín síðustu skref
Ást mín er köld....Ástin er kaldar varir ]



[ I saw you in my dreams..
I saw you last night and it seems
I\'m in love with you still
My heart is empty and only you can fill
Can you hear my suffered cry
Can you see how slowly I die

I still can\'t believe it was you
My heart was beating on my chest and i thought it was coming through
You saw me, but did you care
Or have you forgot, life ain\'t fair
I still get lost in your eye\'s
Holding on to a memory that never dies... ]



[ Kenningar mínar speglast
í súrrealískum takti sem
ég fylgi og kalla hjartslátt minn. ]



[ Raindrops on my face
Carrying me to a better place
The streets are gone, every pain washed away
I was standing alone, that rainy day
I have done something that I regret
Something in the raindrops won\'t let me forget
Who am I, what is this?
One love, one kiss
You are the only one I truly miss
Raindrops in my eye\'s when I watch you fade away
I know I won\'t get you back, but I pray ]



[ mig langar svo í þig að hringja
höfnun þinni bágt ég á með að kyngja

óska þess þig í faðm minn að fá
góði guð viltu ást hennar mér ljá

ó þú varst mér svo hlý
fjarvera þín þung mér er sem blý
ánægja mín liggur öll í þínum orðum
ó hvað þú hefur sett líf mitt úr skorðum

ég elska að sjá bros þitt bjarta
ég elska að lykta af hári þínu svarta
ég elska hvernig þú nærir mína sál
ég elska hvernig þú kveikir í mér bál
ég elska hvernig þú kyssir mínar varir
ég elska hvernig þú á mig starir

sérðu ekki þegar þú leggst í arma mína
hvernig úr augum mínum hamingja er að skína

mig langar að bíða eftir að þú komir til mín aftur
þverrandi með þér fer allur minn kraftur

allt sem ég gaf var bara fyrir þig að þiggja
þögn mín ég vona að sé þig ekki að hryggja

mig langar bara aftur hjá þér að liggja. . . . . .

17.júlí, 2005 ]



[ Sífellt er það segin saga,
sagansölum frá.
Að endalaust um okkar daga,
óskum ýmsra ná.

Með kvenlegan kynþokka í tali
og kærlega borið á borð.
En karlarnir klofast um sali,
og klúryrtit kveða sín ootð.

Old boy. ]



[ Með hangandi hendinni heyrum við,
hugljúfa tónana þína.
Sífellt og seyðandi sendir á svið,
söng hinna sælustu tíma. ]



[ Suður fórumk um ver, 
en ég svarna ber 
öflga eiðstafi 
úr úthafi: 
munarmyndum 
mjög þótt yndum, 
heimrof mig finni 
hjá Huldu minni. 

Þar er barmi blíður 
og blómafríður 
runnur í reit, 
er ég rökkri sleit, 
dalur, sól og sær 
og systur tvær, 
einkamóðir 
og ástvinir góðir. 

Þar er búþegn beztur, 
bóndi og prestur, 
til þess tel ég vottinn, - 
trúir enn á drottin 
og á sjálfan sig, 
svo sem ég á mig. 
Þar er líf í landi 
og ljóshæfur andi. ]



[ Eldgígur vestan undir Kröflufjalli


Bar mig á brenndum auri 
breiðar um funaleiðir 
blakkur að Vítis bakka, 
blæs þar og nösum hvæsir. 
Hvar mun um heiminn fara 
halur yfir fjöll og dali 
sá, er fram kominn sjái 
sól að verra bóli? 

Hrollir hugur við polli 
heitum í blárri veitu. - 
Krafla með kynja afli 
klauf fjall og rauf hjalla. 
Grimm eru í djúpi dimmu 
dauðaorg, þaðan er rauðir 
logar yfir landið bljúga 
leiddu hraunið seydda. ]



[ Reið ég yfir bárubreið 
brunasand, en jódunur, 
kalt var hregg og átt ill, 
ýtum skemmtu dálítið. 
Holur nafar grjót grefur. 
Grunar mig, að seint muni 
Úlfur karl, þótt aur skjálfi, 
ámur fylla úr þeim nám. ]



[ Heill sértu mikli
Milton íslenskra! -
fyrr ek aldregi
fátækt reiddist
en er hún angrar þik
ellihruman
og hindrar mik
hjálp þér veita,
gulli gæddi ek þik
ef ek gull ætti. ]



[ þRÚGUSYKUR
INN FYRIR MUNNVIK
FYRIR PRÓF
ÉG ÆTLA ÞREYTA
LANDSPRÓF
ÞAÐ ÆTLA ÉG MÉR
MEÐ ÞRAUTSEGJU
MEÐ BLÓÐSTREYMIÐ 
UPP Í HEILA
HEILASTÖÐVAR
ENGU GLEYMA
ÞAÐ RÍKUR ÚR 
PENNA MÍNUM
ÞEGAR SKRIFA Á STÍL
ÉG RÆÐ EKKI VIÐ PENNAN
HENDIN VERÐUR STJÖRF
OG ÞEGAR ÉG GENG ÚR PRÓFI
RYFJAST UPP FYRIR MÉR
SPURNINGAR.
SVARÐI ÉG RÉTT. 
Æ, NÚ MUNDI ÉG SVARIÐ ]



[ Ég skil mig ekki - alltaf hlýt ég unna,
en elskað sömu lengi ég get ei meir;
mér finnst ég þjóta meðal ótal brunna
og mega drekka - en þyrsta alltaf meir.

Því sjái ég mey, og sé hún ung og fögur,
og sé hún ekki járnköld, eða stál,
þá er ég í báli, yrki ótal bögur
og öllu fórna, líkam bæði og sál. -

En þegar víman aftur af mér líður,
ég ætíð finn og glópska mín var stór.
Var hún sú rétta? - nei, og sárt mér svíður,
er sé ég aðra, hvernig þarna fór.

Með nýrri ást svo nýja byrja ég vegi,
en nýtt í vorum heimi eldist fljótt;
svo gengur koll af kolli, dag frá degi,
frá dagsins morgni fram á svarta nótt.

En þó er ég orðinn þreyttur fram úr máta
á þessum leik, því hjarta mitt er kalt,
og margoft hlýt ég sárri gremju að gráta
mitt glópsku líf og þetta ráðlag allt. 

Ég hefi elskað aðeins einu sinni,
og elskað þá svo heitt sem nokkur má,
með þeirri glóð, sem brenndi innst mig inni- 
nú askan þakin er með klaka og snjá. 

En allt, sem bærist innst í sálu minni,
og allt, sem neitar mér um stundar ró,
er þetta: Ég vil elska einu sinni,
bara´ einu sinni til - og þá er nóg. ]



[ Ég elska þig, stormur, sem geisar um grund
og gleðiþyt vekur í blaðsterkum lund,
en gráfeysknu kvistina bugar og brýtur
og bjarkirnar treystir um leið og þú þýtur.

Þú skefur burt fannir af foldu og hól,
þú feykir burt skýjum frá ylbjartri sól,
og neistann upp blæs þú og bálar upp loga
og bryddir með glitskrúði úthöf og voga.

Þú þenur út seglin og byrðinginn ber
og birtandi, andhreinn um jörðina fer;
þú loftilla, dáðlausa lognmollu hrekur
og lífsanda starfandi hvarvetna vekur.

Og þegar þú sigrandi´ um foldina fer,
þá finn ég, að þrótturinn eflist í mér.
Ég elska þig, kraftur, sem öldurnar reisir,
ég elska þig, máttur, sem þokuna leysir.

Ég elska þig, elska þig, eilífa stríð,
með ólgandi blóði þér söng minn ég býð.
Þú alfrjálsi loftfari, hamast þú hraður;
hugur minn fylgir þér, djarfur og glaður. ]



[ Ef hemju henti eg böndum
og hlypi úr setningslöndum,
en flygi fjöðrum þöndum
sem fýsnir benda mér.

Þá yrði ærinn súgur,
og ys á jörðu drjúgur,
er kvenna kæmi múgur með
krossmörk fyrir sér.

Þær vildu vænti eg sjá mig og
vísast bentu á mig, þær
týnda myndu tjá mig og
trauðla hefja leit.

Ég uni illa böndum og illa í
nokkurs höndum, er
flýgur fjöðrum þöndum mín
frelsisþráin heit. ]



[ Lítill máttur lyfti mér,
lítið gerði eg með hann.
Lítil kom og lítil er,
lítil fer ég héðan.

Aldrei viður vænn og hár
vex í hrjósturlandi.
Líkaminn er limasmár,
lítilsigldur andi.

Ef ég loksins ljósheim næ,
lífs þar stigin hækka.
Skilyrðin ögn skárri fæ
skyldi eg ekki stækka? ]



[ Hve elska eg þig, gleði, með geislana þína,
- án gleði er eg aumlega stödd -
þá sólbros þitt skín inn í sálina mína,
þar syngur hver einasta rödd.

Og þá vil eg öllu því lifandi líkna
og lofa því gleðina sjá.
Allt mannkyn þá vil eg af misgjörðum sýkna
og mildinni konungdóm fá.

Þú opnar það besta, sem eðli mitt geymir
og uppljómar dimmustu göng,
svo ljósið og hitinn að hjarta mér streymir,
og hugurinn fyllist með söng.

Því elska eg þig, gleði, með andlitið bjarta
sem áhugann kveikir og þor.
Þinn bústað sem oftast mér hafðu í hjarta,
þú, huga míns syngjandi vor. ]



[ Austan enn kemur ávarp til þín,
ástkvinna góð mín,
ástkvinna góð mín og ósk huga fest,
að elski þig drottinn og unni þér bezt....

Látið hefur skaparinn langvegabil 
þér frá og þar til,
þér frá og þar til, sem þreyi ég byggðum í,
fundir með ástunum fyrnast af því.

Enn nú er óslokkið um hjarta mitt
ástverka ljós þitt,
ástverka ljós þitt, sem áður fyrri tíð 
allfagurt logaði árla og síð....

Faðmar mitt hjartað af fögnuði þig,
farðu svo við mig,
farðu svo við mig, því fulltrúa má 
finnumst við snarlega guðs stóli hjá.

Búast vil ég héðan í blessunarstað,
súru hef eg safnað,
súru hef eg safnað á sjö tugum þeim
ára sem eg fékkst við illlyndan heim.

Deild vorra tíma í drottins hendi stár,
það held eg þrjú ár,
það held eg þrjú ár sem þú framar ber
yfir þá tugi sem taldir eru mér.

Sæl vertu guðs gefin gæzku og náð,
efni þitt og allt ráð,
efni þitt og allt ráð, önd þín og fjör,
míns herra mest fáðu miskunnarkjör...

Guði sértu falin, og guð launi bezt
þér fyrir mig mest,
þér fyrir mig mest, mundu hjartanlig,
að mitt hjarta með guði minnist við þig. ]



[ Ætti eg ekki, vífaval,
von á þínum fundum,
leiðin eftir Langadal
löng mér þætti stundum. ]



[ Spennti eg miðja spjaldagná,
spriklaði sál á vörum;
stillingin, sem oss er á,
ætlaði að verða á förum. ]



[ Hvert leiddir þú mig, ljúfa þrá,
svo langt á árstíð kærri?
Sjá, vorsins kirkja hér er há
með hvelfing öllum skærri.

Hið helga ljós er heiðsól ein,
um hana er ljómar alla
og logar fögur, hlý og hrein
á háaltari fjalla.

Hér elfan þreytir orgelslátt,
svo óma kletta göngin,
og fuglar láta úr allri átt
svo indælt hljóma sönginn.

Og þetta á nú við mig vel,
það vorið er, sem messar
og hljóðri ræðu þrífur þel
og helgar stundir þessar.

Og hér er allt svo fullt af frið
og fullt af helgum dómum,
og gullna sólargeisla við
ég guðspjöll les í blómum.

Og gróðrarblær um grundir fer,
sem gerir allt að hressa;
þá finn ég vel að Vorið er
í víðri kirkju að messa. ]



[ Sólu særinn skýlir,
síðust rönd er byrgð,
hýrt á öllu hvílir
heiðrík aftankyrrð.
Ský með skrúða ljósum
skreyta vesturátt,
glitra gulli og rósum,
glampar hafið blátt.

Stillt með ströndum öllum
stafar vog og sund,
friður er á fjöllum,
friður er á grund;
heyrist fuglkvak hinsta,
hljótt er allt og rótt,
hvíl þú hug minn innsta,
himnesk sumarnótt. ]



[ ég var að hugsa
fyrst og fremst ]



[ Þú angraðir mig áðan
með orðum þínum, Sigrún!
Eg bað þig aftur mig hitta,
ef andaðist þú fyrri;
kvaðst þú ei trúa að kalda 
eg kyssi þig vildi,´né hjúpaða hvítbleika
þig höndum umspenna.

Mín trúir þá ei meyja 
að muni eg sér unna
ef hún eigi trúir
eg unni sér fölri.

Þínar það víst eru varir
þó verði þær kaldar,
kinnar eg sé þær sömu
þó sjái eg þær hvítar.

Kyssir ei á köldum 
kalda mjöllu vetri
röðull, jafnt sem rauðar 
rósir á sumrum?
Hvít er hreinust lilja,
hvít ert þú sjálf sem mjöllin.
Muntu þá miður skarta 
þó munnur og kinnar hvítni?

Þó heimsdvalar-dreyrinn
deyi þér af vörum, 
blærinn þær blíðlega skreytir 
blásala eilífðar.
Engilhvítt formið hið fagra 
finnast mun óskert kinna 
jafnfrítt og jafgott rauðu
þó jarðblysin slokkni.

Mærin mín hin skæra!
mig ei láttu því einan,
mér þó farir þú fyrri 
til friðsala himna.
Komdu þegar á köldu 
kólgur ganga hausti
og um miðnætti máni
í mökkva sig hylur.

Mun þá fölur máni
af meðaumkvun bregða 
blæju sinni, svo bjarta
eg brosa þig sjái.
Farðu þá, mín fagra! 
Fljótlega mér að bólstri
og hendi hvítri og mjúkri
mig hóglega snertu.

Svo þegar bregð eg blundi
og breiði faðm þér móti,
snjóköldum barmi snúðu
snarlega mér að hjarta.
Fast kreistu brjóst mér að brjósti 
og bíddu unz máttu lausan
fá mig úr líkams fjötrum,
svo fylgja þér megi eg.

Glöð skulum bæði við brott síðan halda 
brennandi í faðmlögum loftvegu kalda
í gullreiðum norðljósa þjóta um þá.
Væn svo þá smáblys í vindheimum glansa um vetrarbraut skulum í tunglsljósi dansa
og snjókýjabólstrunum blunda svo á. ]



[ Allt eins og blómstrið eina
upp vex á sléttri grund,
fagurt með frjóvgun hreina
fyrst um dags morgunstund,
á snöggu augabragði
af skorið verður fljótt,
lit og blöð niður lagði,
líf mannlegt endar skjótt.

Svo hleypur æskan unga
óvissa dauðans leið
sem aldur og ellin þunga,
allt rennur sama skeið.
Innsigli engir fengu
upp á lífsstunda bið,
en þann kost undir gengu
allir að skilja við.

Dauðinn má svo með sanni
samlíkjast, þykir mér,
slyngum þeim sláttumanni,
er slær allt, hvað fyrir er.
Grösin og jurtir grænar,
glóandi blómstrið frítt,
reyr, stör sem rósir vænar
reiknar hann jafnfánýtt.

Lífið manns hratt fram hleypur,
hafandi enga bið,
í dauðans grimmar greipur,
gröfin tekur þar við.
Allrar veraldar vegur
víkur að sama punkt.
Fetar þann fús sem tregur,
hvort fellur létt eða þungt. ]



[ Augun mín og augun þín,
ó, þá fögru steina.
Mitt er þitt og þitt er mitt,
þu veist hvað ég meina. ]



[ Langt er síðan sá ég hann,
sannlega fríður var hann;
allt sem prýða má einn mann
mest af lýðum bar hann. ]



[ Man ég okkar fyrri fund
forn þá ástin réni;
nú er eins og hundur hund
hitti á tóugreni. ]



[ Hver vill ræna frá 
heiðri sól um vorsins daga,
sem lundi grænum logar á,
í loftið vill hans greinar draga?...

Hver vill banna fjalli frá 
fljóti rás til sjávar hvetja?
Veg það fann, sem manngi má
móti neinar skorður setja.

Hver má banna að blómstur tvenn
bindi saman heldar rætur
og vaxi þannig saman senn
sem náttúran vera lætur?

Hver vill binda huga manns
að hvergi megi þönkum fleyta?
Þar sem yndi eirir hans,
ætíð mun hann þangað leita.

Hver má skilja flóð við flóð,
farveg einn ef hitta taman,
og skilja vilja blóð við blóð,
sem blæðir tveimur æðum saman.

Engir menn því orkað fá 
og aldrei heldur munu kunna 
að halda kvenna hjörtum frá 
honum, sem þær vilja unna.

Tryggðin há er höfuðdyggð,
helzt ef margar þrautir reynir;
hún er á því bjargi byggð,
sem buga ekki stormar neinir.... ]



[ Hvert var það fljóða, sem eg sá
mér svóifa um anganstundu hjá 
svo fagurleit og blokk á brá
sem blys um geiminn víða?

Hrafnsvörtum lék í lokkum hár
ljósan um háls, um dökkar brár
tindrandi augu ástarþrár
eldgeisla sendu þýða....

Kulnað var að um Ýmis hold
eldurinn falinn djúpt í mold;
mér var að líta menjafold 
sem mjöll af himinboga....

Andaði þá um eyru mér
ilmhlýjum blæ, er mætti þér,
blíðviðri lék í brjósti sér 
sem blési gola um voga....

Ó, augu blökk, er brúna há
blikandi skinuð himni á,
og kolsvört undir blakkri brá
brunnuð í dimmum loga!

Ó, aaugu dökk, eg yður sá, 
og aldrei síðan gleyma má -
eg nötra eins og nakið strá,
en næturvindar soga!

           *

Mörg eru liðin árin ör,
eldur er minni, kulnað fjör;
en þau sem særðu seimabör,
svanna augun þýðu -

Þau eru enn í minni mér,
og munu, hvað sem eftir fer, 
unz móður hnígur málmagrér
að moldarskauti víðu.

Og er á vori sunnan sól
senda gjörir um bala og hól
lifandi geisla, guðs sem ól
gróðrarfoldin blíða -

Þá lifnar enn hin aldna þrá,
aftur mig langar þig að sjá
ókunnu vengi víða frá 
að vegi mínum líða! ]



[ Þögul nóttin þreytir aldrei þá sem
unnast,
þá er á svo margt að minnast,
mest er sælan þá að finnast.

Eilíf sæla er mér hver þinn andar-
d´ráttur
og ýmist þungur, ýmist léttur - 
ástarkoss á varir réttur.

Hvítum, mjúkum, heitum, fögrum hand- 
leggjonum
vil ég heldur vafin þínum 
vera en hjá guði mínum.

Guð að sök mér gefur ei sem góðum
manni
unun þó ég fremsta finni 
í faðminum á dóttir sinni. ]



[ Ég vildi feginn verða að ljosum degi,
en vera stundum myrk og þögul nótt;
þá væri eg leiðarljós á þínum vegi,
þig lyki eg faðmi þá þú svæfir rótt.
Svo undur dauðtrúr ég þér skyldi reynast
og o´ní gröf ég með þér færi seinast.

Og þá menn læstu líkkistunni aftur,
ég læddist eins og skuggi í faðminn þinn,
(því mannlegur ei meinað getur kraftur 
að myrkrið komi í grafarhúmið inn),
ég vefðist um þig, væri í faðmi þínum,
unz vekti eg þig með ljósgeyslunum mínum. ]



[ Læt ég fyrir ljósan dag
l´jos um húsið skína,
ekki til að yrkja brag
eða kippa neinu í lag,
heldur til að horfa á konu mína.


            *

Ég vildi eg fengi að vera strá og visna í skónum þínum,
því léttast gengirðu eflaust á 
yfirsjónum mínum.


             *

Vertu óhrædd þótt vanginn þinn sé fölur:
allt til dauðans ástin mín 
ellimörkin hylur þín. ]



[ Ég horfi stoltur á myndina
sem er af þér.
Þó þú eigir ekkert hlutverk hér
finnst mér flott að hafa málað
svona ljóta mynd af þér.
Það kannski segir um það
hvernig mér líður
og hvernig ég hugsa til þín.

Ég sé þig sem ljótt skakkt
málverk upp á vonlausum vegg ]



[ Vaknaðu vinan ég er komin
komin til að segja þér,
hún birtist mér vonin
þess vegna er ég komin hér.

Ég mætti henni í bænum
þar sem hún beið köld og blá.
Það komu vindar frá sænum
sem blésu hana á.

Ég bauð henni faðminn minn
og þess vegna er hún hér.
Hún er komin líkamann inn
satt er ég að segja þér. ]



[ Sit og skrifa orð
sem engir annar skilur,
þetta er saga um morð
sem ein persónan hylur. 

Hugsa og skrifa hratt
næstum úr stólnum datt
fæ mér kaffi, reykir meira
gleymi að fá góð ráð hjá Geira
svitna mikið, svitinn rennur
mellur og allskyns glennur
koma fyrir í sögunni góðu
má ekki gleyma konunni óðu
klóra mér í hausnum, bora í nef
kannski ætti ég að skrifa um ref
nei held mig við mannfólkið ljóta
sem drekka drepa skjóta og blóta
varpa fram getgátum stórum
sturta í mig nokkrum bjórum
ennið er blautt og illa farið
heyri að á hurðina er barið
húsvörðurinn er að heimta leigu
hann truflar orðin mín fleygu
borga á morgun sál mín öskrar
finn á mér að honum blöskrar
hættur að heyra, er fúll á móti
og skíri bókina \"maðurinn ljóti\"
tek upp símann og hringi strax
konan segir útgefandan farin í vax
ríf í hárið og gnísti tönnum
þoli ekki ruglið í Metró-mönnum
naga neglurnar niður í kviku
átti víst að skila bókinni fyrir viku
fer undir borð, þar engin mig sér
fer úr fötum og ligg á maganum ber
of mikið álag fyrir mig að bera
stend upp en veit ekki hvað skal gera
tek pennann og naga hann í sundur
sest niður og gelti eins og hundur
handakrikarnir eru grænir á lit
það stígur ekki í kollinn neitt vit
veit sko hvert næst ég flyt
þangað sem næg eru skordýrabit
síminn hringir og næstum ærir mig
útgefandinn hóstar og kynnir sig
segir ekkert með bókina vilja hafa
myndi selja meira af bók án stafa
skellir á og ég sit starfur
þessi bók átti að verða bókmennta-arfur
allar hugsanirnar nýttust ekki í neitt
og 18 árum í bókin ég hef eytt
hendi bókinni og dreg fram penna og blað
ég skal sko segja útgefandanum það
að ný saga verði tilbúin mjög fljótt
og hún mun ekki fjalla um eitthvað ljótt
kannski ástarsaga um ungt par
eða ævintýri sem hefst á Einu sinni var
lofa að gera miklu betur
og líka að hún verði tilbúin næsta vetur
hefst nú stór og söguleg stund
en fyrst fæ mér síðdegisblund. ]



[ Hann leiðir mig
Hann leiðir mig
Á lífsins leið Hann leiðir mig.
En ég þarf að koma til hans, svo
Hann geti leitt mig.

Gefa Honum líf mitt.
Fá frá Honum hinn endalausa kærleik.
Kærleik án skilyrða.

Og af því Hann elskar mig
Leiðir Hann mig í gegnum allt lífið. ]



[ Þú flaksar um í draumum mínum
íklædd hvítu pilsi.
Raungerir drauma mína og þrár
þegar ég vakna.

Samofinn þér klæði ég mig í hugarfylgsni þín,
anda þér að mér.

Íklæddur þér,
lifi ég. ]



[ Svona lifir fólk í sumarbústað á kveldin.
Situr hann með coniak og starir í eldinn.
Hún saumar og saumar,
snarkar í arni og kraumar
og svo skreiðast skötuhjúin undir feldinn. ]



[ Skáldið kom til mín
og ætlaði að kenna mér svoldið um fegurð

því gengum við niðrí bæ til að hitta þig

fyrst talaði hann um hárið á þér
ljóst, frjálslegt, 
eilítið sítt og með teygju
  svo deplandi augun
 og hendurnar
 síðast brosið
 en þá fór hann að hugsa um sól ]



[ Niður á jörðina stari ég nú,
norður tárið rennur.
Asnalega þessi ansans trú,
andinn i helvíti brennur. ]



[ Hann situr löngum stundum
í samfélagsherminum

að gleðjast með gleði
að detta í sorgir

í herminum

myndir renna sitt skeið
hvítir stafir dansa út af tjaldinu ]



[ Stundum finnst mér gaman..... 

að horfa í spegil
 - þegar ég er sæt,

að syngja
- þegar ég held lagi,

að vera full
- þegar það er gaman,

að yrkja
 - þegar ég á til orð,

að þykjast 
 - þegar ég er bara ég,

að vera til
 - þegar þú vilt vera með mér.

						Mos. 2002 ]



[ Vindar vökunnar 
feykja burt draumum næturinnar.
Nóttin,
á flótta undan deginum
skilur draumana eftir sem dögg í grasi.

Dagurinn kemur
með miskunnarlausan sannleikann,
- raunveruleikann.

Drepur dagurinn drauma mína?
                
                                               Ak. /Rvk. 1991 ]



[ Tilveran
er taktlaus tík 
sem vill fá að vera með.

Allt í lagi með það.

En hver ákvað 
að ég ætti að kenna henni 
að halda takti? ]



[ Lífið er sjúkdómur 
sem berst frá manni til manns.

Pilla er allt sem sumir þurfa
til þess að læknast.

Hinir bera smitið áfram. ]



[ Hamingjuna sumir aldrei fá
Hamingjuna flestir ei í ná
Hamingjuna nánast allir þrá
Hamingjuna sem ég vil sjá
Hamingjuna takk ef ég má

Bara til að prófa
rétt aðeins að skoða
halda henni í lófa
segja henni að aðstoða

Alla nema mig, því það veitir mér Hamingju heilans og hugans. ]



[ Fyrir fé færðu félaga
Fyrir félaga fávísa
færðu félag fávita
frávita fáráða
flissara
fjárans ]



[ Ferstrendar glitra í feiti
fegurð skín og andi
hvíta kristalsins hveiti
hvísland\'ilmur í blandi

Um smettið renna smurðar
smeykur get ei hætt
dýrðinni rauðu dífðar
dæmalaust gosið sætt

Hleifar brúnir í brauðum
brestur siðastreð
dýrunum í mig dauðum
dormandi ég treð

Þreyttur er á þriðja
þrekið undið úr
mikil er mín miðja
maginn orðinn súr

Að linni best að leggja
lúinn skrokk á spreng
slenið eins og sleggja
slafrandi ég geng

Brosand\'inn trítlar brýnið
Bröltir út í skeifum
\"Pant fylla postulínið!
pakka gubb\'og leyfum\" ]



[ Svo fögur en grá
einfaldlega fríkí
í dögun má sjá
Reykjavík í líki
sem líkjist
paradís í helvíti
lítið og skrýtið sem fríkið ]



[ Ég brosi og bíð, eftir björtum degi
Skammdegið þegir, svo ég brosið leigi ]



[ Ó blíði barnavinur
svo biðja vil ég þig
þú leiðir mig til ljóssins
á lífsins æðri stig. ]



[ Röndótta risafluga
reiðarslag ég tel
að glugg\'á leynist glufa
glasið ég þér fel

Gadda padda geitungur
geymdur er og sár.
Mun sveppur vinur sveitungur
stöðva þig í ár?

Flúðu frjáls eins fluga
flýttu þér í þitt bú.
Ef gleymist önnur glufa
frá glugga burtu snú

Vetur svo kemur og vorið
vill ég minna þig á
að bera í flugu búrið
banvæna sveppa vá ]



[ Eitt visið strá.
Grænt að vori
gulnað að hausti.
Af köldum stormum
beygt og barið, 
-kalið.

Eitt visið strá. ]



[ með augum mínum sé ég allt
Ég sé nútíð og fortíð og  framtíð
Ég sé george bush presintera world pís
og kjarnorkuvopn á góðum prís
ég sé stríð úti heimi og fólkið sem grætur
og fólk inni stofu með skítuga fætur
uppi á borði, horfandi á fréttir
til að heyra um hvað aðrir þjást
til þess að geta verið sátt við sína ömurlegu tilveru
í leit að öllu og engu
ég sé vini mína í dópi og halda að það sé ekkert mál
þeir eru við stjórnvölinn
en ég veit betur því ég sé að í þeirra sál
er tómarúm sem þeir reyna að fylla 
með utanaðkomandi efnum
en ég veit betur því að ég sé allt
en helst langar mig til að leggjast útaf
slappa af og loka augunum….. ]



[ Í kvöld mun ég klífa  
minn klettafjalla tind.  
Þar svanirnir svífa   
við svala töfra lind.   

Heyrast þaðan hlátrasköllin  
í hvarfi við urðarstein.   
Efst á snös er hulduhöllin  
við huliðsvætta heim.   

Á leiðinni ég lýk upp hliði  
að loti komið enginn sér.
Inn ég geng og finn í  friði  
fegurðina  í sjálfum mér. ]



[ Ég hef fallið í götu hins heilaga djöfuls, með fjöður að hönd, ég snert hef guð,
Leikinn hins heilaga ei talað hef við , þörf að því svo friðar um mið
myrk eru öflin sem umlykja mig ég hræddur var, en látin nú.
þekkt hef ég vængjaða engla, ekta engla sem trúa á guð
enginn með líf hefur tiltekið mig. ]



[ Lítið hugljúft dýr hefur 
hringað sig í
kjöltunni minni.

Mælir malandi, 
Mjá!
Ég skal vera þér 
hjá, 

en viltu strjúka 
mér þá, 

-einu sinni? ]



[ Ég var reikistjarna
á reikulli braut
á ofshraða
áfram ég þaut.

Um húmið haustkalt
um hverfulan geim
ég leitaði lengi
að leiðinni heim.

Ég þráði þögull
þína gjöfulu ást
sem á norðurhimni
á næturnar sást.

Að lokum ég kom þar
að líknandi sól
sem af náð Guðs skein
á minn Norðurpól.

Ég er fastastjarnan
sem fann sinn stað
á heilögum himni
á Hauskúpustað ]



[ Ég er ekki týndur
ég er ennþá til
ég er enn að bíða
eftir svari sem ég skil.
Allt er hljótt í heimi
og húmið skollið á
stjörnur strjálu ljósi
skima til og frá.


Væntingar og vonir
mér vísir gáfu menn
þögnin samt hún þreytir
ég þarfnast einhvers enn.
Sendu mér í svefni
sólarljós og frið
elsku þína alla
og eilíft sjónarmið. ]



[ Ég leitaði meðal blóma
meðal mislitra steina
leit upp til stjarna
horfði á hafið ólmast
eldinn kalla
sá ekkert heyrði ekkert;
Faðir hér er ég.

Ég leitaði meðal vatna 	
meðal ókunnra stíga
leit inn í mitt hjarta
horfði á stjörnur hrapa
tunglið hrópa
sá ekkert heyrði ekkert;
Faðir hér er ég.

Ég leitaði til himins
meðal lifandi orða
leit á þinn kross
horfði á þjáningu þína
náðina kalla
sá allt heyrði allt;
Faðir hér er ég. ]



[ Þúsundir væminna orða,
sem allir hafa svo oft heyrt áður.
milljón væmnir textar,
sem allir eru eins.
En samt er ég engu nær,
og ég sem hef lesið allt um ástina.... ]



[ Trén bar við himininn
það var höfgi 
yfir garðinum
og blómin ilmuðu
sem í kveðjuskini

hann vökvaði þau
með blóði sínu
og þau ilmuðu 
sem aldrei fyrr

hann féll á kné
á ilmandi jurtirnar
í dauðans angist

svo kom félagi hans
tók utan um hann 
og kyssti hann. ]



[ Þú ert farin en þó ertu hér
þögnin er hærri en allt sem er
hamingjan fylgi þér hérumbil
hafðu það gott svona umþaðbil.

Viðlag:
Við eigum myndir og minjagripi
og málaðan staf
þessir litir og líkneskin smáu
lifa okkur af.

Ég sé þig fara með fölleitt skott
þér finnst kanski´ einsog vont sé gott
þó að það svíði þá sveið meir fyrr 
og sumar nætur var ég jú kyrr.
 
Viðlag:
Við eigum myndir og minjagripi
og málaðan staf
þessir litir og líkneskin smáu
lifa okkur af.

Ég veit ég hverf það er vitað mál
á veraldarbotn ein gömul sál
sem þekkti Guð sinn en gleymdi skjótt
en Guð minn komdu ég sekk of fljótt.

Viðlag:
Við eigum myndir og minjagripi
og málaðan staf
þessir litir og líkneskin smáu
lifa okkur af. ]



[ Sumu fólki er alveg sama
Um mig, þig og ALLA
Það eina sem þau hugsa um
er að ná að brjóta sem flesta niður
taka brotnar sálir þeirra og safna þeim saman
eiga þær útaf fyrir sig, hafa þær sem huggunn
brotnar sálirnar,
brotinn hjörtu,
og lítra á tárum.
Og á meðan þau horfa á mig fella tár,
hlæjja þau öll
Til að fagna því að þau hafa náð að brjóta mig aftur
safna saman brotonum og nota þau sem huggunn.
Gera þau svo þetta aftur og aftur bara til að þeim líði vel
velja krakka úr hópnum, pynnta hann líkamlega, andlega.
Hversu grimmt getur fólk orðið?
bara til þess að fá huggunn
brjóta niður aðrar sálir
eyðileggja líf þeirra 
drekkja þeim í þunglyndi og tárum
bara til að safna saman brotum í sjálfsmynd sína
bara til að getað horft á spegilmynd sína glaður
á meðan þeir sem hafa týnt brotum úr sál sinni
þola sig ekki lengur og vilja losna úr þessum heimi
hverfa fyrir fullt og allt, frá öllu og öllum. ]



[ Vatni grýlukertin gráta
grá og benda niður
Undir hvíta hvirfilssáta
Hvel sem alla bryður

Væta götur vatni atar
Veit á betri tíð
Anga móðir unga matar
Ægisdóttir blíð

Í vefnum kóngulóin kúrar
kært er henni band
Tengir saman vor og sumar
söng og gleði í bland

Leggur á landið dauða
logn er hvergi að fá
Gula rífur og rauða
renninga á stjá ]



[ Nú er ég staddur hinumegin við hvergi
í hávaða svo auðveldum að hlustirnar kveina
ég held á glasi og bjórinn minn bergi
og ber á herðum mér krossa og steina.

Ég horfi oní djúpið og drekk þess minni
með dáið bros fast í tannlausum garði
ypptandi öxlum yfir fornri framtíðinni
sem við fortíð rétt svo jafntefli marði.

Ég gefst ekki upp, nei aldrei ég brotna
og ekki sýnast mér himnarnir fagna
ég öskra ég æpi, horfi á sjálfan mig rotna
og elska þartil ég að eilífu þagna. ]



[ Manstu þá vinda
er blésu vetri burt
manstu þá daga
er ástin var lítil jurt
manstu þær nætur
er átti ég með þér
manstu það vorið
sem löngu liðið er.

Manstu þær götur
er gekk ég með þér
manstu þau ljóðin
sem engin framar sér
manstu þá söngva
er sungu lífsins blóm
veturinn deyddi
með kuldans beru klóm.

Nú vindar eru hljóðir
alveg einsog þú
gleymdir þeir dagar
er vorið var mín trú
horfnar þær nætur
er átti ég með þér
vorið á burtu
og haust í hjarta mér.

Þegar það vorar
og vermir enn á ný
þá skal ég syngja
um dægrin svo hlý
þá skal ég láta
líktog værir þú hér
þá skal ég finna
jurt í brjósti mér. ]



[ Ég man þig vinur með vind í fangið
og vetrarkvíðabrag.
Mjöllin fellur á minningarlandið
það merlar á kveðjudag.

Um haustið sigldi hafís inn
á kyrran eyðifjörð.
Frostrósir festust á gluggan minn
og féllu á hvíta jörð.

Þá lokuðust gömul siglusund
ég stóð við bæinn minn.
Ísa leysir með sólarstund
ég sit við lækinn þinn. ]



[ Tímans sandur rennur
og skilur okkur eftir
með fortíð
sem eltir
og hvílir þungt í huga

Beinin brotna
og frjóvgast
vaxa sem lækir
í miðri á

Tímans sandur rennur
og við horfum á ]



[ Minningarnar þrengja að
og ekkert þar sem í dag skín
því neitt er verra en það
að eyða degi án þín.

Manstu tímana þá
er við fengum að sjá.
Saman héldumst í hönd
og ekkert fékk slitið þau bönd.

En í friði og ró
hófst þetta litla stríð
og ei líður á löngu
að ég fái alveg nóg
og vill ég helst af öllu
gleyma þessari tíð.

Ei fæ ég þó ósk mína
og minningarbíóið
heldur áfram að sýna. ]



[ Krónutenglar
með mikilli öfund
horfist í augu
speglamóður

Gemsapartý
með hárri tónlist
leggi við eyru
fingraóður

Lem og lem
og ekkert skeður
Ber og ber
og ekkert kemur

Útihurðagerlar
með húna í vasa
missi kjaftinn
trítilóður ]



[ Logandi blásýrueldar í brennandi húsunum blika við himinn þegar ég forða mér
hlaupandi á bak við kolaða þakbrúnina til þess að halda í öndunina sem er erfið og þung eins og trukkur að aka í gegnum Hvalfjarðargöngin og ég bíð á meðan svartur reykurinn dreifir
sér yfir borgina eins og ský og síðan kafa ég ofan í svalandi, kalt grænblátt hafið. ]



[ orðin voru
 óþekkjanleg

orðagyðjan var
 rissmynd

hún sem ekki var norn
 og talaði um karlaketti
 hláturinn sem var smitandi
 já næstum því nornarlegur

<em>hvað annað gat ég sagt?</em>

einsog vúdúbrúða lá hún
 þarna hreyfingarlaus
 þakin hvítri
loðinni slikju
ég var einn til vitnis –
 enginn sem gat aðgreint eða
 upphafið hana 

 sem tekið hafði við byssukúlu

fyrir mig

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

löngu seinna
þegar grafskreytingarnar
eru horfnar
þegar
myrkrið breytist í
rauðanótt
þegar
klukkurnar tala ]



[ I guess this is good by,
and a thank you.
For so long you have been there,
my rock in the sea.

My tears have flown,
in onor of you.
My smile has shined,
of the thought of you.

No longer am i allowed,
to think to our days.
No longer to smile,
of the thougt of you.

I hope you will be happy,
you realy deserve it.
I hope u think of me,
with a smile on our face.

Its time to let go,
move on.
But do one thing for me,
dont ever stop smiling. ]



[ Tíminn er eins og glas af sandi
sem rennur hægt niður
og bíður eftir því
að vera á réttum stað
á réttum tíma. ]



[ Þegar þú sefur þá er ég vakandi,
þegar ég sef þá ert þú vakandi
Því þú ert nóttin og ég er dagurinn. ]



[ Það er byrjað að dimma og kólna
og bráðum fer gróðurinn í dvala
á meðan ég og þú höldum áfram
okkar verki, strita fyrir brauðinu
svo við getum lifað annað sumar,
notið sólar, birtu og hlýjunnar.
- En það er svo langt í næsta sumar! ]



[ Lét ég þig finna fyrir því,
á ég að vera dæmd sek,
ég tók mitt með,
með því að kveikja ljósið,
tók sálina út,
út í nóttina,
þessu er kannski lokið,
en það stoppar ekki, ég er hér,
þú snertir hjarta mitt, sál mína,
breytir lífi mínu,
ástin er blind, það vissi ég,
hjarta mitt snerti þitt,ég er blind,
það er satt. ]



[ Ég óska að ég gæti umkringt sál mína,
ég get valið myrkvið í stað kuldans,
ég gæti öskrað svo hátt án þess að finna
orsök þess, þetta eru bara tár jarðarinnar,
allar minningarnar sem ég á,
óska þess að ég gæti hjálpað mér að skilja, erfitt að velja milli himinsins og helvítis, viss um að geta bjargað sál minni frá ótta, 
þetta eru bara tár jarðarinnar. ]



[ Er ég viðra vinin minn
vegfarendur flissa.
Ég trítla út á tröppurnar
tek hann út og pissa. ]



[ Gáfnaljós er hún Marta mín
og menntuð í fræðunum víða.
Þrælmennum veitir hún samúð sína
sem pabbinn lætur skammir á ríða.

Já, víst ert þú einstök uppáhaldið mitt
og allur þinn hróður mun lengi standa!
En Skálateigskarlar hafa skapferlið sitt
og skítmennum kveðjur ei vanda. ]



[ hér byrja ég ljóðið,
og hér enda ég það. ]



[ Dönsuðum við undirspil flaututóna
hálfgerðan mars
ég sagði að ég ætti engar trommur
þú sagðir að það væri allt í lagi
við gætum bara trommað á magana
þessvegna fórum við úr bolunum ]



[ Lifa.

Heimsyfirráð eða dauði,
það er að lifa!

(fullkomin lifun)



það er lífdauðinn/dauðalífið

ROKK and RÓL
\'till þe fat leidý síngs!




(það verandi mamma) ]



[ Í frjóum lundi á fagurhól
óx forðum móti sól
svo indæl
lítil silfurbjörk
sem mér gaf líf og skjól.

Allt á sinn tíma, stað 
og stund
á brott er björkin ein
enn bærist lauf
í skógarlund
þar drjúpa tár af grein. ]



[ Regnið fellur á götuna,
blandast við blóðtaumana.
Fikrar sig áfram eftir götunni.
Líflaus líkaminn liggur hálfur út úr flakinu.
Barnið horfir á hann sorgmætt á svip.
Faðir leggur hönd á öxl þess.
Þeir ganga í átt að ljósinu. ]



[ Stutt var okkar kveðjustund.
Þóttumst vera létt í lund.
Skipið sigldi ströndu frá.
Heim á ný nú leiðin lá.
Eitthvað innra með mér brast.
Í minninguna held ég fast.
Á hverjum degi ég hugs\'um þig.
Það er alveg að fara með mig.
Þú veist ei hvað ég sakna þín.
Ætli þú saknir mín?
Ég bið til guðs í von og trú.
Því ástin mín, já það ert þú. ]



[ Ég held ég hafi orðið
pínu paranoid
þegar tungubroddurinn snerti íspinnann
og festist! ]



[ Hann vakir okkur yfir 
og verndar hverja stund
Hann sendir sína engla
er sólin fær sér blund.

Stjörnur strjúka vangann
og stundin, hún er blíð 
ég veit að Jesús Kristur 
er hjá þér alla tíð.
  
Blessa þú nú barnið 
því búið er því ból 
í nótt þá muntu eiga 
hjá englaföður skjól. ]



[ Ég er svo ofvirk að tossalistinn fyrir næsta dag er aldrei styttri en 
fjögur þéttskrifuð A-fjögur blöð. ]



[ Líktog regnstafir
féllu orðin
af himnum ofan
félagi minn

og snertu
hvaðeina
sem á veginum var

orðin 
félagi minn
eru
orðin 
að staðfestu. ]



[ Þú ert bara 27 ára gamall maður að verða 14 ára. ]



[ Bölvuð viskan flogin er,
hvorki á landi né íslandi hún er,
í heiminum viskan sperrir sig
bölvandi skrækjandi af ótta heimsins ]



[ Lífið þyrmdi yfir mig
en þá steyptist regnið niður
helltist ferskt úr fölgáum himni
endalaus víðátta glitrandi, dansandi dropa 
flæðandi á götunum og gangstéttum
seitlandi læjarspræna úr gati á vatnsrennu
votur gróður endurfæðist er hann bergir á lífsvökvanum
og ég
löðrandi og gegnumblautur, kaldur og storkinn
hugur minn endurnærður, sál mín orðin hrein
úrhellið dregur sig í hlé
heiðbláminn gægist úr rofi
og brýst gegn um skýin
enn skín sólin
og enn speglast lífið
í ljóma daggarinnar ]



[ Ferðalög frumlegra furðuverka finnast í fáranlegum fjölda frásagna
og fer fjölgandi...
En fjölföldun á stökum öldum lifir líkt og þú munt mörgum sárum sakna
og sérð með öl í glasi...
Gleðinnar geislar geispa golunni grimmt og  greindarlaust.
Grímur... hvað býr á bakvið?
Breytist birtan, villir sýn, sín vegna, seint hvarf traust.
Grýttur... einn flýr, áfram við?
Einmana, eintómt drama einkennir einkennilegan engil með eymdarsvip.
Eðlilega mun einhver stama...
Stór orð streyma og litlar myndir öskra, fortíðin fer seint í lit.
Ef til vill endar ein, hver dama.
Dreymir ekki alla um betri daga... ]



[ Komdu
tjáðu þig
finndu út hvað ég vil. ]



[ bros 
gegnum tárin

skin 
í skýfalli

glitrandi götur
glampandi pollar

blik í bölmóðs biksvörtum augum

og skjól í skúraleiðingum ]



[ Ljúft þetta líf

Ljúft þetta líf 
í loft upp ég svíf
Sumarið og sólin 
setjumst nú á hjólin
Brunum nið\'r\' í bæ
bara\'ð segja hæ

Viðlag...
:;Halló, hér er ég
Vá, hvað þú ert æðisleg
Sömuleiðis send\' eg þér
sæta kveðju trúðu mér

Stritandi um stræti og torg
Staddur hér í borg 
Sest ég niður sveittur
Svakalega þreyttur
Vil ég vera hér 
Fast við hlið þér ]



[ Tango
 
Tango is my dance,
 it´s so good i can not stop
It´s so cool, it has lot´s o´fance,
 we are never going to stop
hop now from floor and france,
 scout to me hello and stop for dance
tango is my band and my dance to dance
 
Tango went in shop and he said
 ,,Come for dance’’
tango is my life
 If I die what heppens to my tango
if i cry then cry my tango
If i can’t dance tango how can dance tango for my ]



[ Það varst þú sem ristir upp hjarta mitt og hlóst.
En ég saumaði það aftur saman.
Risti svo úr þér hjartað, 
horfði á þig gráta og hló. ]



[ hiti
birta
hausverkur
vá,þynnkan er að gera útaf við mig
dýna
svefnpoki

ókunnugur maður


guð minn góður hvað gerði ég í gær? ]



[ Þau sækja á hug minn
svörtu augun
er spegluðu ótta 
og angist dauðans.
Svo þreytt var hún orðin
og þjökuð af hræðslu
þó reyndi hún að synda
því hún elskaði lífið 
og óttaðist dauðann.

Ég var tólf ára telpa
sem trúði á hið góða.

- Í sveit þetta sumar.

Hún synti til dauða
þó svörtu augun 
mig sárbændu um líf.

En ég mátti ekki hjálpa.

Þau sækja á hug minn
svörtu augun.
- Svörtu litlu músaraugun. ]



[ bleikar gular
glæstar slæður
rauður bómull
bifast varla
svíða geislar
sveypa bláman
Faxaflóinn
fuðrar upp er
sæinn bakvið
sólin sekkur



júní 2005, Danaveldi, ort til Reykjavíkur. ]



[ Af hverju ég?
Af hverju að ljúga að mér?
Af hverju að draga mann á asnaeyrunum.
Koma illa fram
Gera það sem þér sýnist.
þegar þú vissir að ég vildi þig svo heitt og þráði þig.
En ég var svo blind gekk um í ástarvímu.
Sá ekki neitt.
Hefði átt að sjá það fyrr að þú værir ekki þess virði. Maður lærir að mistökum
en ég veit ekki hvort að ég hafi gert það í þessu tilfelli því að þú átt enn smá hluta í hjarta mínu en ég veit samt að það verður aldrei neitt einhvað sem heitir .

ég og þú. ]



[ Það er sumar en ei lengi,
því haustið óðum kemur.
Fer að hvessa og kólnar tekur,
rignir mikið og fuglar fara.
Þetta er vísa sem gengur og gengur,
sem gengur næstu hundrað ár. ]



[ Ég neita. Neita. 
Að taka þátt í palisanderskapphlaupinu mikla.
Ég neita. Neita. 
Að kasta minni pyngju í hýtina, húsasmiðjuna eða bykó.
Ég neita. Neita. 
Að kasta minni pyngju í hýtina, flísabúðina Vídd.

Plastfólk en alls ekki plastparket. Ój ój, aldrei. Aldrei.

Palisander, palisander, við viljum palisander.
 
Ég er bara alþýðuskáld og aumingi. Og nota minn aur í vitleysu.

Ój, ój, ég er bara aumingji, 
á ekkert hús 
engan palisander.

Palisander allt í kring.
Palisanderinn umvefur mig. 
Dæmir mig.

Afhverju ertu ekki palisandersfíkill?
Ha? Afhverju?

DÆMDUR. Dæmdur af palisandersfíklunum.

Aldrei verið dæmdur af öðrum fíklum.

Að tilheyra ekki þeirra RÖÐUM.

Röðum. Reðum. Röðum. Ríðum. Röðum. Ríðum rörum.

Röðum palisander í allan dag.
Röðum palisander oná palisander.

Ekki svona palisander. Oj Oj.
Oj Oj. Ekki svona.

Nýjan palisander. Meiri palisander.
Betri palisander. Strax, strax. Meira, meira.

Verð að fá meira. Verð að fá flottara. Flottara en hinir.
Betra en hinir. ]



[ Bak við fjöllin birtist ljós. 
Það dreifir úr sér 
og glæðir dalinn.
Sendir geisla á botn vatnsins,
ljós inn í híbýli mannsins
og vekur hanann með hlýjum strokum.

 
Brátt sígur þó ljósið á ný
og svæfir allt með léttum,
ástúðlegum og hlýjum strokum.
Þakkar fyrir góðan dag,
málar listaverk á himininn
og kveður með ljúfum kossi ]



[ kuðungar
sæskeljar
fiðrildi
fuglar

viska
sveimandi sálir

 
Fósturjörð ]



[ Hefur þú séð fuglana synda
og flugfiskinn fljúga? 
Hefur náunginn nauðgað þér
og nælt í þitt bros?

Hefur þú verið blindað barn
er berst við eigin straum?
Hefur þú setið í sólinni
og óskað eftir rigningu?

- það hlýtur að vera, 
    því þannig er lífið - ]



[ ævarandi glamur
kaffi
.....bjór
og fröken léttvín
fjölga sér
í kapp hvert við annað
dreifa sér á borðin
með áfergju steypa sér
í þyrsta maga
varirnar
rauðar.......þurrar.......frakkar
......bleikar......feimnar
mynda samhljóm í sötrinu
byrja svo aftur sönginn
glamrið
eitt andartak
áfram ]



[ ég er þakin ljóðum
þau klínast á mig sem gulir \"post it\"

guð er að gera grín að mér

ég veit ekki hvort þetta sé innblástur
eða vinnustress ]



[ Ég var á gangi um daginn
við miðjan gamla bæinn
settist á bekk
með peninga sekk
og taldi svo allt værí haginn

Þá kom að mér ungur maður
sem var ískyggilega glaður
hann tók mína hönd
ég reistist á rönd
og æpti \"ég er ei svo graður!\"

Þá kypptist hann allur við
og bað mig um stundar bið
hann andann að dró
skekktist og hló
\"ég bið bar-um eilítinn grið!\"

\"Og hvað villt þú frá mér?\"
spurði ég tregur og þver
\"ég vil aðeins fé
og kaupa mér hlé
á fatfellu staðnum hér\"

Ég hugsaði aðeins um eitt
\"Ég get ekki fúlguna greitt\"
hnefi á loft
lamdi mig oft
og síðan man ég ei neitt

Purpura augun opnuðust lítt
andlitið mitt var orðið sem nýtt
ljótara en allt
marið og þvalt
all skorið, migið og grýtt ]



[ Þá ertu loksins litla skinn,
inn í heiminn borin.
Því hann lofar, faðir þinn,
að fylgja þér fyrstu sporin.

Nú ertu komin á sjötta ár,
þú stjarna í augunum mínum.
Mörg hefur pabbi þurkað tár,
af votum hvörmum þínum.

Enn hafa árin þotið hjá,
nú eru sextán að baki.
Ég bið þess að faðirinn himninum á,
ávalt yfir þér vaki.

Brátt mun lokið minni vakt,
og brautin mun verða þín.
En sem stoltur faðir get ég alltaf sagt.
Þetta er dóttir mín. ]



[ Ef ég drukkna hylnum í
og harmahljóð heyri
sem fara inn í bein,
hvelja hvern með eitt
harmar vein ]



[ ég er,
laufblað í roki,
fiskur á landi,
snjókorn í eldi,
ormur á öngli..
án þín ]



[ 18 ára, kvaddur í herinn.
Fannst það ekkert tiltökumál.
Hvað getur svosem skeð fyrir strák einsog mig?
En strax fyrsta daginn,
syrgði vinar míns sál.
Dauðinn gleymir víst ekki að minna á sig.
Sentist og varðist,
Entist og barðist.
Allt í góðri trú
að heim kæmist og þar biðir þú
en annað áhorfist nú.
Bróðir minn, sem eftir lifir;
Stíg létt,
- ég er moldin sem þú gengur nú yfir. ]



[ Vilmundur gamli fór
og heilsaði Argentínu menn,
því ertu svona sljór?
sagði Fabien!\".

Fabien var maður
maður skrýtinn var,
eins og hann sæi fína mey
því karlinn reyndist graður.

Þetta var því ekki graðleiki
bara svona grínleiki,
hann hló og þvílíkur hreimleiki
hann dó og þvílíkur seinleiki. ]



[ Ég finn í örmum mér
flotta tóna að leika sér,
ást og yl ég finn með þér
ei brotnar hjartað, og ei neitt gler!.

Ég finn sérhvert tár
streyma úr augnlokum mínum,
þetta er aðeins ástarfár
sem vex úr kærleika þínum.

Lífið er tómlegt hér
engin er að finna,
vildi ég þér svo að minnast
vanga mínum strokið hér. ]



[ Eitthvað sem verður nýtt og nýtt
eitthvað sem er svo heitt,
Eitthvað sem er svo milt og hlýtt
eitthvað sem gerir lífið ei leitt.

Þetta er sólarströnd
að heimsækja stundum útlönd,
Það er svo gott og hresst
aðalega þegar flugur kyssa mann bless.

Hitinn verður svo heitur
ég spyr um hitastigið,
Þá sat maður einn útgreiddur
ja, veðurspárnar hafa logið!

Hitti svo á hann Guðjón minn
og sagði honum hvernig hitinn var,
hann sagði: hvernig var þá pabbi þinn?
hann sem alltaf var skaðbrunninn

Ég var komin heim,
skaðbrunninn og flugukysstur,
nú er ég kominn með dálítinn hreim,
undan Guðjóni, þá var ég fyrstur ]



[ Var að fara til norðurlanda
norðurlandið hét Noregur,
vildi að ég væri á leið til sólarstranda,
en ég vissi það og var rólegur.

Spáð var ömurlegu veðri,
allan tíman þar til ég mun fara
ég gæti borgað og borgað og borgað,
bara til að fá það betra.

En ég var millilentur í Danmörk,
dálítið ólíkt Heiðmörk
ég var búinn að ætla mér,
Að hér ætlum við að búa!

Hér var sól og hiti,
enda ætlaði ég mér hér að búa
þegar eldri myndi ég vera,
til Danmörk mun ég fljúga!

En tími var komin á Noreg,
og byrjað að kalla
mér hlakkaði ekki til,
er ég kom þangað,
hélt ég myndi falla!

Í Noreg var ósköp fallegt,
fallegra en allt,
allt sem ég hafði séð,
í lífi mínu og meira en þúsund faldar rósir!

ég var í kaupstaðnum Bergen,
á Hákonsgötu 110,
og dvöldum í Scandic Hotel
þar var allt í góðu.

Þetta var aðeins kóramót,
en við gerðum ýmis annað
en að horfa á kóra, og sitja snót
ég mátti í bænum vera.

Þegar eitthver hnerraði atsjú,
var sagt í skyndi BLESS JÚ!
ég hló og hló og hló
og hélt þetta væri ofsatrúarfólk. ]



[ Það er ekki til neins að öskra á vindinn – sorrý Stína hann hefur alltaf hærra en ég. 

Það er til lítils að ætla sér að lægja öldurnar – best er bara að bíða hér í fjörunni, lognið kemur um síðir og ég get sjósett bát minn og róið til þín – ástin mín hafðu biðlund.

Það er til lítils að ætla að senda þér SMS – síminn minn straumlaus og ekkert rafmagn í eyðibyggðum. 

Bréfdúfurnar flognar úr dúfnakofanum því fleygi ég þessu skeyti í brimið og vona að það berist þér um síðir. 

Vina mín hafðu biðlund ég skal róa bátnum mínum til þín þegar vindinn lægir. ]



[ Öfund afbrýðiseminnar
 nærist vel
stækkar og verður að byrði
 sem vill ekki fara
sest og nagar inn að beini 
 inn að hjarta. ]



[ Eigi lít ég framar ástagull 
yndælust
Börn míns barns
burtu hrifin.
Grípa skal ég til vopna og verja
vega til ólífis  nær hvern og fjær.
 
En þó frjósi í Helju gangi flóð yfir lönd
og farsóttir eiri engu sem lifir.
Aldrei skal ég gleyma ást minni á þeim
er unni ég heitast af helsærðu hjarta. ]



[ Ljósfagur og lokkaprúður
leiftra brúnaljósin blá. 
Brosið hans og barnahjalið
besta gjöfin Guði frá. ]



[ Sælar og blessaðar systurnar góðu!!!
Sit ég nú einn heima í þoku og móðu.
Allt sæmilegt er að segja,
smávegis verið að heyja,
bleðlana hérna er hestar áður tróðu.

Við náttúruöflin nýtir víst ekkert að tjá.
Núna spáir regni og þurrkur er liðin hjá.
Við engan sýnum sút,
sæmilegt er að ríða út,
og hestarnir eru okkur til sóma að sjá.

Nú, Helgi okkar kom fljúgandi í fyrradag
og fór þá að komast hér æði margt í lag.
Það skrapp allt í skorður,
á Skótanum fór svo norður,
og mamma okkar með og þar líkur brag. ]



[ Ég er bara karl í koti
með kerlinguna mína.
Eftir kóngsins sækist sloti
og sprotanum hans fína.
Þjakaður af lífsins þroti
þekki lítið bjartsýnina.
Flýtur meðan helst á floti
fyrir mér reyni’ að brýna.

Fyrir okkar skyldum skríðum
og skrimtum þá fyrir rest. 
Sjálfsagt hart hlutskipti líðum
og heilsunnar veilu brest.
Að úr dróma drepumst bíðum
En deyjum vísast úr pest.
Samt horfi ofar fjallshlíðum
og hunsa þetta hvað flest. ]



[ Var svo ung og vissi ekki
hvort þess myndi bíða hnekki
ef einsömul færi á prestsins fund
og drýgði synd þar litla stund
sem mér þótti taka árþúsund.
Hann sagði þetta vors Guðs vilja.
Ég fæst víst seint til að skilja

- máttarvöldin.

Seinna tvö hjörtu í mér heyrði slá.
Í sakleysi mínu, sagði’ honum frá.
Þá kvað við; ég þyrfti að þegja,
ei sálu segja.
Ella í Drekkingahyl fengi að deyja.
Svo kroppinn vafði í skýluklút.
Og barnið mitt litla ég bar út.

- En heyri það gráta á kvöldin. ]



[ Greitt er ekið
beint er stefnt.
Staurinn
framundan er.
Bíllinn hann kyssir
dauðinn brosir mót mér ]



[ Í annan heim arkar þú nú,

Á vit ævintýra og spennu.

Tár verða felld við brottför,

Bros mun birtast við komu.

 


Þú skilur eftir svo margt,

En færð meira í staðinn.

Hugrekki þitt er ólýsanlegt,

Þótt hræðslan skíni í gegn.

 


Söknuður mun verða mikill,

Hjarta mitt er að bresta.

Bros þitt mun þó skína,

Í gegnum minningarnar.

 


Tíminn er afstætt hugtak, 

Líður hægt hér en hratt þar.

Við bíðum öll spennt,

Eftir að þú lendir aftur.

 


Nú skiljast leiðir,

Í dágóðann tíma.

En næsta vél sem ég sé,

Verður þú að lenda. ]



[ Vertu sæll og blessaður kæri Björgvin minn.
Býsna var orðin drjúgur hjá þér æviferillinn.
Þú varst nú orðinn albúinn að fara hinstu för 
og fjarska mikið þreyttur og dapurt sálarfjör.

Vonandi verður hinumegin glaðar í geði þínu. 
Gjarnan máttu þá slá til mín á beina símalínu.
Ég þakka svo að lokum þín ágæt vinarkynni
og þinn hlýhug allan sýndan fjölskyldu minni. ]



[ Mis stórir steinar þekja fjöruna
Marglitur þarinn sefur á steinunum.
Ég labba í fjörunni
Ráfa á milli steina
Líkt og lítil stelpa.
Sjórinn dregur hugsanirnar í burtu
Kemur til baka með nýjar hugsanir
Áhyggjulausar hugsanir. ]



[ uppþornun
rotnun
veikindi
Mjallhvít sefur
endalaus bið
snýkjudýrið hleypur um
líkaminn hefur verið tekinn í gíslingu
haldið af dauðanum
styrjöld
stríð
uppgjöf
hæg slátrun
þjáning
Guð, geturu nokkuð hjálpað. ]



[ Fólk tekur ekki eftir fjörunni
Notar hana fyrir ruslahaug.
Án fjörunnar væri ekkert líf
Eins og sjómaður án bátar,
Kennari án skóla,
Karl án konu,
Börn án foreldra,
Börn án frelsis
Pössum fjöruna
Annas missum við allt. ]



[ Uppá hæðum Blönduóss,ég hugfagran yfir lýt,
hjartað örvast,því fegurð augun gleður.
Háu Strandafjöllin mig hrífa,er þeirra nýt,
og hverfi í skyldleik þeirra,er upp mig galdur hleður.


Fagur bærinn sem konfekt,sál mín hrifin fagnar,
fögur áin Blanda svo kröftug sé ég iða.
Í þögninni má skynja þá kyrrð er aldrei þagnar,
og þrastar hjónin syngjandi,ungahópa siða.


Hve kyrrðin getur sagt frá fögrum sumar kvöldum,
með kærleik sól í eldi,í hafsins borði kveikir.
Ég virðist ölvun finna af fegurðinar völdum,
vakna djúpt í sál mér,horfnir æsku minnar leikir.

hinn sanni listamaður,alfaðir okkar helgur,
hjartans ást djúpa,til Blönduósbæjar ber.
Nú einstökum friði blandast árnið ómsins elgur, sem elskulega heilagt um æðar mínar fer.
         
         Laufey Dís\"05 ]



[ Hugfangin yfir sæinn hrópa,
hjartans óskir golan ber.
Sigurvissar þær öldur sópa,
og sætar þær enda á vörum þér.

Nú berst mitt hjarta ásýnd beisla,
bros þitt fagurt nú yljar mér.
Guðsljós um mig sé ég geisla,
og gæfu þá er ég fæ frá þér.

Nú himininn mér virðist hærri,
og heilög er mér sjávar strönd.
Neonljósin nú eru nærri,
ég næstum næ í þína hönd.

Veröld guðs djúpt í mér verkar,
á völdum hans gegnum lífið fer.
Sigrar andans eru sterkar,
stolt mín hönd með Jesús er.

Sólroðinn minn vanga strýkur,
og saltur þefur um vit mín fer.
Loftsins sveipur er engu líkur,
ljúft mig drottin um galdra ber.

Laufey Dís\"05 ]



[ Sólin er að setjast við fjallanna fögru hæðir,
og fjörðinn geislum baðar með roðans fögru glóð.
Hve yndismjúkur unaður sér ljúft um æðir læðir,
og leikur sér á strengi eitt undur fagurt ljóð.

Hve hafið slétt mig seiðir og hlý mig golan strýkur,
Og hugur skinjar fagurt náttúrunar lag.
Hve dalurinn af  fegurð er dásamlega ríkur,
og dularfullir straumar í brjósti mér í dag.


Áin mér söngva leikur ástar ljóð svo fögur ,
tvær álftir á vatni synda, ástfangið fagurt par
Stuðlaberg við lækinn mér segir álfasögur,
og stoltur fákur í geislunum,
bítur grasið þar.


ég hugsa nú um ástina sem hjarta mitt hefur fundið,
og hlýja augnaráðið er hann gefur mér.
Sólin áfram hnýgur fögur inn við sundið,
hver sólin fyllir brjóst mitt,og hugans strauma hér. 


Laufey Dís 2004 ]



[ Hve sál mín grét af sorgarkvölum,
og skarpur verkur mig alla tók.
Hve sár lá andin í kulda svölum,
minn hugur lagðist djúpt í mók.


Ég fann hvert tár af öðru falla,
sem fossandi á,um mína kinn.
Og hryggðar verkur að brjósti halla,
og harðann fann ég ekka minn.


Ó Kalli hve ást mín sárt er kvalinn, minn kæri sárt ég elska þig.
Þú tregur frá mér burt vast talinn,
nú tekur eilíf nóttin mig.

Laufey Dís 2004 ]



[ Í hvössur vindi voðans ,
vit mitt tínir stað.
Í greypum reiði-roðans,
ég reika um forarsvað .
Í örmum kæfðar kvalir,
kreistast úr lífi hér.
Og allir dauðas dalir,
Dvelja í brjósti mér.



Laufey Dís 04

Harður er sársaukinn,
þegar plástur kærleikanns er uppurinn!

----speki---- ]



[ Þú fylltir huga minn 
af innantómum orðum
sem síðan fuku burt með hinu ruslinu ]



[ ég sá líf mitt þjóta hjá
eins og bíómynd
og ég gat ekkert gert


nema að horfa á og borða popp ]



[ Ég finn ennþá brunalyktina.
Veggir sálar þinnar eru svartir
sótugir
og þó þú skrúbbir og skúrir
þá fer ekki lyktin
þessi brunalykt fortíðar
sem er horfin út í buskann
glóðirnar eru löngu slokknaðar
og þú settir upp reykskynjara
svo þú brennir ekki aftur upp 
til kaldra kola
og verðir skilin ein eftir í rústunum. ]



[ Hún var getin hrein, saklaus
borin milli stráks, stelpu

...fæddist aldrei.

Dó á óþekktum tíma
fjarlægð í sameiningu

...nú aðeins minnst. ]



[ Ó drottinn götu greiddu.
grædd þú í hjarta mér,Visku... og Líf mitt leiddu,
í lofsins faðm með þér.
Vonir lífi ljáðu,
líknar arminn þinn.
Í minni ævi áðu,
ætíð vert þú minn.

Ó tendraðu birtu bjarta, 
frá blíðum faðmi þér.
Þá hamingju í hjarta,
ég hef í brjósti mér.
Ó faðir viltu vaka,
er veröld kastar gný.
Og burtu trega taka,
tendra sól á ný.


Þá daga er svíða sárin,
og sorgir berja á skjá.
Sölt eru tregans tárin,
þá trúr þú ert mér hjá.


Þú andar blíðum blænum,
og borgið hjarta er.
Þú bankar upp á bænum,
og blíða þín er hér.

Halt við brjóstsins  barm,
börnum mínum þétt.
Við ástar þinnar arm,
áfanga leiðir rétt.
þeirra tæru tár,
Og trega á burtu vík.
þeirra æsku ár,
Þá árnast vonin rík.

Laufey Dís 1987 ]



[ Hann gengur eftir götunni
Maðurinn í frakkanum

Ætli hann sé að hugsa til mín
Ætli hann muni eftir mér
Muni nafnið mitt
Muni hver ég er

Það er liðinn langur tími
Of langur tími
Í þögninni

Ólgandi sársaukinn tekur völdin

Núna er það bara minningin sem lifir
	Um manninn í frakkanum ]



[ Angurværð og þrá
eru orð
sem ekki urðu til
fyrr en ástin var uppgötvuð. ]



[ Sæll, fallegi maður!
Gleður mig að kynnast þér,
þó þú sért nú aðeins mynd 
um liðna tíma.

Mynd, sem eitt sinn var gefin 
„Til konu, sem jeg elska”,
orð, rituð með fölnuðu bleki 
og gleymdust lengi í kassa.

Ástin sigrar allt,
jafnvel mörg ár í myrkri
og hún lifir enn
í mynd af manni,

sem ég elska. ]



[ Þú ert minning um draum 
sem eitt sinn var
- en tíminn tók og faldi.

Þú ert minning um ást
sem eitt sinn var 
- en dauðinn tók og faldi. 

Þú er minning um sorg
sem eitt sinn var
- en lífið tók og faldi.


Þú ert minning. ]



[ Í fjarlægum skugga
þú situr hjá mér
- og nóttin fer þung yfir hafið.

Tilveran læðist 
svo tætandi og ber 
- og nóttin fer þung yfir hafið.

Ég átti mér draum 
sem var lífið með þér
- og nóttin fer þung yfir hafið.

Samt er það þó sorgin
sem spyr og sem er:
„Ertu fuglinn sem flaug yfir hafið?”

			Mos. 2003 ]



[ Þegar öskufallið verður
eftir gosið 
og jörðin
skilar sér heim
og fellur í dá á ný,
er allt grátt, kalt
og nístandi bert.

Þá er spurningin eina 
sem eftir lifir sú
hvort einhverntíma 
hafi eitthvað verið
og hvort einhverntíma 
verði eitthvað aftur?

                            Mos 2003 ]



[ Nýfætt,
með vonir guðs í augunum
og hreinleika englanna í sálinni,
brosir þú mót sólinni
sem heyr endalaust stríð sitt
gegn myrkviði náttanna.
Sólin brosir blíðlega til þín á móti
og yljar saklausri tilveru þinni,  
með óræð fyrirheit um fjarlæga framtíð
í fullkomnu jafnvægi ljóss og skugga.
			
        Mos. 2002 ]



[ Þú notar mig
þegar ég er blaut.
Ég finn hvað þú vilt, 
hvernig þú stuggar við mér,
ýtir, fram og til baka.
Endurtekur,
aftur og aftur.

Ég geri allt fyrir þig...

Sýg, 
- þó ég geti ekki meir,
nudda,
- þó ekkert sé eftir, 
ligg,
- þó þú hamist,
sleiki,
- það sem fyrir er, 
þræla,  
- svo þú njótir,
er,
 - eins og þú vilt.

Allt...
þér til geðs. ]



[ Ég ræð ykkur frá því að lesa í mína sál,
svo hrakta, hrjáða,
slegna og snjáða.
Hún á ekkert eftir, það slokknaði bál, 
sem brann í brjósti mínu forðum.

                                                          Ak. 1990 ]



[ (De Steen - Braum Vermeulen)
Þýðing:  Þórhallur Hróðmarsson

Ég fleygði steini í fljótið heima
og flaum þess breytti, þó ekki alveg,
því enginn getur víst stöðvað strauminn,
sem streymir áfram um annan farveg.

Ef til vill köld og klakabólgin
klýfur áin og máir steininn,
hrífur með sér og fær hann fólginn
í fylgsni dimmu í djúpi hafsins.

Ég lagði steininn í löginn heima
svo lífsferð minni mun enginn gleyma.
Þótt áin lítt um mitt innlegg skeytti,
þá á ég steininn sem straumnum breytti.

Ég á mér steininn í ánni heima
og áin mun hann um framtíð geyma.
Hann unir þarna svo ósköp máður
og áin verður ei söm og áður. ]



[ þegar ekkert yrkisefni
er unnt að 
kreista

úr 
korni
hugar - akursins

þegar allt er þroskað

og hunangið drýpur
svo dásamlega
gullið

af hverju strái

þegar ljóðskáldið leitar
með öllum skilningarvitum
að sorginni - eymdinni - ástleysinu

eins og að nál í heystakki

hvort er þá heimurinn
betri eða verri

en
þegar yrkisefnin
uxu á sérhverju strái

og ljóðin voru 

öll

svo dásamlega döpur ]



[ Beri blærinn kveðju mína
blíðlega 
inn í huga þinn.
Vaggi aldan þér í svefn
á meðan nóttin 
hellir myrkri 
í gluggana. ]



[ ég er svo einmanna,
að ég gæti dáið,
stundum langar mig til himnanna,
þar sem ég gæti flogið.
mér líður ekki vel
og mig vantar þig hér.
kannski komumst við til himnanna,
þú og ég. ]



[ Hundrað þúsund hugsanir 
saman inní mér. 
Langar að komast út 
en ég hleypi þeim ekkert 

Hundrað þúsund tár 
saman inní mér 
Langar til að komast út 
en ég hleypi þeim ekkert 

Því einn daginn 
fórst þú 
útúr lífinu mínu 
og hvað get ég gert? 

Lífið heldur áfram! 
Jújú, nema hvað? 
En samt er eitthvað inní mér 
sem er alveg stopp 

Hundrað þúsund kossar 
er áður gafstu mér 
koma aldrei aftur. ]



[ I wonder about people
how we came about
who invented the alphabet
I wonder a lot about.
Who said a flower was a flower
when it could be so much
and what were we like
before we became us? ]



[ You got words with meaning
You got words that rhyme
You got words that tell a story
and words that never lie

You got words to join together
You got words to describe
You can get words to do anything
if you try! ]



[ Megi gull og gersemar 
verða á vegi þínum,
undur og leyndardómar,
steinvölur og stjörnuskin.
Megir þú ætíð  
finna réttu leiðina,
réttu orðin
og styrk til að 
halda áram.

Megi morgunsólin 
færa þér yl inn að
hjartarótum 
og hver hugsun þín
ró og frið. ]



[ Hol að innan,
heil að utan
held ég áfram.

Hvar er ég stödd?
Stöðnuð í hringiðu lífsins

- stopp ]



[ Blómin eru fjögur
það eru rauðar rósir.
Blómin eru fögur
og lykta eins og mín móðir. ]



[ Uppvask, þvottur, elda mat 
Alltaf það ég geri! 
Samt sem áður sífelt ég 
sögð er vera meri ]



[ Ég á ekki heima hér,
í heimi hinna rósrauðu skýja.
Ég held að ég komi mér
og leiti að hinum heimi nýja. ]



[ Ég er hin mikla hetja,
áfram mun aðra hvetja
sem við mig kappi etja.
Þá skal ég út fletja,
mitt trýni upp á fitja,
alla síðan upp éta!
Gjöf til fagurra meyja,
án mín þær varla lífið þreyja.
Hugsa um mig
heimafyrir,
signa sig
í bak og fyrir.
Myndarlegur
og hár,
karlmannlegur 
og klár.
Aldrei felli tár!
Oft sýni mig,
allir hylla mig,
vilja vera ég,
tilfinning notaleg.
Einn dag sló þögn á hópinn;
Algjör friður,
ég leit niður... 
Sá að út gægðist mitt litla undur
buxnaþvengurinn var farinn í sundur! ]



[ Hei hó hei hó
 	klukkan hún sló
 	korter í tvö um nóttu	

djömmum og drekkum 
heim við svo veltum 
einhvern tímann í morgunsárið

	hjartað það brestur
	maskarinn klesstur 
	kjóllinn í krumpu á gólfi

fer heim í þynnkunni
finn fyrir minnkunni
heiti því að drekka aldrei aftur

	en þráin hún lemur
	og löngunin kemur
	og kvöldið hefst að nýju ]



[ Einn góðan veðurdag 
ætla ég að sigra heiminn ]



[ Þögul situr, þráir ljós
í skuggaveröld 
með biksvartann kaffibolla
og gamla kleinu.

Beiskt.

Þreytt hún situr 
í íslensku vetrarmyrkri
og sötrar í sig hlýju og il
frá Kólumbíu.  

Beisk. ]



[ Ég elska langa göngutúra sem enda ekki neinstaðar,

 það minnir mig alla vega ekki á þig.

Mér finnst gaman að bíða í löngum röðum.

Ég hlusta á hnakkatónlist,

svo lengi sem að það minni mig ekki á þig.

Ég tel stjörnur á næturhimni til einskins,

- það minnir mig alla vega ekki á þig! ]



[ Myrkrið grúir yfir öllu
sólin kemur allt verður bjart
vatnsdropar falla úr lofti
óveðrið byrjar
allir verða hræddir
það slotar
maðurinn fer út
veðrið er gott
fuglarnir syngja
hann vappar um
þar til hann kemur að vatninu
þar sem vatnaskrímslið sefur
svo hverfur hann ]



[ Ég leit í augu þín
og sá líf og liti.
Þarna gat ég staðið tímunum saman 
í sömu sporunum,
hlustað á laglínu hjarta þíns
slá í takt við mitt.

En Því lengur sem ég
stóð og hlustaði
breyttust hljómarnir í skerandi öskur.
Taktarnir byrjuðu að fara á mis
og augu þín lokuðust.
Í einni svipan
varð allt hljótt. ]



[ Simmi Simmi Simmi minn,
Simmi Simmi Simmi,
Simmi Simmi Simmi minn,
Simmi Simmi........ Simmi!! ]



[ Ég var við þegar þú borðaðir svið. Mig langaði í bita en þú sagðir að það væri ekki nóg til. En hvað með það ég get alltaf fengið mér að borða annarsstaðar. ]



[ ég fór í sjómann við Magga vin minn og ég hlýt að hafa læst hendinni eitthvað vitlaust því ég brotnaði á hægri hönd, upphandlegg nánar tiltekið og nú geri ég allt með vinstri. ]



[ Ég sat og hugsaði um Jésú. Afhverju hringir Jésú aldrei í mig? Þegar ég hringi í hann þá er hann aldrei við og guð er alltaf mjög leiðinlegur við mig. Ég ætla að reyna einu sinni enn. 555-jésus. biiii.. biiii.. já halló. Er þetta jésu? Nei ég er jésuspétur.. ]



[ Þú hvarfst, þú lést.
Ég man svo lítið eftir þér.
Enda var ég bara ungt barn
þegar þú hvarfst.
Hvarfst frá öllum þeim,
þeim sem þóttu vænt um þig.
Ég myndi gera allt bara til
að líta augum á þig.
Ég hef bara séð myndir af þér,
og ég man þig þannig.
Ég væri alveg til í að kynnast þér
og sjá hve góð þú varst.
En ég verð víst að lifa án þín.
Ég mun samt alltaf geyma þig,
geyma þig í hjarta mínu.
Það er sú minning,
minning sem ég varðveiti vel og lengi. ]



[ Á hverjum degi
kveiki ég

á vesalings mannkerti


vakna við
óhljóð

garnagaulssynfóníu


legg inn
skilaboð

á talhólfið mitt


(erótísk skilaboð
horfi á vaxið bráðna) ]



[ Spíta sem flýtur á hafinu,hvaðan kemur hún að.
Gæti verið að jarðskjálfti hafi eiðilagt hús sem síðan fekk hafsins bað,
eða var skip á siglingu langt frá öllum löndum.
Og hvirvilvind og brotsjó bar að skipsins höndum,
hvaðan kom þessi spíta sem flýtur rétt við fjöru lands.
Ég veit því miður, hún hefur enga sögu að segja,
en er aðeins kölluð Rekaviður!

1970 ]



[ Á lítilli eyju ég fæddist í heiminn,
þar sérð þú stjörnurnar glitra um heiminn.
Þar sérð þú fjöll og þar sér þú mánann,
þar sérð þú fegurð og íslenska fánann.


Þar sérð þú snjó og fólk sem að skíðar,
þar sérð þú fegurð um allar árstíðar.
þar sérð þú vötn sem frjósa um vetur,
þar sérð þú fólk sem skautað vel getur.



þar sérð þú læki og all stóra fossa,
þar sérð þú eldi úr fjöllunum blossa.
þar sérð þú menn til veiðar á bátum,
þar sérð þú haga með stórum heysátum.



það sérð þú hús sem byggð er úr torfum,
þar sérð þú heyskap með ljái og orfum.
þar sérð þú jökla sem menn hátt upp klifra,
þar sérð þú bækur sem fornöld upp rifja.


Á þessari eyju ég fæddist í heiminn,
þar sérð þú stjörnurnar glitra um heiminn.
Þar sérð þú fjöll og þar sér þú mánann,
þar sérð þú fegurð og íslenska fánann.




Laufey Dís 13 ára

1971 ]



[ Í dimmbláu djúpinu
dvelur vitund mín

eins og loftbólur
lyftast hugsanir mínar

eins og flugfiskar
fljúga hugsanir mínar

hátt -upp úr dimmbláu djúpinu. ]



[ Til fjandans með þetta helvítis vín,
sem fólk verður halfvitlaust af.
Bara það uppfylltist óskin mín,
að það sykki í ólgandi haf.

Ef það findist aldrei í heiminum framar,
þá brjálast enginn á því.
Og engann manninn það framar lamar,
né verk í höfuð sem blý.

              Laufey Dís
                  14 ára \"72 ]



[ Ég nálgast þig með sveiflu sálar,
er sorgir kveða um brautir hálar.
Þú ert yndi,ljós þitt logar,
látlaust það í hönd mér togar.
Augun þín er spegill sálar,
sífellt draga mitt hjarta á tálar.

þau mæla stórt í þagnar þrá,
er þrautir kreista lund og brá.
þitt bros er von,þín hönd er hlý,
í hamingju ég að því bý.

Þinn faðmur kveikir ljósið ljúfa,
logaþess ég ei vil rjúfa.
Í sekúndu ég faðm þinn finn,
og freista koss á þína kinn.
Við altari,hjá kristi kærum,
hans krossi við,svo gullinn tærum.
               L.D.E\"87 ]



[ Dag einn tók ég
hjartað þitt
og henti í ruslið
með hinu sorpinu.

Dag einn  
hrifsaði ég ástarorð þín
og sturtaði niður klósettið
með hinum úrgangnum.

Dag einn
tók ég sál þína
og feykti henni burt
með köldum vindinum.

Dag einn áttaði 
ég mig á því
að ég fleygði sjálfri mér
til glötunar. ]



[ Ef ég er ég
og þú ert þú,
hverjir eru þá
allir hinir? ]



[ Ég sat að kveldi og horfði á
Rauðleitan himinn glampa á sjónum.
Sólin horfði í augu mér með 
rósrauðar varir og
hvíslaði ástarorðum í vindinn.

Stjörnurnar brostu við mér
á meðan máninn grét 
bláum tárum
því sólinn féll af himnum ofan
rétt eins og kvöldið þar áður.

Gætu sólin og máninn verið 
elskendur í álögum 
og hafið táraflóð 
frá tunglinu? ]



[ Í ljóssporum liðinna daga
liggja vængstýfðar vonir. 

Á húmbláum himni vikna 
hæruský

Hjúpuð hálfrökkri nætur
hvíslar sorgin ósögðum orðum. ]



[ Sortan við ströndina gráu 
er falleg þegar himnarnir gráta.

Hún segir mér sögur 
um það sem kannski er,
faðmar mig, elskar 
og huggar í laumi.

Fullkomnar mig
og hatar 
að ég sé til. ]



[ Sé pappír ekki bleikur 
þá er hann kannski blár,

en sé hann ekki hvítur 
því er hann þá aðeins grár? ]



[ Ég spurði:
„Iðrastu?"
Þú svaraðir:
„Iðrast ég?
Það tekur því ekki,
lífið er rugl hvort eð er."
Ég sagði:
„Það er ekki rugl 
fyrir mér."
Þú muldraðir:
„Nei, kannski ekki..."

Og það var þá 
sem ég sá 
að ég var bara rugl 
fyrir þér.
			
Ak. 1992 / Mos. 2002 ]



[ Mér finnst gaman að taka dæmi:

um þig,
og mig,
það er dæmi gert fyrir okkur,

um ást,
og sorg,
það er dæmi gert fyrir lífið,

um hlýju,
og kulda,
það er dæmi gert fyrir unað,

um í gær,
og á morgun,
það er dæmi gert fyrir núna,

um hitt,
og þetta,
það er dæmi gert fyrir allt,

Tökum dæmi:
til dæmis,
er þetta ljóð
dæmi gert fyrir dæmi,
um hvað við erum dæmigerð.
			          

Rvk. 2002 ]



[ Halló, hver kveikti ljósið?
Varst það þú? 
Hver ert þú eiginlega manni?
Ertu ekki alveg í lagi?
Þú feiti frethaus og fúla fífl, 
ég er ekki dúkka!!!

Andskotinn hafi það, 
þú mannleppur,
viltu fá að sjá börnin þín á lífi?
Ég hoppa á þér ef þú verður ekki góður.
Nú, hlýddu, fíflið þitt.
Æi, þetta er handónýtt núna.

Þú eyðilagðir allt.
Þú kveiktir ljósið!!!

Sko!!!  
Þú komst of seint 
- alltof seint
engan veginn nógu gott.

Þú ert ekki að standa þig.
Fíflið þitt, þú fúla fífl,
þú ert rekinn.

NÚNA!!! ]



[ Það er, 

eins og hvorki sé andartakið til,  
né eilífiðin
þegar við erum saman

eins og hvorki sé vakan til
né svefninn 
þegar við erum saman

eins og hvorki sé þögnin til
né orðin
þegar við erum saman

eins og aðeins við séum til.

Saman. ]



[ Það er fegurð í viðnum, 
sem skorinn er létt,
kátína hvernig hnífnum er beitt.

Undnir kvistir, 
og inngrónar holur 
fá nýja mynd og ásýnd,
jafnt í augum þess sem á horfir 
og þess er vinnur verkið létta

að skapa. ]



[ Þegar orðin geta ekki talað,
er ekkert hægt að segja
og þá er aðeins hægt að þegja.

Er eitthvað við því að segja? ]



[ Elsku vinur,
þú ert toppurinn 
á endanum á sjálfum þér.

Handan við toppinn
er ekkert nema auðn, 
sama hvert litið er.

Jafnvel ef snúið er við 
toppar þú sjálfan þig 
margfalt á móti. ]



[ Æ!!!
Hver skaut mig með olnboga í bakið?
Ó, varst það þú?
Heyrðu, elskan mín,
taktu olnbogann úr bakinu á mér 
áður en ég skýt þig í síðuna með mínum. ]



[ sko,
ég lagði af stað
fram veginn
og vissi alveg 
hvert ég var að fara

eða þannig

sko, 
ég veit að ég lagði af stað
fram veginn
og vissi nánast 
hvert ég var að fara

eða þannig  

sko,
ég veit að ég var á stað
og vegurinn var framundan
en ég vissi ekkert 
hvert ég var að fara.

eða þannig 

sko ]



[ Ég á milljón mýs 
og rottur líka, 
leik á flautu
og lokka þig með mér,
syng fyrir þig og tæli þig
og þú veist ekkert betra
en verða við ósk minni

þú, þræll, sem ekkert ert. ]



[ Her án þín
hjarta mitt grætur
engist um af þrá
til þess sem ég taldi mér
einni tilheyra þá
nú það burtu frá mér er farið
í höndum annarrar stúlku
býr nú hjá

sólin mig faðmaði 
að morgni hvers dags
hve lífið ég elskaði þá
brosandi á fætur fór
samfeða sólinni
á fund þinn fór

hér án þín
sólin mig vekur
með heitu faðmlagi sínu 
ég nú undan henni færist 
sængina yfir haus dreg
sofa vil lengur
sú ein er nú mín þrá

hún mér hlær við
enn heitar mig faðmar 
öskuill að glugganum lít
á mig hún horfir 
í allri sinni dýrð
góðan daginn mér býður
á sinn blíða hátt

ilskulega ég á hana horfi
tunguna út úr mér rek
segi henni fjandans til að fara
hætta mig að ónæða hér 
ég ei lengur mig um hana kæri 
á fund þinn aldrei aftur fer
sólinni samferða ei lengur þarf með

sárlega hún á mig horfir
hún sig hverfa lætur
niðurlút og sár
á bak skýjanna glás


það var þá sem mitt hjarta 
kipp tók.......
samviskan í mig sparkaði
hvað hef ég gert?
spurning vaknaði
hver er ég?


snúið hef baki við
þeirri einu
sem mér ávallt 
stóð við hlið 
æ, sól mín heyr hróp mín
ekki yfirgefa mig

þú sá bannsettur 
sem hjarta mínu
mein vannst
hver ert þú? 


það eitt ég nú veit
ei tára minna þú verður ert
óþverra þú mig að gert hefur
ei skal ég þig lengur  
láta mig sál mína særa 
sólina og lífið sjálft
af vettugi virða


nú regnið mig að morgni vekur
myglulegt og grátt
að glugganum ég horfi
þig sól mín hvergi er að sjá
aðeins tár þín
er hrynja undan skýjunum frá


að mínum þau verða
er þau rúðunni endurspeglast á
fram á varir mínar bros fram færi
hvísla að vindinum
bón mína að hann megi
skýjunum víkja frá
svo bros mitt megi
þér til sjónar berast
svo þau megi
þerra þín tár ]



[ Brúsi er mikill maður
manneskja sem treysta má.
Ávallt er sæll og glaður
og marga vini hann á.

Þekktur er fyrir fyndni sína
og hláturinn sem skekur allt.
Hleypur gleði í tilveru þína
og setur hita þar sem er kalt. 

Lengi lifi Brúsi í 100 ár
líka 6 fetum undir jörðu.
Hann er sá sem læknar öll sár
og tekur á þeim með hörðu.

Það þekkja flestir þennan mann
sem hér er nefndur Brúsi.
Góðvild hefur einkennt hann
sem hann sýnir í hverju húsi. ]



[ Þú ert tvíeggjað vopn, bölvuð tæfa,
heggur sár þar sem dýpst þau særa.
Þú ert ekki blind 
sem kvaðstu vera,
þú ert synd
sem ég hef ekkert með að gera. 

			Ak. 1989. ]



[ Veistu lífið er svikult
ég komst að því í dag.
Það læddist aftan að mér
og stakk mig í hjartastað.

Ég hélt að við værum vinir
við töluðum svo oft um það.
Á sálarinnar sumarkvöldum
nutum við samfylgdar.

Og seinna, þegar napur vindur nísti hjartans sál
naut ég minninganna um þig.
Þú dróst mig upp úr hyldýpisins öskustó
og gafst mér aftur líf og hugarró.

Nú líður mér líkt og litlum fugli með lamaða vængi
læstum í svörtu búri sálarinnar
og þrái ylinn sem þú einn getur veitt mér.
Af hverju fórstu? Vegna hinna? 
					
				Ak. 1989. ]



[ Hún dansaði 
fyrir okkur
í skugga loforðs sem ekki var til

Hún dansaði 
fyrir okkur 
sem ekki sáum að ekkert var til

Hún dansaði 
fyrir okkur
sem áttum von sem ekki var til

Hún dansaði
fyrir okkur og lífið 
sem er aðeins til í höfðinu á mér

og veit ekki að ekkert er til ]



[ Þú dvelur löngum í dýflissu minni
í drunganum þar sem ekkert er.

Þar sem nóttin ein er náðin
með nístingskulda sinn. 

Þar sem rotnar eru þær rætur
sem ryðja sér þó leið.

Þar sem ekkert er en engist 
og egnir mig um leið.

Þar sem tilveran er taktur
sem táldregur mig. ]



[ Hver dagur í hverfulum tíma
hverfur í skugga alda.
Grá er sú lífsins glíma,
þá sálir og líkamar gjalda.

Brennd er sú brú er bar,
til baka ei má snúa,
því ekkert áður það var,
þungt megum við búa.

Sálin með sín skörð,
svalt um hjartarætur.
Gleymd ei framin gjörð,
grafnar sárabætur ]



[ Ég er kría og er svo glöð því sólin skín
og sjáið bara þrjú börnin mín.

Ég er stúlka sem vænst er klukkan sjö
Á leið minni steig á kríuegg. Alltílagi.
Eftir voru tvö.

Ég er skúmur sem unga vil koma á legg.
Á leið minni náði handa honum í kríuegg.

Ég er minkur sem ekki hefur étið neitt.
Á leið minni sá kríuegg og fékk mér eitt.

Ég er kría og er svo leið því tunglið skín
og ég finn ekki þrjú börnin mín. ]



[ Þegar lítið barn deyr
kemur engill af himnum ofan
með glitrandi augu
og tendrar ljós í
sorgmæddum hjörtum.


Þegar lítið barn deyr 
kemur engill af himnum ofan
með rósrauðar varir
og ber það i faðmi sínum
upp til Guðs. ]



[ Öðrum er ég byrgði á baki,
brestur von á andartaki.
Skoða kröfur sannleikans,
svíf vo beint til anskotans.


Kviknar bál í kaldri ösku,
kóngur hlær í glærri flösku.
Blekkir vökvinn beiska von,
barnið er víst Bakkuson.


Hrópin kastast hæð frá hæðum,
höfðingi er af vökvans gæðum.
Heiminn í vasa hef ég allann,
heröð dali og allann hjallann.


stari djúpt með sortnum augum,
sýkist sálin og titra á taugum.
Leiksviðið er lognu farið,
látlaust er í höfði borið. ]



[ Ást mín til þín
er eins og fugl í hvassviðri 
sem flýgur stjórnlaus
um himinblámann
og berst við að 
halda lífi. ]



[ Skammarlega stutt.
Skyndilega gott.
Skynsamlega skitugt.
Skrykkjott um stund.
Skrad i minni beggja.
Skylur voru engar.
Skaskotid var inn ordi og ordi.
Skjolsailt herbergi.
Skøkk vidmid.
Skælt fyrir rest.
Skundad heim.
Skola sig.
Skal aldrei aftur. ]



[ Þar sem dýpstu þrár sveltandi barna
eru slitnar úr hjörtum þeirra;

Þar sem innstu langanir skáldsins
eru gerðar að ryki
og feykt út í vindinn;

Þar sem tár þess sem grætur
horfna tíma
eru gerð að steini
og mölvuð;

Þar sem draumar allra hinna
eru drepnir
mun ég loks rjúfa þögnina
og brjótast út í ópi ]



[ Tannburstinn þinn á náttborðinu mínu

segir mér

að þú sért alvöru ]



[ Þú fylltir líf mitt gleðitárum,
þú læknaðir brotin hjörtu.
Nú ertu farin, 
dagar verða að árum,
ég séð get ei sólina björtu.

Árin líða-sárin gróa,
hjarta mitt fyllist af hlýju.
Nú hugsa ég um framtíðina,
er hittumst við aftur að nýju. ]



[ Ég heyri í vindinum
-hann syngur.
Ég heyri í öldunum
-þær sussa.
Ég heyri í trjánum
-þau hvísla.
Ég heyri í hjartanu,
hjartanu mínu,
það kallar
-á ást. ]



[ Vað ekki í villu og svíma
í válogum genginna tíma
en horfðu upp í himinbláman
og hugsaðu fram á við.
Trúðu á mátt þinn og megin
það mun þína gæfu skapa
því Guð býr í brjósti þínu
og býðst til að leiða þig.


Ég samdi lag við þetta ljóð. ]



[ Hjarta mitt grætur er ég hugsa til þín, hvar ertu?
fangi ástarinnar,
eins og fugl sem er læstur inni í búri
og getur ekki þanið vængina til flugs,
eins get ég ekki tjáð þér hug minn til þín
Augun fyllast af tárum
sem streyma niður kinnar mínar
og breytast í demanta
sem brotna er þeir falla,
eins syngur fuglinn í búrinu tregasöng
sem smá saman hljóðnar
og verður að hvísli. ]



[ Sálarkvöl
gerist
sífellt
flóknari

Einatt 
hefur hún verið
kvalræði
-það má sjá
í gömlum sögum

eftir því sem skepnunni fleygir fram
teygir hún angana víðar

snúið að finna út
hvaða skott skal elta ]



[ Elsku Sindri sofðu vært,
svefninn á þig kallar.
Englar blessi barnið kært,
og beri til draumahallar. ]



[ Lífið svo ljúft,
leikur við mig.
Hjartað svo heitt
hugsar um þig.
Ástin svo áköf
á þig kallar.
heyri þig hvísla
er höfði hallar.
"Elskan mín eina,
ekki fara"
sé ekki sál þína, 
"viltu svara?"

-Góði Guð viltu gefa henni tíma
til að búa sig undir eilífðina. ]



[ Þú ert von mín og líf mitt,
þú ert ást mín og þrá,
þú ert allt sem mig dreymir,
þú ert allt sem ég á. ]



[ ég var hlaupandi á akri 
með tveim svörtum hröfnum 
sem reyndu að gera mér gys
flugu í hringi
plokkuðu í mig
ég datt
svo man ég ei meir

daginn eftir mig dreymdi 
að í kistu ég væri
ég sá jarðarför
gestirnir fimm
aðeins mamma og afi 
og systur mínar þrjár
enginn grét mig
ég dó fyrir smán.

kistan var brúnleit
með þrem gylltum krossum 
sex svartar rósir láu við hlið mér
hvernig það varð það veit ég ei

en þá vaknaði ég 
í svitakófi heljar
mér var heitt mig svimaði ótt
vissi ei hvað á mig stóð veðrið 
þegar ég heyrði um lát þitt
þú varst fundinn um morguninn.

þú hafðir gefist upp á öllu
og ekki viljað lifa
en fannst líklega friðinn 
ég vil samt fá að vita

af hverju? ]



[ Þú reifst úr mér hjartað 
frá rótum
eins og tannlæknir,
en skildir ekkert eftir 
nema opið sár.

Án þess að hika 
var það jú ég 
sem settist í stólinn
og opnaði kjaftinn
upp á gátt. ]



[ Sumarið er hér með búið
þar sem skólinn hófst í dag.
Heimanámið verður ekki flúið
en það er tossunum í óhag.

Nýtt fólk og nýjir straumar
gera nú vart við sig.
Góð veður verða fjarlægðir draumar
og kuldinn kemur með að pirra þig.

Við taka dimmu vetrakvöldin
með sinn skammt af pínu.
Ekki láta hana taka völdin
og setjast að í lífi þínu.

Sumarið kemur aftur vinur
með sína sól og gleði.
En sama hvað á þér dynur
tekur þú á því með þínu geði. ]



[ Ég sé alla  
heimsins liti
umhverfis líf þitt.

ævintýri og undur
sem að eilífu lifa
manna á milli.

Orð sem mynda heild
umhverfis magnþrungið svið
ímyndunaraflsins.

Stundum eiga 
raunverulegustu hlutir
sér enga stoð

í raunveruleikanum. ]



[ líkt og visnuð haustlauf
flögra tilfinningar mínar
í köldum haustvindinum

ég bíð þess að kuldi 
og myrkur vetursins
frysti þau í klakabönd götunnar

þegar þú gengur yfir þau
verða þau orðin frosin
dofin af tilfinningu

aðeins fallegar minningar
lífvana í viðjum veturs
bærast kannski við í sólbráð

en bara út af dauðakippunum ]



[ Svona er þá lífið,
þreytt og lítið.
Erfitt er að vakna
svona snemma í bítið.

Það er kalt hérna inni,
og hrollur líkamann þekur.
Hef ekki húmor fyrir því
þegar konan alla sængina tekur.

Að vakna svona snemma
ætti að banna með lögum.
En lífið er eins og lottó
og ákveðin örlög við drögum. ]



[ Svo horfði hún í augun á mér,
og sagði: Nei. ]



[ Björtu ljósin skína í gegnum mig
eins og ég sé ekki þarna,
bara draugur hversdagsleikans
sem hverfur úr huga þínum innan skamms.

Ég er þreytt, langar að sofa alltaf.
Samt held ég áfram að segja 
\"Gjörðu svo vel og góða skemmtun\"
með bros á vör.

Þú ert með hnút í maganum.
Þú rakst 3 manneskjur í dag
en ferð samt út með konunni
eins og ekkert hafi gerst.

Björtu ljósin skína í gegnum þig
eins og þú sért ekki þarna,
bara draugur hversdagsleikans
sem hverfur úr huga mínum innan skamms. ]



[ Í konuveldi er ég
og líkar það vel.
Áður en langt um líður
sálu mín ég sel.

Hvert sem ég lít
er kona á stjá.
Samt veit ég
að eina ég mun fá.

Reyni að halda fókus
og einbeiti mér.
Horfi samt lúmskur
og engin það sér. ]



[ Allt auðævi heimsins
getur ekki keypt mig.
Samt er það spurning,
hvað fæst fyrir þig?

Verðið verður sanngjarnt
og allir á því græða.
Samt er það spurning,
hver í þig mun blæða?

Þú ert mjög góð kaup
og hver maður við þig sáttur.
Samt er það EKKI spurning,
fannst þér þetta góður dráttur? ]



[ Það sem þér er sagt,
því áttu að hlýða.
Annars skaltu halda kjafti
og læra góði að bíða.

Ekki skaltu blóta mér
því þá færðu kenna á því.
Svo þú skalt halda kjafti
annars færðu hnefa augun í.

Þú skalt ganga vel um gólf
og þrífa sjálfur þinn skít.
Svo góði besti haltu kjafti
annars í kinn þína ég bít. ]



[ Hugur þinn er varinn
eins og riddari í brynju,
ónæmur fyrir orðum mínum
og tilfinningum. ]



[ Veturinn nálgast 
og leggur hvíta ábreiðu
ofan á líf mitt.

Gróðurinn fölnar ásamt
andlitum fólksins 
á götunni. 

Eins og hvalur 
sting ég mér ofan í hafdjúp
drauma minna

og bíð þess að vori á ný. ]



[ Dagur kveður,
fellur sól að sjávarbrún.
Rauðleitur himinn
lýsir upp myrkrið
og leiðir mig í faðm þinn
á ný. ]



[ Berjaferðin:
Þau brugðu sér í berjamó að vanda
og býsna mikið tók honum að standa
því að útum allar lautir og móa
hann ætlaði á Ingibjörgu að róa.

Hann lagði hana í laut eina mikla
og limurinn fór þá allur að sprikla.
“Æ, leyfðu mér það aðeins fyrir oddinn
því mig er farið að taka svo í broddinn!”

En ungmeyjan þá um fór að brjótast.
“Ekki skaltu uppá mig skjótast
og þótt þú brýnir bísefann betur
þá breima verð ég aldrei í vetur!”

Svaraði ung þannig fyrir sig:
Ljótur þó að Simbi sé
samt er annað verra.
Gerir oft að öðrum spé
enginn vill þann herra. ]



[ Þú sagðist ætla að vitja mín
þegar þú værir kominn
til himna,
bara í annari mynd 
en ég væri vön.
Samt kvaddi ég þig með tárum.
Þá sagðir þú glettnislega
og ég man það svo vel:
\"Af hverju að kveðjast,
þegar við hittumst alltaf á ný\". ]



[ Af gólfinu glögglega má sjá
þau gæfuspor sem mennirnir þrá
fara holu einu höggi í 
finna týnda sveiflu enn á ný
teinréttur, nýslegnu greeninu á ]



[ Ég fer alltaf á mis við
hvert lítið bros
hvert lítið orð 
hvert lítið blóm sem þú tínir

þú myndir hvort eð er varla þekkja mig aftur 
eða hvað? 

Mig verkjar svo í hjartað 
og samviskan bítur mig fast 

fyrir þér er ég örugglega hver sem er
en fyrir mér ert þú 

 
litla brosið, 
litla orðið 
litla blómið ]



[ Líf mitt er bitur bikar
bergi á, bragð er vont
Von um ást,
von um losta,
von um von.
Óðar kulnar vonarneisti ]



[ Ég hitti þig
þú brostir voða sætt
við spjölluðum um heima og geima
en allt endar þetta á einn veg
Mér finnst  þú frábær..
verum bara vinir. ]



[ Verða ekki
alveg örugglega
til
ljósmyndir
spennandi ljósmyndir
með frægum
og næstum frægum
eða sérstökum
sögulegum aðstæðum
fyrir ævisöguna
þegar 
hún
kemur út
á
bók. ]



[ Ég sé varir þínar hreyfast
og orðin falla á gólfið,
köld og meiningarlaus.

Tunglið baðar jörðina
í bláleitri birtu
næturinnar.
Jafnvel döprustu hugsanir fá ljósglætu
á slíkum stundum.
Eitt sinn var mér þó sagt
að tunglið hefði sínar
myrku hliðar

rétt eins og þú. ]



[ \"Lífið er dásamlegt og bjart framundan\"
af vínföngum er nú ekki snautt!!!
\"Man livir bara kun en gang
og málið er dautt!!!\" ]



[ Sumir vilja líkja ástinni við eld. Af litlum neista verður mikið bál. En eldinn verður að glæða og eins verður að gæta að kertið brenni ekki upp. Dreirrauðir logarnir stíga lostafullan dans og geta lýst upp myrkrið, engu síður en stirndur næturhimininn, yljað manni og sviðið uns hjartað greipist í kol, og ekkert er eftir nema askan, öskugrár maður með öskugráa sál. 

Ást okkar fölnaði ekki. Hún var áþekkust rós sem er pressuð inn í bók.
Þar er hún varðveitt, minningin, 
lifir einungis sem svipur þrár okkar og tára, reikul vofa bross sem er stirnað og okkar dýpstu tilfinninga, varðveitt í þurrum og stífnuðum blöðum. ]



[ Þú ert svartur,
þú ert bleikur,
þeim er saman hver
með hunda hausinn hengur.

Fólkið í landinu býr,
það á okkur snýr.
Við ójöfn kjör,
við viljum frið á jörð.

Það er ei ekki satt,
Það er frekar bratt. 
Við notum mikið smjör,
Því ég vill ei ójöfn kjör.
                    Sara Dröfn ]



[ Geng á fótum,
harðar fer, 
hoppa í hringi,
glöð verð ég.
         Sara Dröfn ]



[ Eigi  ég brotna skal,
frekar ég frozna í kal.
Þurrís og miðnætti,
Kubbar, kliður og læti.
                 Sara Dröfn ]



[ Með höndum
geri ég allt.
Jafn vel
ver mark.

Rita ég mitt
mál,
enda nota ég
hendur þá. ]



[ Lífið er demantur
en flýgur hjá.
Fuglar syngja,
ég hleyp létt á tá.

Ljósið flýgur hjá,
elding snotur
þýtur frá.
Snigill liðast að
hann þarf bað.

Lífið hengur á priki,
atað út í ryki.
Margt að flytja,
merki um svita. ]



[ Hæ, ég heiti Sara ekki bara, ekki Harpa Sjöfn
heldur Sara Dröfn. Ég æfi mark það er sko smart.
Þótt ég kunni ekki að rappa kann ég að klappa,
ég skal sko spila fyrir það er ég að lifa,
áfram stelpur klukkan er að tifa.
Skora í markið það er sko svaka kántrí,
ég er í fínum gír ekki vil ég fíl.
Við bökum kökur með að vinna
sko stelpur því skulum við sinna.
Ég vill enga köku heldur hreina skötu.
Réttu mér greiðu þarf að hreinsa burt úr kantinum,
þótt ég sinni störfum í markinu.
Þið skuluð bakka það er happa,
komið í vörn með kaffikvörn.
Vertu ekki með stæla plís
þarf að æla. 
Hlustið á mig ég meiði mig í tánni,
við erum að tapa,hrapa niður á jörð.
Guð minn góður ég er að gapa,
guð skapaði mig og þig bombum boltanum
fyrir kvöldhornið.
Í mér eru í liði
Sunna sem hertekur sviðið,
leyfðu mér að dansa.
Hey Fannsa Pannsa kanntu að dansa
viltu dansa við mig, þú ruglar mig farðu niður til hinna.
Ég ætla að vinna.
Kraftur er í mér og þér við vinnum þetta saman
þetta verður gaman.
Ég er að rappa farið að klappa...
hey hættið að klappa ég er að rappa.
Sunneva og Heiður eigið þið greiður.
Hey Solla ertu kannski Solla stirða
viltu kenna mér að fara í splitt.
Emma Klemma klemdu á mér hárið,
sjáið hvernig hún fór með anskotans bálið.
Þið hin eruð skrítin en enginn er skrítnari en ég
þegar ég er farinn úr skónum farið þið að sofa
þegar þið finnið lyktina af tánum á mér.
Dögg er minn þjálfari,
Mætti halda að hún væri kálandi karfi,
eina sem hún seigir er 5 hringi annars dey ég.
Hlunkumst við af stað, annars förum við í kaf.
Læðumst burt í nótt ef hún verður kominn í kjól.
Kuldaskræfa sem er að væla.
Dögg Lára hvað ertu að pæla ???

Ég er búinn að rappa farið að klappa !!!!! ]



[ Búi ekki hræddur er
flýja undan mér og þér. 
Við þurfum ei hann að setja
pakka saman og eta.
Því Búi Andríðsson er hetja. ]



[ Barnið sefur,
barnið grætur.
Þú þarft að hafa á því gætur.
Þú ruggar því blítt í nótt,
því þá er allt orðið hljótt.
Litli drengurinn,
alinn upp í heiminn sinn.                     
Afi og amma eru til staðar, 
þó þér sé bara illt í maga.
Elsku litli drengurinn
lofi við þér heimurinn. ]



[ Mamma mín,
í heimin mig fæddi,
ól mig upp og klæddi.
Mundu orðin skýr
ég elska þig móðir mín. ]



[ Músin mín er agnar smá,
hún er létt á við tá, 
hún tístir ótt og blítt,
henni er einnig oft hlýtt.
                    Sara Dröfn ]



[ Draumahúsið mitt
er krúttlegt og á við þitt
Fæ ég póst þangað en
enga skrattaanga. ]



[ Súperdúberúber tölvan mín,
hún er sko svaka, svaka fín.
Svo líka skjá sem á glampar.
og ein mús sem á tvo litla takka.
                           Sara Dröfn ]



[ Fjör og frík,
skemmtihring,
dansa, dansa.
Fjör í sirkusbransa.
               Sara Dröfn ]



[ Hann flýgur upp á þak
það heyrist brak.
Hann niður strompinn rennur,
vonum hann ei rassinn brennur. 
                         Sara Dröfn ]



[ Á himninum bjarta 
sérðu soldið sót.
Þú munt allaf muna 
þetta brennuóp. ]



[ Hinu megin við regnbogan 
sérðu litla skál,
í henni er gullsins tá.
Hún er mín en hana máttu fá.
                       Sara Dröfn ]



[ Hún lætur ekki segja sér, því hún ákveðinn er...
Því skulu þið hlusta á okkur kveða... í endanum munu þið slefa... 
Amma mín er pæja fín, hún á ull enda prjónar hún alveg fullt, Sokk eftir sokk, peysu eftir peysu. Börn hún á... alveg syni 3. Dætur hún einnig á... lætur hún sig ekkert á fá... þær eru 3. Amma á mig prjónar... sjáið bara sætu skónnna... amma ekki roðna... sjáði bara skvísuna .. hún gerði á ykkur flísina... á laugardögum hún fer, upp í kolarportið... sjáði bara littla sæta glottið... Þú bjóst upp í sveit... ekki vastu að elta gamal geit... amma var að vinna... Pottþétt að spinna og spinna... því ertu svo ung?? þú hlaust að geta hlupið upp í Nýjung... Þú enn ert að passa börn... hraust og lætur engann segja þér... aumingja skapur.. ekkert spes.... nú hætti ég og kveð ... svo ekki þið frjósið í hel... ]



[ Einu sinni var kona... hún átti heima í húsi... hún átti líka eitt sem hét.. kaffibrúsi... 
Hún var soldið smá en hún var mjög klár... 
Hennar mottó var: Það getur verið erfitt að lifa... listinn er að skrifa...
Leið nú tími hægur... enda var tíminn nægur...
Stund eftir stund, mánuð eftir mánuð... viku eftir viku hana vantaði sykur...
Það kom soldill fnykur... eftir nokkrar vikur... 
Svita lykt kom... enda var það líka von...
Örinn fer upp og niður... vonadi flýgur hún enhvað suður...
Vonadi sefur hún enhvað í nótt... þið verðið að hafa hljótt... ]



[ Tónlist er eðli,
en verður hún eithvað verri?
Þú hlustar og hreyfist,
í takkt við tóninn
og syngur með.
Þetta er í lagi
lífið byrjar með glæsibragi.

Þú hefur gaman á því að hlusta,
en hvernig væri að stoppa og hugsa.
Hlustaðu á þitt hjarta, sýndu því þitt bjarta.
Hlustaðu á sjálfan þig og segðu allt það létta.
Hugsaðu; Hvað er betra en þetta ? ]



[ Margt hefur drifið á ævi mína,
en að segja frá því,
tæki langan tíma.
14 ár er þó nokkur tími,
en líði sá dagur á það líði.
14 ára barni er margt hægt að bjóða,
ást þína en ekki svartsýni.
Eftir hverju ertu að bíða,
Drífðu í því,
stundvísi er gullsins virði. ]



[ Pabbi er góður vinur minn,
passar upp á allt, 
meira að segja fljótið kalt.
Hann les mig í svefn á kvöldin,
býr um rúmið mitt um morgunin.
Sér til þess að mér vegni vel,
Sendir mig í kirkju hvenær sem er.
Hann passar allt og alla,
ef honum vantar hjálp
hann á englana kallar.
Hann minnir mig á guðinn minn,
hann réttir mér hönd og leiðir mig 
á rétta veginn minn.
Því guð í lífi mínu er eins faðir minn. ]



[ Halelúja hún er komin.
Fædd inn sem bjartasta vonin.
Bindur hnút á stríð,
þá sést í birtuna,
falleg og fríð.
Hver elskar ekki
systur sína? ]



[ Ég er bitur vonin brestur,
blæðir ört úr minni sál.
í öðrum örmum ert þú gestur,
önug sekt þín er sem stál.

Tilgangur með tryggðarböndum,
teigist út um stræti borgar.
Blóðugur ert á báðum höndum,
bæli ég niður kvalir sorgar.

             L.D.E\"82 ]



[ Hefur þú heyrt þögninna svara.
Hefur þú fundið hve svarið er þýtt.
Hefur þú heyrt þegar augu hans stara.
Hefur þú fundið hve barn þitt er blítt.
Hefur þú hlustað á breiskleikann hrjúfann.
Hefur þú fundið að sólin er hrygg.
Hefur þú hlustað á draumfarann ljúfann.
Hefur þú fundið hve ástin er stigg.
                    L.D.E.\"72 ]



[ Áður en lífið
rennur úr greipum mér
líkt og sandkorn,
ætla ég að sigra heiminn.
Rétt eins auðveldlega 
og bróður minn
í ólsen ólsen.

fyrir 10 árum siðan. ]



[ Ég fann fjársjóði
í sálarkistu þinni.
Vináttu, von
og kærleika,
sem þú deildir með mér
lífið út
í gegn. ]



[ Kattargulum glyrnum
er gjóað inn í nóttina
(og stundum eins og þær blikki hver aðra)
bíðandi eftir þreyttum ferðalangi
með logandi mælisljós
til að geta sagt honum 
að kortinu sé hafnað ]



[ “Baðar sig í brókinni 
bágt er þetta að skilja.
Farðu bara úr flíkinni
og fáðu þér stuttan Lilja.”

“En heyrðu hjartans Doddi
hér er enginn koddi
og ef að er í þér leiði
ég er með vörtueyði.\" ]



[ Ég sat í strætó ásamt öðru fólki.
Það hló og var hamingjusamt,
ásamt vinum og vandamönnum.
Ég gekk út úr strætó.
Framhjá mér gekk fleira fólk.
Allt var það brosandi og hlæjandi.
Því leið vel og lifði lífinu.
Ég kom heim til mömmu og pabba.
Þau öskruðu og lömdu mig.
Sögðust hata mig og vilja ekki sjá-
mig aftur.
Ég sat því úti í kuldanum,
með tannburstann minn í hendinni,
bíð eftir því að einhver gefi mér tannkrem. ]



[ Guð segir að maður eigi að elska náungan.
Þá á ég að elska þig,
því vertu ávallt þakklátur,
fyrir lífið sem Guð gaf okkur.

Ég veit ég yrki mikið um Guð,
en það er í lagi.
Því hann lét lífið
fyrir okkur bæði.
Því nýti ég tækifærið
til að yrkja um hann kvæði. ]



[ Hvað á að gera?
Sitja heima og kveða.
Á eitthvað að fara út,
eða ertu kannski morgunfúl?
Þá mundi ég frekar vera heima,
hugsa um eitthvað fleira.
Þú lætur í þér heyra,
ef þig vantar hjálp.
Því hjá mér er ávallt,
opið alveg upp á gátt. ]



[ Við ábyrgjumst

að þú

munir upplifa

eilífa sæluvímu

með guði

á himnum.



Lagt verður af stað

við sólarupprás

frá BSÍ.



Nefndin. ]



[ Ástin er eins og viðkvæmt blóm.
Hún þarfnast þess að hlúð sé að 
henni til þess að hún blómstri. ]



[ Heyrir þú hrópin 
sem hingað berast?
Ég er sannfærður um það
að eitthvað sé að gerast.

Við skulum frekar bíða
en að líta forvitin út.
Kannski er verið að binda
fólk og setja á það hnút.

Þetta er ekki okkar mál
því skulum við sitja hjá.
En ef þetta kemur nær
skal ég fara út að gá. ]



[ Seint verður sagt um mig
að ég sé að gera það gott.
Þó það snertir ekki þig
þá hef ég gert margt flott.

Ég er allra manna maður
en gef oft lítið af mér.
Því mér er illa við þvaður
sem ég frétti frá þér.

Gagnrýndu mig ekki við aðra
segðu það frekar við mig.
Því meira sem þú ert að blaðra
er það hatrið sem mun eiga þig. ]



[ Undir áhrifum sé ég drauga
fánýtt drasl safnað í hauga.
Litla stúlku biðja um mat
meðan ég borðaði á mig gat.

Sá kletta hrynja um allt
falla einnig í vatnið kalt.
Fólk með græna fingur grét
og ég vissi ekki hvað ég hét.

Litlir djöflar spúðu eldi
meðan ég svaf undir feldi.
Prestar hlupu með krossinn sinn
og öskruðu \"Guð minn ég finn\".

Himininn varð bleikur að lit
vissi þá að ég hafði misst allt vit.
Englar hófu að falla jörðina á
og hjarta mitt hætti að slá.

Stjörnur fengu munn og hendur
og rifu upp allar hvítar strendur.
Bóndi kom aðsvífandi með dauða kýr
en vinnugallinn hans var nýr.

Ég vaknaði inni hjá lækni
sem prófa varð á mér nýja tækni.
Hún væri það eina sem bjargað gat mér
ég sá þá það sem engin annar sér.

Svona fór því miður þetta
allt ónýtt og við það að detta.
Ég sæki brátt um gott hæli
en með svona hugsunum ég mæli. ]



[ Veðruð húsin í Tassilak
sviðsmynd í spagettívestra

Nukkurak spennir bóginn 
á fyrstu byssunni sinni

Hann er tólf ára.

Í gær batt litla systir hans 
hestahnút á þykkt reipi 

Og herti að.

Hann fann hana sitjandi á hækjum sér
ennþá haldandi um reipið 

Sólin skein gegnum skjáinn.

Í Tassilak fá krakkarnir 
byssuleyfi tólf ára

Þeir yngri deyja ekki ráðalausir. ]



[ Þetta er ekki endilega
spurning 
um tilgangs
leysi-efni

enda, þjóðbúningur 
Lettlands er 
YFIRLEITT, 

ekki...

og ég sem hélt að ég væri að yrkja ljóð! ]



[ Ef að ég væri pabbi
mundi ég vera ég
Ef að ég væri krabbi
mundi ég vera ég

Ef að ég hefði punghár
mundi ég vera ég
Ef að ég hefði græn tár
mundi ég vera ég

Ertu ekki með öllu mjalla drengur!? ]



[ Við erum tvö
ein
alveg alein...

...með vinum okkar ]



[ Ég var að labba meðfram ströndinni,

fék
k
 
sa
nd
k
or
n

í

augað ]



[ Útvarpið hringir, eða var það síminn?
Allaveganna... ég tek það upp og hoppa, eða svaraði ég?
Allaveganna... röddin talar við mig í símann, eða var það útvarpinu?
Allaveganna... ég hlusta ekki neitt en tala bara, eða var það öfugt?

Ha... ég man það bara ómögulega, eða hvað? ]



[ Þessa ást er ég búinn að finna, 
og fyrri henni er ég búinn að vinna! Það er eins og ég sé búinn að spinna og spinna.
Og nú er garnið búið,
það verður ekki aftur snúið. ]



[ Hálfir dagar
heilsuðu sólarhringum saman
brunuðu á burt 
á vetrarbraut
útí buskann

týndust
töpuðust

síðan tók Guð 
mig í fangið
og merkti mig
líktog forðum 
er ég festi blómið
gleym mér ei
á peysuna þína. ]



[ eittsinn bar fyrir birtuna
undarleg norðurljós

sveiflaði slæðum sínum
uns það stóð eftir nakið

í allri sinni fegurð
í allri sinni visku

síðan þá hefur hinn fagri félagi
aldrei horfið
og loks nú
nýtur dagsbirtan
sín til fulls. ]



[ Hlustið! hann þegir hinn illi
og er orðinn skar
Guð minn tók stafinn
er kúgarinn bar
í Babýlon borg ánauðar.

Heyrið! hann lagstur er lágt
í Helju fordæmdrar
Guð minn tók stafinn
sem kúgarinn bar 
í Babýlon borg ánauðar.

Jörð mín! í friði þú skalt
ég gef þér mitt svar
ég molaði stafinn
sem kúgarinn bar
í  Babýlon borg ánauðar.

Tré mín! gleðjist þið nú
Drottinn allsherjar
hann sprekaði stafinn
sem kúgarinn bar 
í Babýlon borg ánauðar.

Guð minn! þú hreinsaðir burt
með sópi eyðingar
þú molaðir stafinn 
sem kúgarinn bar
í Babýlon borg ánauðar.  


Jörð mín! í friði þú skalt
ég gef þér mitt svar
ég molaði stafinn
sem kúgarinn bar
í  Babýlon borg ánauðar. ]



[ Siggi Sigg var ekki gamall
Siggi Sigg var frekar ungur
er hann fannst í hafsins slýi
með hausinn fullann af köldu blýi.

Siggi Sigg var ekki gamall
Siggi Sigg var frekar ungur
er sendur var hann seint í rúmið
og sólin hvarf í dökka húmið.

Elsku Siggi þú ert sætur
sér í lagi um dimmar nætur
ég hef á þér miklar mætur
má ég glenna í sundur fætur?

Siggi Sigg var ekki gamall
Siggi Sigg var frekar ungur
er hann fékk sér fyrst í nös 
frosinn útá ystu snös.

Siggi Sigg var ekki gamall
Siggi Sigg var frekar ungur
erann kýldi einn til dauða
aðeins fyrir blóðið rauða.

Vertu þægur engar þrætur
þú átt engar minnstu bætur
Siggi er ekki lengur sætur
sama hversu mikið grætur.

Siggi Sigg varð ekki gamall
Siggi Sigg var frekar ungur
er hann fannst í hafsins slýi
með hausinn fullann af köldu blýi. ]



[ Set ég út vængina,
flýg til þín.
Breyði yfir þig sængina.
Þú ert svo sæt og fín.
Þú ert sólinn sem skín,
því geislar þínir ná til mín.

Ég er verndarengillinn þinn,
kallaðu, ég kem til þín.
Sama hversu lágt þú kallar,
ég verð til staðar,
sama hvað þig vantar.
Opið er hliðið upp á gátt,
gangtu inn.
Þú þarft ei að hafa lágt. ]



[ Sársauki 
sérðu þokuna
hinu megin við álverið? 
Sérðu menninguna dala
hverfa inn í einstaklinga
heiladofin og sár. 
Fólk þorir ekki lengur að hugsa,
finna, vera til...
miðaldir á ný. 

Landinn rennur út í sjóinn
og hverfur 
menningin lifnar á ný
eins og æðakölkuð kerling
sem hefur gleymt hvað hún heitir
eða hver hún er. 

Gleymt og þorir þess vegna aftur
að hugsa, finna og vera til. ]



[ orð
stutt í
spuna
kveðja
höfði
kinkað
kolli
kaldur
kaffibolli
og 
dáið
ljós á
sprittkerti
bless
bæbæ
svo 
blöktu 
gardínur
og
marraði í
garðhliðinu ]



[ Þögnin veldur þrá
vonin enga miskun fær,
himinn fellur ofan frá
í sárið sem aldrei grær,
tómin öll í sárin ná,
bæði í dag eins og í gær. ]



[ Gleði, grátur mikil læti
barnið er með sár á fæti.
Röddböndin fóstran þandi
meðan börnin léku í sandi.

Detta, hlaupa lóðinni á
öskra \"reyndu mér að ná\".
Eitt barn leikur bráð
sem ljónið hefur náð.

Leika, ímynda sér mikið
byssan er skítuga prikið.
Í garðinum er risa höll
og undir henni er tröll.

Stara, eru við lífið sátt
í feluleik kalla \"þú mátt\"
Í sandinum má finna skel
sem þau passa svo vel.

Horfa, hlaupa foreldranna til
gera deginum við þau góð skil.
Í dag lærðu börnin nýtt lag
vita að þau koma aftur næsta dag. ]



[ Ég hef hér verið að skoða,
svo margt að valla sé hægt að orða.
Svo flott ljóð, svo margt að sjá.
Orðum hér valla er hægt að tjá.

Ég gæti setið hér
nótt sem dag.
Skoða þetta ljóða-flóð
ég aldrei fæ af þeim nó. ]



[ Stendur þú úti á hlaði,
ný kominn úr baði.
Líttu upp í himinin,
því þú ert góður vinurinn. ]



[ Flestir elska makana og leggja sig í líma
að láta vel við þá svona í einhvern tíma!!
Síðan fer grimmdin mest að ráða gerðum.
Gefinn er skítur í þótt hætta sé á ferðum!

Því þarf ekki að undra þótt illa gangi oft
og öllu hjónabandinu sé spilað uppí loft!
Ógnarstjórnir troða líka einkalífið fótum 
því ólögin valda því hörmungum ljótum! ]



[ Við bláar tjarnir
felldu ljósgeislarnir tár.

Á rauðu dúnsænginni
bærðust orðin í bylgjum.

Þá leit ég upp til himins og sá:

Að stjörnurnar höfðu dofnað
og tunglið hafði glatað tilgangi sínum ]



[ Líkt og daggartár
sem fellur af
grænu laufblaði,
falla tárin 
af himnum,
eitt af öðru. ]



[ Ég málaði á mig annað andlit
með litbrigðum 
lífs míns.
Mjúkar strokur
þöktu skugga
fortíðarinnar 
með ljósi og litum,
uns ég horfði á móti
heiminum,
með falsað bros
á vörunum. ]



[ Sætleiki loftsins,
lækjarniður í fjarska,
ómur fuglanna,
bera í burtu 
áhyggjur þínar
og sorgir.

Aldan sem fellur
við fjöruborðið,
svæfir hugsanir dagsins
þar til dagar á ný
í huga þínum. ]



[ Líkt og regnið
sem fellur af himnum
falla orðin af vörum mér
inn í huga þinn.

Orðin sem falla
af vörum mínum
og næra huga þinn
og sál

einn þungbúinn dag
er andlit þitt
speglast
í augum mér.

Þar til himnarnir opnast
og sólin umvefur þig
birtu sinni
og yl. ]



[ Sæl og blessuð Fjólan mín frækna!!!
Með freknur sætar og hárprýði rauða!
Kanntu ekki að snara fola framsækna
og fá síðan höndlað moldríkan kauða?
Sköllóttan fískan sem skaffar mjög vel.
Skrögg svona gerðan vel náttúraðan tel. ]



[ Eins og blóm
spretta orðin upp af akri
hugmyndaflugsins,
uns við hefjum okkur
til himins
og dönsum sigurdans
í skýjunum. ]



[ Hún Arnleif er ævilega sætasta gellan
og allir karlar þrá að laust hún sig girði!!!
En Gunnar bara ólmur sýnir henni sprellann
en sá er líka talinn vera hverrar tommu virði! ]



[ Lokum augunum
og göngum fáein skref
upp sólargeislana.

Fljúgum á vængjum 
vindsins
um himinblámann.

Rennum okkur
niður 
regnbogann.

Hverfum inn í 
fagurblá
norðuljósin

þar til við
opnum augun
á ný. ]



[ Í blómhnappi rósar er fólgið fyrirheit
um fegurð lífsins á gullnu augnabliki.
Þér birtist þar Guð í blómsins mynd
sem brosir þér mót í vegarins ryki, ]



[ öll þessi augnablik
á meðan við lifum ]



[ Þegar árin færast yfir
með ró sinni og spekt,
skilja þau eftir
minningar
í hugum okkar.
Þar til við sjálf
eigum aðeins 
tilverurétt
í hugum þeirra
sem eftir lifa. ]



[ Ég sakna þín svo sárt,
mér finnst ég eiga svo bágt.
Í tönnunum finn ég til,
en ei vill ég fara til tannlæknis.

Ef sturtað sé úr minni fötu,
það mætti finna rusl á þeirri götu.
En ég fæddist hér með tilgangi,
en verð ég að lifa svo upp það gangi.
Lífið er eins og einn stór áfangi. ]



[ \"Ég held ég sé þunglynd....\" ]



[ Birtan faðminn breiðir sinn
um breiðan himinn gráan
litir virðast ljósari
en langa sumardaga

Fellur regn af himni hljótt
og heyrist varla í því
blautar götur, gangstéttir
en grasið flytur angan

Lyktin vitjar vitanna
er veik en fangar hugann
hægur andar andvarinn
af úthafinu dimma

Fæðast þennan fagra dag
og falla á öðrum líkum
fyndist mér og fleirum að
það fengist ekki betra ]



[ Hvers vegna 68?

..var það neysluæðið?

..var það gróðabrallið?

..var það ósanngjarnt stríð?

.. var það skilningsvana stjórnsýsla?

..voru það heimskir stjórnarherrar?



Ef þá, hvað nú? ]



[ No one knows how lost u can get
In this big world of words
I’m so blinded be the trees
I can see the forest
My head looks fore feelings
I can spell
And I wonder, will I ever be like u 
Will I ever see things ur way
Hoping fore understanding 
I get none, thrown a way
Like yesterdays news 
The story of my life
Wrongly spelled
The mind of a dyslexic ]



[ Rómantísk Reykjavíkur rigningin
gælir við götur og gluggann minn.
Leitar nú heillaður hugurinn
til manar er missti ég víst um sinn.
Gangljósin glitra í malbikinu
eftirgerð borgar af blikinu
er lifir svo sterkt í augunum hennar.
Fegurstu stelpunnar,
ástarinnar minnar. ]



[ Sú er ekki að sitja kyrr,
syngur í moll og fís,
öskrar svo sem aldrei fyrr,
eins og stunginn grís. ]



[ Allar þær konur sem hafa elskað of mikið
bera marið hjarta í brjósti sér.

Framtíð þess sem ber of þunga sögu
er bleksvört, og blindgatan ein.

Of marga hef ég elskað, og of marga hef ég sært.
Á herðunum hvílir óbærilegur þungi.
-Því okkar saga er öll. ]



[ Menn arta tíðum prump og piss
og pæla ekkert í hvernig fer.
-Það er ekki nóg að vera viss,
maður verður að vera ,,sikker”- ]



[ In the sky i can see your name is written,
with so much  love but still so bitter .
Sitting here alone thinking of u
and the time we had, so good so true.

May god give u the power to leave this earth
and spare no love in your new birth,
to be overtaken by love and understanding
and the flight from now on has a softer landing.

I think i am selfish for not letting u know
that trough my childhood i wanted to show
that there is much more love in me than hate
but i guess that´s how it works, fate!

I have so much to say dad
if only you knew how much i´m sad
i feel so empty without you 
hopelessly empty and that is true.

You gave me this life to live it in peace
still nothing but war and hate that´s released,
i want you to be here and help me grow up
to be the little girl that loved you so much..

Dad, if only you knew how i feel 
crossed mind and heart of steel
i´m told to be strong
i´m told me hang on.

Dear dad, i love u so much, take care ]



[ Höfuðið vill ekki
sofa
Svo margar sögur
að segja frá
Allar þær vil ég
gjarnan hlusta á
aftur og aftur
Vandamálið er
að yfirmanneskjan
heldur að ég sé
fylliraftur! ]



[ Kettirnir sem mala hátt
hvæsa, mjálma kela
-ef þeir væru mennskir menn
þeir myndu ræna rupla stela ]



[ Undarlegt hve
allt er skrítið
hugsa flestir
virkilega svo lítið?
Hvað er að ske?
Hvað er að ske?
Hvað er að ske?
Er hausinn á ykkur
gerður úr tré?

Kennarar í dái
verkfalls liggja
og bráðum fer að
skyggja.
Þeir ætt\' ekki að
þurfa ölmusu að
þiggja.
-Hafa börnin eitthvað
gott að tyggja
...eða horfa þau
á Paradise Hotel
á Skjá einum?
Ráðamenn ýmist
liggja í leynum
-eða standa upp á
ísjaka einum.
Bera á sig
Parísarkrem
og eru hressir,
þangað til einhver
á ísjakann klessir

Því alla þá
ég hem
hér ég kem! ]



[ Hvers vegna glitrar jafn mikið á silfurfægða limósínuna
og hinar geislameðferðarmeðhöndluðu
tennur forsetans
Á meðan lyktar af líkum
í
Írak? ]



[ Ég hef vakað
og sungið í 10 nætur
spilað á munnhörpu
ekki haft á mér gætur
er ég ekki sætur?
þú næstum grætur
Hefur á mér mætur
                   mætur
                   mætur
Ég læt mig fljúga
    hættu að ljúga
Reyndu frekar sannleikann
              að sjúga. ]



[ Ég vaknaði í hvítu
og allt í kringum mig
var fiður
-skildi ekki af hverju
froskurinn sem synti
fram hjá mér
                   var doppóttur
Ég ákvað að stíga
á fætur
En sá ekki neitt
fyrir fullu fólki fróandi farsímum ]



[ Á Fjólugötunni heldur hús.
Heillast allir af Snúbba lús.
Komi snúður á Snússi mús,
Snúður lús er í arma fús!!!

Yfir færast árin skjótt.
Árið fyrsta er liðið nú.
Á þér ástarinnar gnótt
allir hafa og mikla trú.

Vertu alltaf vinur minn
vandaður hvar þú ferð!
Háll er þessi heimurinn
og hæpin flónsku gerð!

Bestu hamingjuóskir frá nafna afa! ]



[ Einhvern er að gráta
ég heyri það hingað inn.
Kannski er það lítil hnáta
sem þráir að sjá himininn.

Hún situr, þerrir sín tár
horfir upp en sér bara ský.
Þar blasir við skýjaveggur grár
en ekki sólin bjarta og hlý.

Hún þarf ekki að gráta
því himininn fer ekki neitt.
Veðurguðirnir eru stór gáta
og einir geta veðrinu breytt. ]



[ ég hugsa um þig alla daga og nætur
og um hve sárt ég sakna þín
það er sem frost í hjarta mínu
sem þiðnar ei þó að bálið dvín.

afhverju það gerðist veit ég ei lengur
vill bara hafa þig hérna hjá mér
ég sakna þín alltaf meira og meira
og vil segja þér hvernig það er

mér finnst að heimurinn meg\'ekki taka
meira af þér frá mér
að alltaf þú vitir hvar sem þú verður
að partur af mér verður alltaf hjá þér

ég vil líka minna þig á hvað ég meina
um hvernig mér líður með þig
að alltaf já alltaf þú eigir að vita
að ég elska þig meira en ég skil ]



[ ef viðkvæma sál þú hefur
sem alltof mikið gefur
þá verður þú að vita
hvenær skal segja nei

gerðu það nú fyrir mig
og hugsaðu um sjálfa þig
því lífið er enginn leikur
en ef svo er þá rosa heitur

þú verður líka að muna
í samband hratt að buna
ef manneskjan er feitt að ljúga
þá skaltu tippið ekki sjúga

það er annað sem ég vil
á milli okkar ekkert bil
ef eitthver segir þér að þegja
þá veit ég alveg hvað ég mun segja

í fyrsta lagi myndi ég brjálast
og orðaforðinn minn mun klárast
sérstaklega ef það er Siggi Fann
sem nákvæmlega ekkert gott kann

hann veit ekkert í sinn haus
og þegar hann talar þá kemur bara raus
ég skil ekki hvernig hann sér þig ekki
hann greinilega ekki gott fólk þekkir. ]



[ þegar ég horfi á augun þín
og þú horfir til baka á mín
þá líður mér vel
og ég brosi

þegar þú svarar mér með brosi
þá hugsa ég að varirnar tosi
þá líður mér vel
og ég brosi

mig langar að knúsa þig og kyssa
og aldrei á ævinni þig missa
þá mun mér alltaf líða vel
og hvern þann dag ég brosi. ]



[ þegar þú brosir
fyllir þú hjarta mitt af þrá

þegar þú brosir
ærist ég af gleði

þegar þú brosir
þá brosi ég. ]



[ Ást mín til þín
er ofsalega mikil
hún flæðir um hjarta mitt
eins og óstöðvandi flóð
ég ræð ekkert við það
en ég elska þig. ]



[ sjórinn er blár
líkt og mitt tár
sem kemur því að þú
segir ei \"i love you too\"

steinninn er grár
og ég er sár
því að þú særðir mig
en ég elska þig

blóð mitt er rautt
en hjarta mitt er dautt
því að þú særðir mir
en samt elska ég þig

hatur mitt er svart
líkt og gólfið er hart
þar ligg ég nú samt
eins og mér er vant. ]



[ hvað hefur þú nú að segja
sem fær mig til að langar að deyja
aftur og aftur þú gerir þetta
og lætur mig alltaf neðar detta

mig langar að þú elskir mig
líkt og ég mun alltaf elska þig
alltaf mun ég gera það
alveg sama hvað. ]



[ we love
we die
we forget
to say goodbye

we live
we cry
we paint
the blue sky

we feel
we hate
we laugh
at our relate

we hurt
we miss
we want
a goodbye kiss. ]



[ ég veit ekkert um þig
en samt þú fórst uppá mig
fullur varstu en ekki ég
ég ditzaði vinkonu mína

kötturinn Ormur horfði á
meðan buxurnar flugust á
ég ætlaði að biðja um númerið þitt
en ég gleymdi því SH*T

nú get ég ekki við þig talað
og forvitni minn verður ei svalað
ég þarf að spyrja þig spjörunum úr
því heima hjá þér ég fékk mér lúr. ]



[ 2 be
2 love
2 be 4 you 
when you die
2 be with you everytime
because you are my life. ]



[ i hate the way you look at me
i don\'t know what you\'re gonna see
am I too ugly for your friends
I\'m dealing with a lot of ends

Can\'t you just leave me alone
I\'ve never broken any bone
so I\'m not going to let you rule
breaking my heart was not so cool

I hate you and I want you to see
what you are making me be
i hate you, i hate you, i want you to die
this was my message F*ck you and bye ]



[ þú fékkst þér að ríða
og skildir mig svo eftir
fórst til Danmerkur
ég þér mig merkti

þú varst svo lengi
og ég saknaði þín
svo komstu aftur
ég vonaði til mín

ég sendi þér sms
og fékk alveg kast
er ég fékk svarið
\"ég er eilla kominn á fast\"

ég hataði þig
en meira hana
og ætlaði mér að verða ykkur að bana

en það gerði ég ekki
og núna er mér sama
því þú sagðir henni upp
og ég er dama

hún er hætt að borða
og sefur ei neitt
en það skiptir engu
lífið er feitt. ]



[ \"where are you?\"
\"why aren\'t you here?\"
\"when are you coming?\"
I drink another beer

\"hello you haven\'t come..\"
\"I miss you lots\"
and I drink
few vodka shots.

\"goddamn you motherf*cker,
you didn\'t show up!
I hate you and this life,
F*CK\"

this story ends
with a little girl lying
on the ground
dying.

and her last questions
are on his phone
waiting to be answered
but she can\'t hear a tone

there she lies
that little girl
no one finds her
and her pearl. ]



[ I love you
like the sky
all blue
and no lie

I hate you 
like the grass
you really are
a dumbass

I miss you
like the snow
never there
you have to know

i want you
more then life
and I hope to be
your future wife

I can\'t held it
talk gobberish
love me
that\'s my wish ]



[ afhverju gerið þið mér þetta?
afhverju látiði mig niður detta?
afhverju gefið þig skít í mig?
afhverju langar mig að rífa ykkur úr lið?
afhverju vantar mig að gráta?

afhverju sit ég hér ein?
afhverj\'er einsog ég hafi brotið öll bein?
afhverju kemur enginn að hjálpa mér?
afhverju hugsar enginn um hvar ég er?
afhverju langar mig að deyja?

afhverju líður mér svona illa?
afhverju er ei kát stelpan litla?
afhverju snúa þær bökum í mig?
og hugsa bara um sjálfa sig?
afhverju hata þær mig?? ]



[ geturu ímyndað þér
hvað þú ert að gera mér
alla daga þú rakkar mig niður
og ég dey að innan því miður

þú hrindir mér niður í djúpar holur
og enginn upp hjálpar mér
allir hlust\'á þig, helvítis rolur
þau vita ei hvernig það er

ég féll fyrir aumingjaskapnum
ég féll fyrir hvernig hann er
ég féll fyrir, ég datt um
ég féll fyrir aumingjanum þér. ]



[ elsku litla mamma mín
alltaf áttu blómin fín
ég veit að við rífumst
ég veit að við sláumst
en það er hægt að bæta
og hvor aðra kæta
það er erfitt
það er sárt
en vonandi skiluru
einhverntímann

ég er ekki stelpan litla
sem bara þurfti að kítla
vandamálin ná dýpra
vandamálin eru stærri
láttu mig stundum vera
það eitt þarftu að gera
þá jafna ég mig
þá róa ég mig
þú skilur þetta vonandi
einhverntímann. ]



[ hafið hvíslar uss uss uss
ekki flýja burt burt burt
heyri ég ei þinn hjartarslátt
frá frá því nú þarf mátt
brátt er ég sátt. ]



[ Baldur, Baldur ástin mín
úr hjarta þínu hlýjan skín
þú iljar öllu er nálægt er
ef allur heimurinn gæti séð

ég elska þig svo ógurlega mikið
að ég gæti hjartað úr mér slitið
þú ert mér allt sem hugsast gæti
elsku ástin Baldur sæti. ]



[ you know I love you
you know I care
think about all those things we share
remember me now
forget me never
and we will be good friends forever ]



[ Ástin hún gefur
en þú ekki hefur
af þér er þefur
sem liggur útum allt

þar liggur lítill refur
á meðan tófan sefur
kónglóin vefur
á meðan lygar þínar dreifast

eins og vont veður
sem eydileggur leður
á hjarta mínu treður
andskotinn þú!

er skrítið að hann Seifur
hafi verið leiður
og líka mikið reiður
eins og ég er þér? ]



[ afhverju gerir þetta alltaf
mér líður eins og ég sé föst í snjó
og það er alltaf kalt þar
þú segir ekki við mig
hey mér þykir vænt um þig
heldur hummar bara og lokar augunum
heldur að mér líði eitthvað vel
ég reyni að vera góð þegar ég vek þig
en þú segir \"þegiðu og hættað bögga mig\"
hvað á ég að hugsa
þegar þú ert alltaf að slugsa
mætir ekki á réttum tíma
því að klukkan hættir ekki að hringja
í þínum síma
ég vakna við það og get ekki sofnað aftur
á meðan hrýtur þinn stóri kjaftur
prófaðu einu sinni að vera góður við mig
en ég mun samt alltaf elska þig! ]



[ fyrirgefðu að ég fór frá þér
ég gat ekki tekið þig með
en þú veist að ég þig dýrka og dái
eins og fræ sem sjálf jörðin sáir. ]



[ Viðinn í andanslíkama er alheimurinn víður,
þar vindurinn kveður oft nöpur ljóðin sár.
En ljúft oft sól upp rýs og í varma líður,
ljúfsárt þerrir burt hin beisku tár.
Í veröld með krossi hans mér læðist viskan,
og víðan skilning á kvölum Jesú Krist.
Yfirþirmandi dafnar í heimuinum illskan,
og illræmd sár þín Jesús,ég vildi kysst.


Er sólin fögur um veröld í gleði skín,
og sveitir jarðar,tóna sitt þögla lag.
þakkir Jesús, sú fegurð er vegna þín,
með þjáningum á krossi þú gerðir allt nýtt einn dag.
                     L.D.E  \"05. ]



[ Það var um daginn
sem ég stóð úti á túni.
Það var mikill úði,
svo inn ég flúði.

Þegar inn ég kom
var mikil von að
ofninn væri í gangi.
Svo hljóp ég í móðurfangið.

Hjá móður minni
á ég stað.
Þar er heitt.
Þangað ég leita,
þegar lífið er leitt.

Þegar tár ég felli
þá kemur móðir mín í hvelli.
Opnar arm sinn
og hleypir mér inn.

Hún kyssir öll bágtinn á
og græðir með því öll mín sár
Ég lít upp til hennar
án hennar mundi sál mín brenna.

Hún eldar góðan mat,
svo góðan að ég gæti
etið á mig gat.
En sauma mundi
hún strax í það.

Hún bætir upp allan missi,
kinnina á mig hún kyssir.
Í henni átti ég heima,
svo kom ég út, hún þurfti mig að skeina.
Skal ég sko aldrei því gleyma.

Mamma er minn besti vinur,
því ávalt hún mig best skilur.
Mundu bara móðir mín
ég elska þig, sama hvað á dynur. ]



[ Ég stekk fram
kem með tillögu
sem allir hafna strax.
Geng fúll í burtu
fæ mér kaffi og spái í spilin,
stekk fram
kem með tillögu
sem allir hafna strax.

Klóra mér í hausnum
horfi á Esjuna
spyr hana um lausn
en hún svarar ekki,
fæ mér kaffi, svart að þessu sinni.
Ég stekk fram
kem með tillögu
sem allir hafna strax.

Fresta fundinum og fer heim
þar sem fjölskylda greiðir atkvæði
hvað eigi að vera í matinn,
ég kem með tillögu 
sem allir hafna strax.

Það vill enginn semja við mig
þrátt fyrir góðar tillögur.
Öll þessi græðgi og frekja
endurtekur sig alltaf. ]



[ Opna dósina og við mér blasa
hvítar perlur hafsins,
liggja svo róglegar í vatni,
eru samt sáttar að sjá ljósið
ég skelli þeim á volga pönnuna
og þær dansa tangó.

Ég hef ákveðið að blanda 
við þær karrý og um leið
kynnast tveir ólíkir menningarheimar.

Sé hvernig þær miðla málin 
karrýsósan og fiskibollurnar,
það eru ekki til fordómar á pönnunni
og allir tilbúnir að prufa eitthvað nýtt

Í pottinum á hinni hellunni eru hrísgrjórn sem eru græn af öfund,
þau skoppa til að sjá ofan í pönnuna.
Áður en maður gat dregið inn andann
var öllum þessum ólíku menningum
hvolft á sama disk og þá má segja 
að Asía og Evrópa hafi mæst
og endað stutt en gott samstarf. ]



[ Ef ég hefði vængi
myndi ég fljúga inn í
hugsanir þínar
og mála á þær 
brosandi sólskin.
Ef ekki pínulitla mynd
af sjálfri mér,
Ja svo þú
munir mig.
Því ég elska þig
örlítið, 
þú veist.
Ef ekki meira
en þú heldur. ]



[ Þar sem allt sést
er enginn friður.
Þar er allt svo opið
og enginn mannasiður.

Menn blóta og ragna
berja, bíta og klóra.
Þar sem allt sést
er alls engin glóra. ]



[ Það sem er á botninn hvolft
hellur þú niður á þig

blótar sjálfum þér
fyrir að tekið svona til orða

og að hafa
leikið orðatiltakið eftir. ]



[ Ég trúi á lífið
og sem því fylgir
samt er ég með efasemdir
sem stöðva geta mig

Ég las það í bók
að lífið væri plat
og við værum þrælar
sem engin vildi eiga nema Guð
hann keypti okkur á uppboði
og bauð víst betur en Satan
sem fær þá sem Guð vill ekki fá

það má því segja að Guð 
velji bestu bitana
og sendir draslið niður ]



[ Í litlu rjóðri einu
bjó agnar lítill maður,
hélt á sverði beinu
og var sæll og glaður.

Hann var lítill sem peð
en var sterkur sem naut,
í orrustu fékk að vera með
og heiðursorðu hlaut.

Þessi litli maður aldrei dó
og lifir en vel í dag,
en dag einn fékk hann nóg
settist niður og samdi lag.

Í rjóðrinu má heyra það
þar hann spilar og syngur,
aldrei um höfundarlaun bað
en lagið í hjarta manns stingur. ]



[ Sumir segja að við séum eitt
en reyndar erum við tvö
semsagt 1+1 eru 2
sem þýðir að við erum ekki eitt,
engin getur sannfært mig um þetta.

Hef aldrei verið góður í stærðfræði
en veit að 1+1 gerir 2 ]



[ Ég veit ekki hvernig hún lítur út
En ég veit hvernig hún hugsar
Hún læðist í hugum margra manna
með greindinni lætur hún flesta þjást
Hún bítur fólk af einskærri illsku
og drepur stundum, ef ástæða er til,
en hatrinu beitir hún þó mestu á mig!

Þetta bitnar mikið á þig
því þú verður einnig fyrir hatri
Hún fer á bakvið það
og læðupokast
einsog myrkrið í sólinni
og sólin í myrkrinu,
Þú hefur notað hana
Ég hef gert það einnig
Allir hafa notað hana
og hún styrkist
 með degi hverjum,
gýtur af sér afkvæmum
og verpir þeim í huga lífsins

Nei þetta er ekki kvenmaður,
ekki könguló heldur,
Þetta er reiðin í sinni fullri mynd
sem oftast er þó kveðin niður
Hún hefur áhrif á alla,
Mig, þig, hana, hann og lífið með sína tilveru. ]



[ Er ég sé tár falla niður vanga þinn
brest ég í grát,
Ég sé augu þín í flóðum,
ég veit að þau, þerrast ekki brátt.

Er ég heyri kjökrin í þér,
kjökra ég sjálf,
Ég finn hjarta þitt í molum-
hvað hef ég gert?

Ég ætlaði bara að gera allt betur,
ég ætlaði ekki að leyfa þér að þjást lengur.
Ég vildi þér bara allt gott,
Þú veist að ég er alltaf vinur þinn

Þerraðu nú tárin-
vinur minn
Ég afber ekki lengur-
vinur minn
Að sjá þig svona leiðan-
vinur minn. ]



[ Ef ég myndi efast
um þetta litla líf
þá myndi það deyja
og ferðast í paradís

Paradís er betri staður
en hérna hjá mér
þar sem ljósið skín svo skært
í Paradís

Ljósið er allt slokknað
hér hjá mér
ég get ekki elskað
ég get ekki þráð
ég get ekkert annað en kvalist
af ástarþrá

Ég hef efast allt of lengi
allt verður slokknað brátt
nú svífur þetta litla líf
upp í paradís

Ég sit hérna og hugsa
ég hef drepið sjálfa mig
lítil saklaus stúlka
horfin fyrir fullt og allt

ég tók mitt eigið líf
vitandi um það,
að lítið barn
bjó sig undir það
að komast alla leið
en nú hvílir það hjá mér
kúrir, sefur vært og hljótt
Barnið er óhult
í Paradís með mér ]



[ Inní mér logar eldur
sem enginn kannast við
hann brennir úr mér sálina
lætur hjartað kippast til
Ég framdi nokkrar syndir
sem láta eldinn bjarta
brýna hnífinn hvassa
sem skilur svo eftir sig ör

Inní mér logar eldur
Sem enginn kannast við
Þetta eru reiðitaumar
Sem brjótast óðar út
Skaða allt, skaða alla
skaða það sem fyrir fer

Óstöðvandi
rýkur hann áfram
í mannsmynd
með aðeins eitt í huga
Að tortíma mér ]



[ Ég hélt að þú ætlaðir að fara, 
pakka niður, hætta að svara
Þú sagðir ekki einu sinni bless,
hvorki við mig né vini þína,
Það var mér að kenna að þú fórst,
Mér að kenna að þú dóst
Ég horfði uppá besta vin minn deyja,
Bílinn keyrðir af einskærri reiði
Þú fórst hratt út af mér
þetta var mér að kenna,
Og er ég steig út, sá ég bílinn kremjast
Ég hljóp svo hratt, eins hratt og ég gat
Sjónin var varla fögur, mér leið ekkert vel
Svo leit ég upp, sá þig anda
Augnablikið fékk mig til að standa
Með einhverja von um þig á lífi
Hélt ég af stað til að losa þig út,
Ég man það svo greinilega,
Orðin voru forðaðu þér burt
En ég hélt áfram án þess að heyra
Án þess að sjá, án þess að taka eftir hvað státaði á
En mér tókst það, að bjarga þér út,
Hljóp svo aftur í bílinn,
tók lykillinn úr,
snéri mér við og sá eldinn krauma,
Fann þessa voða heita strauma,
Ég man svo greinilega að þú kallaðir til mín:
Komdu strax, eða að þú brennir inni. 
Síðan heyrði ég stóran hvell,
heyrði brakið bresta,
Fann það falla ofan á mig,
Með lykilinn í hendi mér skreið ég út
heil á húfi, ágætlega heil.
Þá sá ég vin minn fella tárin,
og svo sá ég mig í flakinu bjarta
Logandi svo að ég byrjaði að gráta
Svo sá ég að ég hreyfðist,
það var verið að draga mig út
Opnuð var höndin, 
Í henni var far,
Það var lykillinn
sem ég tók með mér
Það var lykillinn sem
bjargaði mér,
Það var lykillinn af himnaríki,
sem tók aðeins sjö skref.
Nú er ég geymd í hjarta þínu
heil á húfi, 
með svart lyklafar í lófanum. ]



[ Fljúgandi veröld
án flautandi froðu
sem slettist til og frá
og sogast í saltstangirnar
svo verður allt ljótt
alveg afskræmilegt
að prestar og kóngar
beygja sig niður og biðja
þess að vera ekki til
því ekkert er gott
í þessari sælgætisbúð
nema leyndardómur lífsins ]



[ Í eitt andartak eitrast hugur minn
Og ég eigra þarna um,
Í hugsunum,
Sem hafa engin takmörk.

Í eitt andartak stöðvast heimurinn
Og allt sem ég finn er reiðin,
í blóði mínu, í sárum mínum, í huga mínum 
og reiðin sem veit ekki einu sinni hver ég er.

Í eitt andartak fer heimurinn af stað
Og orðin sem biðu
Streyma upp á yfirborðið
Og valda þar miklum skaða.

Í eitt andartak er allt hljótt
Og reiðin sem var als ráðandi
er farin í bili
Og í staðin kemur þessi yfirþyrmandi eftirsjá. ]



[ Hvernig sem ég væri
Hringandi mig í kringum 
Hnigin og sár
Eitt dansandi tár
Gleðin ein var aldrei nóg
Tómleikinn fann mig og sló 
Það er alveg sama hvern ég særi ]



[ Yngismey lá þar í lautu og beið
með leyndardómsglott á vörum.
,,Sjaldan er konan reið eftir reið”,
þótt reiðskjótinn hrekki í förum. ]



[ Hún er sú sem fæðir mig
Hún er sú sem klæðir mig
Hún er sú sem ég elska mest
Hún er sú sem grætur með mér
Hún er sú sem hlær með mér
Hún er sú sem kyssir á bágtið
Hún er sú sem kúrir með mér
Hún er sú sem eldar besta matinn
Hún er sú sem þrífur húsið
Hún er sú sem kyssir pabba minn
Hún er sú sem reddar öllu
Hún er sú sem hugsar um alla
Hún er sú sem þerrar tárin
Hún er sú sem brýtur saman þvottinn
Hún er sú sem vaskar upp
Hún er sú sem bakar
Hún er sú sem ryksugar 
Hún er sú sem býr um rúmin
Hún er sú sem les fyrir mig á kvöldin
Hún er sú sem syngur fyrir mig
Hún er sú sem verndar mig fyrir illu
Hún er sú sem skutlar mér út um allt
Hún er sú sem verslar í matinn
Hún er sú sem mælir hitann
Hún er sú sem hlustar á mig
Hún er sú sem ég treysti best
Hún er sú sem getur allt
Hún er sú sem gerir allt
Hún er elsku besta mamman mín ]



[ Nú kveikt  er í  öllum húsum ljós
því heimaskip hefur lagt til sjós.
Og vakin eru börn það er veðra nótt
í  vindinum hvín og engum  rótt.

Því þorpið er þúst við yzta haf
og þrútið brim færir strönd á kaf.
Þeir hljótt ganga einir um kaldar dyr
er hraustir burt sigldu ljúfum byr. 

Þar tómlegt er hús en talar til mín
og tignarlegt hefur fjarðar sýn.
Ég kveð þá einn í kyrrð á  nöf
þeir hvíla þar enn í votri gröf.

En hljótt  undir sól við hamra grjót
og hátt yfir vog og öldubrjót.
Er vonin sem kaldan vermir barm
veit að þú berð þinn dulda harm.

Við bíðum guðs börn
við blámóðu strönd
og höldumst þá hönd í hönd. ]



[ Í skólanum lærum við,
eða þykjumst læra.
ég veit ekki hvað það eru margir sem eru að læra
en það geta ekki verið margir.

Kennararnir halda að við skiljum allt
og brjálast ef við ekki skiljum.
ÞEir segja oft \"þú lærðir þetta í fyrsta bekk\" \"þú lærðir þetta í 3 bekk\".
Hvernig eigum við þá að muna það? ]



[ Kennarar eru gamlir,
kennarar eru ljótir,
kennarar eru illa lyktandi,
kennarar eru andfúlir,
kennarar eru leiðinlegir,
kennarar eru pirrandi.

Kennarar eru bestu skinn innan við beinið og eru bara að meina manni eitthvað gott með því að reyna að kenna okkur eitthvað

En það gengur mis illa! ]



[ Stundum er bara stundum.
Bara er bara bara.
Eru eru bara eru.
Þessi eru bara þessi.
Ljóð eru bara ljóð.
Algjört er bara algjört.
Rugl er bara rugl! ]



[ Það er bara þrítugasti ágúst
samt ertu komið
haust þarna 
nístir mig inn að beini
minnir mig á 
ég gleymdi að kveðja 
sumarið

þá tek ég mig til 
og renni nokkrum tárum 
á eftir því
svo er það búið

þá get ég heilsað þér haust
ég fagna inni í mér 
hlakka til að finna lyktina
finna þægilegan svalann
reyna að komast innfyrir 
úlpuna ]



[ Þegar ég lít frammá veginn,
verður mér hugsað til gærdagsins.
Þegar hvert skref færði mig nær,-
-og fjær,
og skildi eftir spor.

Þau eru öllum sýnileg, og sýnist sitt hverjum.
Þau skipta sköpum,
og verða aldrei aftur gengin. ]



[ Oft er stundinn löng,
og við orðinn svöng.
Á okkar herðum hvílir,
sandkorn sem þyngir lífið.

Mannslíf í tuga tölum.
Börn sem haldin eru miklum kvölum,
meðan lífið snýst í kringum mig,
svona er heimurinn hér um bil.

Ég skal það vona og bíða,
svona þarf engum að líða.
Fyrir svona fólki er ég vön að byðja,
svona er ekki hægt að skilja. ]



[ Getur verið að allt sem í heiminum er sé frábært? 

Að fuglarnir syngi fegurri sem aldrei fyrr og að geislar sólarinnar nái hringinn í kringum hnöttinn, bara vegna þín? 

Getur verið að blómin spretti með hraði upp úr hverri grasrót og að unaðsilmann frá þeim leggi um allan heiminn sem tengir sálir okkar saman?

Frá hjarta mínu að hjarta þínu.

Bara vegna þín?

Getur verið að lækurinn seytli í jarðvegi fegurðarinnar og að fegurðin seytli í hjarta mínu, bara vegna þín?

Getur verið að skýin leiki sér af gleði á himnum ofan og að börnin taki undir gleðileik skýjanna, og hlæi og skoppi sem aldrei fyrr, bara vegna þín?

Getur verið að undurfagurt sé á úfið hafið að líta og að brimið skelli svo hljómfagurt á brimbrjótinn, bara vegna þín?

Getur verið að augun mín tvö, nef mitt, munnur, fingur, hugur og hjarta, hafi einhvern tilgang hér á jörð, bara vegna þín?

Getur verið að eitthvað sé til í öllum kenningum heimsins, bara vegna þín?

Getur verið að allir hlutir heimsins séu í raun yndisfagrir? Að fegurðin leynist undir hverri þúfu og hverjum steini og umlyki allt, bara vegna þín? 

Getur verið að öll þessi fegurð sé raunveruleg vegna bros þíns, hláturs og snertingu augna þinna þegar þau hvíla á mér?

Getur verið að öll þessi fegurð heimins........ sé bara vegna þín? ]



[ Fraukan mín fríða
Hvenær fæ ég að ríða?
Hinar löngu nætur
Mig dreymir Evudætur
Og dagana langa
ég heyri stunurnar ganga
Langt fram á nótt
Af ást á ég gnótt.
Með greddunnar langa armi
Ég fróa þessum garmi
\"Syndaaflausn!\" Ég æpi á þig
Og spegilmyndin hatar mig ]



[ Allt lífið við þurfum að leita.
Fara lengra, skoða meira
komast, komast ekki. Halda áfram.
Úr köldum skuggum í kynjaveröld heita,
og skrýtnari spurningar fáum og fleira
að heyra.

Eintómar spurningar, fá svör.
Ef fáum við svörin, er leitinni lokið?
Getum við hætt, lagst niður og hvílzt?
Við viljum það ekki, heldur halda för,
áfram um sólina, lognið, regnið og fokið
rokið.

Hvað við höldum við séum klár.
Vitum svo mikið og getum,
rökrætt skoðað og togað
og vitað allt uppá hár.
Stútfull af glóru og miklum metum
meira vetum. ]



[ Ég er afkvæmi Guðanna
Ég er afsprengi nútímans
Ég er tálgmynd hins týnda
Ég er fjallkonan fundna

Ég er fædd í fullkomnu vestri
Ég er föst í velgerðu búri
Ég er einstakt dæmi um einstakling
Ég er bláeygður morguninn

Ég er ofsi á trúar
Ég er uppreisn án málstaðar
Ég geng í fótspor meistaranna
Ég er útkrotuð ósýnilegu bleki ]



[ Það eru ekki margir
sem þekkja þinn innri mann.
Og margir dýrka þig og dá
Ef þau vissu,
já, ef þau bara vissu
mundu dýrka þig þá?

Þú ert best er það ekki?
Það frétti ég!!
En hjá hverjum?
jú, auðvitað hjá þér!

England eftir 6 daga
Ertu ósátt við að ég komi með?
Talaðu þá við mig!
Ekki hvísla bara eins og einhver smástelpa!

Í alvörunni þú ert svo þroskuð!
eða það frétti ég!
En hjá hverjum?
Jú, auðvitað hjá þér!

Líf þitt er flókið
en hverjum er það að kenna?
mér, fólki útí bæ?
kannski mömmu þinni?
NEI!!! Engum nema þér!

Þess má geta
að ég er ekki að tala illa um þig!
Ég er bara að tala um þinn frábæra..!
Já, þinn frábæra persónuleika!!

Ég nefni ekkert nafn,
taki til sín sem á! ]



[ Eftir stanslausa stríðni
endalaust,
gafst hann Símon loksins upp
Enda vinalaus

Hann spratt af stað
í kjallarann,
eftir stutta stund
hékk hann þar.

Engin stríðni,
Ekkert stam,
Einn í friði 
Óáreyttur

Nú þarf Símon
Aldrei framar,
Að óttast stríðni
Eða einelti.

Hefnist þeim
Sem illur er,
Illskan drepin
Með dráttarvél? ]



[ Sifjan er mikil og sækir að mér. 
Sjálfsagt er best að niður ég gíri.
Ég hugsa um hverskonar lottó það er,
hvar útaf ég lendi ef ég sofna við stýri. ]



[ Rauð rennur
áin Sa - fa - far

Rauð rennur
áin Sa - fa - far

fossar um brattar
hlíðarnar

rennur um æðar
blæðarans

farvegur hennar
	(rauð rennur áin)
farvegur hennar
	(fossar um hlíðar)
farvegur hennar
	(blóðugar slóðir)

farvegur hennar
er hungrið hans. ]



[ 1.

Manda vanda morðingi
í skógarrjóðri lá.
Mólakúlú Mólakúlú
í moldarbeði lá.

Drýsla týsla tældi hann
tætings litlu meyjarnar
þar til ein sér inn það vann
að túra dúra drepa hann.

Þar endar sögu Mólakúlús
Mólakúlús Mólakúlús
þar endar sögu Mólakúlús
langt í frá.

Því enginn vildi grafa hann
gefa frið og jarða hann
átta manns því tóku hann
drógu hann og lögðu hann
moldarbeðið í....
en brúna ljóta höfuð hans
með gini hans og glirnum hans
snýr norður í.


2.

Mólakúlú
Mólakúlú
sefur þú

sjáðu nöktu fæturna
sem að ganga þér hjá
sjáðu nöktu fæturna
sem að hverfa þér frá

Gaman væri að bíta í þá
narta í þá og glefsa smá
draga þá í gröfina
gröfina já gröfina
og sýna meynni gjöfina
gjöfina já gjöfina
sem dauðinn færa má
ungum stúlkum og þá
skal mönnum skiljast
að Mólakúlú Mólakúlú
mun aldrei við þá skiljast.

Því Mólakúlú Mólakúlú
er það sem grefur þú
í gröf þér eigins huga
og skyldi fáum dyljast
að Mólakúlú Mólakúlú
er aðeins lítil fluga
sem flýgur til og frá. ]



[ ,,Sá er fátækur, sem fær aldrei nóg”.
Fjandans græðgin á sér djúpar rætur.
Eigum náungans vill öllum koma í lóg.
Einn á sér nóg er duga það lætur.

Menn byrgja sig upp og bera heim ækin
og búa sig undir mikið át ef þá lysti.
Oft er sem borið í bakkafullan lækinn.
,,Betri er einn fugl í sósu en tveir í frysti”. ]



[ Ég er bæði feit og fríð
faðmur, kossar mildir.
Þig myndi elska alla tíð,
ef þú bara vildir. ]



[ Það rigndi mönnum í gær
tveggja er enn saknað. ]



[ Gæsir gagg
bjór í hönd
hliðar saman hliðar
beikonið hefur völd.

Taskan á öxlinni,
ekki rigndi á hárið
ljósatíminn borgaði sig
...gervibrúnka í morgunsárið.

Úti að flippa
í hvítum þröngum bol
komnar á rassgatið
lækka aðeins hálsmálið
til að sýna voða sæta hálsmenið.

DRULLIST AF DANSGÓLFINU
MEÐ YKKAR HLIÐAR SAMAN HLIÐAR
ÞIÐ HAFIÐ ENGAN TAKT
ÉG SIGRA YKKUR ALLAR
100ÞÚSUNDFALT! ]



[ Kominn á síðasta snúninginn
-sér ekki rétt
valtur á fótunum
smellir hann fingrunum
þvoglumæltur vill hann 
EINN STÓRAN
-segir ekki takk
en  á meðan froðan freyðir
sígur höfuðið barborðið á
-þetta er nú ekki sjón að sjá.

Sýpur af áfergju
sem lífsvatnið sé
...svettist úr börmunum
3 nornir undir tré. ]



[ Sjáðu öll
ljósin sem
narta
í eyrun 
á mér.
Heyriðu í 
bassanum
sem lemur
í magann
á mér.
Inn í 
maganum
leynist
lítið hús,
sem er úr
gleri
en enginn
kemst út.
Þar gildir
sérstakt
aðgangsorð
ÝTTU Á
RÉTTA
TAKKANN
...það eru
aðeins
kelnu
kettirnir
sem 
hljóta
allan
pakkann. ]



[ Hugsanir mínar
flögruðu um loftið
á heitum sumardegi
ásamt fiðrildum,
þar til vindurinn
feykti þeim 
upp í himinhvolfið.

Í kvöld
fæðast nýjar hugsanir
sem sigla
um svartnættið,
þar til dagur
rís að nýju
og feykir þeim burt

líkt og fiðrildunum
sem flögra um
loftið
á heitum 
sumardegi
ásamt hugsunum
minum. ]



[ Banana ég fékk mér góðann,
gulann að lit með enda rjóðann.
Erfitt var að opna hann,
góða, gula bananann. ]



[ Vín er drukkið víðar en á börum.
Vín leiðir marga í soll.
Vínið fylgir oft kröppum kjörum
og keypt er víða í toll.
Færum nú glösin fljótt að vörum
fyrr en þau velta um koll.
Takta sýnum og teigum snörum
og tökum úr okkur hroll.
Vín er gott ég varð fyrir svörum.
Víndrykkja er mjög holl.
Burtu á reikandi fótum við förum
og föllum í næsta poll. ]



[ Þú gafst mér færið til að veiða þig
-en lést það vera að bíta á krókinn. ]



[ Ef það er enhvað sem vefst mér tunga um tönn.
Þá hvenær ég fæ mína hvítu fönn!
Vor,sumar og haus,
þarf ég að bíða endalaust! ]



[ Úr skýjunum lekur bleyta,
í henni krakkar sér úti leika.
Allt verður blautt,
hún bræðir greyið snjóinn burt!
Er það Guð að gráta eða er það bull?
En eitt er víst mér lýst ekkert á þetta sull! ]



[ Fiðrildi flýgur um magann minn,
hugur minn færist nær þér.
Er það ást sem ég nú finn,
á ég að segja þér frá mér?

Ég veit að vináttan er mér allt,
vil ey henni spilla.
Örlítið knús því mér er kalt,
leysir mína kvilla.

Tölvuspjall er gott og gilt,
en getur skjárinn nægt mér.
Sködduð sál af vegi vilt,
vísar mér samt að þér.

Hvað er það í fari þínu,
sem segir þetta er sá rétti.
Á ég að senda þér litla línu,
svo af áhyggjum mér létti.


Flókna fortíð á ég mér,
mistök forðum daga.
Ekki boðleg er ég þér,
ef ég bæti mig ey og laga. ]



[ Hann Gretti ég kannast við,
hann hefur með sér útlitið.
Hann er í íslendingarsögum,
hann var ei upp á okkar dögum.

Hann var sumum til ama,
en honum stóð á sama.
Sumum langaði hann að kæra,
um það er ég til dæmis að læra. ]



[ Hið góða horfið er
ætlunin var að þú myndir horfast í auga mér,
þú verður að sleppa taki á þér,
og reyna finna ást þína á mér. ]



[ Úti er komin vetrartíð
vindur, frost og snær og hríð
Blundar í mér ástarþrá
sem um mig bræðir allan snjá
Inni sængin hlýjar mér
þráir meira en það sem er
Hefur löngun oft mér strítt
þar til að mér verður hlýtt ]



[ Hafið sendir fingur koss
autt skýli við ströndina
fullt af sandi, gamalt
ég anda að mér lofti
geng upp úr hafinu
loka augunum
finn stinginn frá sólu
finn sumar angann í loftinu
síðustu andartök menningarinnar
eftirlifandi á veiðum 
leitandi að meðaumkun
og þú situr í stólnum
og ruggar þér
eins og amma gerði forðum
þegar við héldum að allt yrði alltaf eins
að heimurinn myndi aldrei breytast
lítil börn að leik í sandinum
græn þokan læðist að
vefur sig inn í allt
utan um allt
ég hverf aftur niður í hafið
syndi um 
í grænu hafinu
þar sem höfrungar léku sér
finn koss hafsins á hörundinu
ruggar mér rólega
hafið fullt af lífi
frjálst

það er svo lítið eftir
bara þú
og ég
ruggandi
eins og amma áður fyrr
þegar allt var eins og það átti að vera
ég varð fullorðin
og ekkert er eins og áður
aftur
og aftur
verður græna þokan að vana
róar mig
og ég held á friði veraldar í lófanum
og ég held í minninguna af blá blóminu
gleym-mér-ei
gleym-mér-ei
gleym-mér-ei ]



[ Stærðfræði er ei mitt fag,
vildi að ég gæti það með glæsibrag.
Sitja með hundshaus,
vonandi verður ólin laus!

Innikróaður tímum saman,
bara ef þetta væri gaman!
Ekki ég gefst upp
fyrr en lausnin er kominn upp! ]



[ Þú situr í sólinni,
það geilsar af þér ást og hlýja.
Þér líður vel,þú ert ánægður.
Þú brosir til mín með þínu sæta brosi.

Hvað það er freistandi,
að kyssa þig og elska,
en það meigum við ekki,
því ég þarf að fara.

Þú ert sætur eins og girnilegur sleikjó,
þú bræðir hjarta mitt
eins og sólin bræðir súkkulaði,
ég elska þig og vona að þú elskir mig.



                           Megan 1999 ]



[ Ég vil hætta að anda,
ég vil hætta að vakna,
ég vil láta líf mitt
fjara rólega út.

Faðmaðu mig guð,
taktu mig upp,
hví þarf ég að vakna,
hví þarf ég að lifa.

Guð taktu mig,
leyfðu mér að engli verða,
ég er ómögleg hér,
ég get ekki neitt.

Engil vil ég verða,
svífa á skýi,
kannski geri ég
það rétt.

                           Megan 2002 ]



[ Það hvílir inn í mér,
lítil fruma,
sem er að myndast,
í fegurstu veru.

Ég hlakka til að finna,
finna spörkkin og hreyfingar,
hjá yndislegu verunni,
sem hvílir inn í mér.

Guð blessaði okkur
með því að veita því líf,
fallegu verunni
sem hvílir inn í mér.

Eftir átta mánuði mun það,
fallega veran koma.
Það verður barnið okkar,
framtíð mín og mannsins míns.

                            Megan 2004 ]



[ Ég lít upp,
þar sé ég þig,
sem engil að
skýjum ofan.

Þú varst mér allt
mitt líf og mitt yndi,
stundir saman,
það var gaman.

En þegar þú fórst
fór yfir myrkur
hjarta mitt tómt
það var sárt.

Í hjarta mínu ert þú
átt þú stóran hlut
en aldrei muntu aftur koma
sama hvað ég bið.

Þótt ég hlæ og skemmti mér
er söknuðurinn en sár
ég sé þig á himnum
þegar að því kemur.

                   Megan 1999 ]



[ Hún stendur við höfnina.
Hvít eins og snjórinn.
Blái kjólinn rifin,
augnskuggi niður á kinn.

Hvað hafði gerst ?
Hún horfir á hafið
hún er reið,sár og svegt.
líf hennar er ömurlegt.

Hvers þarf hún að gjalda,
henni finnst hún skítug.
Hún horfir niður á hafið,
þar sér hún sig.

Kalt líkið dregið úr hafi.
Stúlkan í bláa kjólnum
hún var enn hvít, með bláar varir.
það sem gerðist veit engin,það vissi hún ein.

                             Megan 1999 ]



[ Það sér engin hve sál mín er döpur
svo innan tóm síðan þú fórst.
Þegar ég sé regnið streyma niður gluggan
það er spegillmynd sálar minnar.
Það eru mánuðir síðan þú fórst.
Ég veit þú kemur ei til baka.
Ég kveð þig með söknuð og tárum,
þú munt ávalt eiga stað í hjarta mínu.

                         Megan 1998 ]



[ Þegar við snertumst
myndast eldingar á himnum
þegar þú kyssir mig
fer eldur um æðar mínar
þegar við elskumst
hættir hjarta mitt að slá.
Af unað og ánægju
hugsa ég til þín.
Ást mín brennur
af þrá til að hafa þig
Ást okkar mun dansa
þar til morgunsólin rís.

                     Megan 2003 ]



[ Myrkrið hyllur mig
vættirnir koma út
þeir ásækja mig
í svefni sem vöku

Gerðu það gungan þín
taktu líf þitt
láttu það fjara út
þú er ekkert.

En ég berst gegn þeim
reyni að sannfæra mig
ég er einhvað 
Guð mun hjálpa mér

Vættirnir hætta aldrei
þeir tala við mig 
hvort sem í svefni eða vöku
þeir ætla að ná mér.

                  Megan 2003 ]



[ Ég opnaði augun
Þar sé ég þig
mikla ljósa hárið var slegið
ég hélt að það væri engill
en ég heyrði kallað Svana
þá vissi ég að þetta væri
stóra systir mín.
Mér þykir svo rosalega
vænt um hana
því hú er mennski engilinn minn
Svana er besta systir mín.

                  Megan 2002 ]



[ Þú lítur upp
þar sérðu mig
með mikla svarta lokka
með rauðu þrýstnu varirnar
augun blá eins og himininn.

Þú gengur að mér 
og brosir hlýtt til mín
eins og sólin á heitum sumardegi,
þú spyrð mig um dans
og ég sagði já

Dansinn dunaði
nóttin leið, tíminn flaug
eins og fugl sem fer suður á bóginn
þú kysstir mig og faðmaðir
á meðan við stigum dansinn.

Árin liðu og minningar streyma
um þig eins og flettirit
þar sem þú dansaðir við mig
ég sé en þá brosið þitt
ég elska þig svo heitt.


                        Megan 2002 ]



[ Ástin líður yfir Deng Xiao Ping,
og H C Andersen á eintrjáning.
Side by side the children sing. ]



[ Grasið í garðinum \"grænkað\" er
 ég í grasið lagðist alsber
 hjá mér þú lagðist sver
 ég mér snéri við og vissi ekki hver
 
 Ástar við nutum saman
 þegar þú snérir þér við og tókst mig að 
 framan ]



[ Minningar um þig,
vængbrotnir fuglar
í huga mínum.
Söknuðurinn brennur inni í mér,
brennir mig inni.
Ég horfi yfir dalinn þinn,
fegurðina sem þú elskaðir. 

Sögurnar, hláturinn, brosið, öll hlýjan sem þú gafst. Nálægð þín svo fjarlæg.

Vorið var tíminn þinn, og þegar andvarinn ber ilm þess að vitum mér finn ég að þú verður hjá mér. ]



[ Er ég sá þig fyrst
skaut amor mig
litla örvin hitti hjara mitt
fyrir þig það slær

Ég hugsa og hugsa 
bara um þig
þegar ég vakna
langar mig að sjá bros þitt.

Ég brenn af þrá
til þín
aðeins að sjá þig
fær hjarta mitt til að slá

Ég vildi óska að dansinn
tæki aldrei enda
því þú varst þar
með mér

Brosið mitt var breitt
því þú dansaðir 
við mig
Það er vonin að þú viljir mig.

                           Megan 2002 ]



[ Þið voruð huppleg að heimsækja mig.
Helvíti að eiga ekki vín á svona degi.
Mínir bestu grannar eru samir við sig
en sýnist mér best að um hina ég þegi. ]



[ Ég sýni framför og fjölgar ljóðum
þó fátt sé af svörunum góðum
við spurningaflóðum.

Það eru ekki ætíð best
eintóm blíðmælin flest! 
Ég hef seilst í gamlan sið
að spyrna skítahrúgum við!

Góða menn ég virði vel,
vil helst ei líta hina!
Held best hæfa kjafti skel.
Hvað er lífið án vina? ]



[ Kletturinn í hjarta mínu 
hefur verið klifinn.

Í vínrauðum bjarma
blaktir fáni
með nafni þínu.

Kletturinn í hjarta mínu 
hefur verið klifinn.

En nú 
ertu farinn 
og fáninn rifinn.

Kletturinn í hjarta mínu 
hefur verið klifinn.

...bara 
til að vera 
yfirgefinn ]



[ Dregur í sig skuggann,
og lokar sig í gluggann,
slekkur á heitri sól,
sterkt eins og hörkutól.

Svartur er hann,
sýnir ekki mann,
felur öll ljós,
og dregur í sig fjós. ]



[ Vatnið er slétt,
fiskarnir synda,
mennir eru glaðir,
stormur ber á,
þrumur í gráu skýi,
vatnið fer að hristast,
og báturinn fer á stórann
klett,
siglir hann á hann,
og svo sést það aldrei meir.
Hvorki báturinn né þeir. ]



[ Kvöld. 

Tungl speglast í haffleti.


Tungl.
Horfið bak við ský.

Veröld falin á bak við svart fjall.


Kvöld.


Á morgun kemur nýr dagur. ]



[ Let me see the menu again.
I´d like to change my order
Do they only serve heartbreak
on this side of the border? 

 
That is why I´m going over.
I´ll let you know
when I know 
where I´m going! ]



[ Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.
Ég elska þig.

Ég elska þig. ]



[ Við sunnudagssteikina
hugsa ég um lambið 
í haganum, hryggur.
Mér finnst þetta
kindarlegt. ]



[ Ég dreg að mér andan 
En segi ekki neitt
Því að innan og handan
Er e-ð breytt ]



[ Ég myndi fara út með ruslið 
og ganga í inniskóm,
ég myndi tala upp úr svefni 
með vinalegum tón.
 
Ég myndi hlæja miklu oftar
og klæðast björtum lit
ef að nærvera þín loftar
um mig, ég brosi og sit. ]



[ Roses are red,
violets are blue,
sometimes I\'m sad
and so are you! ]



[ Krúttleg er hún með krullurnar,
kúgast en reynir að reykja.
Ekur á rauðum eðalkar,
englapiltar út um sleikja. ]



[ I woke up last night
And looked to my right
The time was only half past two

Day not yet bright
But though for insificinent light
I hedded towards the loo

I could not sleep 
For my heart is weak
And curious for something new

I was doing just fine
And sleeping all the time.
Am I falling in love with you?

Rejection, the jelous and heartbreaking moments
The things that make it hard.
watching you dance, hearing you laugh, seeing you smile...
The things, that make it worth my while. 

You want to be free
But what about me?
I really can´t dig that deep

The time is still late
And I will just wait
Untill, once more, I fall asleep ]



[ Himininn fullur
af brotskýjum 
og nefstórum mönnum

Ég leik á
banjó og sög
í veikri von 
um að vinna 
hjarta þitt ]



[ Bláa höndin sýnist mér nú býsna vinnuhörð
og Bónus vill helst grafa sex fet niður í jörð!
Sagt er af í fréttum að menn noti bolabrögð
en bestu orðin eru þau sem aldrei eru sögð!

“Mikið var drottinn góður að búa til bjór!!!!!!”
Býsnaðist Ási félagi og dollan hans var stór,
skenkti mér eina líka og við skáluðum í kór,
skál af því úr Ríkisstjórn Davíð Oddsson fór!

Það er svo, að leiðasta stykkið liggur lengst á diski
og það er alveg eins með bölvað Ríkisstjórnarhyski,
sem raunar ætti hvergi að mega vinna nema í fiski.

Hann magnaði þjóðar-misréttið í mikinn óskapnað,
mannréttarbrota og siðleysisdómum sinnti ekki par,
í lífeyris- og fiskveiðistjórn var mönnum mismunað,
mál öryrkja dæma um skítlegt eðlið við stjórnarfar!

Þá brestur marga manngreindina er mest við liggur!
og margur er vegna kosninga hungraður og hryggur 
en hælist þá um auðjöfurinn sem peningana þiggur!

Alltaf lengist svo hér meira landsmanna launabilið
og margur hefur spekingurinn mælt á bak við þilið
að menn fái það að launum sem að þeir eigi skilið! ]



[ Gæti ég 
fengið nýja
tímaröð í líf mitt

Andarteppa og aukaslag
og ég er viðhorfslaus

Þú heftaðir þig í heilann á mér
og nú get ég ekki setið kyrr ]



[ Tíminn getur leikið mann grátt.
Ég mun seint tak´ann í sátt.
Ég man ekki hvernig það var að vera þinn.
Ég man eftir móðunni,
ég man eftir hendinni
sem skrifaði nöfnin okkar á spegilinn.
 
Svo færðist yfir skuggi
og það var opnaður gluggi.
Móðan hvarf frá.
Þó það sjáist ekki lengur
er alveg víst hvað stendur
skrifað þar á.
 
Næst þegar hitnar.
Næst þegar að það hitnar
birtast kannski nöfnin okkar á ný. ]



[ Síðast er skildum með trega
var sárt að fara frá þér.
Öldur upp risu að vega 
og einstaka teygðust að mér.

Hamingja er hugur í auði 
í  hjarta elska með þrá. 
En hatur sem heftir er dauði 
er í hyllingu horfir þig á.

Segðu mér sorg viltu ég borgi 
skuld í brimi við brot.
Þar sýður á súðum með orgi 
og sálin mun komast í þrot.

Líknandi hönd er læknar
leyfðu mér að vaka hér. 
Seinna er veturinn vaknar
er vorið farið frá mér. ]



[ Hey, hvað get ég sagt?

Shit heppens

Kær kveðja Adolf ]



[ Nú sit ég hér og rita 
Mín bestu ástarljóð
Án þess þó að vita
Hvort þau séu góð

Þau fjalla öll um sömu stúlkuna
Hún gengur um með bláa vettlinga
Ég tala en ætti kannsk´að þegja meir
Því í höndum hennar er ég aðeins leir

Það skiptir engu máli
hvert að stúlkan fer
Án hennar minni maður
ég augljóslega er

Og ég gæti svo sem sagt ykkur
meira um það
Tíminn er mér hagstæður
þó ég viti að
ég geti aldrei fundið orð sambærileg við þig
Ég lét þá bara þögnina tala fyrir mig ]



[ Í angist hjartað brostið bíður
bíður og biður, tíminn líður
hylli hans veit ei hvort næ
þó sem fyrr hlátri hlæ
hlátri töfðum tregans efa
sál sorg sína vill sefa
tindrandi tárin falla
sál á sinn skapara að kalla,
hendur mér fallast
ei að huggun hallast
biturt hjartað brotið
búið, þreytt, þrotið
þyrnarnir stinga
þeir fram sárin þvinga
loks til þín í einlægni lít
langþráða gleðina hlýt
blómgast þyrnar þá
þeir yl og birtu sjá. ]



[ Móðir heldur um barnið sitt
sem grætur hátt og mikið.
Hún veit það manna best
að barnið hefur hún svikið.

Leggur það varlega á jörðina
fer með fá og fögur orð.
Svo hvíslar vindurinn hljótt
að þetta sé ófagurt morð.

Gengur burt frá barninu
og grátur þess hljómar.
Gráturinn berst til fjalla
þar sem í hellum hann ómar.

Barnið liggur varnarlaust
og hjartsláttur þess stoppar.
Liggur í miðju djúps dals
og allt í kring fjallatoppar.

Sál barnsins englar sækja
og bera hana til skýja.
Þar færð barnið gott skjól
og inngöngu í veröld nýja. ]



[ Kann að vera að dóttir mín kjósi að gifti sig
því að kona er sú orðin glæsileg að þroska!
En ef hún nú vildi bera þetta mál undir mig
má ég þá segja?: Reyndu að kyssa froska! ]



[ og við heltumst úr lestinni
og okkur var sama ]



[ rauðvínslegið 
ímyndunarafl
kveikir í dramadrottningu
sem hafði svo fúslega sagt af sér
í hita leiksins

óhefluð löngun í grámann
sem bjó í hjarta mér
svo tilfinningalega uppurin

ég er rúsína ]



[ Rokin.
Farin.
Sú staðreynd að hafa átt
átt að stefna í
stefnir í óefni.
Ó, efnir þú loforð þitt
að hrekjast ekki undan
hvað sem á gengur?
Ágengar hugsanir um þig! ]



[ En tungið kemur aftur upp
ekki ýlfra enn
sólin sest í senn
hvort erum við nú aftur
VARÚLFAR eða MENN? ]



[ Ó þú mæta mildamóðir. 
Mikla þig vilja allar þjóðir.
Elskuleg hönd þín blessi barnið,
er brosir sól á fannhvítt hjarnið.
Og alla daga þín elska skín
á yndislegu börnin mín. ]



[ Lærifaðir,
Þú sem mælir fagurlega
langar eru raðir
Út margra þinna löngu vega
Mæltu nú þín fögru mál
Komdu mér á vit góðra ljóðra þinna
Aum er mín sál
því vil ég þig koma og finna

Ó, Benedikt
Þú sem mælir fagurlega
bene fyrir góður
dikt fyrir ljóð
Þú mælir ljóð þín góð svo fagurlega.
Þú ert minn afi, faðir og lærifaðir 
Leifðu mér þig að finna. ]



[ Þessi gráleidda slæða
sem þekur andrúmsloftið
hún þrengir að mér
mér finnst ég lokast inni
mér finnst ég verða daprari
það verður allt svo mikið svartara
mikið kuldalegra
ég finn mig sökka niður í vonleysið
reyni að gera allt til að toga mig upp
en það er svo erfitt
á haustinn verður allt svo svart. ]



[ Með bros á vör
þú gengur eftir dansgólfinu
snýrð þér í hring
Kyssir á kinn mína

Þessi koss hefur brætt hjarta mitt
ég geng á eftir þér
Silkimjúkar mjaðmahreifingarnar
Hárið fellur eins og slæða niður bak þitt

Orðin flæða út úr þér eins og rennandi lækur
og ég held ég sé að falla í yfirlið
Þessi máttur sem heldur mér
Er rofinn þegar þú kynnir mig fyrir unnustanum. ]



[ Ég veit ekki hvað ég heiti
ég veit ekki hver ég er
hvar ég á heima
eða hvert ég fer

Ég geng hér í hringi 
veit ei hvert ganga ég skal
Ég man ekki hvað ég gerði daginn í gær
eða vikuna sem var

Ég kann ekki að synda
ég kann varla að borða mat
ég veit ekki hvaða ár er
ég hata líka vatn

Að sumu leiti er ég orðin aftur barn 
ég er á stofnun
en samt ekki skóla
Hér situr fólkið og bíður eftir þeim stóra.

Alsheimerinn,
hefur tekið flest frá mér
Ef ég fengi að ráða
Þá væri ég ekki hér. ]



[ Hann er eðlilegur
Hann er ofvirkur
Hann er stilltur
Hann er óþekkur
Hann er sætur 
Hann er fallegur
Hann er minn
og ég á alltaf 
eftir að elska hann
Sama hvernig hann er. ]



[ Mér finnst eins og lífið renni frá mér, 
Ég Drekk of mikið og get ekki hætt.
Ég vil bara vera hjá þér...
En úr því get ég ekki bætt,
ég hef úr því að velja, 
annahvort Þú eða brennivín...
Ég hef vízt kosið að taka vínið,  
það er ekkert ég sem er svínið...
Svona hefur líf mitt langað að vera
Þetta er það eina sem ég hef að gera! ]



[ Lífið mitt er tómt rugl,
flestum finnst einsog ég eigi að vera á B.U.G.L., 
það eina sem ég geri er að dópa, drekka og ríða.
Mér líður svo illa að mig er byrjað að svíða.
En þetta má ekki bíða, annars fæ ér bara kvíða.
Það vilja mig engvir strákar, teir segja alltaf 
\"Ég elska þig\",
sofa hjá mér svo búið spil... ]



[ þessi hlýja birta

bjarmi 
af kertum

bækur í hillu

ylur
og ástin

ískaldir dropar 
draga á rúðuna línur

dreg mig í var 
- til vors

vilt þú draga fyrir ? ]



[ Hæ!
Ég er konan,
hin eilífa kona
með takmörk og tilgang.

Ég hef staðið í eldhúsinu
og talað við daginn um hamingjuna.
Ég hef horft í augu barnanna
og látið augnablikin ljúga um eilífðina
eins og slóttugur elskhugi
í dögun.

Ég hef setið yfir þvottinum
og hlegið út í bláinn
löngum, dimmum hlátri.

Hæ!
Ég er konan,
hin eilífa kona
með takmörk og tilgang.

Ég skal sýna þér móðurástina
hina endalausu, veglausu ást
sem fylgir manninum á hjara veraldar
og bíður og brennur í botnlausum kvenna brjóstum.

Ég skal sýna þér þolinmæðina
sem bíður í fylgsnum sálarinnar
og vakir dag og nótt
til ragnaraka. 

Ég skal sýna þér sálir barnanna
sem saklaus hlaupa um þúfur
og leika við veröldina
eins og hún sé eins saklaus og frjáls og þau sjálf.

Ég skal sýna þér náttúruna
sem liggur blá og marin
eftir ágang mannsins.

Hæ!
Ég er konan,
hin eilífa kona
með takmörk og tilgang.

Ég vil sigrast á heimskunni
sem liggur í leyni
og krjúpandi læðist og sefur mennina
með lygum og tilbúningi. 

Ég vil sjá mennina blómstra
af visku og viti
fá þá að sjá helgidóminn
í andlitum hvers annars
í stað þess að leita til 
helgimynda og tómra hugmynda.

Ég vil sjá mennina þrífast
og elskast
í sólarljósi nýrra tíma.
Ég vil sjá blóð mitt renna
út í vota nóttina
ég vil horfa á lífið sjálft
þrífast í sandinum.

Hæ!
Ég er kona
hin eilífa kona
með takmörk og tilgang.

Kannski kem ég með vindinum
og hvísla leyndarmál í eyra þér
um sólina, vorið og ástina. 

Kannski velt ég niður hlíðina
með þér og ann þér í heyinu
eins og ástfangni konu ber. 
Ég þek þig með hlýju og il
uns dauða kuldinn hlæjandi
sækir þig heim. 

Kannski rís ég upp úr þjáningu kvennanna
sem þegjandi sátu við eldavélarnar
og horfðu á leyndarmál heimsins 
malla í pottunum.

Kannski sit ég við eldavélina
í þúsundir ára
og baka þér brauð
eins og meistari hins hvíta marmara
situr við stein sinn
einsammall, þögull. 

Kannski sit ég við ketilinn 
og særi seiðinn 
sem gerir mennina að bleyðum,
sauðum og flónum.

Ég er konan,
hin eilífa kona
með takmörk og tilgang. ]



[ Er kvölda tekur og allt er hljótt 
þá í huga mínum allt svo ljótt, 
í mínum draumum er allt svo svart 
enda er mér oftast kalt

Þegar þokan kemur þá verð ég hrædd
og á kvöldin er ég fá klædd
ég fer undir sæng 
þá er það eins og ég hafi væng

þetta er senn allt á enda 
vegna þess að sólin var að lenda 
þetta var bara draumur og Myrkur og Þoku
enda hef ég ekkert að lokum. ]



[ Ég vil ey valda þér vöku 
né veikja þína sál.
Til þín samdi ég stöku
svo hlýddu á mitt mál.

Þú leitt mig hefur lengi, 
lífið þú lést mig fá.
Á milli okkar er tengi,
sem enginn rjúfa má. ]



[ hver er ég?
ég er týnd
í mér.
ætli að það sé slæmt
að vera ekki með stimpil
eins og allir aðrir
virðast hafa?
ég er bara hér
og reyni að finna út
af hverju,
en það er erfitt
af því að ég er týnd
í sjálfri mér... ]



[ á hverjum degi vakna
á hverjum degi sýndast vera sama
brosi...
samt þýðingarlaust.
held áfram að dreyma draumana
þarf í rauninni ekki að vakna aftur
þar er allt fullkomið...
eða virðist vera,
en svo. ]



[ then when i had it 
i loved it
then why
did i leave it
so long
looking for it
all lost now
hope i can find it again
then i would stay
03.08.05 ]



[ will not talk
will not see
will not smile
will not think
only of you
when you WILL come
someday, 
if you will

26.06.2005 ]



[ ég heyri í þér
samt get ég ekki séð þig
ég finn fyrir þér
samt get ég ekki séð þig
ég heyri í þér anda
samt get ég ekki séð þig
þú sérð mig
samt get ég ekki séð þig

02.19.2001 ]



[ When it comes
I want to be seeping
when it goes
I want to be waking
when it comes
I want to cry


when it leaves
I want to be happy
when it comes
I\'ll be sad
when it comes
I want to be gone ]



[ einn er farinn
einn elskaður
einn sá aldrei
einn dáður
eftirsjá
einn gamall
einn veikur
eins saknað

28.06.205 ]



[ Tónverk vindsins
bergmálar á milli trjánna,
kalt og ögrandi.
Glitrandi frost 
á götunum,
tendrar tár
í augunum.

Gránar grængresi,
falla ljós
frá bláum næturhimni,
hægt og hljóðlega.
Lýsir himnaskart
grænt og iðandi
um himinhvolf.

Haust. ]



[ Hugurinn fraus
hugsunarlaus
aldrei fyrr
verið svona
kyrr ]



[ Við göngum um hallir
og trúum að við séum konungborin.

Við sitjum við gnægtarborð matar
og álítum okkur matgæðinga.

Við ökum á glæsivögnum
og teljum okkur ferðalanga.

Við klæðumst glit- og glysklæðum
og tollum í tískunni.

Við höfum þekkinguna við fingurna
og hugsum að við séum vitringar.

Við eigum börn, bæði stór og smá
og höldum við við séum foreldrar.

Við eigum allt í auglýsingunum
og erum hamingjusöm! ]



[ Ég sit ein og hugsa
   til þín
ég hef ekki gert annað en
hugsað um þig,að þú yriðr
minn í lífi og sál því þú
 kveyktir í mér bál,ég þrái 
þig að fá, ég gæti
 samið um þig 100
vers, en hvað er best,að
 sitja og vona  að
 þu munir koma.því það er best ]



[ Helduru að svartir vefir þínir geti vafið sig utan um mig?
Helduru að þú, svarta ekkjan, getir spilt mér og komið mér á vit efna þinna?
Þú á þínum efnum þínum ert svo þungt haldin, ættir að fara í meðferð og losna undan fjötrunum.
Ekki get ég ráðið örlögum þínum, en eitt veit ég,
og það er að flestir karlmenn sem koma nálagt þér verða stungnir í hjartastað og munu deyja af ástarþrá. ]



[ Þú krafsar í mig með klónum þínum,
krafsar svo djúpt að það skerst í hjartað.
Þú ætlar ekki að hætta.
Þú ert villdýr í frumskóginum.
Þu krafsar þig áfram inn að sál minni.
Þar færð þú stað.
Á endanum ákveður þú að skríða í burtu.
Þú skilur eftir þig sár í hjarta og sál.
Þú ert svo sannalega villidýr í frumskóginum. ]



[ Ég vissi að þú varst minn
Ég hélt þér með gráum silki hönskum
ég var mjög fáguð og hugsaði aðeins um mig sjálfa
Um stund varstu minn
svo urðu kossar þínir aðeins of blautir
Snertingar þínar of harðar
Orð þín of hörð

Silki hanskarnir breyttust í vinnu hanska
Ég varð lítilmagninn
hafði þig ekki lengur í höndum mínum
Þú rannst niður silkið
þú tókst þér fótfestu
Ert ekki minn lengur heldur er ég þín
Þannig mun það vera ]



[ Laufblöðin sem eitt sinn voru græn,
breyttu lit sínum í brún 
Grasið sem var þakið blómum,
er nú orðið autt.
Hjarta mitt sem gekk áfram á ást,
er nú stopp. ]



[ Ég verð að fylgja þér
Án þín get ég ekki verið
Móðir mín gaf mér þig
Þig get ég öðrum gefið
Samt þótt að móðir mín hafi gefið mér þig
og ég geti gefið öðrum þig
þá getum við bæði átt þig
Þess vegna ertu svona einstakt fyrirbæri
Því þig get ég aðeins notað einu sinni ]



[ Ég hef oft fundið fyrir blautum fingrum þínum renna  yfir síðu mína
Ég hef séð þig hlægja að fyndnum orðum mínum
Ég hef séð þig gráta þegar ég segi þér sorglegar fréttir
Við höfum átt góðar stundir saman
og líka slæmar
þú hefur numið fróðleik frá mér
Þú hefur einnig gefið mér fróðleik
En samt höfum við aldrei talað saman
Því ég get ekki talað
Aðeins sagt það sem aðrir segja mér. ]



[ Ung stúlka er á gangi niður myrkar tröppur
Hún veit ekki hvert þær liggja
Þarna skríða snákar 
Í 7 ár þeir bíta hana
Hún nær að fela sárin
En þau skilja eftir sig ör
Hún gengur en þá niður stigan
Á leiðinni eru lika nokkur fiðrildi
Misfalleg að vísu
Hún er gengur áfram
Þar hittir hún mink
hann gefur henni flöskur
Hún gengur með flöskurnar alla sína göngu
sípur aðeins af þeim til sparnaðar
Þegar aðeins eru 10 tröppur eftir niður stigann
hittir hún ref
refurinn gefur henni snjó og grænar plöntur
Hún étur það síðustu skrefin
Þá er ferðalaginu lokið. ]



[ Þvingaðir hana til að setjast á hné þér
hvíslaðir orðum í eyra hennar
það sást á henni að henni var ómótt
þegar hendur snáksins læddust niður eftir líkama hennar
Hún var ekki á sínu eigin valdi
Vökvi bakkusar hafði smogið í blóð hennar
Fleiri snákar snertu hana á ýmsum stöðum
Sögurnar byrjuðu að myndast dag frá degi
Hún var óspilt
Hún var hrein
Uns hún lenti í höndum snáksins sem gaf henni undir fótinn. ]



[ Hreinleg hvít lök héngu á snúrunni
Þau höfðu öruglega hætt við að fara í ferðalagið
Hreinleg hvít lök héngu en á snúrunni
Þau hafa kannski gleymt að taka þau inn
Hreinlegu hvítu lökin voru orðin skítug
Hversu lengi ætla þau að vera í burtu?
Hreinlegu hvítu lökin voru byrjuð að rifna
Þegar ég gekk yfir í íbúðina við hliðna á
og sá að þau voru farin en samt þarna en þá ]



[ Davíð vafði tungu sinni utan um skinkuna
Ólafur sagðist nú samt eiga hana og reif hana frá honum
Davíð tók í smjör hnífinn
Ólafur greip í hnífinn og stakk í hendi Davíðs
Davíð tók þá í borð dúkinn
Ólafi stóð ekki á sama og tók stólinn undan honum
Davíð sat á gati
Þá tók Ólafur í hönd Dorrit 
og hún sagði við Davíð 
\"Þú gleymdir titlinum heima hjá þér.\" ]



[ Svart eins og niðdimm vetrar nót,
Svíðir tungu mína frostbits kossi,
Sjóðandi morgun kaffið. ]



[ Í gegnum myrkrið ég svíf
Því ég á þetta líf
Brotna drauma ég dreymi
Ég lifi í öðrum heimi


Svo er ég vakna í dag
Þá ég syng þetta lag
Því Guð gaf mér nýtt líf
í gegnum ljósið ég svíf ]



[ Fortíðarminningar til mín sækja
Líf mitt og drauma flækja
Tárum ég græt þar til ég sef
Löngu horfna tíma í holu ég gref


Tárum er ég að eyða 
Í vonlaust ástand og leiða
Minningum er ekki hægt að gleyma
Fortíðina ég þarf að geyma


Lífið er svo fagurt ég vil því ekki eyða
Í dapurlega daga og tilgangslausan leiða
Mitt innra sjálf ég finn í mér
Og æðri máttur minn um mig sér ]



[ frá degi til dags
hugsa ég að mig dreymi
dauðann. 
án þess að vita, nokkuð
um hann. nema að hann 
er til staðar. ]



[ Um alla heima og geima veit ég um land,
það er land sem Ingólfur Arnarsson fann!
Það heitir Ísland og á því ég bý.
Aldrei ég gæti hugsað mér að snúa mér burt frá því!

Ísland þakið snjó er bara draumur minn,
en efast ég að allir vilji hann inn.
Það lekur úr himninum, þá rignir glatt.
En þá fara ormar úr holum sínum hratt.

Í hverjum firði í hverjum dal,
þar á fólk sér góðan stað.
Sama hvernig líðan er
þá er ísland ávalt innra með mér!

Ef hugsað er til baka,
þá áttum við eitt sinn ekki sjálfstæði,
og þá varð eilífur bardagi.
En svo fengum við okkar liðræði,
og fólk fékk frið og næði.

Nú hef ég þig frætt um ísandarverk,
og veistu þá að þetta er ei skemmdarverk.
En nú hefur þjóðin breyst mjög hratt,
og eru það ljóðin sem minnast á margt. ]



[ Lífið er stjórnlaust 
hvernig ferð þú að því að lifa 
berst á móti straumi 
berst með straumi 
kemst á bakka hvílist 
fellur svo út í á ný 
ég mun standa á þurru ]



[ sólin skín framhjá mínu hjarta 
grænn gróður vakanr úr skugga 
ég sit fastur í mínum skugga 
hann eltir mig hvert sem er 
skuggi geymir mínar syndir 
minnir mig á sig aftur 
heldur sárum mínum opnum 
þú sigrar með því að lifa ]



[ Stubbar út um allt,
og öllum er kalt,
hættum að reykja,
og í okkur kveikja. ]



[ Pabbi minn er mikill maður,
og þegar hann er kallaður,
þá er hann hreinn og beinn,
og er glæsilegur sveinn. ]



[ Dag eftir dag og kvöld eftir kvöld,
sit ég og hef engin völd.
Aleinn og eimd mína hef
tek hana líka með mér þegar ég sef. ]



[ Ekkert væl og skæl
hann pabbi slær sér um hæl.
Uppí rúm og farðu að sofa
komdu ekki fyrr en degi fer að lofa. ]



[ Án trúarinnar,
væri ég eins og krókódíll
í níðþröngu fiskabúri.
Án skoðana,
væri ég eins og ísbjörn
fastur í sahara eyðimörkinni.
Án tjáninga,
væri ég eins og fugl
vængjalaus á tunglinu. ]



[ þunglyndi 
er ekki sjúkdómur

það er lífsstíll ]



[ ljóðin
eru undirmálsgreinar
samskipta

samtöl 
sögð í hljóði ]



[ Sjáðu, hvar blómið grær,
eins og barn sem leikur sér,
litirnir hreinni en þvotturinn,
og anganin eins og af ungmeyjum.

Blómið rís hærra og hærra,
fólk kemur víða að til að sjá það,
allir vilja finna lyktinina
og sjá fögru litina.

En síðan stækkar blómið enn meira,
fer svo að nota meira og meira vatn
verður litdaufara eftir því sem það stækkar
og anganin er orðinn að fnyk.

Loks vill blómið toll
og hótar þeim sem ekki borga,
það fer að fjölga sér,
brátt verða blóm út um allt.

Allt í einu hunsar fólk blómið
og það fer að örvænta,
en það er orðið of seint,
það spilltist, og varð sjúkt.

Loks kom maður,
með exi stóra,
hjó blómið,
og fólkið fagnaði.

Stuttu síðar óx ofurlítið blóm
en fólkið var snöggt til,
trampaði á því og reif það upp,
því það vissi af gylliboðum þess. ]



[ Ég gekk að sjónum
mælti til hans
“Gefðu mér fisk”
en hann henti í mig þangi.

Ég gekk til fjallsins
hrópaði til þess
“gefðu mér gull”
en fékk aðeins grjót

Ég gekk að skóginum
bað fallega
“gefðu mér timbur”
en fékk aðeins kvist.

Ég gekk þá heim
tók fram exi
sótti hakann
náði í netið.

Gekk að skóginum
hjó hvert tré
tók það og smíðaði
mikið skip.

Fór því næst að fjallinu
gróf úr því allt gull
uns það hrundi
og gróf skurð

Fór ég að sjónum,
veitti honum í skurðinn
lagði netið þvert yfir
veiddi allan fiskinn.

Nú hafði ég fellt skóginn,
brotið fjallið
tæmt sjóinn
og átti bát, fisk og gull.

Gekk því næst að konu minni
“Hérna, nú hef ég sigrað skóginn,
fjallið og sjóinn”
Ég brosti sigri hrósandi.

En kona mín sagði þá
“ekki bað ég þig um það
heldur um gull í einn hring,
eldivið og fisk í matinn.”

Því næst sagði kona mín
“nú hefur það sannast
að ég á aldrei að senda guðina
til að vinna mín verk.” ]



[ Við tveir sitjum samam,
mikið er það voða gaman.
Mikið er ég með mikkla glápu,
Bíddu... Er ég allur út í sápu. ]



[ einungis uppspuni
fundinn upp sem gulrót
aðeins hugtak
enginn friður

stríð er staðreynd
ávallt þar, engin hvatning
við finnum fyrir því allstaðar
ávallt stríð

heimurinn er vonlaus
lífið er stríð
dauðinn er friður
við deyjum aldrei
því stríðið heldur áfram.

Því lofa ég. ]



[ Lítinn bróðir á,
stórskrítinn er.
Sit oft honum hjá,
eins og vera ber. ]



[ Ég hverf héðan
hugsa að þetta er gott
Get gengið héðan
geri ekkert flott.

Dreymir deyjandi menn
Drýgi syndir
Er ekki fallinn enn
elti lífsins lindir.

Hví verðum við
að verjast?
Skiptum um sið,
einfaldleika sverjast.

En ekki er allt gefið
eignir eru okkur dýrmætar
Fáir fá lostann sefið
fá gjafir sætar.

Heyri hrópað oft
Hlusta varla
Orðin orsaka vont loft
Orsaka vonda karla.

Sturlun strýkur mig
sé vegginn, hvítur
Kannski kemur þetta fyrir þig
Kannski lífið flýtur? ]



[ Hér sit ég
og reyni að skilja
hvernig þú slappst
hvers vegna þú fórst.
Var það útaf drykkjunni?
Var það útaf óstundvísinni?
Var það útaf félagsskapnum?
Eða var það vegna peninganna?
Eða var það útaf nýja bílnum?
Eða kannski þeim gamla?
Verra á ég þó með eitt
Hvers vegna ég fór
ekki fyrir löngu
frá þér. ]



[ Hamingjan kemur í dósum
sem eru rauðar á litinn
og eru skreyttar með rósum
og manni ánægðum á svipinn.

Reiðin kemur í köstum
oft lengi að sleppa
oft eftir að hafa legið undir löstum
og fær mann til að keppa

Hatrið er oft heitt
stundum nístandi kalt
hefndin getur það seitt
og líf manns verður falt.

Heimskan þekkir sig eigi
ánægðir eru fattlausir
og lýk þessu og segji
þeir vita ekki hvað þeir eru vitlausir. ]



[ Svakalega borðar maðurinn
ber til hálfs
hakkandi í sig spekk
svita, blóð.
Vannæring 
skortur
offita
Sjónvarp með flötum skjá
verður að fá,
fylla á.
Skráargat
kíkir ekki of lengi
þægilegt,
               þægindi,
                             lazyboy.

Þolir ekki auglýsingar,
-kaupir framlengingar
EN HANN VILL FÁ VATN AÐ DREKKA
LÆKNINGU VIÐ ALNÆMI
KUNNA AÐ LESA
 AÐ MJÓLK KOMI ÚR BRJÓSTINU
FYRIR BARNIÐ
MEÐ BELGDA MAGANN OG MJÓU FÆTURNAR
Hvað ætli sé næst sé næst í sjónvarpinu?
Hann vonar að það sé
American Idol. ]



[ Ég þarf að skrifa skjálftan
úr kerfinu
rifrildishellirignig
nema droparnir voru haglél
með saltsýru ]



[ Hvítt, svart, gult, blátt.
Góð, vond, vinaleg
                  brennandi
                  meiðandi
          NEI NEI NEI NEI NEI 
Verum vinir.
Þú hatar mig
                   -og öfugt

Sé þessar sjörnur í augunum
sem ég vil ekki sjá.
Hvað hef ég gert?
Blæðandi
öskrandi
en ég vil ekki.
Hvað get ég gert?
Þú tengdist mér
á öðrum nótum
í þínum huga 
en mínum.
HVAÐA HELVÍTI
Ég hef þig
-en vil það ekki.
Hvernig losnarðu?
Ég vildi að ég gæti
gefið þér
lykil með aukapari
-en hann er ekki til. ]



[ Ég get verið
hádramatísk
jafnvel svínsleg
og hortug
á köflum

En með þér
skiptir það
ekki máli.

Því sjálfur
ertu 
hortugur dramatískur göltur ]



[ Sem staurfastur hundur
slefar og geltir,
meðan kisu loppan tiplar hjá.

Horfi ég á hana stíga dansa 
við súluna. ]



[ Eins og sandkorn í glasi tímas
sem horfir öfunds fullum augum, 
yfir vindsama eyðimörk
bíð ég þess að verða frjáls.

Þó að tíminn líði, líkt og á um firði
og móti sinn eigin farveg
þarf ekki nema eitt einasta sandkorn 
að stíflar glassið, og tíminn hættir að slá.

Syngjandi eyðimerkur vindar
myndar sprungur á slétt yfir borð
og glassinu blæðir sandi,
tíminn rennur úr greipum mér

Ævi hvers mans er eins og tímaglass, 
hver dagur eins og sandkorn
eitt einasta sandkorn í eyðimörk tímans
sem við ráfum um, uns glasið er tómt. ]



[ Hvar í veröldinni \"Hváir\" þú
Viðarmikil leit er \"hafinn\"
Við \"húsið\" byrgið og brú

Í angist \"hjartað\" titrandi bíður
Eitt er þó víst, að \"hugur\" minn og \"sál\" þín \"svíður\" ]



[ Á ferð um lífið
þeysast sumir áfram
á 140 km hraða,
og jafnvel þegar vegirnir
verða hálir
er gefið í.

Á sama augnabliki
hrapa stjörnur
af næturhimni
og lifendur
af lífsins braut. ]



[ Þessi jól horfði ég upp til himinns,
ekki til að sjá tunglið
nei, heldur til að sjá jólastjörnuna.
Jólastjarnan sást eiginlega aldrei hérna,
það var alltaf skýjað svo ekkert var að sjá.
Ég vissi samt að hún væri þarna,
þó að ég sæi hana ekki.
Jólastjarnan er stundum eins og vinátta,
Þú sérð hana ekki, 
en þú veist vel að hún er þarna. ]



[ Drukknum ekki í drullupollum
tökum heldur fenjasvæðin í það
og drukknum almennilega

það er nefnilega fánýtt að aðhafast
í drullupolli
jafnvel þótt jakki hafi 
verið látinn yfir
fyrir dömu

í fenjunum
verðum við
eilíf ]



[ Hver er ég?
-lifandi vera?
-andi með líkama?
-kássa af frumum?
-tilfinningavera?
-hluti af heildinni?
-jarðarbúi?
-kjánaprik?
-íslendingur?
-Vestfirðingur?
-höfundur?
-námskona?
-kvenkyns?
-ég? ]



[ Snjóflyksurnar svífa
fallega niður á jörð
yfir mannkyn
og boða jólin okkar.
þær hylja það slæma
veita góða tíma
fá okkur til að hugsa
og passa blómin. ]



[ Snjókornin falla hljóðlega
Niður á hvíta jörðina.
Það er frost
Og það er kalt
Jólanótt.
Þessi típíska jólanótt
Hún er jólaleg,
Svona stjörnubjart og fallegt
Það er allt gott á jólanótt,
Allt svo fallegt.
Þó fara sumir á jólanótt
Þeir fara að eilífu,
Langt í burtu,
Það er engin miskunn
Þó að það sé jólanótt. ]



[ Hvaða tilgangi þjóna jólatrén?
Þau eru bara þarna í nokkrar vikur,
Standa þarna þar til þau deyja,
Það hlýtur að vera leiðinlegt,
Að vera jólatré á jólunum. ]



[ Kertið logar,
Tíminn líður,
Allt gerist,
Jólin koma,
Og líða hjá.
Samt áttu eftir að muna
Eftir því, þegar
Þessi jól voru,
Þessi jól voru þau bestu.
Á næsta ári gerist það sama.
Tíminn líður, kertið logar og allt gerist. ]



[ Hversu falleg er ein spiladós?
Spyr ég og horfi á hana.
Fimm englar eru á henni
og hún snýst í hringi með englana
og spilar jólalög.
Amma átti þessa spiladós,
ég á hana núna,
það er alltaf jólaskap
þegar ég heyri í henni.
Maður kemst í gott skap
og í huganum dansar maður
og syngur í hjarta sínu.
Hún brotnaði um daginn,
í kassanum,
þá tók ég límið
og límdi englana tvo sem duttu
það er kanski málið að taka fram lím
og líma heiminn. ]



[ Svartbrúnir stóðhestar
lítið tungl í myrkri
tvær teskeiðar á engi
taflkall í skurði

rósblá peysan
hrímsvart hárið
tungl að stangast á

líkt og tveir gæðingar
sem vita ekki í hvorn fótinn þeir eiga að stíga ]



[ Ég skal vera fræið
ef þú verður tréð
ég skal komast lengra
en þú hefur séð

ég skal vaxa hærra
en lauf þín hafa náð
og vinna fleiri hildir
en þú hefur háð,

því allt sem þú gerir
þarf ég að gera betur
því ég 
er sonur þinn.

Ef þú klífur kletta
skal ég klífa fjöll
og ef þú hús þitt byggir
mun ég reisa höll

og ef þú verður ríkur
vil ég eignast allt
helst allt í heimi
ef það er falt,

því allt sem þú gerir
þarf ég að gera betur
mikið betur,
því ég 
er sonur þinn. ]



[ Sogast að sænum
öldurnar flækja mig,
særokið sverfur
Sólin sígur
logandi
á meðan þarinn segir ævintýr.
Sækýr 
og hafmeyjar
segja ekki frá neinu
-en næla stundum
í einn
 og
einn. ]



[ Einn daginn þá vaknar þú bara upp og langar kannski ekkert að lifa lengur. Þú ert orðinn þreyttur á lífinu og finnst það ekkert spennandi lengur.
Námið verður erfiðara og minni tími gefst fyrir félagslífið.
En kannski á það bara að vera þannig,
lífið er skemmtilegt um tíma en svo þá breytist það í einskonar þunglyndi.
Lífið er skrítið fyrirbæri, það lifa allir því á svo ólíkan hátt en samt finnum við alltaf einhverja hamingju.
Stundum þá er lífið skemmtilegt en stundum ekki.
Sumum ykkar finnst það ömurlegt að ég sé að vorkenna sjálfum mér yfir því að mér líður illa og að lífið sé ekkert spennandi lengur, en maður getur ekki gagnrýnt sársauka á þess að hafa upplifað hann fyrst.
Við lifum lífinu eins og okkur finnst besta að lifa því, og þannig lifum við í fjölbreyttum heimi með ólíku fólki.
En stundum þá fer ég að hugsa, hvað ef að allir lifðu eins?
Væri heimurinn eins góður eða vondur eins og hann er í dag.
Það sem ég er að reyna að koma á framfæri hérna er að allir eru ólíkir og allir hafa mismunandi vandamál.
En þess vegna er orðið lausn á vandamáli í orðabók okkar, því að allir geta orðið hamingjusamir, sama hverjir þeir eru eða hvar þeir eru. ]



[ Stundum velti ég mér upp úr sjálfum mér, þar til ég smelli mér á heita pönnuna og fæ ósmekklega brúna skorpu á mig.
Kemst þess vegna ekki að innihaldinu
án þess að fá óbeit á sjálfum mér.
Feit og brunnin skorpan íþyngir mér
og ég gleymi sjálfum mér.

Stundum eru blómin litríkari, tónlistin fegurri 
og loftið ferskara mín megin.
Ég finn vindinn í bakið og kraft í hverju skrefi,
hvert orð svo velvalið og aldrei neinn efi.
Þá kemur að því að ég fer að velta mér upp úr sjálfum mér
og enda á því að skella mér á heita pönnuna, 
þú kannast við lyktina.

En nú er ég hér með þér. 
Þú sem aldrei gleymir mér.
Þá man ég mig og þú finnur mig, koma til. 
Til þín. ]



[ Halló
Er einhver þarna?
Eða er ég ein.
Ein hérna og kalla á hjálp?
Og enginn svarar.
Skyndilega koma einhverjir.
Og gera grín að mér.
Ég veit ekki hvað ég á að gera
hleyp bara í burtu og fel mig
fyrir sannleikanum. ]



[ Maðurinn fæðist
einn góðan dag
með autt nótnablað í hendi.
Á hverjum degi myndast nótur
á blaðinu
eftir því hvernig leikið er
á lífins tóna.
Sumar nóturnar eru beiskar,
sumar ögrandi en deyja út
að lokum,
meðan aðrar vekja þorsta
hjá öðrum tónskáldum lífsins
til að heyra meira
af listaverki þínu. ]



[ Á kyrrlátu haustkvöldi
varð mér gengið framhjá gamla kirkjugarðinum
umkringdum steinvegg
dauft ljós frá luktunum 
lýsti upp klappir og krossa
sem teygðu sig upp úr jörðinni 
í náttmyrkrinu
grafir hinna framliðnu
undarlegt, hve myrkrið var meira þar en á himninum
utan birtuna sem á þá féll
sálnahliðið stendur upplýst í garðinum
klukkan er hljóð
ef til vill voru það trén og runnarnir
í myrkrinu glóði á roðið og gullið laufskrúðið
sem baðaði trén, kræklóttar greinarnar 
í gegn um trjámyrkrið lýsti af ljósastaur
eins og stjörnu, þó grámóska væri á himni
og enn voru græn blöð vorsins
á tjám og runnum
í garði hinna framliðnu
þau munu glóa eða roðna
á farvegi lífsins
falla frá
og fæðast að vori. ]



[ Kemst ég þangað 
á skýið mikla 
þar sem ég mun 
hitta þig.

Ég sakna þín enþá 
þó árin séu liðin
þú alltaf hjartað mitt átt
enginn nær því.

Þú einn aldrei særðir mig
þú einn skildir mig 
ég mun ávalt sakna þín.
Elsku afi minn.

                      Megan 2005 ]



[ Ástin er fögur,
eins og fiðrildi
ástin er yndisleg
eins og nýfætt barn.

Ástin er unaður
sem fer um allt
líkaminn og hjartað 
heltekið af ást.

Hinn einni sanni 
er rétt handan við hornið
eða hvað ?
Kannski er hann þegar þar.

Þú brosir
þú hlærð
þú nýttur þess
að vera ástfangin.

Á skýjunum svífur
og vængirnir með  
sem ástin þig ber
á vit ævintýra
því ástin getur allt.

               Megan 2002 ]



[ Ég vil ekki vera hérna
Ein, Bitur
Og sár út í sannleikann

Sannleikurinn er ekkert nema tálsýn
Tálsýn til að fela lygarnar
Einsemd

Hjartað finnur til
Og sálin brennur upp
sársaukinn nýstir gegnum lungun

Ég get ekki andað
Ég get ekki sofið
Get ekki vakið
Get ekki lifað
Get ekki dáið
Ég vil ekki kveðja
En ég get ekki heilsað

Sálin er farin
En ég stend eftir
Stjörf af hræðslu
Reið út í heiminn og sár út í þig
Þú dóst og tókst mig með þér ]



[ Djúpt inni í skilningarvitinu
Innst undir skinninu
Grafið á heimsenda
Og gleymt eins og styrjaldirnar.

Liggur hjarta mitt,
Marið og blóðugt,
Vafið inn í svört klæði
Sem eitt sinn reyndust hvít.

Tár mín blóðug og sorg mín hörð.
Ekkert eftir nema öskrandi þráin
Sem kallar inn í nóttina
Öskur, garg.
Ekkert svar. ]



[ Þú talar en ekkert kemur út.
Þó ég fari
Muntu gráta þínum beisku tárum.
Ef ég elska þig ekki lengur
Mun ég deyja.

Ástin er hverful 
En það er hatrið líka.
Og sársaukinn sem fylgir
Myrðir mig smátt og smátt
Þar til ekkert er eftir.
Ekkert nema týnd sál,
Sem bíður eftir að verða elskuð.

Reiðin ólgar í mér,
En kærleikurinn er of sterkur.
Ást mín 
Yfirbugar sársaukann sem ristir svo djúpt.

Biluð plata, brostið hjarta.
Mistök, vonbrigði
Þú átt mig alla en ég á ekkert í þér.

Tungulipri þín er söguleg
Og augun þín björt sem himinn.
Bros þitt lýsir upp myrkar nætur
Og orð þín enda storma.
Ég elska þig 
Er annað hægt? ]



[ Allt sem við byggðum,
Allt sem við eigum
Á að hrifsa það burt úr greipum okkar?

Allt sem við viljum,
Allt sem við gerum.
Á að taka það burt úr örmum okkar?

Látum við eldinguna skemma sólskinið?
Látum við hatrið skemma ástina?
Er vinátta okkar ekki meira virði en það?

Öll okkar hjörtu,
Öll okkar tár.
Á að þurrka það út úr minni okkar?

Segið mér að vináttan sé meira virði en það? ]



[ Eins og fugl sem flýgur úr hreiðrinu.
Eins og barn sem flytur úr húsinu.
Ég hef fengið nóg af þér.

En samt kem ég aftur.
Bið þig að gefa mér orma.
Bið þig að þvo þvottinn.

Og ég uppgötva hvað mér þykir vænt um þig. ]



[ Eins og dauðinn sem varir svo lengi
Mun ást mín endast lengur.
Ég gæti elskað þig um alla eilífð
Og dauðinn gæti ekki hindrað mig.

Sársauki þinn nýstir gegn um mig.
Eymd þín umlykur mig
Hamingja þín særir mig
Því þú upplifir hana ekki með mér.

Eigingirni mín skemmir mig
Og hjartað finnur enn meira til.
Ég, týnd rödd í ópi sannleikans
Þú, sól sem skín skærast allra sóla.

Með öskri gegnum dimmar nætur
Andvaka nætur, sofandi dagar
Hugsanir sem eyða mig upp
Mun ég alltaf elska þig

Rödd þín hljómar um eyru mín
Og ég stenst ekki freystinguna
Ég verð að fá, verð að snerta verð að elska þig.
Munt þú einhvern tímann elska mig. ]



[ In a place so far away
With deep eyes on display
This area of all unloved
Is a place for a head so soft
Tears will dry
Angels will cry
And the darkness will lead the way.

Go ahead to paradise
Telling twisted lies
Made of stone
All alone
In a place of all unknown.

Kisses of thy death
Bruises from thy life
A kiss goodbye
Just saying hi
In a place so far away ]



[ Why do we fall, only to climb up again?
Why do we cry, only to be told to stop?
Why do people leave, when we love them so much?
This moonlight shines brighter then any other.
I’ll see you on the other side.

Your the moon,
I’m the stars,
And our love is the Aurora, Northern Lights.

On the other side, we’ll set the sun together.
On the other side, we’ll be alone forever.
‘Cause on the other side I’ll always hear you laughter.
On the other side, I remember your face. ]



[ How do you make me smile
And cry, all at the same time?
How do you make me live
And die, all at the same time?

I make little hearts with straps in the middle
With my tears I dry the fabric
And with my blood I clean the paper
I make little stars with straps around the corners.

How do you birth me
And kill me, all at the same time?
How do you empty me
And fill me, all at the same time?

I want to know how you make my tears run 
And how they heal every wound
Every bruise, every mark
How do you take away my scars and twist them around?

Everytime I look into your eyes
I die a little inside my soul
Everytime you stand beside me
I cry a little inside my heart
Everytime I crawl beneath your skin
I fade a little inside of me
And everytime you lie to me
I lie a little to myself. ]



[ You have eyes of decivement
And lips of lies
Your soul is as cold as the atlantic
And your heart’s made of stone
You lie and you fake things
You pretend to be so much more
Your lips are linger as thiefs
And your eyes are full of sorrow

You hurt me but I stay
You lie still here I lay
I cry over your mistakes
Your fears are my laughter
Your words are my screams
And your sorrows are my tears
‘Cause every night you scream
My tears are wasted by one more meter

But still 
Never the less
And even though
I still love you
I still hate you
I still need you
And I still tear your picture to pieces
My tears have fallen for too many days
And I have forgiven you everything you’ve done
For I am weak and you have got a hold of me
And you have eyes of kindness 
And a mind of loneliness
I forgive you ]



[ Fimm bros
Fimm skeifur.
Tíu augu,
Tíu tár.

Augun munu gráta
Og brosin munu dofna
Þennan dag sem við óttumst 
Allar fimm.

Fimm loforð,
Fimm hjörtu.
Tíu augnablik
Tíu andardrættir.

Loforð hafa myndast,
En munu þau standa.
Þennan dag sem við hræðumst
Allar fimm.

Fimm ástir
Fimm hötur.
Tíu fingur á fimm höndum
Sem halda svo fast í hvor aðra.

Ég elska ykkur allar
Og ég mun ykkur aldrei gleyma.
Þennan dag sem við skiljum
Allar fimm. ]



[ Ef lífið er eitt heljarinnar tómarúm,
og við erum öll hér til að fylla það.
Stendur stór stýrimaður,
og stýrir okkur.
Með ósýnilega þræði fasta í bakið á okkur.
Teiknar okkur inn í myndasögur.
Brýtur í okkur hjörtun
og hellir vatni í augun.
Erum við öll þáttakendur
í sýndarveruleikanum? ]



[ Thy heart will be my shelter
Thy head will be my home
Thy eyes will be my secret
Thy lips will be my own

I will die for thy honor
I will break for thy voice
I will kill with thy heart
I will kill for thy kiss.

For I will do all I can do
I will tell all I can tell
With thy kiss, upon my lips.
I die.* ]



[ In a little place unknown
she tries to find her home
so cold, depressed
they couldn\'t care less
for the girl with the golden locks.

In trailer park far away
she doesn\'t want to stay
if he leaves her now
she won\'t know how
to look for life again.

In my coldest dream I\'ve dreamt
I saw her standing there
her tear on her cheek
her lips were cealed
and I never saw her again. ]



[ As if it\'s all just an opinion.
Nothing is fact.
everything we do is analyzed
changing with one snap.
Is it all a delucion?
Made up by one person
who makes the world go \'round.
Does God exist?
As a human I most know.
Is it all a lie? ]



[ These words of hatred
are made by your touch
These marks on my chest
are made by your laugh.
These scars on my rists
are made by your eyes.
This tear that I cry
is your voice saying ,,Hi.\"
And your smile is the reason,
why i still stare. ]



[ If this is what we\'ve come to
I don\'t want to go on.
and if you\'re going to ignore me
I guess I\'ll ignore you too.

Does she say those words?
Does she laugh like this?
Is she all you want?
I she another me?

I\'ll make you regret your existance.
I\'ll make you wish she was me.
For that one who is blind-folded,
he can not see. ]



[ Það er haust.
Og farfuglarnir eru komnir á kreik.
Þeir eru að fara.
Þeir eru að fara til útlanda. ]



[ Litla telpan
trítlar um túnin.

Með bros á vör
og gleði í hjarta.

Gleði hennar 
skín úr grænum
augum hennar.

Hún smitar 
út frá sér.

Með lífsgleði
sinni og hlátri.

Þú brosir

Er þú sérð
litlu telpuna þína
trítla um túnin ]



[ Svo lítill og 
Svo brothættur.

Hændur 
AÐ foreldri sínu

Þarfnast þess.

Jafnvel þegar 
Flogið er á braut.

Er í huganum
Foreldrið.

Foreldrið sem
Var til staðaar.

Þegar mikið
Á reyndi. ]



[ táraflóð .
fallegt ljóð 
í gengum sár og sviða 
blátt blóð rennur með línum andlits 
spegillin starir ]



[ Hamingjan sést 
Í augunum.

Augu hamingjusams
Manns glóa.

Að horfa í 
Augu þessa manns

Fær þig til
Að glóa.

Augun lýsa
Upp allt andlitið.

Og gera hann
Fallegri en
Nokkru sinni fyrr. ]



[ Hann grætur

Tár hans seytlar
Niður föla vanga

Hann grætur

Tár hans renna
Niður föla vanga

Hann grætur

Tár hans streyma
Niður Föla vanga

Hann grætur. ]



[ Ljósið, 
á djúpum sjávarbotni,
er fiskur,
augnaglitur,
og svo bustlar
hann á brott.

Fellur fiskur
undan þungum vonum
og hafið liggur
uppað rjóðum kinnum
berginu, sem mennirnir og ég
ötumst við að ýta
dag hvern, lengra útí djúpið.

Steypt fram af haldreipi viljans
Og vonirnar drukkna. ]



[ Kroppaði í þig, hélt að ég fengi
saðsamt og dísætt
kornið útá engi

En óplægður akur, kalinn undan vetri
Þá kornin í hlöðunni
eru mun betri ]



[ Dauðinn er minn vinur, 
ljáinn ég vill fá.
Komdu til mín vinur
Sýndu mér vald þitt
og vel brýndan ljá. ]



[ Ég er fastur í flækju
og þegar ég toga í spottann
þá losnar ekki
því ég er hnúturinn. ]



[ Ég átti leið hjá.
Tjörnin var með fuglaflensu.
Ég hlustaði á Hljómskólagarðinn.

Allar sálir mínar voru með í för,
allir líkamar og staðgenglar,
og við héldum áfram
að lifa og deyja 
af gömlum vana. ]



[ Kveikjan,
og það lifnar bál í hjartanu,
brennir ást og hamingju
Það logar glatt á meðan birgðir endast,
Svo gýs upp verkurinn, þegar unnustan
kastar á hjartað, Svartri Olíu. ]



[ Að sitja fastur
og þora ekki neinu
er eins og að sitja fastur
inní bíl sem situr fastur 
í snjó sem liggur fast undir dekkjunum.

Þú þorir ekki útur bílnum
þú situr bara og bíður
og enginn er til, 
nema þú og þessi bévítans bíll
og samt siturðu, og bíður. ]



[ Dagur er að kveldi kominn
Komin er niðdimm nótt
Enginn er á ferli
Allir sofa rótt

En inni í húsi er kona ein
Situr þar og grætur
Hún grætur sinn yngri son
Um dimmar einmanalegar nætur

Um sumarið hann dó
Hann dó svo snöggt
Enginn gat hann kvatt
Á lífsneista hans var slökkt

Hans hlátur,hans bros og bragur
var öllum sem hann þekktu svo kær
hann var þeim einlægur vinur
og stóð þeim alltaf nær

Söknuðurinn er mikill
Fyrir móður að bera
Að missa son
Þannig á það ei að vera

En áfram dagarnir líða
Líkt og ekkert hafi gerst
Að bera þennan söknuð
Það er móður verst

Hún situr upp sína grímu
og reynir að brosa breitt
en ei er það auðvelt
því er ekki leynt

Allir hana styðja
og er það hið besta mál
en kvölin fer aldrei
hún mun ætíð herja hennar sál

Hún mun alltaf hafa í hjartastað
minningar um sinn kæra son
en ótrauð fer hún áfram lífsins veg
það er mín einlæg von ]



[ Heimurinn er sem bíll
og hvika heimsins eins og dekk
sem snúast og snúast
þar til bensínið er búið. ]



[ Brostu…já brostu nú!!!
Engir brosir líkt og þú
Þín fegurð sem af þér stafar
Þín góðsemd allt lagar
Þín nálægð, þinn friður
Líkt og fallegur sjávarniður
Þín trú, þinn ljómi
Þín tryggð, þinn sómi
Þín velvild, þín ró
Þín ást sem er svo frjó
Umvefur mig alla
og lætur mig ei falla
ég finn fyrir þér
hérna hjá mér
þú mín gætir
líkt og þú hjá mér sætir
ég vil vera eins og þú
það er eina óskin mín nú
því engin persóna er betri
mér kvíður fyrir komandi vetri
hvað geri ég án þín
hvað geri ég nú
mín stærsta ást það ert þú ]



[ Ég verð þín frænka.
Ég verð þinn vinur.
Ég mun þig styðja 
hvað sem á dynur.
Hlusta mun ég ávalt á þig.
Alltaf muntu hafa mig
innanhandar alla ævi mina.
Mitt loforð legg ég í hönd þína.
Megi gæfa og gleði ávalt fylgja þér.
Þú alltaf verður í hjarta mér. ]



[ Ég er hér en þú ert þar
og freistingin er allstaðar
en sama hversu mikil
sem hún er 
þá stöndumst við hana
eins og vera ber… ]



[ Árin koma, árin líða
Eftir hverju eru allir að bíða
Til hvers morgundeginum að kvíða
Þegar lífið er í dag

Margir virðast því viljandi gleyma
Hvað dagurinn í dag hefur að geyma
Það er mesti óþarfi aða láta sig dreyma
Um hvað morgundagurinn færir í hag

Nýttu það sem þú nú hefur
Því dagurinn sjálfur þér hamingju gefur
Ef þú nýtir hann rétt og það ei tefur
Þá kemurðu lífinu í lag

Taktu því lífinu með fagnandi hendi 
Og þeim baráttuóskum sem ég þér sendi
Og ég hér með á það bendi
Að tileinka þér þennan brag. ]



[ Okkar elsku góði afi!
Þú ert sá besti á því liggur enginn vafi.
Þú átt ábyggilega eftir að lesa fyrir okkur ljóð
og hjá þér munum við alltaf vera góð.
Út um allt viljum við hendur þínar leiða.
Einn daginn fáum við kannski að fara með þér að veiða.
En hvað sem þú gerir og hvar sem þú ert
að þá hefur þú okkar litlu hjörtu snert.
Því þú ert svo góður og þú ert svo klár
hjá þér munum við ekki fella nein tár.
Því heima hjá afa er alltaf gaman að vera
því þar getum við látið mikið á okkur bera.
En afi okkar kæri við viljum að þú vitir nú 
okkar allra besti afi, það ert þú! ]



[ Við lífsins stiga ætlum að þramma
og þar með okkur verður þú
okkar elsku besta amma.

Okkur þykir lífið svo skrýtið
og margt er svo flókið í heiminum nú.
Þá er alltaf gott að vita
að okkur getur hjálpað þú.

Þú alltaf í huga okkar ert.
Þú hjörtu okkar hefur snert
með góðmennsku og hjartavernd.
Hér og nú ertu heimsins besta amma nefnd.
Þú ert sem af himnum send. ]



[ Ljós og hrokkinhærður með augun blá
Myndarlegur og góður er drengur sá
Algjör kúrukall við mig er
Mikið mun ég sakna hans þegar hann frá mér fer

Þessi tími með honum hefur verið mér kær
Allar mínar bestu óskir hann fær
Ekki hafa mörg tár komið honum frá
Mér finnst ég eigi lítinn hlut í honum, bara smá

Komið er að kveðjustund
Vona að við eigum endurfund
Ég óska honum alls hins besta
Megi hann finna hina gæfu mesta ]



[ Í haust byrjaðir þú, Björn Bogi, hjá mér
Mikið hefur verið gaman að kynnast þér
Fjörugur ungur drengur ertu með sanni
Þú átt eftir að verða að myndarlegasta manni
Hjá okkur hefur oft verið rosa gaman
Lita,teikna,syngja og vera saman
Þó stundum hafi verið pínu læti
Þá hafði ég alltaf af þér mikið kæti
Nú þegar komið er að kveðjustund 
Vona ég að við munum eiga endurfund
Ég óska þér alls hins besta
Megir þú finna hina gæfu mesta ]



[ Ei hef ég lengi passað þig
En þó hefur þú náð að heilla mig
Sá tími sem við áttum hér saman
Var mér mikils virði og það var mjög gaman
Þú ert lítill prakkari,sætur og klár
En örsjaldan varstu stundum sár
Auðvelt var þá hugga þig
Ég tók þig upp og þú kúrðir í mig
Alltaf var allt búið strax þá 
þú vildir bara smá huggun fá
okkar tími saman hefur gleði gefið mér
ég mun aldrei gleyma þér. ]



[ Elsku litli frændi minn
Komið er að kveðjustund um sinn
Lengi hef ég passað þig 
og var það dýrmætur tími fyrir mig
þetta hafa verið misjafnir dagar
en það er ekkert sem hlátur og smá bros lagar
því ert nú skemmtilegur lítill kall
og allt þetta hjá okkur small
við munum þó oft hittast saman
áfram verður hjá okkur gaman
vita máttu að alltaf áttu hjá mér skjól
koma hér og leika hvort sem er rigning eða sól
því mínir armar eru alltaf opnir þér
þú verður alltaf í hjarta mér. ]



[ Þú ert mér lífið
Þú ert mér allt
Þú ert minn hiti
þegar það er kalt
Þú ert mín stytta
Þú ert mitt stoð
Þú ert minn hugur
Þú ert mitt þor
þú ert mín ást
þú ert minn vinur
þú styður mig alltaf
hvað sem á dynur
Þú ert minn
Ég er þín
Um alla eilífð
Við tvö ]



[ Tree sagði við mig:
I am leaving

svo ég sneri því yfir 
á íslensku

og það sagði:
ég laufgast. ]



[ Þú varst að reykja andrúmsloftið
en ég teygði mig til þín
úr rykugu sófasetti
og við vorum. ]



[ Eyjamaður sagði við mig:
Öll lönd eru hlutar af eyjum
en allar eyjur eru ekki lönd. ]



[ ég klifraði upp stigann



Ég er að detta í sundur sagði hann
-Haltu þér saman. ]



[ Um konu hér í bæ ég ætla smá að tala
Við alla bæjarbúa held ég að hún sé búin að mala
Því það þekkja hana allir….já þekkja hana vel
Öllum líkar vel við hana …eða það ég tel
Púkinn í Lindartúni er hún stundum nefnd
og oftast er hún alltaf vel uppstemmd
Þetta er enginn önnur en hún Bessý okkar
Konan sem alla í bloggheiminn lokkar
Bessý okkar er yndi allra og kæti
Algjör prakkari en þó aldrei með nein læti
Hún við alla vingjarnleg er
Góð persóna, sem hver og einn sér
Já, hún Bessý er hér og Bessý er þar
Bessý getur verið allstaðar
Ekki slæmt það nú er... ekki er nú það…
En ef þú finnur hana hvergi…..þá hefur hún pottþétt skroppið í bað
...í nuddbaðið sitt fræga
þar gerir hún sig þæga
hverrar mínútu þar hún nýtur
en svo upp úr baðinu þýtur
Hendist í bílinn og keyrir af stað
Keyrir í FS og leggur í hlað
Hoppar þar inn og sest á stóla
Því Bessý okkar er gengin í skóla
Stuðningsfulltrúann er hún að taka með stæl
Ég held að í því starfi verði hún sæl
Að skóladegi loknum þá heldur mín heim
og dettur í hinn fræga “bloggaraheim”
Við hina og þessa hún ræðir hin ýmsu mál
Já Bessý okkar er góð sál
Því geta allir verið sammála mér
Já er það ekki?…eða hvað finnst þér????? ]



[ Ástin er ljúf,
ástin er sæt,
ástin er góð,
ástin er þægileg, 
ástin er blind
eins og nýfæddur kettlingur.

Án ástar þinnar
til mín, er ég
ekkert nema
einmana Maríuerla
á flugi um
bláan himin alheimsins.

Án þín er 
ekkert nema
yfirgefin söngþröstur
lífsins,
án þín mér við hlið.
Ástin er sár.

Ástin er blind
mynd af mér,
þar sem ég
bíð eftir þér
við hlið ástarinnar. 
Eftir ást þinni
til mín.

Ástin er ljúf
eins og mjúkur
sófi alheimsins.
Ástin er mjúk 
eins og gljáandi 
feldur pardursins.

Ástin er ljúf,
ástin er sæt,
ástin er góð,
ástin er þægileg,
ástin er sár,
ástin er blind
eins og nýfæddur kettlingur.

Án þín er 
ég ekkert,
með þér er
ég allt sem
hugurinn girnist.
Ég elska þig. 

Vjofn (1995) ]



[ Ég finn fingur
þína enn gæla 
við hár mitt
frá því í gærkvöldi
á ballinu.

Þú hvíslaðir í
eyra mitt að 
þú værir minn 
að eilífu og 
ást þín væri
óendanleg.

Ást þí til mín
er mér ómetanlega
verðmætur dýrgripur
lífsins.
Ég er þín.

Hjarta mitt
þarfnast ástar
þinnar til mín.
Þú sagðist aldrei 
ætla að yfirgefa mig.

Ástföngnum augum
leist þú á mig, 
og hvíslaðir stuttu seinna:
\"Kraftur ástarinnar er óendanlegur.
Þú ert mín að eilífu.\"

Þú fylgdir mér
heim og hvíslaðir
í eyra mitt: \"ég
elska þig.\"
Með trega kvaddir
þú mig og hélst heim.

Vjofn (1995) ]



[ Fuglinn flýgur frjáls
um loftin blá.
Ekki skil ég tilgangin
af því að fljúga út
um allt án einhvers tilgangs.
En ég vildi að ég
gæti flogið svona
frjáls um loftin blá.
Án áhyggja.

Vjofn (1994) ]



[ Næturgalinn fagri flögrar
um garða keisarans í Kína,
og syngur sinn fagra söng
um nætur fyrir keisarann í Kína.

Keisarinn í Kína eigrar eirðalaus
um garðana sína fögru í Kína.
Án næturgalans fagra er
keisarinn í Kína eirðalaus.

Næturgalinn fagri syngur sinn 
fagra söng fyrir keisarann í Kína.
næturgalinn fagri sem flögrar
um garða keisarans í Kína,
er keisarinn sjálfur í Kína.

vjofn (1994) ]



[ Ef lífið er auðvelt,
ef lífið er fullkomið
og hlédrægt.
Þá er lífið ekkert
nema aum sjónhverfing
af raunveruleikanum.

Ef lífið er erfitt,
ef lífið er ófullkomið 
og óhlédrægt.
Þá er lífið góð
sönnun á raunveruleikanum.

Ef lífið og ástin 
eru einn og sami hluturinn.
Hvað er þá dauðinn 
og hatrið í öðru veldi?
Svar: Aum afsökun 
á raunveruleikanum.

Þá er lífið eins og einn
allsherjar índíánabardagi
við þig sjálfan.

Vjofn (1995) ]



[ Ísland með sitt
fallega landslag
hefur risið úr sæ
og skartar sinu
fegursta umhverfi 
til mín og þín. Okkar.

Við gengum inn
víkina hönd í hönd
og hlógum að
lífinu er við
horfðum á hvort
annað með
ástföngnum augum.

Við vorum ung 
og ástfanginn
og héldum að
heimurinn myndi
enda án annars okkar,
en svo var nú ekki.

Þú og ég erum við.
Verum því við
að eilífu.

Vjofn (1995) ]



[ I wish I could
live forever,
to see the
amazes in 
the future.

I wish I would
have meet you
sooner, to
become better
friends, forever.

Vjofn (1995) ]



[ Ef ég væri fugl
og gæti flogið
myndi ég fljúga
til þín og taka
þig með mér til tunglsins.
Missirinn er sár.

Ef ég ætti eina ósk,
myndi ég óska mér
þig aftur til mín,
svo þú gætir lifað
lífinu eins og þú
hefðir kosið.

Ef þú finnur þig
knúna að koma
aftur til mín.
Birstu mér í draumi
og segðu mér
að þér líði vel.

Vjofn (1994) ]



[ Fjallið gnæfir yfir
hafið og bæinn, 
eins og tröll
í árásarhug.

Fuglarnir fljúga
um í leit að 
mat, yfir hafið
djúpa og bláa.

Bílagnýrinn berst
til mín í gegnum
loftið, svo óþolandi
hávær og drungalegur.

Mildur vindur blæs
um loftið og ýfir 
hafið, svo það er
eins og það sé
nýkomið úr lagningu.

Vjofn (1995) ]



[ Hann gekk yfir götuna
eins og engill sem 
svífur um himnana.
Hans bjarta og 
góðlega bros sem 
yljar mér ætíð um
hjartarætur.
Lifir ennþá.
Björt augun geislandi
eins og sól í heiði.
Frjálsleg framkoman
eins og ljúfar tónar.
Persónuleikinn eins og 
mjúkt flauel.
Hann er eins og 
hann er.
Yndislegur að vanda.

Vjofn (1995) ]



[ Hún kom til
mín svo undur-
fögur og
smágerð.
Hnarreist og 
tíguleg.

Hún kom af 
tignarfólki
frá fjarlægu
landi, langt
í fjarska.
Rósin fagra.

Nú situr hún 
og hengir haus.
Hengir haus 
og bíður þess
að deyja drottni sínum.
Rósin fagra.

Vjofn (1995) ]



[ Hér sit ég 
og hugsa
um hann, 
sem er mér
svo ansi fjarri.

Fjarlægðin
gerir fjöllin blá,
og mennina háa.
Segir máltækið,
en í huga mér
en hann mér nærri.

mér finnst
ást mín til
hans verða
mér erfiðari
og erfiðari.

En ást mín
bíður hans
annþá, ef 
hann ennþá
vill njóta hennar.

læt hugann 
reika um alla
heima og geima.
En endar alltaf
hjá honum.

Vjofn (1995) ]



[ Formlega þér færi eitt, 
sem fyrifram hef gefið.
Nú máttu ekki segja neitt,
þér gef ég á mér nefið.

Eflasut fyllir hlátur hug, 
heldurðu að mér létti?
Vinnur ekki á mér bug,
nú augun þér ég rétti.

Fussar nú og hristir haus,
heldurðu að þú farir.
Væni þú verður aldrei laus,
hér færðu mínar varir.

Brosir núna blítt til mín, 
býst kannski við fleiru.
Ekki er ég orðin þín,
þó ég gefi þér mín eyru.

Glottið gufað upp um sinn,
ég hef ey enn mig gefið. 
En í sárarbætur sæti minn,
sendi ég frá mér kvefið.

Þó þetta séu engin líknarstörf,
lyftist á þér kassinn.
Því nú ætla ég að gerast djörf
og gefa þér á mér rassinn.

Eftir hef ég hendur tvær,
háls, brjóst og maga.
Læri, leggi og nokkrar tær,
sem að þú mátt hafa.

Nú er aðeins eitt að fá,
sem að ég enn skarta.
Ljúfur ég ætla þér að ljá,
lykil að mínu hjarta. ]



[ Þótt sköpin hafi á skafli tök
er sjaldan báran ein og stök.
Sjábratta eyði eyja.
Færðar voru fórnir hér
feigðar rúnum vafinn fer.
Því eitt sinn skal hver deyja.

Ég olli mörgum æðru og kvöl
en átti ei annarra kosta völ.
Breyskur er  hugur og hold.
Kyrrlátir kveðjið mig horfinn
hrakinn í útlegð og sorfinn.
Hvílið minn bróður í vígðri mold.

Er sorgin sló á strengi sína
skárust þeir í kviku mína.
Fýkur í fannir um  fjalladali.
Bitur gekk ég einn frá borði
er birtist hún  í dánarorði.
Fljúgðu  svanur um himinsali. 

Röddin kveður djúp og dimm
dynur í  Garði við sönginn þinn.
Upprís sólin í  austri hátt.
Illt skal af  illu hljóta
illt muntu af verki njóta.
Andvarpsstunu  við höggið átt.

Orða þinna á þú ráð
uppskerð það sem til er sáð.
Aldir renna eldar kynda.
Bæði ráða guð og gifta.
Grímu munu árin svipta
af öllum er á móti synda. ]



[ Ekki horfa til himins krakki!
Það eru klámstjörnur í kvöld. ]



[ Þegar hún skein hin úlpuklædda sól
og suður var miklu fjær en austur
þá runnu tár frá rosabaugum svo köldum
og risinn féll sem eittsinn var hraustur.

Eins voru aðrir miklu nær en þú
og ýmsir sem gáfu allt sem þeir áttu
en raunir hins mikla risa voru fyrir bí
er ræflar hlógu og skemmdu sem þeir máttu.

Það var hlegið og grátið og greitt með annara fé
og það gránaði í fjöllin seint um óttu
dagur leið að kveldi þó klukkan væri sjö
og kvöldið það kom að áliðinni nóttu.

En sökin var fyrnd einsog sólin sem skalf
og sumir áttu ekki fótum fjör að launa
nú hristist hún á himni hin úlpuklædda sól
og heilsan er mæld í fjölda kroppaðra kauna. ]



[ dökkir baugar
augun píra
til að geta séð
það sem lætur það lifa
en í stað þess
fellur það dýpra og dýpra
og fjallstindur dofnar
neðst er ekkert nema steinar
mörg hundruð
sem tákna veruleikan klofinn
í núlegri þekkingu lífsins. ]



[ Í rökkvinu leitar hann
að því sem hann á,
hann fer í hvert hús til að leita,
hann er álitinn gimmur,
en það er hann ekki,
því í rökkvinu má sjá,
tár renna niður,
kalda hvita kinnina. ]



[ Með stjörnublik í augum,
kallar hún á hjálp,
hún segist vera hrædd,
hún hleypur um,
skelfingu lostin af hræðslu,
og leitar af felustað.

En veggurinn hrinur,
þrumuveður dynur á,
þeir hana fynna,
svo hún segir;
\"segðu mömmu að ég elski hana\". ]



[ Ég skemmti mér
skríðandi
í skugganum
til að hafa
betri yfirsýn.
Skröltormarnir
sem ég 
hitti 
á leiðinni
eru allir
málhaltir.
Ég áveð að vera
nakin 
til að skera 
mig ekki
úr
-ákveð að öskra 
svo enginn
heyri 
í mér.
Ég drekk drykkinn
í einum
teig
til að verða
ekki
full.
Horfi í 
augun 
á 
öllum 
sem ég mæti
svo að
enginn
elti mig. ]



[ Hver ég er?

Sjúkdómur, æxli, bragðgott og fallegt æxli.

Svona einsog litir og tónlist og það að sofa áhyggjulaus meðan draumarnir fleygja manni út fyrir mörk veruleikans. Þó ekki út fyrir mörk mannlegs máls.

Svona einsog fallegur litur, fallegt lag.

En þú bara veizt ekki af litblindu þinni og botnar ekkert í textanum.

Liturinn veldur sjúkdómum og dauða, textinn fjallar um mig.

Ég er æxli og þetta er textinn minn.

Fegurðin drepur. ]



[ Siente el aire
Eshucha el aire
Como la tierra
que te tiene
y tu alma vuele
el sol nunca duele
Como el amor ouele ]



[ Hann veit
 ekki neitt
segi ekki 
ég sé sveitt
fæ ekki 
rauða flekki
-hrekk ekki
 í kekki
...ætli hann 
sé gerður 
úr
svínaspekki? ]



[ Hvort myndirðu heldur vilja vera,
tyggjóklessa á stétt
-eða
fuglaskítur á staur?
Saur úr Halldóri Ásgrímssyni
-eða
fyrsta byssukúlan í Írak sem hæfði 
í hjartastað?
Henging Sverris- 
og Friðleifsdætra
-eða 
SPRENGING
KÁRAHNJÚKAVIRKJuNAR? ]



[ Gleðin gagntekur mig.
Lítið fræ  vex mér innra.
Öll mín áralanga bið
bar ávöxt.
Allar mínar óskir
eru uppfylltar.

Vakna einn morguninn,
líður ekki vel.
Mig verkjar.
Afreka daginn með herkjum.
Um kvöldið kemur blóð.

Hringi í lækni, leggstu fyrir,
ekkert annað hægt að gera.
farðu þér varlega.
Liggðu fyrir.
Græt úr mér augun.

Framtíðin virðist svört.
Er óhuggandi.
Hvar er fæið mitt?
Því er það farið?
Engillinn fór aftur til himna.

Vjofn (2004) ]



[ Ligg við hlið hans
og hlusta.
Hlusta á andadrátt 
hans í þögninni.
Hann sefur djúpum
draumlausum svefni.
Stoppar andartak,
byrjar aftur.
Skil ekki,
vil skilja.
Hvers vegna?
Hvers vegna ég?
Dreymi dagdrauma,
drauma sem enda vel.
Hann segist elska mig.
En afhverju mig?
Hvað hef ég fram að færa
sem hann sækist eftir?
Hann gaf mér gjafir,
tvær dýrmætar gjafir.
Fyrir það er ég þakklát,
svo eilíflega þakklát.
Þetta vildi ég.
En af hverju mig? ]



[ Ligg hér, get ekki sofið.
Andvaka.
Læt hugann reika,
fer ekki langt.
Stoppar hvað eftir annað
á sama stað.

Hugurinn endar alltaf
hjá mömmu.
Velti fyrir mér hvað
hún sé að gera.
Vaka yfir og vernda
barnabörnin tvö?

Læt hugann reika,
kemur aftur að mömmu.
Hvað ætli hún sé
að hugsa.
Hugsa um fjölskylduna
litlu sem stækkar?

Vertu hjá okkur mamma,
vertu hjá okkur alltaf.

Vjofn (2005) ]



[ Nú 16 Október runnin upp er
  þú pabbi minn 58 ára aldurs ári
  fagnar englunum með
  ég á jörðu sit og þig sé
  elsku pabbi minn gættu mín
  því ég verð ávalt dóttir þín ]



[ Þegar ég týni þér
undir öllu ruslinu í
hugsana-heimi mínum,
fynnst mér ég týna hluta
af sjálfri mér. ]



[ Vináttan og frelsið
er það sem ég
og þú þörfnumst
til að halda lífi
í þessum geðveika heimi.

Viltu vera
vinur minn, og 
leyfa mér að 
vera vinur þinn
um alla eilífð í
gegnum alla geðveika heima.

Vináttan og frelsið
er það sem ég
þarf til að geta
haldið í til að halda
vitinu í þessum geðveika heimi.

Ég þarfnast þín,
þú þarfnast mín, 
verum því vinir og 
njótum frelsisins sem
við hljótum með
vináttu okkar.

Vjofn (1995) ]



[ Ég virðist þekkja 
andlit þitt.
Ég get ekki komið
því fyrir mig.
Allar þessar breytingar
eiga sér stað.
Enginn hefur
tekið mig þangað.

Ég sver ég þekki
andadrátt þinn.
Minningar eins og
fingraför, rísa rólega.
Þú vildir ekki muna mig,
því ég er ekki sú sama.
Lítill bær ákveður
örlög mín.

Það er svo langt síðan,
mig dreymdi aldrei um
að þú kæmir aftur.
En nú ertu hér,
og ég er hér.
Er minningin um mig
enn í huga þér?
Þín er í mínum.

Vjofn (1995/2005) ]



[ Ég get ekki barist við
þessa tilfinningu lengur.
Samt er ég hrædd við að sýna hana.
Það sem byrjaði sem vinátta,
hefur orðið sterkari.
Ég vildi að ég hefði styrk
til að sýna það.

Ég segi sjálfri mér að
ég geti ekki haldið út að eilífu.
Segi að það sé engin
ástæða fyrir hræðdslu minni.
Mér finnst ég svo örugg
þegar við erum saman.
Þú gefur lífi mínu stefnu,
þú gerir allt svo skýrt.

En eins og ég velti fyrir mér
að hafa þig í sjónmáli.
Þú ert kertið í glugganum
á köldu vetrarkvöldi.
Ég færist nær en ég
bjóst við að komast.

Ég get ekki barist við 
þessa tilfinningu lengur.
Ég er búin að gleyma
fyrir hverju ég háði 
þessa baráttu fyrir.
Það er timi til kominn
að leggja út spilin.

Vjofn (1995) ]



[ Gustmikil og gröm að sjá 
geysist ellin fríða.
Hún mun ekki í Höskuld ná,
hann er úti að ríða.

Ef heyri ég í hófum skella 
og himininn er blár.
Kát ég mun á könnu hella
og kannski á ég tár. ]



[ Er ég sá þig ungan mann
eldur brann í æðum.
Einatt er ég hitti hann,
hrifin kasta klæðum. ]



[ Tveir engladvergar kysstust
það var ekki svo klámfengið
bossarnir hristust þó
en skvampið var bara rómantískt

sannfærðir um að stefna þeirra
var einhver og raunveruleg
en ekki bein lína
flugu þeir inn í framtíðina
með hendur um axlir hvors annars

himinninn glitraði
á meðan þeir ákváðu að
trúa ekki á neitt
nema hina líðandi stund
og sama skýjið sem þeir fóru 
reglulega framhjá ]



[ Laufið missir tak
eitt, tvö og öll þau falla
-það er komið haust ]



[ Taktu hjartað mitt
geymdu það, gleymdu því ei
-því ég elska þig ]



[ ÉG er kominn,
tókstu eftir því að ÉG er kominn?
ÉG er kominn.....
ÉG er kominn!

Veistu það að ÉG er kominn?
Kominn....
ÉG fæ mér kaffi,
því að Ég er kominn. ]



[ Lausn á tímans vanda
er að ganga ekki með hangandi hendi
Lyklar að dyrum til traustsins ljósi
Ljósins hæðar sveita fjósi

Heimsins lausn á tímans vanda
lyklar veraldar heimsins brjál
Yfir hellisheiðis-sanda
og fjúga yfir landsins - sál

Yfir heiðislanda grænu
þar svífa sætir vindar hlýir
Ég vil sjá á engi, hvíta hænu
og yfir sjávarglaumin prýðir

Gaman er að sjá ljósið í fjarlægð
og nóttin sækir á hlíðarkot
Langan bjartan , munaðar dag
og heimsins tími leiðir daginn. ]



[ Brostu þó þitt hjarta sé brotið
Brostu þó ást þú hafir ei hlotið
Brostu það ávinnur mikið
Brostu það engan getur svikið
Brostu þegar þú átt erfiðan dag
Brostu...eitthvað fer þá í lag
Brostu til hins dapra
þá mun hann ei í frekari sorg hrapa
Bros getur veitt hinum sorgmædda ljós
Brosið getur verið sem undurfalleg rós
Brostu til barnanna sem leika sér
Brostu til mannsins og bros hann gefur þér
Brostu til dýranna og þau koma frekar til þín
Brostu til fólks þegar dagur dvín
Brostu til gamla fólksins já, brostu breitt!
Brostu til allra það getur mörgu slæmu eytt
Brostu og þú bros munt hljóta
Brostu því allir þess njóta
Brostu til mín og ég brosi til þín
Já brostu alla daga
enga samvisku mun það naga
Allir þurfa á brosi að halda
Engu slæmu mun það valda
Brosið það vináttu og hamingju gefur..
..og hlýju og allt illt þá sefur
Það er sá sannleikur sem ég get sagt þér
Prófaðu að BROSA, það mun gefa af sér ]



[ desperation, on the edge of consealment
hoping the best, I need to rest
finding an angel, I fracture my heart
no more rest, I still hope the best
typing as an old man, 
but still just a boy
I don’t really mind
just trying to enjoy
folding this paper
the key to my heart
you think that I’m mushy
thats where it all starts
playing the music
pretending that you hear
but you can’t hear shit
because of youre biggest fear
that would be to open up
youre emotions to people
thank god for this gift
at least you are able
closed forever, try to break free
I lost the key
thinking “mistake”
there never was a key ]



[ Út um þúfur 
inn í hús
þarna leynist Mæja mús.
Hvað sem því líður
þá er bóndinn ekki blíður,
hann er öskureiður
en sonurinn er leiður
honum þykkir vænt um músina
þótt hún sé með eina lúsina.
Nú veit ég ekki hvað ég á að segja,
og ætti því bara að þegja. ]



[ Ég horfi út í bláinn,
ég horfi á sólina þegar hún slökknar í hafinu,
ég horfi á blómin hvernig þau lokast og sofna,
ég horfi á himininn hvernig hann dökknar.

Ég horfi á þig. ]



[ Ég er föst í dýpstu holu jarðarinnar,
ég er ein.

Mig vantar eitthvað sem ég veit ekki hvað er.
Það er eins og hjartað ætli að brjótast útúr brjóstinu og yfirgefa mig.

Allt er farið.
Það er myrkur og sé ekkert
ég loka augunum hægt og rólega.
Þá sé ég mynd, hún er af þér
ég heyri í þér en svo hverfur þú og ég vakna heima í rúminu mínu.

Þá sé ég hann.


Það er veruleikinn.
Orðin þín bergmála í höfðinu á mér,
ég vil ekki meira.
Ég öskra
Hvar er ég?

Ég er byrjuð uppá nýtt. ]



[ Ég hélt
að þú værir eðlileg
og þess vegna varð ástin
og ástin var góð
ástin var ljós
í myrkrinu.

Myrkrið var ekki lengur
dimmt og kalt
því að þú komst
og iljaðir mér um hjartarætur.

Síðan vissi ég sannleikann.

Ástin gaf upp öndina. ]



[ Ástin mín
þó ég aldrei hafi farið
þó ég aldrei hafi spurt
þó þú alltaf hafir verið
og aldrei horfið burt
ástin mín, má ég koma aftur?

Ástin mín
þó ég aldrei hafi hugleitt
þó ég aldrei hafi horft
þó þú alltaf hafir elskað
og aldrei annað hvort
ástin mín, má ég koma aftur?

Ástin mín
þó ég aldrei hætti að elska
þó ég aldrei gleymi þér
þó þú alltaf elskir alla
og aldrei gleymir mér
ástin mín, má ég koma aftur? ]



[ Með augnlokin
þung sem
feiti gjaldkerinn
fæ ég mér annan
þriðjudagsrauðvínssopa.
Með blý í hnakkanum
og blóðsugu
á bakinu
segi ég
fílunum
sem toga í
axlirnar 
á
mér
-að lina aðeins takið. ]



[ eins og byssukúlur
sem reyna að hitta okkur.
Sumar fara framhjá,
þó lítur maður við
og er feginn að hafa sloppið.

aðrar kúlur hitta okkur,
en særa okkur lítillega
skilja bara eftir sig skrámu,
stundum er ekki hægt að ná þeim úr.

Svo kemur að því,
þegar maður er enn í sárum.
Hún hittur mann og fer djúpt í holdið
og næst ekki úr.

Manni svíður í fyrstu og hitnar
svo venst hún og áður en maður veit getur maður ekki án hennar verið. ]



[ When is the world to perfict?
When can I stop these endless thinking?
My mind is pure,
but is your?
How will we know,
what to do?
When do we go,
and where to??

Do we all have to be inlove?
where do feelings end?
What kind of feeling can take us into space?
and where do we land??

You might think I\'m stupid
Like lennon said,
I\'m not the only one
No I will go to bed.
And hope that I will be gone.
I will try to do what I\'m told
but inside all I don\'t want to
I just want to be bold
...all I can do... ]



[ Sometimes I just wanna go home
where it rains flowers
noone is poor
noone is evil
noone is sad or bad or unhappy
where everything shines
every music is like life
everyone is like you ]



[ Ég?

Ég held að ég geti labbað á vatni!

Labbað heimsins hæðstu fjöll!

Synt í kröftugustu ám!

Hoppað til tunglsins!

Flogið til júpíter!

Bjargað sveltandi börnum!

Legið í blautu grasi!

Verið ég!

Verið hamingjusöm!

Allt get ég, þegar ég sef. ]



[ Fyllerí á hæsta stigi
verðum kolruglaðar
endum saman í faðmlagi
nú erum við barnaðar

Jóna verður hissa
Guðný verður flögurt 
Betty þarf að pissa
þetta er dapurt

Betty og Jóna
við voru víst saman
Jóna er ekki lengur mjóna
það er ekki gaman

Jóna og Guðný
Þær voru að leika
Jóna potaði neðaní
og gerði Guðnýju veika

Guðný og Betty
fóru að kela
við fóru í annað partý
nú þarf ég að ala

Nú erum við mömmur
og pabbar
en getnaðarlimur?
þessir Keflvíkingar

Það var enginn drjóli
við voru bara þunnar
ættu helst að fara á geðveikrahæli
þetta eru áhrif drykkjunnar

Nú huxum við og hlæjum
þessir góðu gömlu tímar
þurfum ekki strax að skifta á bleyjum
erum við hommar?

Þetta ljóð er bara rugl
gerðist ekki í alvöru
Gvuð minn góður ég braut nögl
ég var leidd í fátæktargildru ]



[ grái
fokkerinn
flýgur norður

flugtækni gæsanna
sem fylkjast suður að sækja flensu
fer ekki framhjá mér

flýt á bakinu
fram og 
aftur ]



[ Ég var flöktandi, sífellt spyrjandi
um sannleikans eina veg
fann þá leitandi, Guð minn huggandi
og leiðin varð dásamleg.

Sannleiksskapandi, gjafir gefandi
Guð á himnum allt sér
helgur guðsandi, friðar flytjandi 
og fylgd heitir hann mér.

Ertu grátandi, bænir biðjandi
um bros og líknandi hlíf
komdu fagnandi að krossinum krjúpandi 
og Kristur mun gefa þér líf.

Allt um lykjandi, ávallt elskandi
eilífur Guð hann er. 
Kærleiksunnandi  konungur ríkjandi
á krossinum dó hann þér.

komdu fagnandi að krossinum krjúpandi 
og Kristur mun gefa þér líf.

komdu fagnandi að krossinum krjúpandi 
og Kristur mun gefa þér líf. ]



[ Þegar að ég sá þig í sumar,
Leit ég í augun þín
Og sá sál þína Brosa.

Þegar að ég sá þig í skólanum,
Leit ég í augun þín 
og sá sál þína Gráta.

Þegar að ég sá krakkanna á skólalóðinni berja þig,
Leit ég í augun þín 
og sá sál þína Öskra.

Þegar að ég stóð bara og horfði á,
Leit ég í augun þín 
og sá sál þína Deyja.

Þegar að þú fórst heim til þín
og hengdir þig,
leit ég í fortíðina
og sá sál þína hverfa.

Stöðvum einellti! ]



[ Skólabjöllunar hringja út
Ég labba meðfram veggjunum
og í hvert sinn vona ég
Vona ég að þau taki ekki eftir mér
En þau taka eftir mér
Þau koma í átt til mín
og þau:
Berja, sparka og gríta.

Tár rennur niður kinn
Þar sem  ég lygg ein eftir á leikvellinum
Blóðug og brotinn
Ég er dauð
Ég er dauð innra með mér.
Elsku drottinn
Elsku drottinn, Hjálpaðu mér!

Bissa tekinn úr skápi pabba,
Núna sef ég
Núna sef ég að eilífu 
og mun aldrei-
Aldrei þurfa að upplifa jafn mikinn sársauka aftur. ]



[ Í hvert sinn sem að þú mig berð
finst mér eins og þú í hjartað skerð.

Aftur og aftur þú lemur mig
Hjartað fér að gefa sig.

Síðan þú við mig segjir
og þú þegir!

Hann mig meira lemur 
ef ég fér í felur.

Ég í þunglindið lekst
og hjartað í mér brest.

Seinna ég á púlsin sker
Og sálin úr mér fér. ]



[ Þú gafst mér ást þína,
En ég vildi hana ekki
En samt tók ég við henni og hengdi hana upp á herðartré og geimdi hana inni í skáp.

En seinna þá vildi ég ást þína,
Ég ætlaði að sækja hana inn í skáp,
En þá hjekk eitthvað á henni,
En það var of seint,
Önnur ást lá á þér.

Hún náði þér,
á undan mér. ]



[ Þegar að ég hjéllt að allt væri búið, 
Þegar að þú komst til mín, 
Þegar að þú hengdir ást þína á mig, 
Þegar að þú hjellst í hönd mína, 
Fann ég að hjartað væri hætt að blæða

Þegar að þú komst og bjargaðir mér, 
Þegar að þú þerraðir tár mín, 
Þegar að þú leist í augun mín
og sagðir......
Nú heng ég ást þína á þig og þú mátt ei leysa hana.

Þar hjekk hún og aldrei var hreyft við henni. ]



[ Eitt sinn var ég lítið barn, 
ég lek mér með dúkkunar, 
Fór í Teboð við lísu, 
Og gistum saman heima hjá mér.

Eitt sinn gerði ég mistök, 
Ég lek mér að dópinu, 
Drakk bara áfengi
og svaf á götunni

ein mistök kostuðu mig lífið. ]



[ Á Mánudag ég þig sá, 
Fegurð þín á þér lá, 
Bros þitt breitt og flott, 
Augu þín skinu eins og skærustu stjönur
og rauðu kinnanar minntu hels á epli, 
Þú falleg varst þá.

Á miðvikudag ég þig aftur sá, 
Fegurð þín en á þér lá, 
Brosið breitt sem aldrei fyrr, 
og augun vá, 
Þú fallegri varst þá.

Á föstudag ég þig aftur sá, 
Fegurð þín fölnuð var þá, 
Brosið ekki lengur á þér lá, 
Augun fljótandi, 
Andlit þitt var fölnað, 
Þú uppdópuð varst þá.

Á Laugardag ég þig aftur sá, 
Fegurð þín ei á þér lá, 
Bros þitt dauft, 
Augun þreitt, 
Andlit þitt var fölt og grátt, 
Þú ofdópuð varst þá.

Á sunnudag ég þig ekki sá, 
Hvar var fegurð þín,
Brosið breiða,
augun skínandi,
Og eplakinnanar rauðu ?
Ég saknaði þín þá.

Á Mánudag ég frétti það, 
Að fegurð þín var farin,
Bros þitt ég ekki aftur sá, 
og augun sem að áður skinu
of eplakinnanar rauðu
Þú dáin varst þá.

í kirkjunni ég í kistuna leit, 
Fegurð þín til himins farin, 
Brosið ei aftur á þig fer,
nú augun tóm eru
og kinnar þínar hvítar.

Elsku vinur ég sakna þín,
Ég sé þig í himnaríki þá! ]



[ Hjarta mitt er frosið, 
Því að það vill engin elska mig.
Villtu Hlýja hjarta mínu?
Og hengja það upp til þerris. ]



[ \"HA?\" 
 
Kallaði ég á guð 
 
...\"Hvað segiru?\"... 
 
...\"sambandið er e-ð slæmt\"... 
 
Þetta var um nótt og ég stóð á miðju Miklatúni í Reykjavík, 

horfði upp í myrkrið. 

Það var smá úði. 

Ég lét þetta eina viðbragð Guðs falla á andlitið og svalandi bleytan hafði róleg áhrif þó hún svaraði ekki spurningu minni. 

En ætli ég verði ekki að láta hana nægja. 

Hlítur að vera erfitt verk að skapa rigningu og vera kannski með páfan í símanum.

Hann tekur ekki eftir litlum dreng á stóru túni. ]



[ Austur á bóginn veit ég um ljóðin,
þau felast í steinum, víða í geimnum.
Um heimana langa, alveg út á tanga.
Ef þú finnur það ekki, þá ferðu í kekki.
Leitið og þér munið finna!
Það er markmið sem þú átt að geima. ]



[ Í hjartanu mér svíður,
ég verð að segja þér hvernig mér líður.
Þetta er ekta ástarhugur,
við erum eins og 2 litlar flugur.

Kæri minn besti vinur,
þú ávalt mig best skilur!
Við tölum um heima og geima,
ég held við séum engu að gleyma!

Segðu mér minn kæri,
hvernig lífið án mín væri?
Um alla daga langa,
vill ég vera í þínum vanga.

Dreymi þig daga og nætur,
ég elska þig, alveg niður í rætur.
Spurningin er mín ósk,
Viltu spyrja mig núna fljótt! ]



[ Fyndið hvernig sorgin þvingar mig alltaf 
niður minninga-götuna

Ég sá stjörnuhrap í kvöld
sem veitti mér enga ósk
ég horfði bara á hana falla ]



[ I will be take
 I try to fake
 make me a shake
 and give me litle cake
 maybe I was a big mistake ]



[ Í Kringlu kastast kaupæði í
innkaupakerran full af engu
keyri um á jeppa, kaupi Herbalife,
sérð mig þjóta á eftir kvóta.
Verð að eiga meira en nágranninn;
verð að eiga hluti sem ég á aldrei
eftir að nota

og fyrir framan arinninn,
Bachelor og Idol ylja mér,
enda ekta gervi,
rétt eins og ég. ]



[ manstu eftir hellinum
þar sem við héldum 
að ættu heima tröll

manstu eftir brúnni
sem við byggðum yfir lækinn
úr fúnum spýtum

manstu eftir því
þegar kúnum var hleypt
út á vorin

manstu eftir því
þegar þú fluttir
og við sáumst aldrei aftur ]



[ Það bítur þig,
það skemmir þig,
eyðileggur þig þar til þú hverfur.
Ég er ein eftir,
án þín,
krabbinn tók þig.
Hvað á ég að gera?

Ef þú hefðir verið í sama landi
hefði ég farið í jarðarförina
og grátið,
af því að ég sakna þín,
þó að ég hafi ekki náð að þekkja þig
af því að þú áttir ekki heima í sama landi.
Þá sit ég í mínu landi og hugsa um þig,
sakna þín og græt. ]



[ í nóttinni

varð ég persóna
í eigin höfði

súrrealískir
eru dagar þínir,
hálfvotir að innan
í hreinskilni sagt.


Þú engill orða minna,
vængir þínir eru ást
mannkyns. ]



[ Hamingjan er sem hafið,
hjúpað af sólarglóð,
dreymir að djúpið hylji
dýran og fágætan sjóð.

Hamingjan er sem hafið
er hlustar á stormsins óð,
gjálfrar og glymur og veltist
og gleymir þeim dýra sjóð.

Hamingjan er sem hafið,
- guð hjálpi þér veika mær!
Það djúp, er þann dýrgrip geymir
er dýpra´ en vor löngun nær. ]



[ Hátt skal gígjan hljóma,
honum þakkir færa,
sem lét áður óma
óðinn silfurskæra,
söng um sólu bjarta,
söng um frelsi þjóða, 
söng í hug og hjarta
himin vors og ljóða.

Brosið blóm á engi,
blika lind í halla!
Hreyfið hörpustrengi
Huldur Íslands fjalla!
Glitra gullnum ljósum
glóey logastöfuð, 
skreyttu röðulrósum
röðulskáldsins höfuð!

Látið lóur gjalla,
listaskáldsins hróður!
Syngið svanir fjalla,
söng um ykkar bróður!
Fjalladrottning fríða
faldinn láttu skarta!
Lofið hjörtu lýða
landsins stærsta hjarta!

Meðan lífs frá lindum
ljós og hreimar streyma,
og í máli og myndum
manna hjörtu dreyma,
blikar skært hið bjarta
bláhvel draums og ljóða,
lifðu í lýðsins hjarta
,,listaskáldið góða"! ]



[ Nú kveð ég hinn hagspaka, kvíaða hóp,
nú kveð ég þig jórtrandi friður!
Ég veit að þið kallið mig villtan glóp,
ég veit að þið hrópið mig niður!

Ég held mína leið – og hirði ekki meir
þótt hæðninnar örvar mig stingi.
Ég get ekki staðið og hrópað ,,heyr”
á heimskunnar sauðaþingi.

En liggið þið áfram, og hefjið þið hatt
fyrir heimskunnar venjum fornum,
og lærið þið áfram að segja satt
og sanna með töldum hornum!

Og haldið þið áfram að hæða þann glóp,
sem heldur ei leið inna flestu,
og trúir ei blindum og tjóðruðum hóp,
en treystir þeim fáu, - bestu! ]



[ Það húmar – og hafgúan raular
svo hljóðan dularóð,
en lengst í vesturvegum
vakir hin hinsta glóð.

Eitthvað svo undarlegt hvíslar
innst inn í minni sál
um hafsins ótal undur,
sem öldurnar hefðu mál:

Víkingar héldu á hafið
og hugðu nema lönd;
þrengri og þrengri varð þeim
hin þögla, gamla strönd.

Drekarnir stefndu frá ströndu,
stormurinn söng við rá
og leiddi þá langt út á hafið,
en landið var hvergi að sjá.

Þeir sigldu og sigldu yfir
hinn salta öldugeim,
uns vonirnar voru dauðar.
En þeir vildu´ekki snúa heim.

Þá brenndu þeir báta sína;
það bál skein langt yfir sjá.
Þeir litu við hinsta logann
það land, er þeir vildu ná.

Og reykurinn leið um loftið,
hann lokkar frá kaldri strönd,
því alltaf er særinn samur
og söm hin ónumdu lönd. ]



[ Upp\'í lygnu,
út\'á straumi
streytist gamall bátur við.
Undirlagður, 
ærið lúinn,
gefðu gömlum vini grið.

Erfið vinna
ávalt hefur 
fylgt þér vinur, straum í stál.
Undirlagður,
ærið lúinn,
hvíl þig nú, þú gamla sál. ]



[ Ó þú fagra undrafljóð,
áttu hvergi heima?
Mér finnst þú svo sæt og góð
að ég vil þig gjarnan geyma.

Eftir láttu skin og skúr,
stíg í veröld mína.
Þar munu vernda vegg’ og múr
litla hendi þína.

Undurfagra röddin þín
rekur hug minn hljóða,
út úr þínum augum skín
fegurð allra fljóða.
 
Vertu vinan ætíð mín,
ekkert mun þvi aftra.
Dryn,
hjartað bjarta. ]



[ Blóðið rennur,
sérðu það?
Það lekur,
lítill, rauður lækur
rennur,
breiðist yfir gólfið.
Ég hlæ!

Þér finnst ég kannski
... ja ekki alveg eins og þú.
En í raun og veru
... ja þá er ég eins og þú.
Ég hef bara
... ja aðeins öðruvísi hugmyndir um lífið.

Já það er rétt.
Ekki líta mig hornauga.
Ég er eins og þú
...ja svona næstum því. ]



[ Sólin skín,
ég hugsa um þig.
Þú veist það,
þú finnur það.

Undarleg tilfinning
hríslast um þig,
þú lítur upp í himininn,
við horfum á sömu sólina.

Skyndilega dimmir,
þú hverfur,
nei, nei ég vil þetta ekki
- skothvellur bergmálar
í kyrrðinni. ]



[ Stundar friður
loksins, ... loksins.
Blár skuggi
leggst yfir andlit mitt.
Ég er hrædd,
... svo ótrúlega hrædd.
Hann elskar mig,
ég veit það.
Ég er bara
... ekki nógu góð við hann.
Ég skal bæta mig,
... ég skal. ]



[ Heimurinn er að farast
Ég las það í mogganum í morgun
Austrinu hefur verið pakkað saman
Og Afríka tekin í sundur
Forseti Perú lýsti yfir þjóðarsorg í gær
Lamadýrin eru komin í gáma
Þau mega bíða ragnaraka eins og við hin
Kirkjugarðarnir eru pakkfullir
Því að deyja á morgun þegar þú getur gert það í dag?
Hérna hvíla dreggjar manns
Krafsiði yfir og bætið við krans
Lokiði augunum og minnist hans
Drekktu í þig herlegheitin
og gerðu það með glans ]



[ Nálgast vetur, neikvætt er,
núna vorið óska mér.
Langa og lifandi sumarnótt,
ljúft ég sef þá sætt og rótt. ]



[ Ótti og óöryggi yfirtekur
allt það góða þekur
yndislegar sálir rekur
blekkingar og lygar vekur ]



[ Nú húmar að föstudagskveldi

einn nýstingskaldan marsmánuð

fyrir framan Melabúðina situr

einhverskonar Þráinn

með sál í einni en

trönuberjasaft í hinni.

Hvernig er ferðum hans háttað?

hann fer á tveimur jafnljótum ]



[ Nú húmar að föstudagskveldi

en enginn Þráinn situr

fyrir framan hrími setta

Melabúðina.

Á mánudögum er baksíða

fréttablaðsins auð

íslensk kvikmyndaframleiðsla

er í sögulegu lágmarki.

Það er nefnilega hætt að

selja trönuberjasaft í

Melabúðinni ]



[ ég
þú
við saman í freyðibaði
nakinn líkami þinn
vættur súkkulaðibráð
og ég dýfi hverju jarðaberinu
á fætur öðru
ofan í silfurofinn nafla þinn
og á milli tánna.
Ég sleiki saklausa hamborgara
af stinnum geirvörtum þínum
þær stinga
og ég fæ hundrað göt á tunguna
ég taldi þau í gær
vakuminnpakkaðar hnéskeljar þínar
sem ég týndi í fjörunni
við Tunguvík
ilma eins
og nýlagað kamillute ]



[ eg sakna þin,     
ég sakna ástarinar frá þér
eg sakna kossana frá þer
eg sakna þess að fá að vera hja þer,
eg sakna goða lifsinns með þer, því þú attir mitt hjarta, ég mun aldrei gleyma þér ]



[ Við vorum ástfangin, 
agnarstund.
Lífið, sem hafnaði því.
Stundin, sem tók það í fang sitt.
Hún,  sem vildi lifa
 í fegurð sem hvergi var til.
 bara agnarstund.
Hann, sem  kannski kannski.
Ljúfan sem leið,stóra,stóra agnarstund. ]



[ Ég sá þröst fá sér í gogginn
það var sígarettustubbur
Þá var mér hugsað til fólksins:
\"helvítis subbur\". ]



[ samviska
samvitur
samhuga
samhyggð
samsæri?
sammála? ]



[ brúnsvartar brástjörnur
blikuðu í nóttu

andugta horfði
í kima sálar

bleikar varir
bergdu af blóði

eitt fyrirgefðu
drap stemmninguna ]



[ Mér líður ekki illa lengur
Því þú ert hér
Þú ert minn littli happafengur
Vilt þú byrja með mér?

Á milli okkar er sterkur strengur
Sem togar mig nær þér
Ég veit ekki hvernig þetta gengur
En vilt þú byrja með mér?

Í fari þínu eru mikil gæði
Það hver maður sér
Mér finnst þú vera algjört æði
Vilt þú byrja með mér?

Þú kannt svo vel að syngja
Og alltaf gaman að vera með þér
En þeirri staðreynd ég verð að kyngja
Að þú munt aldrei byrja með mér! ]



[ Sometimes dreams come true
You dream of me
I dream of you
So together we will be

When I heard about your dream
I didn’t know what to say
I just wanted to scream
And thought there was no way

When you’ll hear about mine
Where you look so fit
You will feel fine
I know it ]



[ Ég les moggann við eldhúsborðið og drekk gamalt kaffi 
í rólegheitum morgunsins.  Stafirnir í blaðinu dansa 
og mynda stórfréttir eða pólitískar skoðanir fyrir augum mér. 
Kötturinn stekkur upp á borðið og veiðir frá mér lesturinn
með því að leggjast ofan á blaðið. 
Hann horfir á mig lygnir aftur demantsaugum sínum, brosir og malar hátt.
Ég strýk honum nokkra stund og lít á klukkuna. ]



[ Ég geng eftir stígnum sem er umvafinn ilmandi gróðri 
og leita að ástinni 
sem ég þrái að eignast.
 
Á göngu minni heyri ég niðinn  frá læknum
og fuglana syngja í trjánum.
 
Á bekknum situr ástfangið par.
Kyssist.
Lætur vel hvort að öðru.
 
Ég á stutt eftir að enda stígsins
ennþá finn ég enga ást.
 
Kannski er hún ekki til? ]



[ Pabbi pabbi
Hví kalla ég þig pabba
Ekki hefuru sinnt starfi þínu
Ekki einusinni pínu
Láttu mig bara vera
Ég hef nóg annað að gera
En að spá í þér
Og áhugaleysi þínu á mér
Ég vil ekki vera þinn sonur 
Og þú villt aðrar konur
En móður mína
Sem er allt í fína
Því þú ert aumingi og ræfill

Sálin hefði engan regnboga
Ef augun hefðu engin tár
Hefði enga liti
Ekkert líf
Svo þakka þér faðir
Fyrir regnbogann ]



[ Engin mun öðlast frelsi
Maðurinn getur ekki verið frjáls
Verið frjáls frá öllum ábyrgðum
Gert það sem hann vill
Hugsað bara um sig
Og verið frjáls
Því ef þú ert frjáls 
Ferðu ekki til himnaríkis
Og þar
Þar eingöngu 
Er hið sanna frelsi ]



[ All around I ate my date
My stash my state
The needs calling late
But you know, I gotta catch that flight

All around, I ate my skunk
My fur my funk
As drunken punk
But you know I’m higher that a kite

All around my body I’m soaked
I’m brushed, I’m broke
That chunky will choke
Along with the moment of clarity

All around I strut my stuff
My bad my bluff
My sniff my snuff
Along with the moment of ecstasy

Damn, Damn again
My eyes lid up, I’m on sinkin’ sand

Damn, Damn again
Mushroom man is here to take my hand

As I sin
For the state I’m in 
Nor loose or win
I feed my soul

You runt
cheesy cunt
Place your punt
I’m on a role

Hate me, ate me, eat me, beat me
Freak me, weak me, will me, kill me
Rip me, zip me, love me, let me go

Damn, Damn again
My eyes lid up, I’m on sinkin’ sand

Damn, Damn again
Mushroom man is here to take my hand

As you heard, 
Heard my word, 
So absurd 
Facing down

As I fake
More I can take
Shiver and shake
Hit the ground

Hate me, ate me, eat me, beat me
Freak me, weak me, will me, kill me
Rip me, zip me, love me, let me go ]



[ This is the story About one man´s fame
Who took my manhood and stained my name
I caught him at home messing with my girl
I lost my breath, my mind started to swirl
Rippin hert burst in raging flames 
Cuz i lost my love to a man called Jazzy James

Get of my Lady 
Get of my Lady

But she just screamed
Screamed his name
Jazzy James

It hurts when the sun is ripped from your sky
You fill your chamber, bullets starts to fly
The painfull sight of naked bodies in bed
I couldn´t forgive so i painted them red
My filthy love is never coming back 
Cuz Jazzy turned my world, my world to black

My world is Shady
My world is Shady

So i caught a bullet
Bullet myself ]



[ I should´ve seen
When you sold my spleen
Something was wrong
When my appendix was gone
I wanna get out see the sun
But they´re all after me with a gun

Hypochondria
Hypochondria
It´s what´s wrong with me

Private voices calling
Tell i´ll crumble i´m falling
But they´re only in my head
I´ll bleed out in my bed
The world stops to gyrate
with a fall of a grenade

I got hole in my soul
keeping me from reaching my goal

I got a soul in my head 
And it´s trying - dying dead ]



[ When i feel alone, my mind goes across the sea
To think of you my sister so far away from me
You were my shelter, you are my rock
We can be without allt he modern talk
And i know life was a bitch
But you always protected me when we were kids
Don´t look back in anger there is one thing good
You helped me survive our fucked up childhood
You saved my life, and if i could
I´d do it for you everyday, but you know i would

You rised me up when i was down
So it gets hard not having you around
It gets harder when winter is growing colder
When i just wanna lay my head upon your shoulder

All my life i´ve been in my own prison
And you were the only one who would really listen
You are my saviour, you are my muse 
When i´ve got you in my heart i know i can´t lose
So it´s the question what did i do
To get the privilege, to be the only one really knowing you
I quess we´ve lerned from the weeping wound from our father
And the wounds get salty the times he won´t even bother
But today you are a good mother
It don´t matter how old i get i´ll always be your little brother

You rised me up when i was down
So it gets hard not having you around
It gets harder when winter is growing colder
When i just wanna lay my head upon your shoulder ]



[ Ég sat við rúm þitt svarta nótt
þá sorgin kom og allt varð hljótt.
Ég minnist þín með sárum trega,
það magnast undarlega. ]



[ Mikll hestur hár og dyggur
í huga mínum varstu tryggur.
Á heiðum uppi frár og frakkur,
fallinn ertu Yngri Blakkur.

Þín við minnumst margan daginn,
mikið varstu á stökki laginn.
Aldrei hnípinn aldrei skakkur,
allra vinur Yngri Blakkur.

Penninn skrifar, söngur ómar,
sólin yfir bænum ljómar.
Yrkir hann þó áfram frakkur
óðinn um þig Yngri Blakkur. ]



[ Lífið er algjör svikamylla
Það er þó það sem flestir vilja,
en þó ekki allir
Sumir vilja ekki meira
Það sem enginn vill skilja...

Hvað vilja þeir sem ekkert vilja?
Hvorki lífið eða dauðann!
Og við sem virðumst ekkert skilja,
Hvorki lífið eða dauðann!

En eitthað hljótum við að skilja?
Því eitthað hlýtur Guð að vilja?
Eitthað sem heitir ég og þú,
eitthað sem gerir lífið ljúft.

Ég er betri lífs, en dauður. ]



[ Autumn

 

The wind strokes my cheeks

The leaves whirl by I whirl with the leaves

My naked body remains

Without thought, without soul, without feeling

Bereft

I am in another world

But my body is in its right place

I try to collect my thoughts

My naked body running between the trees

I lose connection with myself

My body runs and runs

But where is the soul

I gather myself

I see the body lying in the grass

My own body

My body is dead

The soul flies up

Often I have not seen the autumn

But I save the memories ]



[ Ein mun ég sitja,
hér eftir alein.
Kom mér ei á óvart,
alltaf verið of sein.

Alla þessa leið
sem að ég nú fór.
Aðeins nokkrar mílur enn.
Þá kannski, já kannski 
hefði ég komist í mark

Ég sit við hliðina á þér
dag eftir dag
Veit ekki hversu lengi
ég mun geta falið það.
Falið þetta frá þér.

Ætli það muni ekki
vera í dágóðan tíma.
Því þú ert svo blindur
eða vilt ekkert sjá,
hvernig mér líður
það framhjá þér fer.

Enn á ný horfi 
ég á eftir þér
þú aftur ert komin 
með nýja uppá arminn
og ef það ei gengur
þú kemur og vælir
utan í öxlinni mér.

Og ég leyfi það
því það seinasta
sem ég vil sjá 
er þig í ástarsorg.

©Hrefna Bettý Valsdóttir - 1989-2005 ]



[ can you hear the beat
the beat of a heart that is dead
in a space full of emptyness
just like a void

can you feel the defeat
the defeat of me and my head
in a space empty but still full
just like a void

can you look at the resurection
look but not see
in my head no more space for nothing
just like a void

can you conquer the action
laugh but not feel
feeling for someone or something
not like a void

I escape from reality
into my shell
frozen outside
far from a void

I stop all activity
burninig in hell
staying on the inside
my heart is a void ]



[ For long I have not written
but here I go once more
talking about the things in life
reminding you once more
and you better listen if you want to learn a lesson
for this is an old confession
life is what you want it to be
no more no less
thats what I’m waiting for
no one seems to understand
the way they should restore
the style of love and hate apart
peace is uncomplete
nothing goes the only way
it was made to be
freaking out from underneath
you look to be amazed
see me crying under the bed
you see me fade away
and now I close this monolog
I dont know when I’ll be back
but you can rest and be not afraid
that I will be back ]



[ ég sakna þín
óendalega mikið
á hverjum degi
býð ég eftir endurfundum

enginn hugsar svona vel um mig og þú
allar áhyggjur hverfa
í hvers lags ástandi sem ég ku vera í
veit ég að þú verður til staðar

ég elska þig svo mikið
þú ert svo skilningsrík
þér er sama þó svo að
aðrir deila þér með mér

ég sakna þín
óendalega mikið
á hverjum degi
býð ég eftir endurfundum
eftir langan og erfiðan dag
er ekkert betra
en að komast í þína mjúku
breiðu arma
leggjast
og sofna. ]



[ I’m falling in love
I’m falling for you
but dispite all that I do
you treat me like a shoe
tired of being stepped on 
like a bloody dog
the dog who killed youre mother
the dog see’s only fog
don’t hate the dog
hate the fog
and you just might find
that the bloddy dog is blind ]



[ Ég
sat                                                                          og horfði á fegurð þína dansa í ljósi eldsins.

Þú varst hljóð eins og vindurinn,
kyrr eins og vatn,
og af þér geislaði friður næturinnar.

Ég fann þennan brennandi eld
úr iðrum anda míns,
djúpi sálar minnar,
sprottin frá Honum,
sem er upphaf elskunnar,
höfundur ástarinnar.

Og Hann leyfði mér að sitja
og horfa á fegurð þína,
dansa  í ljósi  eldsins.

23.12´00 ]



[ Gleymdu því,
að ég skuli hafa brosað,
því brosið náði ekki til augnanna.
Skeittu því engu,
þótt ég hafi hlegið,
því hláturinn kom ekki  frá hjartanu
En þessi tár...
                                     þau vökvuðu sál mína,
nærðu andann,
og gráturinn sem ómaði
var bergmál hjartans.
Hann færði þér tárinn,
og  þessi tár,
eru handa þér

23/11/00 ]



[ Þú ert hin mildi vorangan
sem ber fyrir vit mín í golunni.
Þú ert sólin sem vermir vanga minn.
Þú ert mér kyrrt og spegilslétt vatn
við sólarlag,
svölun anda míns,
friður fyrir sál mína.
Þú veitir augum mínum gleði,
höndum mínum ertu unaður.
Þú ert allt sem maður getur óskað.
Ég elska þig meira en lífið.

27/11/00 ]



[ Við getum verið góðir saman,
þú og ég.

Við erum hvor öðrum jafn nauðsynlegir,
og himininn er fuglunum
og sólin er trjánum.

en endrum eins þarf ég frí frá þér,
vera einn með sjálfum mér,
og hugsunnum míum.
en hömlur.....
hið daglega.

06/03/00 ]



[ Ég horfði í skýjinn,
og sá ímynd þína.

Dropar féllu frá himnum,
niður úr skýunum,
og tár skýjanna
runnu niður kinnar mínar
vegna þín.

06/03/00 ]



[ Engin hefur fengið tár mín,
nema þú.
Engin tunga,
hefur smakkað seltu þeirra,
nema þín.

Andi minn hefur grátið
vegna Guðleysis annars fólks.
En ekkert tár hefur runnið
til neins nema þín.

Í þessum”heimi”,
á mig engin nema þú.
Þú átt mig ein.
27/11/00 ]



[ Ég ritaði ljóð í sandinn
hvíslaði það í vindinn
hjó það út í hamrana
harmabjörg hjarta míns
Huginn, heyrirðu raust mína
sem bergmálar þögul
syng þína fegurstu söngva
flyttu ljóð mitt, bróðir um víða veröld
lofgjörð lífsins
glæð þjáð brjóst mannana funa okkar
og sefa hjörtu þeirra ]



[ Hættu að þrýsta mér upp að veggnum
Hættu að spyrja mig um tilfinningar
Hættu að gera mig taugaveiklaða
Ég get gert það sjálf

Farðu frekar og lagaðu kaffi ]



[ Gref gröf
næ samt bara ekki
að grafa nógu djúpt
inn í sjálfa mig
til að finna...

hvar eru tilfinningarnar?
er þetta ekki rétti staðurinn
ég gróf þær hér fyrir mörgum árum

þær ákváðu örugglega að grafa sig út
synda í burtu
og stofna eigið ríki á lítilli eyju

þær eru sterkar
munu lifa þetta af
þangað til ég finn þær aftur ]



[ Ég hverf á braut
um ógleymið
Mitt líf það þraut
ófeimið

Horfnar eru hugsanir
fljótandi fasti
þrjótandi
þögn

Svíf á hærra plani
Líf á lægra plani
ekkert norm
né nein form

Virtur veruleiki
firrtur raunveruleiki

Sé mín ský
veit ei hví
er víst ný.. ]



[ Ligg ber 
undir berum himni
ligg hér
allsber

Hrygg ber
mínar syndir á
hrygg mér
ég ber

Ég er víst hér
þó ei finnist mér ]



[ Þú fylltir mitt hjarta
af blíðu og yl,
og snarsnérir hugsunum
beint þín til.

Allt sem ég vildi
og þráði svo heitt
var gagnkvæm ást
en fékk ekki neitt.

Ég bað um einn koss
og beið hans lengi
en skildi svo loks
að hann ég ei fengi.

En ef þú sérð mig loks
líkt og aldrei mig sást,
þá veistu það vinur
að ég þjáist af ást. ]



[ Ástin er yndisleg.
         Með þér að eiga.
         Augu þín eru falleg .
         Vil ég þér að segja.
         Að ég elska þig. ]



[ af fúsum og frjálsum vilja
þá verð ég að reyna að skilja
að allir eru öðuvísi og engin er eins
sama hversu vel þeim tekst það að hylja

þröngsýni, gengur útá það
með mestu getu að fela sprungur
sannleikan um hvað er að
þetta hverfur þegar maður er ungur

við notum alls kyns leiðir
til að tilheyra einhverjum hóp
saumaklúbbar, stjórnmálaflokkar
flestum finnst best að nota dóp

sumir falla lágt
aðrir svífa hátt
en við endum öll eins
smátt og smátt

sumir bera skilaboð
standa upp og hrópa
meðan aðrir vita betur
standa útí horni að sópa

engin þekkir neinn
en allir þekkja þennan
sem er vinsælastur allra
því hann er með ávísun og pennan

þau drekka mikið vín
stundum alltof mikið
þá blindast þeirra sýn
og verða því sár fyrir vikið

að redda sér hinu og þessu
hefur sína kosti og galla
það þarf að svíkja og pretta
fyrir þessu margir falla

þannig hver er sjálfum sér næstur
í von um að enda ekki einsog hinir
hætta að ljúga og særa með hverju orði
að sýna svolitla virðingu þýðir fleiri vinir ]



[ Ég fylgsni mitt
í hjartans þrá 
geng í þrönga blekkingu
og dansa fölan vals
sem endurspeglast í lífinu. ]



[ Í eyðileggingunni sá ég ljós,
ljós sem lýsti upp fölt andlit þitt og sagði mér frá þér.
Ég hata þig,
Þú elskar mig,
Við sjáum ekki ljósið saman,
ég sé það án þín. ]



[ Sutndum er enis og himeruinn sé að srítða mér. ]



[ Hugur minn eins og mensk þvottavél
Allt snýst og ég veit ekkert hvað er hvað.
Hjarta mitt í þúsund molum
Og er ómögulegt að setja saman.
Líkami minn hefur enga orku
Ég liprast niður í hverju skrefi
Lungun mín tóm eins og sprungin blaðra
Þungt andvarp í hverjum andardrætti...

Minningar streyma úr öllum áttum
Og tilfinningarnar láta ekki af stjórn
Varir mína vilja ekki tjá orð mín
Þótt þörfin til þess er yfirgnæfandi.
Ég hef breyst svo mikið
En samt er ég alveg eins og ég var
Í sömu helvítis hringekjunni
Sem virðist aldrei ætla að hætta...

Sköpunargáfa mín virðist birtast
Aðeins þegar mér finnst lífið tilgangslaust
Ég er ástfangin af þunglyndinu
Því aðeins þar finnst mér ég eiga heima
Hamingjan hefur engan áhuga á mér
Þótt ég fái að kynnast henni af og til
Og ég hafi mig útí það að elta hana
En hjá mér er hún ekki auðfundin...

Svartsýni er eitt af því sem hrjáir mig
Sálin getur ekki afborið fleiri brotin loforð
Né þegar vonin sjálf brestur í lófum mínum
Trúleysi á að lífið verði nokkurn tíma betra.
Finnst ég vera sjálfselsk í hugsunum
Og veit að vandamál mín eru enginn
Miðað við hvað heimurinn er hræðilegur
Við þá sem þurfa þess sem minnst... ]



[ Hjartat slar som sambatrumman
tarar pianoslingan
nerför kinden,

i bröstet skriker tusen trumpeter
för full hals i kör
med magen som förstarkare,

nar jag ensam borde fira sjalvstandighet, 

exploderar huvudet som en konfettibomb

och sambatrummans slag fortsatter
uppmuntrande att sla
karleksdansens sariga fötter. ]



[ Ligg úti á grænu víðáttunni
Tek andann á lofti
Og tíminn stoppar stutta stund.
Allt virðist skýrar en áður, 
Dumbrauður litur yfirtekur himininn
Þegar sólin tyllir sér niður 
Eftir erfiðan dag.
Lyktin af sjávarniðnum kitlar nef mitt
Og vindurinn dansar um grösin 
Sem umlykja líkama minn.
Hlusta vandlega á fuglasönginn
Sem hljómar svo líflega í fjarska.
Allt í einu streymir þessi sælu tilfinning
Í gegnum lokaða hjarta mitt
Finn hvernig allt virðist þess virði
Og allar þessar hugsannir sem herja á sál mína
Hverfa léttilega á braut. ]



[ Skítug sál,
í miðri kösinni,
öskrar til mín óhreinum orðum.
Hún er alein,
hún er allslaus,
hún er saurug, 
hún er notuð,
hún er brotin
með skítuga sál ]



[ Kaldur dagur upp rann
Ég sá þetta ekki fyrir
Í æðum þér óvissan rann
og slagur hjarta þíns fraus

Kaldir dagar á eftir komu
vonleysið og tárin saman runnu
Hörund þitt svo líflaust
og sárið þitt að hverfa

Köld nóttin gekk í garð
líf þitt útí sandinn rann
Horfinn var þinn sálarneisti
sem eitt sinn glitti í augum þínum

Köld var húðin í snertingu
og tár á vanga mínum rann
Sem eitt sinn þú kysstir mig
Og sagðir að þú yrðir ætíð hér í lífi mínu ]



[ Ég misstíg mig,
-sný á mér ökklann
Nístingur
Doði
Afmyndun
...allir regnbogans litir,
þó hver í sinni röð
í sínu formi og tíma

Nístingurinn nagar
ág notfæri mér doðann til að komast aðeins lengra
-En hvert?
Og hvað segir hvenær?

Til hvers?
Þegar ég nýt ekki 
hvers einasta skrefs
Ég læt undan
og skyndilega birtast mér allir regnbogans litir.
Hver í sinni röð
í sínu formi 
og tíma ]



[ varanleg tóbakslykt af öllu
fáránleg hárgreiðsla
sektarkennd
sagan endurtekur sig
í spíral sjálfseyðingarinnar ]



[ nííííÍÍÍÍ..
BÚMM!!!! ]



[ Hvað ætli hafi verið
í gangi í hausnum
á manninum 
sem fann upp á spakmælinu
að margt sé skrítið í kýrhausnum ]



[ Allt er gott sem endar vel!

Segir hver? ]



[ Við næsta
hringtorg
liggur leiðin
í ljósheima ]



[ Yfir haf í hríðarbáli
og heljargreipar kulda
rauðbrystingur
raunarmæddur,
rakst að landi nýju.
Hann skríður einn um
skógarreiti,
og skelfdur
leitar hlýju.

Í hjartans öng
nú hræddur situr
en heyrir málið dulda,
sem gnýrinn ber
þá gnauðar í,
gnípum og
vetrarskugga.
Hver mun fuglinn
fagra hugga.

Það skefur að
og skaflar myndast,
skelfilegt er myrkur.
En tunglið eitt
það talar blítt
og teygir sína anga,
að flæking einum
er ferst í nótt
ef finnst ei
hjartagæska.

Þá rauðbrystingur
um rauðanótt,
reisir sína vængi.
Til tunglsins svífur,
tíminn hverfur,
titrar rödd í frosti.
Hann syngur lag
er síðan lærðu
sálir með
hjarta brostið. ]



[ Í stjörnum og sænum
við snarkandi eld.
Í brjósti og bænum
bíður ástin í kveld.
Hún segir mér sögur
og syngur til mín.
Er falleg og fögur
sem fingurgull þín. 

Hún velkist um veður
og villist um skeið.
En kemur og kveður
og heilsar um leið.
Hún er stríður strengur
og  stundum of kalt.
Hún er falinn  fengur
og fyrirgefur  allt.

Ég er gjöfin sem gefur
ég er gömul en ný.
Er í sálinni sefur
og sorginni bý.
Ég lokka og læðist
úr launsátri renn.
Í hugangum hrærist
og hjartanu brenn. ]



[ I’m bored as hell
I got nothing to do
I wish you where here
because I really miss you
I spend my time thinking
what if you came back
then I see why you’re not here
what I have and what I lack
there\'s no fucking sound
only silence and shame
I’m too afraid to speak up
and for that I am lame
I look out to the sky
and know you see the same
what if I stare long enough,
will I finally forget your name?
now when you’re gone
I sit here alone
I ain’t got no purpose
much like a stone
just laying on the ground
waiting for the next kick
a kick towards the end
so hopefull and yet so sick
everyone else gets a chance
and make use of what they get
but I never get a chance
because everyone else thinks I’m not set
well fuck ya’ll and screw you
I’m gonna do what I do
fuck up you’re whole life
and gut it all the way through
isn’t that what you want?
for me to make it bad?
better then you standing there
thinking that I’m sad
look at me with pity
I think you’re mistaken
I havent lost anything
but from you I have taken
money, time & emotions
all the normality
replaced with sickness
that’s just a formality
you wont let me in
so now I must pickup the lock
the one protection to your soul
you stupid litlie fuck
I’m gonna get in
one way or another
I got the persistance
more then any other
I’m also at the end
an inch from the edge
losing every bit of sanity
to you this I pledge
I don’t know what to do
I don’t really give a shit
I know what to do
I’ll throw a fucking fit
smash all the windows
break down the walls
rip apart every door
and spread shit all over the floor
fight in-animate objects
so I won’t hurt anyones feelings
intences the pain
so I can cover up the meanings
transform to a teddy
cuddly and cute
damned to be so weak
myself I could shoot
fuck all this depression
I’m pist as hell
gonna rip you to pieces
and bid you farewell
fuck this holy pipe
and your stupid mariuana
you can fry your own brain
I’m gone, cionara ]



[ Ég held að penninn minn sé bilaður.
Orðin eru vitlaus og koma ekki rétt út.
Í þokkabót held ég að blaðið sé orðið kolklikkað.
Ég er að skrifa meistarastykki en sé ekkert nema krot. ]



[ Mig langar að standa upp.
En ég sit bara og horfi.
Myndir sem eru nánast lifandi í stofunni minni.
Börn að deyja, menn að drepa, konur að svelta
Hvað get ég gert?
Ég fæ svarið sent til mín með E-mail.
Ég stend enn ekki upp. ]



[ Settist inn hljóður og leiður
Drakk öl
Dansaði fram á nótt í svitabaði fjöldans.
Man næst eftir mér einum með fulla blöðru,
endaði á að míga utaní húsvegg í bænum.
Hugsaði um þig ]



[ Er þér líka illt í maganum? ]



[ Afsakið, ég var á undan... ]



[ Ó hún var sæt
Ég elti hana um allan bæ
Inn á Sólon, út af Sólon
Stað eftir stað
Hönd í hönd.

Uns kvöldið var á enda.
Runnið af okkur báðum.
Hún var hvorki sæt né skemmtileg lengur.
Hún sagðist þurfað fara heim
Ég fór heim og hún líka.

Ég sá hana í kringlunni í gær.
Ég sagði hæ og hún líka á móti.
En hvorugt okkar hafði vilja til að segja eða gera meira ]



[ 8 ára krökkum finnst oft gaman að leika sér í drullupollum!

Velta sér uppúr honum og vera miðpunktur drullupollsins.

Þegar þau eru svo kominn með leið á drullupollinum fara þau inn í sturtu og þá er drullan farin af þeim.

Næsta dag finna þau sér síðan nýjan drullupoll til að leika sér í.

...

Þú átt að vera orðinn of þroskaður til að flakka á milli drullupolla.

Þegar þú ert búinn að vera of lengi í einum polli þá er sturta ekki nóg...

...en alveg eins og 8 ára krakki fannstu þér nýjan drullupoll til að leika í daginn eftir, þó svo að drullan frá mér loði ennþá við þig. ]



[ Kemur fram í kvæði
kærleiksríkur ærir
Vinur allra veikra
vandalausra fjanda
Sælir allir sitja,
sáttir náum áttum.
Líkna skaltu ljóðið,
lauga mína bauga. ]



[ put the numbers together
but no result
maybe the wrong numbers
not my fault
if the magnitude of the number
can be divide by two
then the answer is solid
but not necessarily true
for the equation can change at any given time
just like algebra, working in this very rhyme
but that you cant understand
because I’m not ready to describe
the multitude of letters
and the degree of their hidden vibe
they signal each other
and send a secret code
for our brain to figure out
in systematic mode
quietly entering and never going out
digging in our moral decoration
insuring our inescapable
and point blank isolation
because numbers have a gift
a unique ability to distract
make us vulnerable to attack
while we do the calculation ]



[ Máríu öll,
minnumst blíð,
máttugust allra meyja;
í mynd
-kærleikans;
kemur og vitjar
kvöldstund eina.
Kemur og sækir
krónu þyrna,
kærust vitjar vinar síns.

Kveður í hljóði
á kveldi myrkvu,
kristi vís og kærastur;
klettur lifenda,
-hugaður;
faðir hirðar
fremstur á leið
að ljúfum endi
er lifnar nýtt líf,
í ljósi mildu blessaður.

Á boða háum
brotnar aldan,
bylgjast tár bráar,
er boðar trú;
-bjargfastur.
Upp rís aftur
aldir lifir
góður drengur
djúpt í huga
dvelur allra blíðastur.

Máría hreina,
mætust komdu,
villtu þinn vin,
til himna hefja;
- af víðsævi.
Höndum haltu
er heilsar þrenning,
honum okkar
og fagnar föður,
við ferðalok á langri ævi. ]



[ Hestarnir mínir
eru taktfastir
á gangi.

Ég þarf að læra
hrynjanda
af þeim.

Hesthús eru
lærdómshús. ]



[ Ég hef þulið
orkukornafræði.

Kannski eru
vísurnar mínar,
mín orkukorn.

Hver veit. ]



[ I know that if you walk away
you turn around and go
leave me behinde with nothing or noone
I will miss you so

I wish that it could be a little longer
be a little more
It could have been good or greate
but what was it for?

I love you a little and little bit more
your hands, your body, your smile and eyes
I liked you every day every night
Why do we have to do the goodbey\'s?? ]



[ Útlagi með atgeir
sólu sá á róli
rofa geislar í hafi
rís úr viðjum ísa
höldur sá er heldur
hjarta sínu bjarta
einn svíkur annan
falla munu allir ]



[ Ó, skáldfákur mikli á sköpunarvegi,
skemmtu í ljóði á fegurstum degi.
Hetjuleg kvæði, sem heimsljósi skæru
á hetjurnar varpa og meyjarnar kæru.
Alvaldur heimsins okkur má styrkja,
er aumur þinn þjónn um hetjur skal yrkja.
Megi vor andi frá minningum greina,
máttugum sögum um meyjar og sveina.

Við skjaldmeyjar fagrar og forynju kvalda
fáumst í kvæðum, við minningar staldra,
er greina frá stríði þess góða og illa,
er geysar um heiminn og vert er að stilla.
Við hringborðið vaskir heilsast þeir drengir,
er heim komu glaðir, er daganna lengir
Brátt munu kveða í brimhljómsins anda,
bögur um hetjur sem að eilífu standa.

Öfl munu vakna, er um aldir hafa sofið,
á Íslandi hafa bergrisar sáttmála rofið.
Kvæða mun kraftur hetjunar fjötra,
kremja og brjóta, í fjöllunum nötra.
Kyndir þá aflið er kveðin er bragur,
kemur upp sólin og fæðist nýr dagur.
Nú kappanna fákar kætast og lofa,
kominn er dagur og engin má sofa.

Í dag eru frásagnir færðar í letur,
er fæddust í huga, þess er smátt annað getur.
Skáldfákur vakur, mér vaktu hjá núna,
er vályndir tímar mér taka burt trúna.
Svo færa ég megi kóngi eitt kvæði,
að köppunum fræknu vísubrot læði.
Drápuna eina fær drengurinn sanni,
dýrt skal kveðið í skáldfáka ranni. ]



[ Mikið, lítið meyjar rakki,
margt, fátt getur ljóðað,
sigrar, tapar sálu hreinni,
sjaldan, oftast hrekki fremur.
Blíður, reiður bústinn drengur,
byggir, rífur kvæðin góðu,
kátur, leiður kemur aftur,
klæmist, lofar góða þulu. ]



[ Viltu giftast mér?
Ég skal vera góð ég lofa
við getum veirð einsog Elvis og Prucella.
Ég elska þig litla vofa.

Og ef þú verður dapur skal ég týna fyrir þig stjörnur
svo þú verður ekki dapur aftur.
Ég skal hugsa um þig og til þín alltaf
ég verð þín hönd og kraftur.

Og við verðum aldrei fullorðin og stór
þó við verðum aldrei fullkomin heldur
ég elska þig alltaf fátæk eða rík
elska þig, hvað sem því veldur. ]



[ Grámi hátt í Esjuhlíðum,
- hótar okkar vori að víkja,
hann vill okkar vonir svíkja.

En úti sýnist sólin blíða,
sumarkomu boða nýja.
Hvítan fald að miðju fjalli
fegurst skartar meyjan flík.

Hvenær kemur vorið vænsta.
- vorið sem og sólarblíða,
sumarþeyr um velli víða.

Ljóma sund í ljósum sólar
lævíst gerir kuldakast.
Ætlar sumar seint að koma,
sumarvon við köllum þig. ]



[ Í náttúrutransi þú naust að vera til,
nýöld rann upp,
mosinn var svo mjúkur.
Augum til himins skaust er skýin runnu hjá
og skyndilega straumur frá þér til miðju jarðar
vakti mig af draumi.

Álengdar ég stóð, alkenndur nýrra ljóma
og álútur sá
fléttur vafðar fimlega um steina.
Þú lást í mosa og lagðir eyra að sverði
og laumaðist í hjarta hvers er dreymir.
Aldrei gleymi ég þeim straumi.

En allir draumar í dögun aftur hverfa
sem dögg í sólu.
Það andartak er mosinn aldrei gleymir
okkar sögu sem ekki í raun er til.
Í bældri lautu er draumur minn í dvala
dálítið sem einn ég á í laumi. ]



[ Vina mín í heiðinni,
hvar varstu í nótt.
Veistu ekki að ég vakti
og beið þín í láginni
med litföróttum stráum
og læk er hvísluðu
-sögu þína i eyra mitt.

Vina mín í heiðinni,
ertu horfin á braut.
Veistu ekki að ég vakti
og beið þín á flötunum
horfði á vindinn
og vellandi gauk
-rita sögu þína i skýin.

Vina mín í heiðinni,
hví er hörund þitt svo fölt.
Veistu ekki að ég vakti
og beið þín hjá fellunum
fingur mínir snertu
fannhvítt hörund þitt
-og námu sögu þína

Vina mín í heiðinni,
hvar varstu í nótt.
Veistu ekki að ég vakti
einn á milli jökla
eldur brennur í æðum
og augun þín skær
-sögðu mér söguna alla. ]



[ Ég gekk með Kafka
um kræklótt stræti
þar sem aldéflið
andlit sitt sýndi.
Allt var kyrrt
og enginn á kreiki.
Nú er vor og liðinn vetur,
varmenninn flúið Prag.

En veistu hvad býður
við brúna að handan. ]



[ Lidice,
- hvar ertu nú,
í grænum grundum
sokkin i svörð

Víetnam, Chile,
Afganista, Írak
- hví kemur þú aftur,
Lidice

Í hrafnbjörg mæður hurfu
feður til slátrunar leiddir
- hvað brást þínum börnum.

Lidice,
- hví bregðumst við enn. ]



[ Er dagur rennur döggin sólu kyssir
og dagbjört bíður sjónarrönd í hafi.
Á fjörum löngum fæðast sker úr kafi
og fyrirheit sem aðeins ein þú vissir.

Þar aldan gárar eilíf létt við fætur,
og öðuskel á fjörugrjótið leikur.
Þú aldrei aftur orðið getur smeykur,
ef undralagið heyrir baki nætur.

Nú daggarbjartur drösull svífur heiður,
í dýrlegri reið engin orðin mælir,
er jórinn ber þig jökli nær svo hraður.

Í eyjum fjarskans ernir búa hreiður,
og urta ein við fjöruborðið gælir,
þá hugsýn geymdu í hjarta þínu glaður. ]



[ Á löngum kvöldum líður seint úr huga,
þá leikur golan blítt við hvarm og vanga,
gangan upp á bratta stígnum langa
í gegnum skörð sem marga vilja buga.

Í grýttum urðum grafist beygur strangi,
og geig í hjarta hleypa má af hleinum.
Í laufsins krónum liggur fugl í leynum,
og lagið syngur handa ferðalangi.

Á linditrjánum laufin grænu fléttast,
sem leysa höfn í vorsins hlýja skapi,
og kveðja vetur krækilyng og drapi,
þá komstu hugur aftur hingað léttast.

Upprás sólar alltaf gleður tinda,
á eggjum hörfar þokuslæða nætur,
í morgunroða meitlast æska barna

Laufskörð brött í lendum hugarmynda,
sem lindin tær er speglar þínar rætur,
er lífshlaup þitt leynt í innsta kjarna. ]



[ Það hafði verið sól í viku
en svo sagðir þú,
sól ég er komin í frí
og eftir stóð ég og fann
skuggann langa.
Ég stóð í skugga,
sólin var allt um kring.

Þú hljópst út í sólskinið
og hrópaðir ég er frjáls.
Ég sat í skugganum
og naut sumargolunar
leika við andlit mitt
og hárið bærðist og
flugur kitluðu hálsinn minn.

Ef skugginn gæti breyst
í mánaskin og í húminu
sætum við tvö,
þúværir vindurinn
sem gáraðir hárið mitt
og varir þínar flugur
sem kitluðu hálsinn minn.

Ég sit og bíð eftir sólskini,
að hausta taki og kvöldin
lengi með fullu tungli.
Þá kemur þú aftur
og skóhljóð þitt svo létt
berst að dyrum mínum
og þú segir ég komin,
ég er komin úr fríi. ]



[ Lítið að gera og ligg á fleti,
læðist um á interneti.
Varla lengur að vilji og geti,
vesæll nema bíða í leti.

Ef að einhver áttu ráð,
andans bæta máttu dáð.
Litlu korni líka sáð,
léttir huga nú í bráð.

Sólin vermir kalda kinn,
kemst þó varla í sálu inn.
Hrjúft er þetta heljar skinn,
hylur vanda enn um sinn.

Upp, upp minn andi rís,
ásjónuna bjarta lýs.
Eldur sá er í æðum gýs,
aftur nú til alls er vís. ]



[ Hann galaxí gvendur á hraunum,
var gamall og reyndur í raunum,
en gudda hans smáa
gekk undir fáa
svo gvendur fékk lítið að launum.

Hún gudda hans gvendar á hrauni,
gaf kallinum súpu og baunir
svo fylltist af gasi
af því ferlega brasi
og viðrekur nú allar þær raunir.

En viðrekstur varla var búinn
er vesalings kallinn varð lúinn
og gasið það skaut
gvendi á braut
um stjörnur og tungl sagði frúin.

Í geimnum nú svífur hann gvendur
um galaxíið liggja hans lendur
svo laus er hann við
allt það leiðindalið
kellinguna og aðra hans fjendur. ]



[ Hvort sem er í Amsterdam eða Austurvelli,
ást mína áttu vísa,
einn ég dvel í landi ísa.

Upp á jökli áttum fundi, á þig smelli
kossinn eini kenndir hýsa
hvernig má þeim betur lýsa. ]



[ Fákar gleðja frækna knapa á fögrum degi,
engin trunta er á þessum vegi. ]



[ Skella á jörðu skeifur fáksins rauða
skammt er liðið af degi fæddum nýjum.
Hratt er farið, hugur hjá þeim blauða
er höggva skal er veður tungl í skýjum.
Býr þar hefnd sem feigð og fríun hvetja.

Í moldargötu var mærin yfirgefin
meidd á hjarta og blóði drifið hár.
Fast um tauminn hnyklast krepptur hnefinn
og hnúar hvítna svo auga fellir tár.
Ekkert afl mun ólgukraftinn letja.

Sú fagra mey er fjallasali byggði
nú fallin er, úr sárum blóðið streymir
Lýtur höfði vættur er varnir tryggði,
von og trú í dýpi hugans geymir.
Þá blikna ský og bærast tregastráin ]



[ Heyrði lag í dag
söng með,
fékk Sting í magann...

Vildi að ég gæti samið svona ]



[ Vita mátt hún veitir björg,
og vernda mun hún fingur.
Því í lífi okkar leynist mörg,
lítil nál sem stingur. ]



[ Hví er sterkasta aflið ástin,
er örgranna þræði spinnur
og hjarta þitt blæðandi vinnur.
Þú finnur þar strauminn sterka,
þú stendur svo máttvana ein
er sálin í örvænting espar,
allt heimsins bannfærða mein. ]



[ Hvað snertir þá taug, er snýr við hjarta
snjófugl um sumar, syngdu þinn óð.
Hvar leynist blossinn með leiftrinu bjarta,
er ljómar að nóttu sem kvöldsólarglóð.
Hvenær ná hjörtun að hrærast í takti
sem hamast í einsemd að halda við mætti.
Ég yrki mín kvæði, í alheimisins tómi,
engin þau heyrir, þær nætur ég vakti.
En blómið það fölnar ef brestur sá ljómi,
er bærði við hjarta með titrandi slætti ]



[ Eigum við að elskast
- í mosanum, í móanum
eða buskanum.

Mættu mér
- fjarskanum.

Ferðastu í huganum
-findu mig
í kimunum.

Geymdu mig´
- í draumunum
en gleymdu mér ei. ]



[ I. Að nausti

Í vari hvílir fagurt fley
fánum skrýtt í stafni
Bíð ég enn að byr mér gefi
og báran skipi vaggi.
Leitað hef ég lengi skjóls.

Nú mun sigla um höf í höfn
þó hamist norðan stormur.
Í ölduróti og iðuköstum
áfram beiti seglum.
Þá vind á móti í fangið fæ.

Í dag mun heim í naustið ná
og nóttu dimmri gleyma.


II. Hafið

Í ólgandi hafinu 
er bátur minn á reki.
Ég hef tapað áttum 
og feikist undan 
vindsveipum,
í óvæntum stormum 
sem sunnan golan blés.
Stormurinn á eftir logninu.


III. Í beitivindi

Rísandi öldur 
allt í kring 
og ef þær brotna,
brotnar bátur minn. 
Í beitivindi 
ég leita að lygnu.
Engin landsýn 
ekkert var 
til að hörfa í.
Hvar brennið þið vitar, 
er vísið mér veginn.


IV. Viti

Í fjarska logar viti 
og speglar geisla sinn 
í haffletinum.
Aldan brotnar
í fjarska,
- stillist veður.
Sætur saltkeimur á vörum,
að baki stormur.
Bátur veltur í óróa
öldubrotsins
og berst að strönd.
Strönd ókunnra lenda.


V. Við strönd

Að strönd þú hraktist
og stefndir að hömrum,
í bjarginu bergmál,
þar sem bíða þín forlög.

Hamrarnir opnast
og hrynur úr bergi,
Skriðurnar falla
það skellur í grjóti.
Eldurinn kviknar
úr iðrum hann þeytist.

Himnarnir hljóma,
þú lendingu nærð,
en bátinn þinn brýtur
báran við klett.


VI. Skip undir seglum

Við lendur þess fjarska
með vitanum bjarta
er færði þér sjórinn,
þín bíður í vari
og bylgjuna kyssir
nýtt skip undir seglum.

Í tunglskini nætur
það titrar hvert borð
er ýfist upp veður,
ólgar þá brimið
og upp lyftist bylgjan,
þú berst út í geiminn
og siglir með stjörnum.


VII. Glitrar

Er barst eg að ströndu
á bláhiminn horfði
í skýjunum skrifað
eg starði á þá stafi.
Legðu að bátnum
ég bíð þín í vari
þú bærir mitt hjarta.
Nú báruna lægir.

Á árar ég lagðist
að landi ég náði
og lít upp til himins
þar leiðsögn ég finn.
Augun þau glitra
sem glóandi viti
í gær var ég týndur
í dag er ég þinn. ]



[ Komið er haust
og kaldir vindar,
í kotinu eldurinn þrotinn.
Frosið er vatnið
og freðin jörðin,
í fárviðri gróðurinn brotinn.

Það nístir að beini,
er næðir um glugga,
hver mun á kvöldin
kærasta vin minn hugga.

Skefur af þekju
og skaflarnir myndast
skjól er ei lengur að hafa.
Bylurinn lemur
og bálviðrið geysist
bundið í hlekki og klafa.

Enn nístir að beini
það næðir um glugga,
hvað læðist á kvöldin
kalið í dimmum skugga.

Króknar í rökkri
og kvikan er frosin
hvenær fer veðrið að hægja.
Augun þau stara
og stara út í bláinn
steinrunnin ógninni bægja.

Það nístir að beini,
það næðir um glugga,
hver mun á kvöldin
kærasta vininn minn hugga. ]



[ Ég sakna þín sveit með fjöllin og dalinn
og sólar að morgni í kyrrlátum reit.
Við ána, með fuglum, - þar varstu falinn
fegursta dísin í íslenskri sveit.

Hjá kofa á heiði er kembdi ég forðum,
kærustum vini undir háfossins nið.
Augun þau ortu með einstökum orðum
óðinn sem barst yfir fjallanna svið. ]



[ Allt til andskotans farið
illt er að vera til.
Allt vit er úr mér barið
ekkert ég veit eða skil.
Í sannleika get ég svarið
síst er það sem ég vil. ]



[ Djúpt í myrkviðum hugans 
er sál þess sem ég elska fjötruð
í kvöl hins óendanlega.

Of ég hef leitað 
en finn ekki neitt
ég veit að samt er hún þar.

Af hverju er þvílík byrði
lögð á fagra sál
að engjast, horfin öllum.

Hvað get gert
til slíta þá hlekki
sem fjötra þá sál sem ég elska ?

Ó guð minn veittu mér hjálp
til að ná til fegurstu sálar
sem á jarðríki er.

Oft langar mig til að deyja
þegar vonleysi grípur
og ég veit að ósigur blasir við.

Komdu til mín ásin mín eina
ég skal umvefja þig og vernda
til þess dags sem ég dey. ]



[ Ég var í bjór banni
þannig að ég drakk romm. ]



[ Að elska þig er gott þú ert búin að bræða hjarta mitt. Svo finn ég hitan frá þér já er ekki ástin yndisleg. ]



[ Sem örfínn þráður
er ég í höndum þér
farðu um mig 
mjúkum höndum
og kysstu blítt
á enni mér ]



[ Þín hinsta för varð hér til mín,
þig himnafaðir tók til sín.
Er nóttin kvaddi, nöpur köld,
nálguðust hin dimmu tjöld.

Nú hækkar bráðum sól í heiði,
í sálu minni er dapur leiði.
En lífið heldur áfram rennur,
og minning þín í sálum brennur.

Þakka þér fyrir allt og allt
þér aldrei var um hjartað kalt.
Þín föðurást mér yljar nú,
og elska þín og trú.

Meðan stendur minning þín,
meðan sól í heiði skín.
Mun ég pabba minnast á 
við fjallavötnin fagurblá. ]



[ Ég man það svo vel þegar ég sá þig fyrst
ég vildi að við höfðum aldrei hist
því ég hafði aldrei áður fundið þess hlýju
ég vildi ég gæti upplifan hana að nýju
þú særði mig svo djúpu hjartasári
fyrir þig ég grét þó aðeins einu tári
þótt allir segðu mér að gleyma þér
þá ertu alltaf innst í huga mér ]



[ Er ljóðrænan í mér
slokknuð?

Ég leitaði að ljóði í mér
en rænan var farin.

Fór um götuslóða
heilavefsins
og 
staldraði
við
samskeyti 
tveggja fruma.

Hér var eitthvað að!

Hér var eitthvað öðruvísi!

Engir neistar flugu í
samskeytunum

Ég kveikti í sígarettu.

Drakk glas af rauðvíni.

Flautukonsert Mozarts 
KV 313.

Mókti.

Einungis þeir sem kunna að móka,
finna ljóðrænuna. ]



[ Nóttin var allan daginn
og heimurinn með fýlusvip
alla leið til Kína.
Endalaust frost og skafviðri 
allan ársins hring.

Þangað til þú komst
þá breyttist hún 
í endalaust sólskin.
Heimurinn byrjaði að brosa
og öll lönd breyttust 
í Ástralíu. ]



[ Snögglega án vonar birtist sorgin
sviptur mun úr heimi þessum frá
ég sýna mun að sál mín hún sé borgin
og sannanlega mun þér unnt að sjá

þó lífsins logar slokkni og brenni yfir
lát ekki harminn angra huga þinn
því minning um mig áfram hjá þér lifir
meta skalt það til góða vinur minn

Gleðjast máttu yfir gömlum fundum
glaður vera í sinni,bragði og hress
þá sólskin birtast mun úr sorta stundum
er ljóst þér verður hvar ég skipa sess

Við hægri hönd lausnari okkar situr
hjá drottni vorum mun mér líða vel
mín vegna máttu ei því vera bitur
og mundu hvar í tilveru ég dvel ]



[ Ásta tekur aríur á klósettum 
                      í laumi.
Arkar svo um gangana með sængurver
                      í taumi.
Eins og fiskur móti straumi. ]



[ Má ég fljóta fá með þér
á fundinn kæri prestur, 
sumardekkin seinka mér
og svo er enginn hestur. ]



[ Nú er himinn heiður, skír,
held ég gleðjist lundin.
Bryndís litla Hrundin hýr,
himinsæl er stundin.

Elsku hjartans unginn minn, 
á þig skíni sólin.
Er ég klappa á kollinn þinn
þá komin eru jólin.

Nú er sól og sunnanátt,
sælt er úti að ganga.
Fuglar himins hafa hátt
ég hampa litlum anga.

Björtu augun brosa blítt,
birtir yfir öllu.
Andlitið er yndisfrítt,
oft er kátt í höllu.

Ég yrki ljóð um ást og trú, 
um unga mey sem þekkir þú.
Hún er mín lífsins unaðsstund,
hún heitir Bryndís Hrund. ]



[ Röddin hvíslaði að mér 
eitthvað á eftir að gerast.

Eitthvað lá í loftinu 
þessa nótt,
skýin þyrluðust til
í ótal myndir,
í ótal litum.

Í veggjunum heyrast sögur,
í myndunum heyrast raddir.

Þegar líða fer á daginn,
fer birtan og felur sig,
sólin breytist í mána
og skýin breytast í stjörnur.
Maðurinn fer og felur sig í hlýjunni,
og hugurinn kyssir líkamann 
góða nótt.

Í veggjunum heyrast sögur,
í myndunum heyrast raddir. ]



[ Sumarstjörnur á heiðum himni.
Ýlfrandi einmanna úlfur,
eða syngjandi smáfuglar.
Hvort heldur sem er 
horfi ég í kringum mig,
girði niður um mig og 
pissa á malbikað plan.

Það kviknar á peru í háuhúsinu,
það birtir til. ]



[ Tilþrif lífsins,
það ómögulega 
kemur fyrir.
Tilþrif lífsins,
dramatísk ópera,
með óhjákvæmilegu
sorglegu atriði í lokin. ]



[ tipla á tánum
í gegnum lífið,
hljóðlega fer
af stað.

Er risin á fætur
fyrstu skrefin tekin,
er þar með hafin
baráttan við 
það ókomna.

Bros, grátur ást.
hatur, hefnd reiði.
Tilfinningar sem 
erfitt er að kljást við.
Ekkert jafnast á við
mannkynið. ]



[ i could only stay
for i let you do to me
can\'t let you in
where are you

i only would stay,
for you do to me,
something inside me
can\'t get out.

thoughts are strange
feelings are weird
nights are long
when you are near

so stop taking my mind
rescue me from you
my mind is drifting
drifting apart 
from me to you ]



[ Í frostinu geymist
það sem enginn sér.
Sjá það má á frostrósum,
sem umleggja allt.
Það endurspeglast,
í vatninu sem klakabrynja er.
Veturinn kallar á leyndarmál,
sem fela sig í frostinu,
fæst leyndarmál vara að eilífu.
Klakinn þiðnar með sumrinu. ]



[ Síðdegissólin giltrar í frostinu.
Fimbilkuldi, rautt nef,
ekkert stöðvað fær breytingar.
Desembermáninn horfir niður
skammdegið alla hefur.
Svartsýni nær alla dregur,
jólaljósin lífga verður,
annars lífið það sefur. ]



[ Skilaboðin voru kuldalega
sem ég fékk hinum megin,
þú átt ekki pantaðan tíma strax
við sendum þér skilboð næst.
Afsakið mistökin. ]



[ Á Grænlandi var gaman vel,
glöddust drós og halur.
Tóta æddi upp á sel,
því enginn var þar hvalur.

Dídí reif upp björgin blá, 
svo brast í veröld undir.
Enn í dag má undrin sjá,
um allar Grænlandsgrundir.

Hótelstjórinn hélt um stund,
hann hefði frítt í bátinn.
Eftir stóð á Grænlandsgrund,
grandalausi dátinn. ]



[ Að trylla til Grænlands
er takmarkið stóra.
Tæta í tollinum, tralla og þjóra.
Allir nú mæti og enginn er heima
nema einmana makar
          sem láta sig dreyma. ]



[ lóa litla nú siturðu hér
þú hefur nægan forða
fuglakorn og lítil ber 
þú ættir að fara að borða ]



[ á reykjum er gaman
á reyjum er fjör 
við erum saman
og borðum smjör. ]



[ Hjartað gjörsamlega búið
þolir ekki meir
nístandi sársauki
aðgerðin búin
dánarstund 16:25 ]



[ Að elska mannesku eins og þig er kraftaverk. Þú er besta unnusta sem ég veit um enda ertu mín og ég þinn enda erum við traustir vinir líkja. ]



[ Sjórinn er angraður,
með beiskt hjarta,
það sem hann vill
hann tekur.
Með stuðning aldanna,
sem rísa á fætur,
öskra af reiði,
mannhafið
þær taka allt með sér. ]



[ damn this shit ,I’m taking it all back
of course I am, you knew this was all whack
take my spare shit and put in the recycling rack
until I straighten out and get ready to get back on track
fiddle with these words until they grow old and grey
then suddenly I realise I ain’t got shit to say
and when you wake up from the sleep and see its day
you maybe stop daydreaming and start thinking like okay
I suck, I’m a shamed but that shit don’t matter
stop fucking with this shit, thinking wich beat is fatter
listening to my music, before my brain begins to splatter
I’m doing this my way and not yours nor the latter
bringing down the same rhymes as I did the last time
from me to you and all the same shit that didn’t rhyme
cursing like I was raised in the one O nine
don’t sweat it homie, I’m not trippin’, no I’m fine
playing the game like I was raised to make rules
to fake the true meaning for all of those ignorant fools
making insecure fuckers wannabee’s drools
riding on their back like they were some fucking mules
now I’m taking the shield off, you wish I wouldnt’ do so
couse now I’m coming after your ass like you was a real ho
and don’t try and play all stupid like you could blackmail me with that do’
I might just commit suicide and make it look like you did it to put you on death row ]



[ Roses are red,
Violins are blue,
Someone like u
belongs to the zoo.

Don’t be mad,
Don’t be blue,
Frankeinsein 
was ugly too. ]



[ Rose are red,
The devil is bad,
I have red mouth
I’m going south.

My car is red,
But you said
Something bad
About my head. ]



[ ég flýg um himininn
það sem ég sé
er allt þetta fé.

ég kaupi mér dýrt hús
flott föt og allt,
en samt fæ ég lús
því ég gleymdi að kaupa malt. ]



[ Krefjandi spurningar
áleitinna hugsanna
stukku fram úr húminu.

Spruttu fram úr engu
náðu mér í rúminu.

Spurðu um allt 
spurðu um ekkert,
efuðust þó aldrei
um galdur tímans
sem ég var með í glasi
við hliðina á rúminu mínu.

Galdurinn er 
að vera í núinu. ]



[ Sit hljóður við vegginn
ljós bjarminn speglast í augunum.

Í kvöld ætla ég að drekka í mig
visku þeirra sem skrifuðu söguna.
Sökkva mér í djúp hins óvænta,
og dreypa á ferkantaðri þekkingu.

Það er góð dagskrá í kvöld. ]



[ Við áttum svo vel saman
við vorum eitt
okkur var oft
líkt við malt og appelsín

Svo vel náðu við saman ]



[ Fjaðrirnar fuku um loftið,
starandi augun sem áttu ei lengur von
horfðu út í tómið.

Viðkunnanleg andlit,
eru þau viðkunnanleg þrátt fyrir allt?
maður spyr.

Svikin í blóma lífsin,
lagðist til svefns sem varði að eilífu
Þegar fjaðirnar fuku um loftið. ]



[ Hún gekk á iljunum yfir grasið,
sem stundi að vellíðan.
Settist á gamlan úfin bekk,
sem að þagði.

Trén kvísluðu henni sögur,
með hjálp vindsins,
sem blæs í kviðum
bæði kaldur jafnt sem heitur.

Hún klæddi sig í skóna,
gekk yfir grasið,
sem grét sársauka tárum,
lét klink í sjálfsalan
fékk sér kók
og horfði til himins og brosti. ]



[ Rauðhetta gekk inn í skóginn.
Þegar hún heyrði í úlfinum,
snéri hún sér við,
tók upp byssu sem var í körfunni
og skaut hann og hló
horfði svo til himins
og sagði:
Eins og ég hafi ekki heyrt þessa sögu áður. ]



[ Í storminum stóðstu styrkur og keikur,
svo stæltur að baráttan reyndist leikur,
við forynju fagra þú glímdir í nótt,

en fannst undir morgun að hjarta varð rótt,
er forynjan breyttist í blómknappadís,
sem bláskel fögur úr ólgandi hafinu rís.

Ó, geymdu þá munúð, - og mundu þann brag
er forynjan breyttist við blómknappans lag. ]



[ Er fram sóttu knapar að Saltnesáli,
söguna geymum í bundnu máli.
fákurinn prúði er fullhugan bar,
festist í bleytu á sandinum þar.
Höfðinu draup en hetjunar tak
hífði upp klárinn, þá brá sér á bak
Illuga-bróðir er barðist á Fjörum,
og bjargaði fáki með handtökum snörum.

Lífgjarn var fákur og léttur bar knapa,
launaði greiða svo margfallt til baka.
Leikur í taumum er líður að vori,
lyftir hátt fótum, greikkar úr spori.
Sumrinu fagna, - þeir félagar bíða,
ferða um sveitir, um grundina líða.
Trúr reynist klárinn og knapa geymir,
traustur í lund og engu því gleymir. ]



[ Á Tvídægru lögðu og teymdust vel hestar,
en týndir í þoku, raunirnar mestar,
þola þeir máttu er nálguðust pytti,

og þrautirnar margar er sukku í mitti.
Um flóana bárust en færðust að landi,
hjá fellinu slétta, þá jókst aftur vandi.

Því áttirnar allar þær vísuðu niður,
en aldrei skal falla er íslenskur siður. ]



[ Á móálóttu klárhrossi og merarsyni,
mættur var víkingur af sterkara kyni,
um sveitirnar reið skartbúinn knapi.
Skáldfáksins vinur, ei angurgapi,
en ef hnakkinn ei girðir á geltum fola,
skal harðan svörðinn á foldinni þola.
Því trylltur var drösull, í dansinum lenti,
og darraðans folinn af baki honum henti.

Upp reis hann aftur og aldrei skal þola,
öðrum að kætast ef dettur af fola.
Höfuðið uppi skal hátt áfram bera,
höldur er ríkir í ásinum þvera.
Þó marinn sé bógur og blá sé nú lend,
bugast mun aldrei og engin sú kend,
í huga hann þekkir, því þraukar hann enn,
þrautirnar vinnur, á bak fer hann senn. ]



[ Framrúðan frosin,
skafan heima í rúmi.
Bíllinn hlýnar fljótt.

Slabbið frosið hart,
hjólför ráða stefnunni.
Samt er ég villtur.

Ljósin stöðva mig,
útvarpstöðin næst ekki.
Sólin rís gullin.

Í gegnum tárin
sé ég varla neitt. ]



[ Sit á grindverki.
Horfi á þig.
Þú vinkar.
Ég brosi.

Þú talar við mig.
Ég stend upp.
Ég fer.
Þú horfir á eftir.

Sit á grindverki.
Horfi á það sem ekki varð. ]



[ Partí í kvöld.
Drakk úr mér allt vit.
Dansaði, 
án þess að þekkja eigin hreyfingar.
Drapst uppí sófa.

Vaknaði.
Ég ætla aldrei aftur að drekka!
Síminn hringir,
partí í kvöld. ]



[ Við vinirnir kepptum.
Hann vann.
Vinur minn vann.
Ég átti að brosa,
en brosið sneri niður.
Ég átti að gleðjast,
en gat það ekki.

Til hamingju!
Segi ég.
Deyðu!
Meina ég.

Ég er ekki þroskaðari en þetta. ]



[ Laminn,
marðist ekki.
Stunginn,
án þess að blæða.
Hengdur,
hætti ekki að anda.

Svikinn,
dó að innan. ]



[ margar tilfinningar
í hrærigraut inní mér
á erfitt með að útskýra 
hverja fyrir sig.

hversvegna er
lífið svona erfitt,
tilfinningar 
svona flóknar.

hversvegna getur ekki lífið 
verið dans á rósum
og tilfiningar aðeins tvær. ]



[ Horfðu á mig,
fast.
Segðu mér hver ég er.

horfðu gegnum augun,
inn í sálina.
Farðu um æðar mínar,
eins og seglskip í stormi.
Finndu kjarnann.

Finndu staðinn 
þar sem ég byrja og enda.
Þar sem dagur og nótt mætast
Þar er frumefnið.
Atómið.

Segðu mér hvað þú finnur
Ef ég vil þá vita það.

Kannski er sannleikurinn of stór. ]



[ Ógnarstjórnir með einræðis villutrú 
aumingjana níða, skattleggja og pína! 
Af rangfengnu ekki blessast slíkt bú,
því bóndinn fær aldrei nóg fyrir sína!

Enginn virðist neitt í arfleyfðina spá!
Endalaus er græðgin á vorum tíma!
Allir vilja til ríkra aurunum fleiri ná 
og eymd þeirra stærri sem bágstaddir híma!

Af skítlegu eðli skemmtir Ríkistjórnin sér!!!!!!!
Er skítur hún á sig snarar hún brók sinni við!!!
Þjösnahátt þjóðmála blöskrar fleirum en mér!
Þursaflokkar aldrei kunnu nokkurn mannasið! ]



[ Útlitið,
Hjartað,
gáfurnar,
og skynsemin.
Þú ert allt
sem hægt er að hugsa sér.
Mikið hvað ég vildi vera þú. ]



[ Ó,hvað ástaróskin mín 
getur verið hlý til þín.
Ég bið guð að geyma þig
elsku pabbi fyrir mig ]



[ ég vil þig,en ekki þú mig,
betra get ég fengið,
fögur dís,fórnar sér.
Dó í stríði fyrir þig. ]



[ Að vera nauðgad er ekki rétt
en að seiga fra er frett,
mér var sagt ad þeigja,
ó, guð ég vildi deyja.
Ég  opnaði augun,
og sá að mér var bara að dreyma. ]



[ Agúrkan
1973 - 
 ... enn sem komið er. ]



[ Snjókornin bráðna,
borgin speglast í dropum.
Glugginn er blautur.

Fimm ára kökkur í hálsinum á mér:
Get varla kyngt, varla andað ]



[ Sjái ég enn þá sporin þín
við Silfrastaðaá.
Lifna gömlu gullin mín
ég gaf þér Baldursbrá.
Upp við Ísa köldu ver
er ást í fylgd með mér.
Hátt við Hrafntinnusker
er hjartað mitt hjá þér.

Tindri vatn í Tjarnargíg
tár á hvarmi skín.
Villist ég á vonum flýg
í vorið heim til þín.
Fari ég um Köldukinn
og hvikul Svörtuloft.
Veit ég vel um hugann þinn
og vaki stundum oft.

Upp við efstu  heiðarhá
er himinn boginn blár.
Neðst við napra Jökulsá
er nætur draumur  grár.
Brönugras við Brunasand
bleikt við silki lín.
Ástin græðir eyðiland
og æviárin mín. ]



[ Þú söngst svo fagurt
en syngur ei meira.
Höfuð þitt hvíta
er nú litað dreyra.
Maður með byssu
skaut þig til bana af vana. ]



[ Hjá þér.
Hleyp frá þér.
Sloppinn.
Ég leita að þér. ]



[ Ég sá þig,
ég dæmdi þig.
Ég talaði við þig,
ég skildi þig. ]



[ Reis upp frá dauðum í gær.
Fór fram úr.
Klæddi mig í.
Borðaði morgunmat,
fór í skólann.
Enginn veit af mínu kraftaverkinu. ]



[ Liti mína sótti ég
til fegurðar
svamlaði öldur
ástarinnar
þangað til raunin
drekkti mér
í fávisku. ]



[ Dun dun dununndun
dunun dunun dununu
dununu du nu dunununu
dununununununu nu nu nu.... ]



[ Mjúkar hittust,
mjúkar snertust,
mjúkar kysstust. ]



[ Kyssti dauðann í hendi mér.
Hann er lítill en hættulegur,
andskoti.

Reykur liðast úr munni mér.
Ég finn bruna, 
en þó sælu.

Ég kyssi dauðann aftur,
finn lungun emja
og hjartað öskra.

Kyssi dauðann í hinsta sinn.
Dauður á dansgólfinu,
með vinston í hendi. ]



[ Eyddi föstudegi í drykkju,
man ekki.
Eyddi laugardegi í þynnku,
gerði ekki.
Eyddi laugarkvöldi í drykkju,
réð ekki.
Eyddi Sunnudegi í þynnku,
gat ekki. ]



[ Sorgin mig
yfir hellist
himnarnir gráta
regnið smellist,
göturnar blotna
einmanna geng ég
hugsanir brotna,
tárin renna
augunum úr
blandast við 
rigningarskúr,
dauðinn bíður
handan við hornið
fyrr en líður 
útbrunnið kornið. ]



[ Snjórinn kemur en hvert hann fer?
Hann lendir kannski ofan á þér.
Inn í hús og inn í bíla,
Þar sem hitinn fer að þíðan,
þetta er saga snjósins fína. ]



[ Í Húsaskóla er gott að vera. Enda eru allir góðir vinir. Jafnt smáir sem stæri. Það er líkja hlýtt og nótarlegt. Og skemmtilegt starfsumhverfi og vinnuumhverfi. ]



[ Brosið þitt svo blítt,
af hamingju er mér hlítt.
Mér finnst ég skrýtinn,
ég veit ekki hvort þú berð sama hug til mín. ]



[ Kárahnjúkar blæða
frýs villt blóð vorra æða
erlend stórfyrirtæki græða. ]



[ Finnst ég falla,
falla í ský.
Allt er undarlegt,
undarlegt á ný.

Finnst ég hlaupa,
hlaupa burt.
Tek inn lýsi,
en lýsið er þurt.

Finnst ég fljúga,
ég flýg hátt.
En eitt veit ég,
ég lendi brátt.

Finnst ég syngja,
syngja fallegt lag.
En ekki kemur út úr mér
neinn tónn í dag.

Finnst ég geimd,
geimd í hillu.
Ég er skraut,
skreytt gyltu.

Finnst ég hugsa,
hugsa um þig.
En valla veistu að
ég er til.

Finnst ég glötuð,
glötuð án þín.
Þetta er einfaldlega
bara tilfingingin mín. ]



[ Orðheit ást 
er ást mín til þín,
ást sem bæði er hægt að seigja og skrifa
ást sem bæði vinir og fólk skilur, 
skínandi neysti í kringum tvær manneskjur,
ást sem guð hefur gefið leyfi fyrir
það er ást mín til þín orðheit ást. ]



[ Feministar eru þær konur
sem ekki bjóða körlum heim.
Hef ekkert um það segja
og ætla ekki að vorkenna þeim. ]



[ Andartak.
Lungun fyllast.
Þau tæmast.

Andartak.
Kokið fullt.
Ekkert kemst niður.

Andartak.
Dauður. ]



[ Þú læstir þér í mig.
Langar klær í djúpi hjartans.

Sársaukinn óbærilegur.
Nálægð þín, 
unaðsleg.

Þú stekkur af mér.
Ég anda léttar,
Þú stendur
með hjarta mitt í klónum. ]



[ ég var á leið heim  
      seint um nótt
    mér varð ekki um sel
       svo hrædd svo órótt
     það lá eitthvað þarna
    allt útatað blóði,hvað  var 
     var hér,,hugsaði ég,
      af Angist og ótta, 
       maður eða kona
     þessi hræðilegi heimur,
      mér varð ómótt svo seint
     um nótt,allt útatað blóði ]



[ Þú ert kvark
kvikul
þú hverfur 
og birtist
og vitrustu menn veraldar 
skilja þig ekki

(ef Einstein væri á lífi
myndi hann afneita þér
sem ólógík)

Þú ert kvark
undirstaða tilverunnar
og einhverstaðar
er annar heimur
þar sem einhver hugsar
hvert fara kvörkin mín? ]



[ Borgin lýsir í myrkri
vekur fólk í skammdeginu
hljóðin kafa inn í meðvitundina
sökkva eins og steinn í vatni
og allt í einu ertu vön
þú ert stórborgarstelpa. ]



[ Snjór hylur garðinn,
jólaseríur ljóma;
Sængin rís, fellur.

Ilmurinn af kaffinu
vekur húsið blíðlega. ]



[ Í undirdjúpunum óma
ei orð né fagur tónn.

Í þögn samt dansar þangið
þakklátt við öldunar nið.

Ef í djúpið gengið gæti
ég gæfi mig dansi á vald. ]



[ Mig langar að byggja mér hallir
                 úr ljóðum.
Mig langar að hafa úr
                 efnivið góðum.
En andinn er lítil
                 í nóvember nú,
og nánast er engin mín trú. ]



[ Lítill og mjúkur
Lítill og mótaður
Lítill og munaðarlaus.  

Lítill og auðnotaður
Lítill og auðmjúkur
Lítill og auðsærður.

Lítill og brotamikill
Lítill og brotlegur
Lítill og brothættur.
Lítill og bregst
Of lítill
brestur. ]



[ Ekki allir ganga lífsins veg svo fölan,
Ekki allir ganga um í myrkri.

En sú er sagan sem líf mitt segir, sú saga,
sem þú getur fundið í djúpi augna minna. ]



[ Lágkúra og græðgi

Svona er Ísland í dag! ]



[ Andar sandurinn í dag?

Hann þykir svo 
fölur og grár,
kannski er hann að blekkja
börnin til þess að fá frið
frá þeim

Sandurinn á sér 
enga undankomuleið
situr fastur í 
svokölluðum sandkassa
og bölvar 
því að kettir noti 
sig sem klósett ]



[ Sælir sitja menn saddir
rámar reynast þeirra raddir.
Hugur heyrir óskýrt hljóð
leynist í því lítið ljóð. ]



[ Litla telpan með fallegu augun,
hún reynir að  brosa, brosa í gegnum
tárin, eymdina og sársaukan,
sársaukan sem þessi stríð valda, 
en það er erfitt, því nú er hún ein 
með brotið hjarta!
því þessi stríð tóku allt sem hún átti,
allt þetta litla, nú getur hún þetta 
ekki lengur,en á meðan hún tekur
sitt litla líf, er verið að heiðra 
þessa skyttur sem tóku allar þessar
saklausu sálir. ]



[ Myrkur, ég sé ekkert, allt er svart,
hvað er að gerast? ég heyri bara í
sýrenum og bílflautu, ég man ekkert,
hvað skeði? ég er dofin í líkamanum
ég finn ekki fyrir neinu nema
sting í hjartanu, það slær hægt,
ég finn það, þetta er einsog heil
eilíf að líða, nú átta ég mig á því
hvað var að gerast, ég hef lent í því,
að nenna ekki að bíða,
ég var að flýta mér, og ég svínaði
fyrir bílinn sem átti að fara á undan mér! ég heyri öskur og grátur, þetta er 
djúpt og ég hef ekki heyrt þetta svona 
áður, þetta er mamma ég reyni að 
kalla en það kemur engin orð út úr mér, ég finn að ég er að lýða útaf, ég bið til guðs byð hann um að hjálpa mér, loksins.. ég vakna ég heyri sniff ég er allur komin í gifs, ég sé móðu, allt í einu sé ég bara mína sorgmætu móður, 
hún er að segja einhvað ég sé sé það en heyri ekki orð þótt ég vilji það, en ég les af hennar vörum, hún segir að hún muni alltaf elska mig, nú fatta ég, ég hef fengið tækifæri, tækifæri til að lifa,  og ég þakka guði fyrir það að leyfa mér að lifa uppá nýtt. ]



[ Ástin er hverful 
eins og vindurinn 
þú veist aldrei 
hvaða stefnu hann tekur næst 
hvort harðir norðanvindar blási 
og nístí hjarta þitt 
hvort ljúfur sunnanblærinn 
leiki við þig og tendri elda 
eða hvort blási úr austri eða vestri 
og allt gengur sinn vanagang. ]



[ Hvað er ást það er 3 stafa orð. Með því breyta í 5 stafa orð þá er það að elska en er að breyta aftur í 8 stafa orð þá er það elska þig. Og já þá líður okkur vel. Þá segi bara 1 að lokum og hvísla eyra þitt  ,, ég elska þig \" ]



[ Lofaðu mér að staldra aðeins við
lofaðu mér að líta aftur við
lofaðu mér að horfa í augun mín
lofaðu mér að ég verði alltaf þín

lofaðu mér að koma aftur heim
lofaðu mér að hverfa ekki út í geim
lofaðu mér að allt verði alltaf gott
lofaðu mér að ég eignist eitthvað flott

lofaðu mér þó þrátt fyrir allt
að fyrirgefa mér allt sem ég hef gert
í sárin máttu ekki láta salt
og ekki bara hugsa um holdið bert

----

Þú segist ekki getað lofað
hvað get ég núna sagt
Engin orð geta lýst þessari þrá
þrá um allt sem mig langar að fá

Elskaðu nágungann, 
elskaðu þig samt meira
Án trausts á sjálfum þér
öðlastu ekki traust náungans ]



[ Hvernig er hægt að tala hjarta annara,
þegar maður þekkir ekki einu sinni sitt eigið hjarta?

Hvernig er hægt að ráðlegja öðrum eitthvað,
þegar maður er sjálfur í tilfinningarkreppu?

Hvernig er hægt að gefa hjartað sitt,
þegar maður getur ekki lifað án þess?

Hvernig er hægt að syrgja aðra,
þegar maður syrgir sjálfan sig meira?

Ég bara spyr. ]



[ Sólin skín á kroppa mannana,
og gefur þeim brúnku.

Rigninginu fylgir drullusvað
Sem gerir okkur lífið leitt.

Sólin skín á jörðina,
og gerir hana skorpna og þurra.

Rigningin bleytir upp í jarðveginum,
sem gerir honum lífið glatt.

Afhverju er mannfólkið svona eigingjarnt? ]



[ Ekki gleyma,
ég horfi á.

Ekki gleyma,
ég veit.

Ekki gleyma,
ég refsa.

Ekki gleyma,
ég fyrirgef allt.

(Svona næstum) ]



[ Hrund er skjótt og breið á brjóst
og býsna prýðir nú sú mitt stóðið.
Ég fékk tvo fyrir einn það er ljóst.
Fylfull er hún, ja það var nú lóðið. ]



[ Byggi borg
ei blæð á torg
í mig bíta
sárt um líta

einvera borgina heggur
veggur

lágvær dynkur
ei svo flynkur
múrar falla
reynað kalla

bergmálið borgina skekur
rekur

blóð af hvörmum
illt í örmum
syrgja byrga
hryggur styggur

byggi borg
ei ber á torg
sárt um líta
mig slíta

en geym þú kvöl
veit mér svöl
ég á þá völ ?

kalinn er minn kroppur. ]



[ Rótum skítur
Rótum slítur
hví þá kveinkar björkin sér ?
nál út bíta
burtu spýta
spurði varga
hvurju farga
Saltið er mér Sætlegt.
lögin lagði
orðin sagði
nú skal spá 
hvert vil ná
Sárlegur er mér Svefninn.
Rótum unni
ei slíkt kunni
hví þá kveinkar björkin sér ? ]



[ Ég er ekki eins og hver önnur öskubuska, beibí

klukkan slær
tófan hlær
milli þúfna 
öll úfna
varaða þig
sparaðu þig
í næli
þig tæli
bít í tófu
illt í rófu
ei hæli
út fæli

dansaðu við mig lengur, drengur. ]



[ áður var hún falleg, 
með fallegt sítt ljóst hár, 
og augu sem lýstu upp heimin
af hamingju og hugrekki , 
en það var áður, áður enn hún festist í þeirri gryfju
gryfju sem fáir komast uppúr!,
Blá og marin var hún alltaf eftir það,
með glóðurauga,  illa til höfð,
þetta er stelpan sem var alltaf svo 
falleg, en lenti í röngum félagsskap,
félagskap sem var fíkn, stelpan
sem var svo falleg, leit í spegilin,
og þar sá hún manneskju sem
hún hafði aldrei séð fyrr,, þessi 
manneskja gat ekki verið hún,
þessi stelpa í speglinum var
með svart tætt hár og 
bauga undir augunum, 
augunum sem áður lýstu
heiminn upp af hamingju og 
hugrekki, voru nú sorgmædd, full
af ótta, ótta um lífið, þarna uppgvötaði
hún að engan átti hún að, hún reyndi
en féll alltaf í sömu sporin aftur, 
nú vissi hún að þetta gat hún ekki 
lengur, tók upp hníf og endaði 
sitt líf. ]



[ Fólk hér, fólk þar.
Já þetta fólk er allstaðar.
Allir á þönum, hér og þar.
Blaðrandi, labbandi, betlandi.
Sumir rífast, aðrir elskast.
En allt er þetta það sama,
þetta er fólk, hér þar og allstaðar. ]



[ Life is good, life is bad.
Life is terrible, life is sad.
There is  war, in this world.
People die, lose their lives.
But for who? 
For me? 
For you?
They are living do die
and destroy the eart.
That\'s what life is, life is deat. ]



[ Tásur geta verið sætar sem súrar,
langar sem mjóar, stuttar sem feitar.
Brúnar eða hvítar, 
langar neglur, 
engar nelgur.
En hverjum er ekki sama?
Þetta eru jú bara tásur. ]



[ Blóðugir skór,
hlaupa í burt.

Blóðugar hendur,
fela sannanir.

Blóðugur maður,
sest upp í bíl.

Blóðugur maður,
sleppur.

Blóðug sál,
tapar sér. ]



[ Talaðir,
án þess að segja.
Þagnaðir,
án þess að þegja.

Drapst mig,
án þess að meiða.
Dó,
án þess að deyja. ]



[ Hann: ,,Þú ert mér stjarna á myrkum himni\".
Hún: ,,Þú ert hlýjan í sálinni\".
Þau bæði: ,,Við erum eitt\"

-Tíminn leið-

Hann: ,,Viltu eyða með mér ævinni? \".
Hún: ,,Þú ert sá eini sem ég ann,
og já\".
Þau bæði: ,,Við erum eitt\".

-Tíminn leið-

Hann: ,,Þú virðir mig ekki viðlits lengur\".
Hún: ,,Hjarta mitt hefur kólnað.
-Til þín\".
Þau bæði: *þögn*

-dagurinn leið-

Tveir koddar í tvíbreiðu rúmi.
En aðeins á öðrum hvílir haus.

Hann: ,,Hvað hefur gerst? Hvað hefur orðið?
Nú situr aðeins eftir
mitt tóma rúm\". ]



[ Snúðu þér við
þegar þú heyrir fótatakið
á eftir þér í myrkrinu.
Og horfstu í augu við 
-sjálfan þig. ]



[ crucify your beliefs
and leave them alone
but when you die
where will you roam?
like electric pulses
hidden in the air
phantomising visions 
giving you the glare
hidden in your shelter
look out through a hole
making invisibility
a shield for your soul
wishing ghosts wouldn’t see you
but they can see all
the rules don’t apply to them
they have taken the fall
would you duel eternity
and stay on this plane?
for one shot at real-presence?
to have something to gain?
like the wiseman said
you get what you deserve
those who bend, will break
those who sway, will curve
those who jump
and land on their feet
shouldn’t have to crawl
to get back to their seat
so embrace yourself
we are in for a ride
life is full of changes
like the wind and the tide ]



[ Í hóp minna kunningja kátur ég er
Í kirkju eða á fundi þó sjaldan mér flýti
og seint verður Askja til ánægju mér
þó eldstraumur bruni þar neðan úr víti
en konur þið freistið mín heima og hér
það heillar mig vanginn og barmurinn hvíti

Við athugun sagna mér oft hefur virst
það ekki sé kynlegt þó hjörtu okkar brenni
í svefnrofanum hefur mér sannleikur birst
því sjálfur ég trúi og öðrum það kenni
að skaparinn kæmi upp konunni fyrst
og karlmanninn síðan hann ætti með henni

                  Aðalsteinn Ólafsson
                      1917 - 1998 ]



[ Í sinni mynd
er maðurinn skapaður.

Sjálfur veit hann
fátt annað
en hug sinn.

Seint skilur
maður annan mann.

Þá hann skilur
veit hann stundum
meira en hollt er. ]



[ Í fannkynngi og myrkri ég fæddist í heim
Ég finn hve það misráðið var
en sé þetta skömm mun hún skella á tveim
og skaparinn meðsekur þar.
Í sveitinni minni bjó fátæktarfólk
en friður var hjörtum þess í
og drykkurinn oftast nær mysa eða mjólk
svo meint varð ei neinum af því.

En tímarnir breyttust að heiman ég hélt
og hlykkjótt var slóðin mín þá
en tískunnar kónga ég aldrei hef elt
þar ákveðinn beygði ég hjá
en byðist úr glösunum hin görótta veig
ég gerði henni sæmileg skil
og sjónin mín skerptist með sérhverjum teig
það segja ég fólkinu vil

Og nú er ég aldraður orðinn og grár
það óvissan tekur í senn
já karlinn er alltaf með eindæmum þrár
segja alvöru og raunsæis menn
Úr skammdegis myrkri ef er skundað af stað
engu skiptir hve mörg verða spor
ef að loksins það finnst sem að leitað er að 
þetta ljósríka heillandi vor

                  Aðalsteinn Ólafsson
                      1917 - 1998 ]



[ Í glugganum mínum flögraði fugl
sem frelsinu hafði týnt.
Athafnir hans voru ekkert rugl
hans erindi í ljósið brýnt.
Þó gluggarúðan sé gegnsæ og hrein
hún granda frelsinu kann.
Leiðin til sigurs er aðeins ein
hana enginn hjálparlaust fann.

Ég opnaði gluggann eins og ég gat
þá eina þekkti ég leið
og litli fuglinn mikils það mat
nú mátti hann renna sitt skeið.
En hvenær ætlar hin Íslenska þjóð
að opna sinn glugga til fulls.
Svo frjálsir menn geta fundið sér slóð
án frekju valda og gulls ]



[ Við vöknuðum
hlið við hlið
og skynjuðum æskuna
svífa frá okkur
með rykinu 
sem glampaði á
í sólinni ]



[ Hnúturinn í mér miðri
stækkar
þeimur fleiri sekúndum
sem ég ver frá þér.
Berst við tárin
því harmurinn 
er ekki.
Hendur mínar vefjast um ósýnilega
þig.

Ég myndi óska ef ég væri þú ]



[ Ég sá þig

í systur

þinni ]



[ köst, föst, veldur löst
Lífið þýtur hjá
Ekkert eftir nema kyrrðin
Þögn, samt sem áður öskur ]



[ Gömul sál
Sem horfir út um gluggan
Í von um eitthvað nýtt.
Búin að missa alla eiginleika
Og dauðinn á næstu stráum.
Situr öllum stundum
Og gluggar í blöðin
Minnið búið að bregðast henni
Spyr sömu spurningarnar
Aftur og aftur
Og fer í taugarnar á yngri kynslóðinni.
Skilur ekki upp né niður
En vill enga hjálp frá neinum
Þrátt fyrir leiðindin
Sem virðast birtast uppúr þurru
Þá á hún samt gott hreiður
Í hjarta fjölskyldunnar. ]



[ Ást og umhyggja fylgja skal þér, 
volgan il ég snendi frá mér. 
Í ótta við kveðjulaust ferðlag heim, 
á sömu stundu á leið út í geim. 
Ég veit ekki hvað þú hugsar um mig, 
en eitt veit ég þó, að ég elska þig. ]



[ misskilningur.

ég man eftir stundum
þar sem þú komst til mín.
þú varst ekki hrædd,
heldur forvitin.

ég sá þig, og skildi ekki.
smátt og smátt
byrjaði ég að skilja
en ég miskildi.

fyrirgefðu. ]



[ Morguninn var dimmur,
fjallið starði drungalega.
Sál mín minnkaði við samanburðinn.
Þrautir næturinnar voru langar.

Blóði drifið gólfið
beið eftir að segja frá öllu.
Ég leit við, sá verk mín.
Kúbeinið var blettað ryði og blóði.

Tilfinningin var ekki eftirsjá,
ekki gleði né reiði.
Mér leið eins og áður,
tómur,  orða vant. ]



[ Why do I love you so much ? 
Why can’t you just love me like I love you ?
I need you, you are my love
You said you had to think about it  
I think you don’t like me like I like you 
It´s so fucking hard to think about you
You with some other girl 
Maybe better girl then me 
Why am I thinking like this ?
God help me help me help me 
Im praying I need your help now
Not to morrow now!!! 

You know I like you 
But I don’t know why I like you
Maybe are you just like other boys
Who know ? not me ! 
I’m sure god that I will lose him
I know you can’t let him love me
but maybe give me another chance
to show him who I am 

Now I’m crying 
I just want you to me
You said now that you cant
Be In love with a person
That you can’t see every day
I love you , but you don’t love me
I don’t need you this is my life
I think that I can life with out you!!!
Good bye!.. ]



[ aðeins 
eitt kerti á gluggasyllu
einn dropi af hjartahlýju

yfirbugar kolsvarta sorgarveröld ]



[ You made me smile,
You made me cry,
You made me happy,
You made me sad,
but thats just because you are my best friend and i love you so much ]



[ What is this life ? 
I am not sure .. 
People is hurt 
People cry 
But they don’t know really why
Someone cry because of love
But I cry because my soul is empty.

My heart is a big black hole 
And I cant do anything
My brain is frozen just like my heart
Why cant the word be wonderful 
And nobody will cry 
And nobody die ]



[ Ég sakna þín svo mikið afi
Þegar eg kem í heimsókn 
Enginn afi til að taka á móti mér
Taka utan um mig og knúsa
Enginn afi til að fara með útí búð
Bara til að kaupa harðfisk útaf ég
Var í heimsókn.

Enginn afi til þess að fara með á 
Verkstæðið. Koma á Akureyri er 
Kvöl núna . Stór partur af þessum
Fallega stað lést með þér.

Þegar ég frétti að þú værir að deyja 
Þorði ég ekki að koma og kveðja þig
Frekar var ég í eyjum í sjálfsvorkun
En fyrirgefðu ég hefði átt að koma 
En ég var ekki nógu sterk þá ég sé
Enn eftir að hafa ekki komið 

Lífið var svo erfitt. 1. febrúar 
Hringdi mamma í mig í skólan
Sagði að ég þyrfti að fara í flug útaf
Afi væri mjög veikur. Ég fór útí horn
Og grét og grét þetta var það sem ég 
Átti ekki von á fyrirmynd mín 
Besti maður sem ég vissi um.

9. Febrúar 2005 hringdi pabbi í mig
Hágrátandi. Hann sagði mér að afi hefði
Dáið um morguninn að hann hefði sofnað
Eg var glöð og sorgmædd á sama tíma
Glöð að afi þyrfti ekki að kveljast lengur 
En sorgmædd yfir að hafa ekki geta kvatt hann.

Ég vissi að afi hafði Krabbameinið en ekki svona 
Mikið krabbamein það var útum allt og engin leið að
Stoppa það. 
Afi var bara bíða eftir að deyja hann kvaldist hvern dag
Ég elska þig afi minn og vona að ég sjái þig þegar eg kem 
Til þín og við getum farið útí búð eins og við gerðum allt
Bara til að kaupa harðfiskinn handa mér þó þið 
Ættuð lítið sem engan pening sníttiru alltaf pening fyrir 
Harðfisk fram  úr erminni 
Ég elska þig besti afi í heiminum 

Baldur Björsson Frá Stóru-Þverá í Austur-Fljótum 
Fæddur 24.febrúar 1933 
Látin á Akureyri 9.febrúar 2005 ]



[ Í höndum mér hef ég tvo steina.
Annar er glitrandi og fagur.
Hinn er aðeins grár.
Sá er glitrar hefur verið slípaður og er því sléttur viðkomu.
En þessi grái en nokkuð hrjúfur og eilítið minni.

Nöfn þeirra eru Bergkristall og Grágrýti.
Kristallin laðar að augu 
En  Grýtið fælir frekar en hitt.

Kristallinn er skær og geislar sem sólin...
...þessir geislar blinda.
Grágrýtið heldur sínum lit þó svo að þú skoðir hann vandlega,
Þú færð að kynnast hverri misfellingu á yfirborði hans, 
Ferð jafnvel að þykja vænt um hann.

Hvað gerist ef þú missir niður kristalinn?
Hann brotnar í aðra minni sem halda áfram að blinda.
En Grágrýtið?
Það fellur niður á harðann flöt
Og heldur áfram sinni upprunalegu lögun. ]



[ Af vörum þínum drjúpa orð
En augun segja hið gagstæða.

Þau eru gluggi að sál þinni
Þau sýna mér hvað býr þarna lengra inni
Segja mér hvað lifir þarna vanrækt og hungrað
Reikar um í dýpi huga þíns

Varirnar innsigla hið hungraða
Situr þar tjóðrað fyrir handan

En hungrið magnast
Svo sárt
Böndin halda ekki í lokin

Það brýtur sig laust

Fangar bráð sína
og leikur sér að henni 
áður en..
það rífur hana í tvennt með hárbeittum veiðiklóm svo innviði, ásamt blóði lita umhverfið dreyrarautt.

Loks er það snarað um hálsinn á nýjan leik 
Og tjóðrað fast. ]



[ Mig langar burt,
Mig langar í vængi,
Mig langar að slást í för með farfuglunum og fara eitthvert,
Fara á einhvern betri stað,
Fljúga yfir höf,
Fljúga yfir lönd,
Fljúga frjáls...

Vera laus við allar ábyrgðir sem íþyngja mér,
Vera laus við allt þetta endalausa puð sem maður þarf að leysa af hendi
Skilja eftir öll mistökin sem ég hef gert
Og fara bara...
Bara eitthvert annað...

Aðeins syngja í góðum hópi
Og halda á suðrænar slóðir.

En jafnvel fuglar lenda í stormi,
Fuglar villast,
Fuglar týnast frá hópnum,
Fuglar enda einir,
Fuglar verða svangir,
En jafnvel fuglar deyja. ]



[ Nenni, Kalli, Nonni, Sara,
Nenna ekki að fara
út í búð og kaupa svala. ]



[ Hann lifir enn.
Hann man fæðingu Krists,
upprisu hans,
hann man Napóleonstríðin,
víkingana,
hellisbúana.
Hann veit flest allt sem vita má,
hann veit þó ekki hvort hann sé
eilífur eða langlífur. ]



[ Formið er gott í
bakstur á blæðandi sár
sköpin á mér. ]



[ Þarna er hann,
þarna á botninum.
Það glyttir í hann, 
eins og hann sé að blikka mig.

Hann veit ég næ honum aldrei aftur.
Hann er á botni brunnsins.
Ég fórnaði honum fyrir ósk,
ósk sem ég vil taka til baka.

Ég vil taka allt til baka.
Snúa aftur litla vísi.
Gleyma því sem gerðist.
Gleyma því sem ég veit.

En þó peningurinn sé bara í augnfjarlægð,
veit ég að hann er of fjarlægur.
Eins og manneskja í draumi. ]



[ Ekki gleymað þú horfðir.
Gleymdei því sem þú sást.
Sjáðu nú hvað er orðið,
þú veist vel að þú brást. ]



[ Drip,
drip,
drip, 
sagði hann og borðaði steininn ]



[ þú, ert þú farinn?
ertu farinn mér frá.
þú veist að þú verður barinn
ef þú ferð inná krá! ]



[ ég vildi óska
að ég væri þú!! ]



[ ég fer á ball
dansa og skemmti mér
kem heim fer að sofa
mig dreymir vel.
morguninn eftir 
skrifa ég hvað þetta var skemmtilegt
inná bloggsíðu 
og set kanski inn myndir 
en ég hugsa ekkert um peninginn
sem að ég borgaði með! ]



[ ég hata skólasund
ég hata þegar að vinir svara ekki smsum
og þegar að....

...við vínkonurnar ættlum kanski á ball um kvöldið,
en við erum ekki viss hvort að við meigum fara,
en þær hringaja ekkert eða senda sms og segja
hvort að þær meiga fara eða ekki
þær láta kvöldið bara líða 
og fyrr en varið er ballið búið!

ég hata myrkur 
ég hata þreytu
og ég hata þegar að ball er klukkan 10:30-12:30 á virkum degi um kvöld! ]



[ ég brenni allar brýr, mér að baki
á ekki afturkvæmt í þessi lönd
engu skiptir sú ábyrgð sem á mig taki
í illu höfum rofið okkar vinabönd

það munu aldrei takast með okkur sættir
hvort sem er í þögn eða hljóði
þegar við mætumst erum sem tveir vættir
í minn garð ertu haldin viðbjóði


19.jan, 2006 ]



[ Til andskotans með allt!

Samt ekki alveg allt ]



[ Stefnulaust líf mitt áfram æðir
stoppar ekki né siglir í strand.
Innst inni í mér hjartað blæðir
og ég upplifi gleði og sorg í bland.

Mig langar að standa á stað
þar sem ég verð aðeins sæll.
Um mitt vandamál engin bað
en það er minn Arkilesarhæll. ]



[ Ég veit ekki hvort þú
     hefur,huga þinn
     við það fest
  að fegursta gjöfin sem 
     þú gefur,er gjöfin
     sem varla sést
  Ástúð í andartaki
  Augað sem glaðlega hlær
   Hlýja í handartaki 
 allt sem þú gefur og færð.

                     dingaling,2006 ]



[ agnarlitlum fingrum 
snertirðu strengina 
í hjartarótunum

óvitandi, óviljandi,

hljómar hjalið þitt 
fegurst allra í þessum 
rykuga heimi

blábjörtum augum
bræðir gamlan 
á einni andrá ]



[ believing that this life isn’t deceive
but deceiving myself that I got a believe
so I go away and make no mistakes
and find that I’m not mature but naive
seeing the hallucination of an illusion
coming down to the conclusion
that right and wrong don’t necessarily mix
but they make a good fusion
proving that a bum
can pick up a gun
showing us that he’s not all that dumb
so he pulls the trigger, It needs to be done ]



[ Frosinn steinn á stíg,
mattur af kulda, ryki;
Fast situr fyrir.

Ég öskra af sársauka
þegar ég sparka í hann ]



[ Hér lífið er kalt
kaupæði og allt
og flest allt er falt

Við djömmum og djúsum
með landa í brúsum
og á glæsikerrum crúsum

Aldrei skyldi mig óra
að í bakkann myndi klóra
að svo erfitt sé að tóra
því án flatskjáa stóra
og helst alveg fjóra
þú ert kuntulaus hóra

Í lífskapphlaupi keppum
á glænýjum jeppum
fljótfærin vitinu sleppum

Við samfélagsins kröfum
borgum með töfum
og gleymum hvað við höfum

Aldrei skyldi mig óra
að í bakkann myndi klóra
að aldrei sé hægt að slóra
né losna við sinn móra
og án virtra draumóra
þú ert kuntulaus hóra. ]



[ Náð Hans er vafin utan um mig eins og burito brauð umvefur chilli con carne.
Án hans er ég bara klessa.
Ekkert mais brauð sem heldur utan um mig

ps. þú veist ef það vantar ]



[ Ég gæti sagt þér hvernig mér liði
ef sálin væri ekki öll á iði
uppfull af tilgangslausu kliði

Ég fylgdi öllum reglunum
þrúgandi þrýstingnum
æpandi auglýsingaskiltunum

\"Þú verður að vinna þína vinnu
þræla fyrir ölmusu
sá fyrir tómri uppskeru\"

En hann dregur mig niður
þessi ævaforni siður
milli okkar er enginn friður

Því frjáls vill ég anda
þrátt fyrir mína vankanta
flögra milli óþekktra landa

þá mun ég þess freista
að kveikja vonarneista
trú á manninn treysta

kynnast öllu öðru
frelsa sál úr snöru
jafnvel skrifa litla sögu

um allar mínar hugsanir
þrálátu langanir
eigingjörnu kvartanir


nei, 
burt með þessa neikvæðni
hvernig væri að iðka jákvæðni
sýna algera hreinskilni

eins langt og augað sér
þá gæti ég sigrast á sjálfum mér
svo ég hafi eitthvað að gefa þér ]



[ Throw your dices
to a table of lies
feel the disgust
when it grows out of size

\"Hold that inside\"
father tells his son
\"The war is not over
it hasn´t even begun\"

\"God is not real
only a state of mind.
God is just you
and all of mankind!\"

Those words left his soul,
shattered and broke
\"believe in yourself\"
he then honestly spoke ]



[ Engin ástæða til að fara á fætur.
Og gefa lífinu gætur.
Allt svo kristaltært.
Um alla vegi fært.

Sléttur, breiður vegur.
Enginn farartálmi tregur.
Heiðskýrt og sólin skín.
Og í öllum heimsins lúðrum hvín.

Húsið það hlær af kæti.
Heyrast hlátrasköll og læti.
Blik í augum.
Og létt yfir taugum.

Fæðast tár á hvarmi.
Streyma niður með barmi.
Flæða í stríðum straumi.
Er ég vakna upp af draumi. ]



[ Hægt og bítandi
og þungt
þunglyndið færist yfir
hringrás
depurðar og einsemdar
hring eftir hring
depurð
einsemd.

Finnst ég
öðruvísi en allir aðrir.
Ein
í mínum heimi
eða föst í annarra.

Er líf eftir dauðann,
eru einhver svör, 
er einhver tilgangur,
eða hvað?

Hvað er lífið?
Er það núið
framtíðin
eða fortíðin?

Hvað á ég að lifa fyrir? ]



[ Á
eyri
nnim
átt
 is
  j
  á
  e
  i
  t
  t 
  p
  u
  n
  t
  s
  t
  r
  á
  s
  e
  m 
  s
  t
  ó
  ð 
  á 
  þ
  v
  í 
  f
  a
  s
  t
  a
  r
  e
  n
  r
  ó
  t
  u
  n
  u
  m
  a
  ð 
  þ
  a
  ð
  n
  æ
  m
  i
  v
  i
  ð
sjálfan 
himininn. ]



[ The rain falls as our hearts cry,
lost member of this hard life,
took our last breath,
we watch this lonely life go by,
as we try to heal our sore,
and at the moment when we wake up,
we wonder - what\'s this life for,
caus without feelings,
and without love,
we will never win this war alone...

All this passion in my mind,
lights this fire inside of me,
suddendly we don\'t need the sunrise,
caus suddendly we don\'t need to see,
all we need is speed,
all we need is neel and pease,
caus today we build our life on poision,
so our hearts wount bleed,
so finally our minds get free..

Chours;

Watch the rain fall down as you run,
feel this freedom rushing through your veins,
caus you don\'t have to cry no more,
now there our tears are dry,
caus all we cried for,
was just another last lie,
and now our lifes\'re gone,
now it\'s all gone..

All those feelings you felt before,
sad mistake we all make,
and as we wake up our lifes,
we whisper - please, for god sake,
help me now or never,
this is something I can\'t take,
can we make it through together?
but then you watch your blood go by,
- this last feeling
and as we watch our selfs die,
we brake down in front of our lord, and cry,
but we know it\'s for nothing,
caus without feelings,
and without love,
we\'ll always think that our lord is gone... ]



[ You press your self against the wall,
you watch his eyes through the dark,
feels like your heart is going to fall,
but still your tears are frosen,
inside your mind you hear his call,
telling you that you where the one choisen,
you close your eyes but still you see,
and his touch burns your faith like poisen,
and you know there you\'ll never be free,
caus your last doors are closing...

Chours;

He threats you with his biteless sword,
staps your heard again - again,
you will suffer for every word,
until you\'ll be your devils fan,
it cruses your life,
it burns your light,
and now you wonder what\'s this life for,
you are joing this endless fight,
now it\'s to late to scream for your lord..

The mourning is helpless,
you\'ll never be fine,
the animal will cruse your confess,
as he wispers in your ear;
 - now you\'re mine...
he will live on your fears,
he will suck on your breath,
lick all your tears,
and hold on to your heart,
but every time he cries,
and every time he smiles,
 - another child dies,
and as you scream and you brake down and cry,
as you scream - \"just let me die\",
he holds on to you - to tight,
but someday you\'ll see your heavens light,
when finaly - lord will end this fight...

Chours;

He threats you with his biteless sword,
staps your heard again - again,
you will suffer for every word,
until you\'ll be your devils fan,
it cruses your life,
it burns your light,
and now you wonder what\'s this life for,
you are joing this endless fight,
now it\'s to late to scream for your lord.. ]



[ For a moment I thought there I was through with life,
all I could ever see was a empty fog,
I lost my light on the way to hell,
I couldn\'t breath - I couldn\'t talk,
I couldn\'t feel - I couldn\'t turn back,
I walked through my life without a wision,
my mind was dark - my heart was black,
all I could hear was the whisper from nothing,
all I could feel was the sore in my heart..

Then I found my hand of brave,
then I fealt my heart again,
I fealt so save,
no more mourning - no more pain,
I stapped the dark,
I ran away,
you fixed my broken wings,
and you turned me back,
you held me in your arms,
and for the first time,
I found love..

But something happened,
happily ever after faild,
and for that - I felt so sad,
all I felt was empty and guild,
all I saw was you so mad,
our dark times took over,
we broke apart,
and we got lost in nowhere..

I wrote your name in thousand lines,
I screamd your name like thousand times,
I ran, I cried, I wrote down lies,
I cuted me until I found a life,
but something was missing,
something was lost,
I lost the only thing,
there could give me love ..

But god was good,
he forgott my mistakes,
and so did you,
and now I\'ll do what ever it takes,
so we can make it through,
so again - we\'ll be together,
so again we\'ll be one .. ]



[ Margar stundir hugsa ég um þig,
en annan þú elskar, þú elskar ekki mig.
Fyrst þegar ég sá þig, sem ekki er langt síðan
fóru allar mínar tilfiningar að tifa við tíman.
En þú ert búinn að vera með þessari stelpu í soldin tíma,
frá okkar fyrsta fundi, er hef ég verið bara að bíða. ]



[ Vertu nú kát og létt í lund, 
og notaðu þína tíma og þessa stund! 
Brostu svo breytt svo ég brosi, 
svo lengi að það vaxi mosi! ]



[ You broke my heart and left me to die.
Our life torn apart I\'ve lived in a lie.
Something so cherished changed over night
Oh- what a feeling in the deep darkest night.

Used to believe that love was so strong
never felt lonely or left without words
There is something so terribly wrong
in a heart of human, the pain is the sword.

I went through the stargate of Heavens Door 
then God came to rescue my soul from the FALL.
He showed me what is the most important of all
to help and to heal, and to love evermore. ]



[ Vinur sem lofar
og svíkur það í bráðlæti sínu
er ekki vinur
heldur kunningi

Vinur sem lofar
en lætur það leka
er ekki vinur
heldur vínflaska

Vinur sem lofar
og lætur aðra lofa
að þeir muni þegja
er opin bók

Vinur sem lofar
og innsiglar loforðið
Með lási yfir orðum þínum
Er aðeins sál þín

Eigi skal ég
loforð lofa
nema það sé aðeins
Mitt eigið

Þegar að þú
Loforð lofar
er það aðeins
Forvitnar vegna

Hví að lofa
þegar loforð
sem eru svikin
brjóta sálina

Loforð má þó lofa
fyrir þann
sem þú elskar
og elskar þig á móti

Því ástin
er það sem veldur því
að loforðin
skulu vera haldin

Þau loforð
sem ástin heldur
eru loforð 
sem læst eru

Þau loforð
sem ástin heldur
eru loforð
sem eru aldrei svikin

Þau loforð
sem ástin heldur
eru loforð
sem aldrei leka

Þau loforð
sem ástin heldur
eru loforð
sem vara að eilífu

Eða þar til ástin dvínar. ]



[ Rofar að degi
liggjum við en í rekkju
En heit eins og kvöldið áður
Ég sofna á ný.

Það rofaði að degi
Ég vakna og lít á koddan
koddan sem þú lást á
en þú ert farinn

Það rofaði að degi
þann morgun sem við lögðumst í rekkju
Þú lagðist á koddan
við kysstumst

Þegar rofaði að degi
Læddistu hljóðlátt í burtu
hvarfst út í buskan
Lauslát, svo hljóðlát

Þegar rofaði að degi
lagðist ég á hliðina
Þú, horfin út í buskan
Ég brosti, þetta var bara ein nótt ]



[ Ég get ekki sofið
fyrir veðurofsanum

geng út  
í vetrarnóttina
með hlýjan 
vind í fangið

hlákan bræðir svellið

við hvert fótmál
birtist  jörðin
sem liggur í  dvala ]



[ Kaldur kjúklingur
Feitur unglingur
Brotinn silungur
Bleikur hýjungur

     p.s. skúli, ég elska þig. ]



[ Eitt andartak í eilífðinni.

Augu mætast,
hendur finnast,
alveran tekur kipp.
Hjörtu slá
Óðinn til gleðinnar.

Draumur í vöku,
draumur í fyllingu,
hrædd snerting
vonir, væntingar,
ósk sem rætist.

Mjúkur koss
eða
draumur um veruleika? ]



[ angels are true
to those who believe
but don’t trust so easily
those who decieve

an angel is pure
fine and clean
but copys are dirty
ugly and mean

the angels have wings
they fly through the sky
and the ones who attempt
will fall down and die

the angels can sing
with melody dreams
don’t buy it all
it’s not all what it seems

angels are guardians
truthfull and just
for them to help you
belive in them you must

so if you see one of their kind
and you’re sure it is real
make a clear state of mind
get in touch with what you feel

show someone you must
you know what to do
can\'t show me the angel
I only see you ]



[ íslenzk túnga
lá í gómi
sem lömuð í fótnum

náfýla af 
andardrætti
orðanna

beygingarháttur
þágufallsýkinnar
 í nefndu falli

eftir hundrað ár
sko, ok verður
kvortsemer dauð ]



[ hvort sem var
gerðist ekkert
nema sjónvarpið

eyddi upp líftíma
liggjandi í fleti
fórnað á altari heimskunnar

hugsanir drepnar
milli auglýsinga
og sopa af diet kók ]



[ Vala í fjöru velkist og sporin mást í báru.
Það skvettist við klett og froðan flýtur.
Smáfugl hraðar sér á sláttu og hverfur.
Tístandi og flautandi syngur lífinu lof.
Slæður á tindi renna í hlíð við kletta.
Fífa í mýri við hverja kviðu undrast.
Fossinn talar þungri röddu í klettum.
Niðandi lækurinn segir mildar sögur.
Mosafeldur klæðir nibbur og klungur.
Mjúk er áferðin í regnúðanum silfruðum.
Spegill í dalbotni málar mynd hæðanna.
Hvítar doppur gára spegilinn og myndina.
-
Á ég að vera þar?

Gul og rauð er slikja máluð af borg við fjöllin.
Vélstrompar dæla slikjunni með kumri.
Svart í svart og hvít strikin sem blikka.
Hávært suðið berst inn um næstu glugga.
Þroskaðir sílóávextir sveiflast í kranaskógi.
Inn renna, hjá renna, frá renna málmdósir.
Hviss, hviss, dunk, dunk og brumm brumm.
Skref fyrir skref og fet fyrir fet færast verur,
inn í manngerða klettana, skrautmálaða.
Rafglóð við fingurgómana, við eyrun, heilann
við kynfærin á körlum stundum konum.
Sem blýið var rómverjum, svo sturlast fólkið. 
-
Á ég að vilja vera þar?

Ég er einn í mínum eigin heimi og þar eru þeir,
hnútar andstæðnanna, hnútar náttúru og ónáttúru.
Spurningar mínar eru sverð á hnútana óleysanlegu.
Er ótti minn ástæðulaus? Verður spurn mín hnútaleysir?
Náttúran og ónáttúran takast á, í einskonar keppni.
Sérstæður verðlaunagripurinn er afhentur í lokin!
Vil ég hlusta á þjóðsönginn þann með hönd á hjarta?
Verður það kannski komið í lófa minn titrandi?
Spurningum er best að svara fyrir lokadagsetningu!
Þannig er það á öllum umbúðum og framleiðsluvörum,
Svo er einnig hjá mér, það má sjá skrifað á bakvið eyrað.
Hvað eru margir með það á bakvið eyrað eins og ég?
-
Sennilega verð ég þar hvort sem ég vil eða ekki. ]



[ Ef ég mætti ráða
myndum við enn
elska hvort annað.
En ég ræð ekki,
er það? ]



[ Þó ég vilji frelsi
þó ég vilji geta gert allt
sem mig langar
 - þegar mig langar
þó ég vilji njóta ásta
á götuhorni
 - með ókunnugum manni
þó ég vilji upplifa
heiminn
 - á eigin spýtur
þó ég vilji fara
án skýringa
án leyfis
án kveðju

þá er svo sárt
að sleppa

og ég rígheld í það
sem er ekki lengur til. ]



[ hafið
endalaus auðn
hringalda himins
speglast í sjónum

mararbáran blá brotnar þung og há
segir eitthvert skáldið

og bátarnir sigla úr höfn
út í óvissuna ]



[ Flís úr draumi draga
nóttin uppi daga
hegrans fjaðrir plaga
eg naga

höndum saman núa
böndum sundur snúa
sofi mín vofa
fari mín mara
barn til hálfs kara
um háls lá snara.

Var koss minn kaldur ?
strangan sá mig valdur
um ævi og aldur
þann galdur.

Sérðu ekki hvítan blett í hjarta mínu ? ]



[ Spending my whole life alone,
wasting endless time.
Rejecting all the love you´ve shown,
do you think it is a crime ?

I will not be tempted by
the promises you make,
I don´t need another guy 
who´s only out to take

You´re not welcome on my boat,
I never invited you to stay,
So baby, why don´t you hit the road
and find an easier prey. ]



[ hamingjUna vandhöndlaða
leiki við góma
gera vil sóma
hállt mitt svell dyggða
ei get meðal byggða
eg inn í skel
fel.
eg sendi- svo endi 

dansa við skugga
strýk mér um ugga
fljótt fljótt flýgur fiskur
sporið vallt
allt er fallt
svífa lengi
eg strengi
vog milli tveggja tvista.

þú varst bara nýbyrjuð að fljúga, elskan. ]



[ Hvað er ástinn ef maður hefur þetta tækifæri að tjá sig ?
ÞAð er að segja við þann sem þú elskar og þykir vænt um -.
Og ekki sísit að koma fram við hana eins og þú mun vilja koma fram við þig þannig er nú ástin og hún er heit og sterk tilfinng og ekki síst hvað er það gott að elska einhvern eins og þig. ]



[ Sólargeisli,
sem skreið inn um gluggan,
líkt og þoka sem læðist inn um fjörðin,
gaf mér von um betra líf.

Rafmagnað teppið á gólfinu,
Með mörghundruðum rykkorna,
sem dönsuðu í geislanum,
Virtist öðlast nýtt líf.

Skýjin með þungbúin andlit,
Stigu þungum skrefum,
í átt til sólar,
og grétu.

Sólargeislin,
sem skreið ei lengur inn um gluggan,
varð að laufléttum skugga,
samt svo dimmum, samt svo sorgmætum.

Þrátt fyrir það,
urðu regndroparnir að spegli,
þar sem sál mín speglaðist,
svo frjáls, svo létt. ]



[ Seinfleygur fugl og hið hulda barn fylgdust að um stund milli samstæðra heima tveggja og þegar nær dró vetri varð sólskynið skýrara, augna þeirra beggja. Leggstu með mér milli þúfna og ég dreg þér af fingri leyndan dóm, segir álagakonan og sinnir blíðlyndi barnsins. 
Um miðbik þegar aftur tók að dimma flaug hann um síðir afturábak og náði í koffortið sem þau skyldu við sig. Þar fann hann endurfundi margræðra muna.
Ekki svo, ekki svo, að hvorugt hafi því gleymt sem fagurt var en tíminn spyr ekki, hann gengur. ]



[ ég brann á báli ástar glatt
er ung ég var og lifði hratt
en nú er mitt hjarta orðið latt
og laust við þá pínu sem ástin batt ]



[ Hjartans hvunndagsprinsinn minn
ég hugsa til þín enn um sinn,
um heita og hlýja faðminn þinn
og sáran söknuð minn

Minningin geymir þá mæru sýn
er augu mín fyrst litu þín,
þá hamingjan vafðist sem hýjalín
um hjarta mitt, ástin mín

Mér skildist loks, umvafin faðmi þínum, 
að oft lumar leitin á fundi sínum,
en hvernig er hægt með nokkrum línum
að tjá þér hvað brennur í æðum mínum

Ást þín er saklaus, barnsleg og hrein,
ég aldrei hef litið fegurri svein
Í hjarta mitt þegar ég orðin er ein
rekur sorgin sinn saknaðarflein

Er þreyta\'að mér læðist og lamar minn dug,
þá ein hugsun um þig henni vísar á bug,
því meitlaður ert í mitt hjarta\'og minn hug,
með þér ég kom \"bleikum blöðrum\" á flug 

Er ertu mér hjá skín sólin svo glatt
og ekkert er fjallið sem sýnist of bratt,
en múrveggir tímans þeir molna svo hratt
og speglagler fortíðar verður fljótt matt

Með sælunnar molum þú myndaðir slóð
að fótum mér þar sem ég stóð
Fyrir þig ég legg alla ást mína í sjóð,
elsku sonur, mitt hold og mitt blóð ]



[ Ég er oftast kát í lund
  sama hvað á dinur 
  hlakka til að fara 
     á þinn fund ég 
   veit þú ert svo fimur

  Mitt andlega eðli er 
 að vera hress og sönn
  veit ég að allt gengur betur
 að detta ekki hér í fönn
  og lifa af þennann vetur ]



[ Með glóð á vörum,
þau kyssast.
Með eld á vörum,
þau skilja. ]



[ Þeir sem með lavaski leita
líta mig fyrst allra manna
vita þá síst hvað þeir heita,
hjárænur af verkum ég sanna.

Ég hef margt af lífi lært
og læt ykkur nú vita það,
í Fjarðabyggð sé varla vært
versni lífið á þeim stað.

Mikið skal sá er ætíð vill vel
vilji hann leika á stundum.
Fáráðum þessum fleira ég tel,
fá mætti á bæjarráðskundum.

Nú get ég látið mig heita hund.
Hæfi ykkur stjórnarfar slíkum.
Heldur vil ég þó hafa minn blund
en hlaupast við skottið á tíkum. ]



[ Augun opin eru, það þvert það er ég vil. 
Kann ekki svefn að festa, í lífsins ölduþyl.
Bankar nú uppá Draugsi, nú dæmir á mig dóm.
Lyftist létt upp sálin, frá prestsins lága róm.


Nú er öldin önnur, því fæ ég eigi breytt.  
Ljósið hefur slökknað, slæmt, en ég var svo þreytt.
Framhald það ég þrái, að slái hjartað í mér.
Máttu þó það vita, sól, sögu hef ég að segja þér. ]



[ Betra er að falla með frægð
og fá sér þannig letruð spjöldin
en flettast klæðum og fá enga vægð
fólksins í dagskrá á kvöldin.

Það höfðar svo misjafnt til manna
munúð og allskonar prjál.
Ekki ætti konum að kenna
að karlmannahegðun sé brjál.

Viljiru heita vinur minn
vandarðu þína háttu.
\"Fattirðu ekki fítusinn\"
frá mér heyra máttu. ]



[ Ljóð sem ég hef samið 12 ára.

--------------------------------------------------------------------------------

Mamma gerðu mér það ei

Mamma gerðu mér það ei,
mundu að ég seigi nei,
Ég vil ekki deyja
ég hef frá of mörgu að seigja.
Út þú hentir mér út um gluggan,
Úti læðist ég inní skuggan,
Ég sé ofsjónir út í þessum kulda,
æ hvað þarf ég þér að skulda?
Pabbi orðin pínu þreyttur á þér,
pínir sig í að hjálpa mér.
réttur frá honum ríkir á mér
ræður mamma öllu hér?
Frá augum mínum blasir falleg sýn,
Faðir minn seigir við mömmu, þetta er dóttir þín.
Mamma orðin mæta yfirgefin,
mun aldrey hleypa mér inn, þarna er efin
Ég legg í draumi á stað,
auðvitað geri ég það.
ekki vil ég mömmu þekkja
Æ hún verður bráðum ekkja.
Faðir minn vill fara burt,
Fallega gat ég ekki spurt
Mamma leifir mér það ekki
má ég ekki fara með neinum sem ég þekki?
Faðir minn farin er
fast mamma mín núna mig ber.
Ég má ekki fara út,
Ég má ekki fá neitt í minn mallakút,
Ég þarf að sofa úti
ég get ekki lifað lengur, finn svo til í mallakúti.
Mamma hleypir mér nú inn.
man ég eftir þessu í sinn?
Hún fer að hugga mig,
hún veit ekki hvað kom fyrir sig.
Hún fer að hlaupa inn í eldús,
hún kemur með stóra krús.
Alvöru matur í henni er 
aldrey núna hún mig ber.
Nú er að líða nefnilega af kvöldinu,
Nú óttast ég að hún hendi mér út,af sjálfu valdinu,
En hún leifir mér að sofa inni hjá sér.
á kvöldin núna, spyr hún sig, \'\'hvað var að mér\'\'
Ég veit ekki hvort þetta sé rétt.
En þetta hlítur að vera góð frétt. ]



[ þegar þú talar þá
stari ég á þig og reyni að finna galla í andlitinu þínu,
ég finn enga, þú ert fullkominn
þú hlærð og ég hlæ líka,
ég heyrði ekki það sem þú sagðir,
en ég veit að það var eitthvað fyndið,

ég held ég elski þig. ]



[ ef ég myndi deyja myndirðu skíra krakkan eftir mér?
myndirðu mæta og syrgja mig, segjast verða uppi með mér?
færirðu kannski burtu, segðist aldrei vilja sjá mig þar
helvíti væri staðurinn fyrir fólk eins og mig?

hvað ef ég skrifaði, segðist allltaf elska þig
gæfi síðan létt í skyn að ég hefði bara verið djelös gæ.

ég þarf ekkert að afsaka ég lifði lífinu, 
dó með sæmd.
mannlegt compassion, ómannlegan hugsunarhátt ]



[ Það væri best fyrir bandið ef þú já
svæfir hjá mikk.
ég hugsa það 
-sagði hann með ástarglampa í huganum.
Eins og pabbinn sem hefur meiri metnað fyrir
boltasparki sonar síns en eigin
Þorir ekki að njóta, 
gefur pakkan annað

það pirraði mig 
allir þeir gullhamrar
sem ég fékk notið í kvöld.
frá marianne. 
Sæt saman.
Sitt hvor höndin á sama handleggnum. ]



[ Keyrandi um á Volkswagen en skyndilega enginn vegur fyrir framan mig
Spilandi fóboltaleik, en skyndilega enginn ástæða
gengur illa í skólanum, en skyndilega skil ég það.

Vinir mínir segja mér mig hættan að reykja, ha?
Reyni að finna hana, þá skil ég það líklega,
það reynist erfitt.
Loks finnst hún, þá er hún fjarlæg, loks hitti ég hana, 
ég græt, höfuð mitt hallar aftur af skömm.
Þetta var ekki svona í gær.
Hvað hef ég gert. ]



[ Hingað til hef ég ekki gert mikið af því að skjóta
eitruðum ástarörvum mínum í busastelpur.

Yfirleitt geymi ég trojuhestinn í maganum,
uns magasýrurnar éta hann upp til agna
innrásarmenn streyma að og gera áras á innra strarf líkama míns. ]



[ Harðnar á dalnum drengur
dugir nú ekkert slór
ekki líðst þér lengur 
að látast vera stór. ]



[ If you close your eyes, what can you see?
Nothing?
I disagree

Give it some thought, set your mind free
Tell me again, what can you see?
Nothing?
I disagree
The inside of eyelids is what you can see.

A canvas wiped blank, each time you blink
Reach for the paintbrush and sink -
it in colours and paint what you think
The painting remains till the next time you blink

Let’s try it once  more, this time with feeling,
The inside of eyelids are only a ceiling
Like a sky to the ground, so much in between
From eye to eyelid, so much to be seen

The best thing about this world of closed eyes?
You can be who you are or wear a disguise
Tell only the truth or tell only lies
Mix it all up be naughty or nice, shrink as you will
or double in size
Take part in a race and take home the prize
Travel to china for a thimble of rice
Why not walk back for the exercise?

Do as you wish, but this one thing applies
There are no rules in the world of closed eyes. ]



[ Einn á ráfi undir morgun
Á kafi í drukknuðum sorgum
Veit varla hvert hann gengur
Góður fengur,
Fyrir augu sem fylgjast með
Yfir kirkjugarðsvegginn
Partýið er rétt að byrja.

Hann hefðI ekki átt að stytta sér leið
Lítið hann vissi um það sem beið
Rankaði við sér litlu síðar,
Móttökur blíðar
En eitthvað var öðruvísi
Bakvið kirkjugarðsvegginn
Partýið er rétt að byrja.

Dj-inn er dauður en spilar þétt
Gestirnir sálir sem völdu ekki rétt
Búsið er rautt, dansgólfið dautt
en er eilífðin ung.
Partýið er rétt að byrja.

Hann vel sér unir hjá nýjum vinum
Hjálpar til við að ræna hinum,
Ráfandi um morgun´í
Drukknuðum sorgum
Býður betra líf
Bakvið kirkjugarðsvegginn
Partýið er rétt að byrja.

Dj-inn er dauður en spilar þétt
Gestirnir sálir sem völdu ekki rétt
Búsið er rautt, dansgólfið dautt 
en eilífðin er ung.
Partýið er rétt að byrja

Partýið er rétt að byrja. ]



[ I promised myself
I wouldn\'t - couldn\'t
Do it again
This time will be different
Time spent
Wisely. Precisely.
I\'ve burnt my midnight oil
Down to the last drop
Top up!
The time draws near. Fear.
This time I won\'t pull it off.
Enough is enough,
Next time will be different
Barely made it,
Forgot the footnotes, the quotes
I should\'ave - Could\'ave
but didn\'t - couldn\'t .

Got away with it, again,
Next time will be different ]



[ Um miðja nótt
í myrkrinu svarta
fara skjannahvít
spurningamerkin
og 
upphrópunarmerkin
á stjá.

Þau fara
frá einu húsi til annars.
og kíkja á gluggana.

Babblandi sitt sérstæða tungumál.

Skilja ekki!

Hvers vegna hefur okkur verið úthýst? ]



[ Los sentimientos 
que le habían convertido en un angel
se sujetaron con claves en la carretera
cuando los ojos desesperados
se abatieron juntos
en la misma angustia antigua. ]



[ Í gegnum eiturmengað loftið
teygi ég hönd mína
litla og brothætta
\"Gríptu\"!!
- hún hlýtur að geta hjálpað þinni! ]



[ Lendir á vörum þínum
og bráðnar,
eins og ég. ]



[ Risið er hús á hæðinni
handverkið slyngra rekka!
Kraumar í Krummaþúfunni
krásirnar borðin dekka!
Nú opið er hús hjá Einari
og eitthvað er til að drekka! ]



[ Er annað eins ljúfsárt og ást í meinum?

I
Á mörkum boða og banna
býr brennandi þrá
glæðist eldur í hjörtum
ástríður ólgandi
logandi ljómandi
leysa úr læðingi
ókunn öfl.

II
Í dagrenningu deyjandi eldurinn
aðeins askan minnisvarði næturinnar
nagandi handarbökin
kveðjast án kossa. ]



[ Með augunum þínum þú kveikir bál,
lítill gimsteinn er sorgin á, 
einmanna, sorgmædd lítil sál,
biður til Guðs að taka þá þrá.
Sú þrá er bitur, vonin veik,
engist um í vonlausri leit.
Betra líf óskar þú,
ef bara rættist óskin sú.

Lítill fugl
er máttinn missir, 
teigir sig upp og sólina kyssir
sú eylífðar leit, löng og þreitt
en ekkert að óttast
því vonin er björt og ástandið er breitt. ]



[ Littlar Stelpur,
sem haga sér eins og stelpur.
Í Skóla stelpurnar fara,
einn kenanra þau kinnast að nafni Mara.
Fullt af vinum eignast þær,
Svenni littli bróðir fær.
Næsta dag skólaföt þær fá,
læra síðan nýja stafinn Há.
Út með ruslið henda,
og nú er ljóðið að enda ]



[ this condamned generation
the youth of our nation
doing things they havent been taught
without thinking what if they get caught
but not in a fashioned way
just the silent style, like nothing to say
soloing amongst us all their spirit dissapear
hiding in that cool and strong state of mind
what they dare not talk about, what they fear
worrying that they’ll fall out, getting left behind
nobody cares, just do your own thing
have a drink, bring on the new fling
light up a joint, and make love to the smoke
dont flame it to much, or you just might choke
greed is a sin, just like lust
wipe away the tears and watch them become dust
nowere to play, nothing to choose
one option available, it’s to refuse
but they stay strong, so hard and cool
drinking some more, like cars need fuel
they sink even deeper then the bum down the street
waking up one morning, without anyone to greet
alone and ashamed for their past redemption
nothing else matters but the next pention
more money more booze
they still cant refuse
they do this shit stupid and ignorant of all 
like the man with a paycheck goes to the mall
buying the same today
just like yesterday
something unwanted, that won’t ever last
only works for a moment, then becomes the past ]



[ Barnið Kristín Erna,
er eins og mjólkurferna,
Hún stundum verður þerna.
Hún segir og teygjir þar til hún þeygir.
Besta vinkona hennar að nafni beta,
Á Bókstafinn Zeda. ]



[ Ég alltaf fer að sofa
og góðum her ég lofa.
Ég drekk
helli niður og fæ mér smekk.


Úpps missti ruslið verð að fara út að henda

En þetta er að enda..! :Þ:Þ:Þ ]



[ Barnið mitt,
hve heitt ég ann þér,
undrið smátt,
hve sakleysi þitt ljær mér,
ljúfan mátt.

Barnið mitt,
hve fljótt við glötum
gæsku og blíðu,
hve fljótt við gleymum
undrun og hlýju.

Barnið mitt, 
lífið er leikur,
á tíðum grár,
ef engin er höndin, 
er gráturinn sár.

Barnið mitt 
mundu faðmsins náð
ef þungan herðir,
mundu kærleikans ráð
við allar þínar gerðir. ]



[ Ég stend á barmi gljúfurs
hyldýpið fyrir neðan
tærnar standa fram af brúninni
og ég er við það að falla
- eilíf glötun í myrkri undirdjúpanna

Fyrir ofan er sólin.
Hún tegir sig í átt til mín
Hitar vangann
-og heldur
mér í styrkum örmum sínum
- og lofar mér betri tíð.

Á ég að hrökkva eða stökkva? ]



[ Leitum að því sem ekki næst,
metnaður næstur aurum,
í lífinu sem læst.
 
Löngun í það sem liggur fjærst,
hátt frægir lesti,
slægð og snilli hæst.

Leiðumst upp til tískuhæða,
einlægni, trú og heiður,
dyggðin sú að hæða.
 
Lífsins markmið að græða,
græðgi og öfund,
dyggðin sú að næra.

Leitum ljómans í listaauði,
menning andans dauð,
kæfður í efnisbrauði. ]



[ Heldur af himni lítil sál,
- ber með sér leyndarmál. 

Reginöflin máðum þá gömul ör,
- gleymd nú í nýrri för.  
         
Leiðin sú sama, en nýr maður,
- gengur aftur glaður. 

En gangan herðist, um grýtta leið,
- þó ekki alveg sömu reið.
         
Oft mæddur og sár, á stígnum hrasar,
áfram stærri spor,
- stæltur af þreki og þor. ]



[ Það koma dagar
þegar ljósið er dauft
hugurinn myrkur
og sinnið snautt

Vorið við gluggann
svo grænt,gult og blátt
litirnir dofna og hverfa
allt svo grátt

Sólskin og hlýja úti
söngur lífsins ómar
hvað er svo þungt og kalt
sem þungir hugarórar. ]



[ Við erum efnið,
fæðumst og deyjum,
hér sem við fyrst urðum
og seinna hverfum til.

Við erum andinn, 
gæðum líf og eyðum,
hugsum, en þekkjum ekki,
hvaðan verður til.

Hvað ræðum gerðum sona,
sem spilla kostum þínum,
rífa hár þitt og hold
í von um auð,-ó móðir?

Þeir misþyrma fóstru sinni,
í græðgi og heimsku.
Eru forlögin þeirra
að verða síðastir sona?
- Ó móðir jörð.

1990 ]



[ Sem í ljósi birtist
skuggi
líður í grárri mósku
hljóður
löngu liðna tíma ber
vitur
lýsir ef þú leitar
maður
í huga þér

Sem í myrkri kviknar
ljós
leikur í litum sínum
hljóma
himins tóna ber
ákallið
ómar ef þú hlustar
maður
í brjósti þér

Sem í eldi birtist
logi
roðar lífsins lit
hvítan
kærleik hjartans ber
tæran
andann þú finnur
maður  
í hjarta þér. ]



[ Stjörnur himins, 
hamur heima,
hver stök 
en saman sægur.

Stjörnur himins
heyrir til manna,
tíðum dimmar
en stundum bjartar.

Stjörnur himins
manna heimar,
blika á hvoli
skaparans ljóma. ]



[ Undarlega stund
lifir nú í lófa mér,
hljóð með mikla lund
en aldrei aftur.

Önnur stund
var áðan hér,
seiðandi alda
seitlaði milli fingra mér.

Sérhver stund
stundum lág og líka há,
sífellt hraðar
líður alltaf hjá

Ávallt dýrmæt
en líka gleymd,
því önnur er komin,
fyrir þá sem var reynd.

Stríðar stundir,
í tímas harða nið,
hafa hrundið lífinu
í gegnum mig.

Hafðu ráð 
krepptu hnefann,
haltu nú, 
í augnabliki sáð. ]



[ Fortíð,
örlaganna veg vefur
í mál, hug, hönd,
gönguna hefur.
 
Nútíð,
reirð gömlum böndum,
bindst á ný, 
nýjum löndum.
 
Framtíð,
gyrt viljans mætti, 
bregður sverði á
slitna þætti. ]



[ Heimska og fáviska 
eru stjúpur
þær byggja múra
og byrgja sýn
eflast saman
og afla vina

Viska og þekking
eru systur
þær brjóta múra
og opna sýn
ganga saman
liðsfáar

Vaknar þekking  
og viskan há
er hugur og vit
fella saman
hönd og verk ]



[ Á víðum akri
á völlum heims
vindurinn bylgjar grasið
á þeim velli, lítið strá
dansaði þar með öðrum.

Með titrandi hendi
ég gríp það strá
sem fyrir sigði fellur,
stráið er ég
með sigðina í hinni hendi. ]



[ Óttastu dauðann?- finna þokunið,
- og döggina í framan.
Snjóar og byljir herðast við,
er ég nálgast smásaman.

Drungi nætur, stormsins afl,
umlykja táknið hans.
Þar stendur það,- nábogans tafl,
sérhvers göngumanns.

Ferðinni er lokið, tindinum náð,
og múrar falla.
Sigrum var í baráttu sáð,
sem um ávinning alla.

Baráttugleði, -reisum hátt,
fyrir hinn mikla slag.
Sárt ef dauðinn sviptir sýn og mátt, 
og knýr til uppgjafarlag.

Nei, reynum allt með hárri lund, 
sem hetjur guldu lofið.
Hefjum andann, greiðum glöð lífsins skuld,
sársauka og myrkri ofið.

Djörfungin, ógæfu skjótt til bata snýr, 
verstu andartök enda.
Frumaflaátök, fjandmanna orðagnýr
skal réna, skal milda,

Skal breyta, skal úr sári friður verða, 
og færa í sálu þína bjarta.
Ó, þú og mín sál, saman hverfa,
að eilífu í Guðs hjarta.







Þýðing á ljóðinu PROSPICE,  
          eftir.
ROBERT BROWNING (1812-1889) ]



[ Tíminn er eins og hringur
og himinsins ljósakrans. 
Ég ferðast um nútíð og framtíð
í fótspor hins hugsandi manns. 

Allt er afstætt líka tíminn. Hann er ekki sá sami allstaðar.

Ef við hugsum okkur tímann sem endalausan sístreymandi hring  sem skiptist í nútíð, framtíð og fortíð.

Og við séum stödd í nútíðinni  en viljum ferðast um tímann til fortíðar,
þá er auveldast að stökkva  yfir framtíðina framundan í tímahringnum  og þaðan áfram inn í fortíðina.

En alls ekki ferðast afturábak til fortíðar í tímahringnum  þar sem við færum þá á móti flæði tímans í sínu endalausa sístreymi, hring eftir hring. ]



[ Engin læti,alltaf gleði,aldrey sorg,Alltaf hlátur.

Anna,Eva,Brynja,Guðný Björg,Henný,Kata,Guðný Ellen & Ég
Garðar,Víking,Stóný,Rósi,Gabríel,Búbbi,Ásbjörn
Öll við erum vinir. ]



[ Dönsum saman,
það gerir þér ekki illt,
ég lofa.
Dönsum fram á nótt,
þú getur farið heim á morgun.
Ég skal passa þig í nótt,
en gleyma þér á morgun. ]



[ Þó að þeir komi í röðum
með gylliboðum.
Blekkingar, falskar vonir.
Viltu leika?
Komið og takið miða
því þessi lest er fyrir löngu farin
og einungis pláss fyrir einn kaptein.
Því aðeins einn fær brosið mitt bjarta. ]



[ Að vera hrifin af strák, sem er vinur þinn.
Sem er hrifin af stelpu sem er vinkona þín, 
en ekkert vill
því sú þriðja er hrifin af honum.
En það er gott, hann heillast af konum.
En það gildir engu, hann heillast af annarri
sem þú þekkir ei neitt.
En það er eitt,
vinkona hennar er hrifin af strák sem er vinur þinn
sem heillast af öðrum en þér.
Niðurstaðan er sú,
Hann veit ekki að þú,
ert sú sem elskar hann mest.
En fyrir rest, 
er það ekki alltaf sú sem er í styðsta pilsinu sem vinnur? ]



[ Enginn sér mig eins og ég er
En ákveða hver ég er…
Ætli þeir nokkuð mig sjái?

Ég reyni að gera öllum gott
Reyni við alla að vingast
Ætli þeir viti það?

Allir þykjast vita hvað ég vil.
Hvað ég veit, hvað ég skil.
Hvað vita þeir?

Það er svo margt sem þau ekki vita
Svo margt sem ég ekki deili. ]



[ Stúlka ein í leiði liggur
með hrífu yfir miðjan barm.
Maður einn á það hyggur
að fremja í flýti mikill harm.

Hví fæ ég ei í frið að vera?
Kjökrar litla sóleyin.
Slitin er hún yfir sig þvera,
bannsettur fífillinn.

Hann Jón okkar var eigi latur
vann hann ávallt eins og naut.
En duldist í honum mikið hatur
þvílík örlög stúlkan hlaut.

Því þurfti stúlkan þess að gjalda
þótt hún eigi vild´ann fyrir mann.
Hann skildi við hana særða og kvalda
illverki þar hann vann. ]



[ Ég er svo blind
barnaleg og blá.
Þykist allt vita,
kunna og sjá.

En ég er bara peð
í lífsins skák.
Ég reyni þó að spila með
í gegnum þetta hálfkák.

Sannleikurinn er sá
að ég veit voða fátt,
og kann enn minna.

Leikmaður á borði
á byrjunarreit. ]



[ Í stjörnuþoku hljóma
himins óma,
ungri sól
sem skapari himni fól.

Frá logans heimi
og hugarsveimi,
helgir goðar skutu fram
skipum úr naustarann.

Sona skarar fáru
skínandi brynjur báru,
fylgdu konungskná
björtum knörrum á.

Hin aldni í stafni
andans fari, 
stefnir hug og hönd
að nýrri strönd.

Borin á bylgjum
undir birtum seglum,
alvind við reiða
alrök bóginn beiða.

Mörkuð heljarför 
yfir geimsins reginhöf,
bárust fleygin há
stirndum geislum á.

Vísaða vetrarbraut
runnu sigurnaut,
vörðuð glóðarskjöldum
gegn boðaföldum.

Yfir himna sjö,
geimsins höf og strendur,
reyrð örlagastögum
bundin heljarbögum.

Reis úr logahafi
sjöunda sól,
glóandi gullfari
birti í mót.

Hin aldni í stafni
andans fari, 
festir bönd
á nýrri strönd. ]



[ Hringur dreginn
með fingri Guðs,
- gneistar af neisti
                  
Lýsir úr myrkri
lífsins glóð,
- ljósbogi rís og skín

Kraftar knýja 
hreyfingu úr kyrrð,
- sköpun rennur

Andans ómur vekur
lífsins þrá,
- logans brennur

Ljós og myrkur
takast á,
- í viljann togar

Andans vernd
vefur allt 
- í kærleik boðar

Þá andar lífið
tilgangurinn nær,
- svo hugann birtir

Þrenning þá leysist
í regnbogans liti,
- svo hjartað þystir. ]



[ Ástarljóð dóttur minnar
til mannsins sem hún elskar
Hún gefur 
gefur
Kannski trúir hún að orðin hafi 
töframátt, 
kannski trúir hún að hann muni
allt í einu
fatta fegðurðina.
Einlægnina
Skilja hvað hún hefur að gefa.
Ég elska sköpunargáfu hennar
tilfinningar, einlægnina
Ég er gömul, gæti sagt henni
að maðurinn sem hún elskar
hefur ekki hæflleika til að meta
það sem hún hefur fram að færa.
Og þau munu ekki ná saman.
Samt orti ég svona ljóð til pabba hennar.
Og við erum löngu skilin.
Tölum um veðrið, verðbólguna, ástandið í
landinu, ég skynja einhvers staðar 
djúpt í hugskoti hans einhverjar 
tilfinningar til krakkanna og mín,
hann skildi aldrei gjöfina.
Svo- hvað get ég sagt henni?
Frá einmanaleika skáldsins?
Hún fær aldrei neitt frá honum 
í líkingu við það sem hún gefur.
Svo ég stend hljóðog fylgist með
henni gefa og gefa, breiða út vænti sköpunar sinnar og fá aldrei svar í líkingu við það. Einmanaleiki.
Það er hægt að búa við hann.
Svo ég hugga mig við að dást að sköpunarhæfileikum hennar,
hlusta á Angie með Rolling Stones, krosslegg fingur og vona að hún
haldi í sköpunargáfuna. Skítt með þennan strákaula sem skilur ekki fegurð. ]



[ svo marga daga
og nætur
stóð ég við vegabrúnina.
Beið.
Svo lengi. 
í regni, í sól oghríðarbyl
Með vegarlampann.
Beið.
Árin liðu.
Nú er veglampinn brotinn.
Ég farin heim.
Og mun sakna þín
ævinlega. ]



[ Gyðingur á stríðstímum
Hjúfra mig í lélegri koju
með skítug rúmföt
lúsu
svöng
lifi ég eða dey á morgun?
Kalt.
Svo kalt.
Svöng.
Svo svöng.
Drepa þeir mig í morgunsárið
áður en morgunmatnum
verður slett í grautarskálarnar
Verð ég skorin á háls?
Ég lifi, því ég er klár,
kjaftfor. Stolt.
Þannig var það 
árið 1968 
á Íslandi.
Nasistarnir
faðir og bróðir
færðu tímann til
og við, þessi yngri
systkini
vorum gyðingarnir.
Þannig var það 1968
á Íslandi.
Við lifðum af í 
fangabúðum þeirra 
í 5 ár.
Ég er enn gyðingur
og leita að merkinu
á handleggnum á mér. ]



[ Ef ég bara gæti
hent huganum í þvottavélina
eins og hverri annarri flík
afmáð óhreinar hugsanir 

og sem óskrifað blað 
byrjað upp á nýtt. ]



[ Ég tel
Að ég og þú
Og rúmgaflinn minn
Getum gert
Almennilegan takt
Upp við vegginn minn ]



[ Ég er áreki nú á reiki
með árekamalpokann,
þá ég á lít, strax ég álýt
að lítt áleytin sé þokan.

(Ég vaknaði í morgun við að Valgeir Guðjónsson var að syngja íslensku útgáfuna af \"Icelandic Cowboy\", og þar segir hann: \"... en kindreki er ekki fallegt orð...\"; og þá fór ég að hugsa um hvað væri betra orð yfir kindreka...) ]



[ Leikum okkur með lífið.
Búum til mann
og gerum hann að okkar 
eigin guðaleik.

Horfum á hann vaxa,
horfum á hann dafna.
Okkar eigin sköpun.

Búum til fleiri,
búum til heri,
styrjaldir, stríð.
Seljum vopn,
seljum þessa menn,
okkar menn.

Verum guðir
bara einn dag.
Líf skipta okkur engu,
þeirra líf,
ef þeir eru þá líf ?

Við felum okkur í húsum
langt í burtu.
Á bakvið skrifborðinn
á bak við bindin
okkur mun ekki saka.
við erum guðir í dag. ]



[ þegar þau sjá þig...
Stærsta stjarnan sem hangir föst
við himinhvolfið.
Þú skínir skærast
bjarminn bjartastur
fegurðin ómælanleg.

Sólin og tunglið
og allar stjörnurnar
horfa á þig í undrun
og velta því fyrir sér 
hvert þeirra fegurð fór.

02.08.02 ]



[ Ég stend nakinn inn í hring
og reyni að bera fyrir mig hendur,
reyni að hylja nekt mína.
Öll spjót standa að mér
stingast í síðu mína
særa mig.
En þar finn ég þig

Í kring um mig stendur heimurinn 
og hlær að mér 
af því ég hugsa ekki eins og hann

Ég stend og horfi 
á öll rök mín borin til grafar
en þér verður eki haggað.  

08.08.02 ]



[ Hamningjan
er minn besti vinur.
Á hverjum degi 
fæ ég að vakna til móts við hana
og bjóða henni góðan dag.

Hamingjan er ástkona mín.
Ég fæ að elska hana á hverjum degi
anda að mér ilm hennar,
faðma að mér hamingju hennar.

08.08.02 ]



[ Þú talar við vegginn
en hann svarar ekki .
Þú heyrir andardráttinn.
“Ég veit þú ert þarna!”
Ekkert svar.
Samt heldurðu áfram að tala
í von um að fá svar  

02.08.02 ]



[ Trítlaðu til mín
Kúrðu þig hjá mér
Knúsaðu mig, elskaðu mig
Ég elska þig
Litlu fæturnir þínir vekja mig
Þú ert fegurri en sólageisli
Þegar þú brýst inn um gluggann minn
Ég hlakka til að sjá þig
Heyra í þér trítla til mín
Koma og kúra þér, knúsa mig, elska mig
Ég elska þig. 

16.08.02 ]



[ Ljóðin þín eru yndisleg,
segja mér að þú sért ljóðið mitt.

Litla lipra táin þín
tekur sporið svo létt.

Röddin þín svífur inn í eyra mér,
og hlátur þinn fyllir brjóst mitt.

Þú ert mín fyrsta. ]



[ Eins og svarthvítt atriði
í \"slow motion\"
stóðum við augliti til auglitis.

Með einni setningu
á einu andartaki
hrundi tilveran
þegar ég uppgötvaði
að ástin væri ekki endurgoldin.
Snöggkælt hjarta á svartri nóttu. ]



[ það síðasta
sem ég hugsaði var,
je t´aimerais,
síðustu orð mín til hennar,
sem ég sagði,
kvöld var komið að morgni,
hún lokaði augunum og dó. 

           Allavega fyrir mér. ]



[ Vá,
þetta var hún,
fullkomin í alla staði,
falleg eins og vorið.

þetta var vorið okkar,
mitt og hennar, 
okkar beggja,
og það blómstraði. ]



[ Hennar voru græn,
mín grá,
þau mættust,
þau hittust,
Hiti. ]



[ augu,
munnur,
líkami og sál,
allt svo fullkomið,
allt svo fallegt.
Ég átti það allt.
        En missti. ]



[ Ég missti hana
ekki,
hún missti 
mig,
hún fór í 
burtu,
ekki ég. ]



[ við kynntumst,
við hittumst,
þekktumst og elskuðumst,
urðum eitt,
en samt aldrei neitt. ]



[ djamma ?
spurði mamma,
núna ?
spurði ég og horfði á kúna,
hún er rugluð ! ]



[ I’ve forgotten the art
I don’t know where to start
so I’m gonna try my best
and start with my heart
It’s hidden behind a wall
a wall that doesn’t fall
if you want to see the other side
you have to make the right call
the decision is what we make it be
you can’t turn back time
now shame on you to feel so free
and get behind the line
you hurt me still
but I’m to blame
for being so stupid
in my brain
to think that the scars would go away
the day that you came along
you would fix it all with what you say
how could I have been so wrong
this curse is a blessing in a disguise
within it a whole bunch of truth and lies
but all of that seems to disappear
when I look into your beautiful eyes
I cant make words to describe
the way you make me feel
so I negotiated with myself today
and made a darn good deal
I’m going to make a new road in life
a road that was ment for only me
without the things and stuff I want
and it will be all that I see
because I am alone
all I got are dreams
it’s worthless to you
hard as it seems
I can never give you
what you’ve given to me
a concept of thought
so simple to see
that the road that I’ll walk
will finally descend
alone in oblivion
that’s were I will end ]



[ I ain’t thinking when I write man what the fuck
I ain’t got no talent, I guess its all about luck
and when your face is all red like you been hit by a truck
don’t come to my doorstep preaching about why we suck
we are all the same, we all want the fame
but some of us cant cut it, because we wont play the game
some won’t risk being exposed to all the shame
but they keep forgeting the fact that we’re the same
did you hear that, oops I made a mistake
I repeated myself but that don’t mean I’m fake
no, I silenced myself because I know what I can take
my vision of this life is not what you get but what you take
now its getting hardcore, I flamed the last thread
I’m getting ready to fight like my fists were made of lead
but I must wait my time, I sitting in line and not getting ahead
still very much alive and not nearly going dead
you want to hear some more, then change to channel four
and hope for some companionship, when I come knocking on the door
because when I’m through with you, all you can see is the fucking floor
wheeping the next morning because your face is all bloody and soar
yeah I know, life isn’t easy, it’s really really hard
here, go buy youreself some happiness with my creditcard
I tried it once but all I got was a fucking shard
of the truth that you would really fuck my up, without a regard
to my feelings or my soul, like I said just before
its what you take but not get, need I say it once more
cause you cant see the warnings, it’s like you just want the gore
the splatter of a insult when it hurts the deepest core
so now what? you expect me to cry?
just hand in the towel without giving this a try
this  ain’t that easy, you can’t just lay down and die
there’s always someone who cares and they’ll ask “why?”
and who’s gonna answer them? you? I don’t think so
what? you think you got what it takes, ohh hell no
just pack up your bags and leave, ok? go
or you could hang around and learn some stuff yo
I could teach you some shit, untill you come around
that every battle is a fight for the showdown
don’t punch ‘till the bell rings and you hear the sound
all you gotta do is hang in there and wait for the !-next round-! ]



[ Allur heimurinn sefur,
meðan framið er morð í Bagdad,
New York, París og í litlu
Reykjavík.
Er ekki mál að vakna? ]



[ the fueling hate is hiding in conception
driving the mind to suicidal depression
raising in the air
our fists like a dare
to stop all the madness
get rid of all the sadness
we protess this clockwork human behavior
awaiting the arrival of the one and only savior
but nobody comes to rush us away
escaping the insanity of another day
so we hold on to hope, peace and free will
praying that tomorrow there’ll be no one to kill
but if the world was that perfect
and everyone would get along
then we wouldn’t be sitting here
listening to this stupid song ]



[ Í ár er vorið fyrirburi.
Það fæddist minnst þremur mánuðum fyrir tímann.
Sólin undrar sig á þessu en skín samt,
yljar brosandi fyrirburanum í hitakassanum.
Vorið er komið.
Vonandi helst það á lífi aðeins lengur. ]



[ Þetta var of mikið,
ég þorði ekki að treysta, 
þorði ekki að elska,
þrá eða vilja.

Ég skildi þig eftir
eina,
undurfögur veran 
í rúminu.

Ég kveikti upp í arninum,
til að ylja þér.
gekk út,
og horfði á húsið brenna. ]



[ Þú bauðst mér í mat,
í svikinn héra,
hann var svikinn,
alveg eins og ég.
En hvernig leið honum,
áðuren hann fór í ofninn ?
Eins og mér ? 
vissi hann 
að ekkert beið hans
nema ofninn ?
ég spurði mig,
en endaði sjálfur 
í ofninum. ]



[ Himnarnir grétu,
og ég líka,
þrumurnar sungu.
Ég hélt þér í örmum
mínum,
máttlausri og líflausri,
líf mitt var á enda,
því þú varst farin frá mér. ]



[ Ef hægt væri að
skipta hjarta mínu.
Væru aðeins þrjú hólf
og væru þau svo.

Fyrsta hólfið fyrir
feimni til þín.
Og sú feimni felst
í draumi mínum um þig.

Annað hólfið fyrir
ást til þín.
Sú ást sem ég ber
til heiðurs þér.

Þriðja hólfið
alveg fullt.
Hólfið þriðja myndi vera
fullt af þér.

Jæja nú veistu
allt sem ég ber til þín. 
Og því máttu vita,
ég trúi á þig. ]



[ Kjáninn ég trúði öllu sem þú sagðir
Þú komst inn í líf mitt, 
fylltir mig af lygum
Þegar ég fór að spyrja nánar þú bara þagðir.

Kjáninn ég trúði þér fyrir öllu mínu
og hvernig þú laugst að mér á móti
skil ég ekki hvernig þú gast
hvað býr í hjarta þínu?

Kjáninn ég hlustaði á hetjusögur
hversu vel þú  værir staddur
í þessu lífi þínu sem er ekki til
Þú mataðir mig á lygi, eftir sit ég mögur

Kjáninn ég fyrirgef þér
Hvað get ég annað 
þegar þú átt engann annan að?
en hvernig veit ég, að þú ljúgir ekki meir að mér? ]



[ Í huga mér er auðn og tóm.
Þar ríkja ekki framar neinar sorgir
eða gleði.

Aðeins auðn og tóm. ]



[ Það er auðvelt
að vera óhamingjusamur.

Það er erfitt
að vera hamingjusamur.

Það er samt betra
þó að það sé erfitt. ]



[ I lay there with my head in a bag
Thousand thoughts going threw my mind
Screaming for the answer
Biting nails and blood dripping
You call out my name
Useless anger and fright
Heavely falls into the deep
Aiming for the spot
You feel free
There is so much blood
Pale and weak
Your head is about to blow up into tiny pieses
So heavy to hold up
Tears blend in the blood
You had to be someone else
Insted of you and me
Trying hard not to let it show
Running away from all emotions
Killing life. ]



[ hvar sem ég er
hvert sem ég fer
munntu lifa í hjarta mínu
líkt og hrafninn flýgur
til nýrra stranda
ásjóna sólar
birta í mín augu
finn ég fyrir þér ]



[ I can\'t even tell you a letter...
not even a word,
Nobody knows me or wants to believe,
for what Ive seen is beyond your knowledge....
your body will reject your knowlegde to know,
you think I tell lies,
you think that I\'m fake,
you dont know that you are just scared,
you dont wanna know the truth.
you dont know that what I am telling you
is the honesty you will never know or hear.. ]



[ Þú ert eins og eiturlyf
djöfullinn sjálfur
Get ekki litið í augun á þér
og ég hleyp í sífellu frá þér
ég leifði þér að taka allt 
það besta af mér
Það er eins og ég leiti eftir sorginni
Ég get ekki andað án þín
Þú tekur af mér öll völd
Ég er orðin háð þér
Í vöku eða svefni 
Þú hefur yfirtekið mig
Í hugsunum mínum
Í draumum mínum
Ég hef gefist upp
Ég er ekki lengur ég sjálf
Ég er háð þér líkt og eiturlyf ]



[ Með hálm í hausnum
hjartlaus, huglaus og lítil
finn ekki gula veginn
og nornin gargar í eyrun á mér.

Hvar finnur maður galdrakarlinn í Oz
á tímum gemsa og gervihnattasjónvarps? 

Hvar? ]



[ Ég elskaði móður 
sem var mér kær.
Ég sýndi ekkert þakklæti
en hún hætti aldrei að vera mær.

Við vorum bestu vinir
og þegar við hættum að vera saman
var aldrei neitt gaman.

Ár eftir ár
og ég hugsaði.
Öll þessi ár 
hef ég aldrei verið sár.

Ég vissi að 
ég hafði gleymt.
Allt um móður
en það var of seint.

Ég missti af öllu
hún var farin
farin að eilífu.

Ég fór með bæn
hvar er móður.
Ég vil fá hana
ég vil eitt tækifæri.

Ég beið og beið 
en tíminn ekkert leið.
Ég fór út í búð
og keypti mér nokkra bjóra.

Ef ég hafði hlustað á
hafði lífið ekki verið svona erfitt
og kannski mundi ég takmarkinu ná.

Ef ég hafði betur gá
þá mundi ég kannski þá 
lifa lífinu lengur
en það var of seint ég dauður lá. ]



[ Þau eru tvö í fjarska.
Skilja ei hvað þau eru.
Þau eru tveir staukar.
Þau eru Piparpabbi og Saltmamma.

Hann kemur með safann.
Hún kemur með engifer.
Þau þekkjast ei.
Þau eru Safran og Kóríander

Það er snjór, ég þarf eitthvað sterkt.
Hvar er Cyenne þegar ég þarf hitann.

Hann veit ekki hvað hann vill.
Enda er hann bara Krydd en ekki Pipar. ]



[ Perlur í algleymi sjávar eru sem huldur í höfði mínu.
Ég fæ eigi séð það sem hyldýpið gleypir.
Glitrandi Hafmeyjur í sólarglampa líða framhjá.
Ég ligg neðst niðri ég er að drukkna,,,,, deyja. ]



[ In the blue clouded sky, I fly.
Why? Cause a man pushed the red button.
I see life Im not willing to destroy.
I fly over Retton, over farmer Roy.

Im getting hotter my thrusters burn.
Im made of steel but heart is in a turn.
I wanna go back but my program says no.
Feel as time stands still, all so slow.

Now I peak down, all I see is snow.
May be over Russia, think Im gonna blow.
My eyes are getting tired, Im asleep
I kill 1.000 people, not what I need. ]



[ það er ekki mikið meira 
sem ég get kennt þér .
Þú ert geðveikur snillingur
og kannt þetta allt saman.

Nema kannski það
að trúa á sjálfan þig
og pæla ekki í því hvort 
aðrir tali um þig á bak.

Þú ert illa til fara 
og hefur slæma borðsiði
en þegar ég lít í augu þín
sem oftast eru slikjuð
af lyfjaneyslu
og þú brosir til mín
og blikkar mig 
til að sýnast svalur.

Þá stendur mér á sama um geðveikina.
því þrátt fyrir allt 
þá ertu svo helvíti náttúrulegur.

Að ég get ekki annað
 - en elskað þig. ]



[ Mér til yndisauka
hef ég ákveðið 
að endurfæðast
og hefja nýtt líf

Ég er hættur að 
drekka Coke
og byrjaður 
að drekka
Coke light

Finn samt engan mun,
mér líður eins og áður

Allt greinilega
sama draslið ]



[ Undrin gerast æ oftar
og ég hef tekið eftir því.
Get sagt þetta vegna þess
að undrin lendi ég oft í. ]



[ building it all up like never before
climax appearing in the form of solution
brick after brick, trying to stay focused
the point of it all lost in the confusion

waiting for something to come by
people opening their minds for insertion
looking for a way out but no exit
here and here, disapproval and direction

walls are rising, doors not made
finding the answer to the question
timeless hourglass, broken but not empty
awating the arrival at the station

nobody is there, still all alone
not even lights to make a shadow mate
just blinding darkness, burning black
not enough room to make fake hate

no clothes, no water
no external pain
not even a roof above the head
to protect it from the rain

scream to hear an echo
scream for a sound
waves hit the walls
and reject all around

only a few have seen this house
one, maybe two
they all gasp at the sight of it
and so might you ]



[ Thad er hamagangur i rødinni.
Hún hreyfist ekki.
Andlitin í rødinni breytast ekkert , frá sekúndu til sekúndu.
Tíminn brennir rødina, byrjar aftast.

Allt í einu gengur ísfirdingur fremst í rødina nokkud vid skál og øskrar yfir hópinn.

Thad eru tveir endar á rød heimskingjar og madur á alltaf ad fara i thann sem er nær erindi manns. ]



[ Ég sakna þín mikið.
Þú ert mitt góða í lífinu.
Ég er alltaf að hugsa um þig.
Á daginn þegar ég er vakandi 
og á nóttunni þegar ég sef. ]



[ in this forgotten realm
silence is essential
potraing a picture
of all its potential

halls with many moments
that cant be missplaced
listings of true people
that wont be enlaced

gather the fun 
the happy and the best
put them in a pile
get rid of all the rest

thinking of appearence
no mirrors in this dimension
make good of the dreams
don’t wander into expansion

now and then
from time to space
comforting feeling
hiding ones face

no truth nor lie
this world we defend
wondering why
will there ever be an end ]



[ Hér má segja að allt sé nú í bærilegu gengi  
þó ég hafi reyndar ekki séð niðr´á mig lengi,
en ég stefni þó að því markvisst og ótrauður 
og vonast til að ná því áður en ég verð dauður.

Ég er þó yfir þeim ráðleggingum dálítið stúrinn
að ég drífi mig nú til að leggja í danska kúrinn
en konan segir mig stefna beint í hjólastólinn 
ef ég taki mig ekki á til að sjá í tólin fyrir jólin. ]



[ Hve mikið er hægt að þrá þig
Hve mikið er hægt að þjást
Þú komst óvelkomin að sjá mig
Þú forboðna ást ]



[ Kvöldsöngur mófuglanna þagnar
og þokan hylur fjallstoppana.
Lífið sefur,
 í vöggu tímans,
uns morguninn vekur það. ]



[ Ef allar góðu minningarnar 
væru múrsteinar, 
sem tíminn byggði þér turn úr.
Hugsaðu þér hversu dásamlegt útsýnið yrði að lokum. ]



[ Brauð með osti
 er eins og hundur án vængja,

bara ósköp venjulegt. ]



[ Tár án tilgangs? ]



[ Like a rainbow after the rain,
With her shine no one could contain.
She gleamed brightly like the sun.
Never did she ask help from anyone.
She had more color than could be,
Now black swallows all sanity.
She had hidden sorrow in her heart,
With so much to break apart.
She left for a more peaceful place.
In our hearts she has a space.
When the darkness covers all light,
Pain makes a never-ending night.
Seems like the light will never return,
Like this feeling will always burn.
As when the clouds part after rain,
Only time can ease your pain.
The color will come back someday,
In your heart the rainbow will stay,
Her love will be with you forever,
To grow with and to treasure. ]



[ Tíminn er vinur,
ungi maður,
hann er von þín og framtíð.
Von um frið og fagran heim,
tíminn er þinn
ungi maður.

-1974 ]



[ Það var daginn sem maður dó,
að líf mitt breyttist.
Ég varð sár og svikinn,
að missa af manni sem dó.
Það var þá sem ég skildi,
hve lítið ég vissi um lífið
og því sem eftir fór.

En ef þú vilt syrgja góðan mann,
græturðu vegna heimsins,
því heimurinn missti góðan mann,
en maðurinn ekki heiminn.

1974 ]



[ Lífið færir mér,
örlítið nær þér,
þegar ég finn,
þann vilja þinn,
sem fegurð ljær,
- og fullkomnun nær.

Leggur lífsins kvöð,
í tilviljun og röð,
við teigum þann mjöð.
Brestir lífsins og boðaföll,
frá mönnum berast harmaköll,
- óma þungt í jarðarhöll.

En viljinn upphefur þann,
sem stefnir í betri mann,
vindinn sveigir í mátt,
og takmarkið í sömu átt,
brýtur verk, lýkur mynd,
byggir aftur, - sömu synd ? ]



[ Opna augun

sé birtu
sé myrkur

Af hverju opnaði ég
ekki augun fyrr?


Byrja að hlusta

heyri tónlist
heyri þögn

Af hverju byrjaði ég
ekki að hlusta fyrr?


Dreg inn andann

lykta angan
lykta fýlu

Af hverju dró ég
ekki andann fyrr?


Skynja snertingu

snerti mjúkt
snerti hart

Af hverju skynjaði ég
ekki snertingu fyrr?


Sé, heyri, lykta, snerti

lífið

Af hverju fann ég
ekki lífið fyrr? ]



[ or darri, today

i can\'t remember that far
back into the past, can\'t

even remember 
if i imagined
him alive:

he taught me things
which made no difference
to me when i first heard
                      them

             like i was young
             and he was old; 
	     
	     older

and he taught me words
which made the day\'s shadows 
lengthen on the sidewalk
	         of my youth

	    words like
            i love you;
            
            i love you anyway

but i can\'t forget
the way i needed his touch
whether he really did exist

or not ]



[ and sometimes i\'m afraid
to let you hold my hand



	not because your fingers
	can discover me	in ways 
	that even i do not know

	myself, but


because it is easy, so
easy for you to write
the destiny of our separate ways

on the lines of my palm ]



[ Fölnuð fegurð,
aldurinn þig niður dregur.
Fjarandi viska,
heimurinn þig felur.
Með árunum þú áttir að læra,
heiminn að næra.
Í blindandi heimsku,
Þú æddir áfram,
náungann  notaðir,
á lífinu þú traðkaðir.
Nú er komið að skuldadögum,
þú skilur það ekki,
aldurinn þig viskuna rændi. ]



[ En það stemmir ekki
ef strá tolla ei
í steyptum brekkum
og rafmagnsframleiðslufílterað vatnið
seytlar út meðal sundursprengdra hamra
í skömmtum. ]



[ Í huganum hef ég skrifað þetta milljón sinnum án þess að setja niður á blað:

Stelpufífl,
þú heldur á rós úr körfunni minni
með glaseygðan aumingja við hliðina á þér
rós, drós
tvennt ódýrt í hans augum.

Aulalega áleitið glottið
varaliturinn og caprí
girt oní sokkabuxurnar míkrópilsið
klósettpappírsdregill undan smáhælaskónum.

Þú drekkur kyssir gubbar brosir drekkur
mangóbreezerinn oní þig
og færð svo loforðið uppfyllt
um bjórtyppið inní þig.

Rosahart og heitt ef þú ert heppin
eða 
klukkustundarlífgunartilraun og drepast saman
feika það kannski?
Muna ekkert á morgun. ]



[ Bæjarljósin glitra í bláum skugga
eins og hrapandi stjörnur af himnum

Í fjarska greini ég ekki lengur
vonarljós frá tárum ]



[ hvers á ég að gjalda
þurfa að ganga á milli tjalda
kvöld eftir kvöld
því sterk eru þau völd
sem gera mér það
að þurfa að ganga í hlað
sem heimskur og ómerkur
tjaldanna vörður


en hverjar eru þakkirnar
fyrir allar fórnirnar
ég vil ekki gleyma
hvernig það var heima
áður en ég fór
út í þetta slór
sem aumur og auðmjúkur
tjaldanna vörður ]



[ Ef orð mín gætu aðeins tjáð,
þann söknuð er ég finn.
Líkt og hjartað sé rifið úr mér,
daglega oft og aftur.

Ég sé þig standa þarna,
með armana utanum hana.
Um stund átti ég þessa arma,
nokkrar nætur í senn.

Hún er mér kær,
það er sárast.
Ég vil þið séuð hamingjusöm,
en ég vil það líka fyrir mig.

Ég þarf að horfa fram á við,
en ég get það ekki.
Ég get ekki sleppt þér,
þú lýstir upp tilveruna.

Þú varst svo bannaður,
að það jaðraði við synd.
Það var það besta,
enginn vissi.

Ég brosi til þín,
án þess að þú vitir.
Að inní mér kraumar sársauki,
stóra Á orðið.

Fyrirgefðu að ég sé ekki nógu sterk,
til að gleyma þér.
Ég get ekki gert það,
þetta var mér of kært.

Ég þakka fyrir mig,
en græt inní mér.
Ég held áfram,
en þú verður ávalt með mér. ]



[ Eins og bróðir,
eins og besti vinur.
Ert þú mér.

Þitt fallega bros,
þín glitrandi augu.

Þitt ákveðna nei,
mitt glitrandi tár.

Þú ert mér svo kær,
en ekkert óeðlilega.
Bara svona temmilega.

Takk fyrir að vera til.
Takk fyrir að segja nei.
Takk fyrir að segja ekki neitt.
Takk fyrir að vera þú. ]



[ Á hestum er oftast undir kvið
eða einhversstaðar fóta á milli,
en ef Bidda af hörku herðir rið
þá hangir Gústi af mestu snilli. ]



[ Ástin er sérstök
Ástin er trú
Að ástinni við leitum
ég og þú

Ástin gefur
Ástin er ljós
Ástin getur verið
sem undurfalleg rós

Ástin er bros
Ástin er undur
Ástin er mikill
fagnaðarfundur

Ástin er gleði
Ástin er hlátur
þó henni fylgi
stundum grátur

Ástinni við deilum
Ástina við eigum
Hlúum að henni 
eins vel og við megum

Ástin er umhyggja
Ástin er vernd
Hún er sem af 
himnum send

Ástin er allt þetta
og miklu meir
Hlúið vel að henni
þá aldrei hún deyr ]



[ Þótt svo ég sé smá og geti lítið sagt þér
Þá vil ég að þú vitir hversu mikils virði þú ert mér
Ég finn fyrir þinni ást
Ég finn fyrir þinni hlýju
Ég sýni það með því t.d.brosa
og hjala ba-ba-bíu
hvernig þú mig baðar og greiðir mitt hár
og hvernig þér tekst alltaf að þerra mín tár
ég finn fyrir svo mikilli ást
alltaf mikil tengls milli okkar nást
þínir armar umvefja mig alla
ég get treyst á að þú komir þegar ég kalla
þegar mitt hungur steðjar að
þá get ég alltaf treyst á það
að þú mér gefur að borða
ég safna að mér orðaforða
svo ég geti farið að tjá mig betur við þig
en alltaf virðist þú samt skilja mig
hvort sem ég er með blauta bleyju eða vanti bara kúr,
gæti líka verið að mér vanti dálítinn lúr
þú fyllir mig öryggi og gleði
þú leggur líf þitt frekar að veði
en að eitthvað slæmt hendi mig
ég er svo þakklát að eiga þig
alltaf vil ég vera krúttið þitt
þú hefur fyllt hjarta mitt
ég mun aldrei þig svíkja
en mundu bara alltaf að ég elska þig líka. ]



[ manstu þegar skáldið orti ljóð
úr orðunum sem ég bjó til handa þér ?

ekki gleyma því þegar ég bauð þér í bíó
og pylsu á eftir í Bæjarins Bestu

manstu þegar guð hringdi og vildi
kaupa sólina sem ég bjó til handa þér ?

ekki gleyma því þegar við fórum niðrá tjörn
og gáfum öndunum eldgamalt brauð

manstu þegar gullsmiðurinn bjó til hring
úr gullinu sem ég bjó til handa þér ?

ekki gleyma þegar ég gaf þér súkkulaði 
á konudeginum ]



[ Vakna á morgnana
Ein
Sinni börnunum
Ein
Sit við tölvu
Ein
Sit við sjónvarp 
Ein
Sinni heimilinu
Ein
Sofna þegar dagur dvín
Ein
Alltaf ,alltaf
Ein ]



[ Kveðja vil ég þig kæri vin að góðra manna sið
Þú sem ekki lengur stendur mér við hlið
Við þig gat ég alltaf rætt hin ýmsu mál 
Þú hafðir að geyma góða og yndislega sál
Nú þegar sorgin blasir við mér...
..þá rifjast upp þær stundir sem ég átti með þér
Það var svo margt sem við gerðum saman
Á mörgum þeim stundum var feyki gaman.
Ætli þú munir þær eins vel og ég?
Ó, hve sorgin er óyfirstíganleg.
Mér finnst svo oft að þú sért enn hér 
og ég muni fljótlega heyra í þér.
Raunveruleikinn blasir þá við
Þú ert farinn í gegnum hið gullna hlið.
Ég veit að þú ert komin á betri stað
þó erfitt sé að hugsa um það.
Ætíð vildi ég hafa þig mér hjá.
Því þurftir þú að fara jörðu frá?
Við áttum ætíð að vera saman
um alla eilífð hafa gaman.
En þú fórst alltof fljótt.
Hvernig á mér þá að vera rótt.
Hvað geri ég án þín?
Hvað geri ég nú?
Minn elsku besti vinur
það varst og ert þú!!! ]



[ Þú ert sú sem ég get treyst á
Þú ávalt hlustar á mig
Til þín er gott að leita
Mikið er gott að eiga þig

Mín fyrirmynd þú hefur verið
kennt mér ótal margt
vera góð og kurteis
og vera ekki með kjaft

Þú ert sú sem hefur stutt mig
þegar illa liggur á
Þér get ég treyst og trúað
það er gott að vera þér hjá

Þú hefur verið og ert mín hetja
staðið af þér hin ýmsu mál
Alltaf ertu mig dugleg að hvetja
þú ert hin allra besta sál

Gott er hafa þig nærri
Því gott er að hafa þig
Að vera þín kæra dóttir
Það er mikil blessun fyrir mig

Takk fyrir að vera mín móðir
Takk fyrir mig að þola
Takk fyrir að vera mín öxl
þegar ég hef þurft að vola

Ég vona ég geti einn daginn
endurgoldið það sem þú gefið hefur mér
Mér lífið þú gafst og umhyggju
betri gjöf er ekki hægt að hugsa sér

Þetta ljóð er þér tileinkað
elskulega móðir mín
Þig mun ætíð elska
kveðja; Katrín Rut dóttir þín ]



[ Guð gaf mér engil sem ég hef hér á jörð
Hann stendur mér hjá og heldur um mig vörð
Hann stírir mér í gegnum lífið með ljósi sínu
Ég er svo þakklát að hafa hann í lífi mínu

Ég vona að hann viti að hann er mér kær
Allar mínar bestu hugsanir hann fær
Hans gleði og viska við alla kemur
Við flestalla honum vel semur

Hann stendur mér hjá þegar illa liggur við
Hann víkur ekki frá minni hlið
Nema sé þess viss að allt sé í lagi
Fer þá að vesenast í málarastússi af ýmsu tagi

Hann er vandvirkur og iðinn
hann sinnir alltaf sínu vel
hann segir það aðalatriðin
sem er rétt, það ég tel

Hann hefur kennt mér að vera þolinmóð og sterk
hvetur mig áfram að stunda mín dagsverk
“þú skalt alltaf standa á þínu”, hann ávalt hefur sagt
mikla áherslu á það lagt

Þótt svo hann segi ekki við mann oft mikið
Þá meinar hann alltaf margt
Hann getur aldrei neinn svikið
það getur hann ekki á neinn lagt

Hann er bara þannig maður
Hann er bara þannig sál
Hann er aldrei með neitt þvaður
Hann meinar allt sitt mál

Hann sýnir mér svo mikla ást
Hann vill aldrei sjá neinn þjást
Hann er minn klettur og hann er mín trú
Hann er minn besti pabbi, staðreyndin er sú! ]



[ Fannhvít og friðsöm,
liggur á freðinni jörð.
Hafbláir höfuðgluggar
stara á himininn. ]



[ Geng ég um gangana hlustandi á hljóðin,
gefast þar efni fyrir andann og ljóðin,
um uppeldi og aðstæður íslenskra barna,
engist mín hugsun, vil grípa til varna.

Það er bara eins og enginn í landinu viti,
af öllum þeim verkum og daglegu striti,
byltum og brekum sem um borðin vor fara.
Bjarganir okkar! Þar var fallöxi og snara.

Allskonar hugsanir og siðferðis eilífu orðin
eru í stríðinu varnar og bardagakorðinn.
Munum við sigra að lokum eða sigraðir verða?
Sjáumst við stríðslok og spyrjum daga og gerða. ]



[ Ég býð eftir næsta vori,
ætlast til af næstu sól.
Í veröld eintómur sori,
hert er vor sultaról.

Nakin af von og blíðu,
enginn söngur eða hlátur.
Hvenær sé ég engin fríðu?
Hljóðna þú minn grátur.

Nóttin er grá
undir tungli köldu
Hvar er sá?
Sem englarnir völdu. ]



[ Hugar okkar ólíkir, fullvel ég veit.
Reynsla hvers dags þetta sýnir.
Í háar hæðir óvæntir andar spretta.
Ekki fer vel að rugla reit.
Hver sem í raun okkar rýnir
spyr því ekki frétta. ]



[ setting the goal bar way to tall
trying to reach it to pull it down
showing it to each one and all
attempting to turn this all around

breaking some rules
I set for myself
and falling like fools
I change myself

turning theory to history
and retracing my track
hiding the truth from only me
so it won’t hit me in the back

the stars are making music and singing
in a cosmetic and unstable ray
telling me what I’m really thinking
but I don’t understand what they say

the way this shows me 
how not to be
I recognize clearly
but hardly see ]



[ Djöfulleg upprisan
djúpt í sálu þinni,
Hann kemur inni í þér
Djöfullinn er inni. 

Hann er beiskur, grár og loðinn
grúfinn yfir bein
sjórinn hans er soðinn
og gerir öllum mein. 

Djöfullinn er inni. ]



[ Hann er syndin sjálf
Bíður þarna niðri eftir óviljugum vondum krökkum

Því allir eru litlir krakkar
og allir eru vondir. ]



[ Regnbarið grjót í vöggunni barnsins
rautt regn flæðir niður. 

Dropahljóð í blóðinu.
Faðirinn getur ekki sofið. 

Öskur að innan,
tréð er skakkt og skotið,
móðir fellur niður.

Tár blandin blóði. ]



[ Í svartnættinu flýgur dagsljósið
grasið grænleita syngur sælusöngva 
moldinni undir niðri lekur sýnilegum tárum.

Allt á nokkrum árum,
hún er opin fyrir fleiri sárum.

Þegar yfirvaldinu hentar. ]



[ Hönd hennar fellur ljúft á grasið
allur máttur hefur farið.
Augun eru galopin og horfa upp til himins.
Blóð úr henni málar jarðveginn
og ég sýp af vörum hennar. 
Dauðinn hefur heimsótt hana. 

Það var ég sem hleypti honum inn. ]



[ Ég les ritað orð
eftir Edgar Allan Poe.

Sit í mjúkum, brúnum stól
með fæturna á henni. 
Hún sleikir gólfið undan mér, 
og ég les fyrir hana. 

Það er ekkert sem hún ekki gerir,
fyrir smá Edgar Allan. ]



[ Þegar varist snertast kynfæri herpast
sólin sest
brundið klesst.

Mig langar ekki til að sofa, mamma. ]



[ Uppi við svarta sefgarðana
steytti ástarfleyið á skeri

þú stiklaðir fimlega í land
hvern faðminn af öðrum

eftirlést mér austurinn ]



[ the weight on my shoulders
is continuously mistaken
still dragging my feet
until the slumber is awaken

when the bells will ring
the weight is finally lifted
and so shall the spirit
be rightfully gifted

an award for the service
a price for the winner
for lifting up the guilt
and forgiving the sinner

find what has been mine
to make your’s rise above
the step goes to push
and push goes to shove

this has always been mine
and you won’t take it away
no matter how hard you try
you’ll hear what I have to say

I worked very very hard
and much much to long
to give up the rights
and give up the wrongs

this is my trophy
my one and only price
my shoulders alone can take it
because of it’s abnormal size ]



[ when you don’t know were to turn
and you’re sick of it all
just pick up that phone
and give me a call

I’ll wipe away the tears
make the problem dissapear
turn darkness to light
scare away the fear

I promise you’ll be safe
you don’t need to be alone
won’t let nobody hurt you
won’t leave you on your own

when you are in need
you can count on me
I won’t let you down
this you will see

because I’m a real friend
to whom treat me like such
and I trust you believe me when I say
that I love you very much ]



[ Heill þér aldna eðjufljót 
sem úrganginn mannanna ber
með virðingu ég nú vinahót
votta í hrifningu þér.

Fyrir tilvist og trúmennsku þakka þér þarf
og þjónustu meðan aðrir blaðra
því hvað er fegurra og frómara starf
en að fórna sér fyrir aðra?

Um aldir að hlusta á karlanna kýt
og kvennanna tal um hégóma
og bera svo í auðmýkt skarn þeirra og skít
en skera upp slæma dóma.

Nei Kópavogslækurinn keikur og vís
kann af biturri reynslu að þreyja
því hann veit að á endanum aftur upp rís
hans orðstír sem aldrei mun deyja.

Er á góðviðrisdegi í léttleika lónar
og leikur við steina og börð
þá heilagir berast hörputónar
þessa himneska tákns hér á jörð. ]



[ Heyrðu ég held ég sé örugglega næstur
ég hér er búinn að velkjast um svo lengi
ég vanda á til að verð´örlítið æstur
þó mig vanti bara lítinn skammt af áfengi.

Mig vantar bara vodka gin og sérrí
viskí smá og skvett´ af sénever
Stolichnaya Koskenkorva Tanqueray og Terry
Teachers líka og eina De Kuyper.

Og láttu svo allt í lítinn poka vinur
ég léttstígur með þetta burtu fer
því enginn veit hvað í dagsins önn á dynur
drengur minn í þessum heimi hér. ]



[ \"Á morgun,\" sagði sá lati, hlammaði sér í sófann og teygði sig í poppið.
Idolið var að byrja.

\"Illu er best af lokið,\" sagði sá duglegi, um leið og hann reimaði íþróttaskóna.
Hann var að fara út að hlaupa.

\"Illu er best af lokið, á morgun\" sagði ég spekingslega,
og reyndi að afneita lönguninni til að gefa skít í ritgerðina og fara bara að sofa. ]



[ Inn út - inn út
inn og aftur út
inn út - inn út
inn og aftur út.

Brööhhhhhhh!

Inn út - inn út
inn og aftur út
inn út - inn út
inn og aftur út.

Öhhhhhhhhhhh!

Inn út - inn út
inn og aftur út
inn út - inn út
inn og aftur út

Brööhhhhhhhh!

Sullið látið leka
á löngu brotinn fleka.

Öhhhhhhhhhhh! ]



[ Ég hef tapað mínu stolti
fyrir konu málaðri storknuðum osti. ]



[ Með kílómetra gat í hverri tönn
og hálfreyktan vindil við kjaft
hann liggur undir fallandi fönn
og drekkur gamalt saft.

Við hægri hlið hans dvelur
snjóþakin, skítug en falleg daman.
Hún þetta vesældar líf velur
því þá þau ávallt verða saman. ]



[ Hvað ef sólin hætti að skína?
Hvað ef ég hætti að anda?
Væri svo slæmt að sjá mig ekki?
Væri ekki gott að sjá mig aldrei framar?
Ég sé ekkert.

Ég græt,
ef ég hugsa um þig
Fæ ég að sjá þig aftur?

Þú varst mér allt.
Síðan hvarfstu sjónum mínum.
Það er svo langt síðan.
Samt finnst mér það hafa gerst í gær!

Það sem ég óska heitast,
er að fá einn dag í örmum þér.
Þú gætir haldið mér,

Ég sakna þín,
ég þarfnast þín,
nú frekar en nokkurs annars.

Þú ert lífæðin mín.
Ég vil ekkert annað en þig aftur.

Elsku bróðir minn. ]



[ Eins og dáleidd
horfi ég í hvíta
eins og ég finni lykt
sem fær mig til að vilja lifa áfram.
Kannski bara spítalalykt.
Hjúkkurnar ganga framhjá mér 
brosa.
Eins og vélmenni.
Bara að hjálpa mér.
Hvíti liturinn sker mig í augun.
Skerið mig.
Ég vil ekki vera lengur hér
hjá þessum hvíta lit
hann er of hreinn og bjartur
fyrir mig. ]



[ Að ganga ein
er leiðin sem ég vel.
Að ganga fram hjá ykkur
er leiðin sem ég fer.
Ein með vilja, ein með styrk
er lífið sem ég vel. ]



[ Ég vinn í banka
Mamma vinnur í skóla
Hún drekkur kaffi
Þetta er hræðilegt
Þú ert með hausverk
Þú ert grátbólgin
Ég er lítil
Mamma er sorgmædd
Ég er dáin ]



[ Weeping Willow.
Sitting in the park.
Gracefull – Determined.
Beautiful.

Looking
to the sky.
Sun is smiling.
Knowing
She’s so Beautiful.

Looking
to the ground.
Flowers smiling.
Knowing
She’s so Graceful.

Looking
round the park.
People staring
- children pointing.
Knowing 
She’s so charming.

Strawberry.
Beautiful and sweet.
Glancing out
to the world.

Dusting the dirt away.
Looking
at the sky.
Smiling.

Sun is smiling.
Not meant for her.

Flowers smiling.
People staring,
children pointing.
Not meant for her.

Weeping Willow
sitting happy.
Meant for her.

Strawberry lying 
alone in the shadow.

Weeping Willow 
laughing, knowing 
She’s so Perfect. ]



[ Sometimes it seems 
the world is full
of roses.
Nothing could ever 
go astray.

Hopes and dreams
that fill your soul
in doses.
Seems it will never
go away.

Do you think life is dandy?
Flowers and lots of candy?
Walking on purple clouds?
Not ever feeling doubts?

There’s one thing I think you should know,
life isn’t what you think, although
it’s important to focus on good
things, that make us feel happy inside

Cos the more of us think good we could
get rid of the bad, and then guide
the people that need it away
from bad, and get the good thoughts to stay!

Life is dandy!
Flowers and candy,
purple clouds!
Don’t listen to doubts!

Life is great!
Just open the gate,
and let in the love,
the hope and white doves!

Life is dandy!! ]



[ I need your love,
I want your kiss.
To feel your touch.
And that look.

When I met you,
your smile never left
your face..
You took me in 
your arms,
and kissed me.
You told me that 
you loved me.

Now your gone.
I look in your face.
Your blanc.
I hug you with love.
You don’t. 
I kiss you In Love.
You won\'t.

I tell you that
I love you.

I want your love back.
Just tell me that 
you love me... ]



[ Tveir heimar...
Ég flýg á vængjum ástarinnar
alein í myrkrinu.
Þú elskar mig.
En þú ert ekki hér.

Ástin flýgur
með mig heim
til þín.
Þú ert þar 
– ertu þar?

Þú elskar mig 
– er það?
Dagarnir fara í frí.
Brosið læðist burt.
Breytist í tár –
- þú sefur
Ég elska þig 
– er það?

Tveir heimar 
– en hvor? ]



[ Dimman svífur yfir sumrið,
tekur sólina burt.
Lítill fugl í leit að æti.
Hvar er mamma hans nú?

Dimman lekur inn í augun,
tekur vonina á brott.
Þó ég vildi, ei brosað gæti.
Ein, án hjálpar, án trú.

Dimman þokast inn í hjartað,
flýgur vonin í burt.
Sálin grætur öllum mætti,
öskrar: Hjálp! – hvar ert þú?

Sólin gægist inn í skóginn
Vonin birtist enn á ný.
Alein vaknar falleg rósin

Sálin léttist, opnast..
brosir ]



[ Lítill fugl í mömmu hreiðri,
ýtt er út í harðan heim.
Flýgur hátt á leið svo greiðri,
syngur glatt um allan geim.

Fræið smátt í moldu kaldri,
frið í hvílir, kyrrt og stillt.
Himinn lekur, líkast galdri
vex úr moldu rósin villt.

Lítill angi í mömmu armi,                 
öruggur að tryggum barmi.             
Tíminn líður, stutti ei bíður,
úr grasi vex og burt svo flýgur.

Brotni vængur fuglsins smáa,
líði rósin frost til dauða,
hrynji heimurinn hjá snáða..

..Ef allt fer á ská,
hvert leita skal þá?

Í öllum þrautum og vanda mig styður.
Ég vil að þú vitir ef aðeins þú biður,
ég ávalt mun reyna mitt besta og mesta,
og styðja þig ákaft í gegnum það versta.

Hafðu það gott, elskan,
lífinu lifðu,
án eftirsjár prófaðu,
gerðu, upplifðu.
Svo margt er í lífinu að finna og reyna,
til fullnustu njóttu, og engu skalt gleyma! ]



[ I lie in my bed
and think about my life.

I lie but I do not sleep.
I am plagued with worries.
Worries about you.
Do you still love me?
I wonder...

I sleep. 
I sleep but I do not rest.
I am plagued with thoughts.
Thoughts 
that turn to dreams.
Dreams 
that turn to nightmares.
I am plagued with worries.
I sleep 
but I do not rest.

I lie in bed.
But I do not sleep...
I am plagued with worries... ]



[ Love...
What is love?
Is it..
attraction
or is it comfort?
To feel safe?
Fulfilling the need of belonging?

To love...
Is it
to care?

Do you need company?
Looking for friendship?
Don’t want
to be alone?

Or is it love?

Don’t go sliding away
don’t go looking for love
don’t keep wanting to belong!
Just be happy with what you’ve got!

What is love?

Is love? ]



[ Þú situr og hlustar.
Tónlistin flýgur
eins og þoka inn um eyrun.
Svífur um kollinn,
leikur við heilann.

Þú hugsar...
En samt ertu tóm..
Sælurnar hvísla,
hvísla að þér orðum,
orðum sem syngja.

Orðum sem mála.
Mála mynd
í heilanum á þér.
Og út það vill..
Þau dansa á blaðið..

Hvað finnst þér? ]



[ The Sorrow
is like a stone,
sitting
in my stomach,
hard and heavy.

Missing.

I remember
when you were here.

The little church
in the centre of town,
and the hospital
on your way.
Now I don’t go there
anymore.

Your first job,
when you walked
across Kópavogur,
and everyone thought you were 
insane.

Sometimes I gave you 
a lift half way,
and kissed you goodbye..
..but met you that same night.

Months pass by
and I don’t get to see
your smile.

I hear your voice
sometimes
on the phone.

Only thing left for me
now
are memories
and hope
that maybe someday soon
we will again be
together.

And I can whisper
that I love you,
and feel like
never again will I
be alone.
I’ll get to rest
in your arms.
Happy.
Home. ]



[ I’m lying in bed,
with the light switched off.
But there’s one thing that’s missing..
..you.

All I have
are my thoughts now.
Wordless poems
that float around my brain.
Flashbacks,
from when you were with me.
Memories,
that yet have not happened.
Creations of my mind,
wishes
of something
we might have had.
Or may get to have.
But one thing is for sure..
we do not have it now...

You
making a smowman
with Rögnvaldur
at Christmass.

-when I
fell in love with you
a little more-

Us 
having a barbeque
in Akureyri,
with dad and Raggi.

-The sunniest day
made it 
the best day-

You
meeting me
at Waterloo,
and taking the tube
together.

- That was never lonely-

Us 
going to Zizzi’s
for a veggie calzone.

-For the sixtyeth time- 

Us
Going to see Hamlet
At the Old Vic.

-When you
met my mum
for the first time-
....................................

Us together
in England,
owning a home 
together

-Maybe even
a baby-

You asking
For my hand

-And the wedding-

You knowing
Icelandic.
And working
in Iceland.

-Us living in Iceland
together-

Me 
having a gig.
Being a singer.

-And you
standing proud
in the audience-

If only
this love
will stay
in our vains,

Maybe
we can
have those things 
someday. ]



[ Sometimes I think
the TV
is the work of the devil.
Put here on earth
to trick us
to be lazy.
Steal our souls.

“Turn it on...”
“You know you want to...”

“All your worries
will away...”

“Happy..
Forever happy...
and laughter...”

without meaning

You are staring.
Staring
at the screen.
The lifeless screen.
It’s flashing.
Unknown figures
moving,
talking.

You are staring
the night away.
Staring
the day away.

Alone sits
the body.
Motionless
empty
soulless
sad.

So let me ask you this:

-What is the point? ]



[ Jólagleði, jólafrí, 
gjafir, góður matur.
Jákvæð bros á allra vör,
úti frost og napurð.

Fögnum fæðing frelsarans,
fjölskyldan á jólunum.

Kertaljósin ljóma skært, 
lofa bjarta daga. 
Kvöldið kemur, mömmu er kært
kakó heitt að laga.

Fjölgar úti börnunum,
Fegin frí úr skólunum

Megi allir gleði fá,
kærleik, ást, á jólunum,
megi ríkja gleði jól,
glatt á öllum heimilum! ]



[ Do you think
you can think
yourself crazy?

Analyze the thoughts,
analyze each word,
untill the sense
is gone?

So all you are left with
are words?
Thoughts,
floating
in your brain..
-without meaning?

If so
-I must be getting close... ]



[ I am the chaos.
You the stability.

What I am missing
you have.
What you are missing
I have.

Together 
we are stronger.

Now
I am alone.
I no longer have you.
No longer stability.  

I think I am losing 
my mind.

I am asking 
for your help.
I need your help.

Make us strong again.

The bond between us
is breaking.
Getting weaker
by the day.

I need 
to see you.

Or I will lose you.

The bond will break.

And I will again
be floating
alone 
in the nothingness
of life.

Being
But not living.  

I need you.
Please..
help me. ]



[ Myrkri dregur fyrir sólu,
mér finnst ég vera komin heim.
Mínúturnar byrja að líða,
áhyggjur fara út í geim.

Á daginn er allt að gerast
er erfitt að fjarlægjast það.
Óhljóðin ávallt þau berast,
svo erfitt að geta hugsað!

Á daginn er alltaf læti,
svo erfitt að geta hugsað.
Og jafnvel þótt að ég gæti
sofið - ég ekki alltaf vil það!

Æ nei! Ég er svo þreytt!
Hvað geri ég nú?
Hvað geri ég nú?

Það er kominn dagur....
Ég má ekki sofna,
ég má ekki sofna,
ég má ekki sofna.....
...zzzzzzzz... ]



[ Með stjörnublik í augum,
kallar hún á hjálp,
hún segist vera hrædd,
hún hleypur um,
skelfingu lostin af hræðslu,
og leitar af felustað.

En veggurinn hrinur,
þrumuveður dynur á,
þeir hana fynna,
svo hún segir;
\"segðu mömmu að ég elski hana\". ]



[ Í rökkvinu leitar hann
að því sem hann á,
hann fer í hvert hús til að leita,
hann er álitinn gimmur,
en það er hann ekki,
því í rökkvinu má sjá,
tár renna niður,
kalda hvita kinnina. ]



[ Maður gengur yfir fanhvíta fönnina
hann gengur ótrauður áfram,
þótt öll von og trú sé búin
þá gengur við hlið drottins,
fús í að fá frið.

Maðurinn gengur áfram
enda heitir hann Jón,
í guðs friði gengur hann í lón.

Jón hinn littli maður er að gera gott
ber við vinstri hendi sverð sem er flott
í Drottins náð og friði notar hann það vel
enda notar hann það bara við að veiða sel

Jón hinn trúaði maður
rakst eitt sinn á hafur,
og hafurinn var illur
en Drottinn gerði hafrinum grillur,
svo hann var ei legur illur.

Són hinn sterki maður
hitti eitt sinn mann,
maðurinn hét Halli
en oft saung hann sama lag og palli.

Jón hinn góði maður
hlustar á allt og alla
og gefurgóð ráð.

Jón hinn hugaði maður
í orustu fer,
með Guð á vinstri hendi
og sverð í hinni ber.

Jón hinn látni maður
dó í orustu,
grafin er í jörðu
með Guð yfir sér.


Jón hinn guðlegi maður
situr við vinstri hönd Guðs,
talar við menn bæði í lífi og dauða
og stiður þá til hinsta dags.

Jón hinn saknaði maður
ástina fann hann ei,
hvorki í þessum heimi
né uppi himnum á.

Þannig líkur þessu ljóði
ég vona að þú hafir ekki fellt tár
því hinn ástkæri Jón kemur aftur,
hann varð barra að kveðja að sinni. ]



[ Augu saklaus barns 
horfa á mig,úr rökkrinu.
Hvað þau vilja veit ég ekki
þau virðast hrædd.
Ég fykra mig áfram nær,
hjartað hamast
augu barnsins hverfa,
og ég stend ein í rökkrinu ]



[ þegar dagurinn liður,
kemur nótt.
Um nóttina sofa littlir krakkar,
og láta sig dreyma,
um súkkulaði gosbrunna,
og dúkkulisur.
en þegar þau vakna
sjá þau hvorki dúkkilísur,
né súkkulaðigosbrunna,
og þau skilja þá að þetta var,
allt bara draumur. ]



[ Kirkjan sem stendur á holtinu,
þessi með fallegu myndunum af fólki
sem við þekkjum ekki neitt
maría mey og jóseph standa og veifa,
en við sjáum það ekki
því við erum ekki inní kirkjunni
heldur fyrir utan að leika okkur
og við heyrum ekki að kirkjan vill að við förum inn og skoðum allar myndirnar
í kirkjunni sem stendur á holtinu. ]



[ Tunga hennar snertir mína
og strýkur mjúklega. 
Munnvatn mitt er drykkur hennar.

Gróin sólin krýpur við fætur mér
og kemur í ofgnótt ópa. 
Tímabært að fara heim
og njóta ásta. 

Kunngerðar tilfinningar
bólstraðar að innan.
Undir niðri bíður hann
og öll hans fjölskylda. 

Brotið gler og blóð
regni kyngir niður
og drepur lífið ljúft. ]



[ Lifandi til hálfs
Sakna þess að hlæja alveg inn í maga
Sakna þess að finna alvöru gleðistrauma
Sakna þess að geta grátið með ekka

Áður fyrr með fulla útgáfu
nú einungis sýnishorn

Lifandi til hálfs
Sakna þess að sjá heiminn skýrt
Sakna þess að hafa áhuga
Sakna þess að hlakka til

Áður fyrr komst ég á leiðarenda
nú misstíg ég mig á lokasprettinum

Lifandi til hálfs
Sakna þess að finna fyrir þér
Sakna þess að finna fyrir mér
Sakna þess að finna fyrir okkur saman

Áður var ég þátttakandi í lífinu
nú fylgist ég bara með af áhorfendabekknum

Ef ég vakna upp af svefninum
og átta mig á að ég hafi misst af lífinu
Viltu þá segja mér frá öllu sem gerðist?

Svo ég geti hlegið, grátið, glaðst og þjáðst
og svo dáið án þess að finnast ég aldrei frjáls ]



[ Helvítis slydda, slor og skítur,
Vegirnir ófærir, frostið bítur,
Vildaðég ætt\'nokkrar jarðýtur. ]



[ Tígullinn á borðið, andinn svífur
Úr krukkunni flýgur kænska og viska
Hann á að gera en lætur það vera
Hann setur upp pókerfés, ákveður að riska
Ég sturlast og bomba í hausinn á honum
Spilastokknum?
Spilastokk sálarinnar?
Myrkur...
Ekkert nema spilastokkar og myrkur.
Kannski er ég heima hjá Fischer?
Ó, nei... hann er í skákinni

Það rennur svo upp að ég mun þessu rústa
En ég gef leikinn og rúnka mér í skápnum hans Gústa.

Það er svo mikið af skóm þar...
Allir svo svartir og skínandi 
Einkennilegt hvernig skór geta bæði verið svartir, en skína samt
Eggjandi

Eggjandi, hvaðan kemmur orðið?
Ég legg spilin á borðið
Gef leikinn og stekk í skápinn...
Klára það og hleyp, hleyp í myrkrið og í  gárasjó minninga minna.
Í útsjó minningana eru litlir fiskar,
Fiskar minningana, fiskar gærdagsins, fiskar framtíðarinnar. ]



[ Mig langar að hlaupa um á engi
grænni víðáttu
á milli mikilfenglegra eplatrjáa
þöktum eldrauðum eplum
þar sem sólin leynist bak við örþunna skýjaslæðu
skærgul
og mig langar að leiða þig
hönd í hönd
brosandi
eins og ástfanginn asni

og við trítlum um
með blómasveiga á höfði
í hvítum kjólum
haldandi á bastkörfum fullum af bleikum rósablöðum ]



[ Get svo svarið
að ég hripaði niður ljóð
bakvið eyrað í gær

En hvernig sem ég leita
finn ég það hvergi ]



[ somehow he’s got this strange notion
that he feels the same old emotion
he hiked the wrong side and now he will fall
hurting so much that he’s forced to crawl
he looks up to the top, it’s way to steep
if he fails again, he’ll surely go deep
but turning around is not a dignified way
not reaching the top at the end of the day
he must make an attempt at not giving up
he raises his spirit and drinks from the cup
takes the first step and gets ready to start
pulse and heartbeat are way of the chart
he’s nervous, what if he makes a mistake
if he falls again the consequence he’ll take
it’ll rid him of all his honour and his pride
suddenly someone is standing by his side
it’s a friend with a grin and a smile on it’s face
telling him to chill out and put down the pace
so he takes it’s advice and eases off gently
scans the horizon for something he can’t see
the red beams of sunlight begin to emerge
defying the fatigue and the restless urge
he has to sleep and rebuild his strength
otherwise he won’t make the whole length
disapointed and discouraged
he lays down and looks at a star
feeling rage and envy
why he could only get this far
he aimed at the peak
now lost and a freak
the way down will be hurt, pain and sorrow
beacuse his friends advice he decided to follow
he blames it on him, her and them
the next try will be harder, times ten
will this repeat itself again
and the moral be the same as then
that he was forced to stop
before he got to the top ]



[ Ekki er hér beysinn bústofninn,
en býsna er þó ættaður vel.
Ég lauma þar einu og einu inn.
Ása félaga er vart um sel. ]



[ Sjómenn drekka mikinn bjór
pissfullir á landi
röltandi valtir eins og sjór
drukkna í sínu eigin hlandi ]



[ Ástfanginn er ég af þér
þú ert mér allt, 
mitt líf
svo sæt, svo falleg, með mynd af þér
í hausnum
alla daga ég svíf ]



[ Í óskabrunninum bergmálar
ómur langana
í höggum mynta
sem dynja í dýpi hans
Sjálfur óskar hann þess einskis heitar
en að fá eigin rödd
svo hann geti óskað sér eigin raddar ]



[ Bara eitt sem mig langar
að segja þér

Ég elska þig. ]



[ Sálartetrið rembist.
Brotið ljós flæðir um strekkta steina.
Brotið af kristöllum og rafsegulsviði.
Einbeitingin mér leynist.

Lausnir láta á sér standa,
ráðþrota fresta ég svefni og geði,
heimurinn í kring ískrar og titrar.
Ég í vítahring að vanda.

Sjóndeildarhringurinn er tómur
og heilinn framleiðir röng boðefni. ]



[ Fyrir framan mig er ílangur svartur hlutur.
Hann er alsettur ferhyrndum útskotum með hvítum táknum.
Ef ég þrýsti á útskotin birtast tákn á ljósfleti fyrir ofan svarta hlutinn.

Ef ég set táknin í rétta röð fæ ég borgað. ]



[ Ég helli góðum fyrirætlunum úr höfði mér í ferhyrnd mót.
Mótin baka ég í ofni.
Úr ofninum koma hellur.
Ég hellulegg leið mína, sem liggur niður.
Niður í eldinn. ]



[ farðu ekki framar
aftar er öruggara
og öruggt er allaveganna ekki tvísýn
ferð án fyrirheits
gramsðu um stund
í stríðu hári mínu
og finndu koltvísýringslyktina uppúr jörðinni á vorin
þetta er allt sprottið af sama meiði hvort sem er og verður
allt að sömu feyrunni einhvern daginn ]



[ Ég get ekki sofið, sit bara og stari
Stari á nóttina líða hjá
úr þessu fylgsni af draumum og sýnum
horfi á vonina hverfa mér frá
og koma svo aftur og kvelja mig smá

Því ég á draum, ósk sem ei rætist
ósk sem að breyttist í þrá
þrá sem mig kvelur með vonleisi sínu
vonbrigðum, bölsýn og tál
krefjandi, hatröm og brennheit sem bál

Og þó að ég þrái og óski og vilji
aldrei ég draumunum gef mig á vald
í vonlausri vissu ég stari því áfram
stari því ég vil ekki sjá
og óska þess sem ég vil ekki fá

því þó draumarnir rættust og óskirnar allar
ég gæti aldrei þegið þær
afþví ég veit, ég á það ei skilið	
ég er ekki falleg, nógu góð eða klár
og þessvegna felli ég eingin tár
því þó að ég eigi mín vonbrigði og sár
ég veit að ég á það skilið að kveljast
fyrir að vera svo heimsk að þrá

heimsk, heimsk, heimsk,
heiskuleg þrá
heimskulegu óskir, farið mér frá
verið mér hjá
ljúfsárar kveljið mig smá
þar til að lokum ég fer ykkur frá
og ég á þetta skilið fyrir að þrá ]



[ What in this world makes you happy
what in this world makes you cry 
what is beyond the end of all
Where will we go when we die? 
  
When tears have frozen and fallen,
No one is near to say good bye,
There is a moment of silence, 
Where you, no more, need to lie. ]



[ It thrives on anger, fear and pain
Crawling in around inside your brain
There’s nothing left to win or gain
You know it well that your insane. ]



[ This loneliness, this loneliness within,
my heart.

There is no way to explain with words. 
No reason at all to see
Why this loneliness is there within, 
within the midst of me.
When I’m lying, here alone, 
I let it go and cry,
There is no point in asking me, 
I just don’t know, why? ]



[ Á meðan myrkrið kæfir dauðar sálir
stendur nakin maður út í horni
og syngur kvæði um horfna ást ]



[ Sláðu mig í framan
   
þegar ég dáist að þér

Fótbrjóttu mig

þegar ég reyni að komast að hjartanu þínu

Hlæðu að mér

þegar ég opna mig fyrir þér

Niðurlægðu mig

þegar ég monta mig á þér

Og ekki gleyma
að elska mig

þegar ég er farin frá þér ]



[ Það er komin helgi-
svona venjuleg helgi-
þar sem ég,
læt moggana í póstinn-
og passa svo systu-
mamma sem grætur-
saknar pabba-
pabbi*- tja ég segi ekki
starfar hjá guði-
systa sem situr á rassinum-
og kannski draslar út-
inni í laufunum.
Þar sem við búum-
fátæk og hjálparlaus!!
Munum við horfa á
litlu systir deyja!!
Líf hennar er á enda.
Enga hjálp eða enga björgun
bara deyja!
Ég mun sakna þín litla systir. ]



[ Ég er strákur,
bara venjulegur!
Held ég..!!
Þegar ég opna ofur augun mín!
Sé ég allt þetta fallega fólk!
Þessar fallegu stelpur
síð hárin!
En ég er bara svo ljótur
of ljótur
til að fá að kyssa eina þeirra!
Bara svo ljótur,
flauta á eina
fæ auma kinn.
Svo flautar þessa ljóta stelpa.
Við erum bæði ljót.
Hún er ljóshærð með sítt slegið hár
Ég hef brúnt stutt hár.
Er það allt í einu flott?
Erum við þá falleg? ]



[ now lets give this a real colourfull look
and decide what to do to the one who took
my right hand and left me crippled with a hook
show mercy on the fucker or treat him like a crook
cut off his hand and make him know the pain
hang him on a lightpost for ten days in the rain
now you die, no not yet, first lets make you insane
hahaha all the shit you put on me will make in vain
now I can raise my gun and take aim
put your stupid looking ugly face in the frame
nothing like this has ever happened in your game
because you never got this level and thats a shame
I wish you could feel the embarrecment and hate
towards thyself but no matter, it’s to late
now I’m ready to begin , so I open up the gate
and let the dogs loose to chew on your fate
get ready for agony and sorrow, and more to come
that alone could be well enough for some
but you look like a hard ass like the gladiators from rome
so i’m gonna give you a litlie extra, my own special tome
enjoy while it last sucker, you won’t last a day
feel the organs burning inside as the sight fades away
pulse project your legs to dust with my death ray
your the whole reason, why your kind is so gay
I’m not afraid to give you more and more
to see when you puke out of all the gore gore
rip out your ears with my mighty roar roar
and trow you head out of the window of the tenth floor
I’m just warming up, this is the first of a bunch
to see how well you take the punch
I’ll even go and steal your brothers school lunch
and slaughter your family, while their on brunch
you cant escape, I wont let you leave
this is no time to be a pussy and greive
so be a man and put up your sleave
and get ready to recieve
the hurt, the fragmented body and mind
there is no more space in my soul to be kind
look at this segment, there is something to find
ohh look you were reading this shit, so I got you from behind ]



[ man this is hard
I don’t know what to do
trying to waste away the day
just to get through
to the next
and there after
remembering nothing
only your beautifull laughter
the sound of your voice
and those incredible eyes
like singin birds
in the early sunrise
why me
why so long
I can´t turn my head
yet I feel this is wrong
these emotions are solid
so hard to embrace
for if I act upon them
I’ll get slapped in the face
risk isn’t an option
the plan would fail
putting in my heart
another dirty nail
and so the struggle continues
for mere self-control
can’t loose my temper
must hold on to the soul
try to further myself
to keep a safe distance
but end up like always
reaching out for assistance ]



[ Friend.

What makes a friend?

The one you know?
The one you care about?
The one you trust?

The one
who’s company
you seek?

Friend.
You are
a friend.

You don’t need
to take space
in my life.

You give me something
special.
I can.
when you are near
I am.

I don’t need to try
I already am. ]



[ Like sitting
in the sofa.
Cuddling,
chocolate
and movies.

Now I do it alone.

Getting drunk.
Talking about everything,
and feeling
the hazy love
and passion.

Being hungover.
Sleeping all day,
watching tv
and eating.

Waking up
early with the sun.
Having tea
and ab-mjólk, 
with musli.

Now
I do it all alone. ]



[ Do you want
me
to know
you love me?

Do you want 
me
to feel safe?

Do you want 
me
to love you?

You don’t need
to tell me
every day
that you love me.

You don’t need
to give me
flowers
or diamonds.

You don’t need
to write me
a poem.

All I want.

All I need.

Look at me.

Look at me
as you used to.

Look into
my eyes
with the passion
as before.

Look at me.
And look
into
my soul.

That look.

The look 
that said
I love you. ]



[ How do you feel
when you think
about me?

Does my beauty
amaze you?
Does my body
excite you?
Does the thought
of you kissing me
make you quiver?

Does your heart
skip a beat?
Does your stomach 
jump?

Do you stop what you’re doing
and think
about me?
Think how much
you love me?

I know
you used to... ]



[ I know
I should be sleeping.
-But I’m not.

I am obsessed
by my thoughts.
Surrounded
by my being.

Need
to get out.
Away
from my thoughts.
My world.
My being.

All I know 
I can’t stop thinking.

Thinking
about nothing.
And everything.

Worrying about everything.
And nothing.

I just want to rest. ]



[ Orðin á blaðinu
Eru ætluð þér.

Ég sé þig.

Það skín af þér
brosið.
Og vinir þínir
hlæja 
með þér.

Ég 
er ein.

Ég 
hef ekki
heyrt í þér
í viku.

Einmana tár
læðist niður
kinn mína.

Það saknar þín.
Eins og ég. ]



[ My head is splitting.
My stomack bursting.
My eyes are crying.

My soul is aching
My spirit screaming.
My heart is braking.

How can the cause
of all this
be you?

You 
that once gave me 
so much joy
and endless love.

Where did it go?

How can you leave me
alone
crying 
in the shadow?

With no hope left?
No joy?
No love?

You 
that once gave me
so much strength,
have now left me
with none.

It was you
who gave me love.

And it was you
who took it away.

(So where do I go from here?) ]



[ Hvað er að þegar öðrum liður illa ? Þá er ég til staðar. Ég hér og alstaðar að hugga um þig mig kæri vinur. Þá er ég til að hugja þig þegar þér líður ekki vel og ert hygginn og þegar eitthvað bjátar á . Þá er til staðar til að hugga þig og knúsa þig minn kæri vinur. ]



[ Ef ég bara gæti
heyrt í gegn um skinn
bringu þinnar og greint orð
og séð inn í gegnum 
augu þín og lesið setningar

Hvað er enn innvortis? ]



[ Einn koss
frá þér
í rökkri

er nóg til að:
breyta loga í bál
framkalla flugeldasýningu
skapa glæstar skýjaborgir

þó hann sé stolinn. ]



[ So beautiful and peaceful
they all smile so nicely to you
The look of these eyes
So bright and clear 

But even angels fall
Make mistakes and cry
There are angels with no smile
There are angels, with a broken heart

So beautiful and peaceful
They all seem so happy
But some angels have sorrow
Angels that don´t like \"tomorrow\"

Even angels fall and die...... ]



[ Þursar, nornir, dísir dauða
spinna nóttu
dreyra rauða.
Hver er að spinna
hvaðan kemur?
Þrjár í einni, ein í þremur.
Hver í spuna rokkinn lemur?
Sitja saman berja stokka
ata blóði
spuna rokka.
Hvín í eyrum feygra manna
hvísla milli bitinna tanna:
Manna lífi 
engu unni
Nornir þjá hjá Urðabrunni.
Hver er að spinna 
hvaðan kemur?
Hver í spuna stokkinn lemur?
Þrjár í einni, ein í þremur
spinna andans þráð í duld.
Vita örlög öðrum fremur 
Urður,Verðandi og Skuld. ]



[ Saga þeirra er saga mín
saga þessi er engri lík
saga mín er saga þín
saga um ömmu og barn sem búa í Reykjavík.

Sorgir áttu saman þær
sögðu ei frá þeirri sorg
syrgðu saman tvær og tvær
sorgmæddar á göngu heim frá Grænuborg.

Sungu saman nótt sem dag
svefninn og á kvæðin sín
sungu ávalt sama brag
spurðu: Hvar er mamma, hvar er dóttir mín?

Sumir aldrei svörin fá
spurningin er þvíumlík
sumir aldrei fá að sjá
sorgina hjá ömmu og barni í Reykjavík. ]



[ Djamma,slamma
djúsa, sull.
Drjúglega eykur 
vandann. 
Búin lúin 
full með bull 
Bakkus drepur andann.

Reykja, meika
ryger mall.
Ríflega slær á vandann.
Flyg í friði
fátt um fall.
Feitur fæðir andann. ]



[ Á Guð Björgvin?
Á Guðbjörg vin?

Það eru bilin 
sem ráða hvernig
orð eru skilin. ]



[ Öskudagurinn liðinn er
Ég hugsa hvað ég ætla að vera
Ég hugsa að verða Jarðaber
Og fullan nammipoka þarf að bera

Ástin mun ekki taka völd
Ég efast nú um það 
Ekki hugsa um Rómatíks kvöld
Ég þarf núna heitt bað.

Vinkonur mínar verða líka
Við verðum að syngja og góla
Ekki ég hugsa um slíka
Ekki skulum við hjóla.

Núna fer þetta nú senn að enda.
Nenni ekki að skrifa meira
En  þú skalt þessu ekki henda
En ég bið að heilsa Geira. ]



[ Nói var orðinn vel við aldur
og nokkuð ern
en hann átti ekkert erindi á kassabílinn.

Hann var búinn að fá sér nokkra
af koníakinu hans Atta Katta, 
og fann kassabíl strákanna
við snúrustaurana.

Þegar hann lá svo í blóði sínu
undir spýtnabrakinu
neðst í brekkunni,
búinn að brjóta gírstöngina
og eyðileggja Silver Cross
hjólin undan kassabílnum,
skynjaði hann að leikföng 
eru fyrir börn.

Hann var alltof fullur
til að stýra og tautaði 
með sjálfum sér;

Emissa demissa ]



[ Eins og að litlu gripsviti sé fyrir að fara,
fæ ég bara ansi lítð á matgræði tekið.
Með ístruna stóra burðast ég því bara
og á bágt með að hreyfa mig fyrir vikið. ]



[ Hindrar hraða einn vegna augnskaða?
Hugsar um aðlot og vinnur á háhraða.
Herðir besefatak - hugarmak við Daða
Hávaða upp rekur, er hann lætur vaða.
(á ímyndað skitufullt rassgat hins rauðglaða
nei, hvaða, hvaða, hvaða?) ]



[ Ég er Guðmundur Torfason í dulargervi. ]



[ Nútímavæði og afsvæðavæði þetta heimasvæði hugans. 
(- sem skráð hefur verið hingað til í dagbók, sem engin annar vissi um.) ]



[ Samstaðan 
er
hverful
í
raun
!!!!!!!
!!!!!!!
ekki
eða
hvað? ]



[ Horfumst við í augu 
sem grámyglur tvær
Það okkar sem undan 
lítur, tunglsýki fær. ]



[ gengu saman
víni angandi
þrúgum glöð

í hvarfi hamaðist
hjarta þitt
kitlandi af ást

sem dó svo í
þynnku morgunns
ælandi í klósettið

maskarinn dró línur
grátbólgnar blikstörnur
baðaðar eldsprungum

bælt rúm
minnti á  horfna
veiði gærdagsins

endursýningar
nágranna
drápu hugsanir ]



[ Ég þarfnast þessara orða
Eins og áferð
ég finn línurnar skjótast inn í mig
og út jafnfljótt
finnuru kaffiilminn?
Hann heltekur þig
eins og þráhyggja sem þú getur aldrei sleppt
Þú vilt ekki sleppa
Ég vil ekki sleppa!
Vil bara halda fast
í ekkert 
í tómið 
Og það stingur inn í brjóstholið
eins og kaldur einmannalegur raunveruleikinn
morguninn eftir 
Er þetta endirinn
FINNURU ÞAÐ EKKI!!!
mwaa mwaaaa mwaaabababababa

Mig langar að láta þessi orð öskra
Öskra svo hátt að þú heldur fyrir eyrun
Og þér finnst eins og þú sért að springa
Og þú getur ekki meir
og þú lætur það eftir þér
JaaaaaaaÁÁÁÁÁÁÁÁÁÁÁÁÁÁÁÁÁÁÁÁ

Ég á ekkert líf
nema í þessum orðum
Orðin eru líf mitt 
og líf mitt eru orðin
Er þetta ekki orðið gott ]



[ Snertu mig 
Bara í stutta stund 
Áður en þú heldur áfram
þínu lífi
því ég á ekkert ]



[ Ég sá trérimlagardínur
speglast í gleraugunum þínum
En ég sá ekki þig
Fann ekki sál þína
Því þú lokaðir á mig ]



[ Allt er hægt er hugurinn girnist 
Hver er fer nú þetta er
Minn happadagur upp er runninn
Og sérðu það er þú ert hér
Eða ertu þar
Farðu

Færist yfir
örlög mín
Í aðra heima held ég
Á morgun kemur dagurinn
Og líf mitt fljótt mun breytast

Ég er hér en ekki þar
Inní stofu ertu
Kannski er ég allsstaðar
Kannski er ég hvergi

Vertu þar og vertu hér
Vertu alltaf hjá mér
Komdu ekki nálægt mér
Við eigum enga samleið

Eftirsjá er óþarfi
Njóttu liðins tíma
Lærðu svo af reynslunni
Og horfðu fram á veginn ]



[ Það hringsnýst
Bergmálið
gagntekur mig 
Ég heyri ekki lengur í þér
Einu skrefi fjær
en í gær
Dagurinn kemur aldrei aftur ]



[ Ég sting hendinni á kaf
Ríf upp með rótum
Hlustaðu á mig einu sinni!
Hættu þessu væli!
Afhverju þarftu alltaf að vera að röfla!
Ég þoli ekki þetta röfl
Haltu kjafti
Troddu teppi í kjaftinn á þér
Ég vil ekki heyra meira
GAMLI NÓI GAMLI NÓI
BLA BLA BLA BLA BLA

VÍST! ]



[ Þegar ljósin slökkna
og nístandi þögnin
rífur mig í sig
Get ég ekki annað en hugsað ]



[ Ég græt 
fæ ekka
eða 
kannski
ekki
ekki. ]



[ Þú
massaður
sagði steratröllið
nei
steraölið. ]



[ Sturlungar slást
straumur ást
Bjöggi hann brást
Maggi er illur. ]



[ Pólartíkin
eftir liggja líkin
á vígvelli prófkjöra. ]



[ Kaldur og napur
hann hvín um grundir
Kárinn hinn eini
og sanni

Með nístingsrokum
og gulum dokum

Hrímdulur veruleikinn
andar að norðan
Andaktugur bolinn
hrollhljómur titrar

Með nístingsrokum
og gulum dokum ]



[ Af líkama mínum
hún yfirgefur hreiður sitt
öruggan samastað
Lóin mín ljúfa

Hún naflanum fórnar
fyrir sturtunnar andrá
eitt andartaks hugljómun
Lóin mín ljúfa

Þar lætur hún líf sitt
drukknar
skolast til botns
Lóin mín ljúfa ]



[ Af öllum 
þeim dagdraumum
sem ég þekkti

Var hinsti
draumurinn helst
að veruleika mínum

Og af öðrum
þekkti ég
þá báða ]



[ Hinn eini
hinn eini, eini
hinn eini sanni hrappur

Með viljann að vopni
og hestinn sinn blíða
Hann þeysti um grundir
með hala og sprundir

Hinn eini
hinn eini, eini
hinn eini sanni hrappur ]



[ Nú ríðið þið saman á reiðskjótum fráum,
í rökkvuðum skógi mót himninum bláum,
vinirnir tveir-Höskuldur, Geir. ]



[ Af öllum
þeim undanrennum lífsins
sem ég kynntist

Var það sú hæsta
sem lægst lagðist

Hún var fögur 
þó um leið kvik
á brá
með hægum heimatökum

Lést hún hægt
um aldur aftur ]



[ Ljósin voru rauð
af því að ég var sein ]



[ manstu þegar ég
las ljóðið sem
enginn skildi 
nema þú
sem flissaðir
ein í hugsandi
salnum sem vissi
ekki neitt

manstu rétt
daginn sem
við fluttum
sömdum við ljóð
um ósiði kallsins
í íbúðinni á móti
og skildum það eftir 
í póstkassanum 
hjá honum
stílað á 
eiginkonu hans.

Ó heljargjá
sem liggur aftur
til þeirra daga!
Hvernig skal maður
lifa án þeirra
nema í óskinni einni,
nema minningu
sem dofnar 
en hverfur
aldrei.
ldrei.
drei.
rei.
ei.
i.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

. ]



[ á hafi hafði hafliði haft haft
milli tánna 

stundum stundum við við 
milli trjánna

og dag einn var siggi að dunda
við ána ]



[ Hörund snertast, losti og þrá eftir blíðu og skilningi. Tilfinningar örvast, skilja eftir sig ljúf sár í litrófi sálarinnar. 

Fullkomnað, hnígur sællega til viðar. Löngun fullnægð, flétta tilgangsins sundruð en bíður örugg hringrásar lífsins. ]



[ a brand new sheet
life and existance
hopes and dreams
a futal resistance
how many yards
for a safe distance
this all disapears
in the next instance

cant stop me now
I’m unstopable
rich of feelings
highly affordable
channeling out
meaning of capable
rusty within
not nearly replaceable

finding peace
in ending and rest
wishfully thinking
this will end up the best
a heart of hope
beats within this chest
studying to pass
the final and last test

choosing visely
who to love and who to hate
still not knowing
the big pre-release date
leaving it all
in hands called fate
answers must come
hopefully not to late ]



[ Því var spáð
í Ragnarökum
að af himni myndu hverfa
heiðar stjörnur.

Með fráfalli þínu
eru þau þegar hafin hjá mér ]



[ Heyrðu mig vindur, hlustaðu á
ráfar nú kauði reiður
hlustaðu haf og hlustaðu vel
þetta verður minn síðasti seiður.

Ég vonlítill sigldi um höfin sjö
og bjó við vindinn kaldann 
kom aflanum ávallt heilum í land
og elskaði lífið sjaldan.

Ég hlustaði alltaf á vindinn
sem sagði sögur að handan
þar heyrði um mannanna örlög
og spáð var í veður og landann. 

Hlustaðu á mig Njörður
þrætir nú þreyttur ver
orð mín ég hvísla í vindinn
bæn mín með öldunum fer. 

Heyrðu mig vindur, hlustaðu á
sárlega biður nú gumi
að eftir dauða minn andinn sveimi,
vaki yfir hafi og sjómannsins draumi.

Heyrðu mig Njörður, hlustaðu vel
ég bið þig að nota kraft þinn
með mávum vil fljúga, yfir öldunum svífa, 
leiðbeina sjóförum á land inn. ]



[ skiluru sko
hédna eikka
sona gegt

alle ógla flott ma
skiluru ]



[ Afadrengur minn eldist skjótt,
afbragðs piltur sá verður fljótt
og gríðarlegt gáfumenni!
Gnægðir fékk af genum fínum,
glaðværð ríka frá öfum sínum
og kímni þar líka ég kenni! ]



[ Enn sit ég einn við borð
og opna mitt hlið. 
Sorg kemur inn með orð
og andvarpar þreytt eftir bið.

Synd er systir mín
og siglir um höf.
Föst við festar með land í sýn
og færir mér stundum gjöf.

Ég Þekki Hades og Karon
er hyllingarsveinn.
Ég þekkti Jesú Jósefsson
og Júdas er kyssti hann einn.

Gleði er grátur minn
þér gjöful og hlý.
Þar get ég sofið um sinn
og sótt í mig kjarkinn á ný.

Ég er eldfim og brenn
ástleitin en köld.
Þið sjáið mig senn
ég sit og bíð hér í kvöld. ]



[ sem ég 
sit hér

og drekki
sorgum
mínum

oní
hyldjúpt
vínglasið

sorglegur
bitur
einmana

kuldalegur
vitur
máttvana

sem ég 
sit hér

sem ég ]



[ ljóðbermi
brunnin von
lykt lagði
af rituðu
hálfköruð
orðin
flöktandi eldur
dansaði
yfir laserprent
markleysuorða
sem ollu mér
hugarvíl
askan fauk
og kaflanum
lauk ]



[ Í þögninni,
situr þú eins og frjókorn 
í lótusblómi kyrrðarinnar

öldur saknaðar 
lenda á skerjum klettar míns

heimspekilegar pælingar
um trú, líf og menn veraldar 
og allt það sem í henni býr
 
þegar öllu er á botninn hvolft
sakna ég vináttu þinnar og nærveru. ]



[ horið góða grænt og hlýtt
laðar fram minningar bernskunnar

úr sandkassanum

þegar maður þurrkaði það með erminni
svo eftir sat rönd frá nösinni og niðr’ eftir kinn

þegar blautir vettlingarnir 
hleyptu inn sandinum
sem þornaði á milli fingranna 

þegar maður kom inn í hlýjuna
svo þurrkaði maður sandinn burt
og eftir sat önnur rönd
aðeins daufari ]



[ Ó magi
Hví kvelur þú mig svo?
Þú hefur fylgt mér
Fyrir minn fyrsta dag
Er það ég?
Rifrildið um daginn?
Þú gefur mér stingi og krampa
Hvern einasta dag
Þótt ég borði
Eða ekki
Þá ertu alltaf að kvarta
Þú þenst út
Og grennst
Hver munbiti
Gerir þig stóran
Ertu of góður fyrir mig?
Eða er ég ekki nógu góð við þig?
Þú ert svo afmyndaður
Í formi og lögun
Get ekki leyft almúga
Að sjá þig svona..
Ó magi
Hví kvelur þú mig svo? ]



[ Ég fór á sjó
þar fiskur bjó

hann sagðist heita Hlynur
og vildi vera minn vinur

ég veiddi hann í net
það er það besta sem ég get

ég át á honum haus
hann fór alveg í maus

ég át á honum kviðinn
loksins fékk hann friðinn

ég át á honum sporð
þetta hlýtur að teljast morð. ]



[ þú sast á móti mér á bókasafninu
 ég þjáist þegar þú flettir blaðsíðu
því ég veit að með hverri flettingu styttist í brottför þína
og bókasafnsvörðurinn hlær

því hann trúir ekki á ást
og ég hvísla í eyra hans
dagar þínir eru taldir
en hann heyrir ekki því að
hann hlustar á queen

djöfull hata ég queen ]



[ Alla daga verkurinn meiðir
pirraður, geðheilsan farin
orkunni hann eyðir
af sálinni, marin.

þetta er svo vont
get ekki meira, alveg
að gefast upp

...pillurnar virka ekki

Reyni að halda í vonina
þrauka það illa
sé ekki ljósið, myrkvið
er svo sterkt, sterkara

...en ég,

ég bið þig bara um það, að,
taka sársaukann í burtu, það
er svo erfitt núna, lífið.
get ég ekki í birtuna svifið?

þetta er svo erfitt
....svo erfitt!

erfitt ]



[ þessi fallegi drengur,
sem gekk mér við hlið,
gengur ey lengur,
mér við hlið.

Hinn máttugi faðir,
tók hann til sín,
já, nú er hann farin,
að eilífu glataður.

Ég reyka um,
eins og glötuð sál,
því ástin min er farin.
Hann skyldi mig eftir,
ó Guð taktu mig líka,
ég vil ey vera án hans.

Ég hugs um stund, 
og geri það svo,
næsti bíll,
ég stekk,
sé allt svart.

En nú kemur ljósið,
ó það er hann,
þessi fallegir drengur
gengur aftur við hliðina á mér. ]



[ Er farinn,
enginn kvaddi.

Er falinn,
enginn leitar.

Er enginn. ]



[ Ó, mín eina angist
ég þjáist aðeins þín vegna
Hví skyldi ég gegna
lífsins lömbum ljúfum

Ó, mín eina angist
hví er grátur nær
Og kaldur sær
er drekkir drukknum dúfum ]



[ Á meðan annað fólk las sögur fyrir börnin sín
sögðum við hvort öðru lygasögur
á meðan annað fólk horfði á sápuóperur
brutum við blómavasa
á meðan ég týndi upp glerbrot
keyrðir þú út í nóttina ]



[ fyrsta

setjumst inn í salinn
með popp í kjöltunni
kók í hendi

annað

horfum á bíómyndina
sem reynist illa leikin
og með óljósan söguþráð

þriðja

maulum poppið sem reynist glerhart og klístrað
svolgrum í okkur kókið sem er volgt og klístrað

fjórða

ég pant vera bissnessmanneskja ]



[ Hver er ég orðin
hvar er ég stödd
hvert stefni ég
og hvar mun ég lenda

Hvernig endaði ég hér
afhverju kemst ég ekki burt
síðan hvenær hætti ég að vera ég
og í hvað hef ég breyst

Afhverju er allt svona breytt
og hvers vegna fór það svona
hvernig veit ég hvað er raunverulegt 
þegar ég veit ekki hvort mig er að dreyma ]



[ Nú blikka menn vart auga nema borga fyrir það
og bestu manna samningar duga ei út fyrir hlað!
En fyrrum dugðu orð manna, lengst af, eða hvað?
Eða traustleg handabönd sem komu í þeirra stað! ]



[ Husunin læðist að mér
ég get ekki hamið mig
ég vil drauminn
ég vil allt hitt
fara þangað þar sem allt er hljótt
og allt er mitt
en hugsunin hverfur fljótt
og blákaldur veruleikinn skellur á mig
skellur á mig eins og ískalt vatn
ég átta mig á að hér á ég heima
og hér þarf ég að vera. ]



[ Munið þið rauða hjálminn - úfið hárið
eða Beckham greiðsluna hér um árið
afsakið meðan ég felli tárið
...er lífið ekki hnausþykkur jarðaberjasjeik í morgunsárið?

Nú svífa orfin - salt í sárið
sviðin jörð nú HM - fárið
samkynhneigðir nú horfið á hárið
og hugsið um mig á meðan af ykkur þið klárið

Því hvað er sælla en á döggvotu engi
en að hugsa um fagra dísvaxna drengi
Mig og Jakob - dreymir það lengi
og fæ það á meðan ég hann flengi

En brátt kemur sumar og sælan öll
því trúin hún flytur fleira en fjöll
móðar rúður, stunur og frygðarköll
uns aftur að hausti fellur þá mjöll ]



[ Þessi fallegu augu soga mig að sér,
dáleiða mig.
Að hugsa um hann, á kvöldin, á daginn,
fyllir mig.
Af hugsunum, löngunum..
Hjartað hamast
ég lamast.

Hann lyftir mér upp á hærra svið,
                             huga míns.  
Og ég flý
á vit drauma minna
þar sem við,
hittumst á ný. ]



[ Sælar verið þið ævinlega dáyndis dætur!
Ég dútla í tölvunni, langt fram á nætur!!
Sögur ykkur sendi
sagðar fyrstu hendi
en dálítið eiga þær orðið langarar rætur! ]



[ Svartir hrafnar,
Hring eftir hring,
Þeir fljúga...
Yfir skála í súð.
Að lokum.
Stoppa þeir.
Lenda á skálanum.
Þeir hafa fundið tilgang sinn. ]



[ Innan um fjölda manns,
Ég er ein.
Með \"vinum\" mínum,
Ég er ein.
Þú ferð,
Ég er ein.
Endar alltaf eins.
Ég ein. ]



[ Hlæjandi illar hænur
Rauðglóandi augu,
Ljótar að utan,
Ljótar að innan.
Það þarf aðeins eitt augnatillit.
“Klukk!” ]



[ Skilin eftir.
Af  besta vini mínum.
Þegar reinir á,
sést hverjir eru sannir,
sannir vinir.
Takk fyrir ekkert. ]



[ every day i try to wake up
but i cant because i miss you so
(miss you so)
you are never here when i need you baby
you are always somewhere else
(never here)
i am gonna go away for awhile because
i cannot do this anymore
(never more)

and i start to 
shiver
afraid that i will die alone
shiver
when you left me here to bleed
bleeding
im feeling better when i sing
(when i sing)  oh oh ohh

every day i try to wake you up
but i cant because you are gone
(you are gone)
you are never here when i want to kiss you baby
you have left me now
(im all alone)
im gonna fly away , im gonna die
because i cannot do this anymore
(im dying slow)

and i start to 
panic
i am gonna die alone
panic
im never gonna see the light
singing
trying to wake up from this

every day i try to wake up
but i cant because i miss you so
(i miss you babe)...

		öddi rokk 11. mars \'06 ]



[ The earth
quietly
sleeping.
White 
snow-blanket 
keeping it warm.

Warm glow
of the night
shining
in the cold.

Sitting
in the warm
darkness.
Beautiful music
surrounding. 

Soul breathing.
Smiling.

You are away.
Across the sea.

Although,
I do not cry.

Your red
closeness 
keeping me warm
in the dark.

Heart pumping
in my face.

Hope smiling
in my heart.

Later... ]



[ Kyrrlát jörðin
sefur.
Þakin hvítu
snjóteppi.

Hlýr ljómi
næturinnar
glóir
í kuldanum.

Í hlýju rökkrinu
sit.
Umlukin fögrum
hljómum.

Sálin andar.
Brosir.

Þú ert fjarri.
Handan við hafið.

Þó. 
Græt ég eigi.

Rauð
návist þín
yljar mér
í myrkrinu.

Hjartað hamast
í kinnum mínum.

Vonin brosir
í hjarta mínu.

Seinna... ]



[ RATATATATATATATATATA!!!

RATATATATATATA!!!

RATATATAATATATATATA!!!


\"HAHAHAHAHAHAHAAAAA!!!\" ]



[ Elsku afi minn,
þú verður alltaf minn.
Ég elska þig svo heitt,
og mér þykir það svo leitt
að á meðan við í okkar rúmum kúrum
liggur þú fastur í snúrum.
Ég mun aldrei gleyma þér,
og mun ávallt vera hér.

Þú átt skilið að lifa
og láta hjarta þitt tifa.
En þegar þú vaknar,
þá á lyfjum slaknar.
Það mun glaðna hjarta mínu í
að sjá þig hressan á ný. ]



[ Elsku pabbi ég sakna þín
ég mun aldrei gleyma þér
sólin ekki hjá mér sín
þú munt alltaf vera í huga mér. 



Elsku pabbi hví fórstu svona fljótt?
Ég sef ekki rótt.
Vonandi heimsækirðu mig í draumi
og gætir okkar í laumi. ]



[ Skólinn stundum ,,boring\" er,
því ekki er hægt að leika sér.
Stundum í ferðir við förum,
og á fjöllin störum.

Diskóin mörg við förum á,
voða gaman er þá.
Nammi og gos í boði er,
og allir láta það eftir sér. ]



[ Útlitið skiptir máli hjá flestum,
nema mér.
Ekki skiptir það máli hjá hestum,
en það gerir það hjá þér.


Persónuleikinn skiptir meira máli,
ekki nema heilinn þinn sé úr káli.
Það barnalegt er,
að tala ekki við þann sem eigi útlitið með sér ber. ]



[ Fýlupúki í bala
með baunahaus og hala,
ekkert skal hann fara
fyrr en hanarnir gala. 

Fýlupúki í bala,
með rauða rófu og svala
skyldi hann leggjast í dvala
ef hann sér smala? ]



[ Fermingin nú nálgast æ,
en aldrei verð ég stærri.
Tímanum ég aldrei næ,
og finnst ég verða smærri og smærri.


2.apríl fermist ég
og kemst þá í fullorðinna tölu,
enginn segir að ég smábarn sé
og spáir fyrir mér með völu. ]



[ Urra, bíta, klóra, slá
ekkert getur stoppað,
rífa, slíta, berja’á ská
enginn getur kroppað

Dansa, syngja, leika, sjá
Allir eru glaðir,
Komdu hérna og sestu mér hjá
Setjist þið öll í raðir. ]



[ she told her with a smile while staring at her feet. 
The hunger for perfection kept knocking on her back.

   one ,    two ,      t h r e e


.... the more i loose the more i win. ]



[ memories from when I was 6 years old, running around with pixie wings 
and singing songs that don´t excist.
wishing I could go back to those days,, wishing 
not a single worry ]



[ this is the ultimate invasion.
           mistaken for  taken breaths . 

~ e a r a s e   these thoughts.
   & put me to sleep.

dear my love.           
she\'s not sleeping.


                not] anymore ]



[ immortality never seemed like a curse before



lack of colours & faded hearing


. . . ... . ..... . . .heavy-red atmosphere


this time make it count. ]



[ Snæhvít fönnin fellur 
Og enginn heyrist skellur,
Eins og snjóhvítir englar hún svífur
Og trjátoppana klífur.

Sólin kemur og skín snjóinn á,
Engan snjóinn má nú sjá
Bráðnar snjórinn nú títt og ótt
Og ekki kemur hann aftur fljótt. ]



[ you leave me with no self control.


. :.in the end we all figure out your circle of domination.


error in a heartbeat.


. ~2 gone, 3 more to go ? 




s h a t t e r my self esteem. ]



[ Rífa, rífa, skjóta fólk
allir fá að deyja,
enginn lifir þetta af
nema þeir sem þegja.

Deyða, deyða, deyða fólk
enginn getur sloppið
gerum þetta með okkar (byssu)hólk
skjótum við alla sem taka hoppið. ]



[ Mér leiðist öfgar
meira en allt
en samt er ég
öfgakenndur stundum.

Maður kemst 
ekki hjá því
að gera hluti
sem eru öfgakenndir

til dæmis að stækka
bæði gos og franska
á Mcdonalds ]



[ Þó maður svari 
ekki í símann klukkann
4 að nóttu til

þarf ekki að þýða
að ég vilji ekki 
tala við þig

Mátt ekki misskilja
að ég svari ekki
á þessum tíma dags

en hef því miður ekki
þann hæfileika að
svara í símann eða senda sms
meðan ég sef 

Kannski of miklar kröfur ]



[ Hauslaus hæna hleypur hér um
Hvað á ég að gera?
Fanga, fanga, fanga fljótt?
Góma hana í bala. 

Bala, bala, fáðu mér fljótt
Svo ég nái henni
Kjúklingakippi fær hún þótt
Ég balann fyrir henni glenni. ]



[ Ég reyndi að miðla málum
En það ekki gekk.
Ég var á nálum
En nú ég sekk.

Ég skrifaði kort
En aldrei það sendi
Ekkert gort
Því ég mér um kenndi. ]



[ Ég kem þér til hjálpar,
Þegar þú þarft mest.
Ég hjálpa þér,
áður en þú drukknar.
Ég vill ekki
sjá þig þjást

Eins og engill
Reyni ég að glóa.
Eins og fjöður,
fer lítið fyrir mér.

Ég geri hvað sem er.
Hvað sem þú þarft.
Það eina sem þú gerir, 
er að láta mig vita fyrir 5. ]



[ Fer vel um þig?

Farðu frá annars dettur þú.

Hvernig bragðast þetta líf?
Hvernig lifir þú af?
Þegar þú getur engum treyst,
nema þér sjálfum.

Sumir gefast upp,
Aðrir berjast.

Hvort ætlar þú að gera?
Berjast?
Deyja...
Hvað sem þú gerir,
er þetta Orange.

Fer vel um þig? ]



[ Líf flokkstjórans er ekki alltaf dans á rósum. Það þarf að fylla á tóma bensínbrúsa, það þarf að fara upp á vélamiðstöð þrisvar á dag með útriðinn traktor, það þarf ganga í starf gæslumanns á Kleppi og það þarf að sinna ábyrgðarfullum verkum eins og að loka gámnum og velja í hvaða verslun farið verður í á kaffitíma. ]



[ get
ur 
ein
hve
r k
enn
t m
ér 
hve
rni
g á
 að
bre
yta
 sp
áss
íus
til
lin
gun
ni? ]



[ þ
a
ð
e
r
e
i
t
t
h
v
a
ð
a
ð
l
y
k
l
a
b
o
r
ð
i
n
u
m
í
n
u ]



[ Slaka á hérna!
Reyna að anda með nefinu hérna!

Voðalegt!!

Fá sér Rídalín,
og skola niður með Appelsín.

Ahhh... ]



[ Ég sá geit, 
Sem var með mönnum á beit!
En svo hún skeit,
og ég við leit, 
En þá hún bara grasið beit! ]



[ Lífið er eins og eldheit sígaretta \"bitter sweet\" sem brennur á augabragði ]



[ Þræðir ótta vefjast um hjarta mitt
Ég er að kafna, á  erfitt með að anda
Eins og þungur steinn sé á bringu mér
Líkami minn sem lamaður, dofinn
Líkaminn skelfur eins og lauf í vindi
Mörg tár renna niður kinnar mínar
Get ekki hætt að gráta, þó ég vilji það
Örvænting grípur í sál mína, fast 
Held að ég sé að missa vitið
Hvar ertu Jesús minn ?

Einu sinni enn er líf mitt sem hrunið
Mér finnst ég standa í rjúkandi rústum
Lífið sem ég lagði svo mikla vinnu í
Með manninum sem ég elska svo heitt
En nú er hann farinn, vill mig ekki lengur
Eftir sit ég og er svo hrædd við lífið
Óttinn kemur, vefur sig utan um mig,fast
Af hverju þarf þetta að vera svona ?
Ég þarfnast þín svo Jesús ?

Ég hef treyst svo mikið á þennan mann
Kanski meira en þig, faðir minn
En nú er hann farinn, horfinn mér frá
Og litli sonur minn, gjöfin mín
Það eina sem ég á eftir og Guð
Ég lít inn í hjarta mitt – það er tómt
Allt sem maðurinn gaf mér er horfið
Tómleikinn nýstir mig inn að beini
Kaldur og svartur – eins og krumla
Mig langar að deyja, er svo þreytt, tóm
Viltu gefa mér vonina aftur Jesús minn ?

Ég þrái svo að eiga friðsælt líf
Geta treyst fólkinu í kringum mig
Þora að elska, vera elskuð
Vera örugg í lífi mínu
Viltu gefa mér þetta, Jesús ?

Ég leggst í faðm þér frelsari minn
Ást þín leggst yfir mig sem sæng
Öryggið fyllir hjarta mitt og sál
Þú stríkur um hár mér undurblítt
Ég finn að þú elskar mig –skylirðislaust
Án kröfu um að ég breytist
Þú skilur sársauka minn og sorg
Finnur til, grætur með mér
Hjá þér er ég örugg og óhullt
Með það veganesti geng ég út
Í lífið sem bíður mín þarna úti
Ég er ekki ein – Jesús er með mér
Með honum get ég allt-alveg satt. 

Elfa 6.7.2003 ]



[ Þeir segja að hún sé sterk kona
Það gusti af henni öryggi og gleði
Styrkur sé í skrefum hennar
Líf í andlitinu og umhverfi
Það er sjálfsagt rétt
En skrímsli – frú höfnun býr inn í henni

Þeir sjá bara yfirborðið
Ekki sárið sem er fyrir innan
Sem höfnun hefur valdið henni
Sjá ekki afleiðingar þess
Hve viðbrögðin eru lituð
Af þessu skrímsli – nefnt frú höfnun

Þeir sjá ekki litlu hræddu stelpuna
Sem stekkur í vörn
Þegar einhver bregst vitlaust við
Þegar hún heldur að höfnun sé í nánd
Hún verður orðhvöss og köld
Brynjar sig fyrir sársaukanum
Skemmir samskipti - kæfir kærleika
Með skrímslinu – frú höfnun

Þeir vita ekki af hverju hún er svona
Hún var bara lítið barn
Sem var ófært um að verja sig
Þegar faðir hennar hafnaði henni
Hún fór að leggja hart að sér 
Til að fá ást og tíma hjá honum
Skrímslið – frú höfnun var gróðursett 

Þeir skilja ekki viðbrögð hennar
Þegar þeir breyta plönum sínum
Geta ekki hitt hana, hafa lítin tíma
Hún fær höfnun – skrímlið vaknar
Hún fer að leggja hart að sér 
Til að fá athygli, tíma og ást
Heldur að það sé eina leiðin
Til að vera ekki hafnað
Skrímslið – frú höfnun - stjórnar henni

Þeir vita ekki hví hún grætur svo oft
Yfir hlutum sem virðast svo smáir
Skrímslið er að verki – sárið opið
Það þarf lítið til að það blæði á ný
Skrímslið – frú höfnun - hefur völdin

Þeir vita ekki að í dag breyttist hún
Hún sá skrímslið vakna á ný
Hvernig það byrjaði að skemma
Tæta í sig samskipti ástvina hennar
Hún stoppaði það – lokaði leiðinni
Fór á hnén – gaf Guði Skrímslið
Guð drap skrímslið hennar í dag

Frú höfnun lifir ekki lengur í henni
Guð gaf konunni frelsi í dag
Þeir sjá það en skilja samt ekki
Það skiptir ekki máli – HÚN er breytt
Hún veit það og Guð veit það
Það er alveg nóg - meira en nóg. 

19.5. 2004 - ]



[ Sárin blæða í hjarta mér
Tárin streyma, ógnarhratt
Jesús mig tekur í faðm sér
Hann sárin græðir, alveg satt

Ást hans læknar dýpstu sár
Er hjarta mitt hann græða fær
Tár mín breytast í gleðitár
Þegar sár mín hann í burtu þvær

Gleðinn streymir inn í mína sál
Vonin stækkar í hjarta mér
Verður sem mjög stórt bál
Ég þrái Faðir að fá að þjóna þér

Elfa 6.6.2005 ]



[ Sársaukinn nýstir hjarta mitt
Ógeð fyllir kok mitt og líkama
Er svartar minningar flæða fram
Um niðurlæginguna, skömmina
Allt ofbeldið, þegar vonin var kramin

Mig langar að kasta upp, kúgast
Láta allt ógeðið með í klóið
Losna við sársaukann, kvölina
Sturta því niður í sjó – að eilífu

Ég hef borið þennan kross í mörg ár
Kross misnotkunnar hefur eitrað líf mitt
Athafnir mínar, orð og hugsanir
Eru lituð af þessum við viðbjóð
Já þetta er ógeð, hreinasta pest

Ég man ekki hve oft ég heyrði spurninguna
Spurninguna sem enn nýstir hjarta mitt
“ finnst þér þetta gott” ?
Á meðan það verið að meiða mig
Hvernig átti mér að finnast þetta gott
Ég svaraði sjaldan en samt...
Nýstir sektarkenndin mig djúpt
Að finnast þetta gott, það fannst mér sárast

Í dag er ég stunum spurð sömu spurningar
Sama hvort mér finnst þetta gott eða ekki
Fæ ég alltaf viðbjóð í hálsinn
Mig langar að losna við hann – algjörlega
Ég veit hvað ég get gert
Ég gef Jesús þessa setningu
Gjörðu svo vel, faðir 
Þú mátt fá hana, eiga hana
Viltu létta henni af herðum mínum
Já, vona þetta var miklu betra
Takk faðir minn kær

Elfa – mars 2003 ]



[ Oft mig gleður að standa um stund
þá stormurinn gnæðir um nætur
mig draga á tálar og kalla á sinn fund
ólgandi ægis dætur.
Oft þegar morgnar tínist eitt tár
þá himininn nóttina grætur
er vindinn lægir sefast sjár
og sofa ægis dætur.
Oft ég vakana með vota kinn 
á drauminum hafði ég mætur
en ég fórst í hafi og dómurinn minn
er að dansa við ægis dætur. ]



[ Herja Heljar stormar
hart á Fryggjar börð
vaka Vítis eldar
visnar líf á jörð

Þau öfl er götu gæta
gefa enga von
illum öflum mæta
aldrei sigurs von

Höldum öll til Heljar
heimskum okkar trú
berum brotaskeljar
bág er veröld sú

Sól í síki hverfur
sekkur bjarg í sæ
dunar Dauðans elfur
dómum sí og æ

Að lokum lifnar yfir
lofgjörð hefst á ný
þó aðeins Þú einn gefir
þín hjartans atlot hlý ]



[ Þá þegar
 hafði mér birzt hin fagra ásjóna
hennar
 er hafði fjötrað mig í draumi

Það var upphafið
 af viðskilum hjarta míns
   við þitt

Og dómur minn
 var skömmin
er hún sveik mig
 og hló ]



[ Í ljóma gærdagsins
blómstraði ást þín á framtíðinni
og trúin á morgundaginn
braut niður múra fortíðarinnar ]



[ menntaveginn hleypur við fót
og missir að mestu af námsefninu
félagslífinu
djamminu
unglingsárunum
því ráðherranum er í mun 
að koma henni á leiðarenda
sem fyrst

adlra fist ]



[ í fréttum er þetta helst

sakborningar í baugsmálinu komu til knebregg lutgrerrlff lánskjaravísitala æetteeærrr...  ægrrullbgffærr grmsblgrrmmm írak eoorrrrpppgg blöhhhggggsttttrrrllll rrpereg loðnufrysting eggkkkkrrlllesbbb erreppreprio fllnlm…
gnarrbnnr gaaagggjrtttt breska verkamannaflokksins aaaaahhhhæ æht hmm?? ælht élllfff…  blísdghrrrmllll... hnmorrrrlkkkkk kk... zzzz...

---

og þá er það veðrið á höfuðborgarsvæðinu næsta sólarhringinn  …hnnnaaagggghhhh!!! ]



[ 5,
4,
3,
2,
1,
loksins kominn á leiðarenda. ]



[ ég og þú,
þú og ég,
erum við saman,
eða hvað ?
ég er einn,
en ekki þú,
bíddu bara,
It will happen to you. ]



[ Þú ert sem raunagyðjan sjálf
sviplaus og gegnsæ
mött - eins og áfallið gler
sem hefur slípast
í harðneskju heimsins

Óréttlætið hefur bundið þér Helskó
dæmt þig og svívirt
án forsendu eða miskunnar
líkt og forðum
mannkynið krist ]



[ Einhver
  hefur deytt blómið
  er stóð í glugga mínum
  og blómstraði í átt til götunnar
  svo þú gætir notið þess

Einhver
  hefur borið mér þá fregn
  að lífið sé á enda
  alheimurinn sé að lokum kominn
  mannssálin sjálf sé að deyja

Einhver
  segir mér að berjast
  eyðileggingarmætti mannsins
  illsku mannkynsins
  sjálfri mér ]



[ Ég sé þig ganga
guðdómlegum ham,
geyslandi svo enginn skildi trúa.
Að undir gylltum
álaganna rann,
leyndist aðeins eitruð ormahrúga. ]



[ Sendi smsið 
bíð eftir svar
spennan eykst
svarið er hvar.
Staður er sagður
biðinn eftir svar
þráinn vex
svarið er hvenar.

Tíminn er gefinn
tíminn er núna
þráinn styrkist
hvar ertu núna.
Sannur maður
birtist í dýrmynd
maðurinn er dýr
í heildarmynd.

Hvað ertu að fela 
bakvið sms og síma
alltaf mun maðurinn vera
sín eigin gríma.
Þrátt fyrir mikla þróun
og tækninotkun
er enginn lausn
til að hindra frumstæða hegðun

Munurinn er mikill
dýrin eru grimm
en maðurinn veit 
hann hefur fingur fimm
Horfir á heiminn
í gegnum sjón
Fjarlægðin of mikil
tilfiningin er orðin tóm. ]



[ Slá inn,
slá út,
hreinsa, 
byrja upp á nýtt.

ég byrja og hætti,
hreinsa,
þetta verður ömurleg ritgerð.
byrja upp á nýtt. ]



[ Prinsessa, drottning, eiginleg dís
djarfari öllum úr fjöldanum rís
gegnsýrð, grimmúðug, hjarta úr ís
manninn skil eftir í sárum.
Elska að drottna
Drottinn er ég
Ganga á fólki á mannlegum veg
óvægin, herská, ægileg
glotti yfir mannana tárum.
Enga hef samúð
ég ríki ein
í höllu úr blóði og tilskornum stein
enginn fær inngöngu, menn eru mein
snúa frá hliðum með brotin bein
sný hnífnum þó blæði í sárum.
Prinsessa, Iðunn, álfadís
Erla, Hallgerður, Freyja
grimmari öllum hjarta úr ís
fegurst allra meyja. ]



[ Mexi-kani,
mexi-öl,
mexi-hvað ?
mexi-bar.

það má segja
að þetta sé svona minn staður. ]



[ Here comes the ugly one
Looking sad and wearing black
Those stupid fu**ing preps all laugh
Because she looks so fat

Trying to ignore the comments
She walks, looking at the floor
Since she doesn\'t say a word
They shout more ugly words

The jocks throw their footballs at her
And the anorexic girls just laugh
She\'s teased in science, she teased in P.E.
She\'s even teased in math

Everyday, the same routine,
She runs into her room and cries
She thinks that no one cares
If she just curled up and died

Then one day after normal teasing,
She finally had enough
She couldn\'t handle all their teasing
And other stupid stuff

At the corner of her eye
She spotted a pointy blade
She slashed her wrists until
Her vision started to fade

Suddenly, she fell
Colapsing on a towel
The words carved in her wrists read,
Am I Pretty Now? ]



[ vakna upp ómótaður eins og leir 
greiðfær gangur lífsins framundan 
eins og rauður dregill

og fyrir manni liggja endalausir möguleikarnir 
í formi slökkviliðsstarfa, ruslamennsku,
löggæslu eða ofurhetjustarfa
þótt foreldrarnir sætti sig við ekkert minna en lækna, lögfræðinga, forritara eða ráðherra

--- 

og smám saman 
vaknar maður aftur 
til lífsins
en göturnar hafa þrengst 
til muna

harðnaður
leir

slitin
motta

lesblinad
OFVIRKNI
athyglis

brestur
framundan 
veggir 
ræstingar
slögtun ]



[ að eftir að ég geng framhjá prófdómaranum
hvít af kvíða
sest niður
stilli svartan píanóbekkinn
og horfi loks skelfingu lostin
á hvítar nótur
svartar nótur
mun ég gleyma hverjum tóni
hverjum takti
og skjálfa eins og hrísla í vindi ]



[ Ef þú ert þráhyggja
er ég haldin þér

Ef þú ert ástin
er ég fangi þinn ]



[ Þú ert flóðið sem 
straum mínum rær
það yndi sem hljóm
sálar minnar þú glæðir
hefur að litlu mestu
glatt mig óendanlega. ]



[ Það gekk upp að mér stúlka
svartglitraður blær hennar
byggði mig kofa
þangað fer misvit mitt að sofa
og þar get ég stundað speglun
á því hvað innviður mitt er ófrjálst. ]



[ Þegar maðurinn slammaði
hnefanum í borðið og hrópaði
\"hvenær fæ ég athygli?\"
þá vissi ég að góðærið væri
búið, og bara vika eftir ólifuð.

Hvernig datt honum þetta í hug?

Einu sinni enn,
og heimurinn fellur um sjálfan sig. ]



[ ,,Þetta var bara eins og sprenging!\"
segi ég með æstum málrómi
en þá segir hún bara:
,,og hvað með það, það er ekki eins og fólk hafi aldrei áður séð fæðingu\"
og þetta sagði hún með svona tóni sem fólk sem nennir ekki að hlusta á aðra á það til að nota
en þá saegi ég bara:
,,hei, sko þú og þínar ömurlegu skoðanir geta bara farið til fjandans!\"
og þetta segi ég róleg en þó með ákveðnum þunga á fjandans.


maður er nú ekki kona fyrir ekki neitt! ]



[ þú heldur að við getum
öll drukkið af sama glasi!
veistu ekki að sumir
drekka meira en aðrir? ]



[ þegar mig langar mest að sitja á skýi
í indjánastellingu
og byggja mér loftkastala
dreymin

þá kippir grámyglulegur veruleikinn
í mig
og ég fell til jarðar
dösuð ]



[ Lengi má flest laga og bæta!!!
Látum samt þetta okkur kæta!!!
Síst skyldi seinn maður flýta sér!!!
Sjáðu því aumur og fyrirgefðu mér:
 
Til hamingju með afmælið 
kæra Magga mín!
Mikið er nú bumba þín 
orðin stór og fín!
Tími var líka kominn til þess
að taka á því sko!
Þú ert jú orðin þrjátíu og fimm
það telst mér vera svo!
Hvort að það fæðist Anna Kristín
eða Einar júníor Mar!
Skiptir ekki máli í sjálfu sér
því snillingur verður þar!
Ég bið að heilsa Ásgeiri þínum
og nafna mínum líka!
Megið þið öðlast dáðir og dug
og dýrðina gæfuríka! ]



[ O   O  !  !  sprengjur O! O!   O  
= = hús brenna  O   O    O   O  O O
 
óp í rústunum
hræðileg óp og grátur
-----------
---------------
-------------------   blóð

þér blæðir litla stúlka
                 \'
                 \'
                 \'           o o 
-----                        - - 
------                       - - 
-----                        --- 



-þögn-
          

                  




krakkar elta mig
út úr rústunum             



burt



burt ]



[ sit ég hér ein og hugsa minn gang
hugsa hvað hinir hafa gaman
ég sit hér ein í herbergi mínu
reyni að tala, reyni og reyni
en ekkert gerist
alltaf ég enda hér ein.
til hvers að lifa,
til hvers að þrá,
það eina sem skeður 
er hryggbrot og sár,
svo alltaf ég enda hér ein.
svo til hvers að lifa
sú ástæða er ein nein. ]



[ Sá þig
þú brostir
það snerti mig

við aftur hittumst 
gegnum vin
svo við kysstumst

komu brestir
reiði og angist
komu allir lestir

svo þú hryngdir 
við sættumst 
og aftur kysstumst ]



[ Ég veit ekki hvernig þetta ljóð lak inn
látinn - loginn slökknaður og rykugur kertastjakinn
eins og Davíð Oddsson stóð, þá stend ég hér nakinn
í ósamstæðum sokkum og á baki skíti þakinn.

Svo ekki örvænta þó þú lesir í vefdagbók - eða í eyra
af dauða mínum af íslenskri tungu kunnir að heyra
þetta er einhver mannvonska sem menn áfram keyra
af ástarljóðum mínum, muntu áfram lesa meira
Það er allt í lagi Jakob – þetta eru bara sögusagnir

Því sumar sálir eru af satanískum veirum sýktar
því vissulega eru sagnir af dauða mínum stórlega ýktar
en skoðanir mínar á þessum einstaklingum hér mýktar
en maður veit þó nú hver það er, sem af mykju lyktar 

En ef ég birti brot af minni heimssýn
betla þeir myndu að setja heilan í formalín
ljóð dagsins 10.mars -  Jakob það er til þín
megi Guð og galdrar nú færa þér öll ljóðin mín

En þó krakkaskarinn þig umkringi - syngi
ófagrar sögur af þínum eiginn typpalingi
eða þó barnaleg teiknimyndavera í þig hringi
og segi að ég sé hjá öðrum og sjúgi og kyngi
Það er allt í lagi Jakob – þetta eru bara sögusagnir

Jakob, maður hlýtur að spyrja eins og Gunnar Dal: 
,,Í hvað munu mennirnir breyta manninum?”

Þinn einlægur ]



[ Við hlaupum áfram Jakob
því við erum guðir jarðarinnar
sem berjumst um auðinn, sem berjumst um valdið og orðurnar,
og við hlaupum endalaust áfram, og enginn veit lengur til hvers
-nema við tveir minn kæri Meistari Jakob ]



[ þegar mannkynið gengur
á bak orða sinna
í villiljósum næturinnar

þá kemur sér vel
að það eina sem
ég hef nokkurn
tímann sagt
um nótt
er nafn þitt

og ég geng á bak
og skeiða á þér
inn í morguninn ]



[ Pínulítið og veikt barn fæðist til mín
Sonur minn, smár og veikur
Slöngur, tæki og súrefni í kassa hans
Barnið grætur sárt, móðir grætur lágt
Hvernig fer þetta ? Hvernig líf verður þetta ?
Sonur minn er duglegur
Duglegur og fallegur lítill angi

Ég get ekki haldið á honum
Ég get ekki passað hann
Ég get ekki gengið með hann um gólf
Hann grætur þegar hann er stunginn
Hann grætur þegar hann er snertur
Hann grætur því hann skilur ekki
Skilur ekki afhveju mamma tekur hann ekki

Loksins kemur anginn heim til mín
Fallegu brúnu afa augun hans
Horfa á mig og brosa
Hann sefur í fangi mínu loksins
Hann sefur í rúmi mínu loksins
Heldur í hendi mína
Móður ástin fangar okkur tvö
Ég elska þig litla hetjan mín



10.marz 2006 ]



[ Mamma, ég geng minn eigin veg
geng minn eigin ve - e - eg
hvort sem saga mín verður treg
eða hreint yndisleg
þú verður að leyfa mér að ganga minn eigin veg

Mamma, ég geng minn eigin stíg
ég geng minn eiginn st - í - íg
hvort sem í kviksyndi eða gíg
ég stíg, ei því ég lýg
að þú verður að leyfa mér að ganga þennan stíg

Mamma, ég geng mína eigin leið
ég geng mína eigin lei - ei - eið
þó að til sé önnur gata bein og breið
ég geng þessa ekki af neinni neyð
ég verð að fá að marka mína eigin leið

Leyni, Leyni, Leyni Leið
Leyni, Leyni, Leyni Lei - ei - eið
því ég einu sinni kveið
er með skottið á milli lappana út skreið
að þurfa að ganga lífs míns eigin leynileið

Leyni, Leyni, Leyni Leið
ekkert nema leyni, leyni le - e - eið
ég sór þess Fram hjartans eið
að vinna bikar áður en úti er æviskeið
og í þriðja skiptið hún mun hjálpa þessi leyni leið

Leyni, Leyni, Leyni Leið
ekkert nema leyni, leyni le - e - eið
ég eftir ást minni beið
og nú er gatan mín greið
og allir ganga núna mína leynileið ]



[ Þegar ég vakna þá vakna ég við ilm þinn 
Þegar ég vakna þá vakna ég við snertingu þína
Þegar þú vaknar þá vaknar þú við þetta
Þegar þú vaknar þá langar þig til að sofna aftur
Hver getur ásakað þig ]



[ Hvað er ég án þín annað en maður sem þráir allt en á ekkert skilið, hvað ert þú án mín.
þú ert allt og getur allt en það eina sem stoppar þig er ég. ]



[ Hvísla ég kveðjuóm
í húmi nætur
og döggvað ljómar, mitt draumablóm
er ég sofna en þú ferð á fætur
Ó, kæri Jakob megi í Róm
dafna og lifa vel þínar fögru hjartarætur. ]



[ Ég kroppa úr augunum gulgrænar stýrurnar
og sting þeim uppí mig hugsunarlaust
salt bragð
vekur upp hungur
þarf að næra mig betur

Kroppa í miðnesið ómeðvitað
finn að eitthvað hefur farið fram hjá mér
harðnaður köggull
vekur upp hungur
þarf að næra mig betur

Líkþorn og harðnað skinn
sem hringar sig um táneglurnar
plagar mig með sprungum
plokka í og vekur upp hungur
ég þarf að næra mig betur ]



[ Of lengi hafa íslensk stjórnvöld haldið
þegnum sínum í gíslingu óttans.
Ég klæði mig upp sem múslima og sest á bekk fyrir framan Stjórnarráðið - búinn að líma mynd af Ayman al-Zawahiri á svörtu skjalatöskuna mína. 
Glotti er ég hugsa ,,auga fyrir auga og tönn fyrir tönn\" ]



[ Úr svefnrofa vakna, sé þig mér hjá
kúldra þig alveg upp við mig
opnaðu munninn, má ég sjá
skeit einhver fullorðinn uppí þig?

Svíður í augun, mig fer að svima
reyni þó áfram að dotta
leita að handklæði, útum allt skima
dó uppí þér gömul rotta

Æli og æli, er þetta í lagi
er eðlilegt að vera svona
leita að súrefni, held ekki þvagi
djöfult að vera kona

Hvað sem að veldur, eitthvað er að
elskan klemmdu varirnar saman
Og þurfi ég að velja, vel ég það
nú þitt rassagas hljómar gaman ]



[ Of lengi hafa stjórnvöld blekkt almenning 
og alið á fáfræði og ótta.
Flestir eru búnir að kasta hvíta handklæðinu inn í hringinn
en ég kasta hvítu eitruðu brauði á tjörnina...
... og beini krepptum hnefa mínum í átt að Alþingi og segi ,,auga fyrir auga og tönn fyrir tönn\" ]



[ Lítið hjarta hamast í kviði mínum
Berst fyrir lífi sínu
Líkami móður er í baráttu
Baráttu við að halda litla anganum
Lítill kroppur er duglegur og hamast um nætur
Móðir brosir þreytt, getur ekki sofið
En þetta táknar að lífið er enn til staðar 
Sonur minn lifir





10.marz.2006 ]



[ Við flögruðum sífellt um,
ljóðin mín og ég,
í átt að ljósi
sköpunarkraftsins.

Þegar þú komst
varð birtan svo mikið
að við frusum
agndofa og gátum okkur
hvergi hreyft.

En núna
þegar við erum loksins
farin að venjast birtunni,
sjá í kringum okkur
og ná áttum
byrjum við aftur að flögra,
sterkari en nokkru sinni,
í áttina að þér. ]



[ Ljóðin mín
eru ekki fullkomin
frekar en ég.

En ég vona
að einhvern tíma
muni einhver
lesa ljóðin mín
eins og þú lest mig. ]



[ Aðdragandinn virtist langur
enda mikilvægt að fanga
rétta augnablikið.

Fingur sveif hægt
niður að takkanum.

Smellur!
Blindandi flass
sem aldrei virtist taka enda.

Framkölluð
á stundinni
og hengd upp á vegg.

Þar stendur hún ennþá
jafn skýr og daginn
sem hún var tekin. ]



[ Svo hárreist
grænt og fagurt
reis upp úr moldinni.

Þetta fullkomna tré.

Fagurgræn laufblöðin 
mynduðu fullkominn hring
á toppnum. 

Stöðugur stofninn
eins og staðfastur hermaður,
á leið í bardaga.
 
Ósýnilegar ræturnar
breiðar og langar
í brúnni mold.

Ekkert gat dregið úr mikilfengleika
hjá svo fullkomnu tré.

Svo einn dag tókst eftir því 
að laufunum hélt uppi
annar mjór stofn.

Hann stakkst úr moldinni
falinn á bakvið þann breiða
og bardagalega.

Í dagsbirtunni kom
það svo greinilega í ljós.
Að þetta fullkomna tré

var ekki fullkomið. ]



[ Þó faðmlag þitt
ylli dauða mínum
vildi ég frekar
deyja í örmum þínum
en að fá aldrei
að snerta þig. ]



[ Fróðir segja, því er fjarri sanni
að fagurt útlit ei hjálpi manni
sérhver fræðimaður nú það kanni
svo ei í mó þið maldið
fegurð er dyggð, sama hvað þið haldið

þó fegurðarsamkeppnir fari í ykkur
fáklæddar dísir og tvíhöfði þykkur
,,hverjum keppenda er gerður grikkur” 
gjammið uns dregið frá er tjaldið
frygð er dyggð, sama hverju þið fram haldið

heilbrigð sál í hraustum líkama
um hið seinna virðist öllum drullusama
klár kona sækir um og dýrleg dama
vinnuveitandinn hefur valdið
fegurð er dyggð sama hvað þið haldið

nöldra menn yfir þjóðfélagsnormi
yfirborðskennd hafi komið með frjálshyggjustormi
náttúrulausir enda í engu formi
ná ei að losa brjóstahaldið
frygð er dyggð, sama hvað þið haldið

þó vel sért greind og gæsku hlaðin
sé glötuð fegurðin kemur ekkert í staðinn
því svarar djöfullinn og ég sjálfur Daðinn
þrátt fyrir allt skvaldrið
fegurð er dyggð, sama hvað þið haldið

sóltanaður tarfur og sleiktur hnakki
í hórusamkeppni held þig hakki
þú lítur út eins og ófermdur krakki
tími til kominn að þú fræðist
fegurð er dyggð, sama hverju þú klæðist

þó hygginn sért og hæglundaður
hafðu ráð mín kristinn maður
hér er valtur heimsins staður
hinn fær gott er hæðist
frygð er dyggð, hvaða kufli sem þú klæðist

glötuð skáld kalla frygð grunnhyggni
giska geta ei á, hvers vegna á þau rigni
er bestur til dóma sá útmigni
að meta þjóðfélagið
frygð er dyggð, sama hvaða ályktun þið dragið

Ráð það gef þér að lækka rosta
rauðvínið spara og fína osta
það mun teljast  til mannkosta
að vera gæddur losta
frygð er dyggð, já allra best kosta
frygð er dyggð, mest mannkosta
frygð er dyggð, minnst mann kostar
frygð er dyggð, ég held við það tryggð. ]



[ Lítil ljóshærð stelpa
Leitar að hönd pabba
Vantar styrk og hlýju
En pabbi er farinn
Ekki úr hjartanu, ekki úr minningunni
Eingöngu úr þessu jarðneska lífi

Í dag var hún kölluð morðingi
Í dag var hún beygð
En ekki brotin
Í hjartanu heyrði hún pabba segja
Ég er stoltur, ég elska, ég sakna
Ekki láta orðin meiða þú veist betur
Við vitum bæði betur stelpa mín

En pabbi ég er reið,ég er sár
Afhverju meiðir fólk syrgjandi stelpu?
Afhverju getum við ekki minnst þín saman?
Afhverju er fallegt fólk með grimma ljóta sál?
Ekki spyrja svona stelpa mín
Ég elska, ég sakna, ég er stoltur
Horfðu fallega á grimmt
Horfðu fallega á lífið og njóttu

Minnstu mín með gleði og hlýju
Mundu eftir því sem ég sagði
Mundu eftir því sem ég gerði
Mundu eftir okkur mömmu
Og vertu sár stelpa mín
Glerhús brotna þega í þau er kastað steinum
Sannleikurinn er sagna bestur
Stelpan mín


10.mars.2006 ]



[ Eftir kvalir og þrautir
Var hluti af mér tekinn
Sár og aum lá ég og grét
Engin gat gefið mér von
Þar til hún kom
Hún settist á rúmið hjá mér
Sefaði grátur og þerraði tár
Gaf mér von og sagði
Þú reynir bara aftur
En hvað ef það klikkar hvíslaði ég
Þá er lífið þannig
Og þú lifir með því
Rós áttu þegar, gefðu henni allt
Allt sem þú átt
Ég finn að sál mín sefast
Og ég sofna í fangi hennar

13.marz 2006 ]



[ Skrýtið að heimurinn stoppi ekki
Ég vil að allt stöðvist
Veit fólk ekki að dauðinn kom
Ég vil að fólk stoppi allt og syrgi
Syrgi fallna samborgara og vini
En tíminn heldur áfram
Lífið heldur áfram 
Þó svo að ég vilji það ekki


10.marz 2006 ]



[ Föstudagsmorgun, fallegt veður
Fuglar sungu, bílar keyrðu
Hvernig getur verið að allt sé eðlilegt úti
Við sem sitjum hér með sorg í hjarta
Höldum í hönd þína
Pabbi vinstri ég hægri
Við horfum á andadrátt þinn hverfa
Við horfumst í augu, sorgmædd
Ég hvísla í eyra þitt
Þetta verður allt í lagi gullið mitt
Þú mátt sleppa, og þú sleppir

Örvæntingin grípur mig, hvað á ég að gera
Hvernig á ég að geta þetta, ég sleppti þér
Afhverju gerði ég það
Ég hleyp út, sest í sólskinið
Græt og geng um borgina
Kem aftur til að kveðja líkama þinn
Og finna hlýju fjölskyldunnar
Í síðasta skipið
Ég er vængbrotinn fugl

Ég get ekki hugsað skýrt
Ég geri mistök og aftur mistök
Ég bara get ekki hugsað skýrt
Kollurinn móttækilegur fyrir móðurást
Telur sig finna hana en sú ást brennir mig
Ég leita að föðurást en faðir er brotinn eins og ég
Hann hugsar ekki skýrt heldur

Við flögrum hring eftir hring
Komumst ekki áfram eða úr heiftinni
En allt í einu kemur fregnin
Anskotans krabbinn kominn í föður
Sameinuð stöndum við saman á ný
Ekkert getur breytt því sem gerst hefur
En við getum breytt því sem mun gerast
Faðir og dóttir saman á ný

Ég brosi, vængbrot okkar hefur læknast 
Við höldum áfram, höldum áfram með góðu hjarta
Sameinuð stöndum við aftur á ný

10.marz 2006 ]



[ Ég sit við nafnið þitt
Það er kalt
Það er  dimmt
Það er hljótt
Stundum finnst mér
Eins og ég sé þannig
Afhverju stendur nafnið þitt þarna?
Afhverju stendur þú ekki hjá mér?
Ég lít til himins
Sé tindrandi stjörnur
Og norðurljós dansa
Þau þeysast um allt
Þau dansa fyrir mig
Mér hlýnar og ég brosi
Því ég veit að þú ert mér hjá
15.marz 2006 ]



[ Hjarta mitt brennur
Það brennur af sorg
Sorg yfir horfnum ástvinum

Hjarta mitt blæðir
Það blæðir af depurð
Depurð yfir einmannaleika

Hjarta mitt er mannlegt
Ég er mannleg
En vonda sálin er það ekki
Vonda sálin vill særa mig

Hjarta mitt hefur verið sterkt
Og það mun vera sterkt
Þar til það hittir vondu sálina
Á verður hjarta mitt aumt
En sál mín ekki

Glerhúsið brotnar hjá vondu sálinni
Vonda sálin er grimm
Því hún gat ekki elskað á sjúkrabeði
Heldur sat heima og beið
Hún ætlaði að vinna baráttu en tapaði

Hún tapaði virðingu og æru
Hún tapaði kærleik
Hún tapaði föður
Hún tapaði fyrir mér

10.marz 2006 ]



[ Þú misstir þinn son yfir móðuna miklu
Sál þín var brotin í 19.löng ár
Þú talaðir um hann og sagðir mér sögur
Sögur um ást hans á börnunum tveim

Þú sagðir mér sögu um fund okkar þriggja
Er hann hélt á mér lyftunni frá
Ég strauk hans blíða vanga og leit í hans bláu
Skríkti og hló og skemmti mér vel

Er það tók að kvölda ég sofnaði blítt
Hrökk upp með andfælum  kallaði títt
Og pabbi kom hlaupandi róaði mig
Það var unun að heyra þig segja mér sögur
Sögur af manni sem hvarf mér of fljótt

Oft sá ég tár renna af kinnum
Af söknuð og sorg
Í hjarta og sál
En kvöld eitt júní þú ákvaðst að nú
Væri tíminn að hittann á ný
Þú hélst því af stað að hitta þinn áskæra son
Ég sakna ykkar beggja 
Og afa míns líka
Ég veit líka að einn bjartan dag
Við hittumst öll aftur á ný
 

15.marz 2006 ]



[ Ég sé snjóinn falla
Ég sé fugla hoppa
Ég sé hunda hlaupa
Og börn leika
Ég fylgist með 
Dreg andann djúpt
Og finn að ég er til

15.mars 2006 ]



[ Á langþráðri stundu hann ákvað að fara

og hitta hana á ný

Hann beið þess svo lengi og hlakkaði til

Að faðmana aftur á ný

Mörg leiðindi spunnust er kvöddu þau heim

Heiminn sem við búum í

Ást þeirra fékk ekki virðingu lengur

Því fengu þau ekki sinn draum

Að hvíla hér saman var ekki þeim gefið

Því það var víst gengið frá því

Að hann skildi aldrei hvíla hér henni við hlið

Sem betur fer veit ég 

Á himnum þau hittust

Þau ganga og leiðast um allt

Er kvöld hjá þeim kemur

Þau skríða í holu

Og hvílast þar saman á ný


16.marz 2006 ]



[ Tóm orð
sem lýsa aldrei hryllingnum
reyni að loka augunum
þar til það er afstaðið
fjórir grímuklæddir menn
þylja yfirlýsingu
ég skil ekki mál þeirra
en veit hvað er í vændum
þó ég viti hvað muni gerast og hefur þegar gerst
bið ég þess innra af öllum mætti
að það gerist ekki
við vorum vöruð við
samt er maður aldrei viðbúinn
miðaldra vesturlandabúi, skjálfandi af hræðslu
bundnar hendur og fyrir augu
mér finnst ég kominn í hans stað
skelfingin ólýsanleg
ég píri augun
sé sax dregið
klemmi augun en heyri gegn um myrkrið
hægt, eins og sög
hryllingsópið nístir mig
nei, tóm orð sem lýsa aldrei hryllingnum
hvenær lýkur því?
það heldur áfram og áfram
eins og því sé ekki ætlað að ljúka
loks þagnar hljóðið
ég opna agun
glittir í höfuð
píri nötrandi augun, bíð aðeins lengur
hönd með blóðugt höfuð mannsins
sem var á lífi í máttvana skelfingu
fyrir örskoti síðan 
fyrir augum manns
stirnað í angistarópi
Fyrir hvað? 
Frelsi? 
Sjálfstæði?
Lýðræði?
Og þið spyrjið hvers vegna ég hati stríð?
Hvað ég hafi á móti hernámi?
Myndirnar renna áfram, menn, konur og börn
hver mynd annari hrottalegri
eins og maður sé ristur á hol
aftur og aftur og aftur
nei, þetta málverk get ég ekki málað
enda væri það eflaust bannað
sendiboðinn skotinn, enn ein myndin
er þetta bara mynd, nafn, tölustafir,
sem mást burt með morgunkaffinu?
Dagur eftir þennan dag
Ný gleði, ný sorg
myndir sem hreyfast og líða áfram
en þeim er ekki lokið
þessar myndir lifa, þó þær séu af ríki dauðans
og fólkið lifir líka, sem eftir er,
svipt ástvinum, örkumlað
allt lifir í ykkur, lifir í mér, með okkur öllum
sem sjá, opnum við augun
þið gleymist ekki
og hver veit
kannski getum við tekið nýjar myndir
ef við fáum nýtt myndefni
og hið gamla hverfur á braut
að eilífu
Fátækleg orð mín
til minningar um ykkur
Hvíl í friði ]



[ Á hverjum degi 
við spásserum 
ráfandi um flatir víðáttunnar
Oft ein stök
en stundum saman

Á hverri nóttu
við reikum um 
siglandi á bárum draumalandsins
Sjaldan ein
en aldrei tvö ]



[ nægir 
nógur tími

þér 

sem bíður sífellt
betri tíma 

gufaði stundin þín upp 

og staðurinn

hvarf hann - í núinu ?

hvar ertu
hvert ferðu 

héðan ? ]



[ Mold
hví ertu hér
svo undurblíð
Ó, mold ]



[ Við slógum í slagabrýnu í kvöld,
er sóttu mig hér þrír garpar heim.
Ekki var þó mikil viskan við völd
enda vandrötuð leið í hvert geim.

En gleðin ríkti og gáskinn í bland
og gerði spilagjöfin því ekkert til.
Kaffið var líka kröftugra en hland
en við kunnum vel að gera því skil.

Eftir langa setu þeir bárust á braut.
Býsna hafði kvöldstund liðið skjótt.
Vinninginn þarna ég vissulega hlaut
en vissara er að mæla um það hljótt. ]



[ alone
so alone
nobody needs me
nobody seeks me
feel like i´m falling apart
feel like i´m dying inside
can you help me 
can you give me your hand

oh lord i call out your name
don´t know how to pray
i´m dying inside
need you by my side
deep in my heart
i don´t know how to open the door again ]



[ Þú ert grunnhygginn og grannvitur
En góður á krossaprófum að giska
Holdi klæddur kom ég heiminn í
Hr. Daði hin eina sanna hreina viska

Þú ert offitusjúklingur hrikalegur
Hnausþykkan sjeik sérð í hyllingu
Holdi klædd dyggð í heiminn kom
Hr. Daði, Meistari í hófstillingu

Tvo hæðna höfuðlausa ræfla og 
Hugleysingja ég því miður þekki
Holdi klæddur kom ég heiminn í
Hr. Daði þekktur fyrir hugrekki

Rangt við hefur, ruddalegur ertu
Ranglætið víst ríkir það víða
Holdi klæddur hérna ég stend
Hr. Daði og réttlæti heimsins smíða

Vangefin ertu og á allt vantrúaður
Varla í þér nokkur heil brú
Holdi klæddur, hjarta hreinn stend ég
Hr.Daði og boða mína sönnu trú

Í villu þinni veður um vonlaus,
vantrúaður á hinn eina Guðsson
Holdi klæddur stend ég Hr. Daði
Í myrkrinu með ljóstýru og boða von

Kærleikssnauður og kaldur ert orðinn
Kristlausan sé þig um göturnar reika
Holdi klæddur stend ég Hr. Daði
Talsmaður hins eina sanna kærleika
Já, Hr.Daði holdi klæddur, vopnaður kærleika
Laus við allt heimsins böl og alla  jarðaberjasjeika ]



[ Þú hamast við að lofa Hrafnaþing
Hrækir orðunum ófleygum út úr þér
Hatur á því sem er ei heimsveldinu hliðhollt
Þitt stolt var ávallt þessi fjandans her
Þinn heimur er svart/hvítur, 
kalt þitt heimsmyndarlitróf
Þú minnir mig mest á Bush, 
þann heimsins mesta súrefnisþjóf

Þú grést þennan góða og glaða daga
Er gekk herinn burtu loks
Gramur sast, nær hamramur heima 
en heldur áfram að horfa á Fox
Þitt er skítlegt eðlið, 
er Satan af götu sinni upp skóf
Þú minnir mig mest af öllu 
á heimsins mesta súrefnisþjóf

Þú trúir á stríð til að koma á frið
að tilgangurinn helgi meðalið
,,taste your own fucking medicine”
Í þetta eina skipti það ég styð
Ég er með eiturbrúsann minn við vefinn, þú ert kóngulóin sem hann óf
Þú ert aðskotahlutur sem minnir mig mest á heimsins mesta súerfnisþjóf
Og ég ætla að standa hér örlítið lengur, óþarfi að hlaupa til fóta og handa
Ég held að þú sért svo heimskur að þú gleymir bráðlega hvernig á að anda. ]



[ Ég er klársins klárasti kúreka –Daði
fer með þig á dalsins dimmustu staði
við sólsetur þú getur séð mig á vaði
nakinn og japplandi á reyktu taði

Ég er Daði, Daði, kúreka – Daði
Vaðsvaðataðsúkkulaða kúreka Daði
Kvað við á Viðarsstað – kúreka Dað...i
,,Ég er Daði, Daði, kúreka – Daði”

Ekki reyna að koma með rassmalagest
Ef þú ferðast í villtra vestrið með hægfara lest
Ég ræni hana og tek af ykkur allra mest
Kúreka Daði – tekur allt nema ólæknandi pest

Ég er Daði, Daði, kúreka – Daði
Hraðklósettblaðabrúnbaða kúreka Daði
Kvað við á Viðarsstað – kúreka Dað...i
,,Ég er Daði, Daði, kúreka Daði”

Ég gríp byssuna mína hraðar en skugginn
Ég gríp byssuna mína hraðar en hljóðið
Og ég greip hana og skaut Guð almátugann
Áður en hann gat sent á okkur Nóa flóðið

Ég er Daði, Daði, kúreka – Daði
Staraásmaragðaálagða kúreka Daða
Við rak á RekaVið-arstaði – kúreka Dað...i
Kvað við með aumri kvennmannsröddu
,,Mér finnst góður jarðaberjasjeik” ]



[ Heiða, Heiða - þú hitar upp í mér blóðið
Heiða, Heiða – þú hitar upp í mér blóðið
Það var lagið, það var lóðið 
Hérna kemur sjálft stóðið
Því Heiða, Heiða þú hitar upp í mér blóðið

Heiða, Heiða – þeir hlýja mér þessir kossar
Heiða, Heiða – þeir hlýja mér þessir kossar
Og rómantík þá hún blossar
Og frygðarvökvinn líka fossar
Því þeir hlýja Heiða, Heiða þessir kossar

Heiða, Heiða – aldrei ástarljóðum mínum eyða
Heiða, Heiða – aldrei ástarljóðum mínum eyða
Það að innan myndi mig deyða
Og úr munnvikum myndi þá freyða
Svo ei þeim máttu eyða - mín kæra Heiða, Heiða

Heiða, Heiða – er þú sefur, yfir fegurð þinni græt
Heiða, Heiða – er þú sefur, yfir fegurð þinni græt
Því þú ert svo ógeðslega sæt
Og sama hvað ég útúr rassgatinu læt
Heiða, Heiða – þú ert svo fögur að ég græt

Heiða, Heiða – hvert mitt tár, fullt af himneskri ást
Heiða, Heiða – hvert mitt tár, fullt af himneskri ást
Og ég veit hún mun aldrei af mást
Hvernig sem ég mun þurfa að þjást
Svo tært er mitt tár Heiða, Heiða til þin, mín ást

Heiða, Heiða – þeir glóa þínir fögru lokkar
Heiða, Heiða – þeir glóa þínir fögru lokkar
Og ég man en eftir fyrstu kynnum okkar
og sama hvernig spilin þú stokkar
við endum saman, það gera okkar – fögru lokkar

Heiða, Heiða - veröldin án þín væri tóm
Heiða, Heiða – veröldin án þín væri tóm
Þú minnir á sólsetur í Róm
Og engla himinsins óm
Já, án þín Heiða væri veröldin mín tóm 

Heiða, Heiða – þú ert ástæðan fyrir að ég vakna
Heiða, Heiða – þú ert ástæðan fyrir að ég vakna
Er þú ferð í vinnuna ég þín sakna
Og upp úr deginum eins og sokkabuxum fer að rakna
Uns ég sé þig, svo þig dreymi og vegna þín ég aftur vakna

Heiða, Heiða – þú ert grafin í mitt minni
Heiða, Heiða – þú ert grafin í mitt minni
þó ég Jakobi kynferðislega sinni
og sé jafn samkynhneigður og Tinni
Heiða, Heiða – ást mín á þér er grafin í mitt minni 

Þinn einlægur Daði ]



[ Hver hefur sinn djöful að draga
mínir eru nú nokkrir
en allt á að vera hægt að laga
nema þá sem eru brotnir

Æðruleysi vildi helst af öllu öðlast
ekki láta neinn kippa mér niður
en sumir halda alltaf áfram að djöflast
sama hve oft maður biður

Það er eitt í þessum heimi sem ég treystiá
það er að elska hann Leó Má
því ekkert annað ég á
nema fallega sál sem ég fæ ekki alltaf að vera hjá ]



[ Þú horfir á mig þessum ótrúlega fögru augum sem breyttu mér algjörlega þegar við kysstumst 
fyrst í miðnætursólinni við vatnið fyrir einhverju síðan og ég veit ekki hvort ég á að 
túlka það sem ást eða hvort þér finnist ég einfaldlega skrýtinn. Umræðuefnið er ekkert frekar
en undanfarið því það er eins og neistinn á milli okkar hafi slokknað eða var hann nokkurntímann til?
Ég myndi kasta mér út í hafsauga fyrir þig, eins og litlum steini sem lendir í ölduganginum 
án þess að nokkur taki eftir því utan þeirrar eilífu lífveru sem hafið er svo oft sagt 
vera, og ég myndi sökkva niður á botninn og drukkna fyrir þig, hætta að anda og gleyma öllu
sem við áttum bara aðeins ef þú bara myndir biðja mig um það. 

Ég vildi óska þess að þú hættir að láta mig lifa í óvissunni án þess að þú sért nokkuð að því ég túlka þetta mögulega 
aðeins sem eitthvað frá þér en ég er nokkuð viss um að þetta sé aðeins tilbúningur í mínum 
ástsjúka hugarheimi þú brennir mig að innan þú kveikir í hverri frumu þú brennir þig í 
gegnum húðina eins og baneitruð ástarsýra og bræðir líffærin sem þjóna engum tilgangi ef ég
hef þig ekki til að veita þeim næringu því eins og allt líf þá þurfa líffærin mín líka einhverja
jákvæða orku og sú orka er falin í orðum augnaráðum snertingum og minningum um koss í 
miðnætursól. ]



[ Alltaf á ferðinni
maður minn
alltaf á ferðinni
drengur minn
með nýju konuna í bílnum
22ára úkraínska snót
spengi og tilkippilega
geirvörturnar stífar
með breiðan hring
sem þrá vökvun
klukkutíma sprett 
á dag

og stjarnan á húddinu
vísar veginn
á vit villtustu ævintýra
stjörnuþokunnar
þú þarft sólgleraugu 
og súrefnistank
til að ná okkur
á englarykstráðri
vetrarbrautinni

maður klikkar nú ekki á því
drengur minn
að lokum...
ertu ekki að koma? ]



[ Ein í hugans garði,
þögn og nóttin dimm.
Læðist að mér óttinn
er legst mér þétt að kinn.

Því nú er tími til að kveðja
sálarinnar ólgu sjó.
Bið ég Guð minn kæran að seðja
og gefa mér frið og ró.

Í huga mér sveima andar,
því geri ég ekki skil,
hvernig far horfinnar handar
drepur mig hér um bil.

Því reika ég ekki lengur ein
í djúpi sálar minnar,
skelfur höndin, skinn og bein
af snertingu handar þinnar. ]



[ stundum er eins og heimurinn hrynji og allir með

ætli það verðir þannig þegar ég kveð?

það held ég ekki 

því heimurinn eins og ég þekki

heldur áfram sama hvað

sama hvað er að

þó að mamma, pabbi, ég eða annar

liggjum í valnum og í kring eru hrægammar

þó heldur heimurinn áfram sínum vanagangi 

þótt hann langi 

að hrynja með...... ]



[ þessi brúnu augu þín


þvílíka fegurð þau hafa að geyma


ég mun alltaf vera mamma þín


því skaltu aldrei gleyma


þú horfir á mig 


horfa á þig


með ástúð í hjarta


því þú átt framtíð bjarta


elsku vinur kroppur knús


þú ert sko minn sæti krús ]



[ Sjá, allur þessi tími

Ég veit varla hvað gera skal

Ef ég bara sit og húmi

Þá verð ég alveg gal


ég kíki út á lífið

þar er margt að sjá

kem svo heim í rúmið

þar hvíld ég vil fá 


Svo vakna ég aftur þá

Þann næsta dag

Ég lít til hliðar að gá

En það er enginn þar ]



[ angurvær
og
angistarfull
róta ég til í höfðinu
æði um sálina
í orðaleit
en
finn engin
þess verðug
að lýsa
því
hvernig mér líður ]



[ þegar ég í baksýnisspegil leit
sá ég étna fortíð blasa við


ég sat við skjá
með sterkar tilfinningar á stjá
ég hamingjuna vildi af ásettu ráði
og á spamadur.is alltaf svo gáði

ég fékk það sem ég vildi
en ekkert ég skildi
afhverju hamingjan þeyttist í graut
og hvarf svo hálf á braut

svo eftir árunum
þegar græddi úr sárunum
þá sá ég gaur í rauðu klæddur
og vissi ég rétt svo hvenær hann var fæddur

svo þegar dagar liðu
datt eg djúpt í skriðu
á msn skjótt við töluðum
og smám saman ást við möluðum

Fyrsta kvöldið okkar saman einum
þá skalf ég svo mikið á beinum
og hann mig alla svo blítt strauk
að ég bráðnaði í marmelaðimauk

um mig alla fór hrollur góður
drengurinn í rauðu svo sætur og rjóður
kyssti mig kossi löngum
og rjóð ég varð á mínum vöngum

Nú er hann minn þessi rauði drengur
og mun hann meira vera lengur
og þótt mikið hann hrjóti
þá gæti eg sofið með honum á grjóti


því þessi elska sem situr með mér í bílnum er það besta sem hefur gerst fyrir mig. ]



[ Ljóðabækur.    
   Í byrjun árs 1992 gaf ég út tólf síðna bleðill sem ég nefndi Drengurinn.  Innihélt hann stökur, stuttar lygasögur og rímur sem voru samdar til að vera rapptextar.  Um 1984 heyrði ég rapptónlist í fyrsta skipti og hef alla tíð síðan haft gaman af þeirri tónlist og samdi um tíma mikið af rapptextum sem eru flestir því miður glataðir, nema nokkur brot sem sitja enn í hausnum á mér. (þeir klúrustuJ)  Það sem í bókinni birtist samdi ég líklega á árunum 1982-1991

Hér eru nokkur brot úr bókinni: Drengurinn.


 



 


Duglegur er drengurinn,

að dunda sér við lygina.

Og þegar þú ert sest(ur) inn,

þá kíkja skaltu í bókina.

Því að þar er margt að finna,

ef vel þar að er gáð,

sem ég vísvitandi var að spinna,

vitleysu og kannski háð.

Varast þú þá öllu að trúa, 

að trausti þínu ég ávallt vinn.

Veistu, það er list að ljúga,

að ljúga, það kann drengurinn.


 



 


Hótel Jötnagil er réttarskúr í Flekkudalsrétt í dölum.  Þar hangir þessi vísa uppi.


 


Þó vindar blási og berjist um,

svo braki í hverju þili.

Þá hlýna mun hér smölunum,

á hótel Jötnagili.


 



 


Rímnasaga.


 


Þú angar eins og vorið, sem færir mér frið í sálu minni.

Og um mig fer unaður, sem gerir mig að gjöf þinni.

Og ég veit að þú þiggur og nýtur góðs.

Þú átt mig nú frá holdi til blóðs.

Undir sama þaki við munum,

elskast þú og ég.


 


Og brátt við munum eignast börn og búið mun þá stækka.

Hlýjustraumunum milli mín og þín, mun þá fara að fækka.

Og á endanum við eldumst og verðum eftir tvö,

þú ólst mér átta börn, en lifðu bara sjö.

Eitt er farið á feðranna vit,

og fel ég því nú Guði.


 


Og nú erum við dáin ég og þú, bæði í hárri elli.

En börnin syngja Jhonny be good, og fleiri ellismelli.

Í gröfinni við liggjum hlið við hlið, og snúum í austur og vestur.

Misskilningur varð með brennsluna svo það gróf okkur ónefndur prestur.

Undir sömu torfu við munum,

elskast þú og ég.


 



 


Prinsessan.


 


Þetta gerðist fyrir nokkuð hundruð árum,

en þá var ég riddari sem lá í sárum,

þá kom forljóta nornin Ósk,

og skipti engum togum, hún breytti mér í frosk.


 


Ég varð grænn og ógeðslegur,

en norninni fannst ég bara myndarlegur,

ég óskaði þess að prinsessan kæmi,

og breytti mér eins og manni sæmdi.


 


Allt í einu var ég orðinn hrjúfur og grænn,

feitur og vænn,

froskur.

Það sem ég vonaði að prinsessan fín,

kæmi til mín,

breytti mér, svo núna ég syng:


 


Ó kysstu mig prinsessa,

ó kysstu mig prinsessa,

kvak, kvak, kvak,

kvak, kvak, kvak.


 


Og loksins kom prinsessan,

og það var nú meiri hlussan,

ég ætlaði að fara að kyssa þig,

en þá steigstu ofan á mig.


 


Á veginum var græn klessa,

og farin var prinsessa,

þá vaknaði ég í rúminu heima,

sem betur fer, mig var að dreyma.


 



 


Samið eftir fyrstu nóttina eftir að ég fluttist til Neskaupstaðar.


 


Samviskan mig nagar, ef hugsa ég heim,

og ég heyri raddir sem lát mig ei vera.

Þær virðast hátt hljóma um víðan geim,

og bergmálið segir:  Hvað varstu að gera?

Hefurðu nú fælt þína foreldra burt? 

Hvað hefurðu fært þeim til kvaðar?

Jú, að flytja og þið farið svo hvurt?

Fórnandi vinum, til Neskaupstaðar.


 



 


Seinni bókin kom út árið 1994 og var heilar 57 síður, enda datt ég í einhvern ham á árunum 1991-1994.  Í henni voru ljóð, vísur og textar.  Bókin bar nafnið:  Ég fer mínar eigin leiðir og hér eru nokkur brot úr henni.


 



 


Sannleikskorn.


 


Engan boðskap get ég borið,

bara farið með sannindi.

Eftir vetri kemur vorið,

með vætutíð og hlýindi.


 



 


Sjonni fullur.


 


Ekki var nú sjón að sjá,

Sjonna vera fullan.

Hann uppí fleti flatur lá,

og flæddi úr honum drullan.


 



 


Always ultra. 


 


Farðu bara að sofa, elsku nafni minn,

enginn fær né getur, komist þarna inn.

Skiljanlegt þó þykir, að nafni minn sé bitur,

því dömubindi með vængjum, fyrir honum situr.


 



 


Blautir draumar.


 


Í mér kynorkan bullar og kraumar,

karlinn er harðari en smér.

Dásamlegir blautir draumar,

dansa undir mér.


 



 


Hamingjan.


 


Ég fæ ei skilið hvað fékk mig til,

forðum daga, ég man það enn.

Að halda svona hér um bil,

að hamingju ég myndi öðlast senn.


 


Hamingjan finnst á hverkyns hátt,

hvernig ei þarf að leyna.

Ég hef leitað að réttri átt,

en aldrei fundið neina.


 



 


Leitin að hinni sönnu ást.


 


Af lífsins hvöt og löngun,

leitaði ég þín.

Og fannst ég hafa fundið,

ást við fyrstu sýn.


 


Þú heillaðir mitt hjarta,

ég heitur var af þrá.

Svo fönguleg í fjarska,

og falleg að sjá.


 


Ég sveif í lausu lofti,

laus við heimsins böl.

En veðurdag einn vondan,

varð ég fyrir kvöl.


 


Af lífsins hvöt og löngun, 

leitaði ég þín.

En þú vildi ekki verða,

verða bara mín.


 



 


Sveitin mín.


 


Fellsströndin er fögur,

fámenn en hlý.

Þar segja menn sögur,

sannleikanum í.

Napurt oft á tíðum, 

á miðjum þorra er.

En hlýnar svo í hlíðum, 

og hjörtum allra fer.

Líkar þeim að lifa,

og leiðist ekki hót.

Þó tíminn mun þar tifa,

í takt við lífsins mót.


 



 


Stef.


 


Oft hef ég farið 

á þröngan völlinn

snúið mér við

og rekið í böllinn


 


Oft hef ég hleypt

á heljarreið

og dempara slitið

um leið


 


En best er á góðum

stað að vera

ef þú ætlar

ljótt að gera


 



 



 


Sjonni þó.


 


Með miklum drunga dundi í,

djöfull var að heyra.

Mér fannst það vera líkast því,

þrumuvagn að keyra.


 


Um allt húsið fnyk ég fann,

fýlulegan angann.

Úr iðrum Sjonna sótti hann,

súran veginn langan.


 



 


Trúin.


 


Ég leitað hef að ljósi Krists,

lengi en aldrei fundið neitt.

Ég held þó að mér þyki,

það ekkert leitt.


 


           Þótt trúin taki tröll til sín,

           treglega hún nær til mín.


 


Kannski lýsir ljósið ekki,

löngu dautt, sprungin pera.

Ég hef bara ekkert,

við ljós að gera.


 



 


Geislar mánans.


 


Geislar mánans muna það,

að mennskur ertu drengur.

En mennirnir ei muna,,,,

muna það lengur.


 


Geislar mánans geyma allt,

gamlar og nýjar myndir.

En mennirnir munu áfram,,,,

mála sínar syndir.


 


Geislar mánans tímann telja,

taktfast hér í heimi.

En í mönnum má sjá,,,,

margt á sveimi.


 



 


Mjólk er góð.


 


Mállaus líkt og landinn,

sem ljúfur rann í fólk.

Ég þögull stend við stampinn,

stíft og þamba mjólk.


 


Því mjólk er mjöðri betri,

og mikið fólki hollt.

Á sumri jafn sem vetri,

sælt er fólkið stolt.


 


Í henni er mikill máttur,

og menn yrkja um hana óð.

Þú segir öllum sáttur,

því sagt er:  Mjólk er góð.


 



 


Án titils.


 


Stóð í fjöru stund úr degi,

stímdi að mér ótti.

Það er sem ég segi,

sætur er flótti.


 


Stóð í fjöru stund úr degi,

strauk mér golan köld.

Best er að ég þegi, 

um ókomna öld.


 



 


Draumastúlkan. (texti.)


 


Eins og lítið lauf sem þýtur,

leitaði ég að ást.

En hvert sem augað lítur,

allt mér yfir sást.

Svo dreymdi mig í draumi,

dásamlega snót,

Varð fyrir sterkum straumi,

og þráði stefnumót.


 


Viðlag:

Þú ert draumur, þú ert draumur,

þú ert draumur minn.

Og verður alltaf draumur,

já, draumur fyrst um sinn.


 


Á morgun er ég vakna,

elska þig ég vil.

En þrálátt mun þín sakna,

því þú ert ekki til.

Því aðeins þú ert í draumi,

þú dásamlega snót.

Ég faðm þinn fæ í draumi,

og falleg blíðuhót.


 



 



 


Sofðu vært. (texti.)


 


Eru augun þín þung sem blý?

Þráirðu svefn á ný?

Með hamingju í hjarta ferðu á braut,

heltekin draumsýnum, framtíðar skaut.

En hvort draumarnir rætast, dagarnir sjá,

og dagsljósið lítur þín framtíðarspá.

Svo sofðu nú vinan og dreymi þig vel,

á vit draumalandsins – þig ég fel.


 


Andlit þitt brosir á móti mínu.

Og sendir mér boð frá hjarta þínu.

Yfir mér værð og varmi heitur.

Mér velgir þinn lárétti unaðsreitur.

Faðminn þú bíður mér nótt eftir nótt,

og ég nýt þess að sofna, svo verði mér rótt.

Svo sofðu nú vinan og dreymi þig vel,

á vit draumalandsins – þig ég fel.


 


Sígur nú höfgi á huga minn brátt, 

og heilsar mér draumsýn, opin á gátt.

Þar stendur og bíður mín kunnuleg kona,

hún kallar til mín og fer ég að vona.

Að í draumalandið, mér með hún sér bjóði,

en hún mælti í stað þess líkt mínu ljóði.

Sofðu nú vinur og dreymi þig vel,

á vit draumalandsins – þig ég fel.


 



 



 



 



 



 



 



 


   Árið 1992 lést Valgerður Hannesdóttir móðuramma mín 92 ára að aldri.  Hún var á margan hátt mjög sérstæð kona.  Kunni ógrynnin öll af vísum og átti það til að svara manni í málsháttum.  Eftir andlát hennar samdi ég lítið lag og texta sem ég kallaði einfaldlega:  Elsku amma.


 


Þú komst í hlaðið og kysstir mig,

á kalda drengsins vanga.

Ég faðminn lagði fast um þig,

er fórstu veginn,

langa, langa,

til að hitta mig.


 


Þú sast hjá mér og sagðir mér,

sögur af mönnum.

Ég lengi lá í kjöltu þér,

sinnti engum,

skylduönnum,

bara lá hjá þér.


 


Þú gafst mér gjöf, sem á ég nú,

og geymi í mínu hjarta enn.

Elskaðu alla af öllu hjarta – mæltir þú,

og ég veit að þú meinar það enn.


 


Hvernig brástu við beiðni minni, 

er bað ég þig um greiða.

Þú veittir mér af visku þinni,

veltir mínum,

sálarleiða,

burt að sinni.


 


En nú ertu stödd í öðrum heimi,

og hvílir hjá Guði og fleirum.

En víst er það, því ég aldrei gleymi,

þú komst í hlaðið,

mér barst það eyrum,

þær minningar ég geymi.


 



 



 


   Jæja.  Ætli ég láti þetta ekki nægja úr bókunum svona í fyrstu atrennu.  En bækurnar eru ennþá fáanlegar fyrir safnara gegn vægu gjaldi. Hahahahahahahaha.  Vonandi hafið þið haft eitthvað gaman af þessu.  

 
   Ljóð, vísur og textar eftir sjálfan mig.    
  Áramótaheit 1997.

 


Á nýju ári ég neita mér,

nautnalífi forna venja. 

En raun og pína reyndin er,

reglur nýjar sér að temja.

 


Tregablandið tárið lekur,


trúlega ég sakna þín.

Mig öðru hverju skelfin skekur,


því skratti sterk er löngun þín. 

 


Stundum finnst mér, ég vera að falla, 

fyrir þér á nýjan leik.

En ef ég hugsa þá hugsun alla,

ég held það færi allt í steik.

 


Nú ástar þinnar sárt ég sakna,

sáttur er ég ei við þetta.

Aldrei aftur vil ég vakna,

vertu sæl mín: Sígaretta.

 


2. janúar 1997

 


Draumar.

 


Flestir þá í brjóstum bera,

bærist með þeim vonin sanna.

Sérhver draumur sýnist vera,

sannarlega nauðsyn manna.

 


Úr þeim hverfur mesti þunginn.

það djöfullegt er að heyra.

Þinn draumur þarf að vera slunginn,

til þess að verða eitthvað meira.

 


16.nóvember 1996

 


Vetur.

 


Fönn kemur, fast lemur.

Fjöll hulin, jörð dulin.

Öslar vindur, ekkert bindur.

Eyðisanda, allra landa.

Ótt stekkur, óþekkur.

Yfir heim, víðan geim.

Á sig minnir, engu sinnir.

Oft hann getur, komið vetur.

 


29.desember 1996

 


Drykkjuvísur.

 


Drekkum vinir daginn út

Dagur annar bíður

Engin er hér sorg né sút

En söngvaómur þýður

Sælir vinir syngja enn

Söngur alla gleður

Konur sem og mæta menn

Mikill gleði hleður

Tíminn frá oss líður fljótt

Falleg er nú nóttin

Og líður bráðum hægt og hljótt

Hverfa mun þá gnóttin

Heim þá hverfa vinir smátt

Hæfilega skakkir

Um það má ei hafa hátt

Hafðu fyrir þakkir

En seinna munum syngja á ný

Saman allir vinir

Oss finnst við vera nálægt því 

Að vera betri en hinir

 


Samið fyrir þorrablót á Staðarfelli í dölum 1 feb 1997, og sungið við lag eftir textahöfund.

 


 


Hnévísa.

 


Eftir að hafa setið með dóttur mína Sigrúnu Lilju á hnénu og sungið fyrir hana: Ríðum heim til Hóla eins og flest allir foreldrar hafa gert, ákvað ég að semja lag og texta og hérna er textinn.

 


Fákur barna flestra er.

Furðu hastur stekkur hér.

Skakkur er á skeiðinu.

Skelfilegur á brokkinu.

Pabba kné ei töltið kann.

Kannast þú við hestinn þann.
 


  

    meira efni eftir mig.    
Ég hef verið að kíkja í kassa upp á lofti og fundið þar ýmislegt sem ég hef verið að fást við og þar á meðal nokkrar vísur, ljóð og texta sem hafa ekki birst áður.  Bara gaman af því.


 


               Að skilnaði.


 


Lífið er ýmist logn eða vindur,

langir dagar, örstutt nótt.

Mögnuð ástin marga bindur,

en mæðist stundum fljótt.


 


Til þá verða vandamálin,

vært ei er í huga þá.

Þjáð af mörgu þraukar sálin,

þrautin líður aldrei hjá.


 


Skýst þá upp á yfirborðið,

ýmislegt sem falið var.

Fyrr en varir flest er orðið,

fjandsamlegt og ekkert svar.


 


Böndin losna og lognið hverfur,

nóttin lengri er dagurinn.

Í huga alltaf vandinn verður,

verri en nokkur bragurinn.


 


                               Des 1997


 



 


                  Sjálfslýsing á eigin persónu og skáldskapJ


 


Ég er ekki merkilegur maður,

með allt þetta bull og þvaður.

Reyndar vitlaus ruglukollur,

ræfill og drullusokkur.

Mörgum langar að lemja,

mína löngun til að semja.

Hnoð og hörmung eina,

sem heillar eigi neina, 

og gramir allir geyma,

gauðrifna heima.


 


                      Apríl 1997


 



 



 


                    


 



 



 



 


                               Lítil sunnudagssaga.


 



 


Eitt sinn voru karl og kona að keyra með sinn son.

Sonurinn var ungur og fáfróður sem var von.

Hann spurði spenntur pabba sinn hvað dýr þar gengi um grund.

Pabbi var mjög rogginn og kvað þar vera hund

Mamma varð þá æf af reiði og kallaði þetta hest.

Pabbi sagði henni að þegja, hann vissi þetta best.

Hann sagðist upp í sveit hafa alist og þekkti þetta út og inn.

En hann hafði ekki sleppt orðinu, þegar hneggjaði hundurinn.


 


                                     Nóvember 1992


 



 


                                         Furðufugl.


 


Maður nokkur vildi fá, að koma fram í þætti.

Og herma eftir fugli, bara ef hann mætti.

En enginn vildi sjá né heyra, og honum var það sagt:

Að herma eftir fugli, væri öllum til lista lagt.

Maðurinn var sár og svekktur, og vissi ekki alveg hvurt,

hann ætti að fara, svo hann flaug bara í burt.


 


                                      Nóvember 1992


 



 


                                    Hipparnir og nunnan.


 



 


Tveir útúrruglaðir hippar, mættu haltri nunnu.

Þótt heimskir þeir væru, þá kurteisi þeir kunnu.

Þeir spurðu höltu nunnuna, því gengi hún með stafinn.

Hún dottið hafði í baðkeri, og snúið á sér fótinn.

Hipparnir kvöddu nunnuna, og héldu í átt að austri.

Og þegar annar spurði hvað baðker væri? Kvaðst hinn ekki verið í klaustri.


 


                                       Nóvember 1992


 



 



 



 



 



 



 



 



 



 



 



 



 


                    Abbabbbabb.


 


Strýk ég stökum fæti

á helgan staðinn þinn

og eftir lítil læti

ljúft hann rennur inn

hann svalar þörfum þínum

þjáning engin til

á blautum börmum fínum

blítt ég strjúka vil

kossastaði kyssa

kanna þína nekt

af engu má þar missa

sem myndar eftirtekt


 


              1991


 



 


Var einu sinni að vinna með manni sem átti svo erfitt með svefn þegar að það var fullt tungl, og svaf þá oftast yfir sig daginn eftir.


 


Fullur ertu fagri máni,

flennibjört er nóttin köld.

Hjörtur lætur líkt og kjáni,

lagðist á hann ókunn völd.


 


Fögur var ei sjón að sjá,

sjaldan hræðist norðanvindur.

Hann tunglsjúkur og trylltur lá,

og taldi uppí rúmi kindur.


 


Loksins sofnaði síðla nætur,

sæll og glaður drengurinn.

Ekki var þó frár á fætur,

fyrri til var böllurinn.


 


              Nóvember 1996


 



 


                   Einn í eigin huga.


 


Þú sast á rúmi og sagðir mér,

sem vildir heyra um þitt stríð.

Í hljómmiklum tón, hátt lá þér,

og hávær röddin undurfríð.


 


          Fagur galar fuglinn,

          er flýgur í hjarta vor.


 


Í miðju stríði ég hætti að heyra,

og hönd ég lagði á minn munn.

Þá heyrðist enginn hljómur meira,

því hlustanda er sagan kunn.


 


            Fagur þagnar fuglinn,

            er fórst í hjarta vor.


 


           Apríl 1997


 



 


             Kraftmikill dóttir mín.


 


Stekkur um stofu á einum fæti,

stundum verða einhver læti.

Hún kraftinn hefur, þor og vilja,

hennar nafn er: Sigrún Lilja.


 


                   Apríl 1997


 



 


   Jólin 2003 bjó ég til bæn og gaf dóttir minni í jólagjöf.


 


           

           Guð mér gefðu

                gæfu nú

        svo von mín vakni

               vilji og trú

          traust og tryggð

            til handa mér

          svo glöð ég geti

                gefið þér

     Guð, til baka af sjálfri mér.


 



 


                                                                                                                                                                                                                                    Þegar að ég var lítill bjó mamma til lítið lag og texta sem að hún söng fyrir mig.  Jólin 2003 bjó ég til annað erindi við þetta lag, söng það inn á geisladisk og gaf mömmu í jólagjöf.


 


Þegar þú í kjöltu minni sefur,

vaki ég og vernda þína sál.

Hjartans gleði og fylli þú mér gefur,

sonur minn þú er mitt hjartans mál.

Örmum þínum vafðir þú um mína, 

vafðir lokka mína um fingur þér.

Raulaðir með mér vísur þínar, 

uns þú sofnaðir í kjöltu mér.


 


Móðir mín ég heyri í gegnum svefninn,

þýðan söng sem berst frá vörum þér.

Mjúka hönd sem strýkur á mér kollinn,

móta mun hún framtíð handa mér.

Gráttu ei þótt vindar blási á móti,

skaparinn hann ræður okkar för.

Þótt erfiðleikar skelk í bringu skjóti,

við mætum öllu því með bros á vör.


 



 


    Einn á fylleríi í Danmörku.


 


Í ölæðisvímu veltist ég um í,

válegum myndum eigins huga.

Og engar eru hallir til að halla sér í, 

svo helvítis rúmið verður að duga.


 


Minn vinur er flaskan, frumleg og glær,

með fádæma góðum landa.

Stíft hann rennur sterkur og tær,

ég stend ekki í að blanda.


 


Svo leggst ég í rúmið, en reyni ekki að hátta,

því ræfilslegur er ég í verki og orði.

Helvítis klukkan, hún er bara átta,

og horfinn er allur vinarins forði.

www.blog.central.is/skogsi
www.blog.central.is/skaldin ]



[ Sína 
hlið hann segir
æ um hafið víða rekur

Við á bárunnar slóð
ég ætíð 
fæ vindinn beint 
í andlitið ]



[ Í kolryðguðum kaffiskúr
á krika rétt hjá sænum
karlinn er á svipinn súr
og seðla fær frá bænum

Hann kallaður er kapteinninn
þótt kannski vanti dallinn
í staðinn bónar bílinn sinn
bundinn við einn hnallinn

Búralegur bægslast um
með brennivín í flösku
minnir lítt með látunum
á þá lagargarpa rösku

Vinur er hann leti og lúrs
en lævís vaktar efnið
þótt hetjan kunni að halda kúrs
þá hörgullinn er stefnið

Keikur situr kapteinninn
og kíkir út á dröfnina
hefur engan hafbátinn
en heimtar kaffi í höfnina

Þótt engin sé hann aflakló
og oft hann fari í felur
er hann samt sem áður þó
ósköp góður melur ]



[ Það er ekki
á allra færi
að velta vöngum

Löngum 
þóttu vangaveltur
í sessi valtar

En það var fyrir löngu

Fyrir löngu... ]



[ Nútímalist er listin
Nútímalist er listin að lesa duldar merkingar
Nútímalist er listin að lesa duldar merkingar út úr einföldum hlutum

Svona eins og ljóðum

Nútímalist er að lesa hugrenningar ljóðskáldsins
Út frá staðsetningu setninganna á blaðsíðunni,
Út frá punktum og kommum
Út frá sjónarhorni ljósmyndarans á mjólkurfernu eða gamalt bananhýði
(Það er nefnilega alltaf svo fallegur litur á gömlum bananahýðum)

Er þá ekki allur heimurinn nútímalistaverk?
Og allir í honum listamenn.

Nútímalist er að gera list úr venjulegum hlutum

Nútímalist er ólyst ]



[ Barmafullt glas
á völtu borði

Það þarf ekki mikið til 
að það sullist útfyrir. ]



[ Með meinsemd mína
og varginn í véum
Við börðumst sem hetjur
gegn skjálfta í hnéum

Í hnéum
og varginn í véum
með eyðslu á féum

Um ómuna tíðir 
það stríð var að ganga
Þetta var aðeins spurningin um það
að langa

Að langa 
að ganga 
með sindrandi vanga ]



[ Manstu
Ó, vina mín kjæra
er við gengum tvö
götuna breiðu

Þar sem sindrandi döggin
sig teygði til jarðar
Og hamstola af ástríðu
þú leiddir hann Garðar

Ó, vina mín kjæra ]



[ Með þér get ég verið
vitleysingur 
fáviti 
ástarfífl

með þér rennur áin uppí móti

með þér má ég vera skrýtinn

með þér er ég tígrisdýr
með þér er ég fugl

(með þér er ég tígrisdýr
                                    með þér er ég fugl)

og þú sagðir:
     komdu að fljúga

og ég sagði:
      nei, ég er svo lofthræddur

og þú sagðir:
      komdu í fjallaklifur,     fallhlífarstökk, mánadans

og ég sagði:
       nei, ég er svo lofthræddur og ég get bara skifað í tölvuna

og þú sagðir:
       komdu að fljúga

og ég sagði:
       nei, ég er svo lofthræddur

og þú sagðir:
       komdu í fjallaklifur, fallhlífarstökk, hellaskoðanir

og ég sagði:
       nei, ég er svo lofthræddur þótt ég geti gengið yfir steyptar brýr 
og farið í bakaríið

og þú sagðir:
        komdu að fljúga


ég missti þig af því að ég var svo lofthræddur ]



[ Svo
Eitthvað 
Ónothæfur
Stend 
Útí horni
Og safna ryki
Ef fólk kemur 
Of nálægt
Þá særist það 
Þarf enga umhyggju
Er þarna bara
Með dúkku mér til skemmtunnar. ]



[ þetta er ekki hótel,
þetta er heimili ]



[ Ég dansa í tjörunni
í takt við skínandi bílana
og bíð þess
að vera ekki keyrður niður.

Himininn hellir úr sér
yfir mig
eins og sósuskál
full af spagettílengjum
samankuðluðum í subbulegri sósu.

Húsin í gamla hverfinu heilsa mér
í þungum þönkum
og gera lítið
annað en bíða þess að vera rifin.
En rétt á meðan
þar til annað kemur
Dönsum við saman út framhaldið
yfir í eftirtímann
án þess að vita
að í raun var þetta búið fyrir löngu. ]



[ elsku pabbi minn 

ég vildi ég fyndi

 hlýja faðminn þinn 

þvílíkt yndi 

en við hittumst á ný 

elsku pabbi minn 

og lofaðu mér því 

að þá finni ég faðm þinn... ]



[ Uppsafnað hatur
í þinn garð
er ekki eitthvað nýtt

Þú ert löngu búin 
að gera þér grein fyrir 
þessu að ég
hata þig

Sætti þig við það
og reyndu að 
setja þig í mín spor

sem er kannski erfitt
því ég nota skó
númer 45 en þú 37

en það má reyna ]



[ Þú sendir mér kossa
en þeir eru tilgangslausir

þú sendir mér sms
en þau eru tilgangslaus

þú sendir mér gíróseðil
og það virkaði ]



[ I tried my best,
my best for you
but it wasn't enough
I had to do more.

What do you want from me?
I have to know,
can you tell me,
or show?


I can do better, 
much better for you
just give me one chance
and I will do. ]



[ \"Húkkaðu þér far með mér\"!
hrópaði ástin
komdu og láttu þér líða vel
vertu kæruleysislega vitlaus
fljúgandi um á bleiku skýji
á þjóðvegi númer 1

Hentu tyggjóinu út um gluggann
hallaðu þér aftur
brostu, roðnaðu, gráttu!!
á meðan hjartað berst um
eldrautt og hamingjusamt

Gefðu frúnni bara puttann
hlæðu framan í herrann með hattinn
fáðu þér stórann sopa af blárri gleði
á meðan fiðrildin
flækjast öll saman í maganum

enda í hrúgu og þú bara flissar!!

Snörp hægribeygja út af þjóðveginum!

\"Við erum komin á leiðarenda\"!
hrópar brúnaþung \"ástin\"
komdu þér út úr eldrauðum kagganum
skynjaðu eymd þess sem þú ert 
vertu vonleysislega rugluð
gangtu um göturnar ein
dragandi lappirnar á eftir þér
því endastöðinni ræð ég ]



[ They came into her room,
found needles and stuff,
she tried to tell a lie 
but her parent´s called her bluff.
What ever she was on
her closest couln´t bare,
the feeling, their child
they were loosing her.

With a needle in her arm,
the life was hard to take,
she didn´t mean no harm
or all those hearts to break.
The rush was just too much,
With her childish acting games
the sky she tried to touch,
her soul burned down in flames.

A sad sad ending
for a girl that wanted to be free,
asking her devilish demon´s
to please, leave her be.
Found in a room
filled with disgust,
remembering the life
once filled with love and lust.

She found her ending in this case,
ended it with the biggest blaze
bright shining light,
called out to her in glory.
this is the end of that girl´s story. ]



[ got to be honest
be true and clear
make people find truth
pain without a tear

I have done it before
so why cant you
accept the world
and see it is true

sure I’ve made choises
some stupid, some bad
but that don’t mean regret
needs to be this sad

you feel what is right
at that time and place
you execute your feelings
and give up the chase

it’s not what you want
or what you think you need
it’s a shameless act of the self
trying to feed and bleed

for the pain is a gain
of visdom and wits
building for the future
of so many hits ]



[ Lítið lamb
leikur sér
en svo kemur haust. ]



[ Um veturinn er liggur skógurinn í dvala
þegar vindurinn vælir og snjórinn leggst
á greinar hans eins og kuldaleg sæng.

Um vorið er fólkið vaknar til lífsins
með bros á vör 
og þrestirnir syngja
á nýútsprungnum greinunum.

Um sumarið er hláturinn glymur
þegar hamingjan ríkir, sólin skín
og trén brosa við í blóma lífsins.

Um haustið er söngurinn þagnar
og trén halda dauðahaldi í gulnuð lauf sín.

Svo byrjar það allt upp á nýtt. ]



[ Það er ekki heiglum hent 
í hjónabandi í hálfa öld.
Samt fríð og frísk og mjög vel tennt
finnst mér amma vera í kvöld.

Í henni ömmu er ofurhetja 
sem ávallt okkur er að hvetja.
Í nösinni geymir norræn bein,
hún nær sér eftir sérhvert mein!
 
Af hreinlæti var alltaf hrifin
hrikalega er konan þrifin! 
Dugmikil, drífandi heldur í siðinn
að dansa um húsið, ráðgóð og iðin.
 
Aldrei við gleymum að áttum þig að
er pabbi okkar hvarf burt frá þessum stað.
Á blýþungri stundu þú gafst okkur styrk,
stuðning sem entist uns vék nóttin myrk. ]



[ Daginn sem þú kvaddir
rigndi á sólina
sem skein inn um 
gluggann minn
og minnti mig á þig. ]



[ Áttavillt - 
týnd -
blind.

Engin leið 
að 
finna 
höndina 
- ströndina.

Hafsjór fullur af
höfrungum
fallegum - villtum - trylltum
svöngum

ná þér 
nærast á þér

varnarlausa
heimska
sál. ]



[ loksins þegar ég fann þig
fann ég hamingjuna streyma um mig alla
og vonaði að sú tilfinning myndi aldrey taka enda.

en sá tíma kom að þú varst að fara
ég elskaði þig mikið og sú ást mun aldrey taka enda ég mun alltaf elska þig.

þótt þú fórst og særðir mig illa
en þér mun ég aldrey gleyma
ég mun hafa okkar stundir í hjarta mínu.

en vinir erum við núna og mér finnst það ekki nóg það er erfitt að sjá þig og geta ekki leggjið í faðmi þínum.

ég reyni allt til að geta verið mikið með þér en þú horfir ekki einu sinni á mig þú lætur bara einsog ég sé ekki þar.

en mundu samt þegar þú þarft  að hjálp eða bara tala þá er ég hér bíð eftir þér
því alltaf verð ég til staðar fyrir þig. ]



[ Senn mun undan veislunni góðu fjara
samt verða allir í hana að fara
og svara: „Því þarf ég alltaf að spara?“
Þar er stöðugt skrafað og mikið drukkið 
Svo margur fær í magann, eftir sukkið.

Þeir láta sér það í léttu rúmi liggja
en ekkert má á fagnaðinn skyggja
né heldur gestgjafann góða styggja.
Þegar verður þessa kveisu að sefa
því nú telst sælla, að þiggja en gefa.

Þó finnast þeir, sem alltaf eru að kvarta
og stritast við að brugga seiðinn svarta
til að hrekkja húsbóndans milda hjarta.
Er þeim þá oftast ráðið að flytjast annað
eftir að hafa þá áður, reynt og kannað.

En hvað gerist þegar teitinu ljúfa lýkur
er í flest skjól og skúta aftur fýkur
og eftir sitja nokkrar valdaklíkur?
Því er heim frá ballinu verður snúið,
verður veislan gleymd, enda búsið búið.

Hví þá, að vera með þetta leiðinda breim
þó að sökkva eigi til fjalla, verum tveim?
Þar verður náttúran vísast, „just the same“!
Jú, því þjóðin vill, fyrr en á bömmer fer
geta pantað sér, einn þrefaldan Álver!


Hermóður friðarspillir ]



[ Lofsöngur 2006


Íslendingar eru skynsöm þjóð
þó nýta ei sín sóknarfæri,
og Héðinsgöng grafa,í góðæri
um landið allt: “So what” minn kæri?

Íslendingar eru hagsýn þjóð;
sem hleypa þeim haukum sjálfala
er hyggast reisa háskólaspítala
fyrir fé frá andsins símala.

Íslendingar eru göfug þjóð
sem gæta vill vel að aumum
(er kúra á votum kaunum)
með erlendum lýð á lúsar launum.

Íslendingar eru auðug þjóð         
sem búa að miklu mannvali         
er efnast svo að ei nái tali
en markið sitja að æðri staðli.       

Íslendingar er kappsöm þjóð	
sem vill ætið verða best
en fái hún af miklu mest		
þá verður hún sjálfri sér verst.  


Hermóður friðarspillir ]



[ Mér líður svo ílla
ég elska þig ekki
ég elska vin þinn

ég vil það ekki
ekki sjens
þetta er erfitt
en ég elska hann

mér líður betur hjá honum
en nokkrum sinnum þér
ég held
nei, ég veit

ég elska hann
elska hann meira en allt
elska hann meira en þig
elska hann meira en lífið ]



[ Kalt blaðið,
blóðið
rennanndi
góða tilfynningn

ætla að hætta
segi núna stopp
en svo bara gerist þetta
óvart

ég sver að hætta
aldrei að gera meir
ég lofaði
en... ]



[ Ef ég er skip
þá er skipstjórinn í sumarleyfi ]



[ Ég er límband
þið hatið líkingar.

Ég er metaskáld
þið hatið eftirlíkingar.

Ég bý á dauðadeildinni. ]



[ Ég er ábyrgðarlaust
batterí.

Ég er einsog vírus
sem hatar líkingar.

Ég er Gróa frænka
sem gat ekki hamið skotin.

Einsog á fertugsafmælinu
þegar við dönsuðum of þétt.

Þú varst brúða og
ég fylgdi ekki með. ]



[ Við viljum stríð
en við viljum drepa Davíð.

Við viljum appelsínur
en við viljum Andrésínur.

Og byltingu. ]



[ Ég er hinn raunverulegi ritstjóri DV
og þú mátt engan ritstjóra DV hafa annan en mig.

Ég þrái misgjörðir manna,
ég þrái yfirsjónir.

Ég fyrirgef, ég þrái, ég dæmi.
Ég elska alla.

Aðallega kalla. ]



[ Ég sagði ykkur frá límbandinu
en innan í límbandinu er límband.

Nei, þú varst ekki fullur.
Og nei, þú varst ekki dópaður.

Þú varst annað límband.

En minna. ]



[ Tíminn og glasið
eiga ekkert sameiginlegt.

Tíminn rennur í eina átt
en glasið stendur kyrrt
og ég drekk úr því alla vitund.

Á meðan tíminn og glasið
renna furðulega til þurrðar
á líkan máta. ]



[ Ég stend hérna snauður og fjarlægist fjöll
Víðsfjarri heimahögum, sú saga er öll
Sé annarlegar verur, er eitt sinn þú sást
Það er margt að upplifa og að svo mörgu að dást. 

Hey, Hey kæri Jakob, ég samdi til heiðurs þér lag
Því þú ert ein fegursta perla frá Osaka að Prag
Sannur Postulínspostuli, prýðir himnanna höll
Þú ert eilífðin, en við hin erum trúðsleg nátttröll.

En heyrðu mig herra Jakob, áður en sólin rís
Syngdu mér lífsgilda ljóð þín, áður en ég frýs (Æi plís)
því ég syng þinn söng, þó ei syngi ég hátt
Og megi sem flestir heyr´ann, svo deyja megi ég í sátt.

Þetta er fyrir almættið og ógeðisbarnið líka
En ég hef ekki fundið á lífsleið minni aðra slíka
Þetta er fyrir ykkur hin, sem hafið þurft að þjást
Ef þið skiljið ekki Jakob, munuð þið heldur aldrei skilja ást.

Ég gæti horfið á morgun – ég gæti horfið við sólarupprás
Orðið hluti af náttúrunni og endurskapað mína lífsrás
Og setið eins og postulinn forðum og sagt mörg orð
Eða sagt ekki orð, en lífstilganginn borið á borð. ]



[ Þjóðlagaljóðafljóð, óð myndar 
(lj)óða(fl)óð,
um nútímans þjóða(f)lóð
sem nær upp á mitt mitt mitti.
...og hvað er rangt við þessa setningu?

(Maður þarf að fara að komast í svefn) ]



[ Ég man þennan dag svo vel.
Sólin skein. 
Ég hitti þig og féll um leið.
Aðra eins persónutöfra hafði ég aldrei séð.

Ég tók þig með heim.
Þú ilmaðir líka vel.
Hafðir harða og oddhvassa ímynd.
En innst inni mjúkur og ljúfur.

Með hverjum deginum sem við eyddum saman kynntumst við betur.
Hjörtu okkar voru sem eitt.

Þegar þú fórst að fölna varð ég hrædd.
Ég óttaðist að eitthvað slæmt væri að.
Ég hélt að ég hefði gert eitthvað rangt.
Skæru litirnir dofnuðu. 

Á endanum varstu orðinn að engu. 
Ég gat þetta ekki lengur, það var engin lausn.
Það mun þó enginn koma í þinn stað. 
Ég og þú Nirfill, að eilífu. ]



[ hátindur minninga feðra okkar
er falinn
í kálfaskinnum

hræjum
löngu liðinna
skepna

sem bitu gras 
fyrir siðskipti

í súld 

en varðveita 
í dag
stolt okkar og menningu

sem fæst okkar skilja
og alls ekki 
komandi kynslóðir ]



[ Jakob lifir enn í okkar hugum
Ógleymanleg er gleði hans og so o o o org
Steinn í auga, súrefnisskortur, hundeltur af flugum
Sló og rakaði umferðareyjur og torg
Yfirbugaður þó ei af lífsins fear factor
Vertu sjálfur Jakob uppá tra aaa aaa aktor

Ungan elt´ann óheppnin á röndum
En þó fórnaði ei fótum né hö ö ö öndum
Því lífið er sjaldnast lega á gylltum ströndum
Eða fugla-flensu-laus ,,aðlot”* með böndum
Nei, lífið ber mann á fjallstopp og kastar í botnleðjudýfu
Uns þú stendur einn eins og Jakob loks með hrí ííí ííí í ífu

Djöflinum taldi Daðsteinn sig þurfa að stjórna
Dottinn væri í hryllingsmynd – sína verstu martrö ö ö ö öð
En minningunni af Meistara Jakob myndi vart fórna
Enda fyndnastur fíra af** fjórðu bækistöð
Uppfullur ei af andlegum skyndibita – hægu sjálfsmorði
Smile-aðu og vertu postúlíns Postuli Jakob í hverju o o ooorði ...eða óorði

Sáttur með sitt hlutskipti í lífinu var hann
Og lærði að lifa með breytu leiðar-ke e ee erfi
Í sólskini ellegar rigningu áfram bar´ann
Flokkinn og fegraði okkar ástkæra Seljahverfi
Uppgjöf á sjaldnast við til æviloka
Eins og Jakob notaðu mótvindinn til að moka í po ooo ooo oka

Glaður vertu og gakktu að því sem hugurinn girnist
Grátur er gagnslaus þú ert lang því frá game- o o oo over
Vinna skalt hörðum höndum og fáviskan fyrnist
Fráleitt langt frá VerslunarmannaHelga Georg á Land Rover
Því brátt mun ljóstýra skína gegnum fangelsisveggi og vö-örð
Og stoltur Jakob mun breytast í hæstráðandi Hö ööö ööö örð

Lesið hefur þú, nú lífsins dæmisögu
Leiða megi hún þig áfram þetta lí í íí í íf
Megi það við þig leika og þína mögu
Finndu þitt fjall meðan ég mitt eigið klíf
En ef þú stendur áfram stjarfur - í fyrrahorfi 
Þá ertu sjálfur hundaskíts Jakob á ónýtu o o ooorfi

Jakob þín er vegsemd öll og valdið
Vonin þitt trademark of quality y y yy
Heimskunni þó hefur þú einnig haldið
Framtíðar formaður – er risin stjarna ný?
Öld fávisku er risin og framsóknarmennsku
Þú þarft fráleitt stúdentspróf né að kunna ensku
Nei, framamönnum flokksins er illa við slíka stjórn-lensku
Allt sem þarf er greindarskort og glataða bernsku
Frá glötun rís gamall flokkur og grænn
Frá glötun rís gamall flokkur og grænn
Frá glötun rís gamall flokkur og grænn... með enn einn Jakob á ný


Útskýringar:
*Flestir myndu segja atlot, en einhverjir kunna að vera til sem segja ,,aðlot”, og ekkert að því enda fallegt orð.

**Margir myndu segja á fjórðu bækistöð, en hér er átt við viðbótarheiti þ.e. hvaðan menn koma sbr. Hertoginn af Jórvík. ]



[ Heimurinn sneri 
peysunni 
sinni öfugt

Gleraugu,
nota menn,
til að sjá betur.

Kerrurnar ýta bílunum 
um götur bæjarins.

Ljósið! 
Sem lýsir upp göturnar,
stafar frá sér 
gráum ljósastaurum.

Ég bið um ekkert. ]



[ Passaðu þig!

Við reyndum 
að hjálpa þér,
þó ekki viss 
hvort við vildum það,
vissum ekki 
hvort þú vildir það.

Við getum reynt lím,
hann verður samt 
aldrei samur,
það vitum við öll.

Vasinn er brotinn. ]



[ Einhver sagði:
Oh my god!
Við biðum,
með öndina í hálsinum

en ekkert gerðist. ]



[ Ég ætla bara
að sofa út. ]



[ Sú sama og yljaði mér í gær,
rís upp í dag 
og 
sker augun mín. ]



[ Flugvélin er flogin,
ég lét þig vita,
hún fór í loftið,
án þín.

Lestin er farin,
ég kallaði á þig,
hún keyrði af stað,
án þín.

Ég reyni allt,
til að fá þig með,
en þú heyrir ekki,
því fer ég einn,
án þín. ]



[ Enn einu sinni leitar huginn til þín.
Hví skyldi sálin kvelja sjálfa sig svo?
Hvaðan kemur þessi fíkn, þessi þrá,
þessi þörf hvers þráðar tilvistar minnar
til að sjá þig, snerta þig, kyssa þig,
halda um þig.

Og afhverju skortir mig andlegan þrótt nú,
þegar ég mest þarf á honum að halda,
svo ég geti sagt þér hvernig mér líður.
Ég er ekkert skáld, þessi orð eru aðeins
daufir skuggar tilfinninga minna, en..
þau eru allt sem ég hef. ]



[ Buslaðu,
skvettu,
blotnaðu.

Spegilslétt vatnið 
er aðeins fagurt
í örskamma stund. ]



[ á grænu gólfi ég hljóp
gamansemi og glaðleiki
fylgdi mer gegnum hróp
smárra dverga á feiki
í hausnum á mér ]



[ Mikið var allt fólkið gott við gesti
og gestrisni þeirra vil ég nú róma.
Ég missti ekki skeifu undan hesti,
allir komust þeir heim með sóma. ]



[ Alltaf borist með vindinum.
Hvað nú?
Hvað!?
Nú þegar það er logn. ]



[ Úti á firðinum framundan fjallinu
er ofurlítill hólmi sem stendur í þeirri meiningu
 - að hann - sé líka - fjall. ]



[ Hærri veggir,
lengri vegir.
Flottari hlutir,
stærri undrun.
Dagar,
sem ekki virðast taka enda.
Áhyggjulaus.

Öllu þessu eytt!
Og fyir hvað?
Ekki neitt? ]



[ sátu og stungu úr tönnum
skvöldruðu komnir við skál
\" já besti nemandi sem ég hef
fengið\" smjattaði í Hannesi
já sagði Hannibal svo saklaus
í útliti en reyndi samt að bíta mig á háls
þeir sátu saddir eftir Gísla át
og gjóuðu að mér augum
á eftir við fáum okkur hann Hlölla
ég hef heyrt hann sé góður í bát... ]



[ Hví húkir þú í horni
og starir á mig 
með þitt sturlaða
augnarráð?

Nú ég vil sjá er hjarta
þitt brestur!

Ég vil sjá er þau draga
þig niður!

Ég vil sjá er þau 
þig hæða!

Ég vil sjá er þau
þig dæma!

Ég vil sjá er þau þig
grafa lifandi með
myrkum orðum sínum!

Ég vil sjá er þú með
höfuð svo þungt af
kvalræði að þú heldur því
eigi uppi!

Ég vil sjá er þú með
svo mikla angist í hjarta
kemst eigi úr rekkju!

Ég vil sjá er þú starir
vitstola á vegginn!

Ég vil sjá er þú áttar
þig á einskins tilgang
lífs þíns!

Ég vil sjá er þú ert
látinn í gröf síga!

Því húki ég yfir þér
ég er sturlandi kvöl
raunveruleika þíns
ég er þitt líf! ég á þitt líf!
Ég er eymdinn. ]



[ Er fuglar fljúga
í morgunroða
og græn tún stíga
upp úr hvítum serki
veturs konungs
blasir við manni
tímalaus fegurð sem
grípur mann eitt
andartak.

Þá hugsa fer ég 
hve mannskepnan með
sinni ógnar útbreiðslu
gleymir hvaðan 
hún kemur
sjálfselsk og sjúk
traðkar hún yfir 
móður sína sem
gaf henni líf. ]



[ Ég rifinn er
úr rekkju.

Afrek næturinnar liggja á
gólfinu og framkalla stækju
sem liggur yfir vistarverum
mínum sem mara og fyllir 
vitund mína viðbjóði.

Það ríða engar hetjur 
um mín héruð. ]



[ - Bylting!
Segir siðblindi fávitinn.
Læknirinn gengur hjá
og bannar dóttur sinni 
að stara. ]



[ Ómar í huga mínum
mannsins fögru tónar.

Samspil þeirra og 
náttúru hvörfluðu að
mér sem aldrei fyrr
sem og fuglar sem
stíga eineggja dans
um loftin blá.

Fallegt er það
og yl í hjarta mér
veitir
að húmið dansaði
við tilfinningar
manna. ]



[ Er ég geng með skömm
um götur
og sviðna jörð eftir 
mig skil.

Góna á mig sterkir 
svipir sem dæma
minn sið.

Hví gefið þér ekki þessu
ragmenni grið? ]



[ Er ég lauk upp augum
mínum blasti við 
mikifenglegur
tindurinn.

Fagur andardráttur kvein
í eyra mínu
og hjörtu oss slógu 
í takt.

Enn er við gengdumst 
hvort öðru
smeig sjúkleikinn
sér inn
og upp kvein há rödd
í huga mínum
DEYÐU DRENGUR! ]



[ afi átti eina kú
eina kú eina kú 
afi átti eina kú
en nú er hún dáin

afi átti eina hryss
eina hryss eina hryss
afi átti eina hryss
en nú er hún dáin

afi átti eina á 
eina á eina á
afi átti eina á
en nú er hún dáin

afi átti eina hæn 
eina hæn eina hæn
afi átti eina hæn
en nú er hún dáin

afi átti eina tík
eina tík eina tík
afi átti eina tík
en nú er hún á hrafnistu þótt afi sé á grund ]



[ Vindar gnauða vestur í bæ
Vesælt er, veðramartröð
Blítt og heitt á réttláta blæs
Bið fyrir okkar fjórðu bækistöð

Rennur í hlaðið Land Rover
Rytmiskum er lagt í röð
Flaggar Jakobi, under cover?
Innra eftirlit á bækistöð?

Regnið hamast á rúðunni minni
Rekur útiverur í ísköld böð
Reikar hugur að rímnaspinni
Rifjast upp sumar-vísur af bækistöð

Veturinn léttir ei lífsins veru
Vorið kemur, fellur í ljúfa löð
vaknar náttúran í mikilli þynnku
hefjast þá fegrunaraðgerðir á bækistöð

Sólin fær sér sæti við Seljahverfi
Virðir það fyrir sér sæl og glöð
Grætur gleðitárum, myndar regnboga
Fyrir starfsmenn á fjórðu bækistöð

Nietczhe birtist (á himnum), talar tungum
öskrar á dönsku ,,GUD ER DØD”
En nær ekki athygli þeirra er slá
Rómantísk hjörtu fyrir fjórðu bækistöð ]



[ Þær leita af hamingjunni
milli dags og nætur.
Hvort sem það er ást eða annað
en aldrei þær yfir því gráta.

Viðlag… 

Ég verð bara að segja eitt…
;:Þetta eru ;:mu-gengið;:
Mu-in okkar daginn út og inn
Þær eru það eina sem ég finn;:

Ég hugsa til ykkar
og vona að við náum saman.
Fagrar er þær, þvílík sýn
þegar þær horfa á migframan.

Viðlag…

Þær eru með gott hjarta
færlægð okkar er löng.
Þær hugsa um bros mitt bjarta
en biðin okkar verður ströng.

Viðlag

Hækkun

Viðlag(2x) ]



[ Þessi hlátur
smígur í gegnum allt
þessi nýstandi hlátur
geðrauna veldur 
mér ugg.

Augun tóm 
glampinn horfin
afkvæmi næturinnar
kominn á kreik
þau fela sig bakvið
glerið fagra sem
veitir þeim styrk.

Svo barið getað rödd
sjúklingana niður
þangað til næst
þegar hamrinum er 
barið í borðið
og dómur er kvaðinn. ]



[ Eftir þögnina löngu
myndast strætisins stef
og það skín á nýofin
kóngulóarvef
og einstaka húsfluga
er úti á sveimi
þú andar köldu
en fagnar nýjum heimi

Senn birtast sópar
hverfur sandur og salt
upp sprettur gróður
eins og lífið allt
enda nóg komið af
slabbi og skítafor
skaparinn tilkynnir:
Landsmenn komið er vor

Drengir með hrífur
karlmenn með orf
stúlkur kantskera
konur með torf

Heiðskýr er himinn
það tekur að hitna
einbeittir stúdentar
sitjandi svitna
Gádí Amus Igítúr
-gleðjast svo gumar
Skaparinn skipar:
Vinnið, það er komið sumar

Sundruð veik -
en saman svo sterk
sameinast í Á.S.T.*-
vinna létt verk
slá, raka og hirða
í pokana svörtu
verða listamenn
slá rómantísk hjörtu

Að hausti svo fagurt
er starfsmanna stolt
Lifi Bækistöð 4
Lifi Breiðholt


Útskýring:
(*Á.S.T.= Ástríðufullur sláttur, Sómasamlegur rakstur og Tilfinningarík hirsla) ]



[ Skrítið hve allt getur horfið fljótt
Mitt hjarta brotið í litla mola
Allt lífið hrundi á andartaki
og þér ég glataði 

Hver dagur er til heiðurs þér
Þó mig langi til að sofa svefninum langa
Þá veit ég að lífið þarf mig
eins og lífið mitt þurfti þig

Þú sveikst litla hjartað mitt
tóks þig sjálfan í burtu frá mér
Og eftir sat brotið lítið hjarta
og einmanna sálin mín ]



[ Stjarnan mín björt og skær
blá og svo undurtær.
Hún gefur mér hlýjan blæ
þegar ég byrja hugsa um þig og hlæ.

Stjörnur skína heim til þín
og segja þér að koma til mín.
Þú kemur til mín og segir
sérðu stjörnurnar okkar.

Stjörnurnar okkar eru bjartar
og svo ótrúlega skírar
Hún minnir mig mig alltaf á þig
og minningar um þig og mig.

Stjörnur eru minningar
Minningar um okkar 
Skemmtilegu stundir ]



[ Það er heiðskýr himinn og halla tekur að degi
við Austurvöll og Megas verður á mínum vegi
sem getur ekki boðað annað en ,,gott kvöld”
það er ef að andinn hefur ennþá hér nokkur völd.

Og þarna má sjá Bjarna biðja fólk misvinsamlega að kaupa ljóð
og Dómskirkjuklukkurnar hringja fyrir grasins fegurstu og léttklæddustu fljóð
til að minna þau á að brátt fer að skyggja á þau og Jón
og til að gleðja eldra fólk með sínum allra fegursta tón
og þau suða saman flugurnar og sóparnir sem taka upp sandinn
og vestfirskur þingmaður spyr róna ,,Hvernig bragðast landinn?”.

Það er ekki annað hægt en að elska þessa fögru veröld á meðan hún varir
og meira segja Meistarinn tekur ,,Spáðu í mig” og fólkið á hann hissa starir
þar sem hann stendur á svölum Alþingishúsins einn með gítarinn alsgáður
og það má greina hvert orð og í laginu er heill þráður
og undir taka ungir sem aldnir - jafnvel einn erlendur fáráður.

Gleðin hún saklaus leikur og það losnar um hömlur vanafastra manna
og margar hrakfallaspár um mannkynið með því þeir sjálfir afsanna
og brátt liggur jafnvel Björgólfur teinóttur með unga fólkinu í döggvotu grasinu
og virðist vera slétt sama þó að hann þurfi líkt og aðrir að súbba úr sama glasinu
það leikur léttur vorvindur um hár viðstaddra og gítarinn er látinn ganga í hringi
og Geir H. Haarde tekur ,,With God on our side” og slítur svo vorþingi.

En þrátt fyrir allt situr Gunnar Dal, Kóngurinn á Cafe París ennþá inni með tár á hvarmi,
brosir og segir ,,og nú ert þú komið, nýja vor og ljósið í augum þínum mun leiða okkur áfram"* 
og ég bæti við: ,,...þangað sem raddir morgunsins hljóma”. ]



[ Leit hennar eftir traustum og öruggum manni var orðin svo öfgafull
að hún var búin að taka alla kóngana, gosana og spaðana úr stokknum
og þá er nú fátt eftir – nema kannski nokkrir verðlausir jókerar...
sem komu auðvitað ekki heldur til greina!
En hverjum er svo sem treystandi þegar hjarta lýðræðisins er fullt af skít, laufin fölnuð og fyrrum Ás í Hvíta Húsinu er búinn að halda framhjá konunni sinni? ]



[ Ljúft þetta líf 
í loft upp ég svíf
Sumarið og sólin 
setjumst nú á hjólin
Brunum nið\'r\' í bæ
bara\'ð segja hæ

:;Halló, hér er ég
Vá, hvað þú ert æðisleg
Sömuleiðis send\' eg þér
sæta kveðju trúðu mér

Stritandi um stræti og torg
Staddur hér í borg 
Sest ég niður sveittur 
Svakalega þreyttu
Vil ég vera hér ]



[ Geturðu gert eitthvað stórt, eitthvað mikið, sem vekur áhuga og athygli en þó um leið óttablandnar tilfinningar. Eitthvað sem sýnir að ég er ég sjálfur, ég er sjálfstæður. Eitthvað sem sýnir að ég fer mínar eigin leiðir, að ég sé brautryðjandi. Mig vantar eitthvað sem sýnir að ég syndi á móti straumnum, ég er nú einu sinni Karl Ólafsson, sá eini, sanni karl. Karlmennskan uppmáluð, en þó ekkert karlrembusvín, nei nei af og frá. Ég fór á í kvennagönguna og stið konur af fullum hug, en engu að síður þá er ég karlmaður, fullorðinn og sjálfstæður karlmaður.

Annars væri bara fínt að fá smá snyrtingu hérna á hliðunum og aðeins að aftan. Ekkert og dýrt samt, fátækur námsmaður þú skilur. ]



[ einu sinni hitti ég mann úti á götu. Hann kinkaði kolli og ég sömuleiðis. Að því loknu gengum við áfram okkar leið, ég heim til mín og ég býst við að hann hafi farið heim til sín. 
Það var ekki fyrr en stuttu seinna, daginn eftir að mig minnir, að ég fór að hugsa, já ég fór að hugsa!. Mér fannst ég hafa séð þennan mann einhverntíman áður, en allt kom fyrir ekki, ég gat hreinlega ekki munað hvar ég hafði sé hann áður. 
Enn þann dag í dag er ég að reyna að mina hvar ég sá hann, fyrir utan þetta skipti úti á götu, en það virðist ekki vera að virka....


Kannski er ég ekkert eins mannglögg og ég hélt. ]



[ Ég ætla segja ykkur sögu frá,
um ungan dreng í jötu lá.
Þau Jósef og María skýrðu hann Jesú,
og engill sagði hirðunum frá og þeir sögðu.

Hallelúja, frelsari er fæddur,
sem er Drottinn Kristur, í Davíðs borg.
Samgleðjumst og gefum gjafir,
reykelsi, myrru og gull.

2005 árum síðar hringdu jólaklukkur,
Og kirkjukórinn syngur Heims um ból. 
krakkar bíða og bíða,
og allir segja Gleðileg Jól og segja síðan.

Þegar allir eru að opna gjafir,
hlusta þau á jólalög.
Og þegar allir eru farnir að hátta,
fara allir með hljóða bæn og segja. ]



[ Grámyglulegur hversdagsleikinn kemur aftan að þeim sem einskis vænta

Nema auðvitað að sá hinn sami sé með bakspegil og hliðarspegla og athugi í þá áður en hann leggur af stað ]



[ úti er myrkur, allt er hljótt.
hjartað hamast títt og ótt.
huggun í mynd
er það synd 
að óska þess að þú komir í nótt?
.
hugurinn reikar, heit er mín ást
af söknuði mínum þarf ég að þjást 
líkaminn stinnur
ég vil þig Guðfinnur
afhverju þurftir þú að nást?

Sálin hungruð, bíð eftir þér
þú ert það sem ég óska mér
stroku á kinn
þú ert minn
hjartað geymir það sem augað ekki sér. ]



[ Er við sátum
og töluðum um lífið,
um þig mig 
og allt sem á vegi
okkar varð,
um þá strengi tilfinninga
sem við bæði geðjumst að,
þá var ég glaður.

Enn nú sárt mér þykir
að við getum eigi 
verið saman,
einkum er það rökkvar.

Já sárt mér þykir að
við getum ekki legið í
laut og brosið til sólar
og heilsað morgni er vakna
myndum við saman.

Já sárt mér þykir að geta
ekki þrýst þér að mér í
hvílíkri ástríðu og heyra
þitt ljúfa lag.

Já sárt mér þykir að geta 
ekki gengið með þér um götur
hönd í hönd og hyllt þá eldri
sem æskunni ber að gera.

Já sárt mér þykir að við getum
ekki orðið eitt í faðmi þessa 
lands og sungið með fuglunum
hinn fegursta sálm og í
eilífðinni dvalið.

Já sárt mér þykir
og stanslaust vona að
einhvern daginn munir þú
skríða inn um glugga minn
og berskjalda mig með
þínu fagra brosi 
og varpa ljósi á skugga
minn með þínum blómlegu
duttlungum.

Já það stanslaust ég vona,
AÐ einhvern tíman muni rætast, 
einhvern daginn.

Já einhvern daginn. ]



[ Einn daginn hittum við ungann mann á laun
og reyndist hann slunginn.
Hann beytti launráðum sínum gegn okkur
En við létum ekki bugast,
Því að við vissum að gott hefur alltaf meira á hið illa. ]



[ ég hata þetta líf!
ég bara þoli það ekki!
mig langar bara til að hverfa
deia.

þá verða loksins allir ánægðir!
lausir við mig
ég er bara fyrir
3 hjólið

ég hata mig
allir hata mig
afhverju fæddist ég?
fæddist ég til að láta hata mig?

mig langar að deija
mig langar þþað svoooo mikið
já mig langar það
hverfa burt.. ]



[ Óttalega er hann Ólafur ómögulegur
Já, hann er alveg ómögulegur
Hugsanlega gæti Finnbogi
hjálpað honum Ólafi 

Ef hann aðeins 
væri ekki ómögulegur

Og ætti skegg ]



[ Þramm þramm
draugagangur í mínu höfði.

Fram fram
draugafylking.

Skamm skamm
ekki láta mér bregða svona... ]



[ Á blóðrauðum botni ólgandi hafs
fann ég brostið hjarta.
Var það þitt eða mitt
eða brot þeirra beggja? ]



[ stóðu umhverfis
bankaskápinn
ískraði í lömum
menn stóðu andugta
útúr rúlluðu whiskey
og konjak
óþverragengi steinhissa
með bauginn brosti
heilagur jóhannes
fullur heilögum vínanda ]



[ Lífsgangan 
er eins og að labba fullur heim
úr bænum.

Skref fyrir skref
ratar maður heim á endanum,
ef maður bara fylgir 
ljósastaurunum. ]



[ haltu fast í allt sem átt
eigi skaltu velta
snjallt er margt en falt er fátt
feginn skaltu gelta ]



[ orðin þín hrundu af vel sköpuðum vörum þínum áður en ég gat komið með svör

í takt við fastan slátt hjarta míns barðistu við að stíga rétt skref

skrefið sem þú steigst var í vitlausum takti, á vitlausum tíma

en orðin voru vel valin, á réttum tíma, þó að hreyfingarnar fylgdu ekki með

Hvernig áttiru að fara að því að hreyfa þig rétt í myrkrinu?

þú gekkst beint á vegg, á vegg prisonsins..

þar sem þú situr fastur í hjarta mínu, þú fékkst lífstíðardóm ]



[ Í eilífu hljóði daganna
sem líða 
sit ég á snjáðum stól; 
bíð myrkurs.

Og tel stjörnurnar
sem birtast. ]



[ Ég flýg 
upp

en án vængja

og fell
í tómið. ]



[ Few days later,
still haven´t met the god who made her.
Speachless at her presence,
speachless.

I´m the joker,
good for laughs and conversation.
In their eyes nothing else,
nothing growing from that foundation.


The moment you figure out,
that her happiness is what it\'s all about.
You understand your heartache,
means seeing her shell break. ]



[ Gamli maðurinn
var orðinn úrkula vonar
um morgunmatinn sinn

Honum var sama um brauðið
honum var sama um lýsið
en eggið vildi hann hafa

Eggið var honum hugleikið
Því að eggið minnti á ástina
Ástina hans

Eggið hans ]



[ man life is hard, cruel and no justice
yeah, here I go again, even if I’m rusted
but only so you know that I can see myself
putting this grudge on top of the highest shelf
contacting the mind, the heart and the soul
finding if that last litile drop filled up the bowl
of patience and stamina, I can barely move on
even I wouldn’t notice if this was all gone
motivated by spite and hatefull intensions
driving my voice into madness and dimension
tic tac, tic tac, time is getting low
time to pay up what I already owe
I ain’t broke but still not very wealthy
smoking cigarettes and still pretty healthy
so if I’m an item, then why won’t they pick me? ]



[ Tyggjó á götu,
Tyggjó í fötu.
Tyggjó hér
Og tyggjó þar,
Tyggjóið er bara alls staðar! ]



[ Frá börnum þínum fórst
í leit að mat handa þeim.

Yfir götu þurftir þú að fara
þetta dimma kvöld.

Þú hljópst yfir götuna
en þá kom bíll og keyrði yfir þig.

Þú lést samstundis.

Börnin þín þrjú dóu
úr hungri og kulda.

Svona er lífið hart
elsku litla mús. ]



[ Sá var tekinn heldur hart
í hauggatið "Frammaranna!"
Af Halldóri drýpur viskan vart
en vandamál hver dæmin sanna.
Heldur því fram að hvítt sé svart
að hátterni græðginnar manna
og bros hans þykir býsna smart
í blekkingarleik ráðamanna. ]



[ Samvinna er eitt af einkunnarorðum Húsaskóla. Samvinna er að hjálpa öðrum, vera samvinnufús, gefa af sér og hlusta á aðra. Það er líka samvinna að leyfa öllum að vera með, að skilja ekki útundan. Þegar við erum orðin eldri og hittumst getum við rifjað upp hvað það var gott að vera í Húsaskóla ]



[ í hljóðu myrkri
rennur blóðlituð mynd þín
um æðar mínar

rám rödd syngur

\"lífið er viðkvæmt blóm\"
þú situr ein með dofin augu
og týnir marglit blöðin af lífsblóminu

eitt
af
öðru

daðrandi við dauðann
ég sé enga angist í dökkum augunum
hann heldur þétt um andlit þitt

meinið marar í sál þinni
breiðir úr sér
kláðaklær í lungum
þú nærir þær með
öllu nema lífinu
ég finn enga angist í hjarta þínu

fíkn í falskan veruveika
frá sársauka
sem engin orð
fá lýst

þú hefur reist þér háan kringlóttan múr
og skrifað
þráhyggju
ótta
angist
uppgjöf
sektarkennd
inn í hann

fallegar myndir
úr mórauðu blóði þínu
skreyta hann utan
legg hönd mína varlega í þína um stund
finn hvernig þú dregur þína
út
hverfur
inn í fortíðarþoku
á meðan framtíðin er fyllt táknum dauðans

út úr augum þínum sé ég
í eitt forboðið andartak
morðingjann
helsárt sjálfið
leikandi sér við
vágestinn

1000 lítilla krabbadýra skríða út um svitaholurnar
á næturnar og éta þig upp

rétti þér heróín
í huganum
og silfurlita nál ]



[ Fór til Sólheima, enga sól
var nokkurstaðar að finna
frekar hefði ég Heiðarból
kosið til að sinna
Ágætt er hér útsýnið
en köttur heitir Magnús ]



[ Hvítur snjór fellur á grasflötina
eins og hvít ábreiða
og græna grasið sést ei lengur
því nú er kominn vetur. ]



[ I the chaos.
You stability.

What I miss
you have.
What you miss
I have.

Together 
we are strong.

...

I am alone.
I no more 
have you.
No more stability.  

I lose 
my head.

I ask 
for help..
I need you.

Make us strong.

The bond
is breaking...
getting weaker..
by the minute..

I ache
for you..
need 
to see you.

I will lose you.

The bond will break.

And I will again
be floating
alone 
in the nothingness
of life.

Being
But not living.  

I need you.
Please... ]



[ Ef ég skrifa
ljóð
sem kafar dýpst
ofaní sálartetrið
mitt.

Er ég viss um
að ég sé að troða
eigin eymd
á hvern þann 
sem álpast til að
lesa það.

Því mér finnst
ég alltaf þurfa 
að biðjast afsökunar
á öllu sem ég geri.
Öllu sem ég segi.
Hrædd um að verða
mér til minnkunar. ]



[ Í morgun þú rérir til fiskjar á þínu litla fleyi.

Á hádegi varstu ekki kominn,
kannski varstu að fá hann?

Um kaffileitið bólaði ekkert á þér,
kannski varstu að mokfiska?

Um kvöldmatarleitið varstu ekki kominn,
fólk fór að ókyrrast og óttast um þig.

Þú komst ekki um nóttina heldur
eins og allir vonuðust til.

Um morguninn sáu bæjarbúar fley þitt
lengst út á firði.

En engin hreyfing um borð!

Þegar félagar þínir af sjónum stukku yfir í fley þitt
sáu þeir að þú hafðir fiskað vel.

En þeir fundu þig ekki og þú fannst aldrei
og lífið það tifar í dag án þín. ]



[ Það hafa fáir séð
glitta í alvöru mig
Því sálin er falin
bak við stafla
af kaldhæðnum
bröndurum
og það er dregið fyrir
hjartað
með fíflaskap ]



[ Fallegt var af þér að reyna að kenna mér
Landafræðina sem hagnaðist þér.
Bókin bara fyrir mér flæktist,
Þannig að eftir þér ég sækist.
Eftir langan tíma mér tókst þó
Að læra þetta og hló.

Íslenskuna ég betur skil,
En stærðfræðina læra vil.
Franska upp í hugann kemur 
En enskan hana niður lemur,
Dönsku vil ég frekar læra
En í eðlisfræðinni ég þarf að hræra. ]



[ upplýsingaflæðið ber,
allsber,
börn sín í
barmafullan
lækinn óekta

veiðistöng
fiskar í sjónum
fleiri fiskar í sjónum
drekkhlaðinn bátur

olíuborinn
og endurfæddur
rappari fræðir
mig um konur
og kynhegðun

það er slegið
á létta g-strengi
leikið á líkamann
líka mann ]



[ Blá
svo falleg
mig litu forðum

horfa nú annað. ]



[ Ást og hatur
Ástin er eins og sólin
Sólin er full af gleði og hamingju
Hatur er eins og ást, veitir manni lífsfyllingu.
Ástin er eins og ómálga barn. ]



[ stærðfræði, stærðfræði
hví reynist þú mér svo óskiljanleg
kóðar þig með tölum
og reynir að hylja þitt innra sjálf
fyrir skilning mínum
en bíddu bara
ég hef frjótt hugarafl á mínum snærum
og ég mun sjá í gegnum þessa blekkingu
því ég ætla að verða stærðfræðingur ]



[ Ahhhhhhhhh
ahhhhh
já

þessi samloka var góð ]



[ Heyrirðu sál mín,
heyrirðu það gróa?
Grasið hinum megin við árbakkann?
Þar sem allt er svo grænt og skógi vaxið
berin vaxa villt og börnin leika sér nægjusöm.

Heyrirðu sál mín
glamrið í bílunum sem bíða?
Bíða eftir að komast með ferjunni

Yfir.

Heyrirðu sál mín
kall mitt
heyrðirðu sál mín
það óx, það óx
og þegar það hætti að vaxa
hættirðu þá að hlusta?

Innra með þér. mér.

Heyrðu sál mín
hættu þessu væli 
syntu yfir sundið
þar er grasið grænna, 
þar vaxa þau ótt og títt
litlu börnin, 
og berin. ]



[ Í skjóli við Sólrisufjöll
frá stríðum norðan vindi.
Er við rætur risin höll
þar ræður ásinn blindi.
Heyrast þaðan hlátrasköll
á kyrrum vetrarkvöldum.
Því æsir eiga skáldin snjöll
og skála við ræðuhöldum.

Þó aldrei hafi augun séð
er ysta myrkur fjarri.
Því fegurð hans er falið veð
og friður honum nærri.
Hann vill sátt og geð til góðs
og grið um liljuengi.
Því sverðin höggva sárt til blóðs
og sporin hræða lengi.

En ærulaus  með illan streng
andi um nóttu líður.
Háskagripur með fallinn feng
er fast við ósinn bíður.
Í hallarmold við virkis var
vex blóm á þurrum greini.
En hljóður skuggi hreyfist þar
og heldur á mistilteini. ]



[ Ég mætti skugga í eigin mætti, í myrkri liggja fótspor mín. Þar hamingjan í bernsku hætti, og hryggð og kvöl mig tók til sín. Ranghugmyndir minn huga reyrði , og raunhyggjan gistir annan stað. Í huga rangar raddir heyrði, og hjartað! ég get ei skilið það.

Hve smýgur þinn fjandi í dýpi sálar minnar. er særindi ást þín með krumlum greip um mína. Hve kvalartárin falla um þrútnar kinnar, er kvalar orðin renna um tungu þína.

Hve birtir til við skjáinn blíðan, og bros mín örvast nú í dag. Ég sælu finn í brjósti síðan sortinn kvaddi hjartans hag. Ég finn er brosin í anda fæðast, er fögnuður strýkur mína kinn. Er ljúfir straumar kátir læðast, að lífi mínu daga finn. ]



[ Nálgun

Ég nálgast þig með sveflu sálar,
Er sorgir kveða um brautir hálar.
Þú ert yndi ljós þitt logar,
Látlaust það í hönd mér togar.
Augu þín er spegill sálar,
Sífellt draga mitt hjarta á tálar.

Þau mæla stórt í þagnar þrá,
Er þrautir kreista lund og brá.
Þitt bros er von þín hönd er hlý,
Í hamingju ég að því bý.

Þinn faðmur kveikir ljósið ljúfa,
Loga þess ég ei vil rjúfa.
Í sekúntu ég faðm þinn finn,
Og freista koss á þína kinn, við altari hjá Kristi kærum,
Hanns krossi við svo gullintærum.

Laufey Dís 1993. ]



[ ég sit hér með al og einn 
hef engann til að vera með 
ég horfi á ljósastaurinn úti,
lúinn, aleinn og sterklega beinn.
gengur við hans hlið maður einn 
og hann hleipur og hleipur svo hratt,
líklegast orðinn seinn.

Ég stend upp og stuldra við
lít svo til hliðar en þar er enginn
það er enginn hér mér við hlið.
Svo heyri ég símann hringja,
enginn er heima.
ég strunsast niður stigann og svara
í símanum ég heyri rödd
og já það er hún sara...
hún spyr hvort ég get leikið,
og auðvitað get ég það...
því ég hef ekkert annað betra að gera. ]



[ Ég vil ekki vera hér
Vildi ósk’að ég væri í fangi þér
En þú kvaddir mig
Og skugginn þinn minnir mig á þig
Hann er allt sem að eftir er,		
Það eina sem eftir er af þér

Og sár mín gróa ei
Það liðna fæst ei breytt
Það er svo margt sem 
Tíminn getur ei eytt

Er þú grést ég þerraði burt öll þín tár
Er þér blæddi græddi ég strax öll þín sár
Ég hélt í hönd þína öll þessi ár
En samt er ég ein á ný

Svo oft þú hélst mér fast
Í gegnum dimma vökunótt
Sagðir ,,ég elska þig”
Svo sofnaði ég fljótt
Er sólin vakti mig
Leit ég upp, gat hvergi fundið þig
Og þá var ég ein á ný
Ég gat ei sofnað aftur því..

Að sár mín gróa ei
Það liðna fæst ei breytt
Það er svo margt sem 
Tíminn getur ei eytt

Er þú grést ég þerraði burt öll þín tár
Er þér blæddi græddi ég strax öll þín sár
Ég hélt í hönd þína öll þessi ár
En samt er ég ein á ný.. 

Í gegnum líf mitt höfum við verið eitt
En nú ert þú dáinn
Nú er ég ein, ég er ein

Er þú grést ég þerraði burt öll þín tár
Er þér blæddi græddi ég strax öll þín sár
Og ég hélt í hönd þína öll þessi ár
En samt er ég ein á ný
Á ný
Á ný
Á ný ]



[ Eins og rautt pennastrik
í gegnum rigninguna
þýtur bremsuljós
og þreytt augu sem ég sé
þar ég lít út um gluggann minn.

Ég ek niður veginn
alltaf að flýta mér
tíminn er leiðindauppfinning
kannski eins og kjarnorkubomban
ég lít upp
og flugfákur eins og farfuglarnir
flýr til betri staða.

Ég horfi niður á jörðina
dúkkuhús pleymókallar, matchboxbílar
þessi heimur virðist svo gervilegur
séð úr setustofu sjálfs guðs
og ætli þessi gangandi stúlka 
búi í dúkkuhúsi?

Ég geng og hælar smella í stéttinni
vindurinn fléttar vorið í lokka mína
fugl sönglar, dirrindí, fögnum því!
Ungur maður horfir út um glugga
og sér mig
og ég hann
og við inn í hvort annað. ]



[ af hverju er enginn jafn stór?
af hverju er enginn jafn lítill?
af hverju er enginn jafn mjór?
af hverju er enginn jafn feitur?
af hverju er enginn með eins tær?
af hverju er enginn með eins fingur?
af hverju er enginn sem eins hlær?
frá toppi til tár og skinns til beins
er enginn sem er allveg eins... ]



[ hún söng
í háflóðinu
týnda tóna
er ég hafði 
löngu gleymt
einhversstaðar
í svartahafinu
en rifjuðust
nú snaróðum
upp fyrir mér
eftir því sem
ég sturlaðist ]



[ Á hverri nóttu er stjörnur þínar skína
þá sé ég allt, sem orð ná ekki að tjá
ástina alla og eilífðina þína
og endalausan kærleik ljósunum frá

stjörnurnar allar í ótrúlegum geimi
á eilífum himni, skapaðar af þér
í lotningu þær lúta þér æðstur í heimi
og lýsa bjartann veginn ætlaðan mér. ]



[ Hvert sem ég lít sé ég lesti
og lánlausar konur og menn
allt sem ég sé eru stjörnur
sem skinu og flökta víst enn.

Og ég veit einn daginn muntu sigra
og ég  veit einn daginn sérðu sól
og ég veit einn daginn muntu fagna
og ég veit einn daginn ferðu burt

Allsstaðar er sama amstrið
efalaust allt saman farið
það eina sem þú kannt er að spyrja
í öruggri vissu um svarið.

og ég veit einn daginn færðu frelsið
og ég veit einn daginn sérðu ljós
og ég veit einn daginn ertá kletti
og ég veit einn daginn færðu frið.

Þú veist að þú ert ósköp lítill
einsog sandkorn í fjallanna mergð.
Í augum Guðs ertu risi
og einstakur að allri gerð.

Og ég veit einn daginn muntu fagna
og ég veit einn daginn sérðu allt
og ég veit einn daginn muntu sigra
og ég veit einn daginn ferðu heim
Og ég veit einn daginn muntu sigra
og ég  veit einn daginn sérðu allt
og ég veit einn daginn muntu vinna
og ég veit einn daginn ferðu heim. ]



[ Ef dagurinn væri ekki fagur
ef dimman væri ekki hlý
ef kvöldið væri ekki kyrrlátt
ég myndi efast um allt í dag.

Allt það sem þú átt það á ég
og allt það sem ég það er þitt
og allt það sem verður það veist þú
og ég veit veit veit þitt er mitt.

Ætti ég þig ekki við hlið mér
og örugga hönd að halda í
ef ekki væri þessi fegurð
ég myndi efast um allt í dag.

Allt það sem þú átt það á ég
og allt það sem ég það er þitt
og allt það sem verður það veist þú
og ég veit veit veit þitt er mitt.

Ef brjóst mitt myndi ekki bifast
ef blóð mitt rynni ekki enn
ef hugur minn myndi ekki heillast
ég myndi efast um allt í dag.

Allt það sem þú átt það á ég
og allt það sem ég það er þitt
og allt það sem verður það veist þú
og ég veit veit veit þitt er mitt. ]



[ Þú sem átt frelsið allsstaðar falið
og flísar líklega úr heilögum runna
þú sem átt góðvild og gæsku í trogum
og gráðuga unga með síopna munna
stattu nú sterk
með stöðugan verk
og hlýddu nú þeim sem alls ekkert kunna.

Þú sem átt ekkert nema allt gott skilið
ert eilíf og sterk einsog stálsleginn tunna
þú sem ert hátt yfir raunirnar hafin
hættu að lifa einsog beinaber nunna
stattu svo sterk
með stöðugan verk
og hlýddu á þá sem alls ekkert kunna.

Nú skaltu hugsa því kallið hér kemur
kallin  hann þambar upp þína brunna
reistu þig við og reimaðu skóna
þú Ragnheiður Ingibjörg Valgerður Gunna
stattu nú sterk
með stöðugan verk
og hlýddu ekki á þá sem alls ekkert kunna.

Rífðu þig upp og rústberðu líkið
og reyndu að losna við þennan klunna
hentonum út helst í Mið Atlantshafið
og hérmeð þú ljómar einsog máni og sunna.
stattu svo sterk
stöðug og merk
og hlýdd´ ekki þeim sem alls ekkert kunna. ]



[ niður með fjöru, 
ég á minn frið,
þar sem enginn talar,
nema við,
við hvíslum, 
hlæjum eigum grið,
því það er enginn þar,
sem svíkur mig. ]



[ Ég stóð við dansgólfið,
fylgdist með þér, 
þú glitraðir í ljósinu,
ég horfði,
fylgdist með þér, 
ég bað um dans,
því dansgólfið var mitt,
en danskortið þitt var fullt. ]



[ ég tók hana með mér,
út í bíl,
setti hana aftur í,
keyrði af stað,
ég endaði við fjöruna,
þar sem enginn mig sá,
ég lagði hana á báruna,
við fæturna, hún lá.

Það var háflóð.

ég leit niður, 
sá þessa konu,
hún horfði á mig,
og ég á móti,
ég skildi hana eftir,
þar sem enginn mig sá,
fjaran gleypti hana,
og ég var frjáls. ]



[ ég stend úti og sé tvo róna 
þeir pissa á stein úti !
ég hlusta á þá og góna
og heyri þá blóta með allskins skarðræðis tóna
og labba svo inná bar.

þeir labba inn og stuldra við
því hljómsveit er að fara að spila
það er rosa mikið og hátt klið
og enginn heyrir neitt
þá labba þeir beint upp á svið 
og byðja samstunda um frið

enginn kærir sig um þetta
svo þeir öskra yfir salinn \"rauðhetta\"
og þá allir stein þegja..!
og hljómsveitin spilar. ]



[ Það skal vera í manni innbyggt
að segja nei við öllum þvættingi
og fara sína leið til Akranes

Þar blómstrar byggðin
og þar er bar og meyjar
sem passa fyrir karla eins og mig

Varist eftirlíkingar
það eru pláss hringinn í kringum landið
sem eru ekki einu sinni svínum bjóðandi

Já, Áfram með þig Akranes
hlustaðu ekki á þvætting og úrtal
förum öll okkar leið til Akranes ]



[ Meðan kornöxin drúpa höfði
og bíða dögunar þögul í vindinum
tek ég flugið og vex með nóttunni

hátt upp berst ég 
með heitum blæstri þínum
og tvístrast sem biðukolla
á vindum alsælunnar
stjórnlaus

en er akurinn vaknar við skýfall morgunsins
og töfrum dimmunnar sleppir
skríð ég aftur inní sjálfan mig
úr munni þínum
máttvana ]



[ ath! er í vinnslu ]



[ Þröngur er ramminn
fimm - sjö - fimm hækuhefðin
atkvæðafjöldinn ]



[ Aldrei á sama tíma
alltaf nálægt
þó alltaf í fortíðinni
gömlum tímum

Þú er ekki hér
þú ert á allt öðru tímabili
hvað er klukkan þarna?
tekur ferðin langan tima?

En stundum í augnablik
þegar úrin eru samstillt
og hjörtun slá í takt
stendur tíminn í stað. ]



[ Ég sit hér og borða súkkulaði eins og barnið í mér
og trúi öllu sem sannleikanum
frjáls við efa og ótta
efast ekki um frelsi

Ég sit hér og drekk 
súkkulaði eins og heimspekingur
og efast um það sem er satt
hvort eitthvað sé satt.
óttast að fresli mitt sé misnotað
óttast að vita ekki
að vera frjáls

Þegar ég svo loksins hætti 
að hugsa um súkkulaði
mun ég þá óttast að efa?
mun ég vita,sannleikann?
öðlast frelsi. ]



[ Á fermingardaginn 15.4.2006

Til hamingju kæra Heiða Mjöll.
Heillaóskir stórfjölskyldan öll.
Bestu kveðjur á björtum degi,
Bebba og Einar í Skálateigi. ]



[ Þegar myrkrið étur út úr mér
      og ég óðum dofna
Verð ég tóm brotin skel
     og dauðanum kýs að sofna ]



[ ég mæti til vinnu gegn mínum vilja,
knúin af græðgi og nauðsyn.
Ég hef ekki enn lækkað yfirdráttinn, 
né greitt visa reikninginn, ég sit og brosi mínu blíðasta  og leyfi fólki tala við mig líkt og ég sé andskotans ekki neitt, ég sit við tölvuna og slæ inn í sífellu..
 
Og það eina sem ég hugsa...

Hvenær í fjandanum fæ ég greitt.. ]



[ Vegna fjölda ásakana
hef ég hugleitt að skilja við mig
 og fá mér nýja.
Mér er sagt að í \"Góðum stelpum\"
Geti ég fengið popplínkápu
og skó í stíl.
Fyrir þetta geti ég greitt
með persónu minni.
Innifalið í kaupunu er
einnota persónuleiki við allra hæfi. ]



[ Má ég vera regnið sem þú þarfnast til að blómstra?
Má ég vera Sú sem að minnir þig á þig?
Má ég vera aldan sem mjúklega þér vaggar
og bátur þinn er öldurót lífsins tekur við?
Má ég vera stormurinn sem feykir burt og hreinsar
hindranir sem aðrir vilja leggja í þinn veg?
Má ég vera eldurinn sem í hjarta þínu logar?
Má ég vera koddi þinn, ábreiða og beð?
Má ég vera konan sem þú þráir, elskar, saknar?
Má ég vera draumar þínir, gleði þín og þrár?
Má ég vera sólin sem þér yljar,gleður,fagnar?
Má ég vera, má ég vera, elsku segðu já. ]



[ hæ
þú gleymdir pickuplínunni þinni
á náttborðinu mínu þegar þú fórst
datt bara í hug að þú munir sakna hennar
þegar þú ætlar að nota hana næst ]



[ Megi Guð blessa og vera hjá þér
Megi þínar óskir uppfyllast hér
Megir þú ávallt við aðra gjöra
er þú vilt að aðrir gjöri þér
Megir þú byggja brú til stjarnanna
tengja merkin og á því vekja máls 
Megir þú lifa - að eilífu frjáls
Að eilífu frjáls, Að eilífu frjáls
Megir þú lifa - að eilífu frjáls

Megir þú ganga beinan veg hinna réttlátu
Megir þú ganga veg sannleikans
Megir þú ávallt vera sjálfum þér trúr
og leita að eilífu í ljósið Hans
Megir þú ávallt vera hugrakkastur 
Og hreinskilnastur um allan aldur
Og megir þú lifa - að eilífu einfaldur
Að eilífu einfaldur, að eilífu einfaldur
Megir þú lifa - að eilífu einfaldur

Megi hjarta þitt ávallt vera fyllt af ást
Megi sál þín vera hrein
Megi hugur þinn að eilífu um hagana reika
Megi líkami þinn elta Daðstein
Megi söngur þinn verða sem víðast sunginn
svo af innlifun hljómi úr hverjum hálsi
Megir þú lifa - að eilífu, Jakob hinn frjálsi
Að eilífu frjáls, að eiífu frjáls
Megir þú lifa – að eilífu,  Jakob hinn frjálsi

Megir þú ávallt lífga upp á heim-(m)inn
Megi ljóðin berast fljótt til mín
Megi lífsspeki þín um öll sjö höfin fara
Og þín fagra einfalda heimssýn
Megi lífið við þig leika - sólin sleikja
eins og hundsins endaþarmsop
Megir þú lifa eilífa æsku - kæri Meistari Jakob
Eilífa æsku og lífið sýna þér Zimmerman...ngæsku
Megir þú lifa eilífa æsku – kæri Meistari Jakob. ]



[ Ég er óskilgetinn sonur Tómasar Guðmundssonar, ég er heilagur andi, ég er þvottavél.

Árið 1932 var ég í Berlín og mér leið ekki vel.

Ég var skapaður til að væla, einsog eilífðarstúdent. Ég er þykkmjólk framleidd í Mjólkurbúi Flóamanna á Selfossi.

Á áttunda áratugnum var ég umboðsmaður Abba og ég djammaði með fína fólkinu í Stokkhólmi. „Till fest för att fira det nya året!“ hrópuðum við.

Ég sakna borgarskáldsins og áranna þegar við Anna öskruðum: Þetta djöfulsins smáborgaralega íhaldsrím með rómantískum væluhomma tendensum, þetta er bara rusl! ]



[ Bláköld
horfi ég framan í svartan raunveruleikann

miskunnarlaust
felli ég dóminn

það er aðeins sól í draumum. ]



[ Kolniðarmyrkur.

 Leiktækjahljóð
 allt í kring.

 Ég er föst
 í sætinu.
 Skynja þig
 aftan við.

 Vindurinn þýtur
-og tekur mig-

 -Ég hrífst í burtu..


..Hjartað hamast


-Þögn-

 í eina sekúndu


-Svo-

 finn ég hendur þínar
 grípa
 í axlir mínar.
 Faðma hjarta mitt.

Og við erum aftur
eitt

(?) ]



[ Pitchblack darkness.

Sound of games
surrounding.

I am stuck
in the seat.
Sencing you
behind me.

The wind blowing
-removing me-

-I start slipping
away..


..My heart pumping.


-Silence-

for a moment


-Then-

I feel your hands
gripping my shoulders.
Your arms
hugging my heart.

And again we are
one 

(?) ]



[ Ekkert af þessu
er að gerast

svona kemur bara
fyrir annað fólk

en það hjálpar mér
að vita að
ég elska þig

á förum
verð ég
aldrei fjarlæg

í fjarlægð
verð ég
aldrei farin

mundu

megi rökkrið rofna
á herðum þér
megi regnið hrökkva
á glugga þínum
megi fuglinn syngja
í garði þínum
megi hamingjan dansa
í augum þér

passaðu þig á nautunum

-mamma. ]



[ there are three litlie ways
to make a decition
everyone get set
in the starting position
I will count them like so
one two three
this is a new era
so listen to me

1.
The first is right,
safe and trusty
but nobody said
it was easy

it means no fun
no feeding or playing
no intellect to know
what they all saying

walking the line
doing them a favour
like a poor dirty drink
with very litile flavour

in the end you will be
either in a church praying
or at the local slime bar
refusing to leave or  paying


2.
the second ahead,
ready and willing
hesitating not
ready for the killing

skip on the rules
and break down the fence
between you, your fear
and all that’s intense

straight forward
and aiming to score
finish the job
then beg of some more

fast strong and evil
rebelious at times
so far, so good
do you still like my rhymes?


3.
at last the mentor
the teacher of all
sit back and wonder
why do we fall?

memorize the feeling
read it front to back
next time in meaning
you are ready to attack

you can cut the puppets strings
you can spread out your wings
but then you’d be doing
one of the other two things

when pressures are high
and things fall apart
you have got to remember
to listen to your heart ]



[ ást mín á þér er hafin yfir tíma og rúm
þess vegna geymi ég hana í ósögðum orðum ]



[ sawyer!

walt!
walt! ]



[ Hvítur sandurinn
verpist um í flæðarmálinu
svo vitur
svo tær

Líkamlegur sem maður
kvikur sem sær
kaldur sem nár ]



[ Kom af fjalli
svo undirleit og blíð
smalastúlkan fagra
Lömbin fagna

Með kollinn úfinn
rifna svuntu
og berjalyng í kjöltu
Lömbin fagna

Jarmandi sama mál
um gróandi grundu
fullnægð af heilu sumri
Lömbin fagna ]



[ Það dýrmætasta
í lífinu
er að eiga 
einhvern að.

Eiga einhvern 
til að deila
Sorgar tárum
og gleði tárum

Eiga einhvern
til að deila
Slæmum stundum 
og góðum stundum

Eiga einhvern 
til að 
Deila lífinu 
með. ]



[ Með sorg í hjarta
ég horfi 
Á eftir þér

Með brosið
bjarta
Hverfur þú
frá mér ]



[ Ég vild ég gæti
Flogið á braut

Verið frjáls
Sem fuglinn
Og horfið
Inn í himininn.

Flogið til staðar
Þar sem ekkert
Hrjáir mig

Þar sem enginn.... ]



[ Upp á himnum
Langt, langt í burtu.
Á fallegu skýi
Situr lítill og fagur drengur

Þessi drengur 
Er engill sem
Vakir yfir 
Mönnunum.

Hugsar til
Þeirra með hlýju
Og yl
Sem þeir ylja sér við
Á köldu Janúarkvöldi. ]



[ Nú söknuðurinn
mikill er
Því þú ert ei
lengur hér.

Og alltaf okkar
hugur dvelur
hjá þér.

En ég veit að
Einn dag við 
hittumst á ný

Og að mótaka 
Þín verður 
hlý. ]



[ Nú ert þú
flogin á braut

Orðin frjáls
sem fuglinn
og horfinn
inn í himininn

Horfinn þangað 
sem enginn
sér þig

En allir vita af þér ]



[ Sofðu vært
og sofðu rótt
fljúgðu á vængjum
engils inn í ljúfa nótt

Nú þú hjá 
englunum sefur
og þá 
Guð þig nú hefur

Sofðu vært
og sofðu rótt
Þú ert engill næturinnar
sem mun vaka hjá 
mér í nótt ]



[ Svo hægt, svo hljótt
umlykur myrkvið þig
og ég finn að 
þú svífur inn í dimmma nótt.

Þú ert en þá hér 
það veit ég vel 
þó fölni
myndin í huga mér.

En minning þín lifir 
björt og hlý
Hún lifir í huga mér
svo óendanlegaskýr. ]



[ Allt er svo grænt
Friðsælt

Ég geng að girðingunni
Hún er brún og trausvekjandi
Ég opna hliðið 
Og geng inn

Ég dansa um í hvítum kjól
Hárið sveiflast um axlir mínar
Ég er berfætt
Frjáls

Ég sé stórt tré
Tignarlegt með græn lauf
Ræturnar stórar og margar
Öryggi

Ég klifra upp í tréið
Sit þar á grein einni
Les bók og hlusta á fuglana
Friðsælt

Ég sé læk
Tæran og fallegan
Ég hlusta á lækinn
Og sé litla fiska

Ég geng yfir brúnna
Og sé stórt fjall
Það er svart 
Með grjóti

Ég fer í gönguskó
Tek teppið mitt með
og tónlist
og legg af stað

leiðin upp er erfið
ég þarf að reyna á mig
en mér skal takast þetta
ég held áfram


inn á milli grjótsins sé ég blóm
lítil sæt fjólublá blóm
ég tek eitt set hárið í hnút 
og blómið í hárið

ég kemst á toppinn
breiði teppið á jörðina
uppi er grænt
ég ligg og hlusta á tónlist

himininn er blár og fallegur
skýin fara rólega áfram
sólin skín
hvíld

ég legg af stað niður
leiðin er léttari
ég næstum hleyp
loksins kem ég niður á grænt grasið

ég tek af mér skónna
fer að læknum
læt fæturnar í hann
og labba yfir

hjá tréinu er lítil tjörn
vatnaliljur og froskar
ég fer í fótabað
en stíng mér svo allri oní

tjörnin er hrein
ég hrífst af hreinleikanum 
og reyni að tileinka mér hann
þegar ég fer upp úr skil ég allt það svarta eftir

ég leggst á teppið 
hjá tréinu
fuglarnir syngja
og sólin þurrkar mig

ég stend upp
fer í áttina að hliðinu
opna það, þakka garðinum fyrir
og fer út

ég horfi enn einu sinni á garðinn
og fer svo heim á leið
ég kem hingað aftur
bráðlega!

Rannveig Iðunn 10.apríl 2006 ]



[ Þegar sumarið flýgur inn í heiminn
Og rekur vorið burt
málar það grasið grænt á leiðinni
það stillir hitastigið hærra á sólinni
og segir fuglunum að koma
hlustaðu!
þá heyriru að sumarið er komið

Rannveig Iðunn 2001 ]



[ There was a time, I felt good,
I was happy
Everything was so beautiful and nice
People liked me
I liked me
I was free, I was innocent
I was a little girl

But then they came, and made me feel the way I did
They destroyed this part of my life,
I didn’t like me,
I thought nobody did
But I was wrong

You came
You came and helped me up
You told me that I was beautiful,
And I deserved to live my life
The way every woman dose
You are the one,
The one I want to spend my whole life with
I want to hold you
I want to kiss you,
I want your love everyday
I love you

Because, there was a time
I felt good
I was happy
Everything was so beautiful and nice
People liked me, I liked me
I was free, I was innocent
I was a little girl

Now I feel the same way
As I did when I was
A little girl
I am happy, I am free
All because of you
‘coz I’m with you
And you’re with me
And we’re in love

Don’t lose hope what happened to me can happen to you too, just wait…..love will conquer all!

14. mars 2003 ]



[ My tears are streaming
I can’t get out

My mind is screaming
Stop this PLEASE

My head is spinning
I can’t breath

Why are you doing this
Why?

I want to sleep
I want to stop this

But I can’t get out
I’m locked inside

With no one who can help me
No one who understands me

But whose fault is that?
No ones but mine…

Rannveig Iðunn 30. oktober 2005 ]



[ I feel so empty
have nothing to say
why can't I do this and that
like the rest of the girls?
always hoping
always praying
but nothing happens
nothing at all
can't you help me?
can't I help me?
is something wrong with this life
or is it me?
I'm not sure 
why don't you tell me
make me feel good
make me feel secure
all I need is love and caring
all I need is hope
can I get that
or is everything lost?
                                        22. september 2005 ]



[ My imaginary world

My world is full of imagination
My world is perfect

In my world I’m always happy
I’m not worried or stressed out
I’m carefree

I feel love all around me
I have reason to exist

I sing to everyone
And let them experience joy with me
They like it

I expose myself
I’m vulnerable
But they like it

They like me
They respect me
They are proud of me

But that’s not the real world
The real world is darker
It’s not as joyful

It’s all in my imagination
But I have to believe
Believe that it will come true


Rannveig Iðunn 26. nóv 2005 ]



[ I love you
But I don’t know who you are
I need you
But I don’t know where you are

Why do I love someone who isn’t here
Who doesn’t exist

It’s just a wishful thinking
It’s not going to happen

I dream a lot
Maybe it’s because I’m a Pisces
They say they dream
When they want to escape from the reality

Is that what I am doing
Maybe

I’m full of passion
I need someone to manage it

I need love
I need a hug

I need YOU

2. desember 2005 ]



[ Hver er ég?
Hvað er ég?

Þekkir þú mig?
Nei!

Ekki ég heldur...

Rannveig Iðunn 19. des 2005 ]



[ I was happy
That was fun
It was really good

But this feeling went away
It was taken from me
That’s not good

You disappointed me
You didn’t show up
You promised

But hey I’m easy to forget
I don’t blame ya’



Just let me go
 
Rannveig Iðunn 19. des 2005 ]



[ I had a little dream
That dream was dear to me
It wasn’t that little 
It was rather big
But now it’s lost
My dream is ruined
And I don’t know if I’ll get it back

But then what will I dream of?

I’ll dream of me getting out of this darkness
And in to the sunlight
I’ll dream that one day I’ll have enough self esteem
Enough so that I know what I can and want to do
I’ll dream that it will happen soon
Very soon

I hope that this dream will come true
And I will not loose it
Because I believe that everything happens for a reason
And I hope that God has great plans for me
Plans that I can fulfil

We’ll just have to wait and see
I hope that I won’t be tired of waiting
And do something that I will regret

I hope that I will stop whining and do something about my life

Rannveig Iðunn 30. des 2005 ]



[ There once was a little girl
She was only six
She had a teddy
It was big and protective
She was afraid
She was so little
She didn’t understand
What was going on
She just laid there
In the dark
In her room
All alone
And waited
Waited for someone
She knew that he would come
He always did
She just had to wait
It was better to be awake,
Then have him wake her up
Was this normal
It was not good
She wasn’t going to ask anyone
If this was normal
It was private
She just waited
Stared in the dark
Until she heard footsteps
“Oh dear teddy hold me now”
The door opened
He was here

Rannveig Iðunn 10. jan 2006 ]



[ I can be a mouse
Afraid of everything

I can be a bear
Hugging everyone

I can be a cat
Loving to everyone

I can be a dog 
Loyal to friends

I can be a mole
Sour and annoyed

I can be a lot of things
But it’s all me
You have to accept me for who I am
Or not accept me at all

Rannveig Iðunn 10. jan 2006 ]



[ Where is there
And who is that
I don’t know why I can’t get out

Outside is raining
Children playing
When will the sun shine?

I hear laughing
Someone’s singing
Why can’t I participate?

Rannveig Iðunn 26. Janúar 2006 ]



[ I’m locked inside my own mind
I am the warden
I hold the key

I was jailed for being shy
Showing vulnerability
Not letting the real me out

But when will I get out
When will it be enough?
When will I let myself be me?

Rannveig Iðunn 26. Janúar 2006 ]



[ You’re so kind to me
Why are you kind to me?
I miss you when you’re not here
I don’t laugh as much
Don’t smile as much
I look forward to seeing you
But now you’re going away
And I won’t see you as much
It will not be as fun being here
Who will make fun of me,
Or take care of me?
Who will keep me happy,
Or ask me if I’m ok?
Who will take your place?
Thank God you’re not going to far away
I will see you
But not as much
But it’s ok
We’re still friends
We can still talk
I wish you good luck
And get on with my life.

Rannveig Iðunn 26. janúar 2006 ]



[ Tired
Lonely
Have no longing to do anything

Thinking
Confused
Don’t know what to do

Afraid of asking
Afraid of getting
But desperately want

So tired
Mentally
I wonder, is death the only answer

Rannveig Iðunn 20. feb 2006 ]



[ In a world there’s full of sorrow
I live in fear
With little security but some love
I don’t know what to say
So I try to say as little as I can

Some people know me 
Some don’t 
Some want to know me
Some don’t
That’s life
Not just my life
But everyone’s

I’m not that special
I guess I’m just like everyone else
Well almost

I feel like I‘m alone 
But still I have lots of friends
Lots of people who care for me
But why do I feel so alone?
Why do I feel empty?
Tired
So tired

I want joy
I want to be happy
I want to feel safe
I want to feel love

I want peace!

Rannveig Iðunn 25. mars 2006 ]



[ There are all kinds of mysteries
mystery of people
mystery of life
mystery of humankind
and mystery of the mind

The mystery of my mind
has never been encrypted
it's like an enigma
sometimes I don't know what I'm doing
or what I should do

Does anyone really know
isn't everyone's mind a mystery
is there someone who always 
knows what to do or
what he or she is doing

I don't think so
everyone has there mystery
some mysteries are greater than others
some are lighter
you can understand some mysteries
and other you can't

But remember everyone 
has it's own mystery
everyone can be confused
by something

You are not ALONE

1. mars 2006 ]



[ Nýtt líf er komið í heiminn
komið til að gleðja okkur
til að gefa okkur ástæðu 
til að lifa og þroskast

lítil stelpa sem gefur 
nýjan skilning á lífinu
gefur móður isnni gleði og von

von um að heimurinn 
sé góður
gleði yfir öllu því 
sem viðkemur nýju lífi

Nýtt líf, nýtt kraftaverk
ný gleði, ný von
hamingja og fullvissa 
um að lífið sé gott

Rannveig Iðunn 1. mars 2006 ]



[ 1)
Þú lífsglaða, ljúfa 
og litfagra blóm.
Þú leiddir mig hingað 
er sál mín var tóm.
Þú talaðir til mín 
með tærum róm.
-tróðst inn í mitt hjarta
 lífsins óm.

2)
Að bera þinn boðskap 
um heim og geim
-baðstu mig að gera 
en ég er of sein.
Þú fylltir mig af friði
 til að færa öllum þeim
sem finna til sorgar 
og sára um heim.

3)
Þú gafst mér þá gjöf 
að gráta um nætur
-en ég skil ei 
hvernig þú lætur.
Kannski bíð ég þess 
aldrei bætur
-að gráta og gráta 
og gráta um nætur.

4)
Ég elska þig væna 
og viðkvæma jurt
-vildi ég þó að þú 
hefðir mig spurt
áður en þú hafðir mitt 
hjarta smurt
-af hörmungum heimsins 
sem hverf´aldrei burt. ]



[ Mín ást til þín þrungin
þjakandi sorg
mun endast everafter.	           
-En kannski mun hún kulna 
í korg                        
eins og “The Great Chapter.”
Eins og fast hor í hálsi
sem hóstast ekki út
-kemur þú til mín.
Then at once you leave- it´s rude!

Ég elska þig ennþá
-og efalaust
ert þú hjarta míns master.
Ég græt það í dag, jafnvel
endalaust
-hið dýrkeypta disaster.
Í klórvatninu kalda
-þú kennir mér á kút?
Í gamla daga
-I would have been in the mood. ]



[ Ég vildi að glóð, eldur og brennisteinn
myndu taka sig til og
brenna gat á hjartað á þér!
Rauðir blóðkekkir myndu stífla vaskinn hjá þér
svo þú myndir þorna í munninum
bara við tilhugsunina um mig.
Ég vildi að hnífarnir í eldhúsinu þínu
myndu gera árás á þig og skera af þér andlitið!...
svo liljurnar í tjörninni gætu dást að því..
liggjandi á grasflötinni að eilífu!
Ég vildi að hellurnar fyrir utan húsið þitt
myndu ákveða að mynda djúpa holu í sér
sem þú myndir að lokum falla í og fótbrotna! ..
Og ég væri sú eina sem gæti bjargað þér.
Þá myndir þú loksins sjá 
mig! ..
koma þeysandi 
á hvítum hesti 
í glerskónum mínum.
Köttur úti í mýri - setti upp á sér stýri ..
-og úti er ævintýri. ]



[ 1.
Ef ég væri sautján
-þá væri ég með þér.
Eða kannski átján
-kraumar inni í mér.
En ég er semsé kona
þó stelpuleg sé.
Og verð eflaust að vona
að ekkert fari að ske.

2.
En þú ert samt svo sætur
-sykursætur - hlýr
Að stundum virðist þú ætur
-samt aðeins of dýr.
Ef þig ég myndi kaupa
-það yrði dýru verði selt.
Mikið fengi að staupa
-samt fátt yrði melt.

3.
Ég dýrka þig svo mikið
-og djöfull er það leitt
Að hafa ei fyrir vikið
-hjarta mitt þér veitt.
Því þú gast ei beðið
-beðið eftir mér.
Og ég fékk það í opið geðið
-hið gamla geð á mér.

4.
Og núna ertu með henni
-nafnið ég ekki veit.
Gellunni sem um allt ég kenni
-en greinilega er hún heit.
Því þú vilt bara hana
-hana en ekki mig.
Kannski fer ég bara til Ghana
-og græt þar í friði- þig.

5.
Þar ástarljóð ég syngi
-og semdi fyrir þig
-í hvítu og grænu lyngi
að hugsa um þig og mig.
Í ljóðunum væri ég sautján
-sætust og best fyrir þér.
Og þú værir kannski átján
-og án efa vildir vera með mér.

6.
Ef ég væri sautján
-væri ég kannski með þér.
Og losnaði undan þeirri áþján
-sem árin setja hér.
Ástin spyr ekki um aldur
-sagði gamall spekingur mér.
En það getur samt enginn galdur
-gefið mér þig frá þér. ]



[ Mér finnst það heil eilífð
síðan ég sá þig síðast.
Eitt augnablik
-allt verður svart
Tilfinningarnar kulna
og deyja svo eins og ís.
-Eitthvað í hjarta mín frýs.
Þú áttir mitt hjarta.
-kulnaðan kolamola.
Leikfang lostans.
Fall engilsins
hefur loks náð hámarki 
Ég hrapaði í glötun.
-Endaði í fangi Satans.
Minn hinnsti dans nálgast.
-í fangi hans ég snýst um.
Heila eilífð
-aðeins myrkur.
Á vængjum svíf ég burtu.

Hið ljúfa líf var tálsýn
-ég gat ekki verið án þín. ]



[ Mannstu fyrir löngu?
Lítill vængbrotinn þröstur 
læddist inn í líf þitt
-einu sinni á ágústkvöldi.
Mannstu hve hann 
flögraði hratt 
í fang þér 
og hvernig
stóru djúpu augun hans 
skoðuðu sálina þína?
Það man ég.
Efins tókstu hann að þér.
Fóðraðir hann á umhyggju
-sem síðar breyttist í ást.
Svo hann gat flogið á ný!
Brosið þitt blíða birti upp líf
-hans.
Þú varst honum allt.
Því gleymi ég aldrei.
Eins og guð-faðir, sonur og heilagur andi,
-finnst mér einhvernvegin við þrjú vera eitt. ]



[ Ástin var sköpuð
      til að vernda mig sannleikanum
er annars myrkvaði mér sýn ]



[ Sem stjarna á næturhimni
    skín gleði tilveru minnar
Í órafjarlægð frá þeirri stund
    er þú uppgötvar mig
og skilningur þinn á orði mínu
    kveikir þinn eigin neista ]



[ Í ofboði brá stúlkan sér í flíkur
er hún sá piltinn nálgast
Með hjarta sitt á silfurfati
- slaufu um það vafið

Hún fór og sótti inniskóna
til að færa honum í staðinn ]



[ Send þú mér engil 
     með blessun ómælda
og send þú mér lífsneista 
     sem aldrei slokknar
og vel á minnst-
um leið máttu veita mér
ögninni lengri tíma
     hér á jörð
svo ég fái lokið leit minni
     að tilganginum
     sem virðist svo hulinn

Oft velti ég því fyrir mér
hver tilgangur þinn sé í raun
með því að veita mér þetta líf
sem þegar yfir er litið
virðist aðeins
     ómerkilegt augnablik

og napurleikinn
     sem hefur heltekið þessa jörð ?

Já, ég spyr
hvar fékkst þú þá hverfulu hugmynd
     að skapa mann ? ]



[ kom þú hér og kysstu mig
vek mína þrá og æstu mig
ver mér góður og elska mig

ég skal vera góð við þig ]



[ Næturlangt dunar fjörugur dans
þó dottandi maður og annar
Aðrir í Skottís og Óla Skans
sýnir sig hver og sannar

Þá komið er að því að halda skal heim
heilsan er komin að þrotum
Í bústöðum finna má brennivínseim
burtséð frá ómi af hrotum ]



[ Sem örsmár dropi
     í haf tímans
líður augnablikið um huga mér
er ég horfi á skipin er sigla að morgni
reisa segl sín við höfnina
og kasta kveðju sinni
     á sofandi bæinn
meðan gullinn andvari dagrenningar
líður eins og draumkennd slæða
yfir fjöllin er gæta þessarar stundar
og sólin breiðir hæglát
geisla sína yfir hafið
allt til ystu marka
     sjóndeildarhringsins ]



[ Leika stjörnur um himinhvolf alheimsins
meðan álfarnir dansa
  við blikandi bál örlaganna
og framtíðin er rituð
í reykbólstrana er líða til himins

Og handan fjallanna býr mannkyn eitt
þar sem stjörnurnar halda þögn sína
og örlagabálið hefur slokknað
  í skjóli borgarljósanna. ]



[ Litaðu stafinn rauðan
        
         láttu eldingarnar öskra

...flýjum hversdagsleikann ]



[ Til hamingju með nafnið Hreiðar Logi!
Heillaóskir ættingjar og vinir!
Megi af þér rísa merkur ættarbogi, 
meyjarnar fagrar og glæsilegir synir! ]



[ Af hverju, hvers vegna?
Hví og hvað?
Einhvers konar, eitthvað,
Til hvers er það? ]



[ Opnar augun fyrir raunveruleikanum
horfir á veginn framundan

það er hvunndagshetjan. ]



[ Ég sit hér í stólnum og geri ekki neitt,
Geri ekki neitt því ég er þreytt,
Og á mig var beitt þessun hræðilegu göldrum,
Að ég verði ævinlega þreytt,
Þessu var á mig beitt,
En ekki neitt af þessu hér,
Er eins og að vera allsber,
Úti að labba í þessum garði,
Vinur minnn barði mig hér,
Og enn ég er,
Lömuð.
Ég sit hér og ei er honum annt,
Um mig eða mína ég tel hann nú fant!
Ég bölva í hljóði og þá gerist það,
Að Jesus kemur og segir við mig,
Megi blessun mín vera með þér að eilífu amen,
Ég hætti að bölva og svo gerist það,
Lömunin fer og allt er ókei,
En ei er neinn hjá mér bæ. ]



[ Líf mit er fult af gleði,
þess vegna græt ég, 
sorgir annara barna,
og ég spyr:
hvers virði er gleði mín 
ef önnur börn þjást? ]



[ Er lífið dans á rósum?

Ef lífið er dans á rósum, er mitt þakið þyrnum.
Það sagði enginn að lífið yrði auðvelt.
En það hefði kannski mátt vara mann við.

En lífið getur verið gott.
Dansinn á rósunum getur orðið að veruleika.
En ekki alla daga.
Suma daga munum við stinga okkur á þyrnum rósanna. ]



[ Ef ég væri frjáls sem fugl....

Þá myndi ég fljúga í burtu.
Fljúga í burtu frá áhyggjum.
Fljúga í burtu frá ákvörðunum.
Fljúga í burtu frá hugsunum mínum.

Ef ég væri frjáls sem fugl.
Bara ef lífið væri svo auðvelt.
Áhyggjulaust.
Laust við kvíða og efa.
Laust við tilfinningaflækjur. ]



[ Ég lít illa út í dag.
En hvers vegna?
Það er hvergi bólu að sjá.
Hvergi er eitthvað öðruvísi en venjulega.
En þrátt fyrir það er andlitið án svipbrigða.

Það er sálin mín.
Sama hversu mikið ég mála mig.
Sama hversu lengi ég dunda við hárið.
Sama hversu lengi ég stend í sturtunni.
Ég lít samt illa út.

Það er ekki hægt að mála yfir sálina.
Tilfinningarnar eru á sínum stað.
Þeim verður ekki breytt þrátt fyrir spegilinn.
Og þarna stend ég.
Hörð á því að gera mitt besta.
Enda á því að brosa tilgerðarlegu brosi framan í spegilmyndina.

Ég geng í burtu.
Kannski sér fólk ekki hvernig mér líður.
Kannski er ég fín og sæt.
En ég efast um það.

Ég veit hvernig mér líður.
Ég veit að andlitið mitt ljómar ekki af gleði.
Ég veit að augun glansa.
Ég veit að það er langt í brosið.  

En þrátt fyrir þetta allt verð ég að lifa lífinu.
Ég verð að halda áfram út í daginn.
Ég verð að brosa framan í heiminn.
Ég verð að standa mig í því sem ég tek mér fyrir hendur.
Ég verð að takast á við það sem mætir mér í dag. ]



[ Stundum er maður svo út úr heiminum.
Eins og við séum bara alls ekki hér.
Hugurinn kominn á flug á ný 
og ekkert við því að gera.

Hugsanir og ímyndun,
Stórar sem smáar.

Lífið í öðru ljósi.
Hvert eigum við að líta?
Hvað eigum við að gera?

Það er svo margt sem er svo afskaplega óskiljanlegt fyrir lítið sandkorn eins og mig.
En með hjálp þess stóra og mikla getum við kannski á endanum látið gott af okkur leiða. ]



[ Ég er alein.
Hér er ekkert nema ég.
Ég og herbergið mitt.

En ég er ekki ein.
Guð er hér.
En ég sé hann ekki.
En hann er hér samt.

Það er honum að þakka að ég er hér enn.
Það er honum að þakka að ég lifi í dag. ]



[ Páskar eru komnir,
Og gleði ríkir þá,
Því Guð reis upp frá dauðum,
Til himna hann fór vá,
Við höldum þessa hátíð gleðilega já,
Því minníngar Jesús eru enn hjá hjarta þínu. ]



[ Ég sit hér og vinn að ljóðinu mínu, er þreitt en gefst ekki upp og mun aldrei, það er sú ástæða að ég er hér ein við tölfuna mína, mamma kallar komdu að sofa ég segi nei mamma nei ég er að vinna að ljóðinu mínu að gera það að fýnu og það er það sem ég geri. ]



[ Ég svara því sem þú sagðir
ég svara því seinna í dag
ég svara þeim orðum úti bláinn
og svo mælum við aldrei meir.

Ég gef þér allt sem þú gafst mér
ég gef þér allt sem eittsinn var
ég gef þér það sem við áttum
og svo gefum við aldrei meir.

Og víst var hún þung mín byrði
að þekkja skil á nóttu sem degi
og þó ég svaraði og þó ég spyrði
yrði það aldrei nokkurs virði.

Ég sendi þér ljóð mín úr laumi
ég sendi þér koss frá haustsins kvöl
ég sendi þér geisla frá glösum
og svo gaf ég þér aldrei meir.

Hvert sem þú ferð þar var ég
og hvar sem þú náttar þar svaf ég
hvar sem þú hvílist þar lá ég
hvar sem þú verður þar verð ég.

Og víst var hún þung mín byrði
að þekkja skil á nóttu sem degi
og þó ég svaraði og þó ég spyrði
yrði það aldrei nokkurs virði.

Ég get séð myrkur að morgni
og mánann um bjartan dag
ég heyri en hlusta þó aldrei
ég horfi en sé þig ekki meir

Manstu þá morgna er hurfu
manstu það sem ég ekki var
ekkert er heilagt né hlálegt
og hingað kem ég svo aldrei meir.

Og víst var hún þung mín byrði
að þekkja skil á nóttu sem degi
og þó ég svaraði og þó ég spyrði
yrði það aldrei nokkurs virði. ]



[ ÉG HORFI nr.1
Ég horfi á blóm,
Hlusta á fugal óm.
Frá fuglum fáum,
Í blómin náum




ÉG HORFI nr.2
Ég horfi á blóm,
Með hjartans óm.
Feá mínum tárum,
Í ástina náum ]



[ Ævintíri gerast enn,
Og munu gerast senn.
Svo er það við ævintíri,
Að maður hefur sitt eigið stíri. ]



[ Eitt sinn ég var hjá þér en þú fórst frá mér, ég hneig niður,hjartað mitt fölnari eins og dauð rós.
Ég sá þig alldrei aftur en eftir þennan atburð ég alldrei fór út né neitt.Það er hræðileg stund. ]



[ Ég er sú stelpa sem hef áhuga á ljóðum.
þetta er draumur orðin að veruleika sem ég er ánægð með og ljóð nota ég stundum til að tjá tilfiníngar mínar en stundum bara til skemtunar og ég vona að þið lesið þetta og greinið tilfinígat mínar. ]



[ hvað er það sem gerir góðan dag? það er bartsíni,ást kærleikurog sérstaklega gleði þannig verður góður dagur og tilvalin til að skrifa ljóð. ]



[ Það sem traustur vinur þarf ekki endilega vera með er hjata því sumir eru traustir vinir eru ekki með hjarta. Til dæmis bansar eru traustir vinir maður kemur grátandi eða hlægandi og hann er alltaf til staðar. ]



[ Er ég sef, er ég vaki ég ávalt hugsa um þig.Er ég vinn, er ég tek mér pásu ég ávallt hugsa um þig.Þú ert mín von, þú ert mín hamingja þú veitir mér allt þú ert ástin. ]



[ Ég brosi er ég sé þig,
ég hlæ er ég heyri í þér, 
þú einn ert minn rétti. ]



[ Lukkan getur verið lánsöm, 
lukkan getur verið hjálp,
lukkan mín og lukkan þín mun sameinast eithvern tíman ]



[ Að öldu ós
við ára nið.
Við lítið ljós.
er lífið bið.

Í elda átt
er ísa fátt.
Þar ástin er
ein með þér.

Í vorið vef
og vindinn spinn.
Í sól og stef
sönginn þinn. ]



[ fjör og stuð allt í einu!
húsi rústað!
geggað partí!
búmm búmm og byrja slaksmál,
einn er meiddur´
hinn er fínn. ]



[ ást er eithvað sem allir þekkja,
það er góð tilfining. ]



[ Svo bjart
kviknar undir þungu hjarta.
Dregur mig áfram
gegnum daginn,
von
bros
allt fyrir þig. ]



[ Ég horfi í spegilinn.
Ég lít vel út í dag. 
Betur en aðra daga. 
Gleðin skýn úr andlitinu.
Skartgripirnir mínir virðast glansa meira en venjulega.
Brosið mitt er ánægt.
Fötin flott.
Ilmvatnið gott.
Mér líður vel. 

Samt er ég alveg eins og venjulega.
Ég er í sömu fötum og í gær.
Ég er með sama ilmvatn og aðra daga.
En samt er eitthvað sem er öðruvísi.
Inni í mér.
Þar er einhver von.
Lítið ljós við enda ganganna.
Það lætur mér líða betur. ]



[ Hugurinn er í tómu tjóni.
Ósáttur við hugsanir sínar og framkvæmdir.
Þetta er ekki ég.
Má ekki vera ég.
Hinn hlutinn af mér er að hugsa.
Ef ég bara gæti lagað þetta.
Ef ég bara gæti hugsað skýrt.
Bara ef ég gæti galdrað.
Þá myndi ég galdra þetta burt. ]



[ Ég þarf á þér að halda!
Guð, hvert fórstu?
Hvenær kemuru aftur?
Eða kemuru kannski alls ekkert?

Þú verður að koma.
Án þín get ég ekki neitt.
Án þín væri ég ekki neitt.

Ég þarf hjálp.
Ég veit að þú ert hérna.
Líklega helduru fast í mig.
Gætir þess að ég falli ekki.

En hugurinn er annar.
Ég er ekki ein.  
En hví efast ég? ]



[ Orrahríð herþotanna 
breiðir út vænghafið
í oddaflugi, hnitar hringa
og verpir sprengjum í hreiðrin
úr sviðinni hrærunni klekjast afkvæmin
ungarnir höggvast á
en fylgja svo flugi feðranna
út að sjóndeildarhringnum
þar sem örmagna sólin
hnígur blóðstokkin til viðar
í hinsta sinn ]



[ Ég er fuglinn sem sat á grein og söng,                                                  
næturgalinn sem sönglaði.

Ég er kanarífuglinn sem tísti,
krían sem skríkti.

Ég er kruminn sem fann demantinn, 
krákan er hló.

Ég er spörvinn sem flaug á hurð,
þrösturinn sem sníkti bita.

Ég er örninn er flýgur fugla hæst,
en þó unginn litli.

Ég er gaukurinn sem lék á köttinn,
páfagaukurinn í búrinu.

Ég er dúfan sem flytur friðinn
einnig uglan sem vakti

Ég er litli skógartitlingurinn,
ég er hrafninn sem flaug. ]



[ Loft, láð, lögur
andi,efni,hugur
líkami,sál,andi

Heilög þrenning,
misjöfn menning 
bundin helgu bandi.

Þrír, einn Guð.
Þrennt, ein ég. ]



[ Ef  tveir jafngilda 
einum
Hvernig getur þú þá verið 
tveir 
ef þú hefur aldrei verið 
einn?

-Útjöskuð hóran
hún leggst 
á allt
og reynir að græða pening
en gerir það eflaust með seming´
-Útjöskuð tuskan
hún leggst 
á allt 
og reynir að gera hreint
en hreinsar því miður ekki neitt!

-En hrein tuska er víst aldrei 
hrein 
fyrr en hún hefur verið 
þvegin. ]



[ Ein en þó aldrei ein,
á rétta tímanum en alltaf sein
einmanna en vinamörg
einvera en félagsvera
glöð en hrygg
allt helst í hendur
andstæðurnar 
það er ég. ]



[ Mér var sagt að skrifa sælurík ljóð.
Sagði ég að þau yrðu varla góð.
Gekk um og rembdist og varð rosa rjóð
-rak augun á minn ljóðasjóð.
- Sá þar þó varla einn aur.

En...

..þegar ég hugsaði um þig, já þá!
-þíða kom, birta! Og ég fór að fá
fiðring í magann og framtíð að sjá
Fallega stelpan..allt hún má
-marin og blá út af maur. ]



[ Það verður óratími
að bíða... 
hvað á ég að gera?
Reyni að hugsa um eitthvað skemmtilegt
reyni að hanga inn á msn 
en til hvers 
það er bara eitt 
sem lætur tíman líða skemmtilega 
það ert þú 
vinur minn... ]



[ ertu guð?
hugsaði ég til fjallsins
og þó það væri eins statt og stöðugt
eins og fjöll eiga það til að vera
þá bjóst ég í einlægni við svari ]



[ Að vita er skipulagning skynseminnar,
í sjálfsvitund kappseminnar.
en að skilja er eldur eljuseminnar,
við að elska þolendur útskúfunarinnar. 

Að vera sterkur í gróðans stórræðum,
svo stæra sig af eigin brjálæðum.
og þyrsta svo eftir fátækra þolgæðum,
er að þorna upp frá samviskunnar glæðum. ]



[ Sigga Magga sætan fín
á sænginni liggur vel.
Hún fæddi Elías uppá grín
á eftir Rafael.

“Giftu skal til göfugra manna sækja!”
Genin sem drengirnir fá eru ekki slök.
Víst ég tel að þá vel þið munið rækja
og vinirnir allir standi við þeirra bök.

Kveðja og hamingjuóskir með tvíburana!

Einar frændi í Skálateigi. ]



[ Eigi stend ég í vegi þínum,
en get ekki haldið aftur af mér
er ég gríp grettistaki um hjarta þitt
og ég heyri þegar tárin 
safnast saman í augum þínum.

andvarp...
\"Þetta er eðli mitt\"
hugsa ég, en ég veit 
að ekkert þrái ég meira en hamingju og gleði. ]



[ Tilfinningar eru svo ofmetnar.
Ljóðskáld keppast við að semja um þær
Blossandi, yfirþyrmandi tilfinningar sem heltaka mann og hafa áhrif á heimsmálin

Frakklandsforseti labbaði víst út af fundi um daginn
Þeir eru svo skapstórir þessir frakkar

Ást er einnig ofmetin

Ástfangin pör keppast við að segja hvort öðru í eins stórfenglegum og magnþrungnum orðum og þau geta hversu mikið þau elska hvort annað

Ég elska þig svo mikið, að ég hlífi þér við því að segja þér það. ]



[ Ég er týndur.
Ég veit samt hvar ég er.
Ég finn bara ekki sjálfan mig.
En þá birtist þú.
Nú veit ég hver ég er.
Ég lifi í þér.
Meðan þú lifir,veit ég hver ég er.
Ef þú deyrð ,týnist ég aftur.

Núna er ég týndur,
því þú ert farin.
Ég ætlaði að fara á undan.
Svo ég mundi ekki týnast
en nú skil ég allt.
Ég er glaður að þú fórst á undan,
því ef ég hefði farið á undan,
hefðir þú týnst
og það hefði ég ekki viljað.

Fyrst ég er týndur,
Fyndu mig þá er ég kem á eftir þér. ]



[ -Glaða hjartað góðu spáir-
góða veðrið sjaldnast hrjáir,
sjálfboðinn tel ég góðan gest.
Tíma þinna viljirðu vitja,
vert er ekki of lengi að sitja,
koma oftar kann vera best. ]



[ My beautiful strange girl
in surgery room
I was brought here in a curl
to face my doom.

Because I have been weak
but you make me stronger
all that I seek 
is to live longer.

So come what may
I´m so glad I saw you
first time today
you smiled to me too.

Now I have purpose
something to live for
lift up the curtains
I´m here to score.

It´s turning late
you can tuck me in
I accept my fate
let the games begin.

You make me go dream
about you and me
as if we were team
and eternally free.

In a world full of love
our feelings would shine
like in heaven above
if you would be mine.

And if I should die
and forever sleep
then please do not cry
I´m not worthy your weep.

But I want you to know
I won´t settle for less
than our love to grow
up in Heaven.....I guess. ]



[ Stundum er vatnið ekki eins blautt
starir blint í eldinn án árangurs
beiskt og biturt en sauðþrátt
það eirir sér uppgjafar
og yfirgefur flauminn
nú litlir úðmolar sem dansa um
ég græt orðum en hnýt um tveggja skauta byr
með blóðbragð í munni því orðið er dautt
tennurnar sökkva dýpra og ég kyngi tungunni ]



[ Raddir morgunsins
þagna til bylgjuagna
raddir kvöldroðans?

Rís ný kynslóð upp
svo menn magna og fagna
nýrri sagna-hefð 

Mannlegu eðli
gerð skil með vísindunum
án trúarinnar

-----

Nýta það sem var
vitað og nota í bland
við nýjan fróðleik

Reyna að svara
á þessum heimsins hjara 
spurningum lífsins

Framtíð björt eða 
rök ragna? – ei þörf (lík)vagna
til vítis lagna

-----

Tíminn er hringrás
Endalaus (boð)hlaup kynslóða(visku)
- ferskra huga þörf

Kynslóðarinnar
kyndilberar, bíða hér
komu Gunnars Dal

Í lífskapphlaupi
ódauðlegu ljóðanna
menningargróða

-----

Óð allra óða
sjóða góð, með Vikk fróða
ljóð allra ljóða

,,Óendanlega 
stutt augnablik sem varir 
um alla eilífð”* ]



[ Upp spretta ljóðskáld
er vorar - Jakob skorar
af þeim flest stigin.
Útmigin kirkja
kyrkja ljóð og styrkja góð
blóðbönd, Mósambík.
Ófyrirleitin
skáld tvö sína aðra hlið
spariföt jóla... 
Daðsteinn og Jakob
eru vegurinn, lífið
og sannleikurinn. ]



[ Mig dreymdi að börn dræpust úr hungri
að dauðinn fengi ekki á mig
sæti dofinn með cola drykk í hönd
dáleiddur og sama um bræðrabönd

Ég leitaði ráða hjá heimilislækni
lausn hafði enga á mínum vanda
enda var honum alveg skítsama
um vanda íbúa annarra landa

Ég leita nú ráða hjá óhefðbundnum 
tjáir mér hann dreymi stundum
slíka drauma en ætti þó lausn
sem hann hefur prófað á sér og á hundum

Með grásprengt hár er gægist undan
galdrahatti þeim er hann ber
ber á mig bananakrem og  segir:
,,þetta virkar á martröð það ég sver...
...Síðan hef ég aldrei sofið betur
martraðir einungis vakandi
bananakrem þá jafnan á mig ber
stórhættulegur í umferð akandi”
...,,og raunveruleikinn hefur ekki fengið neitt á mig síðan!”

Ég: ,,Fæ þá hjá þér eina túpu” ]



[ so she said

then she touched

rose in the hair

shiny blue eyes

with a hint of a dare



she leans

and lingers

waiting for me

caution the key

it must not be set free



she freezes

she blinks

hint of hot?

the next lock open

I think not ]



[ Kysstu mig mín kæra
Kaldar vetrarnætur
Þegar kertin gefa lífnu lit
Er hlýja sér kaldir fætur
 
Myrkrið hefur mjúkan faðm*
Mælti Meistarinn forðum
Einveran grimm en nærveran allt
Er mín mynd um það í orðum
 	
Því í einveru er alls engin leið út
Og maður þarf víst nóg af svefni
Og dreymir sig burt frá sorg og sút*
Ja, nema að maður eigi sterkari efni

En við einveru er aðeins til eitt löglegt lyf
Elskuhugi er mótefni gegn veiki
Menn segja að það sé verra að vera einn 
en margklofinn persónuleiki

Kysstu mig mín kæra
Kaldar vetrarnætur
Þegar kertin gefa lífinu lit
Er hlýja sér kaldir fætur. ]



[ Illgirnin þó fari þér vel sem karakter
og ömurleg gleði annarra fari í þig
ánægju hafir að hörmungum og dauða
og Disney myndir ríði þér á slig

Mundu að sú illgirnishamingja er haldlaus 
Ánægjan skammvinn – bráðlega betri tíð 
Snúðu baki við slíkri heimsmynd, heilindi veldu
Umberðu ekki hið illa og yrktu ei nokkurn níð

Öfundin þó sátt virðist að lifa með henni
Og slúðrið virðist þér sem borið í blóð
Niðurif, rógburð og ranghugmyndir
Í raunum þínum rétt finnst að leggja á aðra lóð

Mundu að slíkt veitir skammvinna gleði
Mómentið búið og hamingjan þeirra á ný
Heimsmynd þín og líf ennþá í molum
Andleg vannæring vegur þyngra en blý

Hatrið þó það heilli þig mjög mikið
Hispurslaust og beitt á náungann
Hressandi sé og hiti upp í þér blóðið
Hrækir orðum og kallir hann fávitann

Mundu að hatrið beinist einkum gegn ösnum
En hvernig er jú best að temja slík dýr
Að öskra á þá eða sveifla gómsætri gulrót
Gæti heimur þinn ekki orðið betri og nýr 

Græðgin þó hún veiti þér glæsileika
Gullkveðjur og uppfyllingu gerviþarfa
Gospabbafíling, gyðjur og gleði
Góð er hún einnig til annarra þarfa

Mundu að auknu frelsi fylgir ábyrgð
Fjármagn má líka nota til góðgerða
Þegið er frelsi, en sælla er jú að gefa
Grátbólgnu barni – tími til aðgerða?

... vertu sjálfur Jakob innst í hjarta. ]



[ Seljahverfið, Seljahverfið
það sem sólin ávallt skín
Seljahverfið, Seljahverfið
Hleyptu hamingjunni inn til þín
Seljahverfið, Seljahverfið
Með sinn fagra félagsauð
Seljahverfið,Seljahverfið
Aðrir aðeins í skugga – önnur hverfi dauð
Seljahverfið,Seljahverfið 
Með vingjarnleganVatnsenda
Seljahverfið, Seljahverfið
Þar sem englarnir lenda
Seljahverfið, Seljahverfið
Sem öll hverfi vilja líkjast
Seljahverfið,Seljahverfið
Aðrir af öfund þeir sýkjast
Herma,segja: ,,með vinnu það hefst”
Seljahverfið, Seljahverfið
Um eilífð á toppnum efst
Seljahverfið, Seljahverfið
Svo aðrir byggja Berlínarmúra
Seljahverfið, Seljahverfið
Þar sem þreyttir guðir lúra
Seljahverfið, Seljahverfið
Þar sem forsætisráðherrann býr
Seljahverfið, Seljahverfið
Með ræðumanninum sem hann niður snýr
Seljahverfið,Seljahverfið
Sól og sumar með flugusuði
Seljahverfið, Seljahverfið
Örlítið nær guði
Seljahverfi, Seljahverfi
Af öllum eigum ég þig erfi
Ó, Selja, Selja, Seljahverfi! ]



[ Það er von á einhverjum veðraníð
en ekki á nokkurri batnandi tíð
en ég segi við þig mín yndisfríð
,,hverjum er ekki skítsama um það”

Og víða er óstjórn sem misbýður lýð
óréttlætið lætur réttláta ganga upp hlíð
en ég segi við þig mín yndisfríð
,,hverjum er ekki skítsama um það”

Og víða þekkir enginn annað en stríð
og á sumum stúlkum er kuntan of víð
og þola í staðinn karlmannsins bitra barsmíð
,,en hverjum er ekki skítsama um það”

Og víða eru vindar, ei veður blíð
og nánast alltaf vetrarkulda ég kvíð
þú fullyrðir ,,Framsóknarfjölskyldan er ófríð”
,,en hverjum er ekki skítsama um það”

Og stakk eftir vexti, ei ég mér sníð
því ég fitna fljót, svo frekar ég bíð
og ég segi við þig mín yndisfríð
,,nú verða menn að fara að borða hollt
Og mæta í World Class”
Og þú segir ,, hverjum er ekki skítsama um það” ]



[ Batman býr í blokk í Breiðholti
Bryður geðlyf og semur ljóð
Vinnur á næturvöktum - nema hvað
Les ,,1984” og ,,Veröld ný og óð”

Batman tælir til sín með vín-i Robin
Því að Robin þykir góður sopinn
Hann hellir drenginn dauðadrukkinn
Og tekur hann ósmurðan í bæði opin

Kór: ,,Ba a a @ man, Batman er baldinn
     Ba a a @ man, hann er illa haldinn\"

Batman hann er ,,wannabe” Nýhil
Drekkur indverskt te, tab og reykir fífil
Fróar sér yfir fréttablaðsferskeytlunum
Og semur níðvísur um Júlíus Vífil

Batman gefur skít í leðurblökkumerki
Býr til skúlptúr úr appelsínuberki
Hefur snúið baki við bölvuðum heiminum  
Og að sínu lista - ævi - meistaraverki

Kór: ,,Ba a a @ man, Batman er baldinn
     Ba a a @ man, hann er illa haldinn\"

Batman dreymir um listamannslaun
Borðar með Tab-inu Hraun
Með tæpan 200.000 kall á mánuði
Samt er lífið í ljóðum hans raun

Batman tælir til sín með víni Robin
Því að Robin þykir góður sopinn
Hann hellir drenginn dauðadrukkinn
Og tekur hann ósmurðan í bæði opin...
Já, hann Batman er nú meiri galgopinn!

Kór: ,,Ba a a @ man, Batman er baldinn
     Ba a a @ man, hann er illa haldinn
       Ba a a @ man, Batman er baldinn
     Ba a a @ man, hann er illa haldinn\" ]



[ Zorro þjónar til borðs á The Tapasbar
Með grímuna sína, alveg gjörsamlega snar
Og sjaldan er sverðið svo langt undan 
Að það sé ekki stórhættulegt að borða þar

Zorro er svartklæddur í síðu silkivesti
ríður niður Pósthússtræti á svörtum hesti
með eldsteiktan nautabana í hendinni
til að heilla konurnar og laða að gesti

En Zorro á sér líka svartar skugga hliðar
Villir á sér heimildir, þykist vera Viðar
Tekur DVD myndir á nafnið hans
Grímulaus, nýrakaður og með greitt til hliðar

Zorro hann er sexy, Zorro hann er sætur
1,60 en fær það samt og flýr í húmi nætur
Brestur meyjarhaft svo hjarta af missi - grætur
svo gæskan hafðu á sjálfri þér góðar gætur
 
Zorro hann býr í bílskúr í Laugarneshverfi
Eigi ég þá vitleysu við hann svo sem erfi
Einhversstaðar verða vondir að vera
Enda er þetta sjálfur Adolf Hitler í dulargervi. ]



[ Heimspekipistla skrifar og gott kynlíf þekkir
Föngulega karlmenn í kippum að sér trekkir
Carrie Bradshaw er sönn nútímahetja
þó sambönd og reykingar séu hennar veiku hlekkir

Carrie komdu nú klúrum kynlífspistli frá þér
Ég veit að þig langar til þess, ég sé það á þér
Og fullyrtu um samskipti kynjanna í The Star
en reyndu svo að halda e-m karlmanni hjá þér

Carrie hvar felur hann sig draumaprinsinn?
Láttu Charlotte kynna fyrir þér ríkan vin sinn
Því varla er úr þessu nokkur von
þú ert jú vel yfir þrítugt og orðin pínu gisin

Æi, kæra Carrie kveddu nú bráðum Mr.Big
Þú átt miklu betra skilið ,,hí is södds a pig”
Allt þetta samband er steypa, er ríður þér á slig
Taktu þér tak, veldu Adian, svona bara fyrir mig

Carrie farðu nú í eitthvað fáránlega fleygið
við 2nd hand hatt og D&G pils sem er snjóþvegið
Manolo Blahnic skóna og með Prada veskið
Já stelpur, Carrie sýnir ykkur hvað þið megið

Carrie fáðu þér nú einn cosmo og kíktu svo út
Með stelpunum á Samba, ekki vera niðurlút
Því kannski eru það örlögin sem ráðast í kvöld
ellegar getur þú dreymt þig burt frá sorg og sút

Hátískan er í hávegum höfð og heimsborgaraháttur
Carrie sýndu smá class ekki vera auðveldur dráttur
Og leitaðu nú að hinum eina sanna og rétta
Ég veit meira að segja að svínið Mr.Big yrði sáttur ]



[ Kattarkonan hún kitlar pinnum
Fær vel borgað af tveimur vinnum
Í latexgalla og á háum hælum
Góð í gælum og skyndikynnum

Kattarkonuna hana kitlar í kroppinn
Viðskiptavini breytir ei í leiksoppinn
Tekur af toppinn og er mest fyrir action
En allra, allra minnst fyrir...- stuttu stoppin

Kattarkonan blandar viðskiptum og ánægju
Saman og fær auk þess sína fullnægju
Klórar, klípur, bítur, gefur þá góða
Og vildi helst óska að allir til hennar sæju

Kattarkonan leggst og mjálmar ef þú vilt
Á magann eða bakið, vill bara verða fyllt
Getur þér bylt, þig hyllt eða sagst vera villt
Bara ekki biðja hana um að vera stillt

Kattarkonan sýnir klærnar og sleikir á sér tærnar
Og ef þú fullnægir henni ekki, sleikir hún sjálfa sig!
Hún er samt ekki eins sjálfmiðuð og sumar mærnar
Og hugsar fyrst og fremst um sjálfan Þig. ]



[ Öllu að trúa ekki er gott,
engu hálfu verra.
Heimsku sinni flíka flott,
flónin hátt sig sperra. ]



[ Sá er ekki beysinn er öllum líkar við
og alltaf er talhlýðinn við náungann.
Auðvitað getur sá engum veitt lið
og aldrei verið trúr, við nokkurn mann.

Heimurinn er hrjáður af ýmiskonar plotti.
Hafa ríkisskálkarnir þar ekkert verra.
Aumingjar eru níddir með illskulegu glotti. 
Allir stjórna þannig fyrir guð sinn og herra.

Fellur ryð á sannleikann ef sópara vantar.
Sækja auð og féfletta soralegir bófar.
Sjálfstæðismenn eru svíðingafantar.
Siðlausir með öllu og margdæmdir þjófar. ]



[ Sæl og blessuð ævinlega, Stína mín stuð!
Að stappa saman ljóð til þín er mikið puð!
Ég vil spila tígullitinn, með pomp og pragt,
þó pínulítið sé kannske um of á spilin lagt.
Nú kasta ég kveðju og vertu margblessuð! ]



[ Stórt vandamál,
Blasir við mér,
Gríðarlegur þrýstingur,
Á við jarðýtu,
Ýtir,
Ýtir,
Ýtir.
Og hér stend ég,
Ein,
Hvort vil ég,
Appelsínu- eða eplasafa? ]



[ I still feel your breath on my neck
Your touch in the dark
And those eyes of yours are still staring at me
Those blue eyes of honesty and passion

 And when my world feels like it’s falling apart
You pick me up and give me all you’ve got
Let me love you endlessly
I wish I could tell you that

I love the way you make me laugh
I hate it when you cry
I love it when you hold my hand
And tell me I can fly

This is the way my life should be
Loving you forever
I wish you were here, so I could tell you
How I feel inside

But I know you know I loved you
I just never told you it’s true
That my heart belongs to noone
Exept for you ]



[ All around me
Little lies dying to be reavealed
Wishing for a master to keep them
And tell nobody

I’m surrounded by these lies
And they eat me up inside
Blaming me for their mistakes
Pushing me off my own edge

Slowly killing my decisions
And cutting my aching skin
I’m made of porculine
Don’t break me, I might scream ]



[ Build me up
Then break me down
Like it’s all you’ve ever done

Kill my heart
And stab my soul
Because that’s what you’ve always done

Sit me down
I’ll take a bow
Make me feel alone
Unshure,and cold

Lonely awaken af thy death
I will love thau til the end of all time. ]



[ Don’t be afraid, my friend
I am here until, the end of all time
I will grant you, your every wish
And hold all your worries,
Through silver and wine.

When your tears are tearing you down
When darkness falls all around
And everything seems oh,so, wrong
I will be there to hold your hand
I will be there to help you stand.

And when it’s time to say goodbye
Stars up above and high
They will help us not to part
And I will hold all your worries
Through silver and wine. ]



[ What does it mean when I tell you to go?
Do you take it as if you can to anything
Are you god in your mind?
What happens if I die tonight?

With my blood I write my will.
And my tears make such good fabric
For the inside of my coffin
Lock me inside a box, and I will drain you.

I am the mirror of a monsters fantasy
And I’m waiting for you knife to kill me
Will I be depressed again?
Will I be nobody again?

If that happens
Would you be so kind to ignore me?
For old time sake.
Can you hear me now? ]



[ Your hands are rusty nails
You eyes are iron suns
Your smile is others failure
And your love is forbidden

To feel pain forever
Is something I will do
Only yo see your face again
My mistakes can’t be forgotten

How to lie and cheat
And not recognize one self
Is something I have a degree in
Running away is my specialty

I don’t want to know she’s on you mind
When you hold me
And I don’t want to feel her perfume
On your neck and your clothing

Best friends don’t do that
It’s not right
I’m not yours
And your sertainly not mine. ]



[ I’m just waiting
Just awaiting
Waiting for something 
That never comes

I’m just wishing
Just wishing away
Wishing for someone
That does not excist

I’ve been looking
Just looking around
Looking for somebody
That loves me for a while.

I’m just longing
Just desperately longing
Longing for some way
That saves me from myself. ]



[ It took some time to fall for you
It took some time to tell you too
It took a while for you to hurt me
But it took the longest to let go

It took a while to get over you
It took a while to shut the doors
It took some time to search for my self
But it took the longest to dry my tears

It took my courage to talk about it
It took my courage to smile through the lies
It took my pain to feel depressed
But it took it all to hear your news

It took my heart to get broken
It took my soul to fall
It took my eyes to hear those words spoken
But it will take more time to stop loving you ]



[ Can’t stop thinking
Wishing, wanting, needing
Longing to hold my breath
While you kill me

Feel you taking charge
A power strong enough to lead an army
A power strong enough to sufficate me
Bruised and beaten wanting to die

Everything inside telling me to let go
Like it’s not my choice to live
Do I want this?
Is this what all of them want?

I must be the chosen one
Must be the weakest one
Must be unwanted
Unsatisfying

Shut my eyes,
Wishing, telling lies
Break my heart into pieces
Kill me, whilst I’m blind ]



[ I’ve been searching for answers
But all I’ve found are questions.
Questions about this life,
Which has left me stranded
Hating myself

And when I look into that broken mirror
All I see is your bitter face
Screaming at me, yelling
I should find my own place
Who are you to judge me?

I look away
Trying to forget our names
These names are just random
Sitting beside us, 
making us someone we’re not

I’m not a liar
But I’m not that honest.
I am not a cheater
Although I sometimes decieve
I do not hate
But I don’t love that strongly either.

If it makes me bitter 
To have trouble finding my own excistance
I wouldn’t know if this is
The best place to be me

A place to not be ]



[ How do I tell what I’m trying to say
I’m trying to find words
That’ll explain what I’m feeling

I’m not jealous but I’m bitter
I’m not angry but I’m sad
I ain’t crying but there are tears in my eyes
And my mind’s not alone but it’s lonely

If I tell it straight out you will hate me
If I say what I mean you’ll ignore me
If I look in your eyes you won’t adore me
If that’s all I can do, you will never hold me

When she comes to you again
And holds your hand
When she loves you forever
And kisses your lips
My life will be over, darling

That smile is killing me slowly
Take my pain away, don’t increase it
Can you just be here for a while
And stay quiet with me ]



[ And the sadness in their eyes
Haunted me down
Stopped me with their lies
And nailed me to the ground
Crossified me with their words 
And killed me with their hearts
Spit until it hurt 
Then got rid of those parts.

The parts of which I loved
The parts of wich I liked
Those parts were what I thought of
All those cold and lonely nights.
It’s easy for you to say
You’ve got everything you need
Could make it go away
But I can’t unless it bleeds.

Because the sadness in their eyes
It belonged to no one but me
And I’m the one that lies
Wish that you could see.
I’m bound to leave a mark
I’ve left to a place un known
After you had killed the spark
I had hardly built alone. ]



[ Underneath my aching skin
I’m not sleeping in anymore
My mind is open to your thoughts
Tell me what you think

I wish there was a place for my head
If there is I won’t find it here
And when this darkness opens my eyes
You’ll be gone, and I won’t find you
Waiting

My fingers touch the bottom of my glass
And your eyes, are looking trough me
Will you comment on my thoughts?
Don’t you care, I won’t keep you
Waiting

Are you still waiting? ]



[ „Keppni?\" skipar Daði, orfin samskipsfarm kaus,
en einn sölsaði traktor undir sig - nauðhyggja? Vitlaus?
Hópur sló og hló skegg þá jarðar rakaði,
Hrópar einn: „Með hraði Daði - æ augnskaði!“ ]



[ Viðar hann eitt sinn vann sveitt á Breiðholtsbækistöð,
vildi ráða\' en enginn hlýddi, stjórnað fékk hann ei.
Draumur hans að drottna varð að kvöð, algerri martröð,
hann dæsti: ,,ég verð að hætta\' áður\' en ég bara\' ferst og dey.

Hann svo hætti og í beðin glaður maður fór
hélt hann væri arfakóngur hot n\' sweet, indeed.
Níðvísur söng hnakkarakkakakkalakkakór,
og kvað þá: brenni Viðar með fullt rassgat af hans skít. ]



[ Harðarins Vestfjarðakjálki bryður munntóbak,
bröltir, röltir upp og niður whiskýjakljúfinn.
Kommúnistablokkin; líkamsbygging með grátt þak,
boltinn Fram og aftur Castro skorar stöngin inn. ]



[ Ær og viti fjær einn maður brekkuna í Stuðlaseli slær
súrefnisskortur? Er hann kannski einn mannlegur lortur?
Út í sefi í leti á fleti
á kletti í Kleppi. ]



[ ég sagði að ég yrði að fara,
þú sagðir að ást mín hilur hann, 
og hann vill ekki sleppa.
ég sagði að það hefði ekki verið neitt, þú sagðir okey bæ þá! ]



[ Í minningunni
var Rassópúlos
alltaf vondi kallinn

Þannig var líka með
Alkasar hershöfðingja

En Wolf var góður
þó hann væri bófi
því að hann dó ]



[ Roði skýjanna við sólarupprás
hnausþykkur jarðaberjasjeik í morgunsárið.
Bros þitt Jakob – þess virði að fara á fætur fyrir,
speki þín eins og vítamín fyrir sálina,
ljóðið sem blóðið í kransæðum mínum er nærir hjartað.
Þú hefur mikið í orfinu, svo mikið að súrefnisskort þig hrjáir.
Orf þitt suðar eins og fluga, uns (Dað)steinn stingur þig í augað.
Þú tekur þér hlé og stingur á kýlum sam(kynhneigða)félagsins.
Þú kannt flokksstjóra að hrífa, en ei að nota slíka.
Þú lífgaðir upp á hversdagsleika sumarsins og kynlífið...
það var yndislegt. ]



[ Jakob... Dylan – spyr sá sem ekki veit
á þig leit og fyrirfram á þig skeit 
– en nú ég veit að þú ert andlegt Live8 fyrirbæri.
Hvergi er grasið eins grænt og við fætur yðar
og sebrahestar hlaupa um brekkurnar sem þú slærð.
Guð og djöfullinn – tvær hliðar á sama peningnum
og Einræðisherrann hitti naglann næstum á höfuðið er hann taldi
að sjálfur andskotinn hefði komist í brekkuna.
Verk þín minna á verk ölóðs rakara 
sem niðurlægir fórnalömb sín og skaðar – augnskaðar?
Orðlausir samferða(vinnu)menn þínir segja ekki orð
frekar en postulínspostulinn – það er aðeins vindurinn sem hlær
en þú stendur af þér alla slíka storma 
og sáir fræjum þinna verka líkt og sá er sáði fræjum örlaga þinna. ]



[ Hví gefurðu ekki börnunum í Afríku pening pabbi?
Hví, Ó hví, Ó hví? 
Af því að pabbi þarf nýjan bíl og að komast í frí
Út af því, út af því, út af því.

Hví fá leikskólakennarar ekki hærri laun?
Hví, Ó hví, Ó hví? 
Af því að þeir koma launaskriði og verðbólgu á, á ný
Út af því, út af því, út af því.

Af hverju fá typpalingar hærri laun?
Hví, Ó hví, Ó hví? 
Því að peningamennirnir vilja ekki eyða í óléttufrí
Út af því, út af því, út af því.

Af hverju eru konurnar í sjónvarpinu reiðar?
Hví, Ó hví, Ó hví? 
Af því að þær eru ljótir feministar og fá ekkert að rí.. hu humm
...Út af því, út af því, út af því.

Hví fórum við í stríð við fátæka fólkið?
Hví, Ó hví, Ó hví? 
Af því að það búa ljótir kallar löndum í... og auk þess vildum við ekki vera air force free!
Út af því, út af því, út af því.

Af hverju erum við að eyðileggja náttúruna pabbi?
Hví, Ó hví, Ó hví? 
Því að byggðarkvótinn er fyrir bí
... og svo eru gróðurhúsaáhrifin svo hlý
Út af því, út af því, út af því

Af hverju er Halldór Ásgrímsson forsætisráðherra?
Hví, Ó hví, Ó hví? 
Því það er yfir landsmönnum eitthvað óveðursský
út af því, út af því, út af því.


Af hverju varstu nakinn aftan á mömmu?
Hví, Ó hví, Ó hví? 
Því ég fyllist viðbjóði er ég að henni sný
Út af því, út af því, út af því

Af hverju spyrðu allra þessara spurninga drengur?
Hví, Ó hví, Ó hví? 
Af því að ég skil ekki þennan firrta heim sem við lifum í
Út af því, út af því út af því

--------------------------------------
Ég: Hvers vegna er þetta ekki valið ljóð dagsins?
Hví, Ó hví, Ó hví? 
Jakob: Því þú ert að stela frá Woody Guthrie enn á ný
Út af því, út af því, út af því. ]



[ Það var miðnætti og ellefu menn vakandi
,,minister” bað fyrir þeim
Að þeim gengi vel - kláruðu verkefnið 
og kæmu að lokum heilir heim

Þeir settust og átu sinn síðasta morgunverð
Skinku, egg og ananasbita
Áður en þeir slíðruðu hinstu heimsins sverð
Með því einu að varpa hita

Fengu það verkefni að fljúga ,,litlum dreng”
Fjögurþúsundogfjögurhunduð kíl-ó-a
Þeir höfðu látið slíkan falla í Nýju Mexikó
Svona rétt til þess eins að ,,pró(f)a”

Þeir vörpuðu honum út úr 580 metra hæð
Klukkan 8:15 að staðartíma
Hann náði mest (í miðju) 5400 gráðu hita
Á lendingarstaðnum í Hirosima.

Það kemur enn til tals hjá eldra fólki
og þau muna enn hvar þau voru á þeim tíma
Er Red Sox aðdáandinn Thomas Ferebee
Varpaði sprengjunni á Hirosima

Fyrir viðstadda var veröldin dauð
Þögnin ógeðfelld, ekkert að segja
En úr fjarlægð var sveppurinn fagur
Fjöldinn aðeins tölfræði þeirra er deyja ]



[ Þau trylltu lýðinn í topplausri glæsikerru
Í Texasheimsókn og á þau skein sólin
Minntu mest af öllu á kvikmyndarstjörnur
Árið 1963 og rúmur mánuður í jólin

Hann veifaði og flaggaði sínu fræga brosi
fögur Jackie í bleiku, á vinstri hönd 
framhjá Dealey Plaza og Elm Street fóru
allt í einu allir störðu og misstu önd...

Kennedy kippist til og heldur um hálsinn
Höndin blóðrauð og augun þrútin
Annað skotið hæfir hann beint höfuðið í
Heilinn tætur og það vantar einn bútinn 

Jackie hrópar og Hill hoppar inn í bílinn
Hlífir forsetanum en hún reynir að stöðva
Blæðingarnar og þau bruna á Parkland
Forsetinn blóðugur með máttlausa vöðva
 
Klukkan er 13:00 og frá Parkland tilkynnt: 
,,Kennedy forseti er af skotsárum látinn”
Þjóðin hlustar og sem lömuð hún liggur
Í losti uns hún brotnar, brestur í grátinn

Fréttirnar berast fljótlega landanna á milli
Það er íslenskur rigningardagur og rotinn
Og enn rifja eldri menn og konur það upp
Hvar þau voru daginn sem Kennedy var skotinn

,,og allt stóð kyrrt um stund og allir misstu andann
Og vissu að þetta var einn af þessum dögum
þar sem allir muna hvar og með hverjum þeir stóðu
Hversdagur sem til er í ótal ólíkum sögum” ]



[ Sveipaðar dularfullum ljóma, dísir tvær
draga mig inn í annan heim
djúpblá augu þeirra mér sýnast ógnandi
eitthvaðer þó töfrandi í þeim

Flæða litir, tákna þeir maske tímann
Trúlega má einnig greina ferðalag
Fugl svífur afturábak út úr þessari mynd
,,Ágætis byrjun” á vel við þennan dag 

Galdurinn er þó aldurinn – örlagavaldurinn? 
Góðlát og hlý gegn grimmri og kaldri
En hvert fer tjaldurinn og hvar er faldurinn
Greina má hið góða á staðsetningu og aldri

Örlagagyðjur í dulúð ljóma tvær
Draga þig inn í annan heim
Djúpblá augun eru þér ógnandi
Fylgdu hjartanu og þar með annarri af þeim ]



[ Tárin falla frá augum þínum
Svo tær
Svo saklaus.
Strákslegi sjarminn
Grófi orðaforðinn
Þitt fúla attitút
Hvarf svo skyndilega
Og þú varst mannlegur
Á ný.. ]



[ Sól á mig skín og hækkar yfir heiði,
hestar og menn fagna sumri á ný.
Fýkur á brautu vetrarins leiði,
hvað framtíðin gerir ég pæli ekki í. ]



[ Nýliðin nótt
var sem eðaltær löggin
Dökkgrá sem læðan
dulúð sem döggin

Sljó af hreysti
okkar líkamar snertust
Svo náin 
að rakinn spratt
af visku gyðjunnar

Eðaltær löggin
dulúð sem döggin ]



[ Horfi í kringum mig
þvílík fegurð
sem umlykur allt ]



[ The words
are meant for you.

I see you.

Your smile
is shining.
And your friends
are laughing
with you.

I
am alone.

A week
has passed,
and I
have not
heard a word.

A lone tear
sliding down
my cheek.

Missing you.
As I do. ]



[ Eins og að sitja í sófanum.
Kúra,
súkkulaði
og bíómyndir.

Nú horfi ég ein.

Verða drukkin.
Tala um allt
og finna fyrir
þokukenndri ástinni
og ástríðunni.

Höfuðverkur í þynnkunni.
Sofa allan daginn,
horfa á sjónvarpið
og borða.

Vakna snemma
með sólinni.
Drekka te,
og ab-mjólk
með músslí.

Núna,
alltaf ein. ]



[ Ég er ekki blankur
en eilítið krankur
er afslætti út ég grenja.
Gott er að gefa
og grát líka að sefa
og sumstaðar víðtekin venja. ]



[ Dracula og kærastan´ans Ursula
alla daga voru að kela
já, Dracula og kærastan´ans Ursula
alla daga ást hvors annars að stela.

Dracula minn, komdu hér inn (ehehe)
Dra-cu-la, spectacular
kysstu mig á kinn.

Dracula hann bjó á Kleppsvegi
já, hann Dracula,
hann var launþegi,
hann vann á gröfu
hélt framhjá með Svövu.

En hvað sagði Ursula þá,
þegar hún hann sá?
Hún sagði:

Dracula minn, komdu hér inn (eins og skot)
Dra-cu-la, spectacular
kysstu mig á kinn (ehehe)
kysstu mig á kinn.
Ohh Dra-cu-la, spec-ta-cu-lar
kysstu mig á kinn. ]



[ Ég lifði sæl í sápukúlu
Sveif um í gegnsærri
regnbogabubblu vonar
En eins og hendi væri veifað
(í kúluna)
sprakk hún
og ég féll til jarðar

Lenti harkalega
á hjartanu ]



[ Ég ólst upp með fertugragrínurum
sem sögðu sín á milli brandara
um eigin þyngd og hlógu á innsoginu.
Ég skildi ekki brandarana
en ég fékk þó að vera með
-ólíkt í mínum aldurshóp.

Ég náði aldrei sambandi við jafnaldra mína,
því þegar ég sagði við þá
jah það má alltaf á sig blómum bæta
og greip um magann og hristi hann
eða greip kökubita og sagði
má maður við þessu ohohohoho
litu hinir krakkarnir á mig
eins og á helstirni ofan í klósettskál
og buðu mér aldrei í partí aftur
því ég hljómaði eins og foreldrar þeirra



og í dag, þegar ég ligg á eldhúsgólfinu
fertugur
og naga teppið sem vinkona mömmu
gaf mér í afmælisgjöf

hugsa ég með mér:

fáið ykkur meira, það er nóg til!
annars verður bogi minn að narta í
þetta alla næstu viku 
og hann má nú ekki við því!

og svo hlæ ég á innsoginu ]



[ In a distant world
guarded by the silent being of the stars

Lies forever a piece of my soul
next to your heart

Dreaming of your presence, I see our spirits joined
in the heavenly skies that lie over the oceans between us

Like a blessing of the sun as it touches the face of the earth
I think of your gentle touch on my cheek at farewell

Perhaps in our own world – that in time may become
we will be one – for eternity ]



[ Bjórinn getur leikið mann grátt,
-býst  maður við að vera tekinn í sátt.
Ef maður hefur hans áhrifamátt
-er engu þá svo áfátt.
Bumban verður þrútin og stór
Breytist maður úr því að vera mjög mjór.
Er maður út í ruglið loksins fór
-elskuðust allir í kór.
Braut maður tennur og hæla
Byrjaði þarnæst bara að skæla
Endaði á klósetti að æla
-Eða stráka burt að fæla.
Já!
 Bjórinn getur leikið mann grátt
-en eigum við samt að taka hann í sátt? ]



[ Eilífur ári kveður um sinn vanda
hvert á hann að fara? ber á milli handa
allslaus, einskis laus, hengir haus
engan haus hann hefur þó, 
í lofti hangir laus

Hann gengur, hann gengur
ósiðapostulinn
en samt gengur hann
líkt og aðalsmaður á jómfrúarvori
grípur hann stafinn sinn,
klappar saman hælunum
og dillar skegginu
góðan daginn segir hann
og bjöllur hringja,
klukkur klingja,
fyrirboði eða vottun?
dómsdagsklukkur? ]



[ Ég reit líf þitt
og réði litunum
á fötum þínum
eggjaði þig áfram 
og ýtti úr vör
svo þú gætir att kappi
aleinn við heiminn

En þó ætíð
er ég þér við hlið
styð þig stolt
og yfir hæstu hæðirnar
ég held þér
í örmum mínum
og hlífi. ]



[ why look for an exit 
when you’ll find a new start

falling out the door,  
I can’t concieve

worlds are made of bits
that finally fall apart

feeling the thresh hold
becoming nearer

they teach us nothing
and let us learn to get smart

looking for my roots
I only decieve

keeping a secret cover
of this ancient and secret art

nobody behind me,
all because I fear her ]



[ Stera þeir taka
og lyfta,lyfta,lyfta
þangað til typpi nokkur minka.. ]



[ Til hvers, til hvers að eyða tíma í þá dellu. 
Til hvers, og skil eftir stórt spurningarmerki? ]



[ Ríka fólkið er óhamingju samt.
peningar einga hamingju gefa, heyrir maður svo oft fólk segja,
Enn er það ekki bara óhamingjusama fátæka fólkið sem segir svo? ]



[ man, why you still here
you sould be long gone
refusing the spark
is clearly wrong
but it isn’t my fault
I’m just being me
so what the fuck
am I suppose to be
clearly I cant be honest
because you wouldn’t accept
the real to be real
and pay me my dept
I’we felt this to long
and it’s burning deeper
to the insuccsesfull question
why I cant leave her?
round and round
the ring still goes
smoked and tweeked
amidst the rows
I’m getting lost
almost forgotten
bury me deep
so I can go rotten
a black mirage
a smokey reflection
of falling for hope
getting rejection ]



[ Ég er rekin í rúmmið klukkan átta,
Eða þá fer ég að hátta.
Halló! Ég er ekki barn,
Heldur táningur. ]



[ Ég sit og skrifa,
Þú horfir á mig.
Ég roðna,
En þú brosir.

Ég brosi með sjálfri mér,
Finnst ég vera einhvers virði,
Vildi að ég gæti staðið við hlið þér
Og brosað á móti. ]



[ einn annan dag,
enn einn mánuð,
eitt annað sumar,
ár og ævi,
með þér,
þér einni. ]



[ je suis seul ici,
tout seul,
mais tout le temps,
je pensais,
ou les rues me prennent,
vers ton maison,
ou vers l\'extrémité. ]



[ í garðinum var gaman,
við lékum,
sungum saman,
fjólublá í framan,
við kvöddumst. 
Það er ei meir gaman. ]



[ Hún spurði mig,
Kýpur er það land ?
eða bara beyging á Kúba ?
ég svaraði,
átt þú ekki að vera
í hinum skólanum. ]



[ Leyndarmál,
hún á það ekki ein,
það vita það allir,
nema hún veit ekki,
að allir vita,
hennar dýpstu,
innstu leyndarmál.

Og allir tala um það. ]



[ Ég er 
fossinn 
sem fellur
af fjallsins 
brún 
með sorgþrungum 
ekka tóni.
því undir
í ólgandi 
hringiðuhyl
öskrar ókindin
holum rómi. ]



[ hæka er of stutt
næ aldrei að klára það
alltof fá orð sem ]



[ Til að
láta
ljóðið

líta út
fyrir
að vera

lengra
skrifa ég
það

svona
listrænt
og flott ]



[ Skaftá ygglda skæld og grett 
streymir með jökulsalla.
Hrífunes á hólinn sett
horfir í átt til fjalla.

Kúðafljótið kalt við bug
kallar mig í fjarska.
Yfir auðn er oddaflug
undir er gömul aska.

Hvílir Katla hljóð um sinn
og Hjörleifshöfði sefur.
Mætast þarna stálin stinn
er stóra hlaupið kemur.

Eldgjá breiddi hraunið hrátt
og hefti gróður lengi.
Undan vellur vatnið blátt
vökvar tún og engi.

Í austri rís úfinn stór
öræfakirkjan hvíta.
Byggðin hér er hræddur kór
hrakinn á að líta.

Laki gamall lotinn er
liggur við innstu iður.
Máttlítill en hvílir hér
í herðar klofinn niður.

Augun eru söm við sig
sigraði Gunnar heimþrá.
Fósturjörð er fæddi mig
fögur ertu ennþá. ]



[ ´Twas mid October,
The wind was roaring.
The town of Winsfield
was tired and snoring.
I woke up from a death-like state
and heard a scream from the garden gate,
I looked out the window
But saw nothing there
Everything was mellow
but nothing to fear.
I lay quietly, soothingly, heavily down
and shut my tired blood-shed eyes.
when i heard it echo through the town.
It was the scream, to my demise.
It grew louder and louder,
and i hit my head
on a hard wooden counter,
´till i´d have silence in bed.
It went away and i buried my head,
in a sweaty hand and felt rather mad.
I layed down again and felt my eyes close.
When i heard it again i suddenly rose.
I grabbed my jacket and my shotgun to match,
ran outside with a bleeding nose
and into the garden, the screamer to catch.
I went through the gate and pointed the gun
at a little girl sitting quietly there.
\"Will you stop screaming?!\"
I shouted at her.
\"Inside i was dreaming,
when you came screaming,
waking me up and my nerves are steaming!\"
\"I´m sorry sir\" the girl replied.
\"I did not want to make such a sound,
but i saw a spider on the ground...\" ]



[ Þú farinn til himna ert
og mikið gott á jörðinni gert.
Ég mun aldrei gleyma þér,
Þú munt alltaf vera í hjarta mér.

Ég vildi að þú hefðir komist yfir þennan sjúkdóm
Ég á bara þessa einu bón;
að þér líði betur uppi hjá guði. ]



[ Það var 
hvítt 
og blátt

og speglaðist í
vatninu 

þangað fer ég. ]



[ Ég er ekki týndur 
ég er ennþá til
ég er enn að bíða
eftir svari sem ég skil.
Allt er hljótt í heimi
og húmið dottið á
stjörnur strjálu ljósu
skima til og frá.

Væntingar og vonir
mér vísir gáfu menn
þögnin samt hún þreytir
ég þarfnast einhvers enn.
Sendu mér í svefni
sólarljós og frið
elsku þína alla
og eilíft sjónarmið. ]



[ Núna ertu farin í burtu . En vonandi að ég mun að hitta þig elsku besta vina mín. Vegna þess að þú ert frá r vinur í raun og veru . Enda verð ég þinn ,, Traustur vinnur \" í gegnum allt sem eftir að koma í þínu lífi . Takk fyrir öll kynni af þér og vona að þú hugsar það sama í minn garð. Takk ]



[ Byggjum tæki, bót og færir
betri enn nokkur má.
Ofar öllu, allt það lærir
engin takmörk há.

Bæði kveður, dauða og kvilla
kvíði horfinn burt.
Óskir kann það, allar fylla
eilífð gengur smurt.

Tæknifærin traust það hirðir
tekur hættur frá.
Engla himins alla myrðir
engan guð vill sjá.

Allir dauðir þó dragi andann
dettur ekkert í hug.
Um aldir alda skynja vandann
og enginn hefur dug ... ]



[ Fyrsti íslenski maðurinn til að deyja úr krabbameini samkvæmt annálum var alnafni minn. ]



[ Drengurinn var sendur fyrir dóm
til saka sinna að svara.
,,Því deyddirðu þennan mann?” var spurt
hann svaraði ,,Af því bara”

Flóðgáttir augnanna opnast 
en hugurinn tómur sem fjara.
,,Því ferðu frá mér væna mín?”
hún svaraði: ,,Af því bara”

Af því bara!
Af því bara!
Eins og allir aðrir svara
Af því bara!

Ausa menn úr bátnum sumir
þó í hálfukafi kunni að mara.
,,Því yfirgefur þú þennan bát?”
hann svaraði ,, Af því bara”

Sumir safna, byggja brunn
aðrir standa og stara.
,,Því leggur þú ekki hönd á plóg?”
hann svaraði ,, Af því bara”

Af því bara!
Af því bara! 
Eins og allir aðrir svara
Af því bara!

Bókstafstrúarmenn berjast gegn því
aðrir vilja giftingu samkynhneigðra para
,,Af hverju ertu á móti staðfestingu elskenda?”
hann svaraði ,,Biblían og af því bara”

Feministar vilja PepsiMax gosdrykkju banna
jólasveinn sé auglýstur sem klámvædd markaðsvara
,,Mun fólk fá sér pepsi, klámmynd og nauðga?”
þær svöruðu ,,Já, samkvæmt sænskum rannsóknum og af því bara”
 
Af því bara!
Af því bara!
Eins og allir aðrir svara
Af því bara!

Bacalárusar tveir B.A ritgerð kynna
benda á kynjatölfræði frétta sé tjara.
,,Eiga fréttir að vera jafnréttisstofa?” er spurt
þær svara ,,Já, prump, 50% bla og af því bara”
er þessum konum spyr ég alvara?

Því lími ég saman þetta ljóð?
Leyfi mér að benda á lífsins brandara
því ei mér er alvara og skítsama um bót allra kjara?
Nei, af því, af því, af því bara!
eins og allir aðrir svara...
Af því bara! ]



[ Þegar ástin fer og ekkrt er,
eins og það var er gott að vera glöð og sigrast á þessu, 
því oftast er þetta bara pínu tími til nokkra daga ]



[ Ég lifi í harðheimtum heimi-
sem engin vill sjá
lífi sem ég hef deilt mínum draumum
en nú vil ég víkjast frá. ]



[ Skuggabörnin þykja ógnvænleg

Skítug og köld 

þau ráfa um göturnar

Í leit að ást 

En þau finna enga

Það eina sem þau eiga að eru þau sjálf 

Þrauka hvern einasta dag

Og vakna allaf í þeirri trú 

að dagurinn í dag verði betri en í gær

En hann er alltaf eins. ]



[ Ég lá í rúminu 

Horfði útum gluggan-

Dáðist að fegurð skýanna

-langaði að vera frjáls og óheft 

Fljúga hvert sem ég vildi 

Ekkert og engiNn gæti stövað mig

Skýin hreyfðust-

Þau voru á hraðferð

Flýta sér að komast burt frá þessum ljóta heimi…



Lítil ský inn á milli hröpUðu til jarðar

Þau dóu á leiðinni

- Púff-

Urðu að engu…



Þau stærri héldu ótrauð áfram 

Og áttu sér von um betra líf-

En púff þá kom stór ljót vindhviða og feykti þeim burt 

Skrýtið hvað allt í einu getur allt breyst á einu augabragði- ]



[ Well I don’t wanna talk 

About the things we did 

I try to forget it all 

Well its just not meant to be 



My dear try to listen 

I haven’t found a new you 

But I had enough and im through 

Oh boy I don’t know what to do 


Common try to reashue me back to you 

But im not sure if it will do 


The things ,the time 

It just not right 

There is nothing here 

And it will never be 


Im sorry this will end up like this 

But if nothing else works 

I guess this will have to do 


Go in peace 

Think of me quitly in the night as you sleep 

I will stay in your dreams … 

Don’t you forget me.. ]



[ Don’t

Wont you come unfair

Like the wind when it blows lightly

Blew me away

Far away out to the sea

Drown me there

Drown me in my sorrows

Don’t save me

 

So tonight im gone

Don’t ever think of me

Just forget me

I didn’t even exist

Never… ]



[ You can always make me smile

And make me laugh.

You know me inside out 

You know my secrets

And you’r my friend 

It was supposed to stay that way

But something had changed.

 

Something happened in me 

I didn’t knew what it was

Something weird, some feelings

They struggled in my head

And my heart was beating fast.

I hoped that you feelt the same way 

Not sure of what answer I would get 

You said no and my heart fell in two.

As the time did go by

I got stronger feelings 

And didn’t knew what to do with them

Should I just try to threw them away.

Everything has changed now. ]



[ ég veit þú særir mig

samt get ég ei sleppt taki á þér

ég þrái þig svo heitt 

að ég engist um að kvöl

skiluru ekki..

sérðu ekki…

ég vil þig ..

Svo heitt .. ]



[ Í kvið mínum liggur lítil vera og sparkar í innyfli mín,
það er kvöl hugsannaleysis hins hugsandi manns að skapa líf sem enginn á.
Að taka þessa sál og brenna hana á báli er böl mín,
og bölina tek ég með mér í gröfina.
Hungrið sem ég finn er hennar
og hún étur mig.
Ég vildi að hún hefði farið annað en til mín,
ég á ekkert handa mér
og ekkert handa holdinu innan við.
Hví valdirðu mig?

Vera, vilt vera svo væn að gleyma þessu máli
og biðja um að fara aftur heim.
Hér er enginn handa þér að elska
og ást mín er farin.
Faðir þinn er nafnlaus
og hann skapaði móður þinni nafnleysi með gjörðum sínum.
Kveddu hjúp þinn og ókunnugan heim.
Guð mun geyma okkur báðar í örmum sínum. ]



[ Ég ligg og læt mig dreyma um brosið
Ég stari inn í glas og horfi á vatnið stara til baka með augum mínum
Hvernig ég komst hingað hef ég ekki hugmynd um
Tréin gripu í mig í drauminnum og þú varst þar
Stundum stend ég upp og snýst í hringi 
Kjólinn minn er rifinn og andlitið rautt af blóði 
Mikið er allt hringsnúið og herbegið snýst 
Ég finn hvernig andinn um mig læsist 
Lásinn lokast, ertu kominn eða ertu bara spegilmynd í vatnsgalsinu mínu
Herbegið mitt snýst og myndir renna saman, allt rennur saman
Andlitið verður að klessu í augum annara og hárið svartur skuggi
Afhverju snýst ég svona og finn hvergi frið, er ég ekki í lagi eins og þið hinn
Ég bý í herbegi sem snýst, þú villt ekkert snúast með mér 
En hopar í kringum sjálfan þig
Greiddu úr flækjunni 
Mikið er allt hringsnúið og herbegið heldur áfram að snúast
Og spegilmyndinn í glasinu hverfur, hvert fórstu 
Ég reyni að finna þig en sé ekkert út um gluggann, 
Standa ofsjónir mínar úti og láta rigna
Ef þær eru mínar má ég ekki rífa þær og henda í hauginn með hinum hugsunum mínum
Mikið er allt hringsnúið og herbegið snýst en
Og glasið dettur, nú mun ég ekki sjá þig aftur….eða kannski varstu aldrei til heldur bara hluti af ímynduð heimi mínum,
andinn er að hverfa
þú opnar lásinn og herbegið hættir að snúast…..
Hvert fósrtu nú…… ]



[ Ég ligg í rúminu ;’ þú stendur upp  og blikkar mig 
Ég smæla framan í þig og blikka á móti
-þú hlærð og gengur fram - ég elti.
Gríp um mjaðmir þínar ,kyssi þig laust á hnakkan líkt og þú værir brothætt skál.
Þú stynur eins og  brjálað tígrisdýr;-
Og segir - vá ég elska þegar þú gerir þetta.
Ég dreg þig niður á kalt gólfið og narta í bert holdið þitt
- ó hve þetta er dásamlegt
Veltumst um eins og brjálaðir apar í leit að æti.
Þetta er ástríðufullur hamlaus losti …. ]



[ Síða dökka hárið sveiflaðist í vindinum 
og festist við fölbleikar varirnar.
Augnaráðið svo fjarrænt og kalt, þó eitthvað ljúft við það.
Hvernig hún gekk hárreist um eins og hún ætti heiminn og hélt fast í Bónuspokann svo að fingurnir urðu eldrauðir af áreynslu.

Hún fikraði sig oní vasann á kápunni og tók upp lykil.
Beygði fyrir horn og þar með var hún horfin.
Horfin úr minni sjón-
Ég vona að ég sjái hana aftur-
Dularfullu stelpuna með Bónuspokan. ]



[ Ég er tveir persónuleikar
Sem bíða eftir að mæta hvor öðrum
Þegar dagurinn rennur upp
mun ég sitja klofvega á hesti mínum andspænis sjálfri mér
með sverð hugar míns slíðrað við síðuna
Tvær spegilmyndir
tilbúnar í baráttu
um yfirráðasvæði þessar sálar
Ég stend á hvorum helming
Hvorki með né á móti
Með Anti-War skiltið mitt í hendinni
Boðandi frið beggja aðila
Ég hef verið klofinn í þrjá hluta

Loftið lyktar af blóðugu
sári drauma minna
Ég ríð yfir völlinn með öskri og sé sjálfan mig nálgast óðfluga
Ég kalla á frið og græt
Þegar hlutar mínir mætast 
Munu örlög mín ráðast
Stundinn nálgast 
aðeins nokkrar sekúndur eftir
…………… ]



[ Gráu hellurnar 
sem ég geng á 
eru samþjappað fjall 
í ferninga.

Þar sem áður voru 
þúfur og fjallablóm,
eru núna aðeins 
tyggjóklessur. ]



[ Grá stétt, eins og 
reykurinn úr verksmiðjunum
og gráu jakkafötin hans Marx.
Áður en hann seldi þau.

Ég geng á þér gráa stétt
og enginn spyr lengur
hvað er rétt eða rangt.

Áður börðust menn gegn reyknum
sem fauk um allt.
Gerði þá ríka af engu
en með höfuð hátt.

Svo núna við tröðkum  
á grárri stétt.
Sem liggur föl, 
undir okkur sem kusum.

Að ganga og rísa,
fremur en að liggja. ]



[ Hún stoppaði stutta stund fyrir framan kexið
skoðaði lögun þess
virti fyrir sér skrautlegar pakkningarnar.

Stuttu síðar gekk hún heim á leið
með pakka af hvítu kremkexi
í gulum Bónuspoka.

Hún gat ekki annað en hlegið af eftirvæntingu
á meðan hún opnaði pakkann
ofurvarlega.

En áferðin var röng
og bragðið ekki eins og hana minnti.

Enda ætti enginn að borða kex
einn yfir eldhúsvaskinum. ]



[ Að þrá þig er erfitt,
en að reyna að þrá þig ekki er mér ofviða.
Þú hefur eitthvað að bera,
ég skil ekki hvað það er. 
Ég vil fá að eiga þig einan,
en eitthvað segir nei.
Kannski er það hugur minn 
kannski eitthvað annað afl.
En þrá mín á þig 
er sterkara en allt.
Þú ert sólin í lífi mínu.
Þú ert hetjan sem grípur mig þegar ég dett.

Þú ert þú. ]



[ Að elska þig er erfiðara en orð geta tjáð.
Samt sit ég hér með penna í hönd, 
og yrki til þín,
reyni að koma tilfinningum mínum á blað.
En það reynist þrautin þyngri.
Þú bæði dregur fram góðar og slæmar tilfinningar mér hjá.
Ég kikna í hnjánum,
er ég sé þig.
Hjartað missir úr slag
er ég hugsa um þig.
Allt verður að fuglasöng
er ég hlusta á þig tala.

Þú gerir heiminn að stað sem ég vil vera á. ]



[ Ríddu mér
áður en 
ég skemmist! ]



[ Á Vatnsendahæðinni er verið að krossfesta  mann
Og stóreignamennirnir stíga uppí þyrlu 
til að horfa á hann

Það er slátturveður gott, þó veröldin víst sé hún flá
þetta er rauðhærður maður og laglegur
en starfsmenn hans halda þó áfram að slá

Og Þórir gamli spyr: ,,Því er hann vafinn í teppi\"?
Og þroskaheftur drengur spyr á móti: 
\"Átt þú ekki heima á kletti í Kleppi?\" ]



[ Við Vatnsendarætur ætlar Meistarinn að krossfesta sig
Og hinir fastráðnu, smíða sprekkross
Og glotta er þeir sjá glitta í mig

Það er grenjandi rigning, því nú Guðirnir gráta
Þetta er illa vaxinn drengur með aflitað hár
Og jafn greindur og 8 ára hnáta

Og Heiða spyr: ,,Því ætlar hann að krossfesta sig út í porti?\"
Og Daðsteinn svarar: ,,Því hann um sjálfan sig níðvísu orti
Og þjáist nú af skömm, en bráðlega af súrefnisskorti.\" ]



[ Í leti á fleti á kletti í Kleppi ætlar maður að krossfesta sig
Því í einelti telur hann sig lagðan af stjórnmálafræðingi 
Og sálfræðinema með nokkur píanóstig

Það er þungt loft, lokaður gluggi og ofninn á þrem
Þetta er sami maður og í Passísálmi tvö
Og áhorfendur þiggja kex og sleikja af því krem

Og Henrik spyr: ,,Áttu þér einhverja hinstu bón?”
Og Jakob horfir á hann og segir með fögrum tón:
,,Mig langar að vita, er þetta kremkex frá Frón?” ]



[ Í Land Rover reyna menn að krossfesta flón
Þeir kall´ann VerslunarmannaHelga 
og hans bíður brátt andlegt tjón

Úti er snjór en Land Rover seta ekki til sölu
Þetta er skrækróma fáviti, með óþolandi útlit
Og neikvæða greindarvísitölu 
 
Og sláttursveinn einn mælir: ,,Voða er hann einfaldur”
Og stúlka við hans hlið mælir: ,,Já,  sennilega of heimskur 
til að geta stytt sér aldur.” ]



[ Inn í skúr situr arfaheimskur maður á Land Rover
Kominn með nóg af lífsins fúkyrðum
Og ætlar að dæma sig sjálfan Game Over

Hann ræsir bílinn og skúrinn hann fyllist af reyk
Og Daðsteinn stendur fyrir utan og starir inn
Og sötrar sinn jarðaberjasjeik

Og Daðsteinn segir við mig: Þetta er alveg í hans stíl
Og ég svara glottandi: Já, hann er svo heimskur,
hann getur ekki framið svona sjálfsmorð á díselbíl ]



[ Dag einn þegar allt er með felldu á bækistöð
býðst Jakob til að ríða út illaförnum traktornum
með kexpakkann og grímuna sína margkunnu
klöngrast hann leið sína, laus frá fearfactornum

Ei hefur Jakob lengi slegið
er upp rýkur úr vélinni ógeðis lykt
og brátt bregður Jakobi í brún
er traktorinn hneggjar og upp rís svart ský og þykkt

Meistari Jakob hlýðir kalli klársins
hvílir bikkjuna og yrkir um lágkúruníð
staulast svo í átt til dýrsins grandvar og gætinn
grunar margt sitt og læðist til hvílu bakvið hlíð

Ekki hefur Jakob lengi dottað, er Daðsteinn birtist
djöfullega bölvar, sér að reim er slitin og ónýt lega
Meistarinn vaknar metnaðarfullur hyggst grípa í bykkju
en hún virðist horfin á veg allra vega

Leggst því aftur til hvílu, illa sefur
á fleti í leti, Kleppsdraumar sækjann heim
gengur sjö Seljahringi og sjö sjoppur sækir
í leit sinni af traktor og týndum hrífum tveim

Vaknar Jakob er sólin slær hann á kinn
þögnin ríkir á svæði, hópurinn á brott
grípur sinn kexpakka og staulast upp veginn
stefna lappir í allar áttir og milli þeirra hans skott

Í sturlunarmóðu hverfa götuheiti og hús
snýst í hringi og finnur fyrir súrefnisskorti
kallar, hrópar, öskrar á Daðstein hátt
finnur ei rétta leið á innbyggðu landakorti

,,Velkominn Jakob” Daðsteinn fagnar gramur
andsettar kenndir fylla þungann huga hans
er Jakob birtist tveimur tímum rúmlega seinna
og Dauðinn hefur ekki tekið hann upp í dans

Kvöldar haustar dagar dimmra þanka
dúsir Daðsteinn í fíflsins fangahlekkjum
Daðsteinn bíður loka ,,Jæja” Castros
til að losna undan heimssýndar(Jakobs)sjónskekkjum ]



[ Ég er heill fjörður
ekki drukkna í vötnunum

þú ert harmonikka
og ég heyri stundum í þér á kvöldin

Hann er skrýtinn þessi götótti ostur
 eins og sá sem keypti hann     
(þ.e. höfundur þessa ljóðs)

hann segist vera einn í ástarþríhyrningi ]



[ Brosið.
Er það ekta í dag?
Eða er það bara gervi?

Hvað leynist á bak við það bros sem aðrir sjá í dag?
Líklega ekki jafn glaðlegt andlit og ég sé í speglinum.
Líklega eitthvað með meiri sársauka og vanlíðan.

En hvers vegna er þessi gríma?
Af hverju fel ég það hvernig mér líður?

Hræðsla við að aðrir taki mér ekki með öll þau vandamál og tilfinningaflækjur sem á mér eru.
Taki mér ekki eins og ég er.

En af hverju ekki?  Því er ég hrædd?
Þetta er bara ég og svona líður mér.

En þrátt fyrir skýrar hugsanir ræð ég ekki við grímuna og fel persónu mína á bak við þykkt lag af brosi.  

Það þarf enginn að vita hvernig mér líður.  Enginn þarf að spyrja neins.
Enginn þarf að vita að mér líður illa.
Allir geta haldið að ég sé ánægð og brosi því dagurinn í dag ætti að vera gleðidagur.  

Hver dagur hefur pínu gleði. 
Hver dagur hefur sinn skammt af vanlíðan.
Hver dagur hefur sitt falska bros og sínar persónugrímur.

Í dag vil ég að persónugríman mín verði tekin niður.  

Það er bara svo erfitt.... svo afskaplega erfitt. Svo erfitt að það er varla hægt án þess að brotna niður. ]



[ Rýr lamadýr feta bratt einstigið
upp að höllu drottningar
flytja vín reykelsi vindla og aðrar nauðsynjar
strangt auga út um eldtrausta hurð
gefur þegjandi samþykki
og inn tölta þau hlýðin
til affermingar í hlaði

sjaldnast ná þau lengra en að brunninum
og aldrei inn í það allra helgasta
því að spaðadrottning
stundar ekki kynlíf
utan örfá slys með einhverjum gosum
og ómerkilegum tvistum í bland
ekkert til að tala um.

Og enn rýrna lamadýrin með árunum
sem sleppa gegnum nálaraugað
mæta auknum kröfum 
og feta hinn hættulega stíg
af gömlum vana og mikilli aðgætni
því slysin gera víst ekki
boð á undan sér. ]



[ This lone 
twinkling star
in the almost dark
blue sky

is it 
the Eye of God
watching me?

Or is it you
just blinking to me
laughing;-? ]



[ Ég held það séu stórar flugur að gera innrás í Reykjavík. Kvöld nokkuð um daginn, var ég þess var að hálf eiginkonan mín var að mestu horfin. Ekki á ég til orð, ef landið verður risa flugum að bráð. Auðvitað má hugsa sér einhverjar varnir. Til að mynda að bráðsmita flugurnar með eitri. Eitri sem fær þær til að fara eitthvað annað, og þroska með sér lífstíl.

Ég fer stundum í göngutúr. Þá sér maður ýmislegt. Ekki síst ágengni risaflugu við að eta samborgara. Það er nú bara heimur út af fyrir sig. Hitti fólk sem var að gæða sér á leifum risaskordýrs. Það fólk er að eta allt.

Fór svo sem leið liggur, í mötuneytið. Átti von á service. Var settur á krók, og gerður að kvöldmati. Konan var hvorteðer að mestu farin. ]



[ Ég rakst á Fortíðina í gær...
hún hló og var að leika sér...
henti í mig snjóbolta, 
hljóp svo hlægjandi í burtu.
Það var góður dagur.

Ég heyrði í Nútíðinni í dag...
hún hló og grét á víxl...
sagði svo að ég væri aumingi,
og skellti svo á mig án þess að kveðja.
Það var leiðinlegur dagur.

Ég á von á bréfi frá Framtíðinni á morgun...
hún sagði mér ekki til um innihaldið...
einungis að ég myndi skilja það þegar ég læsi það...
hún sagði ekki meira en það, enda hefur hún alltaf verið dularfull.
Mig kvíðir mikið fyrir morgundeginum. ]



[ Allsstaðar


Ef á öllum sviðum,
allsstaðar
andinn, birtu baðar. 

Brátt eyðast þjóða-þjáningar,
og jarðarbúar, sem jafningar.
Jákvætt, í hendur haldast
hér, þroski þúsundfaldast.

Kærleikurinn,
er kyndill Krists.

Fyrirgefningin,
er frækorn friðar.

Löngun ljósbera,
er ljós á leiðinni. ]



[ Í náttúrunni, í grænum lund
unum við með hesta og hund.
Haglega höfum, búið okkur ból
sem hlýju gefur og veitir skjól.

Undir fuglasöng, við þjóðbraut þvera
þrótt við finnum, hér viljum vera.
Með grösuga haga, allt um kring
Kollustein, tjarnir og fjallahring.

Í Þórisstaðalandi, staðurinn er
þar dansa má tangó og tína ber.
Bólið okkar bjarta, heiti fær
fagurt og farsælt, Lyngbær.

Mörgum árum, áður fyrr
sat við borð, dóttir kyrr.
Drátthög dró, Kolla á blaði
blómlegan bæ, með Birtu í hlaði.

Nafnið á bænum líka hún skráði,
sönnum framtíðar-fræjum þar sáði.
Því draumastaðurinn, hann er hér
og myndin fágæta, fundin er. ]



[ Frost roses in a window
come when temperature is low.
You just sit there
and watch in it slow.

A world full of fairy-tale
encourages you to go.
Into magical places
let your imagination flow.

Your journey will take you
on the charming move.
Into the world
you have never knew

As the moonlight come near
like a beautiful chrystal clear.
Is the frost roses in rime,
natures art you enjoy this time. ]



[ Davíð frá Fagraskógi
gengur Suðurgötuna
og hlær, það er morgunn.

Helgi og Jón Gunnar
eru líka vaknaðir.
Þeir hlæja.

Lilliendahl
krítar á
malbikið.

Halldór var að eignast barn
og Arnar hringir
heim frá Argentínu.

Kolbrá Þyri hannar
ljod.is-merkið
úti í góðaveðrinu.

Óttar Norðfjörð
þingar með 
köttunum í miðbænum.

Toshiki Toma
laufgast einsog
kirsuberjatré.

Hugskot
situr á bekk
og skrifar.

Jónas í skuld
fær loksins
útborgað.

Heyrði ég í ungskáldi
ræskja sig eða var þetta
einhver að opna skúffu? ]



[ Í rökkrinu, rætur hugans ligga,
líf, sem ljósið vill þiggja.
Þráin ein, þroskan fram færir 
fegurð fyrirheita, rótina nærir.

Nálægð, nærveru leyndardóm
leiðir til lykta, innsta róm.
Réttilega, rótar- angana gefur,
Guðdómurinn sem aldrei sefur.

Smáfræ svo vaxa, sprotunum á
ákaft svo áfram, í þrískiptri þrá.
Í þögninni, þroskast fræið best,
brátt það vaknar og vöxtur hefst.

Veröldin vakir, tengingin tær
trú og traust í farveginn ljær.
Ljóssins ljómi, frelsi gefur
góðvild í hjarta, og veginn vefur. ]



[ Við sjóndeildarhringinn himininn logar
logagylltan bjarma á skýin slær.
Og regnbogalitina til sín sogar
jörðin, sem er okkur svo kær.

Móðir Jörð sem allt hefur að gefa
sem við ætíð þörfnumst hér.
Hún fædir, klæðir og umvefur alla
sem sannleikann skynja og til hennar kalla.

Í hjarta hvers manns var fræi sáð
og öll sú vitneskja, ef að er gáð.
Sem hver og einn þarfnast hverju sinni
í hlutverki sínu í lífsgöngunni

Hvert spor, hver hugsun, hver gjörð
áhrif hefur á alheim og jörð.
Í öllu sem lifir er lífsins eldur
frá Almættinu  sem um okkur heldur. ]



[ Ef tekst þér að stilla þá strengi
sem beðið hafa eftir samhljómi lengi.
Þá munu allir þeir draumar rætast
sem þroski þinn og sál eftir sækjast.

Sál þín vill ljósi sínu skarta
sem býr í hjartanu þínu bjarta
Að birta Guðdóminn í sjálfum þér
er tilgangur þinn á jörðu hér.

Hver og einn gengur götu sína
sem ýmis er breið eða mjó lína.
Lýstu þeim sem á þurfa að halda
til hjálpar, frá myrkrinu kalda.

Fegurð í hugsun og gjörð
eflir frið í alheimi og á jörð.
Ef sinnir þú verkefni þínu
þá lifa mun það í mínu. ]



[ Daggardropinn tær og fagur
fellur af himni, er endar dagur.
Dansandi hjúpar heitan svörð,
svalar og nærir lífsins jörð. ]



[ Að sofna við ljúfan lækjarnið,
lækkandi sól og fugla klið.
Siðla kvölds, með elsku sinni
seint það líðast, mun úr minni.

Í faðmi náttúrunnar,
mætast mjúkir munnar.
Undursamleg ástin er,
ein fegursta gjöf í lífi hér. ]



[ I miss you
every second
every minute
every hour
every day

In my mind
I see your face
smiling
-happy

In my head
I hear your voice
sweet
and caring
-sexy

I know 
that you are different
Your mind 
has shut down thoughts for me.
You are numb.
Your feelings for me
asleep.

I do not mind..

As long 
as you still love me.

We will get 
our time
again
someday.

Untill then 
I will love you
forever
and always.
Endless,
timeless love.

Living on
memories

As long as
I need

We will make
the new ones
someday.

I will love you
forever
and always.

Tasting the dreams
Living on fantasies

As long as
I need

We will make
them real
someday. ]



[ Í mörkinni berjast hrímþursar og nátttröll
um lágnættið að dagrenningu.
Viðkvæmur reyrinn treðst undan nettum fótum
berfættrar mannveru sem finnur steinblóð
vígvallarins þrýstast á milli tána sem límast
saman til að halda hópinn. Tvær og tvær eins 
þær hafi verið skapaðar til þess eins.
Að morgni í skímu, þagnar ómur næturinnar
og mannveran hleypur nakin innan um dranga
og dimmuborgir. Fórnarlömb hríms og nætur 
bíða sólargeislans og þess að
mannveran veki þá af þyrnirósarsvefni
með kossi sem bræðir steinrunnin hjörtu. ]



[ Sólin skín á mig,
hún skín agalega í augun á mér.
Mér finnst ég ekki sjá,
ekki finna, 
ekki skilja. 
Ræð ekki við neitt, 
get ekki að því gert, 
langar að hverfa, 
gefast upp og deyja. ]



[ - ( It all comes down to you ) -

Ég reyndi að týna minningunni um þig 
í kossum ókunnugra
Reyndi að kæfa söknuðinn í ótal samförum
En stundum sá ég blik þitt í augum einhverra annarra 
Og  hélt áfram að falla fyrir aðdáun þeirra
- lét  sem hún væri  þín
En ég glataði henni fyrir löngu

Á meðan þú hélst að þú værir mér gleymdur 
Var ég vindurinn í hári þínu
Ég var súrefnið í lungum þínum
Ég var munnvatnið í kossum ástkvenna þinna
Hjartslátturinn í sveittu brjósti þínu á hátindi fullnægingar þinnar

Og þegar ég hverf inn í einveru mína
Þá hverf ég inn í þig
Því hvernig ætti það annars að vera
Í veröld þar sem ég elska aðeins þig

Öll síðari sambönd mín
tilraun til að vinna þig á ný ]



[ Ljóð þetta er ljótt og illa ort
og fleiri galla það hefur við að glíma
en þrátt fyrir það
og þrátt fyrir mig
náði ég að láta það ríma ]



[ Ég hefði alveg getað rústað ljóðakeppninni í Fréttablaðinu.
Ljóðskáldið sem samdi mig er bara ekki jafn mikið sellát og mainstream og ljóðskáldin sem langar að verða Idol stjörnur ljóðaheimsins.
Ljóðskáldið sem samdi mig er öndergránd og kúl eins og sönnum listamönnum ber að vera.
Ég er engin 99 kr. perla (per sms) ]



[ Líf með þér
er hræðileg pína
því ég enda særð - einsog vængbrotinn fugl
aftur og aftur og aftur og aftur -

Líf með þér
er dans á rósum
fagurt - en óendanlega sársaukafullt
þegar þyrnarnir stingast í iljarnar -

Líf með þér
er andartakshamingja
en svo þverhnípi sem ég fell fram af
og lendi á grýttum steinum -

Líf með þér
er það sem ég þrái stöðugt
en hef ýtt jafnoft frá mér -

Líf með þér
er sársaukafullur andskoti
en lífið án þín
er ekki neitt. ]



[ I don\'t wanna live,
I wanna die.
Sometimes I love the live,
But not now,
Everbydoy are dying around me,
Why?
Why everybody exept me?

I hate to be alone,
And I hate to be with someone
What can I do?
Why do I think so much about death?
I hate it!
But I can\'t stop!
This thought always come back! ]



[ þó þú uppfyllir allar
kröfur mínar
um draumaprins

þá er það bara ekki þannig hjá mér ]



[ Ég vona að í himnaríki
verði allir aftur lítil börn
sem leiki sér með gullna bolta
og svífi um á skýjahnoðrum
og haldist í hendur inn í eilífðina ]



[ Axlir hoknar
bogið bak
Hugurinn tómur
huxanir svartar
Byrgðarnar 
eru þungar ]



[ Við fæðingu vógstu
aðeins ellefu merkur
elsku barnið mitt

því Dauðinn hafði hugsað sér
að hreppa
lífið þitt og mitt.

Og þegar þú leist dagsins ljós
ég liðið hafði á braut.
Í óráðs svefni
vikum saman leið 
ég sorg og þraut.

Þú lást ei við mildan móðurbarm,
mjólkin kom ekki 
brjóstin í.
Og langur tími leið 
uns leit ég 
bláu augun þín.

En allt þetta
er aðeins hjóm
hjá auðnuspori því
að eignast þig og unna þér
elsku, litla stúlkan mín. ]



[ Finn sársauka sem ég get ei stöðvað
Samviskubitið ennþá mig nagar
Bannsettur fari það bölvað
Bévítans dauðinn ekkert lagar ]



[ Ég skyldi verða hið brjálaða skáld
I should be the reckless poet
ljóðskáldið 		
     the poet
með úfna hárið 	
     crazy hair halos

hrifsað til mín orðin
sleppt þeim svo í hreiðrið mitt
með hröfnum undir stiganum
hinumegin 

Í bláum kjól og gulum sokkum
með gullúr á keðju
     Orðakeðju
          Nothing sweet, no sweetness
Ekkert dútl
Bara brjálaða bína

I could be the reckless poet
	Glottandi í dulargerfi
á grænum fjölskyldubíl

Ég gæti ort á nóttunni
eða á gatnamótum
Gula ljósið 
vinkona mín

Í dulargerfi
     Biding my time
brosi ég ávallt á almannfæri
bera aldrei tennurnar

Á nóttinni teyga ég litfagra tóna
tryllingur og tom tom
bylgjandi
     bumbusláttur

Ég get njósnað um hina
     The crazy spy 
fylgst með þeim 
gert þau óróleg

Hvað hét hún aftur?
	Tálkvendið 
Titrandi orð á stangli
Tungan
	 Tounge tied 

Gárungarnir
tjóðraðir við golfvöllinn 
Örgos og flaumæði 
	 On the brink of fame
Mitt á meðal þeirra
         I spy on them

Engin blíða í orðum mínum
engin glitrandi lækjarniður 
hvorki fegurð né hrynjandi
íslenskra fossa

Urð og gtjót
Urð og grjót

Hrákadallur  
 ljóð mitt
	Spit
          Spitfire ]



[ innra með mér ég framkalla öskur
það brotnar í árekstri við dimman vegg
af moldu er ég kominn fljótlega verð ég að ösku
af lífsins tré ég mínar greinar hegg

brenndur eftir viðskipti við gagnstætt kyn
upplifi sama hugarleikinn
héðan í frá ég treysti á minn vin
upplifi sama hugarleikinn ]



[ Taktu dóraopnarann,
opnaðu brjóstkassa minn
og náðu í hjartað mitt

Ég hef gefið þér
óbeint leyfi til 
þess að leika 
þér að því
eins og þér listir

Góða skemmtun ]



[ Áður en langt um líður
mun ég ná að kyssa þig.
Samt hræddur um að þú
kyssir ekki heldur kýlir mig.

En það er aðeins ein leið
að finna út úr því.
Munum við fara í sleik
eða þú lenda fangelsi í. ]



[ Ef ég skipti þér í agnir
sem sjást ekki.
Hræri þeim í skál,
sem sést ekki.

Tek úr þeim kekki,
sem annars nást ekki.
Bý til sögusagnir,
sem þjást ekki.

Þá myndirðu ekki,
vera skemmtileg.
Og að sjálfsögðu,
ekki ógeðsleg.

Þú yrðir kekklaus. ]



[ ,,


                                       \" ]



[ Í djúpri og hljóðri nótt.
Gengur inn í ósýnilegan skugga
með skynfærin þanin til hins ýtrasta.
Kannski heyrir þú mal hennar
vonar að þú verðir ekki næsta bráð.
Vonar að hún beini ekki
ástarþrungnu augum sínum til þín.
Álög hennar eru öðrum máttugri.
Hún ágirnist tryggð þína að eilífu
með því að láta þig hamskiptast
í uppáhalds gæludýrið sitt.
Temur vilja þinn
þannig að þú glatar
vilja þínum til að lifa
nema aðeins fyrir hana og
leikina hennar.

Þetta er tælandi nautnaleikur.
Kannski er hann lykillinn að öllum þínum þrám.
En þegar hún strýkur krókódílaskinnið þitt,
með lostafjöðrum sínum
og skilur þig svo eftir
í örvæntingu þinni og þrá.
Þá byrjar vilji þinn að skríða inn í hjartað.
En þú hefur gleymt hvað hann táknar.
Þú finnur bara óttann, tómleikann
og lostann. ]



[ Þegar tunglið er fullt
þá opnar hún æð viskunnar
og bíður honum að bergja á.

Verndari týndra sálna
örlagavaldur.

Það eru ekki til neinar myndir
af andliti hennar.

Hún er hið dulda afl þekkingar,
dansar í skugga Óðins.
Fyllir hann sér,
fyrirgefur taumleysið.


Hún er gyðja gyðjanna
vörður leyndarmála. ]



[ Tælandi og seiðandi 
með tungu snáksins,
nektin hefur kennt 
henni að spinna úr ull - Djöfull? ]



[ Á líkamann vill fá 
lit á, en
fær hann ekki í 
Litháen ]



[ Það gerist iðulega í kulda og skammdegi febrúar að líkhús borgarinnar fyllast. 
Volgir fyrirferðamiklir skrokkar auka ekki á gleði starfsmanna í þrengslunum, er þá talað um lík-ama.
Feitt fólk ætti að íhuga þetta áður en það fremur sjálfsmorð á háannatíma - í versta skammdeginu, því að það þekkir föður lík-ama, hinn eina sanna líkama-ama. ]



[ Tíminn er eins og fljót. Líður hjá og rennur til sjávar
þegar ég sá þig fyrst þá stöðvaðist tíminn
en fljótið rennur stöðugt fram

Blómin í haganum og morgundöggin
það ert þú kona sem átt mitt hjarta
öll fljót renna til sjávar
ég verð þar þegar þú kemur

Þá verður langskip við ós
þar mun víkingur taka á móti þér
og sigla á þann stað
þar sem tvö hjörtu verða eitt ]



[ Afhverju geta ekki tilfinningar talað?
Afhverju geta þær ekki sagt hvað er að?
Afhverju er svona erfitt að finna orðin?
Jafnvel erfiðara að koma þeim á blað?

Ef að maður er spurður,
Hvað í hjarta manns er að,
og maður veit það ekki sjálfur,
hvernig svar verður þá það?

Að geta ekki svarað,
að geta bara þjást,
að vera lokaður í sjálfum sér,
á meðan tár og sól þar slást.

Mér er illt, ég græt,
ég skil ekki einu sinni,
hvernig ég læt,
Og það stoppar ekki, það stoppar aldrei.

Því gott og illt eru ætíð að slást. ]



[ Beljandi stormurinn
ýfir upp mar
vekur upp reiði hans
sem sofandi var.
Nú lemur hann frá sér
lætur öldurnar
skella á ströndum og steinum
og rífur upp þar(a).

Hún stendur á klettanös
og starir á
fyllist svo ótta
og hörfar frá.
Óskar sér langt í burt
er hún sér öldur flæða,
óskar sér til Nirvana
þar sem engir vindar næða. ]



[ Ó þú fagra himintungl
lyftu mér til himins.
Leyfðu mér að dansa með stjörnunum
og hoppa á skýjunum.
Ekki fella mig
þó þér líki ekki dansinn.

Ó þú fagra himintungl
leyfðu mér að snerta þig.
Leyfðu mér að snerta vanga þinn
og strjúka burtu tárin.
Leyfðu mér að þykja vænt um þig,
ekki vera svona kalt og fjarlægt.

Ó þú fagra himintungl
afhverju læturðu þig alltaf hverfa
þegar dagurinn kemur
og blindar mig af birtu?
Afhverju kemur sólin alltaf
þegar við erum að tala saman?
Er hún öfundsjúk? ]



[ Veik hún veltist um af kvefi
verkir á hási og full af sleni
Endalaus eimsli í hennar nefi.
Inbyrgðir ósköp af Íbúfeni. ]



[ Vælið í vindinum gerir mig stúrinn
Veðrið það hefur svo áhrif á mig
Þá dreymi ég dagana okkar við skúrinn,
dæmalaust gott var að faðma þig. ]



[ Í engum vanda eigum frið
enn er landinn hálfur
til að blanda búumst við
betur en fjandinn sjálfur. ]



[ Pakkningin er horfin á brott,
Að kveikja í er alltof gott.
Finn ég hvernig tungan brennur,
og finn ég þegar eyðast tennur.
Reykurinn er orðinn hollur,
Um mig allan fer svo hrollur.
Þegar hún á enda tekur,
Sýran um minn heila lekur.
Nú áfram get ég haldið að lifa,
klukkan heldur áfram að tifa.
Heilablóðfall skelfir mig ekki,
blóð mitt inniheldur feita kekki.
Lungun mín eru svört sem dauðinn,
Enda mun hann sækja mig, kauðinn. ]



[ Stór og sterkur þykist hann vera,
Stóra vöðva skal hann bera.
Ekki má vanta hárið flotta,
Hann mun aðeins stráka **.

Í dökkum skorum þeir vilja spranga,
Í ljósabekkjum þeir mikið hanga.
Kassinn fremur heilaþvott á honum,
Massinn er eina sem skilur þá frá konum.

Augun blá og hárið ljóst,
Aðeins vantar á þá brjóst.
Glænýr, settur saman úr pakka,
kannt\'að setja saman hnakka? ]



[ Fæ ég í magann er upp hann hoppar,
hjartað í mér næstum stoppar.
við þessu bjóst ég ekki við,
aldrei fær maður nokkurn frið.

Mækrómýkja græðir og græðir,
á meðan tölvu minni blæðir.
Blái skjár dauðans er mér á hælum,
Reiknings-Hliðið er haldið sælum.

Blái skjárinn starir á mig,
segir hoppaðu uppí rassgatið.
Maður myndi búast við meiru,
frá fólki sem er með eyru.

Blár er himinsins litur,
sit ég hér frekar bitur.
Ég gæti hafa í linux breytt,
fólk er fífl og veit ekki neitt. ]



[ Í færi 
en 
þó ekki nógu nálægt.
Þú myndir bjarga mér
ef þú bara vissir
-hvað ljósin eru blindandi
-hvað hlutir eru ruglandi.
Hvað veggurinn á milli okkar er hár!
Hann er gulur þín megin
-mín megin 
er hann grár.
Ég verð fegin
ef ég felli loks tár!

Eitt tækifæri?
-En
þetta verður aldrei hægt.
Ég myndi svo margt vilja segja þér!
Ef þú bara vissir
-hvað augu þín eru tindrandi
-hvað hárið þitt er glansandi
Hvenær segirðu mér að þetta sé aðeins fár?
Því ég vil hafa þetta hinsegin.
Þá verð ég fegin
-því ég er sár.
Mín megin
er aðeins ljár...

Bara að þú myndir segja mér..
“After all..
you´re my wonderwall”.
..Then there would be no need for a saving-call! ]



[ Fíflar eru engin fífl, þó þeir séu fíflalegir. ]



[ Orðin sem okkur 
fóru á milli 
sporuðu út samband okkar. ]



[ Staðnæmist,
bak við gula húsið
sem var raunar hvítt,
en var málað síðasta sumar.

Gleymi mér
bara í smá stund.

En man svo aftur,
ég þarf að fara
að læra. ]



[ Blá blaðra,
svífur hratt til himna,
springur og fellur til jarðar. ]



[ Dagurinn rennir leitarljósi sínu yfir landið,
leitar að því sem hann týndi fyrir svo langa löngu.

Nóttin hnyprar sig saman í skugganum
og bíður 
eftir að dagurinn fari eitthvað annað. ]



[ Ég set upp sólgleraugu,
áður en ég geng út úr húsi.

Augun segja alltof mikið,
hluti 
sem ég vil ekkert að þið vitið. ]



[ Á hvítri sænginni,
á mjúku rúminu,
í litla herberginu þínu

leyfi ég þér
að taka af mér
sólgleraugun ]



[ Þetta er allt í lagi,
hér er enginn.

Það er nú þannig með mánann,
hann kjaftar ekki frá. ]



[ Fyrsta ástin fyrnist seint
flestir hana muna.
Gefur hún mér ljóst og leynt
lit í tilveruna. ]



[ Hversdagleikinn er eins og
postulínsstyttan sem ég fékk í brúðargjöf;
alltaf eins - aðeins misrykfallin.
Ef hún brotnar verð ég fegin
því ég er fyrir löngu orðin leið á henni ]



[ Í vöðlur fór og vestið fínt
ég vaskur ánna rölti.
Mikið gengið - meira rýnt,
maðkur á færi brölti.

Ég leit um kring og laxinn sá
nú læddist fjör um kroppinn.
Ég hélt ég loksins hefð´ann á,
en helvítið var sloppinn. ]



[ Grill og glens í kyrrahafi
gleðin þar við völdin.
Brens\' og bús og aldinsafi
bæði helgar kvöldin. ]



[ Himininn lekur 
og sofandi vaki ég
um nótt
syngjandi þegi ég
í söngljóði
um daginn og veginn

Þú segir að þú getir lagað allt
með hvítum skýjabólstrum 
sem þú málar á strigann
en þú veist ekki 
að himininn á samt eftir að leka

gráum tárum

Ég veit það og sé
því þú málaðir óhóflega 
með svörtum lit 
í upphafi ]



[ Bestu vinkonurnar áttust við á gangstéttinni
í gullnum ljóma

við skulum skrifa bók! sagði ein
já, sagði hin

Gullbrá
Ljómalind

önnur barðist í bökkum fyrir lífi sínu en húsfreyjan slátraði henni og át
hin var frúin í öllum fjósum landsins framanaf

báðar voru þær af góðu kyni

þau urðu nöfn þeirra
í gullnum ljóma ]



[ Dyrnar opnast og þú stígur varfærnislega inn
í þetta reykmettaða hálfspeglaherbergi.
Deyfð ljósin skína á dökk bláa veggina 
og skuggarnir mynda óhugulegar verur
eða eru þetta fastagestirnir?
Þetta er allt eitthvað svo óljóst
uns einhver rýfur þögnina  
með því að rífa blað...
nei, þetta var nakinn miðaldra maður 
með slaufu og hormottu 
að standa upp úr leðursófasetti.
Hann bíður þér til sætis á barnum
og blandar fyrir þig alvöru mjólk 
og færir þér skiptimynt fyrir skyndimynd,
bendir þér á klefann þinn.
Þú þorir ekki öðru en að hlýða,
og sest í þennan einkaklefa með 
klósettpappír á hægri hönd
og peningamæli á vinstri hönd.
Leiðbeiningarnar á veggnum
biðja þig vinsamlegast að klæða þig í galla
og að því loknu virðist líkaminn dofinn – af spennu? 
Er þú stingur sveittum 100 kalli í raufina 
uppljúkast veggir og þú ert sjálfur til sýnis,
á sviði og barþjónninn hann drottnar – og undramjólkin lekur niður munnvikin.
Augun lokast, augun opnast 
og síðasta minningin áður en þú vaknar
á umferðaeyju, er dvergur með leðurgrímu 
að slá honum beinstífum í andlitið á þér. ]



[ Ég stend á öndverðum meiði
Meiði mig á annan hátt en þú
Ég stend en þó í litlum mæli
mæli orð en þegi þó
Ég skýt í mark en hitti ekki þó
ég hitti þig ]



[ Finnst þér ekki skrítið
að geta opnað link
og skrifa ljóð, stutt og lítið.
I have come to think
that I am not alone. ]



[ Lítið ljós,
það er það sem ég sé.
Ég geng hægum skrefum í átt til þess.
Ég sé að það mætir mér,
kemur nær og nær.
Einn daginn næ ég ljósinu,
þá mætumst við, glöð og ánægð.

Ég og ljósið.
Myrkrið horfið, bara ég og ljósið.
Þá á mér eftir að líða vel.
Nú er bara að ganga skrefin,
hægt og hægt.
Að lokum mæti ég ljósinu.
Ég elska ljósið, 
jafnvel þetta litla ljós í fjarska. ]



[ Takk fyrir lífið,
takk fyrir sönginn,
takk fyrir þakkirnar,
takk fyrir vinina.
Takk fyrir ljósið,
takk fyrir hjálpina,
takk fyrir styrkinn.
Takk fyrir að vera alltaf til staðar og hjálpa mér.
Takk fyrir að vera eins og þú ert.
Takk fyrir að vera til :) ]



[ Sameinaðir vér stöndum
gegn illskeyttum alræðisöflum
Kúguð af stjórnvöldum

Gegn norðangarranum vér berjumst
Með skiltin að vopni
og Lúðrasveit Verkalýðsins ]



[ Ég var hér,
hún var þar,
hún leit á mig,
og ég á hana.

Það var svo
rétt,
en samt svo
rangt,
askjan var opnuð.
Það var ei aftur
snúið.

Sá tími var okkar,
sá tími var minn,
ég flaug í burtu,
en hún beið um sinn.

En svo sá hún
mig,
eða var það kannski
hann,
í ringulreið allri,
þá sá ég um hann. ]



[ Á íslensku má alltaf 
finna svar

my ass! ]



[ Ég er á Akureyri
óravegu fjarri
kátur um keyri
kallaður Svarri
allt í góðum gír
góður þessi fýr ]



[ Mér leiðist
ég er í tíma
allt er svo fjarlægt
Hugurinn reikar út
burt úr stofunni
Í heimi hugans er ég úti
í kuldanum
Ég sé svífa fram hjá mér
klikkaðan kennara
Sólin skín í augun á mér
kennarinn er uppi í tré
Það er haustilmur af litunum
rauður, grænn og brúnn
Skyndilega vekur hávaðinn mig
Skólinn er búinn ]



[ Ég var fangi í huga mínum
Inni í veröld minni voru rimlar
þeir héldu raunveruleikanum frá mér
Ég fann lykilinn að heiminum
Ég stökk
til móts við alheiminn
Ég varð engill
Engill alheimsins ]



[ Hvert sem ég horfi sé ég  
augun þín sem skína svo skær
brosið þitt sem vekur gleði mína
nærveruna sem fyllir tómleika hjarta míns
Vinur gefur tár sín óhræddur
kannski mun ég gera það seinna
en ég er svo hrædd ennþá
um að verða hent út í horn 
þegar tárin láta sjá sig
Ég vildi óska þess að hlutirnir væru öðruvísi
það er þráður sem ég skynja
frá mér til þín
hann er mér dýrmætur
kæri vinur
en þetta átti víst aldrei að verða 
draumur í dós
ég fæ ekki það sem mig langar í
en eitt máttu vita 
Þú átt sérstakan stað í hjarta mínu
um ókomna framtíð ]



[ Ég spila og spila
sama lagið,
aftur og aftur.
Svo þegar ég missi nóturnar
man ég ekki lagið
og kunnátta mín fellur í gleymsku. ]



[ Þegar ég pikka
á einn strenginn
kemur þessi undurfagri,
hreini og tæri ómur.
Ómurinn deyr út,
en það er allt í lagi
-ég pikka bara í hann aftur. ]



[ Flugur sveima yfir höfði mér,
þær leita alltaf á hæðsta staðinn
-ekki spyrja mig af hverju.
Ég hef ekki hugmynd um það,
en það er annað mál
að ég hef ekki flugur í kringum hausinn minn
-ég er svo lágvaxin. ]



[ Innilokuð
alein
og eftir því
sem ég horfi meira í hornin
verða þau myrkari og myrkari.
Skrímsli skríða út
undan rúmi og út úr skápum.
köngulær þramma um
og tipl þeirra heyrist vel í þögninni.
Hrjúfur andardráttur úti við gluggan,
ég vona að það sé vindurinn. ]



[ Svört tár í nokkur ár,
hjartað svíður, því miður,
ískalt blóð, sorgarflóð,
sálin dökknar, vöknar, slökknar,
skrambans sorg, myrkrarborg
af kvíða, fingur svíða,
tíminn líður, dauðinn bíður
ekki lengi, kolsvart engi
stend ég á, lítil þrá
berst um í mér, í sjálfu sér
allt of mikið, verður svikið
út að lokum, mínum dropum
slotnar seint, það er leynt
í mínu hjarta, enga bjarta
von að sjá, ég mun fá
nóg af árum með svörtum tárum. ]



[ Stundum þegar ég stend
við salernisskálina og
fylgist með vatninu gutla 
ofan í henni, uns það svo
sogast niður af alefli.
Já Stundun þá ... finnst
mér lífið vera ósanngjarnt!

Afhverju get ég ekki farið með?
Afhverju má ég ekki þeysa í 
gegnum skolplagnirnar á ofsa-
hraða, í svartamyrkri og allri 
þessari dásamlegu drullu.
Hitta svo allar hressu rotturnar, 
og fara með þeim í partí, grúska 
í öllu dótinu sem endar þarna. 
Fara í skítkast!
  Og svo, fljóta með straumnum
lengst á haf út.

Afhverju fæ ég aldrei gera
neitt svona skemmtilegt?

---

Mér finnst að einn daginn ætti
kúkurinn að sturta mannfólkinu niður! ]



[ Ég er valmúginn
Er ekkert val bara kvöl fyrir ykkur
Ég er ál í æðum ykkar
Ríf í mig sálina og frelsinu svipti
Ég er siðlaust yfirvald
Held ykkur niðri og í tangarhaldi

Þú veist og þekkir mig en horfir ekki í augu mér
Þú veist og þekkir mig en lætur sem sá er ekkert sér

Ég er menningin sem skyggir á þína eigin
Þar sem þú horfir, þarft ekki að hugsa og ert bara feginn.
Ég er skugginn sem hylur sköpun þína
Þar sem þú þrælar dag sem nótt og hefur engan tíma.
Ég er kreddutrú sem gefur ekkert
Bara tekur og tekur og tekur og tekur
Ég er andleysið sem drepur alla von
Og smitast síðan yfir á þinn eigin næsta son

Þú veist og þekkir mig en horfir ekki í augu mér
Þú veist og þekkir mig en lætur sem sá er ekkert sér

Þú ert áin sem rennur í sjóinn
Þarft að berjast á móti í öfuga átt
Þú ert neistinn sem tendraði bálið
Þarft að berjast þá stoppar þig afar fátt
Þú ert hluti af mun stærri heild
Haltu áfram og skapaðu þinn eiginn betri heim.


Þú veist og þekkir mig en horfir ekki í augu mér
Þú veist og þekkir mig en lætur sem sá er ekkert sér ]



[ Einu sinni var hestur.
Hann var prestur. ]



[ Mín veröld er umlukin draumkenndri móðu
myndir sem hljóðlega líða mér hjá
heimurinn breyttist á haustkvöldi rjóðu
huga minn allan þú fangaðir þá

Allt það þú vekur er sál mína vantar
um vornætur dreymi\' er þú dvelur hjá mér
dularfull vötn og dimmúðga skóga
djúpin ég þrái að kanna með þér

Er augu þín líta mig ólgar mitt hjarta
undurblár ljómi stafar þeim frá
en fegurst er þó brosið þitt bjarta
brast eitthvað innra er fyrst ég það sá

Hárið þitt dökka og bakið þitt breiða
heilla, ég fæ vart litið þér af
röddin svo djúp, þínar varir mig seiða
stela ég þrái\' einum kossi þar af

Mín veröld er umlukin draumkenndri móðu
myndir sem hljóðlega liðu mér hjá
um okkur og allt sem hefði\' getað orðið
engri ég náði, þú hvarfst mér frá ]



[ Halldóru hilli
hana og villi 
samdi ég sögu
sjá nú snilli
setta í bögu.

Er á Akureyri 
óravegu fjarri
kátur um keyri
kallaður Svarri.
 
Í góðu yfirlæti
ég um spranga,
víni á mig væti, 
vorvindar anga.

Nærri því sem nýr
og nægilega skýr
allt í góðum gír
góður þessi fýr. ]



[ Þau ég dýrka og dái
þau ég elska og þrái
hverja stund og hvert andartak
sem ég upplifi. ]



[ Að vera með þér væri eins og að fljúga með fuglunum, finna frelsið fanga mig.

Að vera með þér væri ekkert léttúðugt hliðarspor, kerfisbundin leit að hlýju.

Að vera með þér yrði eins og hitabeltisstormur og krafturinn og orkan myndi breyta landslagi lífs míns það sem eftir væri..

Eða það myndi ég halda ef ég væri með þér ]



[ Maybe this
what I feel 
inside
is not enough

Knowing you
love me too
-not enough

Feeling pain
when I think
about you
leaving my life
for good

Maybe I
should say goodbye
for you
to feel alive 
again

Maybe I 
will feel alive
as well

So Goodbye 
for the rest of time

Goodbye for the rest of time. ]



[ Ég gekk niður Laugaveginn í dag og tók fram úr mörgum mispirruðum ökumönnum sem þar sátu fastir.
Er ég var kominn nokkuð áleiðis, kemur Megas á blússandi ferð niður Skólavörðustíginn og inn á Laugaveginn rétt fyrir framan mig. 
Hann var í klassísku vetrarlínunni sinni, gráum frakka, gallabuxum og skóm...
Og ég hummaði með sjálfum mér 
,,Ég var einn á róli á rúntinum dántán
þá rak ég augun í hann svona krúttlega fattan
svona þér að segja þá virtist ekki úr vegi að ganga hann uppi
en ég vílaði það fyrir mér fannst ég eiga heima fyrir aftan
hann var í beinu sambandi
hann var sjáandi með stíl
hann var í sveiflu uppávið og leið með skærum glans niður brattann
og hann var einum of heví, einum of heví
og ég hélt mér bara fast á mottunni...\"
- allt þar til ég kom að Listasafni Reykjavíkur. ]



[ Við myndavélar og bíla semur.
Hver sinn asna dregur.
Skrýtin er hann og telst hann fremur 
stór, og myndar legur. ]



[ Mundu mig.
Ég man þig.
Ég er hver?
þó ekki hver.
Sem betur fer
er ég Mundi Sig. ]



[ Oftast seint á morgnanna,
Það styttist í seinnipartinn. ]



[ Ég er í fýlu,
það skap ég kveð.
ytiurrrrrrrrwwwwwprrr
Þetta er allt annað :-) ]



[ Að tala við við, um það ég syng og yrki.
Hvað haldið þið?
Hringlaga spýta um beina þjöl úr birki.
Við er um við. ]



[ Á tímum hreyfinga og batnandi heilsufars og átu
eru menn ekki lengur barðir í köku
heldur salat.
Líka þeir sem heima sátu. ]



[ Svífa í hæstu hæðum
í gráðugri leit
að æðsta takmarkinu

- stunur, sviti, óp! ]



[ Það er of stutt bil á milli Áflog og og og og og Og Vodafone. ]



[ Það er sárt að missa konuna.
Sérstaklega fyrir hana
ef fallið er hátt. ]



[ Viltu stytta síðu buxurnar,
einkum þó að neðan.
Háværar eru hugsurnar
Æ þegiðu á meðan. ]



[ Bagaleg er byrjun bögunnar.
Er hún nú komin til lögunar.
Eitt er þó víst,
mér verður vel lýst,
er komist ég inn á spjöld sögunnar. ]



[ Stundum 

er eins og allt sé horfið.

En svo birtist það aftur

eins og ekkert 
hafi í skorist. ]



[ Þetta er vísa um á,
á sem rann niður fjall.
Áin meiddist á tá,
Mikið djöfull er ég snjall. ]



[ :. ::. ..:::..
.::.  .:: ..:::
::: .. ... ::.:.
..::: :.. .:: . ]



[ Í leik einum sem yfir stendur,
hvar ætli sé minn staður.
Boginn í hnjám, í baki bendur,
í stöðu sem markmaður. ]



[ Með trýni svo útstætt að framan,
eftir endalaust grasblandað sag.
Tveir hestar sátu þar saman
og báru saman sinn hag.

Framhjá þeim tölti þá daman,
báðir þeir komust í lag.
Það gæti verið svo gaman
að hneggja góðan dag. ]



[ Höf eru undur.
Höfundur. ]



[ Í gær hjá þér heima ég sat
og sá að það gamla var frat.
Ég sat bak við borð,
sýndi tölur og orð
og bauð nýtt brunabótamat. ]



[ Hún hátt í eyra mér stundi.
Ég á þig allan, ó Mundi.
Mér fannst það svo sætt
að ég gat ekki hætt,
svo sköp hennar fylltust af ...... ]



[ Í kókaínvímu, kynlegri keyrslu
kynóður staddur í kókaínveislu
þar sem refilegur gestgjafinn hefur reynslu
góða af allskyns óhóflegri neyslu

Hann fær sér í nös og hugsar um núið
sér heróín liðið helvíti lúið
öskrar ,,Hættiði að sprauta, það er betra að þið sjúgið
því þið liggið jú öll eins og þið hafið um ykkur búið\". ]



[ Kona viltu mála mig og meika mig
því ég vil leika þig
þú mátt putta mig og sleikja mig
því ég vil breyta til
og leita vil, að réttu ástæðunni til að beita til...
Að gera þig fríkí og kinkí kona
já og stinkí svona
það ég er að vona...
Að þú verðir svolítið væld
og klæðir þig úr buxunum 
og látir eftir þínum 
skítugu hugsunum.
Viltu að ég sé:
Nakinn á fjórum fótum og í leðuról
sem þú heldur á klofvega í leðurstól
með zorrógrímu, svipu og í leðurkjól
segir„ bíttu í þennan bolta meðan  
ég nota þetta reðurtól.” ]



[ Sumir karlmenn á konur ,,pikí”
en aðrir ,,stykí”, þó þær séu ”trikí”
því að þeir vilja fá að lick í
píku til að geta þrykkt í
en ég vill frekar mink í
boruna en að sleikja brjóstaskoruna
á mössuðum konum sem komast ekki í dragtir
en karlmenn samt pósa hálfnaktir
fyrir þær, sleipir allir olíuþaktir
ljósabrúnir sem bakaðir
Colgatebros og nýrakaðir.
En ég segi við þá:
„ Hafiði útriðna kuntu kíkt í?
með sýfilis og sýkt í
innri og ytri skapabörmunum
og er það þannig konur sem þið viljið halda á í örmunum
er þið gangið nýgiftir yfir þröskuldinn?\" ]



[ Þarna situr hann í sólskininu í grasinu
og slappar af með bjór í glasinu
og fiðrildið flögrar og blikkar mig
og léttklædd stúlka gengur framhjá eins 
og hún vilji láta þrykkja sig
en ég læt það ekki trufla mig frá skák við Lukku-Láka
jafnvel þótt skítugur róni liggi þarna í ælu og hráka, 
flugurnar þær flögra og fuglarnir syngja
dópistarnir ögra og dílerar hringja,
en sólin hún skín og speglar sig í tjörninni
og útigangskona klórar sér í kuntunni og görninni.
Já, það er sunnudagsmorgunn og nýt þess að vera í kyrrðinni
í miðri samborgaralegri konungarhirðinni... ]



[ Ef vini í æsku áttirðu alls ekki neinn
og allir þig stanslaust úthrópa
að þú sért aumingi og ræfill en standir ei einn 
því fjölskyldan þín sé svona upp til hópa.
Þá mundu að vonin er draumur hins vakandi manns
Og segðu ,,einn dag verður líf mitt einn rósardans\".

Þó þú vætir rúmið upp á hvern einasta dag
og almennt sért vonlaus talinn 
og ógæfan sé þér hið eina í hag
og af andlegu ofbeldi sértu kvalinn.
Þá haltu í vonina, því hún er draumur hins vakandi manns
og segðu ,,einn dag verður líf mitt allsherjans stjörnufans\".

Ef vinnu enginn vill veita þér
vatn og rafmagn af þér tekið
um vatn og mat þeir neita þér 
þegar í einangrun þér er ekið.  
Þá mundu að vonin er draumur hins vakandi manns
og segðu ,,einn dag verð ég kóngur með kórónu og krans\".
 
Ef eignir þínar allar taka þér frá
og óveðrinu sé ei að slota
og berji uns allur blár sért á brá
og kynfærum inn í þig pota.
Eyddu voninni og bintu enda á þessa veraldlegu pínu
en vitu eitt, þeir munu kenna um vonleysi þínu. ]



[ Ég ligg og stari á fjöllin  
svo fögur og firðina
upp á dúnmjúku skýji
ímyndaðu þér kyrrðina
og Magnús svífur áfram 
á bleikum joggara
hann minnir á ósofinn
og næringarsnauðan bloggara
með úfið hár, rauðsprungin augu
og innvaxnar kinnar
skyldu flissandi ungmennin
þekkja ljóðskáld 20.aldarinnar. ]



[ Sá Hlíf drátt heyja
strá líf - sátt meyja
Frá svíf - fátt segja
Fá líf - brátt deyja. ]



[ Hvað er betra að kveldi dags
en kavíar og kampavín
við ilheitan arin og aðferðafræðiglósur
með T- og Z-gildin sín

Því aðferðafræðin hún minnir á þig
-ég man er hjá þér ég sat
við reiknuðum og ræddum um
Kendalltá, Öryggisbil og Kíkvaðrat

Ég man enn hve mjög þú táraðist
er af tölfræðingi var það tjáð
að hin fagurskapaða frumbreyta
væri þó forlögum háð

Þú raukst út í reiði með raðstig mælinga
og raðbreytuglósur í hönd
ég sá það ekki þá, en sé það nú
þetta voru aðeins tvö óháð sýndarsambönd. ]



[ Á veraldar enda vafra ég um villurjáfandi
og sólin sest í hinsta sinn að mér einum sjáandi
og Guðsikon hefur upp rausn sína glansandi og gljáandi
Mælir: ,,Sannarlega segi ég yður, djöfullinn er vel vakandi\". ]



[ Elskan leyfðu mér að elta þig
elskan leyfðu mér að elta þig
ekki yfirgefa mig nú þegar ég er
búinn að smakka, kyngja og melta þig

Elskan leyfðu mér að elta þig
elskan leyfðu mér að elta þig
og er ég spangóla ekki gelta á mig
nei elskan - leyfðu mér að elta þig

Elskan leyfðu mér að elta þig
elskan leyfðu mér að elta þig
því nú þegar ég er búinn að melta þig
vill ég ekkert annað - er tilbúinn að svelta mig

Má ég elta þig um allan heim?
má ég elta þig um allan heim?
fuck framtíð, fuck fjölskylda og fame
já elskan - má ég elta þig um allan heim? ]



[ ,,Sá sem gleymir hinu liðna
glatar einnig framtíðinni"
ég hef blokkað allt er bjartast var
og týnt mínum besta vini.

- Meistari Jakob, hvar ert þú? ]



[ Hugljómi með 
snertingunni
bræðir 

myrkrið glóir
aftur og aftur 
og geislar út

svo áborið fræ 
ber ávöxt
og andar á ný ]



[ Tré lífsins hefur rætur sem við sjáum ekki,
stofn svo að við getum séð upphafið að nokkru leyti,
greinar sem skipta mannkyninu
og lauf kynslóðarinnar sem fellur að hausti
er markar tímamót - uns enn annað hefur vaxið í þess stað næsta vor.
Hið nýja lauf hefur í rauninni þegar vöxt sinn um haustið, 
en við sjáum það flest ekki, frekar en ung skáld 
– fyrr en stæði þjóðskáldanna hafa losnað. ]



[ Vatnið er spegilll himinsins
og í fjallinu er uppspretta þjóðarinnar
vatnið vökvar grasið, líkt og orðið tónlistina
og orðið er vitund vatnsins. ]



[ Hugmyndin er sprottin úr náttúrunni
og álver eru sprottin af sjálfseyðingarhvöt
þeirra sem ekki geta ort um eymd heimsins 
og bera ekki ættarnöfn er hæfa listamönnum. ]



[ Haf gleymskunnar umlykur eyðieyju tímans
og lituð gler hugans, hafa fordóma gagnvart minningum,
dæma þær eftir merkilegheitum þeirra – hræsni.
Telja þér trú um að minningin um dýpstu hamingju þína 
búi í framtíðinni, eilífðinni en ekki augnablikinu 
og að þú eigir að dusta minningarrykinu 
- undir rúm eða í tóma tunnu til að rýmka fyrir 
meira geymsluplássi - til að fá hraðara vinnsluminni. ]



[ Ég myndi ekki sleikja sjóinn, en líkama þinn
þó eins sé svitinn þinn saltur.
Ég geng haltur
af ást – já vina hún lætur þig líka þjást
og sum orð þín eru sem máluð í mitt minni
en loforð þín fögur afmást 
þrátt fyrir okkar löngu kynni. ]



[ Þér vantar von í alla nótt,
von til að sofa rótt.
Haltu fast í voninni 
um alla eilífð.

Von er til að trúa,
treysta en ekki ljúga.
Fá hana fagnandi hendi
með fallega og rosakvendi.

Viðlag…

Þér vantar von í allan dag,
sem nægir í þetta lag.
Þegar mér vantar von,
þá vona ég að fá hana.

Von er það sem mér vantar,
von sem þú getur alltaf pantað.
Halltu fast í voninni
um alla eilífð. ]



[ Svört spor næturinnar, gæfuspor hinna lánlausu.
En í hvaða átt?
Já í hvaða átt gengur sá er fer 
villu vegar – þá þegar
hann leitar nafla alheimsins, 
samastað með öðrum.
Leitin eftir hinu tæra, 
tæmandi sundurliðunin virðist endalaus. ]



[ Augu þín eru fallega blá,
Sem eru fallegri en allt sem er.
Það skal ég segja öllum frá 
Og brosi breitt til þín.

Mér líður ávallt vel með þér 
Og færð mig alltaf til að hlægja.
Loks þegar ég kem heim 
Hugsa ég um þig með mér um stund.

Viðlag…

Ég skal raula fyrir þig lag,
Sem ég raula hvern einasta dag.
Þú átt þetta lag eftir að fíla 
Og raula með alla daga.

Loks erum við saman á ný,
það er gaman að því.
ÉG á ei eftir að gleyma þér,
þú átt eftir að vera í huga mér. ]



[ Erkióvinur minn
er til.

Ég sá hann í gær
þegar ég labbaði niður götuna
sem endar aldrei.

Því söguþráðurinn 
er ekki fullmótaður.

Það vantar endirinn
í þriggja þátta uppbygginguna
og erkitýpurnar 
eru ekki feigar.

Því ekkert er dæmigert í lífi mínu.

Samt sá ég hann
þegar ég labbaði niður götuna
sem endar aldrei.

Erkióvin minn
sem ég elska. ]



[ Tárin úr öðru auganu mynduðu tóna
en úr hinu láku setningar.
Svo ég settist niður með gítar
og söng henni þennan söng sem hún vildi heyra.
Um að við værum ætluð öðrum,
að þetta væri mér að kenna – Dylan style. ]



[ Vaknaði í morgun
leið ömurlega
og fór aftur að sofa. ]



[ Hvað er ást?
Hvernig veit maður hvort maður sé
ástifangin eða ekki?
þegar talað er um fiðrildi í maganum!
Er það þá satt?

Ást er tifingin, 
og hún er góð!
Enginn veit hvort maður er ástfanginn,
fyrr en maður bara veit það1 ]



[ Það var eitt sinn ungt og óreynt skáld
sem samdi einfalt ljóð
- um hugljúfa og fallega hluti lífsins.
Svo komu fræðimenn í hvítum sloppum
sem slitu ljóðið í sundur,
potuðu í það með nálum
og kinkuðu kolli íbyggnir á svip.

Skáldið horfði hryggt á lífvana leifar ljóðsins 
á köldu skurðarborðinu
\"Þið hafið drepið ljóðið mitt\"

\"Nei\" sögðu þeir.
\"Við höfum greint það niður í frumeindir sínar, 
skilið í sundur orðin og tilfinningarnar, 
og fundið merkinguna.
Nú getur þú birt það opinberlega\"

Skáldið safnaði hnuggið saman 
blóðugum tæjum einfalda ljóðsins
- um hugljúfa og fallega hluti lífsins
undan bjartri flúorbirtunni
og gróf það í garðinum sínum. ]



[ Hún settist niður og orti um væntingar sínar 
á hinni ókomnu tíð, um veröldina sem verður.
Hún orti hið mikla ljóð á vængi engilsins,
með penna fylltan af hans eiginn blóði.
Hún sendi hann aftur til síns heima,
með geislabauginn á milli lappanna.
Hún hefði betur varið tíma sínum á annan hátt,
því hver í andskotanum skilur illa skrifaða íslensku í himnaríki. ]



[ Hnyttnar athugasemdir út í loftið.
- það er kalt
Ákaft handapat
augun stjörf af kaffi
bjór
og samræður.

Við ætlum að bylta heiminum í kvöld ]



[ Er hið dæmigerða íslenska nútímaljóð 
ekki eins og hákólagengið listafólk sem nakið, 
þakið súrumjólk þylur upp úr þýskri símaskrá 
á meðan það gengur yfir forsíðumyndir 
sem voru klipptar framan af Mannlífi... 
bara dálítið töff minn kæri Jakob? ]



[ Það er frost
húðin er þurr
hnúfarnir eru sprungnir
sár.
Sinubruni í bakgarði nágrannans,
vatnsleiðslurnar eru frostnar.
Nú er sko tíminn til að hætta að reykja. ]



[ Svört varð snjókoma þegar við stigum út úr hvítkalkaðri stofnuninni.
Grindverkið ræðst á mig þegar ég reyni að telja strikin í götunni.
Útvarpstækið verður minn einka syndaaflausnari á meðan það útlistar afleiðingarnar af gróðurhúsaáhrifum.
Dómsdagur reis áður en ég vaknaði,
ég missti af honum út af því að vekjaraklukkan hringdi ekki. ]



[ Þegar snjókallarnir bræða mig í gegnum gluggann
með blóðugu augnaráði sínu og visku
veit ég að ástin er nærri 
og vorilmurinn fer að berast
og tími til kominn að draga fyrir gluggatjöldin 
og anda að sér þjáningu heimsins. ]



[ Hversu djúpt getum við sokkið
án þess að drukkna?
Hversu oft getum við skorið okkur á púls
án þess að blæða út?

Til hversu eru mínar hugsanir?
Ekki munu þær bjarga heiminum.
Þú sérð ekki hyldýpið fyrir framan þig
ef þú opnar ekki augun.

Rífum þau burt,
þessi lög, þessi bönn
þessar raðir af öðrum sem segja þér hvað þér finnst.
Rífum þessi augnlok burt.

Hversu oft þarf að drepa
til að við förum að meta lífið?
Hversu mikið þurfa allir svindla
til að fá það sem þeir halda að þeir þurfa?

Eilífð, heil eilífð mun það vera
eða þangað til að risaeðlurnar snúa aftur
og éta okkur. ]



[ Uppgerðar gleði
- til að fela
þennan gapandi tómleika
innra með mér.
Enginn má vita
af þessari vængbrotnu ást.

Ég veit að augun ljúga ekki.
Gerðu það
ekki líta í þau.
Ég vil bara þurfa að blekkja sjálfa mig. ]



[ Jakob er ekki síðri tantra félagi 
en hver annar. ]



[ Steinhlaðnir veggir klaustursins
umgjörðin sem veitti mér frelsi
frá þöglu vori fjallanna.

Þó voru það faldar forboðnar bækur klaustureglunnar
er héldu lífi í mér - kynlífi?

Bækur um duldar hneigðir
dásamlegra dísa - erótík. ]



[ Kyrrð dagsins
endurkoma fuglanna
undur veraldar

undarlega þurrir morgnar í úðanum
undarlega þurr kvöld í sólarroðanum.

Siðferði fjallanna klifin
tímalaus veröldin dæmd
óttalaust andrúmsloft

nært hjarta stjörnubjartar nætur
nært hjarta hvern skýlausan dag.

Eftir óteljandi leiðum
sigla hugsanir aldanna
undir leiðsögn ólíkra hugsuða. ]



[ Ég var týndur
er ég hitti þig á förnum vegi
og þú fórst með mig heim.

Þú taldir mig vegbúa
og þú elskaðir mig í þeirri von
en ég var ekki slíkur maður.

Ég var bara týndur
er ég hitti þig á förnum vegi
en nú er ég villtur. ]



[ Ástin er eldur
sem brennir alla
og það virðist vera staðreynd
að ljótt fólk vill brenna sig fyrst. ]



[ Líf mitt fjarar út
því þú vilt ekki deyja fyrir mig
og veröldin getur aðeins elskað 
annað okkar.

Kossar hennar voru Júdasarkossar
en við - við verðum aldrei framar kysst
af hvort öðru.

Tilgangsleysi tilverunnar algjört
tómleikinn bergmálar innra með mér
eins og hamingjan í New York
uns ég lygni aftur augum í hinsta sinn. ]



[ Ég hitti löngu gleymda ást
í listasafni í Barcelona
hún brosti og spýtti á mig rauðvíni
sagði ,,blossi augna þinna er slökknaður\"
og ég sagði ,,já hann slökknaði á sama andartaki og fegurð þín\". ]



[ Á Vatnsendahæðinni er verið að
vana mann
og Feministafélagið mætir til að 
úthúða, og hæða hann.

Það viðrar vel til vönunnar, þó að vísu
sé það ávallt sárt
þær,,þetta er forarkjaftur, klámhundur
og á það skilið - það er klárt\"

,,Er þetta Jarlinn\" er spurt, þær svara
,,bara eitthvað kríp\"
ég segi ,,væri ekki jafnrétti að henda öðrum krossi upp 
og kötta á einn sníp?\" ]



[ Á Öskjuhlíðahæðinni er verið
að fæða útigangsmann
og forsætisráðherra samgleðst honum
og lætur setja á útivistabann

Það er heiðskýr himinn og félagarnir skella sér á Perlubarinn
þessi útigangsmaður er hlandblautur, tannlaus og illa farinn 

Og forsæitsráðherra spyr ,,á ég að redda þér vinnu uppi á bækistöð\"
og róninn svarar ,,nei andskotinn er mig aftur að dreyma þessa martröð\". ]



[ Á Vatnsendahæðinni er verið að krossfesta akfeitan mann
og allir á bækistöðinni eru sammála
um að þetta sé ,,djöfulli gott á hann\"

Þetta er dagur fallegur, en hann var dreginn sofandi út úr bíl
og Henrik segir ,,djöfullinn hann ætlaði að selja ljóðabækur Daða til Nýhil\"

En af krossinum er öskrað ,,Guð, hef ég ort mitt hinsta ljóð?\"
og himnarnir opnast og mælt er 
,,sannlega segi ég yður já, en djöfull voru Nútímaljóðin þín góð\" ]



[ Á Vatnsendahæðinni er verið að
Keðjufesta mann
og Daði notar síðasta tækifærið
til að drulla yfir hann

Það er lognmolla, og loftið fyllt af skítalykt
og ég mæli ,,það er eins og einn karlmaður hafi hér í annan þrykkt\"

Og hinn keðjufasti segir ,,hvað? hvað? ég má þetta alveg\"
en Daði brosir og segir ,,Ó, nú verður hver æfingaferð yndisleg\" ]



[ Uppi við Þingvallavatn
ligg ég í grasbala 
og horfi upp í himininn
eins og við forðum daga
ég og þú
og morgunstjörnurnar
þar sem eitt sinn stóð skrifað
að við skyldum alltaf vera saman
stara á mig spyrjandi
ásakandi
hvar er hún?
og ég sakna þín
-óbærilega

og ég velti fyrir mér hnífnum
sem þú faldir eitt sinn
og fólst mér að henda
hvernig ætli sé að falla
fyrir þessum hnífi?
falla fyrir þér endanlega
ég brýni hugann
og rýni niður í dimmblátt vatnið
sem býðst til  að umfaðma mig
veita mér viðtöku
og reyni að sjá fyrir mér hvað gerist
þegar rautt og blátt
renna saman í eitt 
grænt ljós

hefndin var sæt
en blóðið er biturt og beiskt
nema þetta með hnífinn er náttúrlega hugarburður
leirburður skáldsins
framburður jökulstíflu hugans
auðvitað fór hann í ruslið ásamt mér
samviskusamlega
það hefði samt verið betra að hafa hann með
beittan og öruggan
sé alltaf svolítið eftir honum

og hér ligg ég í hnipri
stóri strákurinn þinn
en þó svo lítill andspænis þér
fegurð þinni veldi og glæsileik
þú ert aflið sem hélst mér gangandi
fjöreggið mitt
sem ég gætti ekki nógu vel að
þú hefur það í hendi þér
hvort ég flýt eða sekk
með þungri samvisku 
og ég bið þig að fyrirgefa mér
-hið ófyrirgefanlega

það perlar  á ennið 
og döggina allt í kring
vatnið, fjöllin og stjörnurnar
eiga engin svör handa mér
nema þegjandi samþykki
og ég  lygni aftur augunum
sleppi og treysti
og ég flýt eins og þú kenndir mér
 á öldu minninganna út á vatnið
djúpt í endalausan ilmandi faðm þinn
og enn á ný vaggar þú mér þýðlega
í kjöltu þinni brosandi
og ég þrái þig
-ólýsanlega.

Fyrsta skíma morgunsins
glennir út fjallstoppana
þrengir sér niður hlíðarnar
sameinast vatninu og mér
og ég minnist hjarta míns
sem er í gíslingu þinni
einhversstaðar í Reykjavík
með kröfu um lausnargjald
án þín er ég hálfur maður
skugginn af sjálfum mér
fjúkandi sandkorn 
í stundaglasi eilífðar
sem snart varir þínar 
eitt sinn fyrir löngu síðan
og varð að gulli,
fölnandi laufblað
í fyllingu tímans
sem strauk vanga þinn
eina örskotsstund
á leið sinni út í buskann
og ég elska þig
-óendanlega.

Ég rís upp úr vatninu
af sjálfum mér 
það er lífsmark allt í kring
og undir nýrri dögun 
kviknar sú von
að leysa minn betri helming
úr klakaböndum
því við eigum það skilið
að elska hvort annað til fulls
í frjálsu falli og flæði
þessi andartök sem eftir eru
uns við skellum til jarðar
og verðum að dufti

og í hálfrökkrinu 
held ég af stað í bæinn
til að sameinast sjálfum mér
-og þér. ]



[ skæri klippa margt..
skæri klippa húð og hár,
skæri klippa hamingjuár,
skæri klippa fingur af,
skæri klippa rím,
skæri klippa hamingju,
skæri klippa annað fólk,
skæri klippa sambönd,
skæri klippa inní mig,
skæri klippa þig..

sárt er að hafa skæri
í stað putta.. ]



[ Ég þoli ekki hatrið,
hvernig það heltekur mig,
lætur mér líða illa,
fær mig til að gera hluti..

Ég þoli ekki þunglyndið,
hvernig það brýtur mig niður,
gerir mig hryggan,
dregur fram tár..

Ég þoli ekki ánægjuna,
hvernig hún endist stutt,
skilur mig alltaf eftir aftur niðri,
lætur mig vanta hana enn meira..

Ég þoli ekki óvissuna,
hvernig hún fer með magann minn,
með allar þessar spurningar
sem enginn orð geta svarað..

Og verst þoli ég ekki ástina,
hvernig hún blandar öllu saman.. ]



[ (Með djúpri Leonard Cohen rödd)

He introduced her to the garden
of the moon.
I lay downtown busy screwing,
don´t ask why you can hear 
the music and the flash,
near the sun´s ass. ]



[ Tíminn flýgur
á undan mér.
Og lífið svo stutt 
og fyndið.
Tárvot augu á andliti þínu
finnur fyrir og reiði.

Afhverju hún,
svo fögur og blíð.
Við munum alltaf
hana syrgja.
Stutta lífið hennar sem var
algjör sæla í huga.

En margur er sár
þótt hann sé smár.
Guð, 
sem geymir og elskar.
Mun hana gæta 
og kyssa. ]



[ Hvað er klukkan ?
Hún er uppfinning,
sem hann maður fann upp.
Nei í alvöru, hvað er klukkan ?
Svona málmhlutur
sem telur tímann.
HVAÐ ER KLUKKAN ?
Já, þú meinar,
hún er fjögur. ]



[ Himininn blár,
skýin hvít,
grasið grænt,
sólin gul.
Litrík náttúran og mitt á milli þessa alls stend ég.
Það er þar sem ég stend að ég velti fyrir mér tilgangi lífsins.

Hver er eiginlega tilgangur lífsins?

Kannski sá að njóta náttúrunnar,
kannski sá að skoða heiminn.
kannski sá að lifa með Guði,
eða að láta gott af sér leiða og vera ánægður með tilveru sína á jörðinni.
Hvað er eiginlega rétt?

Hvert líf hefur sinn tilgang.
Ekkert líf hefur sama tilgang, 
alveg eins og við höfum hvert og eitt okkar hlutverk.
Þannig er tilgangur lífsins ólíkur öllu öðru. ]



[ Lífsins ljós.
Lífsins myrkur.

Við mætum hvoru tveggja.
Tökumst á við hvort fyrir sig.
Glöð eða döpur, í sorg eða gleði. ]



[ No
it can\'t be
I don\'t see
how you could leave me
all alone
in the dark
when you said
that you loved me
I can\'t see

My love 
for you
runs deeper

You are my friend
my companion
my soulmate

It can\'t be

My love
for you
will never let go
of me

I 
will never let go
of you

I don\'t see
how you could leave me
all alone ]



[ Samviskusemi er góð.
Metnaður er góður.
Jafnvel dyggðir? 

Af hverju sef ég þá svona illa?

Ég hlýt lof og hrós, innantóm orð, fyrir metnaðarfullt verk,
en það kostaði mig tveggja tíma órólegan svefn hverja nótt og svitaköst.

Ég brotnaði meira að segja niður og grét.
Ég græt aldrei, 
því ég er sterk.

Svefnlausar nætur, tár og mikið kaffi.

Skólinn.
Ég vélritaði 15 blaðsíður og fékk tölu í staðinn.
Fékk tölu í staðinn fyrir andvöku nætur, ferhyrningslaga augu sem svíða og öran hjartslátt.
Talan var ekki einu sinni há.
Milljón er ekki há fyrir Jóhannes.

Hvað gefa tölurnar okkur?

Þú og ég ættum ekki að hugsa um tölur og hve mörg núll við eigum fyrir aftan þær.
Hugsum frekar hvað við getum gert fyrir hvort annað og þann sem á bara eitt núll.

Sérðu norðurljósin?

Vindurinn breyttist í austanátt.

Nei sko! 
Vorlaukarnir eru farnir að gægjast upp úr frosinni jörðinni. ]



[ Ég sá þig og hreifst um leið.
Þú hreifst líka, ég bara vissi það ekki.
Bæði feimin.

Ekkert heyrðist eða sást.
Stóra tímaglasinu var snúið þrisvar.

Ég sá þig þá og var enn hrifin.
Þú varst það líka, ég var bara lengi að uppgötva það. 

Litla tímaglasinu var snúið þrisvar.

Svo gerðist það.
Það varði.

Sálin tók kollhnís.
Þetta var eitthvað öðruvísi en gerðist vanalega.

En það endaði svo.
Hefði getað orðið.
Feimin mistök.

Ekkert.

Örvænting.
Ég ætla að reyna að ná til þín.
Ákveðni.

Ekkert.

Von, þrá og eftirvænting.
Þráhyggja, eymd og vanlíðan.

Þú opnaðir gat.
Gleymdir að fylla upp í það.

Ég er svampur í vatni með saltbragði. ]



[ egg óttans
er gegnumlýst af sérfræðingum
en þeir geta lítið gert

egg óttast
er öruggast innan um önnur
í vernduðu umhverfi bakkans
heimsóknir eru bannaðar

egg óttans
er þess eðlis
að til að komast að rótum vandans
þarf að brjóta utan af því skurnina
og hreinsa innan úr því

en þá er of seint að bjarga því

egg óttans er brothætt
og eina leiðin til að varðveita það af viti er að sjóða það ]



[ það er ljóður á mér sem skáldi 
að ef ég kvæði
yrði það bagalegt
fyrir hina

stöku sinnum ]



[ þegar ljóð eru orðin þess eðlis að við liggjum yfir þeim, reynum að þóknast lesandanum og göngum jafnvel svo langt að yrkja eftir pöntunum, þá er kominn tími til að hætta þessu eða fara í pásu ]



[ Ó nei

þeir eru byrjaðir
slökkvið á viðtækjunum
bjargi sér hver sem betur getur

þeir eru farnir af stað
með áróðurinn
stefnurnar

og þessi andlit

...

hjálp ]



[ þau dreymdu um að fara í mörkina einsog í fyrra um verslunarmannahelgina þegar þau héngu saman og drukku landann sem þau stálu úr tjaldinu við lækinn

og þá kemur perrinn með pelann í hendinni klæddur kraftgalla

og hann skjögrar eftir bakkanum,
lýtur niður að læknum
ælir í hann og segir

(hann) 
hei
hei þú hei þið
hei dettum íða
útí skógi
hver er addna útí skógi
að hlæja
fá sér almennilega í staupinu
hei drusla
komdu drusla
komdu litla rusladrusla
að busla 
útí skógi


(hún)
fokkaðér

(hann)
píka
litla píka
komdu líka til mín píka
krúttlingurinn og dúkkulúkkið mitt
hér kem ég að sjá þig faráðig
dóni frá fróni
hálfgerður róni
kominn af fróni
faráðig
dóni frá fróni
fróni frá dóni
rónadóni frá fróni
frá rónadónafróni
faráðig áðig –

(hún)
drullaðéríburtuperri

(hann - röflandi) 
anski
hanski
kannski...

(hún) 
ég veit ég vinn fokkings úrslitin...

þá þótti mér ég fara að gráta og slökkti á sjónvarpinu ]



[ erum við ekki að ganga of langt – postpost

er farið að styttast í framhaldið
þar sem leodicaprio snýr aftur 
og vaknar upp í vesturheimi 
kalinn og með koffortið á bakinu
skrönglast hann til sjávar 
og fær miða á þriðja farrými 
fyrir bæturnar 
frá amerísku tryggingastofnuninni
hann hittir fyrir katewinslet
útgrátna og ómögulega
á leið til bretlands á ný
eftir fyrri lífsreynslu
það verða fagnaðarfundir
í nýju glæsifleyi skipafélagsins
og framhaldið þekkja allir
þó þeir hafi ekki séð forverann

eða fáum við forsöguna 
þar sem leo elst upp 
í bresku atvinnuleysi
ásamt félögum 
af sömu stéttum
og dreymir um betra líf í vesturheimi
uns þeir leggja til hliðar
og neita sér 
um skemmtan alþýðunnar 
um stundarsakir
til þess eins
að upplifa ástina
í nokkra daga 
áður en drottinn og dauðinn
skipta hópnum 
á fyrsta og annað farrými
og lífs eða liðna ]



[ her lenda minna leggur upp í enn eina ferð til einskis
þar sem þeir munu allir láta lífið með sama hætti

aftur og aftur er slíkum deildum fórnað á altari lostans
í ferðalagi sem tekur varla nema örfá andartök

og þá breytir engu hvort fremstur meðal jafningja sé sá útvaldi

þeim er öllum fórnað ]



[ ég ætla að semja ljóð
alveg háalvarlegt ljóð
og djúphugsað

en fyrst þarf ég að pissa
bíddu

og svo byrjaði gædíng læd ]



[ var hjá tannlækni
er ennþá dofin
mikið dofin

ef ég stend á haus
ætli deyfingin renni þá upp í heila
og inn í ástarhvelið?

ætla að prófa ]



[ Lokaðu augunum
því veröldin hefur uppá
svo margt ógeðfellt að bjóða

Lokaðu augunum
því að það er betra að gleyma
láta sér dreyma

Lokaðu augunum
og vonaðu að þú vaknir upp
á öðrum stað. ]



[ Þegar ljósin í blokkinni slökkna
og ungri meyju um augun tekur að vökkna
og kertaljóstýran lýsir upp sveitta líkama okkar
eins og ljósastaurar sem lýsa upp blaut malbik
þá hafa tveir ókunnugir samkynhneigðir menn
ekki lokið sér af – í borg dásamlegra hneigða. ]



[ Ég man hvað það fór í þig
er inn skein birtan
enda taldirðu heiminn á lokastigi
búinn að tapa sér - gjörsamlega firrtan
Og hinsta minning mín af þér
eru litlar nærbuxur og tætta náttskyrtan.

Og hvað ég vildi óska þess 
að þér yrði skilað
eða óskrifuð ljóðin þín birt
svo einhver gæti lög sín við þau spilað
ég ætlaði alltaf að taka þau upp
en bölvað tækið það var alltaf bilað.

Hver mínúta í lífi þínu sirkus
sjálfsvirðing ekki til
mistökin engin, upplifun aðeins
pönkað lífsviðhorf, ég varla skil
og þú hikaðir ekki við að fara í lífspóker
þó í augnablikinu hefðirðu ömurleg spil.

Þetta voru verstu tímar lífs míns
við áttum samleið í eymdinni
þú tókst þitt eigið líf loks
en eymdinni – ég gleymd´enni ]



[ Friðsæld þagnarinnar
jafnast ekki á við
sálarró ljóðsins. ]



[ Víst voru vandamálin einnig mín
Hrokinn – það ringdi upp í nefið
En kasta þú ekki steinum úr glerhúsi
Því það snjóaði upp í nefið á þér – dópisti. ]



[ Móðir mín, ó, móðir mín
grát þú ei nú,
því að þú veist
að þó ég fari 
ég ætíð komi
en ég vil að þú vitir
að ég fari aldrei frá þér
því í huga þínum ég ætíð er
og í hjarta þínu ég ætíð bí
þó sé ég fóstur barn.

Ég kem þó fljótt aftur
og þá heim ég sný
því að án þín
allt líf mitt er fyrir bí.
Ég mun sakna þín svo mikið
því að þú gafst mér ást
þú gafst mér lag
þú gafst mér ljóð
en ofan á þetta allt þú gafst mér
það besta í heimi.
Líf. ]



[ þú batnar víst bara
með ári hverju
eins og góð vín,
eða svo er mér sagt,
og værirðu vín
svo sætt og ljúft
drykki ég þig
af áfergju ]



[ Guð gefi að ég verði ekki fallegt lík
heldur rúnum rist og mörkuð ljótum örum
og djúpum rispum
sem sýna að ég hef lifað til fullnustu
horft óvarin framan í heiminn
þorað að elska þar til ég hef verið svikin,
svívirt og barin
að ég hafi nýtt tímann til að ferðast
öfganna á milli
og kynnst lífinu í allri sinni dýrð

Guð gefi að síðasta andvarpið
verði ekki fullt eftirsjár
heldur geti ég södd sagt skilið
við tilfinninga-gnægtaborð lífsins ]



[ The past is gone, and the future is here
Alone, shaking and full of fear
The day I lost my friend
It was the day when it all came to an end

In the shadows of my own dept
Holding and emptiness that I kept
The day I lost my friend
It was the day when it all came to an end

Loved by the hatred
Hated by those I penetrated
The day I lost my friend
It was the day when it all came to an end ]



[ Úlfbróðir
í nóttinni.
Hundar ýlfra
bak vi&#273; luktar dyr.

Úlfbróðir, stökktu inn
um gluggann minn.

Slökktu
þennan brennandi þorsta
í líkama mínum,
urra&#273;u í eyru mér,
sleiktu og bíttu.

Á eftir
skaltu sitja við gluggann
og spangóla á tunglið.
Ýlfur hundanna
mun vagga mér í svefn.

Úlfbróðir,
ástin mín
í nóttinni. ]



[ Í garði
genginnar ömmu
standa trén
ennþá styrkum rótum.

Þar vaxa
engin blóm lengur,
nema
í bláleitum draumum mínum. ]



[ Konan mín nöldrar svo svakalega,
er að gera mig gráhærðan.
Ó, hví er þessi kona mín trega,
ennþá á lífi með skeyting þann?
En einn daginn þá sá ég í fréttum,
að þeir sem voru af dauðra stéttum,
byrjuð´ að rísa úr jörðinni,
í allri dauðri dýrð sinni!
Uppvakningar á meðal vor,
og ekki með neitt óþarfa slor!
Þeir náðu minni konu 
og bitu hana á háls,
þá fann ég fyrir létti,
fannst ég vera frjáls!
En helvítis skrukkan varð ein af þeim,
nú sækir uppvakningur mig heim.
En ekki er hún hætt að blaðra,
dauðinn hindraði hana ekki í að þvaðra,
því núna gengur hún um og veilar,
þessa endurteknu línu \"HEILAR!\" ]



[ Ég er kannski feitur og fullur af iði,
kannski bara sveittur gaur,
en það er bara aukaatriði.
Í augum drottins ég er
hinn dýrmætasti maur.
Hann fylgir mér hvert sem ég fer. ]



[ Hjartað brotnar
í þúsund mola,
dreifist
yfir rúmið.

Og þú
heldur
að brotin séu
blöð af rósum. ]



[ Waits mælti ,,Við erum saklaus er okkur dreymir”
en Dylan finnur ekki áttina heim sama hvað hann reynir
og eigrar um hljóðlaust lokaður inn í skel - sjálfan sig því leynir
og Guð almáttugur bölvar okkur þrem ,,Djöfull eruð þið seinir”.
En Dylan mælir glottandi um hæl ,,Guð, ég skal leyfa þér að vera í mínum draumum, 
ef ég má vera í þínum”

Guð mælir á móti ,,Ert þú einhver postuli úr postúlíni?
Ert þú kominn alla þessa leið í tómu gríni?
Með sótölvað - bölvað skáld sem lyktar af óvígðu víni,
þú ættir ekki að fara með þessa spurningu í helvíti og spyrja Mussolini,
því að flestir draumar hans eru hrein martöð
í það minnsta í augum mínum”

En Cohen kallar ,, er okkur ekki alla að dreyma ást?
Og er hið illa ekki hið góða sem hefur þurft að berjast og þjást?
Sem vill hefnd og hafa sigur eftir að hafa þurft að kljást,
eins og á tuttugustu öldinni svo berlega sást
og sést enn hjá þeim sem ekkert hafa af því lært”

Og Gunnar Dal bætir við ,, Hin dýrasta reynsla okkar verður engum kennd...”
og bakvið Guð gjægist Jim og skýtur inn ,,This is the End”
og Gunnar heldur áfram ,, svo gamli maður, veittu hinum ungu ei vernd,
það að halda að þeirra kynslóð sé yfir aðrar hafnar, er ekki ,,trend, 
so my dear old friend” leyfðu raunveruleikanum að skína á þau skært”

Og Megas tautar ,, hvurn andskotann er ég ,,Um44” að gera hér,
tja finnst´etta er svona... the more the merrier”
og Jónsi tekur falsettu ,,með beyglað der”,
og Megas mælir,, hver er svona djöfulli ,,skver”....
ef ég er með minn eiginn super – hjálpræðisher
þá reddið mér ,,böns of moní” ég verða lifa af”

Ginsberg hefur upp rausn sína ,,Ameríka ég hef gefið þér allt”
og Garcia glottir og mælir ,,margfalt allt þá hallt malt er kalt – kynkalt?” 
Og Þremill þyrniber öskrar ,,brunbretti! Svaka svalt”
og Andri sleikir Hitlershárið og segir ,,Kaffi ávallt!
og kannski indverskt kryddte og eitt... crossand” (með frönskum hreim) 
og stúderar svo franska heimspekinga sem eru róttækir og reykja skaf.

Jesú hvíslar að Megasi ,,Ég skal breyta kranavatni þínu í vín”
og Dylan segir ,,ég er blanda af Woody Guthrie og James Dean”
og Haalande á hækjum segir ,,ég er að leita að Keane”
og maðurinn með ljáinn segir ,,Jesú ég er kominn að leita þín - nei grín”
og Megas stendur upp og segir ,,afsakið mig á meðan að ég æli”

Megas sest og segir við Garcia ,,settu textana í mail eða e-mail”
og Stiglitz við Davíð ,,það er ekki í þér nein hagfræði(heila)brú heil”
og Roy Keane birtist, segir ,,fail to prepare –prepare to fail”
og Nelson Mandela brosir og segir ,,Hey, I´m going back to jail”
og Garcia segir ,,jail ó!, J-Lo, Jay L(en)o?” og glottir.

Nietczhe birtist eins og forðum og mælir ,,GÖD ER DÖD”
og Megas syngur ,, ég á mér tröð, ég á mér tröð, ég á mér ma a a a a aa artröð”
og svo fellur allt í ljúfa löð 
lognið á undan storminum Ó gvöð!
Jakob veinar ,, viltu keyra í flýti upp á bækistöð
Æ Daði með hraði, því augnskaði... Ó hvílík pína og kvöð”... ]



[ Ég heyri það sem þú segir
þú vilt komast inn
orðunum þú fleygir
í gegnum gluggan minn

en elsku kæri vindur
þú sem blæs og blæs
og skugga tránna hryndur
þó ég er þér læs
margar dansandi myndir
leika vegginn minn

Segðu mér þínar syndir
er ég hlusta um sinn
því hægt í draumalandið
ég rólega smíg inn

sofðu nú elsku vindur
sofðu einsog ég
svo að þínar hendur
nái aldrei mér. ]



[ Úr ríki drungans
leita ég að útgönguleið
og hef lengi gert
en skuggar fortíðar
krókódílar og hýenur
hamla för minni

en viti menn
þarna flýtur trjádrumbur hjá
niður eftir ánni
og ég stekk á hann
og tek mér far
án þess að skuggarnir nái taki á  mér

og villidýrin fylgjast með bráð sinni
hverfa í átt að Ljósuklettum
þangað sem þau geta ekki
fylgt mér eftir
því þau eru hrædd við hið góða
hrædd við þig

himinlifandi flýt ég
niður eftir ánni
og allt verður bjartara
fegurra eftir því sem á líður
jafnvel fuglasöngurinn
hljómar glaðlegur enn á ný

og loks sé ég þig
bíða mín á árbakkanum
Drottningin mín
glæst í gullnum roðanum
með órætt bros
og blik í augum

og er ég nálgast þig
slengir þú út hramminum
veiðir mig blíðlega upp á bakkann
læsir létt í mig klónum
og býður mig velkominn

og ég kem ekki upp orði
því ég veit
að takmarki lífs míns 
er loksins
loksins náð
ég er kominn til þín
kominn til að vera

og aldrei skein sólin mér skærar
en á brávöllum Ljósukletta
þennan dag. ]



[ Á betri stað þú kominn ert á,
ef ég það segja má
en samt of fljótt þú féllst frá,
og aldrei aftur fáum við þig að sjá.

En eitt ég veit
að Guð gætir þín.
Hvíldu í friði elsku vinur
Þú munt alltaf  eiga pláss í hjarta mínu. ]



[ Þau rifust og rifust
um hver þau eru
þau héldu bæði
að sárin gréru

Þau héldu bæði
svikar og lygar
og öskruðu af bræði
grétu tára veigar

Þau vonuðust bæði
að ástin væri endurgoldin
en í hjartanu óx
kalda ísafoldin

og þau rifust bræði
á meðan myrkrið faldi
óvina hæði
sem sigra taldi

þó þau elski bæði
bæði hvort annað
og beggja fræði
þau hafa kannað

en þau hlusta bæði
á lygar og prettar
á óvina sæði
sem í hjörtun setti. ]



[ Það eina sem ég sá var móða
í gamla daga.
Þú tókst mig að þér,
sýndir mér það góða.
Þú gefur mér aga.
Slepptu mér, haltu mér,
ég finn til.
Ég kem aftur og finn
kraftinn þinn. ]



[ Dauðinn frýs,
Dauðinn fellur.
Dauðinn kýs,
Dauðinn skellur. ]



[ Þú ert góður, þú ert bestur,
Þú ert stór, þú ert mestur. ]



[ Ég sigli um á fögrum nóttum 
í leit að hinni fallegu rós 
sem fannst aldrei.
Hún týndist í eilífðar dal og sjávar seldunni fallegu sem ég sá glitrandi.
Líf mitt er ónýtt eftir það erfiða sár
sem myndaðist eftir aldar raðir. ]



[ Það kom aldrei þetta fallega barn sem 
við biðum eftir alla æfi
enn daginn kom það svo frítt og fallegt.
Það brosti til mín eins og engill á hvítum skýjunum.
Það var glatt að koma í heimin í hinn fátæka fagra heim. ]



[ Óhræddur við að vera þú sjálfur,
Þú ert bara þú.
Vertu þú sjálfur eins og þú ert,
Þú ert bara þú.

Óhræddur við að vera öðruvísi,
Þú ert bara þú.
Haltu því áfram,
Vertu þú. ]



[ Ég sný mér við,
Þar stendur þú og brosir
Og það geislar af þér,
Þú geislar eins og engill himnum frá.

Þú brosir til mín og snýrð þér við
og ég brosi til baka af fornum sið. ]



[ Er báturinn vaggar hægt um sæ,
Hreyfist taktfast með ilmjúkum blæ.
Hugsa ég til þín,
Vona að þú komir til mín.

Ruggandi báturinn vaggar um sæ,
Vaggar í takt við ilmjúkan blæ.
Vildi að ég hefði þig,
Þig til að tala við mig. ]



[ Blómstrar eins og rósin í hvítum kjól,
Svífur um hafið eins og næst komandi jól.
Fylgist með öllu sem gerist,
Hvíslar atburðunum að öðrum svo þeir berist. ]



[ You are in heaven,
Rocking and roling with the other angels.
I hope you\'ll have fun up there,
And they\'ll take care of you.

Maybe it\'s like dancing on roses, 
And maybe not.
But you will always be in my heart
And I will never forget you. ]



[ Án orða
án hugsana
blekkjum sjálfið
og höldum að við elskum.
Grípum í tómt
því við flýjum
og þráum
öll í einu.
Berjumst við tárin
um leið og við
lokum á umheiminn.
Harmurinn er ekki.
Blekkingin er ekki. ]



[ Ég leitaði blárra blóma
-blárra-eins og skyrta eins manns.
Sjóinn sá ég líka ljóma
-líkt eins og augu bara hans.

Ég leitaði blárra blóma
-blárra eins og augu eins manns.
Ef rödd hans myndi óð óma
-ósjálfrátt ég færi í trans.

Ég leitaði blárra blóma
-já blárra- en fann aðeins bleik.
Myndi þig bera á góma
-græti ég af ást- yrði veik!

Það bláasta allra blóma
-blómstrandi loks sýndi mér sig. 
Ásjónan gerði mig tóma.
Tíminn tikkar í takt við þig. ]



[ Það er aldrei
fullkomin þögn
milli okkar.
Hún hvíslar stöðugt
í skuggunum
þessi óuppfyllta framtíð
sem við áttum
aldrei saman. ]



[ Sittu lengur hérna
Og leyfðu augum þínum að hvíla hér
Starandi á hverja einustu ögn
Sem mun elska þig að eilífu

Vertu lengur hérna
Og leyfðu mér að hlusta á þig
Anda létt og rótt og fylgjast með
Brjóstkassa þínum rísa og falla

Fylgdu mér lengra í burtu
Og haltu skjálfandi hendinni í mína
Haltu um hverja einustu ögn
Sem mun elska þig að eilífu. 

Yfirgefum aldrei
Þessa nótt, þessa stund
Þessi örfáu andartök 
Sem tíminn rekur ekki á eftir okkur
Stöndum hérna saman
Þar til hár okkar grána
Þar til hendur okkar fölna
Og rósirnar fella blöð

Leiddu mig nær ljósinu
Og leyfðu þér að koma með
Fáðu mér hjarta þitt og þú færð mitt
Og ég mun elska hverja einustu ögn
Að eilífu. ]



[ fresh out of ashes
and into a new
an era of changes
chosen a few

more like itself
hidden in thought
chain reaction one
and two to be cought

the light the fire
lost in the shimmer
extinguishing sparks
beginning a winner

stalk the branches
shake the leafes
cut off the roots
taking down trees

evening is passed
sun will arise
uncovering truth
but also the lies ]



[ Sköpunin múraði sig inni
Allt í kring
Uppkreist angistin

melódramatísk skaparduldin
föst
í andlegum vetri ]



[ Tónlistin þyrlar upp ryki
Morknaðra tilfinninga
Kastar ljósi sínu á
Steinrunnar
Hvatir

Snýst um huga minn
Hvirfilbylur hugmynda
Strókur sköpunarinnar ]



[ Geymdur í hugskoti þínu
Gleymdur í hugskoti þínu?
Dæmdur af útliti þínu
Birtist í vanlíðan þinni
Hverf í gleðinni
Nýtilegi maðurinn
Vakna við þarfir þínar
Tilfallandi elskhuginn
Samlagast umhverfinu
Hreyfanlegur hlutur breytinga
Á útnára meðvitundar þinnar ]



[ Fann fyrir

Hugsunarleysi

Sköpunarleysi

Andleysi

Rótleysi

Upprunaleysi

Í lifandi líkkistu

Smáborgarans ]



[ lifa samkvæmt alsjálfinu
heilagri smámunasemi
&
pólitískri rétthugsun ]



[ Fótsporin hverfa

Stígurinn endar

Sköpunin skellur á ]



[ Ég finn fyrir andefninu.

Sortinn dregur allt í sundur.

Í myrkrinu býr krafturinn sem ýtir okkur

til eilífðar. ]



[ Svíf inn

Í brenglað rýmið

Hleyp um og

Fanga litina

Í kjölfar mitt

Skil eftir gáraðan

veruleikann ]



[ Þær hafa yfirgefið mig

Friðurinn er úti


Nú er kominn tími á

Taxi driver

Hanakamb & sólgleraugu


Uppreisn & uppgjör ]



[ Fávísar
Fánýtar
Fljótsóttar
Skynjanir

Snauður
Nútíminn

Berstrípaður
Kapítalisminn ]



[ Fólk flýr af hólmi
Þegar glittir í tómarúm
Sjálfs þeirra

Þegar frumspekin
Kikkar inn

Þegar svörin verða óþægilegri en
Spurningarnar ]



[ Einu sinni
Skal ég höndla
Ástina

Ég sver það 
við minningu
vonarinnar ]



[ Kuldinn er einhverskonar leið
Líkt og hitinn

Andstæðurnar spretta af sama meiði

Maður krassar alltaf 
Í hring ]



[ Hún er véfréttin
Sírenan og Medúsa

Umvafin galtómu virki
Hrokans

Langanir
Óskir
Vonir
Sundrast

Í gáróttri tíbrá
Heiftar hennar ]



[ Það er stundum eins og lífið snúist Gegn manni,
Allir falla frá í kringum mann
Sumir kenna Guði um,
Og hætta að trúa.

Þetta eru ekki auðveldir tímar,
Þetta er erfitt líf
Það er mjög sjaldan dans á rósum,
En maður gerir sitt besta til að þrauka.

Stundum fellur einhver nákominn frá,
Maður grætur úr sér augun
Alls ekki fréttirnar sem maður vildi fá
En svona er lífið, það eru allir á taugum!

Það kemur sá tími, sem allt er gott,
Þá er lífið dans á rósum
En skyndilega verður allt vont!
Og maður botnar ekki neitt í neinu.

Maður reynir að stoppa og staldra við,
Líta yfir lífið,
Sér ekki hvað maður hefur átt, fyrr en misst hefur
Og djúpt sár í hjartað það grefur.

Sjúkrabílar þjóta um,
Í stríðum straumum eftir götunum
Sama hugsunin kemur oft upp í kollinn;
Þekki ég þann sem liggur á börunum?

Neikvæðar fréttir um látið fólk,
Stanslaust í Mogganum birtast
Af hverju ekki að lífa móður jörð upp,
Og hjálpa þeim sem þurfa?

Fréttir af nauðgunum berast út um alla borg,
Greyið fórnalömbin
Þetta er ekki sanngjarnt, þetta er ekki gott,
Hjálpumst að við að binda enda á þessa hörmung!

Maður reynir að stoppa og staldra við,
Líta yfir lífið,
Sér ekki hvað maður hefur átt, fyrr en misst hefur
Og djúpt sár í hjartað það grefur. ]



[ Svartsýnismóða
Skýfall sársaukans
Sjálffrosið hjarta mitt
Samfléttun huga

Forgengileiki
Nálægðar 
Þinnar ]



[ niðurnormaður
einangraður
með egóískar ástæður
í siðlausum heimi ]



[ Leiður á smáborgurum
Þröngsýnum
Besser-wisserum
Heyra ekki
Skilja ekki
Ónánd þeirra
Smallar frumkvæði
Mínu

Í þúsund molum
Með opin sár
ligg ég undir
einræðu
minni
með fjöldann í
kring ]



[ Skildi aldrei hatrið
              hrokann
              svívirðingarnar

grimmlyndi
heimatilbúins
siðferðis ]



[ Ég er fáviti
Í
Margmenni

Samt
Get ég ekki beitt íroníunni
eins og 
Sókrates ]



[ Öflugasta vopnið er
Hin sameiginlega
Fortíð ]



[ Ljóðið
Var ekki ljóð

Hugarsmíð
Blekkingar

Skil ekkert
Útfrá
Ljóðum

Finn bara ]



[ Jafnvægi fæst með 
Aftengingu

Frá gylltum bjarma
Ástarkaleiksins

Ligg í  kofforti
Bælinganna

Faðma
Upphafinn tregann ]



[ Sérð árnar streyma
um postulínið, 
telur að ég sé að svitna
því ég tútnaði svo út
þegar þú reiðst mér án varna,
ég var eyja án hers.
Þú ælir loks framan í mig
því það er auðveldara
að dást af eigin listaverki. ]



[ Ímynduð ástin okkar
var aðeins einleikur
er þú stjórnaðir.
Grunlaus um sviðið
gekk ég of langt
og féll út í skarann. ]



[ Where have you gone?

Wherever I look, none

You ran away when I was needing

Feeling alone, bitter and bleeding

Dying beneath your feets

I only hear my heart\'s final beats

Where is my breath?

I was waiting suffer and soon death

My hands, covered in blood

Now, where is my God?



My eye\'s were blind, but still I could see the sky

Where are you now, when I\'m dying...? ]



[ Líkt og ískalt fóstur
í glerkúlu
hef ég áhyggjur
af brynjunni 
sem lítur út fyrir að klofna
innan skamms.
Forvitin um hugsanir
leita ég þó lengra út
uns öryggi mitt
springur utan af mér.
Og ég stend ein eftir.
Hrædd, rauð, nakin. ]



[ Þú í morgunskímunni
hylur mig grímu 
svo enginn sjái
angistina sem býr undir brosinu.
Fjólubláu sóleyjarnar 
bærast utan við gluggann
og senda ósýnilega kossa
til kaldra sála sem
hrækja á okkur 
er við göngum hjá ]



[ Kæri vinur nú ertu á sjónum
Ég sit heima og er enn í sömu skónnum.
Ég er jafn ringluð og áttavillt.
Ég vildi að þú gætir mig milt.

Þú veist ég vil margt, ég vil alltaf aðeins meira
Ég veit að hjartað mitt vill ástina eiga.
Þú veist um þá persónu sem ég hata að elska
Og elska að hata.
Mun hjartað mitt ná einhverjum bata.
Hvað vil ég fá?
Hvað viltu vita?
Viljum við í sömu sporum sitja..

Mun fótspor þitt fetja í lífsins sögu.
Mun þín verða saknað?
Viltu lifa illa og úr vondum draumi vakna?

Munt þú lifa vel og sitja við lífsins tré.
Í þér eitthvað einstakt ég sé.
Hvað það sem þú ert
Og hvað það er sem þú vilt.
Þegar ég hugsa of mikið til þín mér verður bókstaflega illt.
Og ef það umlykur þig einhverskonar straumur..
Ekki snúa bakið við honum.
Farðu fljótandi í gegnum ölduna
Og fáðu að komast í land.
Finna fætur þínar við hlýjan sand.
Sama hverskonar straumur í kringum þig er
Þá veistu ekki að mér líður alltaf jafn vel þegar ég er nálægt þér.

Ég veit ekki hvernig ég á að vera
Veit ekkert hvað ég á að segja eða gera.
Viltu kynnast mér betur?
Ætli ég þarf ekki að sjá hvað setur.
Hvernig á ég eiginlega að sitja
Hvað ætli þú viljir um mig vita?
Viltu spyrja mig að einhverju að einhverskonar tagi?
Í mínum huga er það svo sannarlega í lagi.
Eg veit ei hvort þú veist það..
..að hugsunin um þig er magnþrungið ljós 
Og tíminn mun leiða sannleikann í ljósið..
Sem mun lýsa upp mínum tilfinningum að þér.
Alla tíð. ]



[ Nauðugir erum við boðnir og bundnir,
við straumharða ánna og stóran vegg
því nú eru lyklarnir loksins fundnir,
og læsingin stendur þarna eins og brothætt egg.
Nú er  bara að komast fram hjá ánni,
eða hvort við erum og kannski of sein.
Því ryð og elli með lykla skakka í skránni,
þannig að tilraunin yrði aðeins einn. ]



[ Ullatæjur flakkta á gaddavírsleifum 
milli fúinna staura nær horfinnar girðingar. 

Búrfellsmýrar eru loks að baki
framundan aðeins melir og grjót  
þrír þreyttir hestar,
sárfættur hundur 
og sjaldan hefur mér liðið eins vel ]



[ Bárujárnsafgangar
Blaut steinull

Yfir frosinni jörð 
er ég 
á völltum álstillas
og byrjaður,
enn á ný, 
að efast um lífið

þegar hríðin hefst
og sólin skín. ]



[ Dreymandi steinaugu
snjókarlsins gráta
blóðrauðum demöntum 
og hinn heittelskaði leiðtogi
hefur frestað vorinu
enda markaðsverðið óvenju hátt ]



[ við ána óma kunnuglegar raddir
liðinna ára

myrkrið steypir sér yfir
en þær þagna ekki

blómin baða sig í dögginni
og tár falla

fortíðin kemur þeysandi á hvítum hesti

ég spyr um þig
og svarinu lýstur niður til mín
eins og beittur hnífur sker það mig inn að beini

raddirnar þagna ]



[ Hinar sönnu stríðshetjur borgarastríðsins,
munda ekki vélbyssurnar í fremstu víglínu.

Hetjurnar eru þeir sem snéru baki við
glórulausu hatrinu.
Fengu aldrei járnbragð hefndar í munninn.

Flúðu á vit óttans,
rifu burt allar rætur,
              öll metorð,
allan veraldlegan auð.
Tóku ekkert nema sjálfa sig
og óm menningar sinnar með sér.
Ekkert nema minningu 
    um ilm moldarinnar,
þar sem forfeður þeirra höfðu
lifað um aldir alda.
Ekkert.

Ekkert
nema einlitan söknuð,
og spurnina
hver er lífs
og hver er liðinn.
Ekkert.

Ekkert
nema nagandi bið
og brennandi spurning
Hvort að þau séu ævarandi útlagar
heima og heiman. ]



[ Bráðum kemur betri tíð með blóm í haga
Og buxnalaust fífl með prestkraga
Já guðfræðipervert með prestkraga

Þá er gaman fyrir börnin að vera úti lengi
Einkum fyrir unga drengi
Einkum fyrir fagra unga drengi

Föngulegar konur þá taka á sprett og skáldið syngur
Og DV leikur við hvurn sinn fingur
DV leikur við hvurn sinn fingur. ]



[ Draumar mínir eru fylltir
líkömum dauðra barna
sem munu hrannast upp í Írak (Íran)
Ég sé bros þeirra
framtíð sem hefði getað orðið
Ég sé brostin hjörtu mæðra og feðra þeirra
og ég græt meðan ég sef 

Meðan ég vaki
sé ég fyrirsagnir

Niðurtalning til Íraks (Írans)

Hver á fjölmiðlana
Hver á flugskeytin
Hver vill drepa fleiri börn
Fyrir blóðuga olíu
Fyrir hina útvöldu
Hverjir eru hinir útvöldu

Eru þeir ég
Eru þeir þú

Sekur er sá sem ekkert gerir
Samþykkir öll voðaverkin 
               með þögn sinni
Hvar eru hetjurnar

þorum við
          að vera hetjur
eða munum við þegja þunnu hljóði
á meðan byssukúlum og flugskeytum
rignir yfir börnin í Írak (Íran)
Á meðan þau bíða 
með ótta í hjörtum
um hvað muni gerast næst

Munum við þá skipta um
uppáhalds raunveruleikasjónvarpsrás
Þegar beinu útsendingunum
frá \"Shock & Awe\" er lokið ]



[ Bráðum kemur betri tíð með blóm í haga
Og hasskökur – þriggja laga
Hasskökur þriggja laga

Þá er gott að veltast um götur Reykjavíkur útúr skakkur
Sérstaklega ef maður er frakkur
Sérstaklega þegar maður er frakkur

Dópistar þá taka á sprett og dílerinn hringir
Og skítug portkona tannlaus kyngir
Skítug eyðnismituð portkona kyngir. ]



[ Bráðum kemur betri tíð með blóm í haga
Og bleika feminista sem í jafnréttisstofu klaga
Þurrkuntu feminista sem ættu að þaga

Þá má ekkert í forræðishyggjunni gera
Og menn eru kærðir ef á bar sig bera
Ef menn fagurt hold sitt fyrir alþjóð bera

Hneykslaðar konur þá fordæma og skrifa í Velvakanda
Og fylgjast með hverju spori og hvenær þeir anda
Ég held að það séu þær sjálfar sem eigi að stríða við vanda. ]



[ Hann afi gamli týndi gleraugunum sínum

Það er ekki gott ]



[ er með þetta lag á heilanum

dadaraddadadaadaaa
babarabbababbabaaa
lalalalaaa lalalalaaa
dadadadadaddaddadaaaaaaa

óþolandi ]



[ Aldrei hef ég geta skilið
hvernig fólk getur notað kúlupenna
Ég þoli ekki kúlupenna
Ég vil geta látið blekið fljóta
en geri það ekki með kúlupenna ]



[ Sit við veginn og finnst allir bruna áfram veg lífsins
Afhverju hreyfist ég ekki
Langar til að komast úr sporunum 
En fæturnir eru sem fylltir af blýi
Einhverntímann fæ ég kjarkinn til að 
Losa mig við blýið
Og bruna áfram veg lífs míns
Með stórt bros á vör ]



[ Hreiðar Logi, Einar Örn,
Ásgeir og Magga Þóra.
Þau eru mikil englabörn
í okkar heimi stóra.

England lögðu undir fót
orlof sitt að nýta,
alltaf kunnu á öllu bót
aldrei voru að kýta.

Frekar þótti fólki djarft
að ferðast með litlu krílin,
en foreldrunum þótti þarft
að þekkjast ferðadílinn.

Heim þau komu í tæka tíð,
tóku á móti Burger og co.
Kanarnir lentu í kuldahríð,
kættust trauðla en hlógu þó.

Á Gullfossi þau gengu út
greyin nærri fatalaus,
í nístingskulda norpuðu í hnút
uns næstum undan þeim fraus.

Eftir mögnuð ævintýr
um alla heima og geima,
Krúsilúsanna ær og kýr,
er´að kúra í hlýjunni heima.

Kveðja, Einar og Marta. ]



[ Hún stóð og leyfði
þöglum snjókornum
að setjast í hár sitt
og þekja hana alla.
Breyddi arminn út
á móti heiminum!
Hló að lífinu og
sneri sér um sjálfa sig.
Leyfði einu tári að 
sleppa, vegna gamalla
sorga. Brosti breytt 
því hún sér lengra.

Stúlkan í rauðu kápunni! ]



[ Ljóð þitt myndast við
þögn í sindrandi huga.
Það hverfur um skeið
en birtist síðan á ný
í ókunnugum heimi. ]



[ Mikið djöfull 
getur Sjónvarpið verið leiðinlegt
svona á laugardagskveldi

Maður gæti 
jafnvel hugsað sér
að grípa í spil

Eða taka slátur ]



[ Ekki gráta
þetta verður allt í lagi

ég verð örugglega saddur
af einum hamborgara
og því hlífi ég lífi þínu

skal úða í mig frönskum
og drekka mikið gos

en get ekki tekið ábyrgið
á því hvað verður um þig
eftir að ég labba út ]



[ Today is the day
I must tell you good-bye
so hard for me to do
all I can do is cry.
this really isn\'t good-bye
we will see each other again
but until that day has come
I smile, I will pretend.
to hide the thought of losing
someone that means a lot,
to hide my tears of sorrow
and be somone that I\'m not.
I\'ve been wishing this day wouldn\'t come
since the day you said you were moving
but my wishes weren\'t strong enough
my emotions do the choosing.
I\'ll try so hard to forget
all the things I will miss
from simply holding your hand
to the day we first kissed.
to think that you won\'t be there
the day I need you the most
to forget you, would be easy
but I know that I won\'t.
to tell you good-bye
is something I can\'t seem to do
no matter how hard I try
I cannot say good-bye to you. ]



[ Komið herrar og frúr og hlustið á þennan söng
mína sýn segi, ykkur kann að þykja hún röng
því eins og teymdir hestar er sjónarlína ykkar þröng
en allsherjarlygin er nú þegar orðin Íslandssaga löng.
Jú, það eru góðir tímar... Góðir tímar í’enni Reykjavík!

Það er langur vegur frá fellunum og vestur í bæ
og á félagsauði svo að ég varla upp í nef mér næ
en það vaxa ekki blóm, ef sáð er ekki fræ
nema fjórða hvert ár er nálgast þá maí.
En það eru góðir tímar... Góðir tímar í landinu og Reykjavík!

Já, Reykjavík er snotur, lítill sætur bær
og hver maður fær vinnu sem vinnu er fær
en ef þér finnst sem að launin séu slæm
á sjó eða Kárahnjúkum ,,you can do a little time”.
Því það eru góðir tímar... á landinu öllu en einkum þó í Reykjavík!

Jú, Reykjavík er fögur lítil saklaus borg
laus við dópista og róna og alls konar sorg
og Ingólfur stendur stöðugur við sinn hóll 
og sáttur við ástandið við samnefnt torg... 
Gott ástand!
Gott ástand á Kaffi Austurstræti... Pride of Reykjavík

---------------------------

Og hæstráðandi í Valhöll er nú blindur á báðum
og blæs ryk í augun á fólki með falsráðum
og andlaus lýðurinn vill ekki úr heiðni skipta um vist
og breyta í jafnaðarmennsku kennda við Jesú Krist
Jú, það eru góðir tímar... Frábærir tímar framundan á landinu og í Reykjavík.

Jú víst verður blessað lífið fyrir suma alltaf bara tík
Davíð segir: ,,Alls staðar er fátækt” - getum ekki öll verið rík
og sannleikurinn þeirra er svo lyginni lík
en þeir segja að það séu góðir tímar í henni Reykjavík 
– Já Blessuð Reykjavík
Hærri hagvöxtur, félagsauður og kaupmáttaraukning  í Reykjavík
Já það eru góðir tímar í hinni frábæru Reykjavík.

Þeir segja að við séum komin af víkingahetjum
með útrás getum unnið heiminn ef markmið okkur setjum
en inn við beinið erum við bændur og ættum að þakka Bretum 
og Bandaríkjamönnum fyrir það litla sem við getum
Það er raunveruleikabrenglun 
Raun-veru-leikabrenglun í Reykjavík

Þið getið spýtt á nafn mitt og hugsanlega verð ég barinn
og varla mun nokkur mín sakna þegar ég verð farinn
en er þið skiljið að Júdasarkossi þið voruð kysst
munið það þá hjá hverjum þið heyrðuð það fyrst:
Þetta er tóm steypa - góðærið á Íslandi er lygi!
Þið eruð dregin á asnaeyrunum og eruð rænulaus af skyndibita
En altént góðir tímar fyrr sem framundan í Reykjavík
Og ef þið segið þetta nógu oft þá farið þið að trúa því:
Góðir tímar fyrr sem framundan í Reykjavík
Góðir tímar fyrr sem framundan í Reykjavík
Og allir saman:
Góðir tímar fyrr sem framundan í Reykjavík! ]



[ Hafðu það hugfast 
í hjarta þínu.
Að þú átt pantað pláss
fyrir þig í mínu ]



[ Óhamin ást
flæðir inn í þungar jökululsár
streymir í gruggugan sjóinn sem umlykur
viðkvæman svörð landsins

Órólegir draumar
             fylltir 
gráti og öskrum
meðan þeir skera djúpt í móðurkviðinn

Risabor
treður sér í sköp náttúrunnar
Hleypir af með sífellt meiri græðgilosta
—álsæðinu

Drunur og jarðhræringar
                      vekja okkur
við dögun þjóðarblekkingar

Henni blæðir
Sárin eru djúp
Fóstrið sem inni í henni vex
hefur hundrað höfuð
nartandi í hvort annað
með hvössum tönnum skammtímagræðginnar
—eitruð úrgangsframtíð

Í fjarlægð sjáum við stóriðjuvininn
með áhyggjulaust glott sitt
Konungur fjallsins
blindaður græðgi
og metnaði

Hún var hið ævaforna helgitákn
Tilbeiðslutákn til þessarar öfgakenndu náttúru
Villt fegurð sem sindrar í kristaltærum augum
—tákngerving hins íslenska hálendis

Öldungar, vættir, hulin öfl og Íslandsvinir
mynda skjaldborg um landið
galdurinn stigmagnast
fóstureyðing
fóstureyðing
á marghöfða álfóstrinu
á stóriðjudraumnum

Galdurinn er ást okkar
á sérhverjum fossi
á sérhverjum steini
á sérhverju fjalli
á sérhverju lífi
sem er á útrýmingarlistanum ]



[ þú sagðir það
og ég kinkaði kolli
húsið að hruni komið
og málaði það blátt

þú týndist
en mig langaði ekki að finna þig

setti blóm í gluggann
þar er jú birtan

ég man ekki nafnið þitt lengur ]



[ Afhverju segir þú ekkert
þegar ég tala til þín?
Eina sem ég bið um
er að þú kíkir til mín. ]



[ Vaknar himinn
vakna sár
augu á þig stara

Tvístíga ertu
fellir tár
en veist ekki
hvert þú átt að fara ]



[ Drekkið allir hér af,
uns sést í eiturbikarsins botn 
við Drangey sest sólin í blóðið
og ykkar bíður fagur dauðinn

álengdar stóð hún feimin, dreymin
í upphæðum, mælti:
,,dvínar glóð í helvíti 
- held ég bíði ögn lengur 
uns ég tek sopann 
og upplifi himnasælu, 
tertium non datur\" ]



[ þú segir mér að hætta þessu rugli
og lánar mér bók
ég geti alveg lesið 
eins og venjulegt fólk gerir

ég berst í gegnum bókina
staf eftir staf
orð eftir orð
blaðsíðu eftir blaðsíðu

að lokum
þegar ég fletti síðustu síðunni
er ég svo fullur af innblæstri að ég skrifa ljóð á gluggann hjá þér

ég elska þig

þú snöggreiðist og segir mér að hætta að krota
segir að ég muni aldrei getað hagað mér eins og venjuleg manneskja

en hvað veist þú um það? ]



[ Inn í höll og út í hríð
ást og gleði ber. 
Endurminning ár og síð
aldrei burtu fer. 

Ljós í hjarta lokkar mig
ljúfar myndir á.
Alla mína ævi þig
elska mun og dá. 

Himinbreið og höndin smá
heilsa okkur enn.
Norðurljósum neistar frá
nóttu kyssa senn. 

Sólin leggst síðust á kvöldin
stjörnurnar blika við ský.
Hún hefur veraldar völdin
og vorið það kemur á ný.

Augun þau tala með tárum
til eru söngvar í þögn. 
Gleðin hún grætur í sárum
geymi þig heilögu rögn. ]



[ Bráðum kemur betri tíð með blóm í haga
Og svita milli pungs og endaþarms alla mánudaga
Súpusveitta spöng alla mánudaga

Þá er gott að safna hár í krika og lykt
Einkum fyrir dömu sem vill ekki verða þrykkt
Einkum fyrir dömu sem vill ekki verða þrykkt

Félagarnir þá taka á sprett og sumir æla
En það er miklu betra við sjálfa sig að gæla
Miklu betra við sjálfa sig að gæla. ]



[ Bráðum kemur betri tíð með blóm í haga
Og aflitunarefni er flutt í gámum upp á skaga
Aflitunar- og tanefni í tonnavís fer upp á skaga

Þá er gott fyrir borgardrenginn að halda sig í Reykjavík
Nema þeir vilji verða sveitavargsins tík
Sveitavargsins kynlífstík

Fótboltatöffararnir taka á sprett og sveitaballahljómsveit syngur
og sveitavargurinn fær sér í endaþarminn glingur
í þrútinn endaþarminn glingur. ]



[ Bráðum kemur betri tíð með blóm í haga
Og rottur sem sig í gegnum miðbæinn naga
Rottur sem sig í gegnum miðbæinn naga

Þá er eins gott að hlaupi kynin bæði
Nema þeir sem fíla hundaæði
Nema þeir sem fíla hundaæði

Því rotturnar þær taka á sprett og starrinn hann syngur
Og flóabitinn verður hver typpalingur
Flóa- og flatlúsarbitinn hver typpalingur. ]



[ Bráðum kemur betri tíð með blóm í haga
Og brúna slétta yngismeyjanna maga
Já straujandi slétta yngismeyjanna maga

Þá er gott að rölta um bæinn eða sitja við drykkju
Einkum fyrir ímyndunarafl letibykkju
Fyllist ímyndunarafl einnar letibykkju

Miðaldra menn með Alzheimer þá fara á stjá og á stelpurnar glápa
Og taka af þeim myndir og setja inn í sína skápa
Runkminnismyndir til að fylla sína skápa. ]



[ Bráðum kemur betri tíð með blóm í haga
Og menn vini sína út úr skápnum draga
Menn vini sína út úr skápnum draga

Þá er gott að tipla um tún og hnoðast á engi
Fyrir lesbíur og ljúfa drengi
Lesbíur og ljúfa drengi

Fóbíufólk þá tekur á sprett og fordómar eru sungnir
Um að allir verði í rassgatið af hommum stungnir
Í rassgatið af hommum stungnir ]



[ Sat í tíma uppi í háskóla, þurfti að bregða mér frá
Leit á sjónvarpskjá og heldur þá mér brá... 
Það var búið að fljúga á Twin Towers og Pentagon
Sögðu að vestrænar þjóðir gætu átt á öllu von... (Meira kannski von þá á vonleysi!)

Þetta var hryðjuverkaárás, Bin Laden og Al-Qaeda
Fékk í magann og þurfti úr hræðslu að fara að skíta (bleyjurapp)
Það var vitnað í Huntington og ,,Átök menningarheima”
Hélt mig hlyti að vera að dreyma... (Meira kannski svona martröð!)

Fór heim þeir voru að sína seinni vélina hrapa
Þá mundi ég að ég átti að nágranna araba 
Ætli Ahmed sé uppi 3.hæð að tengja sprengju?
Og ætli sér að sprengja upp þessa blokkarlengju?... (En hann sem var alltaf svo næs gæi... eða hvað? Hvað hét hann? Ahmed... Bin Laden passar það?)

Svo ég dreif mig út og beint upp á Hlöðu
Til að reyna að kanna þessa hræðilegu stöðu
Fór í tölvu og sló Kóraninn upp í Gegni
Og á google til að finna upplýsingar á þessum arabaþegni... (Örugglega stórhættulegur!)

Komst að því að öll eintökin af Kóraninum voru úti
Og það kom upp stingur í þessum litla mallakúti
Var almenningur að tapa sér og skipta um trú?
Setja upp túrban, plana hryðjuverk, sprengja upp brú?... 
(Engar upplýsingar um hryðjuverkanágranna minn... týpískt
Gat ekki einu sinni farið heim að horfa á MTV af hræðslu við hryðjuverk.)

Seint að kveldi ég dreif mig loks heim
Og á ganginum þá mæti ég ,,þeim” 
Hún með dreng en hann með skjalatösku
Eflaust í henni sprengja sem myndi breyta mér í ösku... (hvað hef ég gert þeim?)

Kveikti á sjónvarpinu, hélt þetta myndi skána
Sá þá arababörn fagna með palestískan fána
Fregnir töldu 3000 dána svo ég skellti mér á krána
En á Horninu var boðið upp á hálfmána... (Hálfmána, hugsið ykkur, Viðskiptabann á þann stað, fyrir að yfirgefa vestræna menningu)

Daginn eftir fór ég að sækja um kennarastarf upp í MS
Og þar var brjálaður ofstækismaður búinn að klæða sig í arabadress
Að dreifa boðskap Allah og eflaust slatta af Miltisbrandi
Hugsanlega með Osama í beinu símsambandi... (hver veit? bara fangelsa þennan villimann!)

Svo fræddi ég brúði og börn um bévítans Osama
Bölvuð lygi það væri að segja að þeim hafi verið alveg sama
Nú situr húsfreyjan stjörf með haglara í húminu
Og börnin eru andvaka því Ayman al-Zawahiri  er undir rúminu... (og inn í skápnum og svo á hann krakka í skólanum, sem enginn má bjóða heim... börn sem njósna um okkur) 

Svo herti ég upp hug minn og fór út um allt 
Að leita að hryðjuverkamönnum því frelsið og lýðræðið er ekki falt
Fór að brjótast inn hjá útlendingum og sýna mitt power
Fór lengra en sjálf hetjan, en sá er... – enginn annar en Jack Bauer... (Geri hvað sem er fyrir landið! Björn Bjarnason - alvöru Republicani!)

Hætti í háskólanum og gerði alvöru úr minni leit
Og bíð nú eftir að Björn fái leyfi fyrir sinni leynisérsveit 
Þjálfaði mig erlendis og það tók allt sinn tíma
Og meðan ég bíð, þá er ég ólöglega að hlera síma 
(,,to protect the freedom and demo,,crazy” of the Ameri... Icelandic people”)

Leitin verður löng, meðan ég stend í henni einn
Hef hlerað marga útlendinga en ekki fundið neinn
Allt meira og minna súludansmeyjar og verkamenn 
En ég mun finna þá þó ég hafi ekki fundið neinn enn (vantar hryðju á verkamennina á Kárahnjúkum)...

Ég var kominn á sporið, um einn hryðjuverkasurt
Er mér þær fréttir bárust að herinn færi burt
Og þeir tóku af mér tól og hlerunartæki
Og brátt blossar upp hryðjuverkafaraldur og trúarofstæki! (Á Íslandi! ...Björn Bjarnason hvar er leynisérsveitin og íslenski herinn?)

Ég var að lesa Morgunblaðið og sá að ég stend ekki einn
Símhleranir hafa lengi tíðkast og brátt verður vegurinn beinn
Og Styrmir stendur með mér og ver hleranir í kalda stríðinu
Og brátt mun hann verja mig og þá get ég komið út úr hýðinu (óþarfi að far huldu höfði þegar maður er að berjast fyrir lýðræðið í landinu)

Við börðum niður kommunista og kæri arabi það er komið að þér! ]



[ ný og fersk svitalykt
er svo góð
þess vegna sef ég allsber
teygi úr mér að morgni
þefa af handarkrikunum
soga í mig lyktina af sjálfri mér
og veit að ég er til

ég svitna 
þess vegna er ég ]



[ Bráðum kemur betri tíð með blóm í haga
Og þunglynd ljóðskáld fyrir gluggana draga
Fyrir gluggana költ bútasaumateppi draga

Þá finnst þeim gott um gólfflötinn heima að skríða
Sólarlaus og detta einmana í´ða
Skrifa lágkúruníð sem undan mun svíða

En artí ljóðskáld taka á Sirkus sprett og trúbadorinn syngur
En menningarvitinn með kryddte, fettir fingur
Og á kýlum samfélagsins stingur 
– já, á kýlum samfélagsins stingur. ]



[ I can\'t sleep
I can\'t sleep
I can\'t sleep

Night surrounds me
Darkness, silence
Heavy breathing
Heavy breathing

Heavy trains of painful things
that drains my brain
of all but pain

He is leaving
He is leaving ]



[ Þegar
þú horfir á mig
með þessum
fallegu
hvolpaaugum
fer ég að hugsa

-var þetta rangt?

Var það
sem ég leitaði
alltaf hér? ]



[ Stundum
er hugurinn
svo villtur
að ég veit ekki
hvað ég hugsa
segji
né skrifa

Hvernig
ætti ég 
að geta
ort ljóð
undir þessum kringustæðum? ]



[ Fögur augu dúkknanna
brosa til okkar
Hláturinn kitlar..
Þær eru systur

En svo er allt dimmt.

Kassinn heldur þér föstum.
Með plastvír um hendur
og fætur.
Og plastfilman yfir
Þú ert innpakkaður
í dúkkukassa.

-Ég líka...
Ég berst um
í eigin kassa.
Ég sé þig 
svo skýrt
til hliðar við mig..
Innilokaðan.
Svo nálægt
-samt næ ég þér ekki.

Ef ég aðeins
gæti losnað
og skriðið yfir
til þín
-Legið hjá þér..
Tvö saman í kassa
með plastfilmu yfir.
Bundin saman
með plastvír

Og hlýjað hvort öðru
í kuldanum.

En dúkkurnar
þær vaka
-Fallegar að utan..

En sálirnar svartar.

Og ég finn
að ég mun ekki sleppa-

Þá munu brosin fjúka
Og djöfulleg andlit sálar þeirra
birtast.

Éta okkur í sig
Svo eftir standa nakin beinin
og sálirnar kolsvartar. ]



[ Kanski getum við
geymt ástina
á bak við eyrað

Og þó við finnum
nýja

Munum við aldrei gleyma henni

Því hún er bak við eyrað ]



[ Sagði þér aldrei hvernig mér leið
missti mitt færi því ég beið
tárin í augunum fram þurstu
og mínir flóðgarðar brustu

Grátandi ég tók ákvarðanir slæmar
sem betur fer voru vina tilfinningar næmar
gat um allt við þau rætt
þau hjálpuði og tilfinningalífið gátu bætt

Í þú mig hringdir ástin mín vinurinn kæri
næstum ég þér sagði hvaða tilfinningar til þín ég bæri
beit í mína tungu og sagði ei neitt
fortíðin er eitthvað sem ég get ei breytt ]



[ Stundum vildi ég óska að ég væri
einhver önnur en ég er
Einhver sem getur verið hún sjálf
alltaf sama hvað á gengur

(chorus)
Ég hef aldrei sagt hvernig mér líður
Ég hef aldrei berað tilfinningar mínar

Draumar mínir hafa allir farið
útum gluggann
Mér finnst sem það sé ekkert sem
heldur í mig

(chorus)

Ég hef aldrei hleypt neinum að komast
inn að hjarta mínu
En svo kynntist ég þér og hversu rangt
hafði ég fyrir mér

(chorus)

Ég er hrædd við það að elska
en ég er þess virði
Ég mun einhvertíman kynnast
einhverjum sem ég mig skilið ]



[ líkfylgdin nálgast
gítarsóló
svo syngjum við 
allir saman nú!

kallið er komið ]



[ Af litlum neista verður oft mikið bál
í litlum firði verður til mikið ál
sem er til vandræða
sagði umhverfissinninn. ]



[ Annann í jólum
hann fann
hana.

En ann hann henni 
er hann fann
hana.

Hún fann
hann ann
henni.

En sannann
sagði hún
hann
vera svikara. ]



[ Spýtirðu eða kyngirðu
spurði hún mig,
einstæðan föðurinn
þar sem ég lá ljóshærður
í piparjónkuíbúð hennar.

Ég sló hana utan undir ]



[ Ónafngreindir dómar
eru verstir.

Því þá getur maður
ekki sagt

við sjálfan sig
eða jábróður

\"já þetta segir NN,
við vitum nú hvernig hann er\"


fólk segir
\"fólk segir\"
til að varpa
fram vafa sínum
á að því er virðist
hlutlausan hátt ]



[ Miðvikudagur og meika’ ekki að anda
Morguninn hrjúfur sem salt
Lít við hlið mér, hún lyktar öll af mér
Og lætur mig rifja upp allt.

...................................

Sunnudagur að sötri á bar
Sá ekki annað ráð
Gat ekki vitað að gægðist til mín
gómsæt og forboðin bráð

Bak við þykkan maskarann er þokki
Og það sem hún segir ekki frá...
...segir með því að segja ekki neitt
Og ég veit að það þýðir JÁ

Mánudagur, ég horfi á hana
Hún er týnd, hún er föl
Sem lítið barn hún leggur í flótta
Er augu mín mæt’ hennar kvöl.

Þriðjudagur ég þor’ekki að horfa
En hún þrýstir á huga minn fast
Í litríkri blússu, með lokkandi ásýnd
Hún laðar mig til sín í last.
	
Sjálfsagt á maður í minni stöðu
Að marka sér ákveðinn skjöld
en mig skeytti það engu er ég skrifað’ á miðann...
“Sjáumst á Karó í kvöld”. ]



[ Í ölæðinu mættust augu okkar.

Hún leit svo vel út:
Hvítklædd gyðja í engu innanundir.

Engin virðing
Engar tilfinningar
Ekki einusinni orð.

Um morguninn vaknaði hún ein ]



[ Þegar allt virðist vera svo erfitt
þá leita ég til þín.
Ég segi: hér er sála mín, 
tak burt alla kvöl og pín.
Þú elskar mig og kallar mig barnið þitt,
segir mér að allt verður í lagi.
Ég finn hversu yndislegur þú ert,
fyrirgefur mér allt það sem ég hef gert,
segir mér að allt verður í lagi. ]



[ Innra með mér eru:
Auðar götur, yfirgefin hús
gráir veggir og brotnir gluggar. 
Köld þögn.

Vindurinn gnauðar um sundurnagaða burðarstólpa sálar minnar.

Ein, yfirgefin, svikin og særð.

Ef það leynist einhvers staðar eitt og yfirgefið jarðarber í einni af sprungunum í malbikinu, má ég þá eiga það? ]



[ Það liggur heill folaldaskrokkur í rúminu mínu.
Djöfullinn!
Þarf ég núna að sofa í frystikistunni? ]



[ Lítið drullugt lamb

fellur úr afturenda kindar,

Stendur upp, og svalar þórsta sínum,

úr líkama kindar,

þetta littla lamb,

hefur engan grun um það hvar það endar.

bara hoppar um með vinum sínum,

fyrr en varir fellur það út um aftur endann

á líkama mínum! ]



[ Þú lakst mjólk fyrir mig

Móðir þú mig fæddir

fóðraðir 

og klæddir

Tíma þínum í mig eyddir

tannburstaðirðu mér og greiddir

gafst mér þak að dvelja undir

sögur á kveldin þú mér sagðir

sofandi í rúmið þú mig lagðir

öll þessi útgjöld 

og allur þessi tími

já þetta gafstu mér allt

og í staðinn hef ég ákveðið að þú fáir herbergið mitt

er ég flyt að heimann ]



[ Hvar á að byrja;
hungursneyð fuðrar upp í maganum, 
tíminn hneggjar fyrir utan hafið. Sólbaggur smýgur inn óákveðinn með eindæmum. Hvað er það sem fegrar hnúanna innra með fólki sem lætur illa af stjórn í dularfullum heimi lotninga? 
Ekkert er eins og það var áður, á sigurför um heiminn.
Hvurslas er eiginlega, hvaðan kemur allt þetta, ég sem hef ómeðvitað legið kylliflatur fyrir ofan garð og neðan hvæsandi mínar eigin ranghugmyndir,
dalaafbrigði,
hverjum hefði legið svo á að skrifta í kapellu morgunroðans fyrir sjálfum sér?
Ekkert.
Hugur fylgir hverju strái sem speglar sig í bak og fyrir og fyrirlitning myrkursins sem blæs og vælir óumflýjanlegar hreyfingar hvers og eins, 
Natalatsi,
gufusoðinn einstaklingur hverfur hverju fylgjandi strái hvers þá heldur, að halda fyrirlestur syngjandi afhverju?
Rauður í framan, er það morgunroðinn, skinnroðinn raðar sér í villandi augngotur, fylgjandi hverju sem ekki kemur, þannig syngur fuglinn í dalaafbrigði tímans. ]



[ Þegar þú lest ljóð
heyri ég í rödd þinni
hljóma sem snerta
rætur tilvistar minnar
og upp vex blómstrandi urt ]



[ Ég sé dverg í hverju horni
og svo birtist hann skyndilega
líka fyrir aftan mig

Kannski er ég á lyfjum
Kannski er ég með óráði

Ég sé dverg í hverju horni... ]



[ Hundurinn kvakar,
öndin gelltir,
hesturinn mjálmar,
kötturinn hneggjar,
krumminn hrín,
og svínið krúnkar.
allt er þetta svo skrítið,
öllu á að breita. ]



[ Herra ást er alltaf hér,
herra ást er hjá þér,
Hann veitir þér ást og stirk,
Í mirkri og ljósi
hann er hér með þér.
þú barst hann um það,
og hann elskar ást og hjálpar þér,
því þú baðst um ást. ]



[ Þung er stund og þreyttur haus í bleyti
Þráast við að leysa lífsins þraut.
Þó er svarið síst á næsta leyti
Hún sannlega er bugðótt þessi braut. 


Því að hugsa líf þitt út í dofann?
Þjarma að öllu því sem er og var.
Sé lífið leikur allt, á leiki ofan
er ljóst það verður loðið, þetta svar. ]



[ Fuglar fljúga út og
suður norður og vestur.
Margir fljúga lágt í
búrum. ]



[ hús eru ofmetin

.. þótt þau standi þétt. ]



[ Urrandi, bítandi, geltadi en fyrst og fremst sveltandi hundur.


Kastaðu til hans gulrót og hann tætir hana í sundur.




Nagandi beinin af löngu dauðu sviði, 


Sem matreitt var úr kinda ungviði.


Ólst upp í ullar klæddum kviði á sauði.




Sá ljósið, en þess beið fyrirfram ákveðinn dauði. ]



[ Vekjaraklukkan,
dregur gardínur augnana frá að morgni
og vil að framhaldi drauma minna ég fórni,
fyrir vakandi lífið, innan um líð og læti,

þeyttur ég varpa fram úr rúminu fyrsta fæti
og sé svo til þess að annar mæti,
teygi mig í bláa sokka,
nývaknaður og laus við allan þokka.

Opna fyrir ljósið
lít yfir fjósið.
Raða á mig fötum með handtökum lötum.

Gef andlitinu að borða
svo seðjist í mér maginn,
geng loks að hurðini og hleypi mér út í daginn. ]



[ það var á sumarnótt fyrir 12 árum
sólrún var nýsest
og nýr dagur eða gamall villi
við það að rísa upp

ég setti upp hatt og hélt af stað að krossgötum lífs og dauða
þar beið mín sjálfur myrkradróttinn í eitruðum eldsölum
og eftir kynmök undirrituðum við tvíhliða samning
sem gerði mig að besta ljóðskáldi alheimsins
en í staðinn fékk hann sálu mína í eilífðareldaveldið

að lokum settumst við í brekkuna
með hendur undir höfði og tuggðum strá
horfðum á sólina koma upp daginn eftir annan heimsendi
og ræddum um daginn, mislægan eða stokkaðan veginn, völlinn og vatnsmýrina

ég gleymi aldrei hans hinstu ógeðisorðum
sem ég heyrði áður en ég hvarf aftur inn í heim dauðlegra kjósenda
hann sagði ,,ég hef og mun alltaf kjósa fokkin Framsóknarflokkinn\"
ég horfði á hann brúnaþungur og sagði með hvössum tón
,,þú getur tekið sálu mína, en atkvæðið mitt það færðu aldrei\" ]



[ hún malar hal í hel
og halar mal í mel

en
þótt hún mali hal í hel
og hali mal í mel

fer halim al um grundirnar
með malina og sprundirnar
í hel ]



[ himinninn er blár
hafið er blátt
borgin er blá

en austrið er enn rautt ]



[ þegar sumarið kom yfir sæinn
kláraðist kexið ]



[ Ljósvængjaður 
leggur dagurinn
lönd undir væng
og flýgur 
til ástafundar
í faðmi 
heitrar nætur.

Ljósvængjaður 
leggur dagurinn
lönd undir væng
og flýgur 
til ástarfunda 
í faðmi
heitrar nætur.
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                Ljósvængjaður 
leggur 
dagurinn
lönd undir væng
og flýgur
til ástafunda
í faðmi heitrar nætur. ]



[ Dagur er liðinn og upprisinn Vil-hjálmur 
og undir honum hárkolla – úlfsins sauðargæruhárkolla? 
Og maður segir ,,Vil-hjálmur, nei ég Vil-húfu
því Sól-rúnar draumur mun ei framar skína 
fremur en bros á mörgum vörum - það er vöntun á snörum, og snörum svörum
en von á verri tíð með mislæg gatnamót í haga” 
og það er Lalli Johns sem stendur að baki hallarbyltingunnni,
og í ráðhúsins frysti fannst nothæfur R-listi 
sem margklofin persónuleiki á hol sig sjálfan risti.

Val-inni dís, stein er borgin unni kastað
en önnur, dís svana við tjörnina syndir
fuglaflensulaus á grænni grein vinstramegin
og Ó – laf(ði inni síðast)ur, vinnur öruggan sigur.

Meðvitundarlaus kappi úr fortíðinni
hangir í köðlum hins pólitíska boxhrings
að fjórum árum árum liðnum má breyta
þessum kaðli í snöru.
En öruggur Vil-hjálmur hamast nú á 
meðvitundarlausum manninum, 
vill hann í hjónasæng
enda auðveldur dráttur í borg og á landsvísu.

Samúð mín er þó öll með þeim skynlausu skepnum
sem mynda mengi veikra manna 
og 6,1% þeirra kosningabæru í Reykjavík, 
Jakobar þessa augnabliks.
Brennið þið Framsóknarfávitar! ]



[ Brennandi rauðar rósir
í rökkrinu riddarar krjúpa
ríða í átt að heimsenda
og leyndarmál lífsins afhjúpa

Í dalnum dísirnar dansa
regnið niður það drýpur 
drungi færist yfir 
og drottningin seiðið sýpur

Stúlka ein talar tungum tveim
týnir blóm og sjálfri sér
torsótt er hennar leiðin heim
og úlfur spyr ,,ertu til í geim”

Önnur hún í tjörnina leit
er töfrar hana umluktu
en taðsálin hún á sig skeit
því systur sína hún fyrirleit

Maður einn meyjuna missti
á tímum speglaleysis, hann þyrsti
mynd sína sá og sjálfan sig kyssti
en datt ofan í tjörnina og dó

Því dramb það mun vera falli næst
og í tómum tunnum mun ávallt glymja hæst
og úr sumum skáldum hefur aldrei úr ræst
og bráðlega hef ég í hópinn bæst...
Já, bráðlega hef ég í ykkar hóp bæst.

Því lífsins tilgangur ei leitar á mig 
er í leyni líkt og mannlaus gröf
og það er alveg sama hvað ég les
og þó ég ferðist yfir sjö höf
-ei fæ ég botnað lífsins ljóð
og held því aftur í út í mýri 
aftur í ævintýri. ]



[ Ég sem víst ekki nógu spennandi ljóð.
Allt fólkið í götunni minni
gerir hróp að mér.
,,Ljóðleysingi” hrópa þau.
,,Hvað hefurðu skrifað?”
,,hvað hefurðu samið?”

,,Ég hef víst skrifað ljóð!
Um sumarið og ástina,
og dauðann!”
,,Ég hef leyst ljóð úr læðingi,
borðað orð,
kastað þeim ofan í hveri
og horft á þau kastast upp aftur á ógnarhraða”
,,Ég hef séð þau varpast út í algeiminn,
springa út og verða að stjörnum”
,,Hvar eru þín ljóð, hvar er þinn dauði og ljós?
Hvar eru orðin tóm úr huganum á þér?”

Nú gat ég loks farið og fengið mér kaffi
og lesið blöðin um stjörnurnar
sem ég festi í himingeiminn. ]



[ \"Ruglaðir himnar\"
stendur skrifað á salernisveggnum

\"já þeir eru ruglaðir\" 
hugsa ég
því það er skýjamunstur 
á nærbuxunum mínum ]



[ draumurinn í dósinni,
ólmast um og hefur læti.
þegar hann svo sleppur,
flígur hann til þín,
og...
öðlast veruleika. ]



[ Árstíðir líða hraðar en auga á festir.
áður en við vitum þá erum við sestir,
hjá ömmu og afa börnun sem gestir, ]



[ Þú gengur einn sem garpur þinnar tíðar,
og grípur föstu taki á því sem þú nærð, biður guð um vind í segl,og veiðar víðar, lófa fyllir lofti og úr sjónum andlit þværð.

Hönd þín gróf er kennd við sjávarfleti,
þannin trú sem glott við hafsins fald,
sem vísar heim frá öllu slæmu hreti,
og gefur lífi hið mikla æi vald.

Þitt lúna hjarta leitðu augna þinna,
úr þeim skein dagdraumar og brauð,
við þóttuna og færið örlög sinna,
þrána um vor í veraldlegum auð.

Í úfnri öldu þú hrópaðir á hafið,
á hulda vætti í von um eitthvað svar,
en það  svar var í sálu þinni grafið,
því afi, ég var ekki þar. ]



[ Á sandkorna sléttu þú bústað þér bjóst,
sem sólin ég leitaði að því sem sýnist,
En hefði ég fundið, mér væri það ljóst
að um leið og það dimmdi þá sandkornið tínist.

Svo tilganginn stundum ég engan þá sá,
Ég sólin svo voldug, þú sandkornið eina.     
Minn stigandi geisli,Mín glóandi þrá,
ég veit að þú kemur ,er ég hætti að reyna. ]



[ Tvær málglaðar manneskjur
kjafta hvor aðra í kaf.
Deila með sér máli
og skiptast á skoðunum.

En ef að önnur þegir fast
og kemur alls engu upp.
Hin þá getur gusað
öllu hreint út úr sér.

Tvær mállausar manneskjur
...?



Magnús Egg
3. júní 2006 ]



[ Ég valt í vatn með mínum vesælu gæðum,   
og vökvinn þar síaðist inn,sem blóð í engum æðum.
Þetta var höfgi,þar sem ekki er aftur snúið,
Hamslaus þrá ,bara einu sinni fyrir núið.


þú skvettir yfir þótt  samskeytin væru horfinn,
undirförla vatn, þar sem steinninn er sorfinn
sem volaður pappi ég gat hvorki hindrað né þolað, 
aðeins fórnað,í augnabliki þínu um litla læki skolað.

Pappi og vatn eiga í tilverunni ekkert saman,
hvort sem tilveran er upp,niður ,aftan eða framan.
En ég er til,og vill glaður og það sem máli skiptir,
 vera nýr kassi sem þú brýtur niður og lífi sviptir. ]



[ mér líður hræðilega,
mirkur og ótti læðist um mig,
en allt í einu kemur ljós,
og það sigrar mirkrið,
nú ríkir bara ljós í hjarta mér. ]



[ vruleikinn verður svo skrítinn,
þú öðlast nýan draum,
hann fer eins og áður,
hann öðlast veruleika,
hinn fellur úr gildi. ]



[ littli draumurinn flígur,
littli draumurinn svífur,
inn í þitt hjarta,
hann rætist. ]



[ Angan af birki
eftir vætutíð ilmur
í lofti keimur 
sem kynntst þér einni hjá
og geymi í ljósheimum. ]



[ Minn ástmaður hann talar tungum
og dettur í stiga - sporum þungum
vill ei leggjast með konum ungum
enda of einlægur til að svíkja
Við sem um hann fögur ljóð sungum
tæmdum loft úr okkar lungum
og sæði úr eistnalyppum, úr okkar pungum
við í heimsókn til hans munum kíkja

Í dýragarðsheimili þau hann hýsa
í undralandi okkar karlkyns Lísa
með brjálaða - á klukku, vísa
sem vísa á rima og hvern ann-an
Hann kom meðal tveggja djöfullegra dísa
medalíur tvær í för og hálfkláruð vísa
sem fengu hár á höfði mínu til að rísa
og nú mér rís hold við tilhugsunina um hann sem ég ann

Hann sagði sögur af sínum raunum
regnvotum Rauðavatns daunum
um allt af hækkunum á launum
og verðlaunin voru rusl að tína
Meistarinn hann brá á leik
blöskraði að sjá tvo karlmenn í sleik
ég fékk mér sjeik en hann óð reyk
því Reykjavík má aðeins fyrir kosningar gera fína

Sumir spá í fortíðina
Jakob spáir ljóðakvöldi meðal vina
og leggst svo sæll á sængina
og flýtur á friðsælli stað
En ég, ég spái í Framtíðina
spái rómantísku kvöldi meðal vina
sem leggjast sælir undir sængina
og stinga fingri í hvors annars tað...

Okkar hreðjaseðj er í eðju og leðju
fáum fyrir medalíu á gullkeðju
líkir dráttavélaverksmiðju með ástarkveðju
aðeins karlmenn hér og kannski risakisa
Við þá iðju er otað í botnleðju sveðju
og það langt frá Freyju
vörpum himnalengjuatómsprengju
brenna banaslysa blys blóðrisa

...Við ástmennirnir munum vefja tungum
skiptast á innsetningum þungum
það verður nóg af þvölum pungum
og svo punga ég út fyrir eyrnalokk
Við munum öskra frygðaróp úr okkar lungum
bölva saman öllum druslum og gungum
og syngja eins og við forðum sungum
,,Ó fokk, ég er ekki með smokk"
Já! ,,Ó fokk, ég er ekki með smokk" ]



[ Ég er á jaðrinum
á mörkunum milli
minna heima og þinna
þar húki ég og hef
það skítt á jaðrinum. ]



[ Huffh
huffhh
aaahuffh
ööaarghuffh
djöfull
er
ég kvefaður! ]



[ Á kommúnískri hæð er verið að krossfesta
einræðisherra
og starfmenn í óttablandinni virðingu þora ekki að hnerra

Það er þrumuveður Shostakovich og byltingin er grátandi grá
þetta er tóbakstroðinn töffari
og sagan mun aldrei góðan orðstír hans afmá 

Og menn standa regnblautir, stjarfir
og þora ekki að hlæja
en spretta úr sporunum er sá krossfesti
öskrar í hinsta sinn ,,JÆJA!\" ]



[ Það kvöldar með gráhvítum hestum á grund,
sem þreyttir við hamslausa reið í hausveltu frussa.
Rennur með skugganum tunglið um stund,
á hárlokka ljósa við lendarnar strjúka og
sussa.
Það ákallar einhver í nóttini almættið mikla
og setur umhverfið rautt og tunglið á stikla. ]



[ Það er manneskja í \"Gaypribe\"göngunni,
hún er í fötunum á röngunni,
Hreyfir sig öfugt í þrönginni,
skildi gangan verða fram á stappa.
þeir spúluðu allt svæðið með slöngunni,
þótt þeir væru búnir að tapa. ]



[ Ég tók til máls
um mál málanna
meðal málsmetandi manna

gerður var góður rómur
að máli mínu
enda er ég rómuð 
fyrir að vera vel máli farin
og hafa viðkunnalegan málróm

kvisast hefur út orðrómur um það
að málið sé í höfn
enda er það málið 

og er það mál manna
að ég hafi alfarið tekið málin 
í mínar hendur
 
og með því leyst málið.


Sem er mjög gott mál. ]



[ Sælgætisblómið sætast það er,
en samt það samræmist ekki sjálfu sér.
Það fegrar ekkert en er þó fallegt á litinn,
sem hverfur fljót er tekinn er fyrsti bitinn.

Hið lifandi blóm sem liggur í moldinni þinni,
ilmandi er og litríkt í náttúru fegurð  sinni.
Í sakleysi sínu það gefur lífinu gildi,
og útstreymi til þín um göfuga mildi. ]



[ oss föðurlands óbyggð með frosti og vindum
sem feykja í hvívetna snænum af tindum
þar logar í brjóstinu líf vort med álftum
og landið það skelfur af eldum og skjálftum

þótt vesöld oss reki til vesturs um lendur
þá viljum við aldrei, þú ísa lands strendur
þér gleyma en geigur oss umlykur víða
er getum vér ekki klæðst föðurland síða

og megni ei börnin að matast fyr trega
því barlómur þeirra hann eykst stórkostlega
þá segjum vér sögun’ af langömmu ungri
sem sálaðist þriggj’ ára úr vosbúð og hungri ]



[ fékkst við barsmíðar
laghentur að sögn

keypti vita fyrir launin

tók lán
helminginn út 
og afganginn á 
fjörutíu árum

nú á ég hálfvita

og vitaskuld
tíu árar í fjöru ]



[ Sorgin er gífuleg

þú villt fara að gráta

en þú villt ekki sína fólkinu hvað þú ert aum

þú ferð upp í herbergi og grætur

ég kem inn og sé sorgartárin renna niður kinnarnar

þú segir mér að fara

ég vil ekki fara ég vil hjálpa þér

þú segir að það vilji það enginn

sorgartárin eru eins og fossar að renna niður klettana

þú grætur og grætur

þá sagðiru mér loksins hvað var að

þú sagðir mér að þú hafir verið beitt kinferðislegra ofbeldis

ég fékk sjokk

ég ákvað að hugga þig eins vel og ég gat

svo sagðiru mér að þetta hafi verið frændi þinn

ég fékk ennþá meira sjokk

ég ákvað að tala við barnaverndaráðið

þau tóku þig í viðtal

þér leið miklu betur

en þú grést þig samt í svefn

endalaust komu þessi sorgartár! ]



[ Elsku Guð, afhverju var það ég,

ég þurfti að lenda í þessu,

en afhverju?

Hann káfaði og það var óþægilegt

ég þorði ekki að gera neitt

ég þurfti að fara suður í viðtal

það hjálpaði mikið

en ég vil vita, afhverju ég?

mér leið hræðilega

sumir sáu það en aðrir ekki

ég vildi alls ekki lenda í svona 

ég var aðeins 12 ára gömul

en í dag þarf ég að upplifa sorgina

og mér líður hrillilega

stundum græt ég mig í svefn á kvöldin

Afhverju ég :\'(? ]



[ Ég helt að þú myndir elska mig
En svo var ekki
Þú hunsaðir mig og slóst mig
Ég vildi að við gætum verið vinir
Eða jafnvel saman
Þú fórst frá mér
Ég sakna þín rosalega
Kondu aftur til mín
Þá skal ég hætta að gráta
Ég græt á hverjum degi, ég sakna þín svo
Ég vildi að við gætum verið saman
því að ég elska þig enn
Og ég mun elska þig alla mína ævi
Hvort sem ég er lifandi eða dáin
Ég mun alltaf elska þig! ]



[ Stundum er eins og tungan temji mig
og ekki ég hana.
Stundum er eins og ég ráði ekki við
hugsanaflæðið, orðatauminn, 
gauminn.

Stundum er eins og tungan temji mig
og ekki ég hana.
Stundum koma orðin létt
og stundum virðist ekkert rétt
það er ekki alltaf létt að vera tvímælgur. ]



[ Myrtuvíðirinn
sem vex í garði mínum
er enn vetrarbrúnn
ég bíð fjólubláu rekkla hans
og grænu laufblaðanna ]



[ Fífilbleikstjörnótt, fríð á brá
fæddist af Hrundinni smá.
Ein Mönin enn
og ánægju kenn,
sem ætlar að vera okkur hjá. ]



[ Ég sá konu á gangi
frammi á gangi
Hún spurði til vegar
frammi á gangi
en gekk ekki heil til skógar
og ætíð hún tímanum lógar
í að spyrja til vegar
frammi á gangi ]



[ Oft verða léleg ljóð
að aðhlátursefnum
Menn fara hjá sér
með aumingjahrolli

Og ég tala nú ekki um 
ljóðin sem einkennast
af stavsettningavillunum
og slæma endinum ]



[ Ég sé þig ennþá standa hér fyrir framan mig,
eins og það hafi gerst í gær.
Fallegu augun á bakvið kókbotnana,
brosið sem náði allan hringinn.
Ég finn fyrir meni þínu á hálsi mér,
merki vatnsberans.
Merki þitt um að ég tilheyrði þér.
Við vorum börn.
Hrifningin var alger.
Fyrsta faðmlagið,
Að haldast í hendur,
Fyrsti kossinn.
Fyrsta ástarsorgin.

Ég hugsaði oft til þín,
hló að vitleysunni í okkur.
Rifjaði upp barnaskapinn í okkkur.

Nú fyllast augu min af tári,
og ég er með sting í hjarta.
Ég þekkti þig ei sem mann,
og nú mun það aldrei gerast.

Hvíl í fríði æskuástin mín,
ég mun aldrei gleyma þér. ]



[ Gleði er lán ég segi satt,
gleðimaðurinn lifir hratt
og yndi mörgum eykur,
ærslasamur og keikur. ]



[ Lúrðu nú í morgunsól,innan dyra,nema þú viljir sólböð og sólbrunna, eða hitasjokk með sólvörn.
Sólin er ekki lengur á sviðinu heldur ofan í þér með engu ósónlagi alveg passleg fyrir 
eitt stykki krappamein handa þér. ]



[ Brimsóttinn þjakar gamla sjómenn, þeir þrúgandi hlusta á sjógang og vindinn.
Vita þegar fuglinn þagnar,að nú muni eitthvað miður fara.
Vita að engin bjargar neinu úr þessu,hvorki hið gamla eða nútíma tækni.
Hið eina er bæn,í von um að Kristur hasti á náttúruöflin. ]



[ Herðubreiðarlindir,taka syndir,forlög byndir.
Landið kyndir,orka syndir,okkur hrindir.
Landsins vættir,mannsins sættir,lokast gætir.
Fáir drættir,mannsins mættir,landið hættir.

Herðubreiðarlindir,landið kindir,landsins vættir,fáir drættir.
Taka syndir,orka syndir,mannsins sætir,mannsins mættir.
Forlög bindir,okkar hrindir,lokast gætir,landið hættir. ]



[ Ég vildi að ég hefði einhvern til að losna við
En nú þegar þú lætur mig vera
Er lífið svo allt allt öðruvísi
Svo miklu einfaldara og fallegra

Kristallar lífsins setja svip á tilveru mína
Sem áður var þung og tilgangslaus
Og gleðin hefur tekið völdin
Hjá manneskju sem hafði aldrei kynnst henni áður

En gleðin er skammlíf
Og eftir nokkra daga og nokkrar nætur
Mun önnur byrgði setjast á líf mitt
Og axlir mínar verða blýþungar á ný

En á meðan myrkrið sefur
Og ljósið lýsir mína óförnu vegi
Er tími minn ómetanlegur
Og líf mitt stórkostlegt

Og öll hans orð
Hylla sársaukann sem risti áður svo djúpt
Og lífsþorsti minn kviknar á ný og bankar á nýjar dyr
Ný tækifæri allstaðar 

Nú munu nýjar lygar frá nýjum vörum 
Falla í minningarhorn heilans
með nýjum loforðum sem brotna og falla
En lygarnar og loforðin eru sannleikurinn
Þangað til hann lýgur aftur.

Sem er eflaust á næsta leiti. ]



[ Gleðst mín kona ef glepst ég í sturtu,
góða lykt mér af vill finna.
En meðalaglasið hún má ei taka burtu,
mætti þeim verkunum linna. ]



[ Þó dalalæðan yfir 
mýrinn væri þögul
vöknuðu hestarnir 
á bakkanum – 
þegar mýrardvergarnir 
hófu að smíða 
sólarskipin 
og fleyta þeim út 
á lækinn -
móti feimnum 
morgninum við 
endann á fjallinu. 

Það voru bara síðustu 
tvö sem festust í 
sefinu við hólmann
og dönsuðu þar 
í takt við hreyfingar 
vatnsins.

Hin flutu hratt áfram 
eftir ljósrákum 
þangað til straumurinn 
í ánni hreif þau til sín.

Við vorum ein á ferð þessa nótt. ]



[ Margir láta múta sér,
má þess dæmin finna.
Gylliboðin bjóða þér, 
biðja þrátt og ginna. ]



[ Lítið kraftaverk í nýju lífi
Ljósið þitt sem brátt mun skína
Megi englar með þér vaka
Dásamlega daga þína

Sólargeisli í hjörtum allra
Hjartagull af himnum ofan
Eins og stjörnur nóttina fegra
Bros þitt mun alla gleðja ]



[ Sannleikurinn er í Hallgerði Langbrók,
þegar hún í þjósti tók,
í hönd sér hár sitt,
Og sagði.\"Gunnar það er mitt\".
Heljarins öskur notaði Gunnar á móti,
og hann féll með því blóti. ]



[ Hún er eins og hraunið,sem fer sínar eigin leiðir, á sínum harða,á sínum tíma,Með sínum afleiðingum.
Og það eina sem það skilur eftir er takmörkuð reynsla sem þú hugsanlega getur notað í næsta gosi,ef það skildi gjósa á sama stað,á sama hraða með sömu afleiðingum. ]



[ Blöðin breyttu mér í hetju
nákvæmlega það sem ég vildi.

En ég er enn maðurinn
sem guð skapaði einmana. ]



[ Mig svimar af öllum snúningnum
en samt er ég kyrr
ég fæ hnút í magann
líkaminn skelfur af þungum hjartslætti
suð fyrir eyrunum.

Ég sit föst í djúpri holu,
samt get ég farið um allt.
Ég klóra og krafsa í bakka, 
samt er engin mold undir nöglunum.
Ég er að kafna, 
en anda djúpt.
Ég græt og græt,
samt brosi ég.
Ég er úrvinda af þreytu,
samt get ég hlaupið og hoppað.
Ég berst daglega og mers,
samt sér hvergi á mér.
Ég er galtóm, auð,
samt hætti ég ekki að hugsa.
Ég get ekki hvílst,
en sef öllum stundum.
Mér finnst ég deyja, 
en lifi
     -en samt ekki. ]



[ Slæmt var að bilaði bakið
og búin var sjómennskan.
Heillirnar ei hart á takið
þó hendi ég að því gaman.

Þótt vinnan fari fyrir bý,
þá frískast ástarloginn.
Valnum batnar víst á ný,
verði ´ann betur soginn. ]



[ Hallfreður reri á lífsins ólgusjó,
aflaði ætíð illa
og var alloft bitur að kveldi

Eftir amstur hversdagsleikans
atti hann oft saman hugrenningum sínum
í furðuveröld náttanna

Og í hugskoti drauma sinna
fann hann nýjan tilgang,
nýja von,
nýtt líf... ]



[ Aldrei er gott við garpa að fást,
en greykarls Halldór illa brást,
fastur í sóða súpu,
sýnist allt á kúpu 
og engir lengur að honum dást.

Sá er verðugur ketsins er kálið át,
karlsræfils ótugtin er nú loks mát.
Komið að leiðarlokaum,
hjá ljótum fýlupokum.
En “Stórbóndinn” brestur ei í grát.

Af Halldóri tel, að bættur sé baginn.
En bófi sá var einkavæðingalaginn.
Frjálshyggjan fór
flatt með Halldór.
Hæfa myndi honum rauði kraginn. ]



[ þarna stendur skuggi af manni, 
sem átti að huga að barnæsku minni
ég get hans ekki saknað,
aðeins séð hann og vaknað.

lítið barn sem ekki skilur
bælir tárin og reiðina dylur
það óskar þess að vera einhvers virði
en þú situr aðgerðarlaus í Hafnarfirði.

en nú er ég eldri og óska þér-
samúðar, því að þú misstir af mér
því nú er ég vaxin og orðin ég sjálf
og heyri ekki þitt innantóma orðagjálf

nú veit ég hvað á ekki að gera
og hvað ég ætla börnunum mínum að vera
ég get bara notað það sem ég lærði af þér
takk fyrir pabbi, en þú missir af mér. ]



[ Tilfinning eins og mig vantaði
allt sem ég vissi ekki né skildi
en skildi hvorki né vissi
hvað mig vantaði

Svo fann ég þig... ]



[ Ég er vonlaus 
þegar kemur að því
að finna hluti
eða vita hvar vissa hluti
er hægt að fá

Þess vegna væri tilvalið 
að eignast konu
sem hefur langa starfsreynslu
á 118

Þær vita allt ]



[ Ljóðadís ég þekkti þig
þegar að ég át kæsta skötu.
Þá hvolfdyst andinn yfir mig
eins og hland úr fötu. ]



[ Einn bjór fyrir mig
annar fyrir þig.
Við erum svo sammála
um flesta hluti.

Bjórinn er sáttarsemjari
sem er samt hægt að misnota
því ber að hafa í huga
að ræða málin eftir einn
en ekki 5 eða 6 ]



[ Allt er dimmt, ljósið dofnað,
allt virðist vera ómögulegt og tapað.
En guð segir: Ekki er allt glatað!
Ég get ennþá blessað og lagað.

Þó að ég geri mistök
þá hefur Jesú greitt fyrir allt það
sem að réttlætið krefst.
Blóðbað var mér gefið fyrir það
sem að ég gerði á jesú hlut. ]



[ Hver á slíkt vilja verk   
er vonir deyðir hart. 
Á mig fellur sorgin sterk   
sem skot úr hlaupi kalt.  
Þúsund  sinnum í þögn  
þráði ég þig að dreyma. 
Hlífið mér köldu rögn   
hér eiga vítis englar heima.

Verði enn vor á ný 
þá vinnur lífið samt. 
Ég aftur að þér sný.
Eitthvað er í fari vant 
kominn úr feigðar för.
Freysting augnablika
Ég vildi sátt og svör
í stríði elds og svika. ]



[ Gengur um ganginn
grátbólgin mær
gömul og guggin
glensinu fjær

Óhljóðin heyrast
en enginn sér
langt, langt í burtu
við hliðina á þér

Færist nú frá mér,
fallegur sveinn
hvílir nú hjá mér
tandurhreinn ]



[ Berst í briminu
björt og hrein.
Berst fyrir hinn
batnandi heim.

Fögur hún horfir
hafið á.
Hefur að baki 
hrottafull ár.

Hljóðið hrynur
hrauninu af.
Blákalt brimið
bítur í það.

Bítur og bítur 
bjarta mey.
Við dauðann þarf
að segja nei. ]



[ Ég er kominn alla leið,
í einum rykk,
glás á borðum beið,
búinn að fá mér drykk.
Kveðja!  Krútti.. ]



[ Er hann ekki yndislegur
Er hann ekki dásamlegur
... hver ??
      nú já veruleikinn

Er hann ekki illkvittinn
Er hann ekki öfgafullur
... hver??
      nú já veruleikinn

Undursamlega undrandi
um hann er sagt.
Skelfilega skelfandi
um hann er sagt.

Um hann verður aldrei talað
... hvern? 
                            ... hann ]



[ Það er ekki eins og heimurinn snúist við
Það er ekki eins og sólin hreinlega hætti að skína
Það er ekki eins og tunglið falli hratt í sæinn
Það er ekki eins og fuglarnir fljúgi aftur á bak
Það er ekki eins og tíminn sé stopp

Heimurinn er búinn að snúast við
Sólin er hætt að skína
Tunglið er fallið í sæinn
Fuglarnir fljúga aftur á bak
Tíminn er stopp

Heimurinn minn hefur snúist við,
hjartað mitt hefur splundrast...

... ég vildi að sólin myndi skína á ný ]



[ ég þarf tíma
þú þarft tíma
- til að venjast mér

eftir þennan tíma
minn og þinn
máttu henda mér í ruslið
líkt og allir hinir
á undan þér hafa gert

gefðu okkur tíma ]



[ Ein í óbyggðum
Frjáls
alein í annars manns landi

Tilfinningin
að geta öskrað
AAAAARRRRRGGGGG
eins hátt og ég get

Og enginn mun muna eftir
mér 
- á morgun

er yndisleg ]



[ Roger Waters sagði að hann byggði upp vegg á milli hans og áhorfenda
Ég geri slíkt hið sama, verst er að ég er ekki fræg rokkstjarna.

Ég hlýt að vera fræg rokkstjarna,

Afhverju mynduð þið öll annars horfa svona á mig? ]



[ Skuggar dagsins eru farnir
hvert þá, veit ég ekki.
Ætli þeir hafi elt sólin
þar sem hún hleypur í kjekki.

Ég stari ofan í tómt glas
brosi og hlæ um stund.
Fyndið er mitt rauða nef
og hvað ég er léttur í lund.

Það er vinna á morgun
og mæta verð ég þar.
Á morgun verður allt 
eins og það áður var. ]



[ Fangi í fangelsi
fangelsið er ég

ég er saklaus
hleypið mér út

ég þarf að hleypa 
sjálfri mér út

bíddu, ég er að koma ]



[ far away in the lonely night
sits a lonely girl with a shiny knife
she’s hoping for someone that comes along
and shows her the world and where to belong
will you be her sheppard and most trusted friend?
guide her through life untill the very end?
laugh at her jokes and stroke her hair?
open her mind to the sweet open air?
will you be the one who follows and obeys?
or the one who disgusts all and betreys?
the one who lifts her heart up high?
or burries her corpse with a sigh?
these are all questions
that truth won’t consume
she still sits alone
in her lonely room
so far away
ends another life
as she reflects these questions
in that one shiny knife... ]



[ Ég vil-hjálm en ég fæ lúsuga húfu
Ég vildi mjálm en fékk skitna dúfu
Ég vildi gangverk, fékk lausa skrúfu
Ég vildi hjálm en ég fékk skítuga húfu

Ég vil-hjálm en ég fæ götóttan hatt
Ég vildi löng kynmök en fékk það hratt
Ég vil framsóknarleysi, ég segi það satt
ég kaus vil-hjálm en ég fékk ónýtan hatt

Ég vil-hjálm en fæ gömul eyrnaskjól
Ég fékk haglél er ég vildi sól
Drauma jakkafötin þau urðu að kjól
Ég vil hjálm en fékk notuð eyrnaskjól

Þú sagðir ,,ég vil hjálm” en þú færð sokk
útmigna skálm og Framsóknarflokk
þú vilt barn en ég færi þér smokk
ég vil hjálm en ég fékk táfýlu sokk

Ég vildi Dag og Silvíu Nótt
Fékk næturóróa og dags hitasótt
Vildi eitthvað fagurt en fékk eitthvað ljótt
Vildi Dag en fékk Framsóknardauðasótt

Ég vildi Svan-dísi en fékk ógeðfellt hræ
Vildi hitabylgju en fékk kaldan maí
Vildi töfrabaunir en fékk arfafræ
Ég vildi Vinstri Græna en fékk stóriðjuhræ

Ég vildi Frjálslynda en fékk framapot
Ég vildi ávaxtasafa en fékk tréspíraskot
Ég vildi vera áfram þurr en ég varð vot
Ég vildi Frjálslynda en fékk Framsóknarpot

Við 94% vildum hann ekki en fengum hann þó
Við vildum hann aflífa en ekki hann dó
Við vildum alla aðra í borgarstjórnarskó
Við vildum ekki Björn Inga en fengum hann þó.

Ég vildi Vilhjálm en vil ekki lengur
Hinsta hálm-stráið það ekki gengur
Hann er móðgun þessi falski áttundi strengur
Ég vildi Vilhjálm en vil ekki lengur

Ég vil ekki hjálm né nokkuð annað
Verður ráðhúsið alltaf illa mannað?
Er lýðræði ekki fyrir borgina hannað?
Ég vil ekki hjálm né nokkuð annað! ]



[ Oftast fer vel ef viskan ræður för,
víst myndu líka batna döpur kjör.
Stríð eftir stríð,
stendur orrahríð,
vitfirringa, sem villa heimskupör. ]



[ Að doktorarnir drepi litlu börnin, 
dásama víst fjölmargir hér. 
Til bjargar öðrum bág er sú vörnin
að biðja guð að hjálpa sér.

Létt var fjandans fíflunum að múta,
fá þeim varnarlausa til að stúta.
Morðingjar síðan megna eigi að súta,
að meiða fólk til örkumla og búta. ]



[ Ég geng hægum skrefum.
Ég er hrædd.
Hjartað er kramið og sálin er döpur.

Ég er hrædd við lífið.
Hrædd við það sem gæti gerst.
Hrædd við það sem mætir mér.
Hrædd við að missa það góða.

En hvers vegna að hræðast?
Það er ekkert að hræðast.
En samt er ég hrædd.
Hrædd við að halda áfram.
Hrædd um að gera eitthvað rangt.
Hrædd við mig sjálfa.
Hrædd við það sem aðrir segja um mig.

Ég verð að hætta að hræðast.
Það er erfitt.
En eitthvað segir mér að það takist að lokum. ]



[ nafn þitt 
er 

sem

nýfallinn snjór
vetrarins

sem

himinbjört nótt
sumarsins

sem

ferskur andblær
vorsins

sem

fagurgul laufblöð
haustsins

en samt

einhvernveginn
ekki. ]



[ krafs og klór undir rúminu,
hann er hræddur,það er niðdimm nótt.
sveinnin kallar í mömmu,mamma segir sofðu rótt.
En það gerir hann ekki því að þessa nótt
munu djöflar rísa,englar falla og
dauði kemur yfir alla. ]



[ á internetinu þú hengur.
aldrei þú út ferð né gengur.
mamma þekkir þig ei lengur.
þú ert tölvusjúkur drengur. ]



[ hér er ég með eitthvað skrítið,lítið í bítið sem lítur út eins og það sem þið snítið en þetta er svo lítið að mér finnst það ekki lengur skrítið ég meina þetta er bara egg. ]



[ lol í poka,lol í poka,lol í poka,lol í poka,lol í poka lol í poka,lol í poka,lol í poka,lol í poka,lol í poka,lol í poka, lol í poka... 

hvað er það? ]



[ endurnar á andasandi anda eins og endurnýttar endur enda eru þær endur og tilbiðja anda anda sem þær kalla guð. ]



[ það er soldið skrítið afhverju er þetta í röð afhverju má ekki segja 10,2,4,6,8,3,1 heldur verðu maður að segja 1,2,3,4,5,6,7,8,9,10 afhverju þessi röð afhverju ráða allir hinir hvernig þetta á að vera.Ég vil fá að ráða. ]



[ Mold er ekki alltaf af hinu góða.
En Stundum er mold fín
Mér finnst mold ógeðsleg,
Og kýs ég fremur að borða Kökur
Mér finnst kökur góðar ]



[ Mér finnst kökur góðar.
Þær borða ég að staðaldri.
Kökur gæti ég borðað í morgun mat.
Að Borða kökur er gaman og skemmtilegt ]



[ Ég hendi gjarnan perlum fyrir svín.
Það finnst mér gaman.
Og það finnst svínum líka gaman.
Svín Elska perlur.
Ég elska svín. ]



[ Hann Haraldur er engum líkur
Hann er ekki líkur pabba sínum.
Hann er ekki líkur mömmu sinni.
Haraldur er ættleiddur. ]



[ Sigurður er kleinugerðarmaður.
Hann hefur starfað við kleinugerð alla ævi.
Þetta hófst allt þegar Sigurður var lítill Pjakkur.
Þegar Sigurður var tekinn í kleinu. ]



[ Brjálað að gera er í dag.
Allir að kaupa Lottó og sígarettur.
Sígarettur og lottó er það sama ]



[ Þegar við erum úti þá rignir uppí nefin á mér.
Fyrst að það rignir upp í nefið á mér þá getur allteins ringt uppínefið á þér. ]



[ Oft er betra að fá kaffi sopa.
Sérstaklega þegar þú þarft ekki að hella uppá hann sjálfur.
Góður vinur gefur mér kaffi sopa. ]



[ Sturta tómur niður úr klósettinu,
heima hjá mér.
Þarna var nú gott að sitja
alveg einn og sér.
Hef fengið það betra,
en setan var köld.
Laus við óþokkann
sem ég át í kvöld.
Ættlaði á stefnumót
en lét það vera.
Gnýsti tönnum.
Þetta var bara eithvað 
sem ég þurfti að gera. ]



[ Berðu fuglunum boð frá mér,
um að þeim sé hollara að forða sér.

Blístrandi eins og fífl, út í heiminn,
Svo ef ég nálgast, þá þykist hann feiminn.

Vaðfugla væl og urrandi vargar,
ropandi rjúpur og stelkur sem gargar.

Já komiði fuglar og vekið mig í fríi,
ég skal gefa ykkur gjöf 
og hún er úr blýi.

Dragúldinn vaknaður, segi ekki orð,
Pýri augun,
og í huganum föndra við huxana morð.

Svefninn átti að vera mitt afrek í alla nótt.

Ég bið ekki um annað en á meðan sé hljótt.

Loðinn svanur syngjandi um ekki neitt,
það skyldi engan undra þó það geti mann reitt.

Hvítmjúkir maðkar skulu fá ykkur í nesti!
já, þannig vildi ég helst fara
með þessa óboðnu gesti.


\"lóan er komin\"

já voða gaman!!!!

það væri í lagi,
ef hún héldi sér saman.



jæja svona fór þá um svefninn í þetta sinn,
helli mjólk saman við kaffið,
Þeim verður þó allavega ekki boðið inn. ]



[ Ég veit ekki margt.
En ég veit ég elska þig.
Það er frekar fátt að vita. ]



[ Mér sýnist garðálfur taka á sig mynd,
í sólbliki trjánna og gleymdum hugarósi.
Þetta var vissusaga sem ég hélt að væri fyrnd, 
En opnaðist nú  að  nýju í tímas ljósi.

Og ljósið var forðum bjartari en nú,
þráin svo sterk  og vissan svo mikill.
Við klettinn og trén skapaðist trú,
úr leirkenndri mold upp í gullofinn hnykill.

Í fyrndinni gróf ég mikinn sjóð,
sannleikans vissa af álfum og fólki.
Hann var þarna en á sömu slóð,
ryðgaður haugur í pjátur hólki.

Eitt er víst með vegleið manns,
að trúin verður ávalt betri.
með henni sjást augu garðálfans,
þótt vegalengd væri kílómetri. ]



[ Augun eru tóm
innan í mér er ég dáin,
síðan
síðan
ég missti þig næstum.

Þegar ég strýk á þér feldinn
og horfi í brúnu ljúfu augun
finn ég hamingjuna
sem flæðir yfir okkur
og við brosum. ]



[ Fótbolti er leikur 
sem sýnir samstöðu
og frið og jafnvel kærleik
milli þjóða

Óvinir grafa stríðexirnar
í sirka 90 mínútur
þó eitthvað sé um pústra

en á meðan leiknum stendur
blótar maður því liði
sem spilar á móti manns eigin
og slík eru blótsyrðin
að fólk í kringum horfir 
gáttað og trúir varla
að svona ljót orð eru til

maður gleymir öllu góðu
sem prýðir andstæðinginn

en svona gerist aðeins 
í hita leiksins ]



[ Að falla á prófi
er andleg dauðarefsing
og vonbriðgin
eru verri en helförin

Mæli eindregið með 
að engin athugi
hvernig er að falla á prófi

því það getur valdið
skammtíma andlegri lömum ]



[ Myndin heillar hann,
Falleg, viðkvæm og ein á báti.
Hann leggur af stað;
finnur fallega blómið sitt,
svo vel lyktandi og gefandi

Fallegasta pottinn fær hún
og bestu moldina;hún blómstrar vel
Vökvuð af umhyggju..
fyrst um sinn

Hann sér fleiri blóm
þær eru fallegri en hún.
hann lyktar oghrósar þeim, 
á meðan hún fölnar í skugganum

Potturinn ryðgar
moldin þornar
myrkrið færist yfir..
..allt er orðið hljótt ]



[ Geiri er frekar loðinn á bakinu.
Reyndar er hann loðinn alstaðar.
Ég vildi að ég vlæri loðin á bakinu. ]



[ Það er dreki á háaloftinu hjá mér
hann nærist á ljóðum 
og stórum orðum

Vegavinnumannaverkfærageymsluskúrinn

er uppáhaldið hans
hann lét mig vera í viku
og smjattaði og mumsaði í sig
hefurðu nokkurntíma séð dreka slátra orðum? 

Það er ófögur sjón
tennurnar rekur hann djúpt í bókstafina
svo tætir hann þá í sundur 
svo þeir losna hver frá öðrum

Eftir það jórtrar hann lengi
þangað til bókstafirnir hafa leysts upp
í munninum á honum
eins og sykurmoli í munni barns

Þegar hann svo tekur upp á því
að naga í sig ljóð
getur ekkert stoppað hann
með óhljóðum kemur hann þeim að óvörum
hann byrjar á stuðlum og höfuðstöfum
þeir eru uppáhaldið
svo nagar hann í sig allt rím
ásamt sérhljóðum, samhljóðum og kommum 
þangað til ekkert er eftir
nema punkturinn í lokin. ]



[ ásýnd þín heldur mér taki
hún er það eina sem ég hef, 
ég hugsa um þig á meðan ég vaki
og dreymi þig þegar ég sef.
Ótrúlega heitt ég sakna þín
Því þúert hjartans ástin mín. ]



[ Hestinn má enginn sitja, hann er minn, minn, minn, minn, minn.
Ef þú vogar þér þá verður þú fljótt dauður, dauður, stein dauður.
Sama hverja þú þekkir það, slíkt prjál mig ekki, ekki, ekki blekkir
Ég á minn pening bús og mitt fé, skiptir engu, engu, alls engu þitt spé. ]



[ Sjálfsblekkingin er þinn besti vinur
sem bæði elskar þig og skilur.
Hann er þér oftast sammála,
og gefst fljótt upp á að mótmæla.

Bakkus hann ósjaldan tilbiður
að biðja um hans miskunn er orðin gamall siður.
Þið þrjú eru alveg frábært lið,
löngu búinn að gleyma öllu um andlegan frið.

Fá’ðu þér meir’ þú hefur ekki haft það svo gott,
að falla í algleymi er saklaust sport.
Það skiptir ekki máli hvað þú gerir í dag
enginn á morgun hvort er það man. ]



[ Þeir félagar fóru yfir hafið, héldu sína leið, að heiman þeir fóru
Sitt í hvorulegi en í samfloti þó, sigldu sinn sjó á fleytunum stóru
Áður en að enda punkti var komið, varð svo vík milli vina, 
vandamenn urðu viðskila um stund, ekki var skeytt um hina.
Sannaðist síðar hið seinna kveðna, sem misfrægur e.t.v. boðar:
Alsnakinn og einmanna er hver sá er engan hefur til aðstoðar.
Einn unni sínum hól sáttur og vildi hefja sláttur varð sjálfur sleginn
Hinn það svo seinna sá, tók á rás og drapst því fljótt fyrsti peyjinn
Njóta vildi nýja landsins, nýta vilja gæði hvar sleppti sandsins
sem þó seinna stærri varð, en ekki sá hann ávexti alls randsins. ]



[ Sársaukinn nístir
í öllum beinum brakar og gnístir.
Stingandi sviði
syndgarar fá ekki að anda í friði.
Úr hnjánum blæðir
tár úr augum mínum flæðir.
Fyrirgefðu mér faðir
bænum mínum vil ég að þú svarir.
Sætur bitinn
Adam svikinn.
Eilífðin svo löng
erfðasyndin of ströng.
Synd mín er þín synd
sérðu ei að ég var sköpuð í þinni mynd. ]



[ Maður eldar
gerir fínt
svo koma gestirnir
éta allt
þurrka sér í kodda
teppi og stóla
og maður situr uppi
með allt í rústi
og fær smá klapp á bakið
fyrir sæmilega eldamennsku

Það er ekki alltaf jólin ]



[ Heim nú kominn kappinn er 
kófdrukkinn að vonum, 
lætur vini vita af sér 
og að varla sjáist þó á honum ]



[ Á hverju kvöldi stend ég og horfi á hafið.
Það hafa margir yrkt um hafið, sólina og þig.
Ég tek hér því áhættu, og yrki um sjálfan mig.

Ég stend á hverju kvöldi og horfi á hafið.
Horfi á óvin minn sveifla honum til og frá.
Sé hann draga úr honum lífið, hlægja af mér.
Ég horfi á það á hverju kvöldi.

Ég fylgist með honum biðja mig um hjálp.
lít á hann og sé að hann er að fara.
sé óvin minn draga hann í burt.
Ég held ég hefði getað stoppað hann.

Að bjóða óvini byrginn er ekki það sem ég hef.
Ég er heigull og skræfa, það er það sem ég er.
Ég stend því hér einn á hverju kvöldi.
Horfi bara. ]



[ Sumir deyja ungir,
Aðrir gamlir,
Flestir eru þó varla út sprungnir. ]



[ Hugsanir mínar...
eins og rondó

detta alltaf niður á sama stefið

...og stefið er hún ]



[ Ég hugsa um tímann og tímaleysi.
Stundum held ég að ég hafi tímann í höndum mér.
Stundum held ég að tímaleysi sé að hrjá mig.
Ég efast um að ég gæti verið ánægð með lífið án tíma.
En oft tel ég tímann vera mér grár.

Ég hugsa of mikið um tíma, og hans mál.
Ég lifi samkvæmt tíma, og má ekki vera of sein
Stundum tel ég mig hafa unnið tímann og hafa grætt.
Að græða tíma er eins og að vinna í lottó.
Verst hvað vinningurinn endist samt stutt....

Ég lifi samkvæmt reglum og siðum fólks.
Ég reyni að fylgja því og drekka ekki að stút.
Borða ekki með höndunum, mæta ekki of seint....
Ég lifi á örlagatímum og hugsa um tíma og þjóð.

Ég fylgist með pólítík og geri markmið og lög.
Ég held stundum að lög séu mér hafin,
og að keyra yfir þau á örtíma sé í lagi.
Þá hugsaði ég nú rangt, og verð að fara til baka í tímann...

Oh ef ég gæti hætt að hugsa í smástund,
lifað í mínum eigin heimi, með eigin reglur og eigin tíma.
Væri lífið þá ekki gott..
Yrði ég þá kannski allt of sein? ]



[ Gallup hringir og spyr hvaða flokk ég ætla að kjósa
Nú fer úr höfði mínu reiði að gjósa.
Hvað ég ætla að kjósa, kemur ekki öðrum við en mér
og sérstklega ekki þér.

Eina ráðið er að láta stúlkuna heyra það, og væta örlítið góminn.
Því svona litlar stúlkur skilja svo illa, svo ég neyðist til að hækka róminn.
Að að tek ekki þátt í svona rugli,
það sem ég kýs kemur mér einum við

Að framsókn sé fyrir bændur,
og ess og ex séu örlitlir frændur.
Vinstri grænn mótmæli og mótmæli
og við eina hundasúru græna ,gæli.

Hvað á ég að kjósa, hvaða flokk tilheyri ég?
Er ég svo blind að í gegnum ykkur ekki ég sé?
Eruð þið svo æst í að bjarga okkar þjóð,
að x við ykkar flokk ég merki og verð svo góð.

Þið öll munið deyja er lag með Bubba.
Pólítík lætur mig stundum vilja gubba.
Það sem ég ætla að kjósa,
lætur Heklu ekkert gjósa.

Það sem ég kýs kemur Gallup ekki við,
það er orðið íslendingum að sið.
Það sem ég kýs er mitt eigið mál,
ég frekar kveikji mitt eigið bál


Það kemur engum við hvað ég ætla að kjósa,
og síðan læt ég móðinn gjósa,
Og aldrei skaltu hingað aftur hringja...

du du du du.... ]



[ Það er ekkert
Sem minnir mig á þig
Það er engin
Mynd sem ég á af þér
Það er engin 
Setning sem þú ert vanur að segja
Nema “Hæ” 
Sé orðið okkar?

Það er engin 
Sérstök stund sem ég féll
Og ekkert
Sem að ég gæti sagt
Til að
Breyta þér
Því við erum 
Ekkert náin.

En samt er ein 
Mynd af þér
Sem situr föst
Í minni mínu
Þú brosir 
Líkt og
Bakvið linsuna
Sé ástin í lífi þínu

En ég leyfi sjálfri mér
Að reika um í draumi
Og halda því fram
Að þú horfir á mig ]



[ ruð rósir í vasa er ens og blóð sem renur í mer ástin  ég elska þig svo heit eins og sólin því að þú er mér svo kær ens og gul sem skin  sætur ens sætabruað  ruat er mit harta sprungið af ást af þer ]



[ Stór og hröð skref,
fyrstur á toppinn,
en tók ekki eftir stjörnuhrapinu sem allir tala um. ]



[ Nú lauk þrjátíu átta ára göngu
um alheim með glimrandi stæl.
Já, oft hefurðu staðið í ströngu,
en stundum líka dansað á hæl.

Hjá Afríkubúum ertu að vinna,
sem ungfrú með ljósgeislabrá.
Öllum reynir ætíð vel að sinna
og alltaf mikið gefurðu þér frá.

Óskum að þér gangi allt í haginn,
afmælisveisluskál og þér til segi!
Gesta þinna verði mettur maginn.
Mamma þín og pabbi í Skálateigi. ]



[ pabbi komdu aftu flót eg fildi þer út á brigu sá þig fara um borð og skipið sildi af stað en ég mist ekki von heldu kom eg á kverum dag og kvöld sat á sama sta og þega þú fórst og rula lög til þinn  í von um að þú herir þau komir fir heim til minn því að þú rt besti vinnur minn  siðan kom af því að þú hætir á sjónum  ég glemi alldrei þem dag sem þú vektist því að eg vildi ekki fara frá þer mer finst þú eini sem skilur mig end sagna eg þin þú ert sá vinnur sem allir leta að þó að það sé ekki lánt á milli  minn og þinn ein bær á milli  enda þegr þú kemur í hemsókn vil ég ekki slepa  þér ]



[ Þegar allt er svart,
ekkert til að elska,
þegar allt er dimmt,
ekkert að lifa fyrir.

Hún tekur hníf,
Hleypur út,
ristir á sér hendurnar,
grætur.

Afhverju gerir hún þetta?
Afhverju þessi leið?
Til hvers að særa?
Til hvers að gráta?

Hún er inni,
grætur,
situr á stól,
andlitið hilur.

Gólfið rautt,
hendur þakktar,
fólk,
hvaðan kom það?

Það er sagt,
að lífið sé planað,
hvenar þú fæðist,
hvenar þú deyrð.

En ef, bara ef,
maður vil ekki lifa,
velur að stitta,
klippa á spottan.

Dagur skal að kvöldi renna,
þegar tími hans er komin,
þannig var það planað,
sálin, sömu reglur,
Ef klippt er á spottan,
Sitja þarf þar til dagur manns kemur.

Hún var heppin,
blá ljós,
allt í móðu,
fólk, saumar. ]



[ Kriss, krass, kruss,
blóðið lekur,
öskur, andardráttur, grátur,
á gólfinu situr.

Þekur hendur rauður litur,
blóðið drýpur,
Þekur jörðu rauðir pollar,
Grætur.

Í hvítum nærfötum,
líkt og engill,
svo falleg,
svo hrein.

Kriss, krass, kruss,
blóðið lekur,
Hún er aðeins fallin engill,
kvelst, fyrir eigin mistök. ]



[ Ef maður getur ekki talað,
getur ekkert sagt,
málar á blað,
ekkert breytist,
skrifar á blað,
ekkert breytist,
grátur,
sorg,
sjálfsvorkun,
ekkert breytist,
reiði, barsmíðar,
lyf, orð,
áfengi, 
ekkert breytist,
Missir stjórn á sér,
sker sig,
horfir hræddur á blóðið,
sem drýpur,
Hvað ef manni mun aldrei líða betur? ]



[ Þú ert eina ljósið í lífi mínu,
þú er það sem að heldur mér gangandi,
en ef ég missi þig,
ef ég týni þér,
þá veit ég ekki hvað verður um mig. ]



[ Árdagssólin kossum kyssir,
kreistir örmum og vefur
og vísast sá af mörgu missir
er morgunn lúrir og sefur.
Menn geta aldrei verið vissir
varðandi allt sem hann gefur. ]



[ lítið nef
skalli og slef
blautur koss
augu í kross
skítableyja

og mér þykir vænt um þig ]



[ Ef droparnir gætu dansað
Þeir dönsuðu fyrir þig
Ef sólin gæti sungið 
Hún syngi fyrir þig
Ef vindurinn gæti hvíslað
Hann hvíslaði í eyra þér,
Fyrirgefðu frá mér ! ]



[ Skýjuð minning af kossum þínum
er soguð inn í smók af sígarettu.
Fölsun löngu týndra drauma
er blásið burt með reyknum.

Orðum þínum negli ég eins og nagla í gegnum hlustirnar
og leyfi gjörðunum að flæða út um sárið.
Múrsteinn úr sviknum loforðum lemur höfuð mitt
og hugsunin stöðvast.

Rödd þín þagnar ekki - hvað þá myndin af þér
svo ég geri þig að sígarettu
sest út á svalir
og leyfi Þér að flæða út í kvöldið. ]



[ Fallegar lygar
eru og verða alltaf lygar
Sannleikurinn er sár
en nauðsynlegur
Hangandi í lausu lofti
fjöður sem fellur
án þess að nálgast jörðina
fellur til jarðar hægt og bítandi
án þess að nokkuð breytist
Ekkert nema bitur óvissan
Hent á loft
án vissu um lendingu
vissu um öryggi
án alls
-nema óvissunar
fallegar lygar tryggja ekkert
ekkert nema efa og óvissu. ]



[ Stjörnurnar vikna
stef mitt hjartað svíður,
brár mínar blikna
brátt tíminn líður.
Megum við senn minnast
að áttum ástarfundi,
hjá laufgrænum lundi. ]



[ Margvísleg eru nefin
og mörg koma í þau kvefin.
Með rennandi hori
á ísköldu vori
umlyktur í horvefinn. ]



[ Ég sit við bálið
og ylja mér á meðan
laufblöðin falla
af trjánum og vindurinn
feykir þeim um allan garð. ]



[ Þegar sólin sest bak við sæinn
Siglir skúta á eldrauðu hafi
Í grasinu droparnir glitra
Svo margir, og stjörnurnar líka
Morgunroði yfir fjöllin gægist
Hún kemur

Þegar amor sínum örvum skýtur
Sól, himinn og jörð titra
Örlögin fær enginn flúið
Ástina, kærleikann og lífið
Hann hittir
Hann hittir, aftur og aftur

Milli hans og hennar
Hafið sínar öldur sefar
Sólin geislar sinni fegurð
Með tærum daggardropum
Amor sínar örvar gefur
Hann kemur ]



[ Það er válegt vandamál volæðisfíkla 
að telja alla aðra en sjálfa sig sýkla
en minna svo sjálfir á skugga skýjanna
sem sjá sólarbirtuna en reyna að flýj´ana

Jú menn vafra fyrst um í villu vegar
og syngja vonleysis blús við vísur tregar
en ranka við sér og vakna þá þegar
þeir líta upp og sjá sér verur jafn fallegar

Því að nýtt – blítt kvennmannsbrosið bjarta
brætt getur saman brostið hjarta
og mönnum finnst þeir ekki vera samfélagsbyrði
og sjá að þeir eru vel þjáningar sinnar virði

En steypast svo í sorgir - stungnir sárir
vegir ástarinnar þyrnum stráðir
en menn bera varla sanna ást úr viskubrunnunum
né finna réttu rósina nema stinga sig á þyrnunum í runnunum. ]



[ Menn fæðast í dag, til að fræðast núna
fagna svo á morgun og gera sig farbúna
og höfin eru lygn og sólin á þau skína
og menn geta séð sál sína ef þeir rýna
í djúp hafsins eða á fljótandi norðurljós
og finna svo að lokum sína fegurstu rós

Æskuárin líða og hin fögru blasa við
menn finna ástina og sinn innri frið
og það birtir til og þér stekkur bros á vör
þú finnur lífsins tilgang og þín eigin svör
í djúpi hafsins eða í skínandi stjörnunum
sem mynda mynd af þér konunni og börnunum

En að lokum sitja allir við sama borð
hver og einn fær jú að tjá sín hinstu orð
missáttir sjálfsagt við lífsgjörðir sínar
svo nýttu vel allar stundirnar þínar
en drjúptu ei höfði þó að af þér dragi
lífið er eins og Drangey – fegurst í dimmrauðu sólarlagi ]



[ Þegar ástin bregður fyrir þig fæti
svo þú liggur kylliflatur
og rjáfar svo um í rænuleysi 
og talinn ert dauðansmatur
þá rífðu þig upp og hugsaðu rational,
neoliberal eða postmaterial

Því það fær enginn frið í flárri veröld
fíflaður af ást og hafður að háði
,,Háður hinum helmingnum af sér\"
já bara alls ekki með réttu ráði
svo rífðu þig upp og hugsaðu rational
postmodern eða postmaterial... 
eins og Gunnar Dal ]



[ Þegar brennt hefur allar brýr að baki þér 
og aleinn kyrjar borgarblús
og ljósastaurarnir eru þeir einu sem lifa
því þögnin og myrkrið lýsa upp þessi hús
(Kór: ) Þá viltu fá borg þína beint í æð
brunaðu í myrkrinu – upp á Vatnsendahæð

En þegar nóttin reynist fullkomin
frá fýsunni flautandi gengur á brott
og allt það sýnist svo alsælt
og í andlitinu leynist Sólheimaglott
(Kór: ) Jú þá viltu fá borg þína beint í æð
svo brunaðu í sólarlaginu – upp á Vatnsendahæð

Loks þegar blákaldur veruleikinn blasir við
en þú botnar samt ekki í neinu
þig vantar visku – jafnvel allt vitsmunalíf
en þú vilt jú hafa þitt á hreinu
(Kór: ) Þá veistu hvar visku þú færð beint í æð
vinur þú finnur öll svörin – upp á Vatnsendahæð

-----------------------------------

Þegar heimurinn loks hann hlær að þér
heift hans skín í gegn
hundurinn yfir þig, léttir af sér
og það hamast á þér þetta íslenska regn
(Kór:) Og þér finnst ei svo fráleitt að skera á slagæð
Þá eru fáir staðir betri fyrir slíkt 
en Vatnsendahæð. ]



[ Deyfðu djúpfjólubláu ljósin
dansa af ástríðu við spegilinn
draga línur í einmana andlit
og fram það besta við drykkinn minn

Djúpur þunglamalegur kontrabassinn
bláar tilfinningaríkar píanónótur
seiðandi og framandi takturinn
söngvarinn jafn einlægur og hann er ljótur

Leikið á þessar brostnu vonir lífs míns
losið mig við fortíðina um stund
lýsið upp ókomna leið mína
leiðið mig á framtíðarfund

...Hér þekki ég engan...
...hingað hef ég aldrei komið...
...þetta hef ég aldrei heyrt...
...en hér á ég svo sannarlega heima! ]



[ Litlar stjörnur um himininn svælast,
Skýin breiða út vængjum sínum,
Regnið dembir dropum niður,
Sólin brýst í gegn og bræðir allt. ]



[ Í stormi og brotsjó
eða sól og hita
stóð vonin sem dó 
en lét engan vita.

Vonin sem starði
sem allir virtust gleyma
sú sem mótlætið niður barði
því enginn lét sig dreyma. ]



[ þau horfa á mig
meðaumkun
huggun

vilja hjálpa mér
bjarga
forða

vita ekki um mig
og þig
okkur tvö

bjánarnir ]



[ Töffarinn teigaði dropann
Kaldur sem stál að nóttu
Feicið er kúl án brigða
Hver er hann

Hipp og kúl er æði
Buxurnar á hnjánum
Ég sjálfur, ég sjálfur
Ég digga mig, hver ert þú ?
Bjáni með andlit

Gríma töffarans
Andlit án svipa
Sannleikann felur
En hver er hann

Hvar er sannleikurinn,
Hjartað sem slær og elskar
Augun sem aðdáun veita,
Sálin sem þráir að treysta
Því þannig er hann,
Bak við grímu töffarans. ]



[ I miss you 
more than you know
why did you leave?
how could you go? 

All I can do is 
think about you
just come back
is that to much to ask?

I love you
really I\'m being true
I know you love me to
so please come back to me.

I miss you so damn much!:* ]



[ Hjartað sem hætti að slá
Augun sem hættu að gráta
Sálin sem fór á stjá 
sem af jarðlífinu vildi láta

Hverfa úr nættinu svarta
frá öllu því sem fór miður.
Svífa um himininn bjarta
þar sem ætíð ríkir stóískur friður. ]



[ Tilfinningarnar sem um líkama okkar flæða, 
eru þér allar í hag,
þér, sem ert ekki hér í dag.

Nú ertu vængjaður engill á sveimi,
sennilega sá eini þinnar tegundar
í þessum heimi.

Fallega brosi þínu
aldrei ég gleymi,
það bræddi sig í hjarta mitt
og þar ég það geymi.

Veröldin virðist oft 
vera grimmur hundur,
sem, þegar við eigum síst von á 
tætir hjörtu okkar í sundur.

Það skítur bara svo skökku við
að þú hafir á undan okkur
staðið við himnana hlið.

Með andlitið bjart 
og brosið svo breitt,
hleypur þú um í huga mér
en stefnir ekki neitt,

horfi til himins
\"mér þykir það svo leitt\"

Einhver hinumeginn stefnulýsir þér
leiðir þig nýja veginn 
og útskýrir það sem fyrir augum ber.

Fjaran er sandur 
með fuglana slóð,
lífið er fjara
og senn kemur flóð.

blessaður vertu vinur að sinni
en þú munt ávalt eiga pláss í minningu minni.

Í huganum við plötum okkur
með að lífið sé lengi að líða,
en sannaðu til 
þess verður ekki langt að bíða,
að komum við
og fáum aftur að líta
andlitið þitt frekknótta fríða. ]



[ Líf mitt einkennist af járni og eldi
ef þú tekur járnið og heldur því við eldinn þá bræðir þú mig.
Seinna meir verð ég endurunnin í eitthvað annað,kannski ég verði hjólkoppur. ]



[ Sötra framtíðar vísindamenn tveir trúarbragðasjeik
hyggst annar lækna efnið en hinn andann
rímar annar úr sér garnirnar - hinn truflast í spurningarleik
með ofurgreindarvísitölu - vita allan fjandann

Sigrar annar ljóð dagsins en hinn prófið
sigra að lokum heiminn og sjálfan sig
setjast árlega á alþingisbekk en leiðist málþófið
smile-a er hvunndagsraunirnar ríða þeim á slig

Pie Jack setur upp kúrekahattinn og klárar trivalbökuna
klárar hana alla sjálfur þó súr sé, frá ´85*
Geifuglinn portúgalski galvaski bíður með aftökuna
tekur slim-ljóðatöflur án þess að fara í orðagym (og segir simsalabim)

Sest loks sól við sötur hljóð þeirra við Íssel
signa sig báðir og líta í átt að hjarta
semja ljóð um fögur fljóð, sem rífa hvort hjarta þeirra í parta
uns hin mjóslegna Marta spyr ,, hvað eruð þið vísindamennirnir að kvarta?\"
svara: ,,við vorum að þýða með rími á latínu innihald Magna Carta\"

-svo gráta þeir saman banana og lakkrís tárum.

---------------------------------------

Þerra loks krókódílatárin og tölta á skjótum sínum af stað
á Pie Jack setrið - horfa á systur Hönnu og hana sjálfa
skyldi myndin fjalla að venju um framhjáhald, skilnað og annað tað
og skyldi Woody Allen leika aumingja með renglulega kálfa?

- og rétt áðan var höfundur glaður en er nú orðinn pirraður við tilhugsunina, því honum er mjög illa við Woody Allen og neyðist því til að yrkja illa um hann - í allri þeirri merkingu sem felst í því yrkja illa um e-n. (Og nú ómar í höfði höfundar ,,Nei, ertu geðveikur - Woody Allen er algjör snillingur\"... en ég segi: ,,Púúú á Woody Allen! - Púúú segi ég!\" ]



[ Drýpur af Daðsteini djúpsteiktur kynþokki og viska
fýsurnar eftir djúpsteiktri risarækju hans fara að fiska
á brokki hans óþokki í stórum smokki á gat tekur að giska
gerir tvö að einu og borgar að lokum háar bætur miska ]



[ yfir gröfinni grasið grær
grasið hreyfir mildur blær
augnstungið húsið horfir út fjörð
hylur það brátt, hún móðir jörð ]



[ Hans myrka slóð
var mörkuð
brostnum hjörtum
barna 
er báru traust og 
trú til hans.

Og þó að áratugir 
hafi tifað 
frá tíma þessa 
auðnulausa manns

þá enn
á banaspjótum
berast hjörtun.
og blóðið leitar æ
í sporin hans. ]



[ Ástin grípur
utan um mig
og heldur mér fastri.

Samofin
örmum þínum
sem strjúka
hjarta mitt
og mjúkur kossinn kitlar.

Gömul ást
að kolum orðin.
En glóðin geymist
í hjarta mínu.

Þú tekur í hönd mína.
Ég brosi.

Lífið leikur við mann.

------

Leikurinn kláraðist.
Ég tapaði.

Með ástina
að trompi
-Ég gleymdi að spila henni út.

Nú sit ég uppi með hana
í hausnum.

Því þú tókst hana
úr hjartanu
þegar þú sagðir
\"Neistinn er kulnaður-\" ]



[ Lára Þöll er ömmuljós
ljúfust allra barna.
Móðir hennar Myrra Rós
er mín augnastjarna. ]



[ Komdu litla ljúfan mín
leiddu ömmuhendi.
Með rauða skó, á fótum fín
fegurst, Guð þig sendi. ]



[ Brosmild heilsar 
Spyr að nafni
Býður kaffi
Segist þurfa að drífa sig
Hitta eiginmanninn

Ég kveð með tregðu
Ætla með blóm á leiðið hans afa
Lítil tár læðast niður hvarma
Vertu bless amma ]



[ Meðan þú bíður eftir að það frjósi í helvíti
stend ég og horfi á steinanna gráta
myrkrið faðmar mig og leggur mig í hyldýpi
og þar hitt ég þig ]



[ ég held niðri í mér andanum
horfi á símann
hringi samt ekki
og hann er þögull

ég anda frá mér aftur
horfi á símann
hringi samt ekki
og fer að ryksuga

heyri ekki í símanum 
þegar hann hringir ]



[ lyktin af þér
er ógeðsleg
svo ég kúri mig
í koddann
óbragðið af þér
dvelur á tungunni
losna ekki við það

þú heldur utan um mig
og ert andfúll
elskan ]



[ Á hestamótunum gerast menn glaðir.
Graðfolar þar títt úr hófunum skvetta.
Bjórdósir gestirnir opna handahraðir
og hendast vegalengdirnar á sér létta.

Já, líflegt var á Landsmóti hesta
og löptu menn þar bjórinn að vild.
Vingjarnleikinn vildi þó bresta,
en Víkingasveitin róaði af snilld. ]



[ ég hugsa og hugsa
hugsa bara um þig
hugsa um hvernig fólk
getur hugsað bara um sig
þegar það getur hugsað um þig ]



[ Lítill gutti brosti
út að eyrum
eftir að hafa sigrað
bæði hús 
og ljósastaur
í hoppukeppni

Það fylgir ekki sögunni
að hann vissi ekki að 
svona dauðir hlutir 
kynnu að hoppa
en hann lifir sáttur
með það í huga 
að geta hoppað hærra 
en hús og ljósastaur ]



[ Þegar eitthvað er að,
hjartað aumt og blóðgað,
þá getur Jesú tekið það,
gert það ljúft og friðað. ]



[ Ég er svo tóm án þín
þó við höfum aldrei sést 
 
ég þekkti þig ekkert 

þó ég hefði átt að þekkja þig best ]



[ astin
eg beid i 12 langa daga eftir ter
eftir tennan langa astarveg
hugsadi tegar u varst med mer
helt ad eg gaeti  treyst ter

Hoppadir strax i annann veg
meda eg heima beid eftir ter
hugsadi hvad u varst ad gera
eda hvad u varst ad fela

aldrei datt mer i hug ad u myndir etta mer gera
ad u hafdir tessa ljotu illu ad bera
eg get ekki truid tessu enn
en ekki geti eg tad mer kennt ]



[ Ef báturinn kemur ekki með mig heim,
Sendir mig eitthvert útí geim.
Drukknandi í sjónum ég syndi,
Og hugsa um þig, mitt fagra yndi.

Syndi eins og ég get,
Samt ég færist ekki fet.
Sjórinn teygir sig yfir mig,
Ég sakna þess svo sárt að fá að sjá þig.

Hjálpaðu mér upp, ég er að drukkna. ]



[ Hún er svo viðkvæm
svo lítil og nett.
Ég óttast að hún brotni ef litið er of fast á hana.

Svo gerðu það fyrir mig að
horfa blíðlega á hana.
Það er svo sárt að þurfa að týna brotin aftur upp af 
kaldri steinsteypunni. ]



[ Undir verndarans væng
Sit ég og horfi á himininn bláa.
Sé litlu englana mína kúra undir hlýrri sæng,
Sé augun þeirra gljáa.

Undir verndarans væng ég er komin
Þar ég örugg er.
Líður eins og ég sé í köngulóavef ofin,
Langar að vita hvert ég fer.

Get ekki sætt mig við að vera hér uppi
Sit bara hér og horfi,
Á prestana í hvítum kuppli
Blessa litlu kofana úr torfi.

Þakka ég nú samt fyrir að dvelja hér,
Hér uppi hjá þér. ]



[ Ef þið getið lagt mér lið
lagast vísnaskakið.
Gagn ég hafði almennilegt mið,
og ekki fór allt í lakið.

Oft er gleði horfinn harmur,
sem heltekur líðandi stund.
Áður yljaði þrýstinn barmur
á íturvaxinni sprund.
 
Ógnarstjórnar ægivaldið
elda sína kindir vel.
Undir ríka mokar íhaldið,
en öryrkja sveltir í hel. ]



[ Blika ljósin, upplýst bergið kyssir sæ,
um bæinn vefjast rökkurtjöldin.
Stjarna raular lag í silkimjúkum blæ,
söngvaskáldið tekur völdin.

Svífa hljóðir yfir sænum mávar þrír,
sælir fljúga í kvöldsins eldi.
Mild er æskan, margur þráir ævintýr,
mætast ástir seint að kveldi.

Nótt, við bergsins bjarma hljótt,
býður ljúfa stund, við hamraborg og sæ.
Nótt, já læðist ljósanótt,
létt um byggð og ból í Reykjanessins bæ.

[2006] ]



[ Ég ætla að hlusta á þetta lag
Þar til hendur mínar hætta að skjálfa
Og augun mín hætta að tindra
Þar til myndin af þér hverfur úr huga mér.

Því augu þín standa föst
Í heilanum á mér
Og allt sem þú sagðir, hvert einasta orð
Er heilagt fyrir mér.

Ef ég reyni að sofna
Þarf ég að gleyma þér,
En ef ég vaki
Gleymi ég þér aldrei.
Og ef mig dreymir þig
Gleymi ég draumnum á morgun.

Ég ætla að horfa á þessa mynd
Þar til fiðringurinn fer úr maganum á mér
Og varir þínar hætta mig að tæla
Þar til lagið hverfur og gleymist.

Því hlátur þinn ómar enn
Í heilanum á mér
Og allt sem frá þér heyrist, hvert einasta hljóð
Er heilagt fyrir mér. ]



[ Ég vil hlaupa berfætt um holt og hæðir og njóta ásta í þúfunum í túninu og syngja ættjarðarsöngva og hnýta krans úr blómum í móanum og synda nakin í svölu vatni upp til fjalla og náttúran og ég verðum eitt. ]



[ I’ve got butterflies
Little butterflies
Flying around, all around
And your face keeps popping up
In my head, my flying head.

Bought a guitar
And a microphone
So I could sing you
This little song
And fly with you
Up to the sky
Take your hand
And go up high

Drink away
All doubts and fears
And fix our hearts
With magic tears
Hide away
All of my pain
And kiss your lips
In the poring rain

I’ve got a smile
A smile upon my face
Because of something, something new
And I can’t take away my hand
It’s holding so tight, on to you. ]



[ ég hef samúð með Hróa Hetti

sem stendur með þaninn bogann í Bankastrætinu
og heldur að hann sé baktryggður
af almúganum

Hrói hefur staðið þar alla tíð
síðan Skíriskógur var höggvinn

og hefur ekki enn fengið þau skilaboð 

að fógetinn flutti alla bankana til útlanda
gengistryggði verðbæturnar
og fyllti fjárhirslurnar

af ávöxtum
smælingjanna

sem standa bljúgir við grátmúr Alþingishússins
og biðja um skuldbreytingarlán
eða marða banana
og epli

án aukakostnaðar ]



[ Took a look at old pictures

And remembered old times

 
Found my favourite neckless

Been carrying it ever since

 
Saw someone just like you, today

Could have sworen it was you

But he didn’t have the same blink

As those overdozed eyes

 
You were always the first one

The best one, the worst one


The one that disappeared. ]



[ Hann gekk sem lítill vindur lár
í svörtum skóm, með hrokkið hár
í sorg sinni hann gekk um sinn
með tár í augum, rjóður í kinn

Langur tími lengi leið
og ekkert breyttist þar um skeið 
Hann fór þá inn á lítinn bar
og reyndi'að drekkja sorgum þar

Morgunninn í garðinn gekk
og ekkert hann út úr þessu fékk
Að hanga inn'á litlum bar 
sem ekkert vit þar fengið var ]



[ Walking thousand miles as tired I can be.
I’m walking the road again, because your not here with me.
Can’t you see that I’m crying?
Why can’t you just be here and hold me
´cause I need it.

I’m on my own again and I’m feeling so alone.
I want to hear your voice but I can’t pick up the phone.
Why’s the life so confusing?
Can’t I just say to you that I’m sorry?
´cause I mean it.

I didn’t ever think about how the love could be so hard
I see I’m really losing you and it’s tearing me apart
Why can I just stop crying?
What can I say to you, please forgive me
´cause I need you. ]



[ Er báturinn vaggar hægt um sæ,
Hreyfist taktfast með ilmjúkum blæ.
Róast ég niður,
Því engar eru ölduskriður.

Ruggandi báturinn vaggar um sæ,
Vaggar í takt við ilmjúkan blæ.
Hann siglir brátt að höfn,
Í höfninni bíður mín fagra Sjöfn. ]



[ Merkilegt með losta
hann læðist að þér við minnsta tilefni
á kaffihúsinu
á götunni
á netinu

og þegar þú lætur undan 
fyllist hugurinn girndar
sem erfitt er að stjórna
og tilfinningin umlykur þig

þú vilt meira

en bara í huganum
því þú ert í föstu sambandi ]



[ Sóknarprestar landsins
sameinist!

Karlmenn þjóðarinar
þurfa áfallahjálp
vegna þess að
HM er búið

Jafnvel stórir og sterkir
karlmenn gráta
í koddann sinn 
á þessari stundu

Grípið inn í
áður það verður 
of seint ]



[ Opna augun og 
lít til hliðar
hin hlið rúmsins er ósnert

stari á loftið
og legg hönd mína
á tómu hlið rúmsins

það væri ekki slæmt
að hönd mín myndi
snerta stúlku

ég myndi ekki kvarta
en er samt sáttur við
að svona stundir gerast
æ sjaldnar

að liggja aleinn er gott
því þá ýtir engin við mér
eða stelur af mér sænginni ]



[ eg hef verid astfanginn einu sinni
tad var ast vid fyrstu kynni
tad var gaman a medan henni stod
svo kom sorgin og taraflod

Eg se alls ekki ettir henni
tad er gott ad laera nytt
en honum ei eg kenni
ad hjartad mitt er ordid aftur hlytt ]



[ ég horfi út um gluggan minn og finnst sjá allan heiminn
ég kalla hátt á hjálp en mér finnst eins og enginn heirir
nema allt sem ég hugsa og allt sem ég geri er geðveiki mín
ég hleip af ótta en eina leiðin sem ég veit um er til þín

 hjartað mitt er að springa úr reyði við það sem þú gerðir mér
allt sem þú segir er bull en því miður  trúa allir þér
ég hef oft hugsað hvað gerist ef ég bara fer
því einginn veit hvernig ég er inn í mér


ég er stelpa alveg eins og þú
þú varst eina sem ég gat treyst á
en hvað get ég gert nú
var þetta allt sem þú vildir fá

En kanski verður maður að læra að fyrirgefa og sætta sig við þetta
þó þetta særði mig mikið og þetta var miklu verra en bara að detta
En í dag er ég sátt með allt sem ég á
því það er ekki allt hægt að fá

núna sit ég og hlæ af þessu öllu bulli í gamla daga
þetta var kanski ljótt en verður kanski góð hrillingsaga
afhverju að velta sér upp úr því gömlu
afhverju byrja ekki bara upp á nytt ]



[ inn í dimmasta helvíti reyni hátt hjálpina ég kalla
ég reyni að standa upp en finnst ég alltaf niður falla
sé ekki ljósið sé ekkert gott líf mitt er bara stopp

ég er brotin manneskja og enginn það sér
brosi bara þegar sársaukin kremur hjatað inn í mér
þetta er alltof sárt en ég get ekkert gert
reyni að forðast það en það eltir mig hvert sem ég fer

en sárskaukin er að taka yfir mig
og láta mig hætta að hugsa um þig
og hann ætlar að láta þetta hverfa
því ég er algjör herfa

eitt band  og smá tár og þá er þetta búið
hjartað mitt meikar ekki meira enda er það orðið lúið
tel einn tveir og þrír bless farinn burt
og sit enn fast í hélviti

þetta var ekki lausnin hjá mér
ví ég sit alein í mirkrinu og bíð eftir þér
einn dagur er eins og mörg ár að líða
og ég meika aldrei svo lengi að bíða

kanski á maður að hugsa áður en að gera það
þess vegna bjó ég til þetta  sorglega lag
því að aðrir geta hugsað þó ég gat það ekki
ég veit að margir eru með hjartað sitt í kekki

En afhverju ekki að bíða því það er alltaf ljós 
þarft bara labba lengra þangað til að þú sérð rauða rós
þá veistu að þú ert alveg að verða kominn heim
og þá get ég farið að svífa um allan geim ]



[ inn í hugarheiminum  ég svíf
og horfi í gegnum  mitt gamla líf
veit núna að minn tími er kominn
sársaukinn minn er gjörsamlega horfinn

sá þessa litlu sætu stelpu hlæja allan daginn
var svo hamingjusöm og þekkti vel allann bæjinn
sá hana stækka og þroskast og ganga svo vel
allt þetta sá ég á einni mínótunni

allt sá ég sem var gott og vont en það var ég
og ótrúlegasta var það sem ég gat séð
allt sem ég gerði og öllu ollu sem ég var búinn að gleyma það ég sá
hefði ég vitað að ég ætti svona stuttann tíma hefði ég gert allt annað þá

 afhverju að eiða lífinu sínu í svona mikið bull
og gera margt sem er bara vitleisa og rugl
en núna svíf ég um eins og lítill fugl
og kvísla að þér að gera annað sem er ekki bannað

og njóta þess að lifa en ekki hugsa svona
þú ert alveg eins og ég bara ung kona
ekki eiða lífinu þínu strax heldur brostu út í heim
farður frekar heim og segðu þeim

hvernig þér líður og fáðu hjálp og stirktu þig
því þú minnir mig svo alltof mikið  á mig
þess vegna vil ég reyna að  hjálpa þér
en þú verður bara að ganga með mér

 þú sérð mig ekki en grætur mer við hlið
og óskar á kverju kvöldi um smá frið
en ég veit að þú ferð að líða betur en nú
þú verður bara að lifta hofðinu og vera þú

því þú heldur að enginn mun skilja þig
það sama hélt ég alltaf  um mig
stattu bara upp og horfðu beint
það er ekki orðið of seint ]



[ Ætli það sé til einhver vörðuð leið heim, hvað er eiginlega heim?

Ætli að það sé einhver sem að bíður eftir mér, hver ætti það þá að vera? ]



[ ég sé...
	fallegt brosið
ég sé...
svarta síða hárið
ég sé...
	í djúpu augun

ég finn fyrir...
          	          mjúku hörundi þínu
ég finn fyrir...
          þér
ég finn fyrir...	
	          óbærilegum söknuði

ég heyri í.... 
    Þögninni með þér
ég heyri í ...
                okkur
ég heyri í... 
    börnum

ég sé...
	Þig bara þig
ég sé...
þig í fangi mínu	
ég sé...	
	mig ekki án þín

ég heyri í...
       andardrætti 
ég heyri í....
 	       röddum 
ég heyri í...
  	       okkur hvísla orðin ég elska þig ]



[ Hinn er sanngjarn 
Hinn er hatgjarn

Hinn er einlægur
Hinn er fjarlægur

Hinn er duglegur
Hinn er undarlegur

hinn er einbeittur
hinn er íllskeittur

Hinn er góður
Hinn er grófur

Hinn verður ástfanginn, glaður
Hinn verður hugfanginn, graður

Hinum líður vel
Hinn með sálina í mél

Hinn segir ég skil og sé
Hinn segir hinn er ég ]



[ það er svo sárt að segja bless
bæla tárin og vera hress
brosa og faðma eins og mesta smeðja
einfaldlega vegna þess að það er sárt að kveðja

þetta er víst bara spurning um vilja
en eitt á ég erfitt með að skilja
að vita af þér annarstaðar þegar ég vakna
en það máttu vita- að sárt ég þín sakna ]



[ i\'m sorry for what has to be done
i didn\'t exspect for this to become
a reality - not so clear to me
i can\'t believe you don\'t see,
how much you really mean to me.
my life has taken quite a turn, 
i\'m so afraid i\'ll crash and burn,
plz just try to understand,
the cards i hold in my hands. ]



[ ég þekki ólíkar systur tvær
önnur dökk, hörð og köld
hin er ljós, róleg og tær
sú ljósa líkt og dagur, hin er kvöld

þær búa saman í litlu koti
sú ljósa elskar lífið og daginn
hin dökka húkir og bölvar úr dimmu skoti
þær eru ólíkar þær systur, hugsa sér ólíkan haginn

sú ljósa vill syngja og dansa
sú dökka heimtar myrkur og hræðslu
sú ljósa hlær og fléttar blómakransa
sem sú dökka stelur og fleygir til bræðslu

systirin dökka litla kotið hatar
systirin ljósa unnir sér betur
og berst hvað hún getur

systurnar sitja tvær saman
sú ljósa og sú dökka
en enginn þær sér
því þær rífast, berjast og búa í mér ]



[ þú ert bjarta ljósið í draumum mínum
og hefur um eilífð dvalið
ég finn sálarró í augum þínum

en eitt hefur nagað mig og kvalið
að eftir svo langan tíma
er það svolítið undarlegt
að ég geti ekki fundið síma
til að segja þér
-að hitta þig var ómetanlegt ]



[ þú færðir í líf mitt ljósið bjarta
en nú hniprast ég ein í dimmunni
ég ber á baki mér sorgina
ein og yfirgefin
og tárin renna líkt og fljót

í draumi og vöku varstu líf mitt
en nú blasir martröðin ein við
með þér var eilífðin aðeins smá stund
ég og þú við vorum eitt
en núna er ég ekki neitt

aðeins ég ein veit hve sárt ég sakna
að dagurinn byrji þér við hlið
en það er allt minning þegar ég vakna

því að aðeins ég ein veit hve sárt ég sakna
að heyra þig bjóða góða nótt
ef aðeins ég bara fengi aftur
eina næturstund þér við hlið ]



[ nobody
nobody special
thats who I am
when you\'re a nobody
you can\'t talk
you don\'t have a right to be heard
you don\'t have an appinion
you don\'t have feelings
you\'re just another body in the crowd
nobody special isn\'t supposed to be loud
you shouldn\'t breath
you shouldn\'t live
you\'re a plaything for someone to use
physically, sexually, mentally abuse

you\'re filled up with lies 
that\'s you purpose
your hair is soft, yor lips feel nice
it isn\'t true
it is a lie
you should be melt down like a cube of ice
then you\'d turn into water
transparent
invisable
a nobody shouldn\'t be seen
a nobody shouldn\'t die
he doesn\'t diserve it
you may think it lame
just a game?
but a nobodys life is torture and pain ]



[ ég sé...
	  fallegt brosið
ég sé...
        svarta síða hárið

ég sé...
	  í djúpu augun

ég finn fyrir...
	          mjúku hörundi þínu
ég finn fyrir...
                þér
ég finn fyrir...	
	          óbærilegum söknuði

ég heyri í.... 
              Þögninni
ég heyri í ...
              okkur
ég heyri í... 
             börnum

ég sé...
	  Þig ljóma
ég sé...
        þig í fanginu	
ég sé...	
	  lífið ekki án þín

ég heyri í...
             hjartslætti
ég heyri í....
 	        röddum 
ég heyri í...
  	       þér hvísla ég elska þig. ]



[ Eldgamla Ísafold; erindi 1

Verður:
Eldgamla Ísafold,
ástkæra fósturmold,
fjallkonan hvít.
...

júní 2004 - Reykjavík ]



[ Lágt suð
raki í lofti
dropar á blómum
-alveg eins og á morgnanna.

Göturnar eru tómar
það vill enginn ganga úti í rigningu
þó er ein og ein hræða
og svo bílarnir sem fólkið felur sig í.

Gangstéttin er svo vot
að á henni sést engin rigning,
en á götunum gárast pollarnir
af tárum guðs. ]



[ Augun svo tær augun svo skær,
söknuður mikill ég verð brátt ær,
dagur sem ár, fallin öll tár, 
þessi sár, gróa á ný.

Draumurinn sá að sjá þig á ný
fellur nú djúpt inn í kolsvart skí,
hugsunin þá færist mér frá,
þá hjartað í mér hættir að slá.

Hertu upp hugan ástin mín,
brátt kem ég aftur heim til þín
á þessari öld því mér finnst hún köld.

Augun opnast draumurinn hverfur,
engin veit hversu djúpt hann sverfur.

Draumur á enda sagan er sönn,
úti er sólskin og mjallkvít fönn,
nóttin var erfið og myndin af þér,
situr nú föst inni í höfðinu á mér. ]



[ Ástin okkar bauð okkur inn,
Því við vissum ekki betur en
að þetta væri byrjunin.

Ástin okkar gefur allt 
nú er hún farin 
og það er orðið kalt.

Svo kemur svalan hægt, 
horfir hægt, brosir hægt
og segir hægt…

…ástin okkar í þetta sinn,
verður þetta að vera…endirinn….?
AFTUR LÍF! ALLTAF, AFTUR LÍF! ]



[ Sundlar eins og í sjöunda bekk
Skotin í fyrsta sinn

Skrifaði nafnið þitt
á spássíuna
með hjarta yfir i-inu ]



[ Það er há flóð á himni
hvítfextir bólstrarnir
espa upp græði
er þeir öskrandi og 
ólgandi æða að láði

Góður Guð 
getur hreint ekki 
verið með rænu eða ráði? ]



[ Minning mín um þig,
Er aðeins ljúf og góð.
Þú varst alltaf svo góður,
Gerðir allt fyrir mig.
Þú varst þakklátur,
Fyrir allt sem gert var fyrir þig.
Þú varst fyrirmynd mín,
Og verður fyrirmyndin alla mína tíð.
Ég á eftir að sakna þín,
Hvernig þú brostir, hvernig þú talaðir,
Ég kem svo og heimsæki þig,
Þegar minn tími kemur. ]



[ Ég sit einn 
á myrkvuðu kaffihús.

Það logar kertaljós á borðinu mínu,
litla máttvana eldtungan liðast
líkt og sígarettureykurinn allt í kring. 

Síminn minn
hvorki syngur né stynur,  
neitar því
gersamlega.
Hann er fýlu
búinn að vera það heillengi.

Hann bara þegir
og þegir
og heldur súr kjafti.
Segir ekkert,
svarar engu.

Ég potaði í hann,
í von og óvon
um að hann myndi mala.

En síminn var samur við sig.

Það ómar tónlist,
hlátrasköll
og ljóshærð stelpa 
missir vatnsglas 
í gólfið. ]



[ Ég er lamb
á leið til glötunar.

Eins gott að það er
skemmtigarður á leiðinni ]



[ Svo gríðarlega
nálægt
en samt svo fjarska
fjarlægur.

Þetta er eins og að
grípa laufblað
sem sörfar um á vindhviðu.

Nánast ógerningur
en alltaf svo nálægt. ]



[ Myrkrið hleypur í panikkasti 
og stekkur á sannleikann.

Sannleikurinn engist um 
en festist í dýflissu óttans,
getur sig hvergi hreyft.
Læst í myrkrinu.

Myrkrið fær svo leið 
á kattarveiðunum 
og fýkur í burtu,

sem opnar sannleikanum 
nýjar víddir

frelsi. ]



[ Stundum óska ég þess 
að allir í heiminum 
staðni. 

Svo anda ég 
að mér Jesú 
og fer aftast 
í röðina. ]



[ Tilveran
brotinn spegill

Við 
spegilmyndin ]



[ Glaður skopparaboltinn springur að lokum,
eins og 
egg í húsvegg skólastjórans. ]



[ Tíminn er á hraðferð. 
Ljóshraða.
Finnið þið ekki fyrir því? 
Óþægilegt.

Ég stökk upp í tímavél og mætti honum,
spurði hvaða asi er á honum, 
helvískum!

\"Frú Tími er að fara að fæða, nýjan tíma,\"
sagði Tíminn lafmóður og sveittur.

Ég sagði \"okey\" 
upprifinn, 
ánægður og alsæll 
með fréttirnar og 
hægði á mér.

Hann má ekki missa af þessu. ]



[ Stundum
gæti ég gengið á heimsenda
með hælsæri á báðum
bara til að losna við þig.

Af hverju ég geri það ekki?

Bara.
Ég veit ég myndi sakna þín svo voðalega. ]



[ Ljóðið
er eins og köttur.
Það fer sínar eigin leiðir.

Stundum
ef þú ert heppin
geturu lokkað það til þín
klórað því bak við eyrun
og hlustað á það mala.

Eitt andartak finnst þér þú hafa völdin.

En þá
skyndilega
stekkur það burt
og hverfur þér sjónum,
ekkert eftir
nema hrynjandin í malinu
og sveiflan í skottinu.

Óskrifaðar ljóðlínur flögra út um gluggann... ]



[ Hefurðu einhverntímann horft
út að sjóndeildarhring
einmitt þegar sólin er að setjast
og velt því fyrir þér
hvort nokkurstaðar finnist nokkuð stórfenglegra
en einmitt þetta andartak
rétt áður en öllu er lokið? ]



[ Herbergið er einmanna og hrópar: 

Söknuður.

Ég hrekk við og lít í kringum mig,
hva... herbergi tala ekki, hugsa ég með mér.

“Djöfulsins. Af þarf ég að lenda í þessu?”
segi ég óvart við herbergið sem neitar
að tala við mig eftir þessa móðgun. ]



[ Eg horfi á þig, í augum þínum blika
þær þrár sem ég í brjósti mínu finn
og vonir þar og sorgir líka hvika
og allur innri óróleiki minn.
Á þröskuldi nýs lífs ég stend og hika
og það veit guð, ég þori ekki inn. ]



[ lengri
en þúsund ár
en samt styttri
en brot úr sekúndu

eins og flöktandi skuggi
felur hún sig
bak við gluggatjöld veruleikans ]



[ Daggardroparnir sindra á grasinu
njóta þess að glitra
áður en frostið breytir þeim
í hvítar rósir

Hélan á gluggunum
hvít, gagnsæ
gluggatjöld vetrarins

það eru frostnálar í loftinu ]



[ Við stöndum undir svölunum þar sem sólin
nær ekki til okkar nema að hluta - hún
sker okkur í tvennt yfir öxlina og lýsir
upp fötin og fæturna en andlitin felum
við í myrkrinu.

Skuggahlið mín brosir við linsunni og 
veit ekki að síðar þegar ég fletti gömlum
albúmum staldra ég við tvískipta eftirmynd
mína og glampandi augun sem skugginn af
svölunum skerpir verða mér táknmynd þeirra
skugga sem síðar settust að í þessum sömu
augum og skiptu tilverunni milli ljóss
og myrkurs líkt og svalirnar forðum. ]



[ Mikið er ég ánægð
með þessi gulu vesti.
Þótt flestir þoli þau ekki,
þá finnst mér þau þægileg.

Best af öllu við þessi vesti
er þegar við gerum eitthvað leiðinlegt
-eins og að týna rusl.
Þá þekkist maður ekki í fjöldanum
af gulum vestum. ]



[ Reisult hús grætur
málningu,
hvítur gluggahleri
ásamt virðingu þess
og lífsgleði
fellur til jarðar
 
eftir að það hefur verið 
veðurbarið af 
grimmum  

náttúruöflum 
ásamt að þurfa að búa 
niðurlægt

við 
sataníska staðsetningu,
sem það getur ekkert gert að. ]



[ Höndin skelfur,
er hún teygir sig í þína 
Hjartað titrar
Augun blindast ]



[ Lítið blóm treður sér leið í andrúmsloftið, 
stolt af afreki sínu,
fjarri öllu sem það þekkir.

Hvar eru hinir? ]



[ Ég horfi á hafið
sé þig hverfa
aldan hún brýtur
hvern stein í senn.

Horfinn á hafið
hljóður draumur
seitlar í hugann
dropi í senn.

Tíminn líður
eldurinn logar
hafið ei þrýtur
af neinu sem er. ]



[ (Sænskt þjóðlag)

Ég reisi bú þar sem blásin jörð
er barin langviðrum ströngum
og eflist stöðugt við átök hörð
þótt ólmist sandurinn löngum
við húsdyr mínar og hamist að mér.
&#9472; Af honum aldrei ég griða bað mér.
En bíð í ró. En bíð í ró.

Ég róa úfinn og æstan sand
og undir vilja minn beygi.
Og yfir dauðablakkt auðnarland
svo arma mína ég teygi.
Ég bý mig undir er bú mitt stækkar
að bjóða gestum. Og sífellt hækkar
minn græni bær. Minn græni bær.

Er gró af elftingu gægist inn
ég gef því skjól til að dafna.
Svo býð ég velkominn vingulinn
því vinum að mér ég safna.
En þegar gestunum glæðist kraftur
ég gef þeim land mitt og flyt mig aftur
á blásna jörð. Á blásna jörð. ]



[ Ekki spyrja ekki tala,
lostann þarf að ala.

Hugurinn rofinn og sálin dofin.
Hvíslandi spurningar og svörin loðin.

Ekki hringja eða senda skeyti.
Ég verð ekki á næsta leiti.

Stúlkan ein við glugga situr.
Örugglega verður bitur.

Hún bíður sjúklega á eftir mér, 
en ég niðurlútur tómur hér. ]



[ Hver er sinnar gæfusmiður...
...já því miður! ]



[ ónýtt
er að eiga
engann að
og engum um að kenna
sínum eigin
óguðleikum

fánýtt
er að kunna
það er
og öllum kunnugt þykir
þú sjál fur
óguðleikur

fátt
mun þeim 
farnast
sem sér sjálfum úteigna
þínum eigin
óguðleikis ]



[ Ég stari í djúpið
sem sálin þín er
ég legg eyrað við hlustir
og heyri þig anda
ertu engill úr holdi?
sé ég og heyri satt? ]



[ Við sátum tveir og átum
með reykspúandi hnátum
og stallklipptum kaffihúsaheimspekingum
sem þykjast tala í gátum...

...en við rifjuðum upp fortíðina,
nýliðna og hina gömlu góðu tíma,
minningarnar báru okkur 
svo langt og greinilega aftur
að gamall draugur úr fortíðinni 
settist hjá okkur stutta stund.

Áður en við vissum af hafði tíminn flogið, á þessum Vegamótum
fortíðar, nútíðar og framtíðar
svo hratt að við gleymdum næstum
að bölva ofsmurðum sinneps-kjúklingasamlokunum.

Við kvöddumst félagarnir við Skólavörðustíg 29a
og það var vel viðeigandi
að Íslandssagan í mannsmynd
skildi þá arka framhjá, 
inn Baldursgötuna í átt að Þórsgötu
með kippu í poka...

...drukkin börn þau sækja í bjórinn! ]



[ Maurafótspor og vængjaþytur
ég gerðist margfætla í nótt
,,Blessaður maur\"!
En hann svarar ekki
,,Vertu sæll maur\".

Maurafótspor og vængjaþytur
ég er margfætla
gustur
,,Góða kvöldið býfluga\"
gustur - ekkert
,,Vertu sæl býfluga\".

Allir með tilgang nema ég
splatt!
Lítil margfætluklessa í miðju fótspori. ]



[ Allar mínar gjörðir
Öll mín mistök
Og öll orð sem hafa verið login mér að
Skipta engu máli,
Er ég ligg hér með þér
Og horfi á tímann 
Fljóta framhjá
Líkt og hann leyfi okkur
Að liggja aðeins lengur
Og hlusta á grasið gróa.

Hendur þínar eru svo mjúkar
Ég finn þær snerta hár mitt
Og þú greiðir í gegnum flókann
Sem myndaðist í fangi þér

Þennan morgun skal ég geyma
Þar til mínir hinstu andardrættir
Heyrast ekki lengur
Og þar til öll þín orð
Reynast harðasta lygi
Og öll þín umhyggja
Heggur í sár mín.
Þessi morgun er mér mikilvægastur
Allra morgna lífs míns.

Segðu mér frá tímum
Er þú varst lítill drengur
Og vissir ekki af mér
Fyrr en þetta eina kvöld
Sem örlögin drógu okkur saman.

Allar lygar allra tíma
Eru sannleikurinn í fangi þér
Og hérna vil ég liggja
Þar til hár mitt gránar
Þar til hendur mínar fölna
Þar til augu þín hvílast
Og hjörtu okkar hætta að slá
...samtímis. ]



[ Í kvöld munu englar alheims gráta
Því þú verður farinn mér frá
Og á morgun er englarnir vakna
Þeirra von mun hverfa og þrá.

Sársauki brostinna vængja
Er fljúga um horfna slóð
Þeir finna aldrei leiðina heim
Og vökna við táraflóð.

Hvert einasta tár mun falla og bresta
Er englar alheims gráta í nótt
Og þú munt aldrei ferðinni fresta
Þín augu munu hverfa skjótt. 
Þú verður alltaf hjá mér
Í hjarta mínu og sál
Ó, þú ferð aldrei frá mér
Eilíft logandi ástarbál. ]



[ Má ég ?
Ég er nú að verða fullorðin.

Ég get ekki gert þetta.
Ég er bara barn.


Þú mátt ekki.
Þú ert bara barn.

Þú átt að gera þetta.
Þú ert nú að verða fullorðin.


Þegar maður er unglingur,
þá á maður að vera nógu fullorðinn
til að vita að maður er bara barn. ]



[ \"Margur hyggur auð í annars garði,\"
en afbrýðisemi hylur þunnur farði,
sjaldan lætur öfund standa á sér.
Þetta lýsir sér í myndum mörgum,
og margir skæla illkvittnisgörgum.
Af aurum verður api margur hver. ]



[ Ég er hér með mörgæs
sem ég ætla að skjóta,
eina ófleyga og ljóta,
með skort af gæðum 
eru gáfur hennar grunnar.


Ég er svarthvít mörgæs 
og þarf að skjótast. ]



[ Sorry ]



[ I cry myself to sleep
every damn night
because I miss u so.
I just can\'t stand it
that your moving away.

I am full of sadness
and I just want to breake down
and just cry all the time.
I hope it will still
just be you, and me.

Not some other girl...
You know I trust you
for all my heart
because....
I love you:* ]



[ I saw you
walking down the street
I fell in love of your smile,
your eyes and your stile,
then I fell in love with you.
Now we are togeather
and we love each other
we have been togeather just..forever!
and I love you so
will never let you go
so don\'t leave
can\'t think about your moving
away from me!
why do you have to?
I\'m gona miss you so,
more then you will ever know!
so just.. Don\'t go!
I love you. ]



[ þarna er það aftur
tómið tómið
kveiki á eldspýtu
sé ekkert ekkert
rökkur og skuggar

tómið er ósýnilegt
en óp þess bergmálar
kastast á milli hugsana
og hverfur svo 
í myrkur kvíðans
um leið og loginn slokknar ]



[ klessukeyrði
og klístraðist

klístur ógeð
út um allt
og inni í mér

vantar ný nærföt
viðbjóður ]



[ Þeytist Reykjanesbrautina á 270
í votu veðri á reiser

Mánuðum síðar kem ég í Fólk með Sirrý
og bið um samúð þjóðarinnar

Gef svo vel í á leiðinni heim 
á handstýrða bílnum frá tryggingunum... ]



[ Af óþokkaskap og illsku til kenn
aldrei er ég því hress.
Ég hefði drepið marga menn,
maður ef væri til þess. ]



[ Móðir Teressa ]



[ Ef börnin geta lagt mér lið
lagast vísnaskakið.
Ungur komst ég uppá kvið
og ei fóru þau í lakið. ]



[ Kæru mávar á tjörninni,

Þið eruð orðnir ansi óvinsælir meðal mennskra íbúa Reykjavíkur fyrir að
borða endurnar á tjörninni þrátt fyrir að þeir borði sjálfir endur og
margskonar fugla títt. Sumir hafa meira að segja gengið svo langt að
skjóta ykkur vegna þessa.

Það sem þið þurfið að gera til að geta haldið áfram að borða endur er að
breyta örlítið til. Mennsku íbúunum finnst nefnilega svo ægilega vænt um
endurnar á tjörninni.
Þið þurfið að safna saman hóp af öndum, byggja andabú þar sem endur fá
aldrei að sjá sólarljós. Þar skuluð þið geyma þær í eins litlum búrum og
þið getið mögulega komist upp með, helst þannig að þær fylli upp í búrin.
Svo Fæðið þið þær með eins ódýrum hætti og þið getið, t.d með eigin saur
að hluta til, en þó þannig að þær fitni sem allra allra mest. Auk þess er
afbragðs ráð að sprauta í þær hormónum til þess að láta bringurnar og aðra
vöðva stækka óeðlilega mikið þannig að endurnar geti ekki með nokkru móti
staðið í lappirnar. Einnig getið þið hellt olíu ofan í kokið á þeim með
trekt og fengið þannig dýrindis andalifur.

Slíkt athæfi hafa mennskir íbúar Reykjavíkur ekkert út á að setja. ]



[ Einhvern daginn langar mig að fara í gufubað,
og vera þar í langan tíma.
Bara til að finna lyktina af sjálfri mér þegar eg kem út.

Mig langar líka til að prófa að raka hárið á höfðinu af,
og leyfa líkamshárunum að vaxa í einhvern tíma.
Fara svo nakin á strönd þar sem nekt er bönnuð,
sjá sólina glampa í skallanum,
og flétta svo hárin á loðnum leggjunum.

Mér myndi einnig finnast gaman
ad velta mér uppúr drullunni hjá svínunum.
Fara svo í partýdressið,
bruna á diskótek og nudda mér upp að einhverjum drengstaulanum,
og sjá svipinn á honum, og að sjá hann kúgast.

En annað sem væri líka skemmtilegt,
væri að pissa í könnu,
hita það, 
og bjóða einhverjum leiðinlegum í te.

En toppurinn á þessu öllu er líka að fara í fínt matarboð,
borða með vitlausum hnífapörum,
sötra súpuna, ropa og prumpa,
hlæja svo ógurlega að eigin fyndni.
Vera svo dónaleg 
að á endanum myndi allar fínu kellingarnar
fussa, sveija, leggja nafn guðs við hégóma,
og yfirgefa matarboðið hneykslaðar á svip.
Þá myndi ég hella hvítvíni í glös,
bæta við vænum skammti af laxerolíu,
og senda þeim það sem vott um iðrun. ]



[ Ég sakna þín ekkert,
en ég sakna þess samt að sakna þín.

Mig langar ekkert í þig,
eða mig langar allavega ekki til þess ad langa í þig.

Ég hugsa aldrei um þig,
en ég hugsa oft um að hugsa ekki um þig.

Ég elska þig alls ekkert,
en ég elskaði nú samt ad elska þig.

Ég veit ekkert um ást, 
ég veit það allavega. ]



[ Lifa fiðrildi ekki bara í einn dag ?
Allavega notaði ég það sem afsökun þegar ég veiddi þig.

En þú flýgur þó ennþá um í krukkunni,
sem ég, svo illgjörn, setti þig í.

Rauðu vængirnir hamast og hamast,
en þú kemst ekkert.

Ég, vonda mannveran, hrifsaði þig úr blóma lífsins,
tróð þér i krukku og faldi fegurð þina fyrir heiminum.

Þú öskrar svo hljótt;
hleyptu mér út.

Ég vildi óska ad þú værir verðugur andstæðingur minn, líkamlega.
Þá gætum við bara slegist, og annað hvort okkar myndi vinna.

En í staðinn beitir þú fegurð þinni og heillar mig uppúr skónum.
Ég hef ekkert sem jafnast á við það.

Ég á ekkert til að berjast gegn þér. 
Þú blakar vængjunum framan í mig, og samviskan nagar mig að innan.

Gjörðu svo vel, fljúgðu út um gluggann og vertu frjáls.
Fyrirgefðu. ]



[ I have found,
a love for the sound,
when my mobile vibrates in the ground.

Reading a word,
a sentence, pharagraph or a phrase, 
written by you, in an anger or amaze.
Gives me joy and brings, a smile to my face. ]



[ Hestamennskan er hörð
og herða þarftu vel gjörð,
viljirðu ei velta af baki.
Við harðan hest þú semur,
hann svo bráðar temur,
grípir þú í faxið góðu taki. ]



[ Tomorrow he said
Tomorrow she gasped
Tomorrow we’ll sort out the problems of the future
Tomorrow your love will heal all my soars

Tomorrow I’ll live
Tomorrow I’ll learn
Tomorrow I’ll find us a new place called home
Tomorrow I’ll fill the empty spaces in your heart

....Tomorrow we’ll forget why we even thought of tomorrow in the first place ]



[ Ég þarf ekki að sýna þeim sársaukann...

 þó hann aukist með hverri mínútunni sem ég held honum innilokuðum. ]



[ Urrar á verðina
Rífur í rimlana
Öskrar

Kemst ekki út
Járnið er of sterkt
Fangi í eigin tilveru
Fastur að eilífu

Gefst loks upp
Gefst upp á lífinu
Leggst á gólfið í algleymi

deyr ]



[ Á morgun fer fyrsti vörubíllinn
Hlutir hafa fylgt mér í gegnum árin
Hrúgað inn í gáminn
Á leið á nýjan stað
Til að byrja aftur, einu sinni enn.

..Vonum bara að vegurinn sé sléttur ]



[ Mikil lifandis ósköp 
langar mig til að semja ljóð 
um þennan tilfinningalega hrærigraut
sem þú eldar handa mér með stakri prýði ]



[ Eins og 
þú værir
klesst fluga  
á framrúðunni 
hugsa ég til þín 
rúðupissið 
og þurrkurnar
sjá um 
afganginn. ]



[ Óðfluga er heldur hæfileikarík
en hálfgerður rokkur.
Notaðist engum í Norðfirði slík
nema okkur. ]



[ Fríð er Gyðja frá Grund,
glæsileg Hrynjanda-Hrund,
Von hefur vilja í lund,
Venus væn fyrir sprund. ]



[ Ég stari á sjálfan mig í gráum spegli,
sólin speglast í honum og ég líklegast líka. ]



[ lengist ævin
meðan árin styttast

Það sem var
skilur eftir sig far
sem dofnar

með tímanum

straumarnir breytast
draumarnir þreytast

sem á líður 

gegnum grænan dal
stöðugt rænan heldur áfram

að drepa tímann

með hníf í hönd sér
er og verður alltaf rangt

hvað sem tímanum líður

lífið í hönd þér
ég fel
og allt endar vel. ]



[ Gott er að eiga góða að
gleður menn ætíð það,
sem ljós á dimmum degi.
Ólán er óskrifað blað,
oft geta menn lent í svað
og náð engu taki, ég segi.
Ekki er þó víst að saki,
en ber er hver að baki,
nema bróður sér eigi. ]



[ Í sund nú skreppur þú,
með hafurtask og frú,
Börnin fylgja með
og bæta frúnar geð.

Í karlaklefanum,
þú spólað getur um,
með alla vöðva út
og sundskýlna bút

Svo hlaupið þið öll út,
skellið á börnin kút,
hoppið út í laug,
með kuldahroll á taug. ]



[ Í sjúkleika sínum hann missti
allt sem hann elskaði dáði.
Hann fann ekki huggun hjá Kristi
og í dauðan stefndi með háði.

Hann vissi ekki hvert hann stefndi
er hann lagði land undir fót.
En vissi að til ástar hann kendi
til dótturinnar fögru snót.

Alltaf hafði hann barist
en uppgefinn var hann nú.
Sálin dauð, æskan farist,
bölvuð sé minningin sú.

Gröfin mun beinin hans geima,
hjá Guði sálin á vist.
Yfir brúnna til hulinna heima
fyrir þá sem hafa af lífinu misst. ]



[ Þessi staður, þessi stund
Leka saman í eitt andartak
Sem aldrei má taka enda.
Því þú stendur svo ofurkyrr
Og hreyfir hvorki legg né lið.

Þessi augu, þetta andlit
Myndar sársauka í hjarta mér
Sem er tvíræðnari en trúin
Því ég veit ekki hvort ég elska þig
Eða er höfuð mitt ekki viðstatt.

En einmitt núna, 
Er rödd þín köld sem hafið
Og minningin um þig
Er að hverfa úr skauti mér
Og ég finn ekki fyrir andardrætti þínum lengur
Svo róandi þétt við háls mér.
Og ég finn ekki hjarta þitt slá hraðar
Upp við opinn lófa minn. 
Þú ert hvergi staddur
Og andlit þitt hverfur inn í hugarheim ungra stúlkna
Sem vita ekki hver þú ert.

Þessi staður, þessi stund
Fara brátt að deyja út.
Og við verðum að hindra það.
Svo ég og þú getum staðið aðeins lengur hérna
Og horft í sorgþrúngin augun.
Sem lesa hvert einasta orð sem í sál okkar flýtur.
Og ungar stúlkur vita ekki hver við erum lengur. ]



[ Nú er Skjóna fallin frá
sér fáa átti líka.
Ásvaldar er innsta þrá
að eignast aðra slíka. ]



[ Í kosningum
kross
festum 
við 
bókstafinn.

Sá sem ekki kýs er 
aumur,
krossaumur. ]



[ Þið tíu þúsund tálsýnir
með ykkar fögru andlit:
Þið tælið mig með töfrandi loforðum
um fegurra líf á morgun.

Þið tíu þúsund tálsýnir: 
Þið kæfið mig, særið, skerið.
Þið veitið mér hið mýksta náðarhögg
sem á endanum byrgir mér sýn
svo ég sé ekki ljósið fyrir ykkur.

-Ég blindast

Þið tíu þúsund tálsýnir
sem elskið mig með allri ykkar girnd:
Þið veitið mér hinar myrku gjafir ykkar
af ykkar einskæru miskunn og náð.

-Ég sofna ]



[ Maður verður 
að fara varlega
þegar maður
tapar rökræðum 
og þarf að éta 
ofan í sig sín orð

ég beit í tunguna á mér
þegar kom að því ]



[ she loved me not for wealth 
for money had i none 
she loved me not for music 
for i could not play a song 

she loved me not for strenght 
for i was weak as a child 
she loved me not for beauty 
for i had a crooked smile ]



[ Allir dagar eru eins
hér er lífið ekki til neins
ég reyni að fela tárin
en tilbreytingarleysið stráir salti í sárin

ég verð að komast héðan
ég hleyp í burtu á meðan
fangavörðurinn lýtur frá
og langþráð frelsi skellur á ]



[ Það er viss áfangi í dag
og allir ættu að vita það.
Tvennt skemmtilegt gerðist
Guðrún og Ari giftu sig og ég fór í bað.

Eftir þessi rúmlega 10 ár
Aribjörn lagðist loksins á hné.
Bað um hönd Guðrúnar sinnar
en hringurinn kostaði hann mikið fé.

Strax var farið í að plana veislu
kaupa inn mat, bjór og vín.
Og þvílík frammistaða hjá þeim
því í kvöld drekk ég frítt eins og svín.

Nú loks erum við þessum sal
Til fagna giftingu þeirra öll saman.
Veit ekki með ykkur en ég nærbuxnalaus
og það er alveg helvíti gaman.

Arinbjörn og Guðrún mín
Takk fyrir að vera yndisleg og góð.
En með því að gifta ykkur
Eru þið að borga meiri skatt í þessa þjóð.

Brátt fara börnin að streyma út
og margar verða svefnlausar nætur.
Kannski á móti kemur bros
þegar inn koma hinar vinsælu barnabætur.

Guðrún og Ari saman í 100 ár
Eða þar til við tekur áfangi nýr.
Allar stundir með ykkur 
minna helst á skemmtilegt ævintýr.

Frá og með deginum í dag 
eru þið saman í blíðu og stríðu.
Sé fyrir mér ljósmynd eftir 20 ár
þið tvö og öll börnin ykkar fríðu.

Saman í 9 ár, hugsið ykkur 9 ár
Það er langt frá því að vera lítið.
En svo  undanfarin 3 ár
hafa þau vaknað saman í bítið

Bara svo þið vitið það
Að þið eru auðvelt yrkisefni.
Að semja þetta var ekkert mál
Gerði það bæði vakandi og í svefni

Það er svo gott koma svona saman
Og Sjá fjölskyldur ykkar og vini kætast.
Þetta er fyrsti dagurinn þar sem við
Sjáum drauma ykkar rætast

Þetta kvöld hefur verið gott
Og þessi stund gerist ekki yndislegri.
Við erum öll sammála um eitt
að brúðurirnar verða ekki miklu fegri

En Ari minn mundu eitt
Að nú hefur Guðrún völdin
Því nú þarftu að fá leyfi
Til að fá að fara út á kvöldin ]



[ Hálendið okkar grætur

Það biður um grið....
ekki meiri holur!
og ekki meiri lón!

Hálendið þarf að þola
boranir og sársauka

Sársauki hálendisins 
er álíka
og þegar við mannfólkið
förum til tannlæknis

Ekki vildi ég né þú
vilja að ráðið yrði
erlendur vinnuflokkur
sem myndi bora í kjaftinn
á okkur til að skapa
tímabundin stöðuleika

Hálendið okkar grætur ]



[ Viðeyjan þá vegleg byggð
af vegvísunum hlaðin.
Nú borgarbúans leit að kyrrð
og bezta leiðin valin. ]



[ Sveittur maður gengur um
með járnköngla lífsins
gangandi þversum í gegnum
horgul þeitandi í skrúðugan jarg. ]



[ Móna Lísa án handa
unglingsstúlkur í vanda
þetta er allt að gerast núna
á tímum þegar sannar ástir fúna.
Stattu þig drengur góður
pabbi þinn er óður
tíminn læknar gömul sár
þurrkaðu af kinn þinni tár.
Flatur bjór í glasi
dautt blóm, brotin blómavasi
nú skulum við standa saman
þvoðu þér svo oftar í framan.
Skítugir og myglaðir sokkar
úreltir kommanistaflokkar
fólk hefur flúið land
þjóðarskútan er að sigla í strand.
Talsmaður bænda er þreyttur
bítur frá sér þótt tíminn sé breyttur
leigubílar eru dýrir og auðir
enda bílstjórar þeirra mestu sauðir. ]



[ Nú andar Austrið að sér mengun
sem enginn vill skipta sér að.
Stjórnvöld vilja sökkva landinu
því hálendið á skilið gott bað.

Uppbygging smærri byggðarlaga
er það sem verður að bjarga.
Skítt með náttúruna og dýrin
lónið mun því öllu farga.

Hagvöxtur er tískuorðið í ár
og hann verður að bæta.
Eina leið stjórnvalda til þess
er náttúru Íslands að tæta.

Hvað með komandi kynslóðir?
Ætli þær vilji búa til ál?
Er það eina svar stjórnvalda
til að lítil þorp eignist sál?

Breyta verðum við þjóðsöng okkar
vegna afleiðinga virkjanna næstu ár.
Því þá mun hið eina eilífa smáblóm
liggja á lónsbotni með sín titrandi tár. ]



[ Leita skal nýrra leiða
ef lífið stendur í stað.
Aldrei skal ástvini meiða
frekar bjóða þeim heim í hlað. ]



[ Nýr dagur þýðir nýtt upphaf
og ber maður sig eftir því.
Það sem gerðist í er farið
og sú tilfining er góð og hlý.

En það sem gerist í dag
kemur ekki fyrir aftur.
Því á að nýta daginn vel
svo endurfæðist nýr kraftur.

Hugsaðu daginn sem sigur
og hafðu hann góðann.
En það hefur oft sýnt sig
að það gerir óvin þinn óðann. ]



[ Stopp!

Á rauðu ljósi í lífinu
ertu stöðnuð.
En eins og götuviti ertu.
Hugurinn segir - áfram!
Hjartað segir - beygðu til hægri!

Þú ætlar að taka af stað
en ertu í rétta gírnum? ]



[ Hvíldu hjá mér
meðan allt er hljótt,
með þér
á ég unaðsnótt.

Snertu hár mitt,
snertu mig.
Ég vil þitt,
og allan þig.

Ofan á kodda,
undir sæng,
ég legg þig undir
minn verndarvæng. ]



[ Þó á morgnana séum við úrill og í hádeginu ekki saman.
Munum við um eftirmiðdaginn ganga móts við ævikvöldið. ]



[ Sá megrast fljótt er kjöt með káli étur.
Þau kunna ráðin Imba systir og Pétur.
Fitan fer snart,
flottur verð og smart.
Veislukosturinn mark á manninn setur. ]



[ Froðan er eins og
froðan á sjónum sem verður eftir
þegar hann sleikir ströndina.
Sterkt bragð - rammt - beint í æð.
Hvað ef ég fæ mér þrefaldan?

Þetta er ekki svona einfalt,
en ég er kúl
eins og tvöfaldur expressó
þegar ég hugsa um þig.
Römm - sterk - með kitlandi froðu.
Og svo þetta beiska eftirbragð á tungunni. ]



[ Skerpi skilningarvitin
veit allt
skynja allt

Brotinn sannleikur er betri en enginn.

Blíðan hlýtur að hafa rétt fyrir sér.

Rjúkandi rúst er bara volg.

Nístandi magasár er bara magapína.

Blæðandi hjarta er bara smá skeina. ]



[ Kærasti:
- étur ekki hjarta með samviskubit.
- stelur ekki fyrirgefningunni.
- andar ekki köldu.
- vill ekki fara í skrúðgöngur.
- rífur ekki niður.
- sefur ekki þungt
og
- særir ekki viljandi.
Fyrirgefðu ó-kærasti. ]



[ Ekki gleyma
tif tif
tómt baðkar
gamall kertastjaki
tif tif
straujaði sokkana
og brosti
tif tif
og hann hinumegin
brosti
tif tif
veggfóðrið límdu upp saman
og plönuðu framtíðina
tif tif 
alltaf pönnsur á sunnudögum
og kisa fékk rjóma
tif tif 
tíminn ryðgaði
brosti ]



[ Þessar gjörðir allar
og hindranir

Kemst ég einhvern tíma þangað sem....

kæfi andvarp inni í mér

getur það verið þetta?

en hindrunarhlaup er svo langt. ]



[ Hver ertu?
 -enginn.

   Hvað viltu?
 -ekkert.

  Afhverju drapstu hann pabba þinn?
 -bara. ]



[ Orðaleiki ögn ég hef,
iðkað er ei glepur þys
og látið fjúka ljóðaþref,
á ljóð.is ]



[ Þú ert flottust allt um kring
og æðisleg til að sjá.
Frökk í orðum, feykislyng,
með fríðleiksljóma brá.
Feginn vildi þér færa hring,
því fengið hef djúpa þrá,
halla þér aftur á bak í bing
og biðla um ást þér hjá. ]



[ Formáli:
Lengi mætti laginu etja!
Látum hér við setja!
Ei skyldi seinn flýta sér!
Sjáðu aumur á mér!

Ekki er ég alveg í doða,
eilítið skárri ég vona.
Hnúðra mikið og hnoða, 
og hef kvæðið svona: ]



[ Haltu í vonina,
Hún liggur þér hjá,
Hvílir með þér,
Segir þér frá.

Þótt hún sé farin,
Er hún þér hjá,
Stendur með þér,
Kallar þig á.

Hún er í hjarta þér,
Alla þína tíð,
Fer aldrei frá þér,
Stendur þér við hlið. ]



[ Þú og ég 
tvö
alein

Ástin og við
öll
sem ein

ástsjúk og veik
er
okkar mein ]



[ Takk fyrir alla hlýjuna
já, takk fyrir það
að vera hér með mér
ég er svo ánægður að það er enginn annar hér.

Ekki fara óánægð
því mér líður svo vel hjá þér
þú ert svo dulin og sæt
að hafa þig á mínum bæ
er vonandi það sem ég fæ.

Ég veit að eflaust meika ég ekkert
en bíddu aðeins lengur og sjáðu
Það að bráðum
verður þetta það vit sem saman við þráum.

Eigðu mig til endans
vá hvað það yrði gott
flott fínt og frábært
sjáum hvað er hér. ]



[ Náttúran ei er umflúin  
eðlast vill hverja stund.
Alltaf sem tíkin tilbúin,
taumlaus ef sér í hund. ]



[ Tuttugu og tvö
og ég er tuttugu og tveggja
mella með margt milli leggja
sumt svæft en nú skal ég hneggja.

Farðu, komdu og vertu
spurðu, ég skal sýna þér svertu
buxur burtu, píku partý
plís má ég búa til tertu. ]



[ Maður og kona
ríða ropa og sofa
saman skíta svo borða
gegnum lífið ein vofa.

Deyja þó gömul
en á engann hátt neitt göfug
því ung gáfu saman sálir
til lífsins, fyrir brennslu á bálið.

En fyrir hvað er það allt
húsið, launin, hausinn margfalt
klæmast, kynlífið kallt. ]



[ Þegar maður biður
þá kemur ást og friður
beint af himnum niður
því það er drottins siður
að sjá um sína
passar sig vel engum sálum að týna. ]



[ Dagar telja
tíminn líður.
Blokkin fær að velja
til fulls mér hún ríður.

Hvað skal gera
annað en að vera.
Eitthvað hlýt ég að bera
fyrir heiminn að stela.

Fluttningur vís
þó kjarkinn mig skorti.
Sú sem ræður er dís
hvort ég komi eða vanti. ]



[ I try to tell myself that you are gone,
But I don\'t want to belive.
I miss you so,
and i wan\'t to know where you are.

Close my eyes,
Think about you.
Where did you go?
Up to heaven, I know. ]



[ Jilli, fjilli,
Jonka, tjonka.
Gilli, sprilli,
Sjonk, kjonka ]



[ Hvað segir þú um hryssur þessar,
sem heitin fengu Mön 7 og Blíða?
Almættið gaf þær og guð blessar!
Gætir þó framtíðin dálitlum kvíða!
Á að gera þær góðar undir hnakk,
í gúllas, steikur eða í hakk?????? ]



[ Gylfi kræfi á nú út
ælltaf brattur kallinn.
Slyngur spilar Bogi bút
bylgjast sveittur skallinn.

Eitilharður eins og grjót
er að meta og vega.
Boga sést ei bregða hót
ber sig mannalega. ]



[ Allskonar ólýsanleg hljóð
mynda tímann og tóm.
Bannfærðir skór
draga lest fulla af ló.

Demantar, gull og safír
saman meitlað við markið.
Fyrir hvað er allt harkið?
tilfinningar fólkið það flýr. ]



[ Ég leyfi mér að vera svo ófrumlegur í anda Verslunarmannahelgarinnar og umorða spurningu Neruda:
Eru kringlóttir kuðungar brjóstahöld dverghafmeyja? ]



[ (Skoskt þjóðlag)


Veistu nokkuð betra en eiga á vori vökustund
veistu hvað við sjáum á göngu út í haga.
Komdu vina, komdu fljótt, þar er margt sem léttir lund
lífið allt er bjartast og fegurst þessa daga.

Þá sérðu hvar grípur í gáska til sporsins
hann Glói litli svo hýr á svip
og stoltur hann fullkomnar eitt af undrum vorsins
er æfir hann töltarans mjúku grip.

Og lagðprúðu mæðurnar árvökrum augum
með ástúð horfa á börnin sín
að leikjum með fossandi fjör í ungum taugum
og finnst þau svo dæmalaust sæt og fín.

Gakktu hægt eftir götunni
og gættu að þér
þar er ungi svo ósköp smár
sem ákaft vængjum ber.

Og blítt andar blærinn
er bjartrar nætur fley
siglir hóglega hljóðlaust nær
og hvíslar þei þei þei.

(Eða, ef lagið hækkar): 
Og blítt andar blærinn
um bjarta nóttina.
Og svo höldum við heim á leið
tralalalalala.

Ragnar Böðvarsson ]



[ Sárið er stórt og hjartað er brostið
ég arkaði út í gnístandi frostið,
Svalur er svitinn, blóðið rennur
húmið er kalt og glamrandi tennur.

Kúlan í höfði mér situr nú föst, 
Því miður fékk ég mín ærlegu köst.
Fréttin nú reikar með fuglum og vindi
sársaukin kviknar alveg í skyndi,

Varirnar þurrar og Tárin renna,
augun bólgin og sárin brenna,
minningar þjóta, hugan brjóta
afhverju var ég hausinn að skjóta. ]



[ Stundum er betra að láta 
strjúka sig með fjöður yfir nebbann
heldur en að gleypa fjöðrina,
annars kannski kitlar mann í magann endalaust. ]



[ Ég man að ég lá í svörtum sandi og hugsaði - ef ég sofna bara hérna og myndi ekki vakna, þó að allir heimsins englar myndu fljúga yfir og senda mér fingurkoss.

Smám saman myndi sandurinn feykjast yfir mig og að endingu sæist ekkert nema einn fingur - litli putti af því að hann er minnstur.

Mörgum árum síðar kæmi bóndi sem ætlaði að byggja hús á sandi og græfi mig upp.
Við myndum bara eiga hafmeyjar, er það ekki? ]



[ Orð flækjast fyrir manni
og þykjast vera eitthvað.

Verður þá ekki það
sem maður segir
í þykjustunni?

Lykt er til dæmis miklu auðveldari,
hvað ef maður talaði saman með nefinu,
þá myndum við þefa hvort annað uppi.

Eða bragð,það er líka auðvelt,
nota bara tungubroddinn og þreifa sig þannig áfram.

Það finnst mér.

Augun eru erfiðari, en samt,
beint og ákveðið, en þau þvælast ekki fyrir, sérstaklega þegar maður er blindur. ]



[ Stundum held ég að enginn heyri eða sjái eins vel og ég.

Er þetta hrokafull yfirlýsing? Nei, af því að ég segi engum frá, ég er skuggaráðuneyti og hó hó hó ef veggir mínir myndu tala, úff, þá myndi málningin bráðna af þeim og steypan leka og gufa upp, þangað til ekkert væri eftir nema járnabindingarnar.

Þetta er nebblilega allt tóm steypa, þetta líf, sérstaklega ég.

Tóm steypa
ryðgað járn
fast saman
ryðguð sál. ]



[ Það liggur rauðvínslegið hjarta
á eldhúsborðinu
og þegar ég þurrka það upp,
skvettist smá oggo lítill dropi
á nefið á mér.
Skyldi það verða þarna á morgun? ]



[ Litil stúlka 
skrifaði á gangstéttina
bros eru smitandi
ég gekk fram hjá
og smitaðist ]



[ Er ég bara smákrakki í fullorðinsleik?
Er ég bara hálfviti í ástarleit?
Er ég bara fórnarlamb í tilfinningarstríði?

Þrái þig, langar í sleik, 
langar að líma okkur saman.
Ég litla Gunna, þú litli Jón
En er of smeik

Smeik við huga þinn
Smeik við drepandi mátt þinn
Syndi ég í laug af eitruðu lakki?

Er ég bara heimskur krakki?
Er tilfinningin \"feik\"?
Ertu bara í svona \"stelpuleik\"?
Ertu bara graður hundsrakki?


                     ...Því ég held ég...
                                   ...þú\'veist...
                                         ...bara smá...
                                             ...ef ég má...

      Ætlarðu nokkuð að drepa mig? ]



[ Eitt sinn var lítill skrýtinn kall
sem át bara drullumall
eitt sinn á hurðina hann skall
og við það varð heilinn heilamall
og eftir þetta litla óhapp
varð þessi litli skrítni kall
afi, pabbi og nágrannakall! ]



[ Og ég spyr:
Ertu ekki frú alvitur
Af hverju ertu svo sár
og úr skýjunum  koma tár
Hví að vera svo bitur

Og ég segji:
Veistu hvað fólk borgar fyrir að sjá þig
og þú í felum
Komdu og kelum
eða brennir þú mig?

Og ég staðhæfi:
Því máttu trúa 
að þau sem segjast ekki vilja þig meiða
heldur lífinu með þér eyða
það fólk er að ljúga

Og ég svívirði:
Hættu með þessa stæla
ég ætla ekki við þig að eltast
og í sandinum að veltast
ef þú heldur áfram að væla

Og hún svaraði:
Guð segir mér að þeigja
en ég er bara svo þreytt
á að komast aldrei neitt
að mig langar helst að deyja ]



[ Skynsemi minni blæðir út
þegar ég drekk bjór á stút 
í hnút
helvíti og heimsku
fellur kvöldið í drukkna gleymsku.

Pæli sem skemmst
forgangsröðun
það sem Davíð vill fremst
haus minn við vegginn lemst.

Stelst í syndir
syndi í skyndi við kynni
rúllum ég Skapti, Skapti og Tinni. ]



[ Þrátt fyrir allt þitt mislyndi
þá ertu mitt yndi
viltu að ég syndi
sjóði, skúri eða svari rétt
geri það allt því þú ert of þétt
nett og næs
ef þú værir söngkona þá værirðu eflaust kölluð bjútífúl spice. ]



[ Andvaka nætur
ég les bækur
um syni og dætur
vini og skítugar brækur.

Ég er dálítið tæpur
en ei nóg til að sækja um félagslegar bætur
þreyttur á að elta þessar illa lyktandi dækjur.

Sprækur þegar ég fer á flakk
pumpaði eina gellu einusinni svo mikið að hún sprakk.
Drullaði mér í hljóp út og öskraði takk. ]



[ What is it? 
Its Bows orange sunset swing, 
That quick step groove down the Grove Road, 
Its the blue smoke glamour of crack slab urban bohemia, 
The richest man alive doesnt have a penny, 
And Im looking to cash in on his wisdom, 
Looking out for the wise in his eyes on the ice in his next drink, 
And his next drink, 
And his next drink, 
And his next drink, 
I watch the world as tower blocks huddle in the sky lines, 
So stitch that, 
That slit in the sky like a knife gash in a full length sixties leather jacket, 
The tenements so unlovely and kitsch, 
And the people rolling on in our colours and classes, classes and colours, 
The beats of New London, 
Twisted and bitter rhythm by the wrong education, 
In the big schools, 
On the bigger grey gothic, pink plastic flower estates, 
Twizzling our biros and cashing our giros, 
And its tupence for your philosophy, 
And tupence for your dreams, 
Fair ye unwell on the welfare, 
And the state is a fair man-made maid, 
It understands the sweet sickly pleasure of melancholy, 
The lick die happiness of the horrors, 
Delights in the mystery of its own misery, 
Of modern love, 
So here we are, 
The fucked generation, 
Of the fag-end of the 20th century A.D., 
Young and still breathing, 
But now its a trial, 
Cause we tried it all and were tired by it all, 
Too much, too young, too often, too many times, 
And its too late, 
But were not surrendering though, 
Fuck no were not, On the offensive, 
Were on all fours in the puddles of No Mans Land, 
And in that manner we move to the rhythms of ice cream vans playing oranges and lemons, 
And the police sirens spinning the weak in their mythical wails, 
Calling this to ourselves, 
Opium for the elite, 
Yeah, and theres his illegitimate brother, 
Inexpectedly smacking the kids of Stepney, at a cost, 
So lets step out now, you and I, 
Lets go now and stay a while, 
Underneath the sun, 
A council street lamps left on in the middle of the day, 
tussling with gravity, 
Branding skin, 
And it will tussle and brand, 
Tussle and brand, 
Till it explodes. ]



[ She emerges from the water.
Her naked, wet body shimmers in the sunlight.
I watch a drop of water slide down her chest,
down on to her breast.
It hesitates on her nipple...almost like it wants to stay there.
I get a tingeling feeling in my body,
and I realise, just how much
I envy that tiny drop of water
of it´s journey down her body.
If I only could...

2005 ]



[ Rósa er rosa gella
róluvellinum á.
Byrji börnin að sprella
bægir sú hættunni frá.

Horfir til beggja handa,
hún vill engan trassa.
Gætir þess vel að vanda
vinina smáu að passa. ]



[ Hugsanirnar um þig 
dynja á sál minni
í takt við hjartað,
hvert slag syngur nafn þitt.

Tilfinningin stigmagnast,
klífur alla leið upp til himna
þar sem hún dískúterar þig
við síðhærðan Jesú Krist. ]



[ Skríð slímugur úr skelinni.

Opna bjórdós: 
Heyri smellinn
og fæ mér sopa.

Brosi.

Jörðin skelfur.
Konur gráta.
Húsin hrynja.

Úps. ]



[ Það var einu sinni kall,
Sem borðaði allt sem að munni skall,
Á tánum hljóp um víða grund,
Og sleikti hendur eftir að hafa gefið hund.

Eina nótt upp í rúmi hann lá,
Hjá þessari príðis konu sem hann á,
Eftir nokkra stund gaus upp lykt ei góð,
Og konan hans rak upp hljóð.

Fjölskyldan í hádeginu eftir við snæðing sat,
Nema kallinn hann remdist eins og hann gat,
Hann vildi ekki slitna, lollinn sá,
Svo hann varð að kíkja oní og gá.

Viðlag: Þar gægðist upp ormur og mælti nokkur orð,
Og sagðist vera handlægur til matar og á borð,
Og kannski ef hann vildi væri grillið góður kostur,
Hann gæti orðið vínormur, eða kannski ostur.

Ormurinn langi á klósett setuni svaf,
Kellingin kallinum dollu gaf,
Dóttirin hljóp sagði: má ég sjá.
Pabbinn á hana kvæsti: Nei farðu frá.

Viðlag: Þar gægðist upp ormur og mælti nokkur orð,
Og sagðist vera handlægur til matar og á borð,
Og kannski ef hann vildi væri grillið góður kostur,
Hann gæti orðið vínormur, eða kannski ostur

Á sjúkrahúsinu nú kvílir hann,
Ormurinn langi, sem niður görnina rann.
Ormatöflurnar kallinn hann tók,
Og gortaði sig og sögurnar jók.

Viðlag: Þar gægðist upp ormur og mælti nokkur orð,
Og sagðist vera handlægur til matar og á borð,
Og kannski ef hann vildi væri grillið góður kostur,
Hann gæti orðið vínormur, eða kannski ostur ]



[ Rauðinn um vangan breiðir vængi sína,
hvítt fjall birtist milli bleikra varana,
augun horfðu leitandi út í myrkrið,
hendur leituðu hvor annara.

Dauðinn um dalinn sveif með vængi sína,
hvítt vall milli bleikra veggjana,
augun horfðu starandi út í bláin,
hendur huldu andlit annara. ]



[ Það rignir köngulóm í Íran,
Bush felur sig í runna,
Fullorðnir menn í herleik með plastkalla,
Davíð hló þegar Dorrit datt á sundlaugarbakkanum,
Lafandi tungur talandi hunda í USA eru svartar,
Reimt er í kjallaranum hjá baugsmönnum,
Ganga hommana endaði með afhommaranum frá krossinum,
Ólafur veifaði í átt til hans, með einum putta,
Puttar fuku af fólki á þjóðhátíð,
Hátíðir voru þó afbragð um allt land,
Þrír japanir voru troðnir undir af rúllandi ungmennum,
Lögreglumaður slasaðist alvarlega eftir að hann rann í ælupolli.

Þrátt fyrir það slasaðist enginn lífshættulega og allir eru á batavegi. ]



[ nr. 1

Vertu háður vínanda,
drífðu þig á skrall,
reyktu hass, lentu í vanda,
og farðu svo á ball.

nr. 2

Fáðu þér gönguferð,
skrepptu kannski í sund,
vöðva krepptu í fólksmergð,
Léttu þig og þína lund.

nr. 3

Sittu heima, éttu snakk,
Hvíldu þig við skjáinn,
ligðu og sofðu, segðu takk,
Hugsaðu út í bláinn.

nr.4

Léttu lund með góðri bók,
Hlustaðu á snældu,
Fáðu þér kaffi eða kók,
Í sjálfu lífinu pældu. ]



[ Á miðjum veggnum yfir sófanum í stofunni var fallegt gat í gylltum ramma.
Í gatinu miðju stóð tóm dós undan grænum baunum frá Ora.
Börnunum á heimilinu fannst gatið einstaklega áhugavert. En foreldrar þeirra harðbönnuðu þeim að koma nálægt því þar sem það væri þeirra dýrmætasta listaverk.

En þegar móðir barnanna var önnum kafin eldhúsinu
notuðu börnin oftast tækifærið.
Hvert á fætur öðru tóku þau tilhlaup á stofugólfinu og stukku upp í gatið í einu stökki..
Síðan klifruðu þau upp Ora baunadósina og renndu þau sér síðan beinustu leið niður á botn

Þar niðri tóku við iðagrænir vellir svo langt sem augað eygði og í skógivöxnum hæðunum í fjarska bjuggu vinir þeirra indíánarnir,
Þeir buðu börnin ævinlega velkomin að eldstæði sínu.
Indíánarnir slógu alltaf upp veglegri veislu þegar börnin komu í heimsókn. Og þegar máltíðinni lauk var hverju og einu þeirra fengið spjót í hendur svo þau gætu tekið þátt í stríðsdansinum kringum logandi bálið.

Þau dönsuðu alsnakin eins og indíánarnir. Sveifluðu spjótunum
og sungu með þeim undarlega seiðandi söngva um löngu horfna tíma þegar allir menn áttu sér aðsetur við elda sem veittu þeim skjól fyrir nístandi kuldanum um nætur.
Eldurinn bægði einnig rándýrunum frá og við hann voru sagðar sögur af hatrömmum bardögum og frækilegum veiðiferðum og þar var villibráðin sömuleiðis matreidd og borin fram.

Þegar dansinum lauk og börnin sátu með indíánum þægilega þreytt við deyjandi bálið og hvíldu spjótin á nöktum lærum sér brást það aldrei að æpandi rödd úr öðrum heimi rauf skyndilega þögnina

Krakkar hvað á það eiginlega að þýða að sitja þarna allsber á gólfinu? Og enn og aftur eruð þið búin að stela kústsköftunum og stönginni af teppahreinsaranum! Skammist ykkar og klæðið ykkur eins og skot og komið svo strax að borða! ]



[ nú! þessi afmarkaða heild
við erum smástund!

takið þessa berlínargrátmúra
mig langar að sjá ]



[ á hverjum föstudegi
kem ég auga á sumarljómann
sem liggur ofan á skýjunum
og fiðrildin
í maganum mínum
láta mig fljóta
í andrúmsloftinu
og ég held
að það verði ekki betra
þegar ég dett
á malbik
lít upp
og mánudagur heilsar mér ]



[ Sofðu nú og sofðu rótt en mundu þessa nótt
Ég syng þig í svefn þótt úti gráti dapurt regn
Fljúgðu þínum draumum í þar til ég vek þig á ný
Á morgun í dögun og eins og í sögum
Við ferðumst um geima í allskonar heima
Hittum svo álfa sem elska sig sjálfa
Og dansa af kæti með tónlist og læti ]



[ Ég ætla á morgun að aka heim 
og athuga gamla slotið. 
Búið að vera brjálað geim 
og brennivínið þrotið. ]



[ Horfði á þig fyrst,
leið líkt og aldrei áður verið kysst.
Þú varst sá sem ég þráði,
og hreinlega dáði.

Taktu mig að þér,
eigðu mig eina og sér,
því það er sárt að sakna,
og án þín vakna.

Ég fæ aldrei nóg,
af ást, frið og ró,
þessum kertaljósum
og rauðum rósum.

Þú ert prins í mínum draumi
og vil stinga af með þér í laumi
get ei hætt að hugsa um þig
vona að aldrei, þú yfirgefir mig.

þú ert fullkomnlega fagur,
líkt og heiðskýr sumardagur.
þú ert umhyggjusamur og fróður,
skemmtilegur og við mig góður.

Vera með þér árið uppá dag,
situm saman um sólarlag,
bæði undir sæng við kúrum
og í rómantískum göngutúrum.

Að sjá að þú sért eigi leiður,
væri mér mikill heiður.
hreinskilin ertu ávallt
hlýgjar mér ef úti er kalt

Ég er sú dama,
sem þú gerir hamingjusama.
Með þér vil ég eldast,
og alla tíð elskast.

Haltu mér í örmum þínum,
þangað til ég dey
spegilmynd þín í augum mínum
hverfur líklega aldrei.

staðreindin er sú
að ég elska þig ástin mín
lofa að vera þér traust og trú
lofa að vera alltaf þín. ]



[ Hinsegin dagar eru haldnir í borgum,
herðir það í mörgum trassa.
Hróðugar lessurnar hlaupa á torgum
og hommarnir strjúka rassa.

Oft segir af einsemdinni fátt,
önnur tíska komin í lensku.
Safnast fólkið um öfuguggahátt
eins og framsóknarmennsku.

Nútíma frúin:
Frúin af gæðunum gneistar,
getur þó verið hál.
Því ef á illskunni neistar 
af verður mikið bál.

Brýtur hún bóndann niður,
broddur hennar er stál.
Út á við er saminn friður
og öll leyst vandamál.

Blæðir úr beggja undum,
brotin grær aldrei sál.
Ei segi fleira af fundum,
finnst þetta vera brjál.

Jafnréttið:
Jafnréttið konurnar tala alltaf um,
en alræðið krefjast að fá.
Segja þær óþarfa að karlmönnum
og ekkert að gera við þá.

Dropinn holar steininn, eða svo segist mér,
siðlausar pretika þær fórn:
,,Dýrlegt að láta drepa undan sér;
dásamlegt náist öll stjórn’’! ]



[ ég sá ekki sólina fyrir þér
og fannst það frábært
yljaði mér við ofninn þinn
og elskaði

ef þú værir ekki hér
skini sólin inn um gluggann minn
gæsahúð og kuldi
fjárans frost ]



[ þetta er svo ofureinfalt
leyfðu mér að segja þetta
ekki verða reiður
þetta er víst ástartákn
hann starir á mig
miður mín ]



[ Stór, djúp og grá steinhvelfingin rís upp í himininn. Rís upp í þung rigningarskýin.
Einhverntíman fyrir dögun á meðan það er enn dimmt hleyp ég upp og niður endalausa stiga sem liggja í hringi.
Það eina sem lýsir leið mína eru eldingarnar sem skótast um himininn í eltingaleik.
Alveg eins og ég sem hleyp upp og niður í hringstigum hvelfingarinnar sem er opin upp í óveðrið.
Gráir steyptir veggirnir og rauðmáluð handriðin í tröppunum eru köld og sleip.
Á botninum er ekkert nema drullupollur, efst uppi er óralangt til jarðar.
Enginn útgangur. ]



[ I am only floating around without minding what takes place.
The circulation goes on and on and the earth spins round again 
At light speed now and then.
I spread my wings and fly away from all the screaming fuss, 
I know I have my reasons but I’m still not quite sure why.
I guess I just like to float around in the eternal state of mind 
As I have a home in another zone where there’s one thing that I know.
The unknown doesn’t even know what knowledge is about 	
And sometimes I wonder when reality will come and knock on my door.
This is how I found my passion for philosophy of life
I can’t help that I love the psychedelic delicious kiss 
In this tenderly tempting kingdom of me.
Inside of my head I like to be with my thoughts where the grass is green 
And you know what I mean. ]



[ Time to go
Let yourself flow
I\'ll lead you to a new home

No sunshine in his wasteland\'s sand. 
The ray that he held in his hand, 
Gone the day he lost his mind. 
This precious thought that he can\'t find

Distant place
Different ways
Gaze through glass
Face to face

Burnt and embraced
Lies at last

No sunshine in his wasteland\'s sand. 
The ray that he held in his hand, 
Gone the day he lost his mind. 
This precious thought that he can\'t find

Step back and take my hand
I will show you the desert band
Hold me close and hold me tight
Let’s get ready for your last flight ]



[ Undir moldinni er allt sem ég fel.
Hver litla ögn sem ég hef inní mér,
Hugarins hvísl og háværu köll 
Er ei auðvelt að binda föst hér.

Styrkurinn sem lokar allt tal,
Um ósköp venjulegar kenndir
Um hjartað sem drengurinn stal
Er furðulegur, ég veit það.

Hefurðu fundið til inní þér
Og aðeins langað að vera til.
En kýst samt að vera einn og sér
Í hræðslu við tjáningar þínar. ]



[ Snotrar nótur leika sér
Í garði nýrra heima
Ganga yfir tónstigann 
Og tónlistina sauma

Fagrar nótur leika sér
Og strengi mína strjúka
Þegar lagið hljómar blítt
Fá áhyggjur að fjúka

Nótur mínar segja mér
Að slaka á og dreyma
Harmoníur hljóma nú
Og hjálpa mér að gleyma ]



[ Hafið bláa hafið, svo fallegt og hljótt
Hafsins huldu dýpi, svo dimm og köld
Hafsins sterku öldur svo lævísar leika sér
Hafið stóra hafið, hvert er þitt leyndarmál
Hafið gamla hafið, hve mörgum hefur þú drekkt
Hafið skrýtna hafið, hvers móðir ert þú hér
Hafið salta hafið, hví græturðu svo sárt
Djúpa hafið svarta, svo dularfullt í nótt
Hafið bláa hafið, ég kem til þín fljótt ]



[ Ég fékk ekki inngöngu í
Rithöfundasamband Íslands (en frá því að
sambandið var stofnað hefur einungis
handfylli manna verið neitað um
inngöngu) og ætla ég því að stofna minn
eigin söfnuð áður en ég yrki mitt
síðasta ljóð.

Mitt síðasta ljóð verður ekki um
hópsamfarir, það verður fágað og
goðborið bæði og goggolíuangandi.
Þannig mun ég hvorttveggja skapa sjálfum
mér eitthvað til dýrðar sem og lofa þeim,
sem (óumflýjanlega) litu upp til mín,
að kyrja til eilífðarnóns.

Til eilífðarnóns verður sungið:
Hallelúja og heill sé foringjanum,
bókmenntapáfanum! Vér elskum vort land.
Grátið ekki, börnin mín. Ég er farinn
þangað sem verðlaun og viðurkenningar
einu gilda. Næst heyrið þið til mín og
nóttin tekur andköf. ]



[ Drýpur af Daðsteini djúpsteiktur kynþokki og viska
Fýsurnar eftir djúpsteiktri risarækju hans fara að fiska
Á brokki hans óþokki í stórum smokki á gat tekur að giska
Gerir tvö að einu og borgar að lokum háar bætur miska ]



[ Víst eru skoðanir oft meðal fólks skiptar
skynsemin oft fjarri, tilfinningarnar ráða
fyllast frjóir hugar oft kímniskláða og eru hvattir til dáða
,,bíddu þurfa þessar feministapussur bara ekki að fá´ða?”
en hlustaðu ekki þegar feministajussurnar ,,sannleikann” þær jarma
því ef að þú tekur undir hefur það áhrif á þitt heilaga skapabarmakarma

Og drengirnir þeir detta í keppnisferðalag
og dulmálin sem þar gerast, eru skilið eftir
dumbrauðir og djarfir halda heim
dulkofralegir, þykjast af ást þroskaheftir
og fljúga heim með fylltar töskur - kynsjúkdómafarma
og farir þú undir þá, skaðar þú þitt skapabarmakarma

Í Portúgal þar bjó snotur, velvaxin pía
sem heillaði Norðmenn, Dani og Svía
og Íslendingur sagði ,,þetta er rimjob-tía”*
en seint var hún talin Evfemía
því þó gullfalleg hafi verið og geislað um tíma af sjarma
þá lagðist hún undir garma sem rústaði hennar skapabarmakarma

Já, hinar kaþólsku þær klikka víst seint
í kuntuna þær vilja það allra síst
því þær vilja halda í meyjarhaftið - eða ég við því býst
en það breytir þó litlu, það eitt er víst
því ef þær sjúga og leyfa þeim í staðinn að þrykkja í sína þarma
þá hefur það samt áhrif á þeirra skapabarmakarma

Á bar hinar brjóstgóðu blaka börmum
og bítnikkar segja ,,ég kem að vörmum”
og vefja utan um þær sínum örmum
og vitna í Ginsberg og blaður frá öðrum sjörmum
en við hörmum slíkt vessatal, komið frá mittis jarðvarma
sem auk þess virða ekki þitt dýrmæta skapabarmakarma

En víst er sumar,,ástin” svaðaleg freisting
seiðandi dísir og sjúklega mössuð tröll
en svo þegar haustar, er hrifningin horfin
heimskupörin ljós en sagan langt því frá öll 
svo leggstu ei undir nokkurn sem á skólahaustdögum þú munt harma
því auk þess flýgur sagan hratt og þá brottlendir þitt skapabarmakarma

Siddharta hann sat við Bodhi-tréið
sendi Mara þá sínar sjúklegu dætur
en sjá hann stóðst freistingarinnar rætur
uppljómaðist og fékk að lokum sínar bætur
en enginn skilur lengur búddismans djöfulsins dharma
en drottinn minn, þær skilja nú mikilvægi skapabarmakarma. ]



[ þar sem ég læðist til þin í gegnum nóttina
annars hugar og vönkuð
rekst ég á fornan elskhuga.
Enn föst í sama farinu
fer ég á hnén og læt elskhugann lemja mig
uns ég loksins læt undan
og óska honum til hamingju með afmælið.
Sjö tímum síðar
bíður þú enn eftir heimsókn
sjö tímum síðar
hef ég löngu gleymt ]



[ Blóð, blóð, blóð
Gunnar þráði blóð
Hann varð glaður, glaður, glaður
og síðan át hann blóð

Nakinn, nakinn, nakinn
með krosslagða fætur
Nakinn, nakinn, nakinn
og hann varð glaður, glaður, glaður
og síðan át hann blóð

Vín, vín, vín
með krosslagða fætur
Hann varð glaður, glaður, glaður
og síðan át hann vín

Blóð, blóð, blóð
pabbi þráði blóð
Og síðan át hann vín
og hann varð glaður, glaður, glaður
meðan hann át blóð ]



[ Fjarlægir draumar
á faraldsfæti.
Formfastar skoðanir
að faðma hvor aðra.
Freðin hjörtu
í feluleik.
Eftir fáeina daga
-allt farið.
Fiðringur í maga
og fífldirfska.
Fyrirgefðu mér
ef ég flýg til þín.
Því ég fíla ekki
Þennan feluleik 
lengur. ]



[ ég man enn þann dag
ég grét
ég var sex ára

samt man ég enn þann dag
ég var eitthvað svona
fimm sex ára

systur mína langar svo
að setja göt í eyrun
þetta er ekkert mál

ég bý þá bara eitthvað til
hún er átjan ára held ég
eða kannski nítján ]



[ ég gaf þér von um betra líf,
þegar von þín hvarf.

ég hylmdi yfir sannleikanum,
þegar þú varst of veikburða til að heyra hann. 

ég bauð þér undir verndarvæng minn,
þegar skjól þitt hrundi.

ég gaf þér alla krafta mína,
þegar þú áttir engan styrk eftir.

ég grét fyrir þig,
þegar öll tár þín voru búin.

ég varði þig,
þegar þú varst gjörsamlega varnarlaus.

ég hjúkraði þér,
þegar veikindin börðu að dyrum.

ég leiddi þig,
þegar augu þín ekki sáu.

ég hélt á þér,
þegar fætur þínir gáfust upp.

ég var þar alltaf fyrir þig,
þegar þú þarfnaðist mín.


ég datt,
þú labbaðir framhjá mér og sagðir ekkert.

ég grét,
þú labbaðir framhjá mér og sagðir ekkert.

ég bugaðist,
þú labbaðir framhjá mér og sagðir ekkert.

ég brotnaði,
þú labbaðir framhjá mér og sagðir ekkert.

ég hrópaði,
þú labbaðir framhjá mér og sagðir ekkert.

ég brást þér,
og athygli þinni var náð. 

\"þú ert ömurleg,
og ekki til að treysta á\"

- takk fyrir ekkert, helvitis auminginn þinn. ]



[ Ligemeget hvor grim jeg ser ud,
synes du stadig jeg er pæn.

Ligemeget hvor mange dumme ting jeg laver,
ser du stadig op til mig.

Ligemeget hvor tit jeg brænder dig af,
aftaler du stadig ting med mig.

Ligemeget hvor tit jeg svigter dig,
stoler du stadig på mig.

Ligemeget hvor trist jeg er,
trøster du mig altid.

Ligemeget hvor sikker du er på det ..
har jeg ikke fortjent dig. ]



[ Eftirsjáin er hafið,
með flóð og fjöru.

Lifir sjálfstæðu lífi
með eigin lífríki,
sérkennilegum fuglum
og tungumál
sem fáir hafa ráðið.

Eftirsjáin flæðir yfir 
í hefndarhug og 
ræðst að sálinni
af fullum þunga 
og harðri seltu.

Sálin engist um
og baðar höndum, fótum
og reynir allt 
hvað hún getur 
að ná til sólar,
anda, sleppa.

Eftirsjáin sér að sér
um stundarsakir. 

Fjarar út.

Talar við tunglið, 
sem svarar engu. ]



[ Ég hló með sjálfum mér
í matvörubúðinni
þegar ég stóð við kassann
og eldri kona neitaði
að að fá plastpoka
undir vörurnar á 10 kr

en þess í stað dró 
hún upp úr vasa sínum
plaspoka
merktum Miklagarði

Það er nánast á hreinu
að hún hefur sparað
mikla peninga frá því 
hún borgaði fyrst fyrir
þennan poka í Mikligarði
einhverntíman á 9.áratug 
síðustu aldar ]



[ Rrrrrrrroooooommmmmppp...
hhhnnnnnnnmmmmpppffff,
hic!
Ó, afsakið ]



[ Ó, Janus
hvar ert þú?
Fórstu kannski í Bónus?
Eða ertu kannski 
farinn heim á Venus?
Á Lótus?
Hókus pókus?
Ó, Janus ]



[ Með tárin í augunum,
geng ég eftir gangstéttinni.
Horfi á dropana sem falla á ógnarhraða allt í kring um mig.
Ég er ekki ein að gráta.
Nei, skýin og himininn gráta með mér.
Mér er kalt.  
Ég skelf, hristist og tennurnar glamra.
Þunna peysan orðin rennandiblaut og hárið límist við andlitið.
Loks hætta tárin að renna og rigningin minnkar.
Ég geng hægum skrefum heim á leið.
Í leit að einhverjum sem þykir vænt um mig.
Í leit að ást og umhyggju. ]



[ Hún vildi láta taka til sín
troðin niður á fundum.
Hefur lagt sitt lag við svín,
leikin grátt af hundum.
Þú ert falleg Friðleif mín
en fjandi lin á stundum. ]



[ Kysstu mig!
Öskraði mígfulli sjónlausi dvergurinn
og kreisti rasskinnar virðulegrar
maddömmunnar sem var búin að sötra
alltof margar blóðmaríur... ]



[ Og Náttúran spurði Jakob hvernig líf hún skyldi veita honum:


Hvort viltu frekar eigra um jörðina
og spá í veraldarflækjur heims
sem gengur þvert gegn skynseminni
eða leika saklaus á strengi skógarins
í allri þinni nekt og náttúru?



Jakob sagði við Náttúruna:

Það vildi ég,
að ég fengi
hvort tveggja


---

Upp frá því eigraði Jakob
nakinn og saklaus 
þvert gegn skynseminni ]



[ í mínum augum 
eru vinir mínir og fjölskylda
aðall
en ekki ekki þeir sem
prýða forsíður
glanstímaritanna ]



[ Ég er 
frosinn drullupollur
og
ferleg galdranorn
ég er flestum
öðrum
til ama
ég er mælisins 
víðfræga
korn
ég hefði betur
farið í lakið, því 
ég er furðuleg
vandræða tík 
ég er fúl
gagnvart öllu sem andar 
ég er ámáttlegt 
lifandi lík. ]



[ Stundum er ég gleymi að sofa
augun í mér verða lin
bara ef í þessum kofa
ætti til flösku gin ]



[ Í gamla daga átti ég bók
núna á ég tölvu
einnig líka drekk ég kók
ekki les ég völvu ]



[ Keyri ég um Kjalveg grófan,
kúldrast í kojum hingað og þangað.
Sést þar hvorki tófan né lófann,
bara steinar svo langt sem augað eygir. ]



[ Allar vörður sem voru byggðar,
af fólki með vonir,
og mættu seina augum hina.
Allir þessir steinar þarna uppi,
skildir eftir í einmanna hringrás,
Ameríka stúlkan tók upp hrafntinnu,
og sagði.This stone is not exist in my
country. ]



[ Eru kynskiptingar líka óbreyttir borgarar?
Eða teljast þeir sér, þegar talað er um mannfall í stríði?

...Ham(skipti)borgarar?
Mjehehe ]



[ Nú er sól og blessuð blíða,
bærilegt væri að detta íða
og láta líða úr sér.
Um gömul afrek rétt að raupa,
renna niður úr fjölda staupa,
geðjast myndi mér. ]



[ I\'m getting up from bed
ringing in my head
alarm\'s having a fit
-So I\'m playing dead

Wanna sleep some more
God, I\'m such a bore
-Set it to \"a bit\"
and wake up in four..

..Couldn\'t the Sun
just wait a minute more?

-World is what it is...

I\'m rushing up to school
but feel like such a fool
I\'m late again!
-It seams to be a rule

But that\'s not half of all
I need to do much more
Get to work, 
and work and work lots more..

..Couldn\'t the Time 
just wait a minute more?

-Life is what it is...

I should\'ve got up 
earlier
I should\'ve eaten 
healthier
Should not have staid up 
late!

I wish I was more
organized
I wish I was more
energized
I wish I wasn\'t 
always late..

..Couldn\'t I 
just do a bit more
right?

-I am what I am... ]



[ Ég missti andlitið
og er í djúpum skít.
Vantar gefins grímu
og góðan drullusokk. ]



[ Haminguóskirnar hafið, 
herðist nú spilaleikur, 
í baráttu um Bermúta lafið, 
blessaður vertu keikur. ]



[ Hit The Road Jack
In the background
The ex-lover sprays bitch
On the kitchen floor
Mr. Gin is in his bedroom
Informing us of the Secret Agents 
Demanding the money from the dead
Walkie talkie 
The family with tears 
On their forehead
Block the window and
Turning quickly toward me
Offer pills that will make you
Do backstrokes in the air. 
I am picked up by a black car
On a street in the south of France
The driver is an opera singer, 
Pops up a bottle of champagne 
The highway becomes bumpy
A mask jumps up
Holds my face 
-I am indeed the daughter of a pastor
With no intentions of drinking  
From his sparkling green bottle
I skip up the stairs, --   
The gaps between them with
Creatures that grab my ankles
I can’t see the picture of us
In front of the summer cabin 
Where we planted a red willow ]



[ Fálpandi trúleysingi
eins og dropi í hafið
féll í gleymsku minninga.


Fékk sér smók
honum var það tamið
alinn upp í formi grynninga.


Fjórtán ára
með dollara í stað augna
gekk upp að altari.


Gamall maður
skildi loks
í hvaða átt lífið færi.


Komst ekki af stað
hjartað of kalt
öll horfnu tækifærin.


Bragðið var vont
já rammara en salt,
hann kvaddi engann.

dri. ]



[ Sólin og skýin
hafa barist um 
tilveru rétt sinn
í allt sumar

því miður höfðu
skýin betur 
að þessu sinni

Koma dagar, koma ár
og framundan er
langt undirbúningstímabil
fyrir næsta sumar

Skýin eiga titil
að verja næsta sumar ]



[ Þegar ég hélt á hausnum á þér
Þegar þú bleyttir lófana mína
Þegar þú sagðir að þú gætir ekki meira
Þegar þú sagðir að mér væri ekki sama
Þegar þú sagðir að ástin væri grimm

           Gat ég bara hugsað
Hvað hausinn á þér væri eins og grasker
Og þvælan úr þér væri appelsínugul
Og ef ég myndi kremja þig milli handanna
Myndirðu springa
Og klístrið færi aldrei frá mér

Það er helvíti blóðugt
að vera stungin af
Það er blóðugra
að láta sem ekkert hafi gerst
Þegar þú komst aftur heim ]



[ Við kvöddumst, 
eða höfðum gert það
þú sagðist hata gúddbæs
þannig ég sagði ekkert
og fór bara.

Þú varst tvístígandi,
með báðar fætur. ]



[ Síðustu dagana 
var hagkvæmt að heyja.
Hentist ég því óðar 
og talaði við Dodda minn Skorra.
Hann vildi ekki láta 
vin sinn þurfa að segja,
að vegna mikilla anna, 
dræpust hestar mínir á Þorra.
Sendi landbúnaðarverkfræðing
og lét hann fara að slá.
Ljómandi náungi var það, 
Austurríki frá.
Heyskap er nú lokið,
hirt er upp hvert strá.
Ég held töðugjöld von bráðar,
geta menn reitt sig á. ]



[ Ég sá þig alltaf í þristinum á miðvikudagsmorgnum
Ég er á leiðinni í íþróttir en ekki alltaf
Stundum kúri ég yfir mig
Stundum skrópa ég
En ekki þú
Þú ert alltaf þarna
Gulrótarhaus
Þú nebbla setur krullurnar í kúlu oná hausinn eins og gulrót
Þú virðist svolítið góð með þig
Ef þú sért mig stara hvæsirðu með augunum
Og setur stóru sólgleraugun á þig
Kinnarnar þínar virðast mjúkar en þú ert alltaf með meik
Þú er samt sæt í skrítnu brúnu úlpunni þinni með stóra kraganum
Ég hugsa stundum um þig
Ekki að það séu sorahugsanir
Oftast nær

En síðasta daginn okkar saman
Þú vissir það auðvitað ekki þá og örugglega ekki núna elsku gulrót
virtistu leið
Ég fattaði það ekki þá
En þegar þú fórst 
út slitnaði teygjan mín
Gulrótarhaus ]



[ Geimverur brottnámu Zatan
en sáu mikið eftir því, 
hann er svo leiðinlegur.

Nú sitja þeir uppi með hann
á plánetu lengst í burtu
og hann neitar að fara 
því grænn
er uppáhaldsliturinn hans.

Í Helvíti komu vistmenn
á lýðræði skúrka og fjandmenna,
fluttu ræður í formi rokktónleika,
hækkuðu hitann og enginn komst
á kjörstað. ]



[ Hvítur boltinn klifrar upp á bláan himininn
smækkar, smækkar og smækkar.
Skyndilega tekur boltinn sveig,
fellur, fellur og fellur,
lendir að lokum á grænni brautinni
þar sem ég hafði ætlað honum. ]



[ Ég hefndina réttlæti hömlulaus,
þó hún geri slæmt illu verra.
Tel þó verst lengi að hengja haus
og hopa fyrir stríðsglæpaherra. ]



[ I hate you

but i still love you

i allways hate you

but i allways love you 2

but i hate you more then anithing

but now i know i just love you 2 mouts ;* ]



[ LOT EM5 06 135 13:41 ]



[ bölvað barnið
brosti framan í mig
sá ekki svefndrungann 
sem elti mig til dyra
pírði augun móti æskuljómanum
svaraði með jái og nei
þurr í munninum 
og skellti hurðinni
sneríst á hæl
og faðmaði drungann
leyfði honum að bera mig
í bólið aftur
sökk í fortíðina enn á ný
og brosti í draumi ]



[ það kemur enginn
ég kom
og hér er enginn
þú hér?

þau ætluðu að koma
en komu ekki
fóru annað
fórst þú líka?

það kemur enginn úr þessu
og hér er ég ]



[ ég gleymdi að heilsa honum
gleymdi líka að segja bless
hafði ekkert að segja
fyrr en hann þagnaði
svo hann gat ekki svarað
hefði heldur ekki heyrt í mér
enda dáinn ]



[ Kannski fæ ég kaffi-lús,
Kæra hvert er næði?
Finnast færri kaffihús.
fyrir okkur bæði ]



[ Vinnnan veltur yfir haus
varla sér úr augum
Haugar hrúast, ekkert maus
helv.... ég fer á taugum. ]



[ Við ljóðadís þessa líkar mér,
lítur nú til mín og hljóðar:
,,Ýmsir víla allt fyrir sér
og oftast kallast þeir slóðar.
Hálfnað er verk þá hafið er
þó horfurnar séu ekki góðar,
blessaður vertu ekki barma þér,
byrjaðu og það kemur óðar". ]



[ Fáum frún\'í júróviss,
fagur sigur ei fyrir bí
Vekur varla mikið fliss.
Veðjum öll á Leoncie ]



[ Veturinn sem leið. Sat stundum ein með sjálfri mér. Nóg að hugsa. Veturinn úti en vorið samt að koma.

To many miles there
To many roads to bear
To many rivers to cross
To many thoughts that care

Einhverntíman á köldu kvöldi í vetur datt það upp úr mér. Ekki að ástæðulausu. Stundum hafa vissar manneskjur einhver áhrif. Óútskýranleg áhrif. Með ófyrirsjáanlegum afleiðingum.

When did I miss you?
And where are you now?

Það sem ég gat setið og spilað það án þess að fá leið. Geri enn... 

Tell me what I can do, how to
cross the country, to see you, 
to see you again. 

Svo allt í einu skilur maður allt.
Þegar ég hugsa um það þá hefði ég sennilega búist við því. 
Þegar ég sat og spilaði, var það bara til í huganum. 

To many mountains to fear
To many words to hear
To many stones to bear
Just to many miles there.

Söknuður og þrá. Endalaus þrá. Fannst ég svo ein og alltof langt í burtu.

I really need you.
Where are you now?

Engin orð og aðeins hugsanir. Tíminn skreið. Leið stundum svo hægt. Núna er eins og hann hafi hlaupið. 

To many minutes go by
To many seem like a lie
Is there ever a road, to long?
No reason not to try.

Svo endaði það með ljúfum tónum. 
Svona rétt eins og í alvörunni. ]



[ [ Eyða ][ Eyða ]
[ Eyða ]
[ Eyða ][ Eyða ]
[ Eyða ]

[ Ert þú alveg viss ][ Eyða ]
[ Eyða ]
[ Ert þú alveg viss ][ Eyða ]
[ Eyða ]

[ Staðfest ][ Ert þú alveg viss ][ Eyða ]
[ Eyða ]
[ Staðfest ][ Ert þú alveg viss ][ Eyða ]
[ Eyða ]

[ Staðfest ][ Staðfastur ][ Staðfesta er dyggð ]
[ Ert þú alveg viss ][ Eyða ]
[ Staðfest ][ Staðfastur ][ Staðfesta er dyggð ]
[ Ert þú alveg viss ][ Eyða ]

[ Eyða ][ Eyða ]
[ Eyða ]
[ Eyða ][ Eyða ]
[ Eyða ] ]



[ Er frúin sýndi Þórði þrjósku,
þá barst hann af settri leið.
Hann leitaði sér uppi Ljósku
og ljómandi fékk þar reið. ]



[ Eitt sinn var ég í þvílíkri kvöl 
einn vinur stóð mér þá hjá 
Hann vék ekki frá minni hlið
því hann vildi bægja kvölinni frá

En ekki vildi ég hlusta
ekki á hann eða neinn
Ég var bara í myrkinu svarta 
og vildi vera þar einn

Ég sá ekki fram né aftur
ég sá bara ekki neitt
Ekkert virtist geta
þessu myrkri eytt

Hann tendraði þá ljós 
og birtu það gaf af sér 
Myrkrið það byrjaði að eyðast
þá aðallega í hjarta mér

Hann settist hjá mér og sagði
ógleymanleg orð við mig
“ávalt láttu ljósið skína… 
Og myrkrið mun ekki ásækja þig” 

Ég skildi ekki við hvað hann átti
en fljótlega sá ég þó það..
..aldrei láta ljósið slökkna
sem þú geymir í hjartastað

Ætíð skal ég því muna
ef myrkrið mun birtast á ný
þá læt ég ljósið skína
og birtan mun eyða því

Ljósið það hamingju gefur
og birtu og veitir yl
Því skaltu láta það skína
og finna hvað gott er að vera til

Takk fyrir ljósið minn vinur
Takk fyrir að hafa tendrað það
Þegar allt svo dimmt og ömurlegt
ég er svo heppinn að hafa átt þig þá að

TAKK ]



[ Regnbogi glitrar um himinn
Þvílíkt undur sem það nú er
Líkt vinátta sem maður öðlast og varðveitir
Um alla eilífð í hjarta sér

Á enda hvers regnboga er gullið góða
maður finnur það ef vel er að gáð 
maður getur fundið slíka gersemi í vináttu  
sérstaklega ef vel í byrjun er sáð 

Þó er sú staðreynd að regnbogar dofna
og eftir verður minningin ein 
um þá liti, það undur og þá fegurð..
… sem virtist vera svo hrein

vinátta getur því sannarlega dofnað
sérstaklega ef vinur í burtu fer 
minningar verða því einungis eftir 
fyrir þann sem eftir er

Um hlátrasköllin góðu
þau skemmtilegu spjallkvöld
tryggðin, trúin og traustið
og hvað gleðin tók oft öll völd

Þó gerist oft það undur
að regnbogi birtist á ný
og vinir aftur hittast
líkt og ekkert hafi farið fyrir bí

Því ef vonleysið mann ei gleypir
heldur ætíð í þá trú
að regnbogi muni aftur birtast
og sá regnbogi gæti verið þú

það skiptir því ekki svo miklu
hvar á jarðarkringlunni maður er
því ætíð mun maður sjá aftur
regnbogann birtast sér

alltaf mun ég því halda
mínum kæra vin nær
allaveganna í mínu hjarta
öruggan stað þar hann fær ]



[ Farvegur lífsins liðast um, 
til og frá. 

Hægri og vinstri.

Þrátt fyrir það
sækir hann alltaf 
í sömu átt,
sama farið. ]



[ Ég fékk þá flugu í höfuðið
er seinna ég kramdi,


En hún vakti mig til vitundar 
um mátt
 minnar rithandar. ]



[ Líklega er það
sem enginn sér


alltof djúpt
inn í mér ]



[ Spila póker á skýjunum,
lít niður í gegnum reykinn.
Lífið er svartir punktar 
á fleygiferð, líkt og atóm.

Við erum að spila upp á 
hamingju okkar á jörðu niðri,
þegar þangað er komið.

Gáfur, útlit og vini. Allt.
Hverju þorir þú að veðja? ]



[ Það sem einum lætur, 
öðrum illa fer.
Ýmsir láta klaufa 
fara í taugarnar á sér.
Það skiptir engu máli 
hve einfalt verkið er,
einhver gerir mistök, 
skal ég segja þér. ]



[ Ímyndaðu þér ógeðslega ljóta og feita stelpu, 
nakta og blauta í sturtu.

Hríslast um þig skröltormur?
Eða ertu kátur sem slátur?

Veistu, ég hef ekki hugmynd 
hvað hvort um sig þýðir. ]



[ There ones vas a friend,
my best friend.
She was the one i could talk to,
the one i could trust.
But one day day she told me she had to go,
go descover the world.
I waited for her return.
A year went by,
i was still waiting.
Then it happend,
she came back.
I was thrilled,
so happy.
But in a flash that happiness was gone.
It wasnt the same.
Now i feel alone,
missing my friend.
The friend i waited a yer for. ]



[ Skoðunum vilja ýmsir aðra svifta,
oft þó kveði fast við ramman reip.
Fljótur er vitur furðu oft að skipta,
en flónið situr fast við sinn keip. ]



[ Lætur fjúka ljóðasmíð
listamaðurinn snjalli.
Oftast fullur ár og síð
en aldrei sér á kalli. ]



[ Það er fyndið að vera 
rauðhærður.

Hef samt ekki prófað það. ]



[ Reiðskór þeirra urðu rennandi í dag,
en reiðmenn komu glaðir úr ferðalagi.
Þó veðurguðirnir væru þeim ekki hag
og vegaslóðarnir frekar af slæmu tagi. ]



[ ”Ég elska þig” sagðiru,
Ég trúði þér,
Þetta var svo góð tilfinning.
Hjartað mitt sló hratt
En samt svo hægt.
Þú lést allt líta rétt út
En síðan fórstu,
Og ég veit ekki afhverju. ]



[ mér finnst eins og blómin séu seðlar

syngjandi fimmþúsundkallar

þau blakta í blænum á öræfum Austurlands

og eru ekki lengur tilfinningaleg

þau blakta í blæ

ræ ræ ræ ræ

og mamma á ekki lengur landið sitt

- - - -

fýkur undan landinu ástin á landinu

í landinu er ekki lengur ást

á landinu

hvers vegna er gljúfrum breytt í kúrvur?

hvers vegna er gæsum breytt í óvini?

hvers vegna er mér breytt í hryðjuverkamann?

hvers vegna er mótmælandi sjálfkrafa iðjuleysingi?

hvers vegna er náttúruvísindamaður á varðbergi?

hvers vegna er náttúruljósmyndarinn áróðursmeistari?



hvers vegna segir Valgerður allt annað en satt

og af sér? ]



[ Fór á stjá að fanga kall
frygðar heyrðust sköllin.
Nýstárlegt var fyrsta fall
og fylltist mærðarhöllin. ]



[ Bros okkur sýnir að hjartað er heima,
hlæðu og láttu þig stressinu gleyma,
lifðu í gleði og lát þig svo dreyma,
lystisemdir sem órofa blað
og hamingju nýturðu á hverjum stað. ]



[ ég fylgist með þér
klæðast latexhönskum
og vopnbúast löngu priki
sem þú potar loks í mig
og gefur frá þér
unaðsstunu um leið
aftur
ofurlítið fastar
ofurlítið lengri stuna
Gnísti tönnum af söknuði
en reyni að sætta mig við
staðreyndir

Að hafa ofnæmi er ekkert grín ]



[ Sjá roðann í austri, amma! Ég lít hann og roðna.


Í kinnum.


Mitt rjáfur er loðið af hugsunum annarra manna.

Manna, sem merja og merja og merja og merja,

landið, sem mamma og amma og langamma elska.


Ó, amma! ]



[ landið mitt er nafli alheimsins

reyndar er alheimurinn minn vanskapaður því hann

er með nafla á enninu



en það er aukaatriði ]



[ herinn gaf okkur flugvelli

herinn gaf okkur tæknilegt forskot

herinn gaf okkur smekk fyrir sjónvarpsefni

herinn gaf okkur heilbrigða samkeppni um konur

herinn gaf okkur lýðræði

herinn gaf okkur hagvöxtinn

herinn gaf okkur frið frá klikkuðum rússum

herinn gaf okkur

herinn gat okkur


og nú er hann að fara, hvað verður um mig þá?

af hverju þurftuð þið að móðga hann með

vanþakklæti og heimtufrekju? af hverju? ]



[ Lágkúran og lúabrögð,
leggjast hér á garðinn.
Þurftarferka þingmannshjörð,
þjappar sér um arðinn. ]



[ Snjókornið lak niður á stofugólfið mitt og breyttist í tár 
Ég fann að það var ég sem grét, 
Ég grét tárum sem áður höfðu verið frosin
Ég græt víst oft þessa daganna, vakna hreinlega bara sorgmædd inn í daginn.

Sólargeislar sumarsins hafa verið blíðir,  þeir hafa brosað sýnu breiðasta brosi og hlegið með mér eins og góðir vinir
Ég og sólargeislarnir drukkum daglega fagur bleikt vín og dönsuðum nakin í gleði okkar í nóttum án myrkurs 

Haustið er víst komið núna og vindurinn læddist að mér og strauk mér um kinnina og þurrkaði tárin blíðlega af vanga mínum
Ég bara sakna ykkar sólargeislanna vina minna svo mikið ]



[ Og rétt eins og vatnið
er tíminn takmörkuð auðlind
sem vinnur á ódauðleikanum... ]



[ Gluggaveður er skelfilegt!

Maður lítur út um gluggann
með bros á vör
sólin skín og ekkert
ský sést á himni

Maður tekur ákvörðun
að klæða sig létt
og gengur út
fullur af gleði

eftir sirka 5. mínútur
er með orðin blár
og maður skelfur

á þeiri stundu er maður
orðin fórnarlamb
mesta svikahrapps landsins

sem er gluggaveðrið ]



[ Ég veit það nú ekki, en eitt er alveg á hreinu:

Það voru ekki trúleysingjarnir á vantrú.net!


Annað eins magn af gremju og réttlátri reiði hefur

maður bara ekki séð í háa herrans tíð!


Og gremja og réttlát reiði eru einfaldlega ekki sexý.

Og sá sem skapaði blómin smá hlýtur að hafa verið

sexý!


Það er augljóst mál hverjum þeim sem augu hefur. ]



[ Íþróttaálfurinn knái
á líka sínar slæmu stundir
Í dag opnaði hann hurð
og fékk skurð ]



[ How could this happen? Now you\'re gone
What can I say..

I heard the news, you have left this earth
Why shall it always be death instead of birth
You were a good friend, and I will never forget
The place, night, and the time that we met
I have been trying to face my sorrow
But for you my dear, ain\'t no tomorrow
Why did you go, why did you leave... ]



[ Aldrei hef ég verið eins þyrst
og eftir að ég hafði þig misst.
Hárið dökka- höfin bláu
-hristu upp í lífi gráu.
Græna læki - ég get víst kysst
-vafrand’um blaut, með enga lyst
En síðan augu þín mig sáu
-í móki -þér ég neita fáu.

Myndir þú slökkva þorstann minn?
Þú þorir ekki-það ég finn.
En er augu þín blá ég sá
-elskaði hjartað fyrst að slá.
Ef tíminn er besti vinur þinn
vættu þá bara aðra kinn.
Í bláu lóni-ég ligg ennþá.
-Lífið er skjálfandi lítið strá. ]



[ rassgat í bala

og bárur smáar rísa ]



[ Kvíðamistur framan 
af degi 
en rofar til með köflum 
eftir hádegi.
Þunglyndi átta gráður.
Gleði ekki mælanleg.
Djúp geðlægð nálgast
og færist hratt yfir 
um helgina ]



[ Maðurinn frá mars! ]



[ prufa prufa prufa prufa prufa ]



[ Ef ég hefði viljað hitta þig
hefði ég gert það fyrir 4 vikum.
Þegar ég er með vinum mínum
á ég til að gleyma þér...
þannig það virðist sem þú skiptir ekki það miklu máli.

En núna
haltu þér frá lífi mínu... ]



[ mig langar svo
að finna
þig
við 
mig
og æpa
af ást ]



[ Þú villtist af leið og ég sá hvert þú fórst
og ég bjó til brauðmolaslóð
eins og Hans fyrir Grétu
svo þú myndir rata aftur heim


En þú sópaðir slóðinni burt 
til að fá frið fyrir mér
og nú gætirðu ekki ratað til baka
jafnvel þótt þú vildir. ]



[ Elskið mig
Hatið mig
Grátið mig
Finnið mig
Hunsið mig
Snertið mig
Lifið mig ]



[ Hægt og rólega myrðir
maki minn mig.
Utanfrá ég dey. ]



[ \"I love you\", you said
I belived you,
It felt so good
My heart was beating so fast
But yet so slow.
You made everything seem so right.
Then you left,
And i dont know why. ]



[ Veturinn var svo kaldur
úr strompum borgarinnar rauk
snjórinn var sem sandur
og reiðin í mig fauk

Af hverju er ég enn hér
föst á landamærum sveinka
einmana hrísla nakin, ber
það þarf kraftaverk við mér að kveinka ]



[ Þegar þú fórst varst þú elskaður
þegar þú fórst varðst þú frægur
Allir vilja finna þig
Í afneitun
Hönd í hönd við vonina

Hönd í hönd við þann óendanleika
sem hræðslan ber í skauti sér
Hræðslan sem er drifkraftur
þeirra sem elska þig

Ætlunarverk hundruða stjarna sem vilja lýsa þér leiðina 
á öruggann stað

komdu heim ]



[ I used to dance tango with life
Now I have a slow dance with death ]



[ MAYBE SOME DAY WELL BUY 
A PLACE IN THE SUN,
WITH NOTHING TO DO 
BUT DRINK AND HAVE FUN.
ILL WATCH YOU ROLL IN THE SAND
WHILE I SWIM IN THE SEA

MY ARTIC BEAUTY
SOME DAY 
YOU & ME ]



[ Ef haf væri himinn,
og heimurinn grár,
þín veröld í molum,
á hjartanu sár.

Að eilífu elskar
en einmana ert,
yfirgefinn, sorgmæddur,
hvað geturðu gert?

Þú ert rót minnar gleði,
þú hjálpaðir mér.
Nú ert þú í vanda,
nú hjálpa ég þér.

Sama hvað verður,
slétt sama hvað.
Í ákveðnu hjarta
þú ætíð átt stað. ]



[ She talks to herself
She talks to the TV
She talks of the things
She can no longer see

She is always at home
And she’s always lonely
She prays every day 
to have some company

she has grown very old
year by year always cold
her whole life has been sold
she’s got no one to hold

she’s been left all alone to mold

forsaken, abandoned,
imagine her pain.
She sits by the window
Admiring the rain

And only her memories will remain ]



[ I am on fire
Burning bright
Feel my fire
See the light

I am on fire
Burning, dying
Touch the fire
Turning black

I’m turning black
Now you’re on fire
Flaming, burning
Soon turn black ]



[ In your place of safety
Wait for me
Bleed for me
I will be there to collect your soul
I will be there to take you home

In my realm of reality
Come to me
Roam with me
Together we make darkness light
Together fade into the night

In my room of darkness
Together
Forever
Together we shall be
Forever you and me ]



[ Ég er vængstýfð kráka
Í margmenni siðmenningar.
Myrkur umvefur vængi mína,
Ég er ein

Ég hef villst frá mínu liði,
Í eirðarleysi sef.
Mitt hjarta er stórt en brestur þó.
Ég þarfnast míns hrafnaþings

Glötun bíður mín hvert sem ég fer
Höfuð mitt er milli steins og sleggju
Hvað get ég gert?
Koma tímar, koma ráð. ]



[ Ákveðin er ég ekki
En veit þó hvað ég vil
Blóð mitt hleypur í kekki
Ég bæði veit og skil

Ég hika og ég stama
Ávallt alla tíð
Hvorki frægð né frama
Fæ ég, samt ég bíð

Veistu, einhver elskar þig,
Veistu, ég er til?
Ef þú skyldir finna mig
Veistu hvað ég vil. ]



[ Saman við göngum í kassalaga hringi
í þessu Kárahnjúka krækiberjalyngi
Fjárfestum í áframhaldandi góðæri
Étum saman landsins besta lambalæri

Þorgrímur Þráinsson kom og sleikti öskubakka
Ómar Ragnarsson lifir og elskar Eyjabakka
Eins er með okkar fallegu hnakka
Sumt fólk ávarpar þá sem litla krakka

Að hafa áhrif er kannski of létt
Ef maður sjaldan hefur orðið frétt
Stigagangar af rössum til að sleikja
Til að fólk hætti að reykja

Áhrifamiklir menn í röðum
Bíða eftir grískum böðum
Tala um landið sem sjálfstæðissnilld
Gera það sem þeir hugsa og tala að vild

Breytum bara landinu í kjarnorkuver
Hafa menn ekki fattað að geysir er hver?
Dælum geislavirkum efnum í æðar Dettifoss
Fælum túrista í burtu, hengjum kindina á kross.

Eins og það er kjánalegt að yrkja um þetta ljóð
Ættum við kannski að styrkja mig og stofna lítinn sjóð?
Það er sko alls ekki ódýrt að reyna við íslensk fljóð
Ætli móðir náttúra og vinir, séu orðinn móð. ]



[ Afhverju situr enginn hér
við hlið 5 og 6
nema þrír vitlausir Íslendingar
sem forðast sitt lið

Er það kannski hroki að vilja sinn frið 
eða vitum við kannski betur
og völdum rétt hlið ]



[ Do you speak Engrish?
I speak little Engrish.
You Íslandic?
Me from Kína. ]



[ Hvað gera ruslatunnur um nætur,
annað en að velta fyrir sér
hvort pokinn verði svartur.
Það gera ruslatunnur um nætur ]



[ Manstu litlu kompuna í kjallaranum
þar sem við áttum okkar fyrstu ástarfundi?

Manstu hótelherbergið í Kaupmannahöfn
þar sem við drukkum rauðvín uppi í rúmi
og elskuðumst liðlangan daginn?

Manstu að okkur langaði í lítið hús
með garði sem huldufólk ætti heima í ?



Manstu, manstu,




-eftir mér? ]



[ Lár,hærri,hæstur.
Alltaf er hann stærstur.
hann,hún,það.
Viltu fara í bað?

Sætur,sætari,sætastur.
er strákurinn minn.
Lýstu mér og þér.
Nemdu mig og þig.
Segðu frá mér. ]



[ Alltaf ér ég kát.

Leik mér með gát.

Íti alltaf þér.

Neinn ekki sér.

Alina ég er. ]



[ Ég er með þér og þú ert með mér.
Skyl ég þig ey.
Virðingin er sein.
Rifrildin ein.
Á hverjum degi, ég tek þetta ey meir.

Þessu verður að linna.
Ég þarf svo mörgu að sinna.
Þó ég sé að vinna.
ég fynn þetta en.
Stundum svo sárt,
stundum svo fátt.
Sem ég get sagt.
Um þig. ]



[ Sem kraftmikill rokkari 
öskrar hugur minn.

Hjarta mitt fær gæsahúð
og klappar taktfast sem æstur skríll.

En túlkun mín,
á hug til þín,
Fær enginn að heyra nema hjarta mitt.
Sjitt. ]



[ Ruddist um á ryðguðum peiloder
Sem tók fjóra rúmmetra í skóflu.
Það lak olíu af leiðslum.
Og Öskubakkinn var fullur
Ég sá allt í svarthvítu
Og var staddur í annarri veröld.
Smurolían var föst í bolnum
Og gasiið í kveikjaranum var að klárast.
Eftir hálftíma kom kaffi
Og allir settust saman inn í vinnuskúrinn
Sem angaði af fúkkalykt.
Verkstjórinn sagði sögur úr sveitinni heima
Og baktalaði Nonna sem var veikur
Ég hugsaði um hvort ég ætti að fá mér tattú á handlegginn
Eða fara í háskóla um haustið.
Fannst það ekki meika sens, að velja á milli háskóla og tattús.
Þetta var langt úti í sveit. ]



[ Inga orti lítið ljóð.
Líkaði Ingsu illa,
Henni ekki á sama stóð,
Stuðla þarf út að fylla

Steini sagði nokkuð gott
Stúlkan kann að yrkja,
Pukraði á blað, gerði plott,
Piltinn Andra að virkja.

Andri amstri átti í,
Að koma ljóði saman,
Helen tók þátt í því,
Svindl þótti henni gaman.

Steini stóð þau verki að,
Nú skal hann yrkja sjálfur,
Andri stritar sveittur við það,
Slefandi eins og kálfur.

Á blaðið ei ljóð birtist þó,
Bitur hætti gaurinn.
Heima í koti Steini hló
Hlaut að lokum sigur aurinn. ]



[ Í heiminn varst fæddur
óskæddur
en gæddur
líkamstöfrunum ljúfu
á grúfu
þú svalaðir fýsnum
og býsnum
af þörfum
sem mellur í lörfum
sinntu af alúð
mín andúð
á orðskrúð
og framandi frösum
þú masar í sífellu um ekki neitt.....

Þú situr á börum
seinfærum svörum
á förum
er gæfan og Guð
þvílíkt puð
að heimfæra allt
á eitt kalt
kvalið hjarta 
sem ástin þín bjarta
felur á laun
þín helvítis raun
kemur illa við kaun
þinn
og öll þessi tár
draga dár
að þér breyskum og brotnum í mél..... ]



[ Í ræsum og rennum er mafíublóð
rís í huga niðdimma nótt.
Á kveldin kysstu börnin góð
að krossi lúta,heima er rótt.

Þeir skríða til skrifta með lýgi á vör
og skyrpa til hans er þungan ber.
Hjá þeim ræður sorinn og fláttskapur för
ferð til vítis er ókeypis hér.

Neðst við Ground Zero er grafarþögn enn
grípur hugann mynd er ég finn.
Ég greini móður og gullin hans tvenn
greyparnar spennir með tár á kinn.

Er sólin kvaddi ég skuggana bað
siglið burt með vonir í var.
Seiðmögn og hélog strax finnið stað
ég skil það vel og bið um far. ]



[ lít í kringum mig í þessu kolsvarta myrkri
leita að sólgleraugunum

þreifa eftir þeim

veit 
að ég þarfnast þeirra bráðum
það er svo bjart

framundan ]



[ Þegar loftárásunum linnir
læðist þunglynd nóttin
gegnum brostnar varnir vígisins.
Deyfir sársaukann í svefnvana andlitum,
sundurtættum
hjörtum hruninna veggja.

Undir svartri slæði
ríkir rauðleit angist
þar til blá dögun býður
heim hvítum friði.

Þegar hikandi morgunbirtan mætir
minningum gærdagsins
hefjast geislarnir handa
við að mála föla vanga völdum litum
vonarinnar.
En áfram heldur efinn uppi skæruhernaði. ]



[ Eitthvað erfitt,
en samt freystandi.
Með boga enn ekki örfar.

Það að heira er annað en að spila.
Það kemur ískur ef þú spilar,
en magnað hljóð frá meistörum.

og þú getur ekki staðist þess að prófa! ]



[ Eitthvað svo unaðslegt.
Eitthvað svo frábært.

Eitthvað sem ég kann.
Alltaf sé ég mann,
ó nei það er hann.

Hljómurinn er æði,
dansinn við hæfi.
Alltaf fæ ég næði,
og þar erum við bæði.

búin að æfa lengi,
nota samt enga strengi.
Bara að ég fengi,
eitthvað tengi.

Aldrei kem ég seint.
Alltaf er mér heitt,
þá verð ég svo sveitt.

Þarna var ég sett,
þetta er ballett. ]



[ Glerhúsið er með 
brotna sjálfsmynd. ]



[ Ég horfi á eftir þér skella hurðinni.
Sest við opinn gluggann 
og leyfi regndropunum að draga
svartar rákir í klístrað meikið.

Niðrí pollana á götunni hendi ég
hugsunum mínum
þar til spegilmynd mín í glerinu 
er jafn auð og tóm
og skúffurnar í náttborðinu þín megin við rúmið.

Þegar styttir upp
og sólin sópar burt pollunum
þyrlast minningarnar upp með göturykinu.
Ég loka glugganum svo þær
festist ekki á tárvotum kinnunum
en horfi áfram út um óhreina rúðuna.

Það er ekki
fyrr en þú kemur aftur
og kemst að því að það skelltist í lás
sem ég læðist út
bakdyramegin. ]



[ Djöfull er ramminn 
utanum þig, 
málverkið sjálft
aðalatriðið,
ljótur.

Samt fallega
máluð af Van Gogh. ]



[ Ég ætla að drekka mig fullann
næstu helgi til stuðnings
öllum þeim sem hafa drepist
í brekku á þjóðhátíð

ég ætla að æla á tröppurnar
fyrir utan Menntaskólann í Reykjavík
fyrir að hafa alið upp ráðamenn
íslensku þjóðarinnar

ég ætla að standa á horni í 104
með skilti til heiðurs skyr.is
fyrir manninn sem sýndi þjóðinni
hollustunna

ég ætla að kaupa kók í flösku
til heiðurs erlendra skæruliða
sem sátu álsjúkri austfjarðarlöggu
til armæðu

ég ætla að kjósa framsókn
nei frekar að skjóta mig í hausinn
og lát henda innyflunum í tjörnina
og leyfa þeim að njóta veislunnar ]



[ Tárið geimir tímann sinn,
samtaka þau halda áfram.
Tíminn tikkar,
tárið rennur,
saman óstöðvandi. ]



[ Landníðingsflokkurheimskrafáfróðraframapotarálkóhólsjúkraskemmdarfýsnfóðraþjóðfyllaflygiómerkilegastaframkomasemaldreiverðurfyrndírásiraldannafeigðeryfirlandiafflokkiillhugaogframsóknarmannafeigðeryfirbyggðfyllastloftafóloftilíðurframtíðfyrirfólksemkausþessaskandalahugsanaandvana ]



[ þarna ertu kominn
aftur
landsins forni fjandi
eða minn

kemur skríðandi
yfir sjóndeildarhringinn
ennþá volgur
úr bólinu hennar

hún var víst ekki 
sú drottning
sem þú taldir hana vera
skiptir um skoðun

ég brosi breitt
því ég veit
ég hafði rétt fyrir mér
allan tímann

ég er svo miklu miklu
betri en hún
á öllum sviðum
eftir öll stóru orðin

brosi því ég hef unnið
og fengið þig aftur
án þess að vilja þig
aftur og aftur

ég get alltaf fengið þig
skríðandi til mín
ég er svo miklu meira
en hin konan

ég er sú sem þú hefðir átt
að velja fyrst
svo ég fagna þér
og þykist unna þér

um stund ]



[ Með tónlistina í botni
(ofsafenginn sláttur trommarans
keppir við dynjandi hjartsláttinn,
hvínandi rafmögnuð bassalínan 
sárari en suðið í eyrunum)
vonast ég til þess að bítið
     elti mig uppi,
     berji mig, bíti mig,
     valti yfir mig,
sprengi í mér hljóðhimnurnar,
hausinn í tætlur.

Þá flýr kannski burtu illfyglið
sem á sér hreiður þar. ]



[ vonleysið nagar mig 
gerir mig hola að innan
fyllir mig síðan hægt með
þungum og myrkum þönkum
of þungir til að bera ]



[ I walk down to the door and look up,
ur silhouette is in the window.
I feel relaxed,
i smile.
You walk past me and i feel your aftershave,
it brings back memorys.

But now when i look up to the window,
its not your silhouette.
When i walk the corridors,
your aftershave isnt there.

I keep on smiling,
i keep on thinking of you.

Im glad your gone,
but it still hurts.
I can move on now,
move away from you.

But i miss you.... ]



[ Aftur og aftur,
fer ég yfir atvikin sem ég hefði átt að gera öðruvísi.
Ég get engu breytt
Kanski er kominn tími til að gleyma
gleyma því sem aldrei var
gleyma því sem ég þráði svo innilega ]



[ einmanna sál er sú sál sem hefur ekki neinar 
tilfiningar og finur ekki til.
Sál sem hefur 
eingan tilgang eða ástæðu.Sál sem ráfar um 
lífið gerandi ekki neitt hlutlaus í alla staði,
ónothæf og er bara fyrir öllu og eingum. 
Sú sál er dæmd til ad eiða eilíf í eimannaleika
í tíma og rúmi án þess að nokkur maður taki eftir henni eda Hún 
taki ekki eftir neinum. ]



[ sit við glerið
og bíð

eftir öllu
sem á að gerast

og veit
hvað gerist

þess vegna
gerist það ]



[ Ég er héri,
sem svífur um í eigin hugarheimi,
og stekk á bak skjaldbökunnar
til að komast í mark. ]



[ Lukkan tifar 

3

2

Verður rafmangslaus 

1

Rennur út

Og þú verður eins og úldin mjólk ]



[ ég bara hreinlega varð 
að semja ljóð 

með titli 
sem byrjar á b ]



[ Umgjörðin glansar tignarlega
eins og kóróna bretadrottningu

Teinarnir réttir og stífir
líkt og tindátar hennar

Gripið gott á dekkjunum 
og nóg er af lofti

En það bara ...

nennir engin að hjóla ]



[ Langleggjaði strákur
mig langar að klípa þig í rassinn og
strjúka á þér lærin og
kyssa þig.
Setjast í fangið á þér og
leggja vanga minn við þinn og
hvísla í eyrað þitt.
Langar að koma við þig og 
þú þarft ekki að segja neitt merkilegt og
getur verið eins krumpaður eins og þér sýnist.
Svo langar mig að sjá á þér tærnar.

En maður fær ekki allt sem mann langar.

Þú ert alltaf þarna 
aðrir koma og fara.

Vertu kyrr. ]



[ Flýt, fljótandi, fljót
svíf, svífandi, svif
skýt, skjótandi, skot
nýt, njótandi, naut
gef, gefandi, gjöf
ann, unnandi, ást?

Mér leiðist setningafræði. ]



[ Hann mundi alltaf 
hvernig veðrið var,
en ekki hvernig honum leið.
Rataði alltaf 
á hvern stað,
en gleymdi hvernig átti að komast heim.

Sérðu hann ekki? 
Hann situr við Litlu-kaffistofuna og
horfir í allar áttir - Það er logn. ]



[ Ég er skorpulíf
Hrærist í skorpum;
Vaki í skorpum
Borða í skorpum
Anda samt samfleytt
Og reglulega ]



[ Þegar haustar að í hjarta mínu
hef ég þörf að dvelja í orði þínu
Upplifa kærleik þinn og kraft að verki
kletturinn minn styrki og ofursterki.

Þegar ég átt hef yndælis sólarstundir
enn á ný kemur haustið og fölna grundir
Aldeilis verða það ekki fagnaðarfundir
fegin ég vildi, Drottinn, að þú mundir

fylla líf mitt af löngum sumardögum
lækjanið og fuglanna söng og lögum
Gleðjast ég myndi sérhvern dag og dreyma
dæmalaust mikla sælu og sorgum gleyma

En hvernig væri lífið án vinda og vanda
væri það eintóm ánægja mér til handa?
Myndi það gera mér gott aldrei að gráta
og gera mig sterka ef ekkert myndi’ á bjáta?

Ég eitt sinn las í bók fyrir litla krakka
að kærlega ætti ég fyrir allt að þakka
Tilgang rigningardagar dimmir hefðu
depurð og sæla saman líf mitt vefðu

Eftir rigningu kemur regnbogi’ á himni
rísa mun sólin upp svo vætu linni
Eirðarleysi allt mun enda taka 
úr alls kyns hráefnum verður gómsæt kaka. ]



[ Ég fór upp á svið 
og talaði
yfir fullum sal af fólki.

Fólkið leit á mig
brosmildum augum 
og sagði:

„Hann er  
býsna sniðugur 
strákurinn.

Kann að koma fyrir sig orði.“ 

Samt þvaðraði ég bara. ]



[ dreptu mig í kvöld
og höldum uppá brjálaða
líkvöku svo ég skynji
að ég sé á lífi
hverfum svo sem draugar
út í kalda haustnóttina
dönsum fram í dreggjar dags
og hverfum í dreyra morgunnsólar 
í hýði liggjum sem púpur
og bíðum fæðingar
fiðrildanna ]



[ Ég geng um og hugsa í sífellu 

Is this it?


Ég geng um og hugsa í sífellu 

Is this it?


Ég geng um og hugsa í sífellu 

Is this it?


Ég geng um og hugsa í sífellu 

Is this it?


Ég geng um og hugsa í sífellu 

Is this it? ]



[ Tollheimtumaður labbaði manna á milli 
og heimtaði að það yrði sett í brúnan kassa.
Þegar komið var að mér, 
kom í ljós að ég er svo 
feitur og asnalegur, 
komst ekki fyrir og neyddist 
til að borga honum sjö talentur.

"Það er ekki hægt að koma öllum fyrir kassann,"
sagði hann önugur við mig, 
þrátt fyrir vein og væl þeirra 
sem fyrir voru 
um að ég stykki til þeirra. ]



[ glaðleiki og vínandi skemmta þér
en stundum þegar illa fer
þá spunginn haus um morgunn er
og lyktin verður óbærileg

vaknar í rúmi sem ekki þú átt
hafðir greinilega fengið þinn drátt
en afhverju er samt allt svo grátt?
hefur misst þinn allan mátt ]



[ Í dag er ég einmanna
í dag er ég ekkert
í dag er ég döpur
í dag drukkna ég
í dag er hjartað dimmt.

Ég hugsa um þig, þögnina
ég hugsa um þögul orð
orð sem eru ekki sögð
sorgar orð sem brjótast um
spegilmyndin er tóm, týnd
týnd í myrkrinu, gleymd og grafin.

Í dag fel ég mig
fel örin á sálinni
fel örin á holdinu
í dag hræðist ég hugsanir
hugsanir um að hverfa
hverfa inn í myrkrið
stækka örin og sofna ]



[ Ein berst ég um
einmanna græt ég
án þín, ástarinnar
ástríðan sem hvarf
hvarf í myrkrið
horfin að eilífu
eymdin sem hverfur ekki
eirðarlaust hjartað gnístir.
Bíður eftir þér í þögninni. ]



[ Líf mitt er einskis virði
og einskis virði ég er.
Ég engum gerði til góða
á gönguför minni hér.

Því kveð ég nú þessa jarðvist
sem kvaldi og píndi mig.
því hvað er betra en að deyja
ef það er enginn, sem elskar þig? ]



[ 15055015
ég er ekki manneskja heldur töluryþmi
bankanúmer
símanúmer
kennitala
"Þú ert númer þrjú í röðinni"
Biðnúmer
bílnúmer
pinnúmer
og
skóstærð: 43 ]



[ Ljóðið kom og faðmaði mig innilega,
stakk svo hönd sinni í sál mína
krukkaði þar til það greip 
það sem ég vildi sagt hafa 
og málaði með rauðum stöfum 
óvarfærnislega á gulan striga,

stóð svo á stól og hrópaði og 
kallaði líkt og sirkusstjóri 
að hér væri að finna 
stafi, orð, setnignar, 
jafnvel málsgreinar, 
hugsanir og sögur

sem lengi höfðu verið faldar 
í djúpum helli en að 
ævintýramenn hefðu fundið 
og sett til sýnis. ]



[ Á göngu minni um lífið
mætti ég stúlku sem brosti blítt
þó ekki til mín
heldur kattar 
sem lá sællegur á þaki bíls ]



[ Hversvegna eru berin
Rauð gul blá og græn
En ekki ég.

Afhverju er grasið grænt
Og þú svona sæt
En ég er alltaf jafn svartur.

Afhverju er sólin svo björt
Eins og þú
Á meðan ég er svona dimmur.

Afhverju Afhverju
Afhverju ekki bara
Þá væri þetta önnur saga. ]



[ svimi og blóð
brotin tönn
nefið í grasi
opinn skurður

líður þér núna betur,
elsku vinurinn? ]



[ þeir þekkjast á göngulaginu
brosinu 
og sjálfumgleðinni

þeir þekkjast líka á fáfræðinni
skilningsleysinu
og vankunnáttunni

þessir nýbökuðu feður ]



[ Geng haltur um skóginn
dreg aðra löppina
bý þannig til slóða
sem hægt er að rekja ]



[ Konráð var fljótlega
sendur heim
af hinum þátttakendunum
í túttubyssustríðinu mikla
á skólalóðinni
eftir að athugasemd
var gerð á túttubyssu
hans 

Hann misskildi
þýðingu orðsins
og hafði fest hægra brjóst
systur sinnar á plaströrið

Hún er enn á sjúkrahúsi ]



[ Það synti maður á eyðieyju
hún var í órafjarlægð frá öllu 
nema sjónum sem 
hlúði vandlega að henni

Maðurinn trampaði á eyjunni
sigri hrósandi 
með tilheyrandi hoppum
og hendur sveifluðust til himins

Hann lítur í kringum sig
faðmar Pálmar-Tré
grætur af gleði
loksins næði

Horfir á gulan sandinn
blátt hafið
sjóndeildarhringurinn sveigjist
eins og alltaf.

Skýin hylja sólina

"Pálmar-Tré
þetta voru mistök
assskoti vanhugsað" ]



[ Hreinskilni getur verið
hættuleg

Þá sértaklega fyrir 
karlmenn sem eiga
ýturvaxnar konur
og í sakleysi sínu
þeir verða hreinskilnir 
um þyng þeirra ]



[ Með gat í stað auga
og nú er ég ekki að spauga...
Sá maður kann að spá!
Fyrir um tíma og rúm...
svona...eins og myndavéla zúmm
Ekkert meira feik
en súkkulaðishjeik. ]



[ Hver sem er getur samið um ást!
Um þá sem lifa, berjast og þjást!
Færri eru þeir sem kunna á losta...
og geta valdið kvenmanns kynþorsta!

Hamslaus reiði, losti og æði!
Skjálfandi þrá og ógurleg bræði!
Hver kann þessum ham að lýsa?
Sem þú aðeins skapar - Mín kæra Móna Lísa. ]



[ Landið liggir
landið styggir
landið allt um flæðir.

Landið styrkir 
landið virkir
landinu því blæðir! ]



[ Einn útá eyðilandi
Innvortis ísalandi
Með miklum eldibrandi
Er látinn kveikí sandi! ]



[ Fljótandi himnaríki
flæðir fyrir framan nefið á mér.
Og tek vænan slurk.

Það rennur niðrí maga,
seytlar um í dágóðan tíma
og er síðan pissað í sjóinn. ]



[ kisa taktu úr lás
ég er læstur úti

hún heyrir ekki í mér 
eða skilur ekki íslensku ]



[ Þögnin hljóð fær mig til að hugsa
þegar allt virðist ómögulegt
klofin manneskja að reina þrauka líf sitt
finnst eg vera að klofna í tvennt

en hvað ég geri, 
hvað ég vil,
sé engan tilgang að vera til
lífið svart 
sé ekki neitt
viltu koma og hjálpa mér.

næturkvísl skilur eftir ljóman
styrkur minn á þrotum er
en hvað er lífið ef tilgangur er horfin
ætli að þa sé ekki að trúa á kærleik ]



[ Söknuðurinn er spangól úlfsins,
sem tekur á rás í myrkrinu
en þorir ekki á áfangastað. ]



[ Enginn lést í
Jólabókaflóðinu
í fyrra en samt
verður allt tiltækt
lið björgunarsveitanna
í viðbraðgsstöðu

um þessi jól ]



[ Stólarnir í Ikea
horfðu skelfingulostnir
á manninn sem var 
vel yfir kjörþyng 
standa og skoða
þá alla gaumgæfulega

honum vantaði 
nefnilega stól
við nýja skrifborðið sitt..

Þetta var svartur dagur
í stóladeild Ikea ]



[ Mér leið alltaf svo vel,
er ég hugsaði um þig.
Litla andlitið og sæta brosið.
En nú er ég hugsa,
að þú sért farin mér frá,
streyma tárin niður kinna mér.


Í hvert skipti er ég hugsa,
hugsa um mínar stundir með þér.
Þá vekur það upp góðar minningar
en einnig birtast lítil tár
því þú varst svo dásamlegur og yndislegur
og að ég hafi misst þig var einum of.

En ertu hér?
Ertu þar?
já, þú ert allstaðar.
Í huga mínum um þú reikar
en hvað get ég gert?
Ég get ey gleymt því sem kom fyrir þig. ]



[ Bring a book!
bring bring
bring da flip on em
bring em on
bring em out
bring it
bring it around town
bring it back
bring it off
bring it on
bring it, don't sing it
bring me the horizon
bring on the anti depressants
bring on the piss

Bring out the banjo

Bring out the cannons
bring out the gimp
bring out your dead
bring the heat
bring the mosh
bring the noise
bring the yellow tape
bring to the table
bring your green hat
bring your hemorrhoids
bring your shit
bring your sister ]



[ Ef lífið okkur líður hjá
loks við munum skilja
að tækifærin til að fá
þau taka þarf með vilja. ]



[ Hann mændi á hana
og missti orðin.

Hún hjálpaði honum að leita
og tíndi upp í leiðinni
sín eigin. ]



[ þeir veltu því fyrir sér
hvurt skal hengja hann
eða krossfesta
og þar sem jesú var nagli
kom ekki annað til greina ]



[ þetta er skemmtilegt
tipla aumlega niður götuna
að drepast í tánum
og ískalt á eyrunum
þræði framhjá glerbrotum
og ælu

þykist ekki heyra hæ og heyrðu
grúfi andlitið í loðkragann
og sýg að mér reykjarbræluna
hrekk upp við öskur í ungum manni
sem hrindir vini sínum
á staur

þetta er skemmtilegt ]



[ Ég get varla beðið lengur
eftir lifinu til að taka enda.
ef þetta er hringrásin
þá tek ég ekki þátt.

Ef ég gæti bara staðið aðeins lengur
og horft í þessi augu,
án þess að brotna niður, visna svo
og deyja.
þá gæti eg kannski komið upp orði.

Einhverju einföldu orði
til að fá þig aftur
einhverju innihaldsríku orðasambandi
sem gæti fengið þig til að hringja.
En ég er ekki nógu klár,
með orðin.

Tilhugsunin um það
að hinum megin við hafið
sitjir þú, í sömu stellingu
og ég.
en hugsir ekki til mín.
er ömurleg
og ég hata að vera ég
þegar þú ert ekki hér. ]



[ Ég sleppi takinu af þér
um leið og ég 
þurrka burt mín beisku tár. 
Sóun dýrmæts tíma 
lífs míns var
að horfa í augu þín.
Snerting þín er eins og
glerbrot í huga mér
og þú rispar mig alla upp.

Minningin um þig
eyðileggur gleðina
sem ég reyni að láta ríkja
í huga mér dag sem nótt.
Þú ert ekkert nema 
skuggi einn
sem fylgir mér 
fastur í huga mér. 

Hefði átt að enda fyrr
því við vorum aldrei neitt
hefði átt að sleppa þér
áður en ég hélt í þig. ]



[ ég sá lausnina
horfði í ginið á henni
fann lyktina af frelsinu
sem hún bauð mér
hvert sinn sem ég
handlék hníf

frelsið speglaðist 
í egginni svo lokkandi 
svo auðvelt svo blítt
og lausnin strauk mér um vangann
hvíslaði í eyra mitt
lofaði mér friði

stundum hallaði ég
höfðinu upp að henni
hvíldi svitastorkið enni mitt
á sætum vörum hennar
bara svolitla stund
með lokuð augun

hrinti henni svo frá mér
sagðist ætla að berjast
aðeins lengur enn um stund
bað hana að bíða á góðum stað
ef ég þyrfti á henni að halda
hún bíður enn

þó hef ég yfirhöndina
í bardaganum núna ]



[ miðað við
hvað ég met lífið mikils
og lofa það í hástert
er merkilegt
hversu litla virðingu 
ég sýni því
þegar ég hugsa um það
daglega
að slaufa því ]



[ Sprengjurústir umkringja uppruna minn
Borg fegurðar stendur eftir í logum
Sölt tárin falla niður mína kinn
Á meðan við heimsins ungbörn sofum
Í brothættri vöggu ég kalla á hjálp
Kallið er ekki endurgoldið
Þangað til móðir mín framkallar ást
Sem verður aldrei auðfundin
Þakklátur er ég fyrir minn griðastað
Þó að fullkomnunin sé andstæð
Taktu skrefið yfir þröskuldinn, velkominn í friðarspjall
Eitrið út og tæmdu þína kransæð
Af moldu er ég kominn
Að ösku mun ég verða
Vel til þess er ég fallinn
Mannorð mitt að verja ]



[ Ég veit að þú ert hérna,
og nafnið þitt er Erna.
Af hverju ertu í felum?
Hjá öllum þessum selum.

Þú ert svo fyndin,
Eins og litla kindin.
En þú ert svo feimin,
Og líka doldið gleymin.

En nú verður þú að koma,
Þetta þýðir ekkert svona.
Ég er orðin doldið leið
Og allveg að verða reið. ]



[ what luck that i found you at work,
and your duty to smile you don\'t shirk
i deeply desired
what i saw and admired
but tried not act like a jerk.
 
from passion i tried to refrain,
ignoring a voice in my brain:
\"jump over that counter!
and then try to mount her!\"
my effort was -sadly- in vain.
 
me pardon for being so blunt
for dragging you into this stunt.
my heart may have yelled it
my eyes keenly smelled it
that you\'re a game worthy to hunt. ]



[ Eiturlyfja fíklinum
var vísað út úr
útivistabúðinni
þegar hann heimtaði
kafaradót

Ástæðan var sú
að hann sagðist 
vera á kafi í dópi

Búðareigandinn segist
lenda í þessum 
aðstæðum oft í viku ]



[ (1)

Það er þriðjudagur í október.
Þú ert með hlaupkenndar kinnar,
og sultu niður á höku.

Við klifrum yfir múrsteinsvegg, 
sjáum pylsugerðamann sitja í tré.

Hann malar og malar
því hann er orðinn leiður á pylsunum
og hans rauðhærða kona kann ekkert að matbúa
nema osta.

 
(2)

Það óma valsar út um stofugluggann
hjá þessum óhamingjusömu hjónum.

Ég sé vel að niður kinnar þínar læðist tár
og ég sparka í þig. 
Ég er engin dramadrottning.

Svo sé ég mér til mikillar skelfingar að 
það er aðeins byrjað að rigna.

Og pylsugerðamaðurinn stekkur úr trénu og hleypur inn.

(3)

Ég tek einn lausan stein úr veggnum
og afhendi þér til minningar um þennan dag
þegar við gægðumst inn í garð í Berlín. ]



[ Svarta Ninjan
stóð andspænis
andstæðingi sínum
og gerði allar
mögulegar 
handahreyfingar
til sýna getu sína

hún átti því miður
ekki svar
við bragði andstæðingsins
þegar hann potaði
lúmskur löngutöng
sinni á kaf í hægra
auga svörtu Ninjunar

svarta Ninjan er nú
30% öryrki og berst
í þeim málum en án
ofbeldis ]



[ Strákurinn í 
Búkollu ævintýrinu
var fundinn sekur
af Sýslumanni
vegna illra meðferða 
á dýrum.

Þegar það
fréttist að
strákurinn hefði
verið að rífa hár
úr hala Búkollu
var strax gripið 
til aðgerða.

Strákurinn reyndi
að réttlæta
þetta með því að
segja að Búkolla 
hafi sagt honum 
að gera það.

Strákurinn átti
aldrei von um að
sigra málið ]



[ heiman frá þær fregnir herma
að halldísi skal kirkjan ferma.
nú kalla allir upp í kór:
“hvur fjandi er hún orðin stór!”
 
dásamlega mikil drama-
drottning er sú unga dama.
sækir það frá sinni móður,
er sæt í framan, vöxtur góður.
 
einnig vann í vöggugjöf
vit og skyn á land og höf.
hún heiminn sigrar -slær í rot!
með sitt feiknagott forskot. ]



[ Það sem sannar
að íbúar
vestræna þjóða
séu að fitna
var þegar John
frá Texas USA
var á ferðalagi
um eyðimerkur
Mið-austurlanda
og fann þar 
töfralampa
og hans þrjár 
óskir hljóðuðu
upp á 
2 hamborgara 
og eina kók ]



[ Komdu nú Helgi, komdu nú fljótt,  
því sjáðu nú storminn,hann fer svo fljótt.
Og klæddu þig í fötin, 
klæddu þig vel, 
því að mölin hún fíkur eins og ég. ]



[ Ríðum á grjóti,
töltum á sandi,
brokkum á mosa,
sjáðu hann gosa ríða á hesti ]



[ ljóðstafi pældi
setningar lifnuðu
myndir skóp
hugrenningar
andstuttar
glimpur
glitruðu sem ryk
í ljósi sólar

grúfði sig
í sófanum
sveimhugi ]



[ Hér um stund,
sit ég hér,
horfi á grasið,
hlusta á fuglana syngja,
heyri vindinn þóta í eyrum mér,
heyri í krökkunum leika sér,
um stund. ]



[ það sem ég er sést ekki neitt,
ég þýt í loftinu,
í loftinu þýt ég,
hver er ég ? ]



[ Fótbolti,
handbolti,
korfubolti,
MARK MARK !!!
Fh,
Haukar,
Stjarna,
MARK MARK !!!
Krakkar,
ulingar,
fullorðinn,
MARK MARK !!! ]



[ Eldslogar varna mér sýn
skríð sviðin
eftir leiðinni heim
alein í svöru myrkri
sem hylur eldinn sem brenndi mig
myrkrið skríður um mig alla
og ég fæ mig hvergi hreyft
það þéttist þar til það verður loks að 
svörtum gimsteini
lokar sig að mér
svo ekkert kemst út
hreyfingar stirðna
og heimurinn lokast úti

Svona getur stundum gerst 
á leiðinni heim í strætó
á sólbjörtum degi í strætó
Svo dinglar einhver í mann líf ]



[ Gleymérey setti ég á mig,
festist það við mig,
tók það ey af mér.
Gleymérey. ]



[ Einhver hefur stráð flórsykri yfir Esjuna
Einhver hefur breytt grænu í gult
og gulu í rautt
Einhver hefur losað límið af laufblöðunum
sem límdi þau á sinn stað
Einhver hefur hnoðað ský og 
leyft þeim að lyfta sér á himninum
Einhver hefur hvíslað að fuglunum
að færa sig úr stað
og fara til heitara landa
Einhver hefur sagt flugunum að fara í háttinn
Einhver hefur komið Norðurljósunum 
í svo gott skap að þau tjútta á
himninum í laumi og vita ekki
að ég sé þau alveg
Einhver hefur bakað haust úr
sumri og hafið nýja tísku
þar sem heitir litir eru inn
Einhver hefur gefið mér svo
ótal margt að undrast yfir
og þakka fyrir
Einhver er svo yndislegur að ég á erfitt
með að hætta að dást að honum
Einhver hefur skapað
og ég get bara þakkað ]



[ Á aftökurútum þeysast þeir um
í leit sinni að nýrri bráð
ég er saklaus ég lofa
það var ekki ég
þegiðu mér 
er alveg
sama.

sama.
er alveg
þegiðu mér
það var ekki ég
ég er saklaus ég lofa
í leit sinni að nýrri bráð
á aftökurútum þeysast þeir um ]



[ Ég læðist um
Fikra mig meðfram veggjum 
í rökkrinu.

Ég er svo dimm,
að línur mínar sjást ei,
í rökkrinu.

Ég er ein,
Ein í heiminum
Hérna í rökkrinu.

Ég stekk upp
Er heyrist í bjöllunni
Klingkling í rökkrinu.

Ég lít í kringum mig
Er einhver hérna?
Úti í rökkrinu.

Hurðin opnast,
Ég lít upp, heyri sagt,
Kiskis, ertu hér í rökkrinu? ]



[ Eitt líf getur skipt öllu máli
Einn hlátur getur ei gleði tapað
Ein von getur andanum lyft 
Eitt bros getur vináttu skapað

Eitt blóm getur verið upphaf að stórum draum
Ein snerting getur sýnt þér standi ekki á sama
Ein stjarna getur leitt margan heim
Eitt bros mun ei andlit þitt lama

Einn fugl getur verið upphaf að vori blíðu
Eitt tré getur í stóran skóg breytt
Eitt klapp á bakið getur lyft manni upp
Einn sólargeisli getur myrkrinu eytt

Eitt skref getur hafið langt ferðalag 
Ein hönd getur veitt manni yl
Ein setning getur öllu breytt
Eitt orð getur sagt hvað ég vil

Eitt kerti sem friðar hjartað kalt 
Eitt atkvæði getur svo miklu breytt
Ein setning getur verið upphaf að augnabliki
Ein bæn getur hjarta frá vonleysi leitt ]



[ Mikil sorg í hjarta mínu nú býr
En á morgun kemur þó dagur nýr
Það er sá harmur sem ég ber inni mér
Að finna það á morgun að þú ert ei hér

Aldrei get ég skilið hví hann tók þig svo fljótt
Hvernig get ég hér eftir verið rótt
Í þeirri götu sem ég þig fyrst sá
Mikinn söknuð og harm ég finn fyrir þá
 
Því komið er stórt gat í mínu hjarta
Ég sé bara fyrir mér framtíð svarta
Hvernig á ég að geta fyllt upp í það
Enginn mun geta komið í þinn stað

Komdu aftur, komdu til mín
Ég ætíð vildi vera þín
Um aldur og alla ævi mína
Við áttum að fá lengri tíma

Hví þurfti þetta að gerast
Afhverju nú
Hví ekki þegar við yrðum gömul
Afhverju þú ]



[ Í þessum skóla er hafin
vinavika nú
og sá sem ég á að gleðja
það er einmitt þú&#61514;

Segja þér má ég þó ekki
hver ég er eða hvað ég mun gera
því allt er þetta leyndó
já, þannig á það víst að vera&#61514;

Karlmaður er ég kannski
Eða ef til vill kona
mikla skemmtun þú hafir af þessu
já, það skulum við vona&#61514;

Ég skal því reyna mitt besta
að kæta þig hvern dag
og vona að þessi vika
verði þér í hag&#61514;

Mundu því það mín kæra
hvað sem á þessari viku dynur
að ég mun þig reyna gleðja
kveðja; þinn kæri LEYNI-vinur&#61514; ]



[ Tárin streyma í stríðum straumum
Hvað geri ég án þín, elsku mamma mín?
Hvernig get ég lifað út daginn?
Allt er svo tómlegt hér án þín!

Stóllinn sem þú sast svo oft í
Ég horfi á hann oft á dag
bara ég gæti fengið þig til baka
þá myndi allt komast aftur í lag

en sú draumastund mun aldrei koma
raunveruleikinn blasir mér við
að kveðjustund okkar er komið
og þú gengur í gegnum hið gullna hlið

minningar um þig um huga minn reika
margar góðar eru í skjóðunni þar
við áttum svo marga góða tíma
já mikið um gleði hjá okkur þá var

ávallt gat ég til þín leitað
aldrei hunsaðir þú mig
reyndir alltaf mig að hugga
ó,hve sárt er að missa þig!

Þitt bros og þín gleði
Aldrei sé ég það á ný
Ég vil bara ekki trúa
Að þitt líf sé fyrir bí

Ég vildi að við hefum haft
Meiri tíma, þú og ég
Við áttum svo mikið eftir að segja
Ó hvað veröldin getur verið óútreiknanleg

Ég þarf nú að taka stóra skrefið
treysta á minn innri styrk
takast á við lífið
Svo framtíðin verði ei myrk

Ég veit að þú munt yfir mér vaka
verða mér alltaf nær
Þú varst og ert alltaf mér best
Elsku móðir mín kær ]



[ Komið er sumar eftir langa bið
Getum þá verið meira úti við
Verið úti og sleikt vorsól
Allir gleðjast og fara á ról

Út að hlaupa, út að hjóla
Farið í snú-snú eða að róla
Gengið kannski niður að sjó
farið í ágúst í berjamó

Fara í sund og busla mikið
sumarið getur engan svikið
ferðast um landið og vera saman
á sumrin er alltaf gaman

Liggja úti í sól og hita
mikið er gott það að vita
að loksins er lokið þessari bið
loksins er komið sumarið ]



[ Afhverju við 
Afhverju þú
Afhverju ég 
Afhverju nú
Afhverju hér
Afhverju þar
Segðu mér hvenær
Segðu mér hvar
Segðu mér svarið
Segðu það fljótt
Segðu það núna
Svo mér verði rótt
Hvað skal svo gera
hvernig á ég að vera
hvernig er hægt að bíða
hvernig á ég láta daginn líða
afhverju ég?
afhverju þú?
afhverju við?
afhverju nú? ]



[ Menn hafa fengið 
Nóbelsverðlaun fyrir
að rannsaka hvernig
alheimurinn 
varð til

Ég hef
ekki enn séð
það í fréttum að 
Guð hafi hlotnast
Nóbelsverðlaun
hvað þá verið
tilnefndur til
þeirra.

Hann er pottþétt
í fýlu ]



[ Skorað'ún á mig, mærin,
mín beið því starfi ærin.
Í gegn þurfti að slá
svo hún mynd'í mig spá
og meira yrð'um tækifærin! ]



[ Mig ég vil með ljóði kynna,
með orðum sem ég saman tvinna.
Ljúfur með lesti,
breyskur með bresti,
en umfram allt vinur vina minna. ]



[ Sumir halda að lífið leiki mig við
Ekkert mig angri, allt gott, haldið þið!
Enginn veit í raun og veru hver ég er
Það er margt sem enginn sér

Ég set upp mína gríma innan um aðra
Enginn lætur mig sig varða
Tjái mig lítið, læt lítið á mér bera
Veit aldrei hvernig ég á að vera

Ef mér sárnar þá held ég grátnum inn í mér
Það er erfitt þegar enginn mann sér
Þó ég mundi öskra í inní hóp
Það myndi enginn heyra mín hróp 

Ég þrái að vera önnur en ég er
Ég þrái að vera stúlkan sem af öllum ber
Það er líkt og ég sé ekki til
Enginn í því pælir hvað ég vil

Mér líður oft eins og ég sé að kafna
Hræðist að vera sú sem allir hafna
Enginn þráir að vera með mér
Enginn veit hver ég í raun og veru er ]



[ Lífið er hægðarleikur í klósettskál mannkynsins,
hæðir plús lægðir samansem hægðir,
og Guð er salernisvörður.

Forsjónin er með yfirsjónina,
verður að fara í leiser
til að bæta sjónina.

Today
er allt Ókey
og Hið æðra
bræðralag mæðra. ]



[ Ungur var ég eitt sinn forðum. 
Ætíð átti ég þig að. 
Með aulaskap og þungum orðum 
æðsta vini var út sigað. 

Tóman slóða og torfæran 
tróð án nokkurs að vinna. 
Leiðarljósið, vininn skæran 
langaði aftur að finna. 

Loks lagði hönd á lausan tauminn. 
Læknast tóku þegar sárin 
er frændur fundust, hófu glauminn! 
Mér fyrirgefðu týndu árin. ]



[ er nálgast nóttin 
... mig nemur óttinn 

þá kemur köld,         
myrt ást um kvöld.       
	
í rökkrinu ranglátir     
enga finna ró              
ég sagði þér upp         
en elska þig enn þó     
	
grafa gráturs klær 
skurð sem aldrei grær     
mína dregur djöfull sál  
iðrun fyllta í dauðans bál
	
í rökkrinu ranglátir      
finna enga ró 
ég sagði þér upp 
en elska þig enn þó      

ævi minnar eilíf ár 
aldrei lækna þessi sár  
elsku hennar eymdartár 
öll mín verða banasár ]



[ (Tilbrigði við Aldarmótaljóð Einars Ben.)


Þú býr við lagarbrand

bjarglaus við fögru fossasviðin,

fangasmár, og nýtir lítið orkumiðin,

en gefur eigi,

á góðum degi,

gull við fossaband?

Vissirðu, hvað Alcan vann til hlutar?

Álverið þeirra of smátt, Alcoa er utar.

Hve skal lengi

draga, stjórnardrengir,

dáðlausir, að álvæða orkuland. ]



[ Kraftleysið umlykur manninn
eins og mjúk risa sápukúla
sem neitar að springa

Það er lítið súrefni 
í sápukúlunni

Hann liggur því rólegur
lætur lítið fyrir sér fara ]



[ Streða við að lækna hann eða deyða,
Lífið spyr mig spurninga
Ég hafna þeim,
Dey úr sorg þar til líf mitt verður að engu,
Sjáðu hvernig ég hleyp úr sjónmáli,
Sjáðu mig lifa í skugganum,
sérðu mig?
sjáðu,
ég blekkti þig.
vel,
Nú ekkert. ]



[ sunnan tíu,
ég les
austan fimm,
ég sef
norðan þrír,
ég sit
vestan sjö,
ég vaki og bíð frétta

Skógarfoss 53,3°N 43,1°V ]



[ Ef ætti ég lítið kvæði
ég sendi til þín
þú og ég erum bæði
þar sem sólin skín ]



[ Við gluggann situr vongóður maður
veltir fyrir sér lífinu og spyr
Hví er í lífinu ei friður
af hverju er allt svona vonlaust?
Er ekki nóg um hatur og stríð
því er skotið á mig?
Ég er bara einn af fjöldanum
hlífðu mér!
Elskaðu friðinn
elskaðu mig ]



[ Þjáningarfrelsið var virt
Maðurinn engist um
af fúsum og frjálsum vilja

Þjáningarfrelsið var virt 
að vettugi.
Maðurinn engdist samt um 
alveg bálreiður. ]



[ Almáttugur,

stundum fannst mér
að ég myndi ekki 
lifa þig af,

að ég myndi vakna
allt í einu,

og þú værir aðeins
falleg martröð
um ljótan draum.

Elsku hjartað mitt. ]



[ Gleraugun brotnuðu
það kom sprunga í glerið vinstra megin 
og þá losnaði festingin á spönginni
þessi gleraugu höfðu enga umgjörð

ég var sendur í ríkið á bíl
þegar ég keyri bíl þá þarf 
ég að vera með gleraugu til að sjá betur
setti þess vegna húfu á mig svo gleraugun héldust 

var með húfu í bíl ]



[ Að elska og þrá
að vakna úr dá
Að elska er gott
þín vitund fær vott

Að missa er verra
þín tár þarf að þerra
vertu þinn herra,þín frú
ástin er ávallt trú

gefðu því allt
já ávallt þú skalt
elskaðu mig
því ég elska þig. ]



[ Mér þykir vænt um þig,
Ég veit að þú hugsar stundum um mig.
Ég mun alltaf vera frænka þín,
Og mun líka sakna þín.

Þegar ég fer, Þá grætur þú,
Ég get ekki farið frá þér.
Ekki þegar þú grætur Búhúhú,
Þú hvíslar það í eyrað á mér,
Ekki fara, ekki fara
Ég vil þig bara.

Þú verður alltaf besti frændi minn,
Besti litli frændi minn.
Þú segir Bæ
En svo græturu þegar ég ætla að labba út um dyrnar,
Og seigir æj,æj,æj

Ég hleyp til þín,
Þú kemur á móti og knúsar mig
Grætur í eyrun á mér,
Ég tel þetta vera ástþín til mín,
En Ég get eki farið,Nei,nei,nei,
Ég bara get það ei.

En Ég þarf að fara, Ég labba út um dyrnar og stend og horfi á þig,
Þú grætur,grætur&grætur,
Pabbi þinn kemur svo og nær í þig,!
Þú hverfur inn til þín.
En ég sakna þín.

Sakna þess að fá að knúsa þig,
Ég ferð að gráta inn í mér.
En ég mun ekki gleyma þér,
Ekki meðan þú munir mig. ]



[ Sérðu ekki sólina,
hún situr himni á.
Bíður þín þar brosandi
og birtu þér vill ljá.
Kveður þig með kossi 
er kvöldið skyggir brá.
Felur sig í faðmi
foldarinnar þá.

Sólin er þér sælugjöf
ef sorg í brjósti býr.
Dylur allt með dýrð sinni
er dagur rennur nýr.
Viljastyrk hún veitir þér
og vonin aftur snýr.

Ef sorti yfir sálu er
þá svefninn læknar sár.
En sælust er sú sálarlíkn
er sólin þerrar tár. ]



[ Ég bið eftir svari
         er hann skotinn eins og ég
         svo hrædd um að hann fari
         svo stressuð með hnút í maga

         eða er hann bara að leika sér  
         eitthvað verður hér að laga
         en vonin er ljúf gefur af sér
         hjartslátt eitthvað spennandi

         að eitthvað gerist
          að hann komi aftur
        það vex allur minn kraftur            
        um að vonin gefi af sér
  
                           Dingaling ]



[ Ég leitaði undir sófa
leitaði út í bíl
skimaði í kringum mig út í búð
fór ofskreytt og upptendruð á djammið

en svo hætti ég að leita
fékk mér vatnsglas og settist í sófann
og þá komst þú. ]



[ Hvað ef ég hefði beygt til hægri
keypt rauðu skóna sem mig langaði í
hefði vaknað fyrr
tekið upp símann
sofið yfir mig
eða sagt takk og brosað?

Væri ég  þá þar sem mig dreymir um að vera
og væri mig þá að dreyma um að vera hér? ]



[ Josep var nokkuð fúll
þegar María Mey
sagði honum
að hún ætti von á barni

Josep vissi vel
að hann væri ekki
barnsfaðirinn ]



[ Er einhver að skrifa
það nákvæmlega sama 
og ég 
nákvæmlega núna?

Er þessi texti 
fyrstur sinnar tegundar
í heiminum?

Það væri gaman
að fá einhver viðbrögð
frá einhverjum
sem er að skrifa
það sama ]



[ Sofðu rótt litli ljúfur,
Guð mun þig geyma.
Á milli okkar er heilmikið gljúfur,
En ég mun þér aldrei gleyma. ]



[ Kúkur+Labbi=Kúkalabbi

eg kúka í dollu,
meðan eg labba niður Laugarveg
ég er kúkalabbi

Folk hlær folk gubbar
folk kúast folk grætur
börnin hveljast börnin sæl
bara a að horfa a mig

mer liður illa, er með niðurgang
grænn brunn og rauður kukur
lika sma blar. ]



[ það er mögl
að malda
í móinn ]



[ Ég er að deyja.
Nei. Bíddu. Núna er ég að deyja
Nei núna
Hvaðan koma öll þessi hljóð?
Vatnið sem læðist niður húsveggina er að hvísla einhverju að mér.
Mér finnst ég ætti að hlusta, en þori því eiginlega ekki.
Það veit svo mikið.
Heyrir raddirnar í veggnum.
ég ætla að verða veggur.
Nei, ég ætla að fara inn í vegginn
Ég og veggurinn ætlum að sleikja regnið.
Blotna.
Brosa.
Deyja.
Geta veggirnir dáið?
Vilja þeir mega þeir...
Hvaðan koma öll þessi hljóð?

Ef ég öskra, deyr þá þögnin?
eða hverfur hún.
með þöglu fótartaki.
einmanna.

Þar komstu með það.
einn
á móti öllum.

Ég er þögnin. ]



[ Ef lífið væri eitt rósrautt draumaský
Sem vonlaust væri  að finna,
Þá getur dagurinn  alveg eins  á ný,
byrjað aftur að dimma.

Hvað það væri skrýtið þá,
Að ganga á meðal manna?
Engin væri eftir sjá,
og ekkert þyrfti að banna.

Ef guð væri  ekki guð,
En ímynd til að sanna.
Yrði það ekki eilíft puð,
og stöðugt nýtt að hana?

Hver væri þá rósrautt draumaský,
Sem dreymir  á daginn okkur?
Allt sem lifnar upp á ný,
moldin ,sálin og skrokkur. ]



[ Ég elska að dansa með lokuð augun með stjörnunum í geimnum.
Ég dansa í takt við hjartað svo lengi sem það slær
Dansinn dunar nótt og dag í trega, gleði og sorg
Vetur, sumar, vor og haust ég þróa lífs míns söng
Horfi á fegurð fjölbreytninnar
Allt blómstrar, fölnar og deyr og ég óska þess að ég fái að vita 
hvað þessi veröld hefur að geyma
Ég hugsa oft um liðna tíma
Aldrei mun ég gleyma hver ég var og hver ég er
Hvert sem ég fer ég leita að sjálfri mér
En í draumkenndri þoku staðna. ]



[ Sólin leggst í heiði,
Yfir mig færist leiði,
Það er komið haust.
Botnaðu nú vinur,
Það sem á þér dynur,
orðið ,það er laust ]



[ Þunnur og þreyttur
þyrstur og sveittur
líkaminn dofinn
ligg hér ósofinn

af hverju í andsk......
drakk ég svona mikið í gær? ]



[ Sólin skýn,en regnið
      er hinum megin 
      skýnandi regnbogi
      með liti mín megin

      laufblöð falla,vindur 
      kemur eins og þeytibrandur
      lemur grenjandi regninu
      á mig alla,það er "HAust 
                      
                          Dingaling ]



[ blæðandi gómur brotnar skeljar
bólgnar varir og höfuðverk
þetta var helvíti gaman
svona framan af
þar til ég bragðaði malbik
skó og hnúa
fyrsta sinn sem ég gleðst yfir diskó bílnum. ]



[ Lítil stúlka undir mold,
Grafin köld og gleymd,
Æskan aldrei fögur var,
Eilíf sorg og eimd.

Blár og marinn líkaminn,
Blóði drifið hár,
Sálin lamin, eyðilögð,
Í hjartað rist var sár!

Fyrirgefning syndanna,
Heiftin köld sem ís,
Hnífurinn á bólakaf,
Brostið hjarta frís.

Alein var hún og er hún enn,
Undir kaldri mold,
Brostið hjarta, brostin augu,
Marið líflaust hold. ]



[ Í hljóði haustsins
milli rauðgulra trjánna
við svalt sólsetur
í fölbleikri frost birtu
frýs í fölnuðu hjarta. ]



[ Stundum nötrar rúmið
og mér finnst þú vera kominn,
eins og þú sért að skríða upp í
og viljir kannski kúra.

Ég lít við en sé ekkert.
Hvernig gat það svo sem verið?
Það er enginn hér
nema ég – alein.

Eða hvað? ]



[ Tómas varð aldrei
sá sami eftir
að hann sá pabba sinn
kyssa jólasvein
í stofunni 
um síðustu jól

hann sagði 
móður sinni
aldrei frá þessu ]



[ Eitt af
hvítu peðunum
á taflborðinu
var illa við
að láta snerta sig

Þess vegna var það
fljótt að láta
drepa sig
í upphafi
hverjar skákar ]



[ Nú býð ég spenntur
eftir að komast
í heimspressuna
og öðlast þannig
15 mínútnafrægð

Ég auðgaði 
nefnilega Úran 
í eldhúsinu mínum
í gærmorgun 

bara spurning hvernig
alþjóðasamfélagið
tekur þessu ]



[ Andar nú suðrið
Sefar sig skjótt
Sofna ég hjá þér í friði
Í hönd hafði handriði
Hent´í mig fljótt
Hélt að ég eftir sér biði ]



[ Innvortis blæðingar
Vinna mér mein
Finn mig í eilífu æði
Tilbúnar sæðingar
Verð aldrei ein
Saman hér stöndum við bæði ]



[ Bundið mál og bundið tal
Bundin ást og handsal
Taktu mig alltaf
Taktu mig nú
Af þér ég mér velt´af
Ég bráðum verð þú ]



[ Hugmyndaflæði
Stopult - ei statt
Finnur mig innan í vöku
Á hann rennur æði
Fagurt en flatt
Um það ég skrifaði stöku ]



[ Rím og rósir
Ráða ei meir
Dimmir dalir nú víkja
Finngálkn og fundur
Finna sig tveir
Hvorugur ætlar að víkja ]



[ Ég hef elskað þig alla tíð,
og ávallt eftir þér ég bíð.
En núna ertu farinn í friði og ró.
Af þessu lífi fékkstu alveg nóg.

Hvenær fæ ég nóg?
Mér er aldrei rótt.
Því að þú ert hér,
Svífur yfir mér
og ég sakna þín.

Að fela mína miklu ást.
Áfram ég held að af þér dást.
Hlusatðu á hjartað.
Hlustaðu, það okkur brást.

Ég á mér óskir.
Já óskir og drauma,
um að þú sért hér hjá mér.
En hvar er ástin?
Sem var ætluð mér. 

Hugsunin er aðeins draumur.
Og það er að kvelja mig,
Svo komndu því aftur,
Því ég sakna þín.
Þú ert óskin min.

Í ljósi skugganns,
þar fel ég mig.
Ætli þar ég finni þig?
En röddin þín, hún lifir,
áfram í hjarta mínu.

Já lífið það er enginn leikur.
Og því fékkst þú leið á því.
núna ertu farinn í friði og ró,
en samt ég sakna þín... ]



[ "Stundum
Já, stundum,"

sagði fullorðinn maður 
úti í úrhellisrigningu

Hann var í frakka og 
sat í gömlum steyptum tröppum með 
rennblautt dagblað í hönd

Honum leið 
eins og aukaleikara í
menntaskólaleiksýningu ]



[ Heaven is the place between,
all good inside me.
How can the world be so mean,
and when will I see?
That this is heaven,
for no one but me.
I have to defend it,
like this is the place to be.
There I´m free.

Why do I put my self on a petastol?
When we speak I speak a lie.
I can see the ground below,
chaus I´m standing so high.
You never said
you wouldint make mistakes.
You´re only humen.
But still my heart aches.

I want what I want.
And I will put up a fight.
I just want sunshine every night.
I only want the good,
not a bit aff all the bad.
I hate these things that make me sad.
But one thing is clear,
I where a halo,
when you see me, standing here.
can you feel the fear?

Of all the things,
I will give to you.
The most perfect gift will be wings.
Then you can fly up here,
rescue me, my personality.
We will face the fear.
Chaus this all feels wrong,
and now my eye´s see.
That I dont belong,
in heaven just for me. ]



[ vatnið hættir ekki að leka
hver dropinn á eftir öðrum
úr krananum
ég þagga niður í honum 
með stórutánni og hlusta 
eftir þögninni
halla mér aftur og fylli eyrun af vatni
heyri samt óhljóðin í hjartanu
áður en þau deyja í vatninu

ég drekkti ástinni til þín ]



[ Amerískar stelpur
þær eru allar með skínandi
hvítar tennur

Flottari en Stína
sem gæinn á 18555 elskaði

Ég og hann
við skildum hvorn annan

Þegar lög unga fólksins
hljómuðu

Og ég sagði hei
ég er með tímavél

Hittumst árið 2000

Þá verð ég átjan
þú verður fimm fimm fimm

Þetta verður algjört diskó beibí ]



[ Ég var hættur að yrkja
og það hefði verið mátulegt á ykkur

Að missa frá ykkur Rimbaud
áður en hann yrði frægur
Áður en hann leggðist í mannsal
og áður en hann dæi

Það hefði verið mátulegt á ykkur!

Bestu ljóðin mín
og bestu lygarnar ykkar:
Ó vér morðingjar
minnumst mín

Ég er forseti Bandaríkjanna
og ég er trúaður
og ég er trúðaður

Ó vér ræningjar
ég er Bastian

Ó vér bítskáld
og ég hverf
Ó mæ godd
og ég verð

Ég hefði getað sagt
ég sökkvi mér í þér

En ég er hættur að yrkja
ég sel litla svertingja
Ég sef hjá fallegustu konunum
og ég er Bastian sjálfur

Hann er ég ]



[ Þegar lygin leikur dans
í lygakjafti prangarans,
standast fáir færni hans
í fortölum og elegans. ]



[ Syndaflóð í svörtu bergi
myrkar sálir renna í eitt.
Opið sár á köldu hjarta,
þó þú skilur ekki neitt.

Snjóflygsur sem klessast saman,
svefnlaus situr einn við borðið
tromma fingur, hugur tómur
-í upphafi var orðið.

Gegndrepa af eigin tárum
hugur blæðir, sársaukastingur
heljartaki um sálina kreppa
svartir, kaldir fingur. ]



[ Gefðu mér blóm
er þú týndir við veginn,
án þess að hafa ástæðu til.
Sittu með mér næturlangt
þegar ég get ekki sofið
og fylltu þögnina tilgangi.

Ljáðu mér teppi þegar húmið er kalt
og leggstu við hlið mér.
Kakóbolli hlýjar meir
en þú trúir
þegar það ert þú sem hitar hann.

Hrósaðu mér er ég klæði mig upp
láttu mér finnast ég falleg.
Haltu í hönd mína
þegar við göngum um bæinn
svo allir geti séð að þú ert minn.

Það er ekkert hlutlægt
engin dyr til að banka á
engin orð sem þú getur sagt
Gleði mín fellst
í huglægum hlutum
sem kostar ekkert að gera.

Svona finnur þú lykilinn
af mínu hjarta
það er auðratanlegur vegur.
Smá blíða og smá hlýja
í gráum hverstagsleikanum
þá er hjarta mitt opið fyrir þér. ]



[ We was together,
When we was together,
I couldn't say I love you,, 
But I could write that on my telephone and in my computer,,! Just I couldn't say that,,! I'm realy realy sorry about this,,! Can you take my sorry to you,,!
I alwas love you,, and you know that,! 
Your X Girlfriends
JoninaB ]



[ I want to say Hello,
Before you go  
I am crazy in my head,
It is your fault

I'm lost in Hollywood
Can you found my,
I'm so not cool
And I lost my brotherhood

I want to say I do,
I want to say I love you.

When you go 
Can you say hello?
But I am lost in Hollywood
And I am so not cool. ]



[ Þetta er sagan um Andrés önd
hann ferðaðist um mjög mörg lönd.
Þrjá fjöruga frændur hann á
Ripp Rapp og Rupp Andrés dá
jóakim aðalönd starfar hann hjá
20 metra langann skuldalista
þarf hann að borga fyrir það hinsta
pirrandi frændi er hann hábeinn heppni
sem andres er alltaf við hann i keppni
mikki er góð rannsoknarlögga 
guffi er seinheppinn og er ofurhetja
vinir hans og ættingjar andres hvetja 
þvi felagar hans andres meta ]



[ Ég fór upp í búð 
og keypti mér snúð
og ég fór hjólandi heim.

Ég fór með þeim
ég fór með þeim 
ég fór með þeim heim
ég fór með þeim heim

Ég fór í bíltúr 
og systir mín var fúl
hún henti bolta á gluggann 
og mamma klessti á
og við fórum öll til himna

ég fór með þeim
ég fór með þeim
ég fór með þeim heim
ég fór með þeim heim ]



[ Sogandi lætur loftið , þegar það er heitt, 
Dorma veisluafgöngum til þeirra sem eru alveg að springa.
Það er keppst umhver er fyrstur að sprengja,
"Allaf sona" , segjir kona, 
sem er vísindamaður,
hvenær hættir kona að vera vísindamaður,
og hvenær hætturm við alveg.

Þegar tárið rennur hægt niður vangann stoppar tíminn í heila öld svo setjumst við  niður og göngum frá þessu ánægð, 
við föðmumst 
og kissumst, 
sendum allar kírnar upp á fjall
og beitum tælendingum á grasið 
þeir eru svo duleygir greyinn.
Hvar eru kunningjanir
Hvar er dúkurinn
Hvar eru verkfærinn
Og allt það sem til þar
Hvar er öll þessi elska og samviska sem við grófum upp úr sandinum,
Köllum bara á hjálparsveitina.
Kanski fáum við hjarta með hjálm og öryggis skó og öryggis gleraugu og axlabönd. ]



[ Myndarlegur maður um fertugt 
gengur lækjargötuna til enda og 
heilsar einhverjum vegfarendum 
sem hann þekkir 
með brosi á vör og 
lyftir hattinum, 
það skín í skallann, en 
lítur svo ekki við ýmsum 
kunnuglegum andlitum heldur 
lítur feimnislega undan og 
skoðar sjálfan sig í búðargluggaröð. 
"Flottur frakki."

Hann er á leið til 
mömmu sinnar í kvöldmat. 
Kjúklingurinn býður utan við sig; 
hlakkar ekkert sérstaklega til 
að vera étinn.

Að sjónvarpsfréttum loknum 
labbar maðurinn inn í herbergið sitt, 
sem er hliðin á foreldrasvítunni. 
Það er stráklingablátt 
með plakötum hér og hvar. 
Það hefur ekkert breyst í mörg ár.
Hann fer í tölvuna, 
skoðar internetið. Og sofnar 
einn, klukkan tvö. ]



[ Á aðfaranótt vetar, ég hana hitti
andaði ótt og varirnar kyssti.
Hlílega höndunum strauk hennar mitti
hóflega einnig ég lærið "kristi" ]



[ Bó.
Só?
Nó.

Bó!
Bó!
Bó! ]



[ Hann heltekur þig og nýtur þess að kvelja
Sál þína alla hann reynir svo að selja
Burtu tekur skynsemina
Þykist þekkja eilífðina
Fer samt ekki neitt

Hann býr í öllum en vakir þó í sumum
Lætur í sér heyra með vonleysisstunum
Kallar út úr munninum
Ég er kölski í tunnunum
Brosir síðan breytt

Hann saklausa tekur og bindur þá böndum
Sleppir ekki neinum, þá eltir á röndum
Skemmir alla sæluna
Skilur eftir æluna
Fær samt alltaf greitt

Hann eins og allir aðrir veikleika hafa
Viljinn og trúin þau undir hann grafa
En uppgjöf elskar tvíburinn
Ekki bugast vinurinn
Líf hann getur deytt ]



[ Blessaður sé minn Bróðir 
sem ber nafn Drottins hátt.
Eigi þykja menn þá fróðir 
þeir er reiða sig, á Guðs mátt.

Hver sá er gaum gefur
Guðs orði á,
sá er að brjósti hans sefur.
Sæll mun hann vera þá.

Sá þykir vegur þröngur
þann sem leiðir mig inn,
Því hér er himneskur söngur,
hér frið ég finn. ]



[ Minn konungur Jesús Kristur
Kemur með vatn sitt ég er þyrstur.
Mínar misgjörðir hann tekur
Mér segir að ég sé ei lengur sekur.
Komdu með misgjarðir þínar, þá iðrun þína hann metur.
Þær síðan við kross sinn hann setur. ]



[ Ég tek af mér leðurgrímuna og lít í brotinn spegilinn,
og meðan ég leysi gaddaólina af hálsinum
og dreg gómsæta þyrnana frá strákslegu andliti hans,
finn ég sjálfan mig hvísla í vangogh-eyra hins múlbundna hlekkjaða Jakobs
er hann liggur tjóðrandi kúgaður 
af trylltustu órum mínum stórum:


Fyrirgefðu!


Ég þekki þig ekki nógu vel 
til að fara svona illa með þig. ]



[ gegnsýrð af ófrjósemi!

(athugasemdin á við um efni sem flokkast sem
krabbameinsvaldandi
stökkbreytivaldandi
hafa skaðleg áhrif á æxlun
stefna skal að því að efni sem eru framandi í umhverfinu
skaðleg mönnum og náttúrunni
verði ekki til staðar í framtíðinni)

þegar ég stóð á ganginum á slysadeildinni
horfði inn í stofuna
þar sem hann lá meðvitundarlaus
að berjast við ófrjósemi
bíða eftir að fara ekki
bara til að verða fyrir vonbrigðum--

sterkt eitur
gæti verið lífrænt leysiefni
eða hættulegt heilsu
í tengslum við efnið
hættulegt umhverfinu
ertandi
hættulegt magn
af efnafræðilega óstöðugum efnum
í hættulegum styrkleika

hættu!

vá ég vildi ekki hitta
alvöru frjálshyggjumann
að þínu skapi
þú kveikir í húðæxli
á gasgrilli drauma þinna
þú dælir paraffínolíu
í pípulagnirnar mínar

(persónuhlífar ófullnægjandi
efnið getur ert
skaðlegt vatnalífverum
skaðleg langtímaáhrif
á lífríki í vatni)

þar liggur
slefandi gallalausi séfferhundurinn
í steranautinu:

ég er farinn að drekka meira kaffi
stórhættulegt
sé ekki fram á að geta staðið mig
í frænkuhlutverkinu ]



[ Ég vil segja þér sögu
um litla stúlkukind,
allir vinir hennar yfirgáfu
það er svo mikil synd

Stúlkukind hlær, brosir, leikur sér
vinir út um allt.
Núna er orðið dimmt
og það er orðið kalt.

Stúlkukindin er nú ein,
hvað á ég að segja?
Að hún lifði hamingju líf?
En þá væri ég að ljúga.

Stúlkukindin var í myrkrinu
alein og hjartað braut.
Enginn að huggana
og sálin er í graut. ]



[ Kristaldropar frá himni
lenda á grænni dögg,
döggin brosir breitt
að sjá gamla vin sinn aftur,
sem sjaldan hún sér.
Þegar droparnir lenda á jörð,
koma börn ung og smá
í litríkum fatnað og hoppí polla.
Leikur kemur að til að sólin heilsar
og kristaldroparnir kveðja til annan dag
af skemmtilegum leik barnanna. ]



[ Líki ég vindi við Guð
Vindurinn sést eigi
En þó heyrist stundum suð
sjá, undir Guðs vilja ég mig beygi.

Vindurinn sem orð skaparans ber
Stoppaðu, og hlustaðu hvað hann segir
nú gleði Guðs aldrei fer
geng ég nú hvert sem þú beygir.

lauf í vindinum ég er 
á góðan stað þú berð mig
til himins ég að lokum fer
að lokum fæ ég séð þig. ]



[ Skálu fulla skaparinn gaf mér
skálu friðar og von, sem aldrei fer.
Nú leit mín hefur tekið enda
aldrei vil ég trúnni henda.

Elska drottins er blessun mín
elska hans nær líka til þín.
Því án elsku hins hæsta
heimur þessi færi í hið smæsta. ]



[ Nú andar suðri sæla vindum þýðum
á sjónum allar smáar risa
og flykkjast heim að fögru landi ísa
og fósturjarðar minnar strönd og hlíðum

Ó heilsið öllum heim að rómi blíðum
um hæð og sund í drottins ást og fríði
kyssið þið bárur bát á fiskimiði
blásið vindar hlýtt á kinnum fríðum

vorboðinn ljúfi fuglinn trúr sem fer
með fjaðrabliki háa vegaleysu
heilsiði einkum ef að fyrir ber
í sumardal að kveða kvæðin þín
engil með húfu og rauðan skúf í peysu
þröstur minn góður það er stúlkan mín

(ég get þetta) ]



[ skórnir mínir löbbuðu
með mig inní sér
drógu mig uppí bílinn minn
sem gleypti mig
og keyrði
erum við að flýja?
spurði ég

ERUM VIÐ AÐ FLÝJA?
spurði ég hærra

bíllin gubbaði mér
útum framrúðuna
en skildi skóna mína eftir
sem hlógu að mér
á meðan ég sveif um loftin
og rotaði staurinn
sem var fyrir mér ]



[ mér hlýnaði 
um hjartarætur
er hafið bauð mér vingjarnlega
að drukkna í sér ]



[ Komdu, ég er örlög þín
sama hvað þú segir.
Segi þér alla hluti
á meðan sannleikurinn þegir.

Ég er allt sem þú þarft
leitaðu því ekki lengra.
Getur nú minnkað leitarsvæðið
og haft það töluvert þrengra.

Spurðu mig allra spurninga
um allt sem þú vilt vita.
Segi þér stærð tunglsins
og útkomur allra hnyta.

Hef mikla trú á þér
sama hvað þú segir.
Segi þér alla hluti
á meðan sannleikurinn þegir. ]



[ Vengju orð
eru þjóðarmorð
prestar landsins gráta

kallið til
stóra hjálparsveit
og alla landsins skáta. ]



[ Vertu sæll
vertu glaður
það er þín saga.
Engin væll
ekkert þvaður
né bull alla daga. ]



[ Sleifarlag það var þá vægt,
vart má finna veilu.
Góðir hlutir gerst hægt,
í þessu eins og fleiru. ]



[ Sum orð eru merkilegri en önnur.
Sum orð eru merkilegri en
heimsins dýrmætustu
geimsteinar.
Sum orð eru falin í draumi,
og finnast ei, 
von bráðar.

Von er ekkert
nema fjarlægur draumur.
Fjarlægur, vakandi,
draumur.
Á lífi.

Hvað ef við erum,
vonandi á lífi,
í annars manns draumi.
Því þeir sem dreyma,
vakandi á daginn,
hafa vitund um orðin
sem breyta,
öllu. ]



[ Er ég á radar?
Bíp
Hvar á ég að leita?
Bíp
Minn radar hefur eina gráðu.
Bíp
Sú gráða er hjá þér.
Bíp
Hljóðið er hjá þér
Bíp ]



[ Kaldur vetravindur blæs
á mig, með þig.
Hvernig eiginlega er það
má það, kann ég það.
Það ræsist upp hvelfing
af frosnum blómum,
og veturinn kallar á þig.

Það sem fýkur í vindinum
kalt og brothætt
blátt, hvítt og grátt.
Eins og þú er það
hreinlega það
sem fékk ekki nafn,
og fær ekki nafn. ]



[ Ætli það sé hægt að troða heiminum
í litla glerkúlu, sitjand'í geiminum
Hrista allt það vonda og ljóta út
eða fela það í afagömlum snítiklút. ]



[ Það er eins og nagla hafi verið neglt
í gagnauga á höfði mínu
Vertu svo væn að fjarlægja naglann
Kannski ertu bara eins og ég
með nagla í hausnum biðjandi mig
"...fjarlægðu naglann, beibí." ]



[ Ég hugsa að ég haldi því áfram.
Að ýta tilfinningum mínum á brúnina og öskra.
Öskra svo hátt í átt að himni
að skýin færast til
og mynda orð,
setningar 
og ljóð.

Hugsandi maður er eins og hálf melóna,
ég veit ekki afhverju.
Það er ekki til skýring á öllu. ]



[ Þegar penni leggst að blaði
opnast heill heimur af möguleikum.
Dyr gapa að stöfunum
& innum þær drýpur blekið.
Á - af hugmyndum
flæðir fram hjá óveraldlegum hlutum;
sem geta allt í senn verið fugl & tré,
það fer bara eftir því hvort þú horfir á hann að neðan eða á hlið.
Penninn rykkir í ímyndunaraflið
- sveigir það og beygir í allar áttir.
Beljur á svelli sveifla sér fimlega í hringi á tánum.
Drekar drita á gluggarúður bifreiða.
Þú ferð niður að tjörn til að gefa lagarfljótsorminum brauðmola úr dós.
Eins og æðar fullar af bleki
- flæðandi í huga þér.

Lávært suð;
Undursamlegir hljómar gagntaka himininn
- fluga sem flaug beint á höfuðið. ]



[ Hugurinn,
sár.
Hljóðlaus tár sem aldrei verða,
gráta þann saknaða. ]



[ Tilfinningar vefja sig
utan um tímann;
hringa sig
utan um veruleikann.
Herða á
- kreista.
Vökvinn drýpur
ofan á sál fortíðar.
Vonir
- draumar,
dvelja í fortíðinni.
Framtíðin hefur ekkert að bjóða 
á þess sem liðið er. ]



[ Svo út
& yfir sléttu hvítra grasa
svo langt, langt í burtu.
Virðist heil eilífð
virðist svo langt í burtu.
Þangað vil ég fara.
Þar er tilvera fuglanna. ]



[ Ég sá
Ég mun þrá
Og í það spá

Ég mun trúa
Ég mun búa 
Og aldrey púa

Mitt líf
Sem aldrey ég ríf
Duleg, & ég þríf

Ég sem svíf
Og á mér gott líf
Og kæri mig ekki um stríð ]



[ Máttfarinn ég er
Mig ég sker
Blóðið rennur 
Og húðina brennur
Ég græt

Skil engan tilgang
Lífið hefur sinn lífsgang
Ég mun sjálfsmorð fremja
Hjarta mitt kremja
Ég græt

Allt líf
Ég ríf
Og munn sjálfum mér kenna
Og allt sem ég á, brenna
Ég græt ]



[ Blóð og sviti
Ég sé af mér renna
Ég er máttfarinn 
Allt þér að kenna 
Nýbúinn að hamast
Stríð stríð og stríð
Ég særð er mjög 
og frekar dauð en á lífi,
Ég veit ekki neitt í minn haus
Mit litla skinn fraus ]



[ ég er norðurljós dagsbirtunnar
í froststillunni

þótt ég dansi ekki um daglangt
íklædd marglitum slæðum

finn ég það 
alltaf

þegar ég snerti bílhurðina
að ég er eins og ljós næturinnar

ósnertanleg ]



[ Ég er ekki vonin
sem alla daga sefur.
Heldur sú sem vakir
og vandamál þín grefur.

Ég lýsi upp dimma daga
og dreg fram kjark og þor.
Stend ávallt með yður
frá hausti og fram á vor. ]



[ með brenndan svörð
og brotnar brýr að baki
breyskur stend ég
orðinn einn

sýndu mér leið
mér lokuð eru sund
gefðu mér guð
að leiðin verði greið

stend upp þótt
oft á tíðum hrasi
berst við bakkus
hjálplaus bara einn

gerðu það guð
taktu burtu vín
veittu mér sýn
í gegnum botn á glasi ]



[ Stormur í hjaranu,
stormur í sálinni,
stormur í skapinu.

Oh! Getur þetta leiðinda veður ekki hætt þarna inní mér?
Var þetta spáin?
Eða var þetta alveg óvænt?

Hvað gerist næst?
Fer að rigna tárum eða hvað?
Hvernig í óskupunum á ég að vitað það,
ég meina, ekki er einhver sem spáir til með veðrir inní mér.
Víst væri það jú þæginlegt... þá gæti ég kannski undirbúið mig betur fyrir hægðir og lægðir. ]



[ Ég skulda ykkur ekki neitt,
þið getið bara komið til mín
ef ég á að lesa ykkur. ]



[ Græn flauelsþakin jörð
lyft af fingrum Guðs
í gullinni geislaþoku mjúkri

Friður leggur sig yfir hlíðina
og veltir sér niður í leik 
við himneskt listaverk ]



[ Hann sat grafkir í smá tíma .....................

---af hverju er þetta allt svona helvíti boring---
...........svo startaðan og ók af stað
Beygði hjá blómabúðinni og leit í speigilinn ..............
................................................"uff"
--ég fer bara í til mömmu á morgun--

Hann ýtti á takkann og rúðan rann niður
 og hrækti út um gluggann.

það rigndi í andlitið á honum
og það kólnaði í bílnum

.....það er allavegana heitt í í herberginu  heima.....

 rokið feykti vatninu inn og hann blotnaði á lærinu
......... ""djöfull" 

rúðan rann upp aftur og það myndaðist 
þægilegur þrístíngur inni í bílnum.

"ég get allt"....................................? ]



[ Langt hef ég vonað
og langt hef ég vonað
ég hef langt vonað

verða allir vistola með voninni einni að leiðarsjósi
þegar breytinginn kemur aftur til battnaðar og 
forkostningar gera gæfumuninn
hver er Björn 
hver er Guðlaugur 
hver er að hlera 
hver er að þykjast 
hver er í alvöru
er ég að missa af einhverju
er er ég eitthvað sem skiptir máli.

Renni upp úlpunni og labba heim. ]



[ Ég er alltaf heima. ]



[ Við fagra tóna
melódíu
svíf ég
á nautnalegu skýi
hjarta þíns
umvafinn
tilveru
anda þíns
og veraldlegur
máttur
heimsins
snertir
mig ekki. ]



[ Tíminn
sem eitt sinn var
er ekki
en verður aftur á morgun.

Komdu til mín
Komdu
gerum eitthvað sem ekki má
megum eitthvað sem ekki er gert.

Komdu
elskumst meir en heimurinn
Málum ást okkar
á striga tilverunnar
og felum hann
dætrum okkar
til af ást
alltaf elskaðar
mynd okkar
Komdu
sýnum öðrum verk okkar
ástleitni
tilgang
löngun til lífs.

Tíminn
sem var á morgun
er ekki
en verður í gær. ]



[ Hann bað mig um pening
og ég gaf honum hundrað
krónur fyrir kardemommudropum
sem skolað var niður með
Egilsmalti.
Hann sat og svolgraði þessu
í sig og bætti bragðið
með dósinni er ég settist
upp í strætisvagninn við gluggann
og horfði þögull á hann.
Minnisvarðinn handan við hornið. ]



[ Svartir borgarmúrar
—eldur á himni
öskrandi þögnin
glymur í næturkyrrðinni.
Ég stend við varðeldinn
og horfi
á hendi Guðs
tendra eld í miðju
hinnar miklu borgar.
Titrandi stjarfur
stend ég og horfi
á borgarmúrana brenna
sem staðið hafa
í þúsundir ára
og nálaraugað orðið
að hliði vítis. ]



[ Tendraðu nóttina
sem færði þér andann
í sálinni
og vakti ást þína
á lífinu.

Leiktu tóna kyrrðarinnar
sem óma í þögninni
og gæla við huga þinn
tengsl tilfinninga.

Snjókornin sem falla
klæða glugga þinn hlýju
umlykja veröld þína
með töfrum sínum.

Síðasta ljós næturinnar
svífur inn í dögunina
sem þér var gefin
sem gamalli sál. ]



[ Blóðdropi á blaði
er líf þitt
sem þú valdir þér.

Lotinn í herðum
við skrifborðið
snjáður hendur sem pára.

Fátæklegt ytra líf
ríkidæmi sem enginn sér
útkrotuð blöð í hillu.

Vetrarskáld í bjálkahúsi
við arineld sálar fjalla
líf sem þú kaust
líf sem þú ert
líf
skáld
þú. ]



[ Þegar þú ert mér við hlið,
sýnist framtíðin bjartari á að líta.
Án þín er allt vonlaus bið,
og í mitt hjarta vondar verur bíta.
Ég reyni að losna við þær,
berst um í angist og von,
von um að þú munir koma og ljúka þessu snöggt.
Með einni snertingu losar þú mig undan öllu farginu. ]



[ Svör við spurningum Ara

Mamma af hverju er himinninn blár?

Ljósið sem berst til okkar frá himninum er upphaflega hvítt sólarljós sem hefur síðan dreifst frá sameindum lofthjúpsins. Bláa ljósið, sem er hluti hvíta ljóssins, dreifist miklu meira en annað og því er himinninn blár.

Sendir Guð okkur jólin?

Guð sendir okkur ekki jólin beint en til eru þeir sem halda því fram að Guð tengist jólunum á þann hátt að hann sé faðir Jesú Krists sem á að hafa fæðst á jólunum, en fæðing hans er einmitt ástæða hátíðarhaldanna um jólin hjá ákveðnum hópi trúarbragða. Ásatrúarmenn hins vegar halda upp á hækkandi sól á jólunum en ekki fæðingu Jesús Krists.

Hve gömul er sólin?

Sólin er núna um 4,5 milljarða ára gömul.

Pabbi, því hafa hundarnir hár?

Hundar hafa hár af sömu ástæðum og mennirnir en hár er myndað úr dauðum þekjufrumum. Sá endi hárs sem er inni í húðinni nefnist „rót“. Rótin er í hársekk inni í því lagi húðarinnar sem nefnist leðurhúð. Í hársekknum myndast nýjar þekjuvefsfrumur í sífellu. Þekjuvefsfrumurnar hyrnast svo og deyja og þrýstast út í ræmum sem við köllum „hár“. Þar sem nýjar frumur halda áfram að myndast í rótinni þrýstast gömlu, dauðu frumurnar áfram lengra og lengra út og hárið vex.

Hvar er sólin um nætur?

Sólin fer ekkert á nóttunni heldur snýst jörðin í kringum sólina og um leið í kringum sjálfa sig og því skín sólarljósið á mismunandi svæði jarðarinnar á mismunandi tímum, því er til dæmis hánótt á Íslandi á meðan það er dagur í Vladivostok.

Því er sykurinn sætur?

Svarið er að þetta felst í merkingu orðanna sem menn hafa valið að hafa um þessa hluti. Ef flett er upp á orðinu sætur í orðabók kemur fram að sætur  merkir einfaldlega “með sykurbragði, með sykri í”. Orðið sætur er því einfaldlega orð sem mennirnir hafa kosið að nota til að nefna þennan eiginleika, því eitthvað verða hlutirnir að heita.

Afi, gegndu, hver skapaði Guð?

Þeir sem trúa ekki á Guð segja hann vera sköpun mannsins en guðfræðingar segja eðli Guðs vera það að hann hafi alltaf verið til og verði alltaf til, óbreyttur.

Hvar er heimsendir amma?

Heimsendir er ekki á ákveðnum stað heldur frekar á ákveðnum tíma, en hvenær er ekki vitað nákvæmlega. Þó segja stjörnufræðingar að eftir um 8 milljarða ára muni sólin gleypa jörðina en hvort maðurinn verður búinn að eyða henni sjálfur fyrir þann tíma leiðir tíminn einn í ljós.

Hvað er eilífðin mamma?

Eilífð er annað orð yfir óendanleika, endalausan tíma, eitthvað sem mun aldrei taka enda. Oft er þetta notað yfir dauða manns, hann er orðinn hluti af eilífðinni, mun ávallt vera dáinn. Oft notað til að lýsa einhverju sem tók langan tíma, “það tók heila eilífð að klífa fjallið.” 

Pabbi, af hverju vex á þér skegg?

Skegg vex, eins og allir vita, yfirleitt einungis á karlmönnum en ekki konum. Ástæða þess er að skeggvöxtur verður fyrir tilstilli karlhormóna, sem konur hafa yfirleitt einungis í mjög litlum mæli. Við kynþroska pilta hækkar magn karlhormóna í líkama þeirra sem aftur veldur því að þeim fer að lokum að vaxa skegg. Karlhormónar setja líka af stað vöxt bringuhára hjá karlmönnum um svipað leyti. Karlhormónarnir virðast valda auknum hárvexti hjá körlum með því að lengja vaxtarskeið háranna. Ef konum vex skegg er það vegna óvenju mikils magns karlhormóna.

Því er afi svo feitur?

Það fer eftir ýmsu, afi þinn gæti verið svona feitur vegna þess að hann borðar of mikið af óhollu fæði án þess að stunda heilbrigðar hreyfingar. Hann gæti einnig verið svona feitur vegna þess að fjöldi fitufruma hefur verið mikill í æsku, það þýðir að erfiðara er fyrir hann að létta sig þar sem maðurinn situr uppi með þær fitufrumur sem safnast fyrir í líkamanum á barnsaldri. Hægt er að minnka frumurnar með líkamsrækt en ekki láta þær hverfa fyrir fullt og allt.

Því er eldurinn heitur?

Eldur kviknar þegar súrefni eða ildi kemst að eldfimu efni og hiti er nógu hár til að koma eldinum af stað. Þá losnar svokölluð efnaorka úr læðingi, sameindir efnisins fara að hreyfast með miklum hraða og sleppa sem gas frá efninu sem er að brenna. Þessi hreyfing sameindanna er einmitt til marks um það sem við köllum hita og vegna hans verður efnið glóandi og við tölum um eld.

Því eiga ekki hanarnir egg?

Vegna þess að hanar hafa ekki þau æxlunarfæri sem þarf til að verpa eggjum en þau hafa hænur. Hins vegar má segja að hani sem tekur þátt í æxlunarferli með hænu eigi jafn mikið í egginu og hænan.


Heimildir

Ari Ólafsson. 2000, 28. apríl „Af hverju er himinninn blár?“. Vísindavefurinn. Vefslóð: http://visindavefur.hi.is/?id=384.

Björgvins Gunnarsson. 2006, 8. nóvember. Munnleg heimild.

Date and Time Properties. Time Zone. „GMT +10:00. Vladivostok“ C:WINDOWSsystem32/mobsync

Eyja Margrét Brynjarsdóttir 2000, 22. desember. „Af hverju vex hárið?“. Vísindavefurinn. Vefslóð: http://visindavefur.hi.is/?id=1247

Heiða María Sigurðardóttir. 2006, 19. maí. „Af hverju vex skegg á fólki? Og hvernig virkar það?“. Vísindavefurinn. Vefslóð: http://visindavefur.hi.is/?id=5943

Ingibjörg Þorbergs, Stefán Jónsson. „Aravísur.“ Textasafnið. Vísna- og söngtextasafn Snerpu. Vefslóð: www.snerpa.is/textar/nr/206.phtml

Margrét Björk Sigurðardóttir. 2006, 6. október. „Hvað er sólin gömul?“. Vísindavefurinn. Vefslóð: http://visindavefur.hi.is/?id=6261

SIV og Þorsteinn Vilhjálmsson. 2000, 4. ágúst. „Hvers vegna er eldur heitur og ís kaldur?“. Vísindavefurinn. Vefslóð: http://visindavefur.hi.is/?id=726.

Þorsteinn Vilhjálmsson. 2003, 19. júní. „Af hverju er vatn blautt?“. Vísindavefurinn. Vefslóð: http://visindavefur.hi.is/?id=3513.

Þuríður Þorbjarnardóttir. 2004, 22. mars. „Myndast nýjar fitufrumur þegar við fitnum?“. Vísindavefurinn. Vefslóð: http://visindavefur.hi.is/?id=4080. ]



[ orsök afleiðinga
gerandi örlaga
eind alls sem er

orsök framtíðarinnar
hluti af eilífðinni
alltaf og allsstaðar

afleiðing fortíðarinnar
ráfandi eftir kerfi 
andlaus og óeinstakur

afleiðing orsakarinnar
fyrirfram ákvarðanlegur
frjáls en fullkomlega bundinn ]



[ Æ, slökktu á útvarpinu, elskan.
Ég er hættur að yrkja.

Þú veist það vel. Ég er engin Medúsa.

Æ, grjóthaltu kjafti.
Ég skal geyma gullin þín.

Heyrðu annars,
manstu eftir John og Paul?

Djöfull vorum við flott.
Þú svona geðveik og ég svona hei vá!

Æ, slökktu á helvítis útvarpinu. ]



[ Að yrkja pólitísk ljóð
er eins og að súpa hveljur
og feminískar beljur.

Að dissa Þorstein sjálfan
frá Hamri er eins og að
leggja undir sig hálfan

heiminn með glamri. ]



[ Þetta aðdráttarafl
tveggja pláneta.

Þannig veiddir þú mig.

Þessi stjörnufræði
og útgeislun sólarinnar.

Net til að veiða okkur,
skopmynd sem blekkir mig.

Sing me a song.

Sing along.

Kær kveðja,

Kolly Rokkar. ]



[ Lítill drengur á litla von,
litill drengur að sinni,
Ég elska þig allan,
mín eilífðar von,
er að elska þig alltaf og bregðast þér aldrei.

Mitt litla kærleiks korn,
Og barn mitt í brjósti.
Ég ber þig í faðmi mínum,
leikandi léttir þitt eilífðar bros.
Gleður mig að sinni.

Minn litli kútur,
nú situr hér.
Í fangi föður og grætur,
enn ert samt mjög sprækur.
Elsku pabbi og elsku mamma,
ég elska ykkur bæði.

Þinn litli vinur á litið blóm,
sem bjart er og kann að dafna.
Drengur litill ljós og fagur,
sigrar nú að sinni ]



[ Þú ert yndi.
þú ert æði.
þú varst sæði.

þú ert þú.
þú ert bestur.
þú varst barn.

þú ert góður.
þú ert karlkyns.
þú varst bæði. ]



[ Eitt andartak ein mínúta.
Hamingjusöm langar að snúa mér að þér og sína þér.
Mér þykir vænt um þig, þú átt ey föður en mér er sama.
Ég elska þig

Þú segir "þú ert frábær stelpa klikkað skemmtileg og að útlit mitt skemmi ekki.
Hvað get ég gert mer líkar þig geðveikt vel.

Þú ert sætur og góður vilt mér vel og þú umberð galla mína.
Vilt hjálpa mér!

þú segir að það sé auðveilt að ganga i annarra garð ef þess þarf.
Ég lifi og hugsa til þin loksins fékk ég mínútu með þeim sem ég elska.
Gat látið mér líða vel ]



[ Nú er ég dáinn og komin á ró,
langt í burtu ég fór.
Ég vil samt að þú vitir
ég sit hér enn,
hér i hjarta þér.

Ég sit á rúmi þínu dag og nótt.
Sé þig sofa,
sé þig vaka

Ég sé þig fella tár og vill komast til baka,
enn get ei ekki svo ég verð að vaka þér hjá.

Nú er ég komin kátur og hress,
í nýju lífi,
og get þig kysst.
Ég elska þig og þrái.
Vil þig ey missa svo vertu um kyrrt.

Ég ligg i nýju ljósi,
horfi á þig á ný.
Ég get tjáð,
ligg og hjala,
ég lit á þig og brosi breitt. ]



[ Hjartað mitt er brotið,
og opið uppá gátt.
Hjartað mitt er vitlaust,
og slær því ekki rétt.
Hjartað mitt var sært,
og af því get ég ekkert gert.

Ég verð að byrja á nýju hjarta.
á nýjum stað á nýjum tíma.
Líma mínar rótir við þig,
ef þú myndir vilja hjálpa
að laga mitt litla hjarta.

Mikið ertu góður að koma svona fram.
Mikið ertu inndæll,
Veistu að ég held barasta að
ég elski þig
meira enn allt ]



[ Öll þessi mannshjörtu
eru ötuð í blóðbaðinu
sem Bush skrúfaði frá
í hvíta húsinu
og rennur í baðkar
víðsvegar um Írak. ]



[ Undarlegt er 
að
horfa í augu þér
elskan mín 
og 
sjá ást mína
speglast þar. ]



[ ég vildi 
að það héldu mér
engin bönd

því bundin
ég er
í báða skó

með fjölskylduböndum
úr fléttuböndum
og sifjaböndum
úr sléttuböndum.

með bundnum 
fastmælum festarböndum
flæktist ég einnig í 
hjónaband. 

ég vildi
að það héldu mér 
engin bönd

svo færðu mig strax
úr þessum skóm! ]



[ Þú varst mér svo góð,

alltaf svo yndisleg og rjóð.

Stafurinn þinn gegndi 

mörgum hlutverkum.

Göngutúrarnir voru okkar tími.

Kleinur og pönnsur okkar matur.

Prjón og föndur okkar gaman.

Hádegisfréttirnar, Nágrannar og heklaðir innkaupapokar.

Alltaf saman.

Ég var þinn klettur

og þú varst minn.

Þú kenndir mér allt

sem ég kann.

Að lesa, að skrifa,

að elska og lifa.

Ég mun aldrei gleyma þér.

Þín Nafna

Sigrún ]



[ Það er komið vor

og fuglarnir syngja.

Sólin skín og börnin hlægja.

Blómin vakna til lífsins

og yrkja ljóð um hina eilífu ást.

Í hjarta mínu er vetur. ]



[ Viltu mig,

viltu mig ekki,

viltu mig,

viltu mig ekki.

Það er stóra spurningin sem brennur á öllum

og fáir fá svar við.

En þeir sem fá það, 

eru heppnasta fólk í heimi. ]



[ Fyrsta skiptið sem ég sá þig

varstu fyndinn.

Annað skiptið sem ég sá þig

varstu sætur.

Þriðja skiptið sem ég sá þig 

varð ég hrifin.

Í hvert skipti sem ég sé þig

verð ég ástfangin upp á nýtt. ]



[ Í mannfjöldanum

er ég ein.

Enginn hjá mér.

Dagdraumar um þig

krauma í hausnum

á mér.

Enginn vill mig, 

ekki þú, ekki ég, 

enginn.

Eldar hjarta míns kulna

er þú gengur til hennar

og burt frá mér. ]



[ Öldurnar skella á

fjöruborðinu.

Óveður í aðsigi.

Ég veit að eitthvað

slæmt mun gerast.

Get ekkert gert í því,

þú ert þarna úti

í veðurofsanum

að sökkva inn í eilífðina.

Niður í hyldýpið.

Farinn. ]



[ Þykkar varir

mjúkar, rauðar, sætar.

Fyrsti kossinn,

alveg einstakur.

Hjarta hans grjóthart

enda ber hann nafn

með rentu.

Stúlkan situr eftir

með sárt ennið.

Hann vill mig ekki.

Mér er sama um allt.

Mér er sama um hann!

Held lífinu áfram.

Enginn mun fá að særa mig svona aftur! ]



[ Heyrðir þú vindinn hvísla
um allt sem ekki var orðið
um storminn sem myndi geysa
aðeins á milli okkar tveggja

Heyrðir þú þegar rigningin
grét í óstöðvandi ekka
eftir að óveðrið lægði
aðeins á milli okkar tveggja

Örmagna ég leita á náðir nætur
svikin og sár fellt hef hvert einasta tár
Myrkrið hylur og vermir meðan haustnóttin grætur
á koddann legg mitt höfuð og regnvota hár
 
Morgunbirtan huggar og vermir
breyðir yfir dynmjúka sæng
Höfgin líður hjá og ég opna augun
sé lítinn engil sem flýgur hljóðlega burt

Heyrðir þú allt sem við ortum
sem olli því að eitthvað brast
og klauf í stormi dal okkar tveggja
stórfljót skilur okkur nú að ]



[ Skýið rekst einmana með hópnum
siglir mjúklega eftir bláum himninum
sem á það til að reiðast; umbreytast 
í sótsvarta jökulá og hrynja til jarðar

Skýið hnoðar sig aftur saman
vindurinn hendir því síðan 
í enn eina áttina

Það lítur í kringum sig
segir ekki orð
það segir aldrei orð ]



[ það fyrsta sem
var rifist um
var uppskrift að
eplaböku ]



[ silfurglitrandi
seytlar í rennum
ljóðvaki lífsins

geislar í gegnum
grámyglu ský
bifröstin hlý

hringar sig
í pollunum
droparnir smáir

hver situr
uppí skýjunum
og sáir

ljóðvaka lífsins? ]



[ Nei! hneykslaðist stelpan

Ég er ekki 
fullorðin

Ég bara 
orðin full

Skríkti hún alsæl 

Í bili ]



[ Ég elska þig meira en þetta líf,
þú ert mér svo góð, þú er mín hlíf.
Því án þín get ég ekkert gert,
nema hugsað um þennan hjartaverk.

Þegar við erum saman líður mér eins,
að án þín sé ég ey góður til neins.
Ég gef þér mitt hjarta með von og trú,
því við eigum saman, ég og þú.

Við vorum oft saman og vorum svo góð,
það var eins og fallegt ástarljóð.
Því þú vildir ánægð vera mér hjá,
og þú varst sú eina sem ég vildi sjá.

Við fórum oft út að skemmta oss,
fyrir mér ertu gyðja, mitt eina hnoss.
Við dönsuðum fram á rauða nótt,
þetta gerður við saman títt og ótt.

Mín fallega stúlka ég elska þig,
meira en nokkur elskar sig.
Þú er mér mitt yndi, mitt lífsins blóm,
því án þín er ég sem eilífðar tóm.

Þegar þú fórst á brott þá var það sem
að líf mitt tæki enda, en nú ég kem.
Ég kem til þín og spyr þig nú,
viltu mig elska og vera mér trú?

En þú sást þér ófært að hugsa um það,
að ég væri sá rétti á þessum stað.
Og nú ertu farinn, ég stend eftir einn,
dyrnar þær lokast, og ég varð of seinn.

Svo hitti ég stúlku, eina stúlku kind,
hún var velvaxin, og fögur sem mynd.
Hún var við mig góð og gaf mér gaum,
en ég fann það strax, ég var fastur í taum.

Þessi taumur var þannig að enginn sá.
og ég fann það strax, ég varð þig að fá.
Því án þín er ég ekki neitt,    
og þú ert sú eina sem því getur breytt.

En svo kom sá tími að þú fannst þér kall,
svo annan og annan, fyrir mig var það fall.
Ég féll niðr'á dimman og myrkan stað,
og þar sit ég fastur og slepp ei við það. ]



[ Augu þín svo tómleg.

Varir þínar sprungnar
og flugur sækja í sárin,
fötin þín skítug og slitinn.

Augu þín svo tómleg.

Þú ert berfætt og fætur þínir sárir
eftir göngu þinni í leit
að von lífs þíns.

Augu þín svo tómleg.

Vonin kom á móti þér
og færði þér lækningu, mat, skjól
og skó á sára fætur þína.

Augu þín ljóma núna af gleði. ]



[ Móður er sá sem elskar mann.
Móður er sá sem hugsar um mann.
Móður er sá sem huggar mann.
Móður er það sem sem um mann,
sér um að manni liði vel,
standi sig á sporum lífsins

Móður laus hetja er lífsins verk.
Móður leiðbeinir manni i gegnum lífið,
enn mun falla frá.

Móðir er kannski ekki gömul.
Móðir mín er veik.
Móðir mín er kraftaverk.
Móðir mín er sterk.
móðir mín er stór sér i brjósti.
Móðir mín mun deyja.´
En móður minni mun vera sterkt saknað. ]



[ Þegar ég er blá
drekk ég rauðvin og hlusta á bláa tónlist
og held að ég búi í stjörnunum
og þar sé aðeins ég
þess vegna skilur mig enginn

en þúsundir 
ef ekki milljónir blástjarna
fljóta um himingeiminn með 
eina bláa manneskju trítlandi á yfirborði hennar

og hver þeirra veltir fyrir sér
af hverju hún getur ekki valið
eða tekið stökkið til betra lífs
og færst nærri sjálfri sér

fæstar þeirra átta sig á því 
að það er einfaldlega vegna þess
að við erum allar manneskjurnar
svo ofurvenjulegar 
og engin okkar er stjarnan 

heldur búum við á henni

ef til vill
stjarnan búi inn í sumum
og þær ættu alveg örugglega
að taka stökkið

og svífa
því stjarnan sem hringsólar innra með þeim
mun ætíð halda þeim á sporbaug
og vert er að muna að stjörnuhröp eru fátíð

Þegar ég er blá
sperri ég mig
sting fram brjóstinu
og vona
 að það sé ekki ég sem er krafturinn

krafturinn sem lyftir mér upp ]



[ Hinir þröngsýnu öxlunum ypta,
álit á fast við ramman reip.
Sá vitri kann um skoðun skipta
en flónið situr við sinn keip. ]



[ Pabbi minn og mamma,
þau miklu sæmdarhjón.
Oft hvort annað skamma
og öskra eins og ljón.

Samt ég veit og víst er 
að væntumþykja er mikil.
Karlinn ólmast alsber (pabbi)
uppvafinn í hnikil. ]



[ Hreiðar Logi, Einar Örn,
Ásgeir og Magga Þóra.
Þau eru mikil englabörn
í okkar heimi stóra.

England lögðu undir fót
orlof sitt að nýta,
alltaf kunnu á öllu bót
aldrei voru að kýta.

Frekar þótti fólki djarft
að ferðast með litlu krílin,
en foreldrunum þótti þarft
að þekkjast ferðadílinn.

Heim þau komu í tæka tíð,
tóku á móti Burger og co.
Kanarnir lentu í kuldahríð,
kættust trauðla en hlógu þó.

Á Gullfossi þau gengu út
greyin nærri fatalaus,
í nístingskulda norpuðu í hnút,
uns næstum undan þeim fraus.

Eftir mögnuð ævintýr
um alla heima og geima,
Krúsilúsanna ær og kýr,
er´að kúra í hlýjunni heima.

Kveðja, Einar og Marta. ]



[ Andarnir ungu
hástöfum sungu
og ætla út á haf
annars sigla þeir í kaf ]



[ Í nótt...

Tárið lekur niður köldu kinnina, 
ég titra og svitna..
þegar hann segir  .... 

Í nótt munt þú deyja,
Í nótt munt þú sofa,
Í nótt munt þú hvílast,
Í nótt munt þú loka augunum.

Ég vil þetta ekki,
því var ég fyrir valinu..??
Hann segir ekkert..
ég sný mér við ..... 
og hann stingur hnífinum í mig...

Í nótt er ég dáin,
Í nótt er ég sofnuð, 
Í nótt er ég hvíld,
Í nótt er ég búin að loka augunum. ]



[ Mín hugleiðing....

Ég veit að þú verður aldrei minn aftur.
Ég get samt ekki hunsað mínar tilfinningar í þinn garð.
Ég þarf ekki að hugsa til að vita að ég mun aldrei fá þig aftur.
Ég skynja hvorki heitt né kalt.
Ég er klettur, ég er leir.
Ég er tilfinningarlaus nú þegar þú hefur hafnað mér.
Ég þarf enga sannfæringu, engin heimsfræðiráð til að lækna mitt blæðandi sár.
Ég veit að nú er önnur í fangi þínu.....

Hver tók minn stað?
Hver tók minn stað í hjarta þínu?
Hver tók framtíð mína björtu?
Hver tók sólina, hver tók tunglið?
Hver tók ástina frá mér?
Ég lofaði sjálfri mér að lofa hjarta mínu aldrei öðrum.
Ég veit að ekkert varir að eilífu.
Ooohhh...ég vildi að það væri satt því það er ekki satt.
Ég veit nú að þú snertir hjarta mitt og ást mín til þín varir að eilífu.


Sara D. ]



[ Bréf til mömmu Shahidi.

Kæra frú, það var ég sem drap dóttur þína.
Ég veit ekki hvað ég hef gert, ég fór eftir skipunum og það kostaði litlu stelpuna þína lífið.
Mér þykir það leitt, það sem við gerum við þína þjóð.
Við erum alltaf að berjast, mér þótti erfitt að sjá hana, eftir að ég skaut hana, en kúlan var ætluð manni sem stóð fyrir aftan hana.
Og þarna var hún útötuð í sínu eigin blóði, öskarandi á hjálp.......
en enginn kom.

Svona er mannkynið okkar í flestum tilvikum.
Það má segja að stundum hötum við hvort annað,
en í sterkum hermanni má innst inni sjá stórt hjarta fullt af ást fyrir fólkið sem hann drepur.
Hann ræður ekki við þetta, honum er sagt að drepa, skipað.
Annað hvort það eða hann er drepinn sjálfur.
Ég berst fyrir land mitt og þjóð, en ég hugsa aldrei um hvað mikið fólk ég hef drepið.
Þau hljóta að skipta hundruðum, held ég.

Ef þú bara gætir skilið þennan hermann.
Það er sárt að hugsa út í okkur, mannkynið og umhverfið okkar.
“því getum við ekki öll lifað í sátt og samlyndi?” spyrja margir,
og svarið er að það er ekki raunveruleikinn núna.
Nú er raunveruleikinn að ná völdum, peningar, drepa, menga.
Ekki eins og raunveruleikinn var, þá var ást, kærleikur, væntumþykja og virðing.
Ég er ekki endilega að biðja um fyrirgefningu þína, 
ég er að fá frið í sálu mína.

Hermaður í Írak.

[Þetta ljóð fékk 3. sæti í ljóðasamkeppni Comeniusar 2005] ]



[ Jólaljóð..

Stelpa, labbar ein, það er Þorláksmessukvöld og farið er að dimma, allt er kyrrt og hljótt. 
Hún lítur upp í himininn og sér norðurljósin, græn og rauð, skær og björt, hún lítur niður og sér mjallhvítann snjóinn og í tunglsljósinu glitrar og skín á hann, hún horfir betur upp í himininn og sér stjörnunar sem eru eins og demantar á svörtum himninum. 


Hún sér húsið hjá Jonna, besta vini hennar, og sér hvað þau hafa skreytt húsið undurfallega. 
Hún lítur yfir bæinn og sér ljósadýrðina, því það eru jólaseríur á hverjum bæ. 
Loks sér hún húsið sitt, best skreytta húsið í götunni, hún sér grenitréið í garðinu sem er skreytt með jólaseríu frá því í fyrra. 
Fyrir ofan tréið mætti sjá með ósýnilegri skrift, setninguna, Gleðileg Jól!! ]



[ að vera ástfanginn
er eins og að skera sig á háls
það er sama hvað maður reynir
maður getur ekki tekið til máls ]



[ þú sagðir hey!
og rollan jarmaði af gleði

þú leiddir lambið í slátrun
um nóttina voruð þið geim

morguninn eftir lá gæran
en úlfurinn snautaði heim ]



[ Manstu blómin mörgum fyrir árum
Manstu sár er burt þú gekkst mér frá
Manstu þetta manstu hitt
mörgu er rétt að gleyma
Minning þína mun samt alltaf geyma
Mundu nafnið mitt


Hope
4. nóv 2006 ]



[ Elsku hjartans ástin mín
ekki kemur frelsið
Í andamömmu alltaf hvín
áfram streymir helsið

Hope
5. nóv 2006 ]



[ Rykið fyllir öll vit
Ég finn jörðina titra
Heyri járnbeltin mylja jörðina undir sér
Bergið er meitlað og mulið
Vindurinn grípur rykagnirnar og
ber þær langan veg

Ískrið í þungum vélunum
Murrið í grjótinu.
Sársaukaóp náttúrunnar

Ærir mig.

Júní 2006 ]



[ Since the beginning of time
Erupting mountins have created lava
Glasiers have polished rocks
Rivers and waterfalls have carved canyons
Wind and rain have  moulded the landskape

What took nature millions of years to build
Takes us humans only a fracture of that time to 
..dig thru,
..blow up,
..tear down and even drown

 Is´nt it just a matter of time when our land lord collect whats his?
God help us then, I pray.

Okt 2006 ]



[ Töðugjöldin mín tóku á
taugarnar þetta ár.
Mig var ekki sjón að sjá
með þrútið bringusár.
Sjaldan fyrri sat ég hjá
er supu menn Wiskýtár.
Sannlega því bónda brá
við byndindisfár. ]



[ Orð þín ristu upp gömul sár 
sársaukinn vall stjórnlaust fram
Gamal kunnur óttinn læsir 
köldum krumlum um hjarta mitt.
Kvíðinn hríslast um æðarnar
og nærir örvæntingu mína.

Mun þessu aldrei ljúka?

Júní 2006 ]



[ Þú dvelur í huga mér öllum stundum
Ég sé þig fyrir hugskotsjónum mínum á daginn
Þú ert í draumum mínum um nætur
Ég er rótlaus án þín..
Viltu eiga mig?

Júní 2006 ]



[ Það er fallegur frostkaldur morgun
Ég loka augunum - dreg andann djúpt
Kalt loftið fyllir lungun
Andardráttur minn verður að gufu.
Geislar morgunsólarinnar gylla öspina í garðinum.
Þú elskan mín, ert minn fallegi frostkaldi morgun.

Okt 2006 ]



[ Ein í lokuðu herbergi
Ein.
Erfitt að horfa.
Systir mín
Hún sem ræðir ekki málin
Dansar áfram.
Systir mín.
En ég einkabarn ]



[ Að sameinast þér,
þó ekki væri nema um stund.
Finna hlýjuna frá líkama þínum
Finna snertingu fingra þinna
Hlusta á rödd þína hvísla
leyndarmálum þínum í eyra mér

Gaf mér kjark til að trúa á framtíðina

Júní 2006 ]



[ Dalurinn djúpur, gróinn og grænn 
blómabreiða um engi.
Lækurinn hjalar, kátur og sæll
leikur á ljúfa strengi.

Fossinn fellur í djúpa á 
liðast í gegnum dalinn.
Sólin skín fögur að sjá
hellir í fjalli falinn.

Hugsið ykkur bara 
ef okkar jörð væri svona
friður ríkir á sérhverri svörð
það má alltaf vona.

Hulda Hvönn Kristinsdóttir ]



[ Bæn
Góði Guð, verndaðu alla á jörðu.
Þegar rignir eru skýin fögur grá
og himininn fallegur blár.
Blómin fögur jörðinni á.
Og stjörnur fagrar himninur hjá.
Amen.

Hulda og Lára ]



[ Börnin þá og nú
Börnin trítla um tún og engi
teygja sig í berjaling.
Sá ég að leik, stúlku, drengi
smalast eins og menn á þing.
Eins kát og þegar lömbin skoppa,
svo brosmyld hýr og rjóð.
En þegar degi hallar og mamma kallar 
verða þau svo stilt og góð.

Spila tölvuleiki allan daginn 
og þegar gengur ekki allt í haginn
leggjast niður grenja, sparka,
væla, skæla, bíta traðka
Aldrei fara út í blíðu eða sól
heldur stija eins og fatlað fól,
í hjólastól fyrir framan sjónvarpstölvutól. ]



[ Á fyrri tíðum
Leik ég mér ein með legg og bein í laumi við fjárhúsið.
Fákur minn er kindakjálki feiki stór og fríður.
Kúin mín heitir Mjöll mjólkar hún vel.
Kindin mín er ígulker oddkvöss hún er.
Hundur minn Seppi smala vill helst.
Kisa mín á músaveiðu klók í grasi felst.
Leik ég mér ein með legg og bein í laumi við fjárhúsið.

Húsið mitt torfþak geymir 
og fimm burstum með.
Reykurinn úr strompnum fer.
Baðstofan björt, geymir ýmis skört.
Eldúsið með sinn stóra pott,
Sem hjálpa mömmu kann með ýmist gott.
Forstofan fægð og fín, 
og af postulínsskápnum hreinlega skín.
Leik ég mér ein með legg og bein í laumi við fjárhúsið. ]



[ Þessar
Hún er rauðhærð með freknur.
Hin er dökkhærð og á hund.
Þessi er er skrýtin með þúsund spennur í hárinu.
Þær eru bestu vinkonur! ]



[ Guð grætur
Það rignir, já hellirignir.
Guð grætur...
Hann grætur út af flóðunum í Asíu.
Hann grætur út af fellibilnum í New Orlanes.
Hann grætur út af sveltandi börnum í Afríku.
Guð grætur... ]



[ Manneskjan
Beinin hrúga sér upp í einhverskonar fatastand
sem húðin hangir á.
Í höfðinu æða litlir karlar og stjórna þér.
Tilfiningar eru eins og vindur
koma og fara mis hlýjar, mis kaldar.
Tárin eru eins og rigning, köld en nauðsynleg.
Þú horfir á veröld, veröld sem þú ert föst inn í.
Þú veist ekkert hvað er þarna úti.
Hvort það hefur byrjun eða lok, upphaf eða endi.
Hvað er ég?
Ég er manneskja. ]



[ Árstíðirnar

Sumarið
Sumarið í allri sinni sól og blíðu
Blómin hlaupa inn á túnin.
Tréin fara í sumarkjólinn og senda kvejubréf til jólanna.
Kindurnar fara úr lopapeysunum og eignast lítil lömb.
Fuglarnir tosa sólina með sér yfir þveran hnöttinn,
og fiskarnir koma syndandi með hlýja sjóinn.

Haustið
Haustið kemur.
Blómin verða þreytt og leggja sig.
Tréin fara í haustlínuna frá Intersport.
Kindurnar finna til lopapeysurnar
og lömbin verða stúdent.
Fuglarnir pakka niður
en fiskarnir synda lengra niður í sjóinn.

Vetur
Veturinn kemur og Jesús á afmæli.
Tréin verða ber og fela sig í snjónum.
Kindurnar eru farnar í lopapeysurnar
og lömbin eru orðin fullorðin.
Fuglarnir fara með Icelandair til Asíu
og fiskarnir verða að jólamati.

Vor
Vorið kemur og grasið grónar.
Blómin teygja úr sér
og trén hrista af sér ssnjóinn og bjóða góðann dag.
Kindurnar fá lítil lömb í magann
og fiskarnir hrygna. ]



[ Ég sé listina í auðu blaði. 
Þegar blýantur snertir blaðið kemur list.
List er fyrirbæri sem skellur á auganu og birtir allt upp.
Listin er ég.
Ég er listin.
Eins og sólarljósið er skært er ég marglituð eins og þegar perla er í ljósi skiptist hún um liti.
Ég er bæði stór og smá, feit og grönn ég birtist í öllum myndum, enginn sér mig eins.
Ég get verið hvít rós. Ég get verið óreyðan ein, óskiljanlegt krass á blaði, samt er ég list. 
Lítið barn getur gert list, af því að list þarf ekki að vera neitt, bara autt blað. Fólk selur list, fólk kaupir hamingjuna sjálfa með list. 
Það lætur hana upp á vegg hjá sér og nýtur hennar af og til. Listin birtist í ýmsum myndum. Listin getur verið ástsjúkur rassapi þess vegna. Listin getur verið eitthvað sem er til og ekki til. Af hverju er listin þá svona flókin? Því að mannfólkið er heimskt. ]



[ Ég horfi á úrið og halla undir flatt.
Tíminn líður lötur hægt og  ég segi:
Æ hvenær ætlar tíminn að fara að líða þegar hann á að líða hratt.
Ég reyni að hugsa og drepa tímann.
Bara að það væri hægt að drepann.
Hvað ætti ég að gera við'ann?
Lemjann, berjann.
Þetta bölvað líf er að gera útaf við mig. 
Mamma fór í messu pabbi fór á bílnum til Höllu ömmu.
Ég fæ mér heitt kakó og kex með kremi.
Æ hvað ég sakna pabba og mömmu.
Ég sé krakka að leika sér úti.
Það er nú hálf halló að hangsa inni veikur svona góða sumardaga.
Ég gæti heyrt nál detta í gólfið 
og myndi pottþétt aftur finna hana.
Ég bíð og bíð eftir að mamma kemur heimur úr þessari messu.
Hárið er í rusli, vá maður ég er allveg í klessu. ]



[ ÉG heyrði um daginn bjartann 
brandara um skrattann
hann var svo klúr
að ég fékk mér dúr 
og náði alldrei að fattann. ]



[ 16 tímar ég beið 
eftir að fá að syngja í annari umferð í X-factor
Palli, Ellý og einar sátu þarna 
og sögðu annað hvort
 já þú kemst áfram eða nei of lélegur

Loks er komið að mér 
Eftir mitt einlæga viðtal við Höllu 
Labba ég af stað til dómarana.
Stend og byrja smella fingri og syngja eins og engill 
með kontrabassa að mér fannst. 

“Stopp”  allt í einu

“Þetta er því miður ekki að gera sig” ]



[ Þetta er fallegur dagur, 
esjan er dökkblá.
Himininn er bleikur og fagur,
og skýin eru grá .

Nóttin nálgast, birtan fer,
Tunglið er ei með sjálfum sér
Þegar norðurljósin lýsa upp himininn svartan
Þá kemur sólin og ylur okkur og daginn bjartann ]



[ Tango is my dance,
it´s so good i can not stop
It´s so cool, it has lot´s o´fance,
we are never going to stop
hop now from floor and france,
scout to me hello and stop for dance
tango is my band and my dance to dance

Tango went in shop and he said
,,Come for dance’’
tango is my life
If I die what heppens to my tango
if i cry then cry my tango
If i can’t dance tango how can dance tango for my ]



[ Stela eplum, mönsa epli,
grýta eplum, spýta eplum.
Meira, meira! 
Við viljum meira.

Eftir sýninguna gaf móðirin
syninum tvö epli,
hann hvarf úr augsýn.

Eitt hálfétið epli rúllar að fótum móðurinnar. ]



[ Við fljúgum í tunglsljósinu yfir ísilagða svörð.
Gamla fósturjörð, folda mín er köld.
Úti heyrist væleinhver fær ekki að borða í kvöld.
Jólakötturinn ekki börnin fær, ég frétti að hann dó í gær.
Drífan hvíta felur fold.
Fljúga hvítu firðildin fyrir utan gluggann.
Litilibróðir grætu, mamma er að hugg'ann:
Bíum bíum bambaló, sofðu vinur, sofðí ró. ]



[ Á Galapagos gengur vel,
á grænum og rauðum ströndum.
Við sjáum fugla, eðlur og sel,
ei sitjum auðum höndum. 

Sæljónin sýnast mér,
sannast líkjast mönnum.
Í sólbaði þau una sér,
á ströndinni í hrönnum.

Marga fugla fengum,
fagra augum litið.
Blue booby líkist engum,
blátt er á honum fitið. ]



[ Það eru á mér kröfur, 
ég á að vera mjó,
ekki borða mikið, 
gulrót það er nóg.
Æfa slappa vöðva,
fara í líkamsrækt.
Hlaupa, hjóla og lyfta, 
allt þetta er hægt. ]



[ Ég er svöng og ég er þreytt,
orðin hungurmorða.
Mér er kalt og mér er heitt,
mér ætti kannski að forða. ]



[ Í Ahmedabad

Skutlur fjórar strætó í,
syngja og hafa gaman.
Með bunka af burum aftan í,
bungandi út að framan. 

Goa

Fjórar píkur polli í,
puðast við að synda.
Sebi drottins dalli í,
dýrkar þær að mynda. (MÞ,ME,MB,SM)

Rúnir las og rímur kvað,
rumur á hvítri strönd.
Sæinn svarta fyrir bað,
sálum okkar og önd.

Hlær af öllu hjarta,
við himin blá sæ.
Margrét með brosið bjarta,
bátum að landi rær.

Kaloríur fjúka fljótt,
fleyi við að ýta.(ME)
Sennilega allar sjótt,
á sig munu skíta. (MÞ)

Madras

Bitin á báðum fótum er,
bólgin, skorin, marin.
Sprey og smyrsli á mig ber,
samt ekki nógu vel varin. ]



[ Ég hugsa hvað lífið hefur upp á margt að bjóða.
Ég sit upp í rúmi og les titil nokkurra ljóða.
Það eru örugglega margar milljónir ljóða til,
ja eða svona um það bil.
Ég les ljóð sem heitir; Fögur skarlatsfljóð.
Nafnið á ljóðinu mínu er mun einfaldara...
Það heitir bara ljóð. ]



[ úrhelli var
í höfuðborginni
33 metrar á sekúndu
í verstu hviðum
nokkur tré fuku upp
af rótleysi
undir morgunn gekk á
með trampólínum
engan sakaði
en fólk var almennt ekki
hoppandi kátt
#
#
#
útvarp reykjavík
nú hefst lestur auglýsinga

ný sending, ný sending
af norskum Trampólínum
europrís... ]



[ Í upphafi...
var ekkert.
En seinna meir 
tók hann upp 
nafnið Eggert.
Staðfestar heimildir
eru fyrir þessu
í símaskránni
á bls. 203
í línu nr. 13
Hringdu og tjekkaðu á því. ]



[ Ég græt mig í svefn
Og tárin þorna á kinnum mér er ég sef

Hví er harmur í brjósti mér?

Hví grætur þú barn svo sárum ekka?
Hver faðmar þig barn er þú ert eitt?

Ég gæti þín barn
Gráttu ei ég er hér.

Rannveig Iðunn
6. nóvember 2006 ]



[ Ég þakka fyrir blómin sem lykta svo vel
og fuglana sem syngja svo fallega,
sólina sem hlýjar manni
og manann sem gefur okkur vonarglætu í myrkri
skýin sem sýna okkur myndir á himni
og stjörnurnar sem glitra á samfestingunni
 
Ég þakka fyrir vindin sem hvíslar að manni leyndarmáli
og rigniinguna sem skolar burt óhreinindi
snjóinn sem breiðir hvítri sæng yfir jörðina
og lognið sem kemur öllu í samt lag aftur
 
Ég þakka fyrir tónlistina sem vekur upp minningar
og rituðu orðin sem hljóma svo fallega
hláturinn sem lengir lífið
og góðmennskuna sem er eins og leikrit
 
En mest af öllu þá þakka ég fyrir þig
því þú ert vinur minn og vinir eru einstakir
allir á sinn hátt
 
Takk
 
Rannveig Iðunn 29. júní 2006 ]



[ Leitar hjarta að blíðu og ást
Rekið áfram af óþolinmæði hjartans
Rekst á veggi sálarinnar
Slasast á þröskuldum lífsins
Á hafi minningana
Það strandar á eftirsjánni
Sem allstaðar leynist
Rétt undir yfirborðinu
Hjartað leggur þá til sunds
En hvasst er og kalt
Því haf minninganna
Geymir það versta þar til síðast
En hjartað nær þó að komast að landi
Hristir af sér minningardropana
Sleikir sárin eftir eftirsjánna
Heldur höfði hátt og reynir aftur
Í borg framtíðarinnar
Þar sem bíða forboðin loforð
Og dýrmæt reynsla gengur kaupum og sölum
Þar sem reynt er að gleyma
Að til sé haf minningana
Allavega tekur hafið endalaust við
En sker eftirsjárinnar stækka og verða beittari
Og bíða uns hjartað kemur aftur
Og bíður skipsbrots
Þegar það leggur af stað
Til að leita að blíðu og ást... ]



[ Það er eitthvað skrítið sem stendur við hlið mér.
Eitthvað sem ég hræðist meira en allt.
það er ekki dauðinn né kóngulær.
Heldur ástin frá hjarta þér sem lýsir svo bjart. Gefðu mér tækifæri til að lifa með þér. Því ég get það. ]



[ Tár í myrkri enginn sér
Hljóður grátur engann truflar
Einmanna sál sem opin und
Tómur hugur ei lengur reikar

Vonlaus hugsun brýst í gegn
Sálin því tekur opnum örmum
Þreyttur líkami fær ei hvíld
Örvinglað geðið æpir hljóðlaust á hjálp

Hvergi virðist ljós í myrkri
Enga svölun né frið er að fá
Órói ýtir búknum áfram
Lokast dyr frá öllum hliðum

Opin augu ei lengur sjá
Lungun starfa af gömlum vana
Tilgang ei lengur lífið finnur
Titrandi djúpt í afkima sálar

Samviskan brýst um á heljarþröm
Fallandi fálmar út í loftið
Hvergi virðist hjálp að fá
Enginn veit um þrautir þessar

Djúpt í huga kæfðar raddir
Titrandi, þreyttar, eru fastar
Engin eyru leggja við hlustir
Sjá ekki tilgang í raustum þeim

Þögnin öskrar til að gera eitthvað
Sálin lútir höfði, augu lokast
Samviskan fallin, veifandi öngum
Enginn heyrði hennar sársaukaóp

Hugurinn reynir að rífa og tæta
Bak við augun enginn hann sér
Heilinn öskrar, æpir, gargar,
Lokaður inni af þykkri skel

Búkurinn sjálfur að niðurlotum
Kominn er, enginn það sér
Einn daginn gangverkið bilað er
Líkami, hugur, samviska og sál

Því vélstjórinn er horfinn, farinn
Gafst upp á vinnu þessari
Því dimmt var inni og kalt
Loftlaust, rykugt og ónýtt

Eftir liggur skelin ein
Eyðist smátt og hverfur
Eftir verður kannski leggur og bein
En hugsun, afrek, þróttur horfinn. ]



[ Tár þín minna á perlur hafsins
Bros þitt minnir á sólarupprás að sumri
Hlátur þinn minnir á þyt vindsins í grenitrjám
Snerting þín minnir á flauel blómanna
Augu þín glitra líkt og hafið á sólardegi
Þú ert kraftaverk lífsins, fæddur af mér!
Að eiga svona yndislegt barn eru forréttindi
Ég sakna þín, elsku sonur minn. ]



[ Langt inni í auga næturinnar
Leynist lítil fangin sál
Langt inni í auga sálarinnar
Leynist lítið fangið hjarta
Í hlekkjum vanans brýst það um
Óþolinmótt og langþreytt
En bæði sálin og nóttin
Herða að og sussa á óróa hjartans
Því hlekkir vanans eru þungir
Og læstir með lásum fordóma
Og lykillinn er geymdur af lífinu
Hversu sárt þarf hjartað að biðja?
Hversu hátt þarf það að öskra?
Áður en exi frelsinsins heggur á hlekkina?
Því exin er heyrnadauf og sljó
Því tæknin hefur dópað frelsið
Með hraða nútímans hefur frelsið elst
Og með tækni vísindanna hefur það orðið hokið
Frelsið með exina var eitt sinn ungt
Þá hefði hjartað rétt þurft að hvísla: “Hjálp”
Þá hefði frelsið stokkið til
Og hoggið af því hlekkina
En nú eru hlekkirnir meiri og þyngri
Og lásar fordómanna orðnir tæknilegri
Og frelsið ræður ekki lengur við þetta allt
Því er það svo að langt inni í auga næturinnar
Er lítil fangin sál
Langt inni í auga sálarinnar
Er lítið fangið hjarta
Og í auga hjartans
Er lítið fangið frelsi. ]



[ Sitjandi ein á tómlegum bar
Með te í bolla og þungar hugsanir
Drukkið fólk í eigin heimi
Kjaftar og telur sig vita allt
Áfengið deyfir tilfinningar og hugsanir
Lætur mann gleyma stund og stað
Bakkus hefur löngum verið hylltur
Og miklar fórnir hefur fólkið fært
Til dýrðar þeim gamla saurlífsseggi
En er ekki betra að sleppa honum?
Og horfast í augu við sársauka heimsins?
Því staðreyndin er að við hverja raun
Þroskast fólk og verður víðsýnni
Sálin styrkist við allt mótlæti
Og hugurinn lærir smátt og smátt
Og skynsemin verður tilfinningum sterkari
Þannig að einn daginn 
Stendur maður uppi sterkur
Og hefur lokið við skóla lífsins. ]



[ Molnað brauð er vegur að baki.
Myglaðar mylsnur í annarra vösum.

Snjáðir fingur við skakkar varir.
   Situr hnípinn, frakkinn stór.
   Tóbakstennur, slitnir skór.

Gjóir sljóum augum hina.
  Sýpur hér á meðal vina.
Grettir sig, með herkjum kyngir,
  stingur flösku í flýti niður.
Hristir hausinn, þurrkar stút.
Hendir miða, stumrar út.

Tafsar,tuldrar,bölvar,blótar.
Lemur,öskrar,rífst og hótar.
  Í rænuleysi götu gengur,
strokumaður,saklaus drengur.

Snjórinn hylmir gráleitt strætið,
glasið gleypir gleði og sorg.
Í gegnum slyddu í gegnum skafla,
nístir hávært,hlandblautt org.

Í Hvílugarði hnígur grætur.
Kastar kveðju á konu og dætur.
Nakinn hvíslar aumur raftur
Ekki meira, aldrei aftur. ]



[ Gatan við gluggann
   ískrar og rymur
Beinaber búkur bærist,
    snýst og stynur.

Ljósin úr glugganum
gæða bera veggina
        nýjum lit.

   Varlega fálma
   loðnir fætur
eftir grófu gólfi.

Höndin nötrar
er hún rýfur vatnið,
    og augnablik
        sindra 
    og sundrast.

Skeggjað barn
lygnir votum augum,
og mjakar sér í þögn,
  ofan í ylvolgt
       baðvatnið. ]



[ Birtan flökti og hökti,
glýja í augum og grjót undir fótum.
Einmana biður á veraldarmótum.
Úr læðunni stígur grátandi stelpa.
Droparnir sitra og á hana stirnir.
Glennir greipar,grípur um brjóstið,
og sökkvir nöguðum nöglum í skinnið.
Rífur út hjartað, sem þrútnar og hnígur
og biðlar til guðsins 
sem vægðarlaust lýgur.

Litlar tennur læsast í vöðvann.
Hún nærist og nærist, æsist og ærist.
Hún stekkur um hálsinn 
og kjassar af heift. 
Tennur skellast,tennur brotna.
Gómar gliðna,augu rotna,
varir rifna,tungur springa,
spýjan svíðir, sárin stinga.

Líflausir falla fingur á gólf,
úr munnvikum slefan, úr eyrunum blóð.
Rökkrið hvískrar og umlykur þann,
sem borinn var api en breyttist í mann.
Hægt skríður klukkan aftur í kok
og kúldrast þar fram í sögulok. ]



[ Svart blek
á hvítu blaði

þannig eru hugsanir mínar ]



[ Þessi dagur sem byrjar svona vel,
ég vakna
ég sofna
ég vakna


Ég fer á fætur og nenni engu,
ég sofna. ]



[ Nýfallin spor
í húmgrasinu,
garðurinn lyktar
af syfju.

Laufið sviptist
á loft
og sundrast
á flótta.

Það stirnir á grjót,
sem glóir 
og fangar 
um stund
athygli 
svífandi hrafns. ]



[ Ég byggði mig upp til að geta reist þér höll
með helberum höndunum

Ég sleit af mér dísæta sykurhlekki áhyggjuleysis
til að ég gæti flogið til stjarnanna með þér

Ég tók upp á því að vaxa 
og ná til himins
svo ég gæti fylgst með þér dafna

Ég fór meiraðsegja í danstíma 
(en eins og allir vita er slíkt aðeins fyrir homma)
-til að geta dansað við þig

Allt þetta til orða þinna

Haltu sjálf á helvítis bjórnum ]



[ Í Listaháskólanum
er logagyllt sturtubað.
Og fólkið loggar sig inn
og fylgist með fréttunum
til þess að dæma um það.

Það er haust í lofti
og himinninn loðinn og grár.

Þetta er lagleg stúlka
með stert í hnakka
og stensluð skapahár.

Og maður með silfur í vöngum
segir við mig:

"Skyldi stúlkan nokkuð hafa faglegar og listrænar forsendur
til að láta míga á sig?" ]



[ Labbaði út úr sjoppunni
með ís sem var búin til
í miklu samstarfi 
míns og afgreiðslukonunar

borgaði ísinn og gekk út

í fyrsta skrefinu þegar
út var komið hrasaði ég
og ísinn féll í götuna

þetta gerðist allt svo hratt
og ég stóð þarna og horfði
á ísinn liggja í götunni

ég ætlaði ekki að gráta
ég ætlaði ekki að æpa

saug upp í nefið
og fór inn í bíl

það var ekki möguleiki
að fara aftur inn í sjoppuna
aftur og kaupa nýjann ís

fékk sömu tilfinningu
og það barn sem eitthvað
er hrifsað úr höndum þess

fékk útrás og lét reiði mína
bitna á stýri bílsins ]



[ Eftir að þú hafðir
kastað í mig stól
lampa og skærum 
og öðrum smáhlutum

varð mér það ljóst
að þú hafðir ekki
átt góðann dag ]



[ Gunnar fékk ekki lán
hjá bankanum því
hugmynd hans 
þótti léleg

Hann ætlaði í 
útrás með á því 
að selja 
útlendingum
súkkulaðihúðaða 
hrútspunga og svið

hann hætti fljótlega
í viðskiptum ]



[ Þóroddur gerði 
þau mistök
að telja sig trú
um að ensk/þýska orðabókin
kæmi honum til bjargar
á íslenskuprófinu
um daginn

raunin var önnur
og hann féll með 1,2 ]



[ Í grafarþögn
leið hvískur
hríslandi beina

Það breiddist yfir
grátvotar götur

Skreið inn
í steinsteypta
drauma 
glerborgar

Tóngnestir mögnuðust
uns
rótlaus borgin
brast
og draumarnir
molnuðu

Glerbrotum rigndi
af skírum himni

Kyrrð

Klofvega stóð bogdregið
litróf á hvikum jöðrum

Mitt í upphafi alls ]



[ Sáttur söngstu
mér eilífðarvísu
í æsku

Leiddir mig
þá svangan til veislu
og smurðir hunangi
á hversdaginn

Saupst 
af ró
úr sólríku
stundaglasi

Kveiktir 
þér í elli
og naust saðningar
í sarpi daganna

Fylgdir að lokum
litríkum reyknum
til lofts ]



[ Þið gangið skeytingarlaust hjá
og haldið samt sem áður áfram
þó ég öskri og segi ykkur að stoppa.

Jafn óumflýjanlegur þáttur
af lífi mínu og ég sjálfur.

Ógnvænlegt vald ykkar
áþreifanlegt nemur við fingurgóma
og hræðir mig.

Atburðarásin! hún er ykkar,
og samspil mitt við ykkur
aðeins lítilfjörlegt tannhjól
í gangverkinu öllu;

tæplega ómissandi
að nokkru leyti.

Þannig heldur líf mitt áfram
þó ég hætti að öskra. ]



[ Árásin var gerð:
ég eignaðist þó alla veganna bróður
(ef það er í lagi þín vegna)

Ég er org! í svarthvítu
Tek andlit þitt milli lófanna og öskra

þú ert mystík og horfir eiginlega
á ekki neitt

nærbuxurnar eru of litlar
og skapabarmarnir gægjast út

lífið er samt gott?

Í nótt eignaðist ég bróður
var það ekki alveg örugglega
í lagi? ]



[ Ég sarga þig sundur með augunum
og nota afgangsspóninn sem efnivið
í allar mestu kvenhetjur skáldsagna minna.

"en þú skrifar ekki skáldsögur",
svarar hún kannski.

Daginn sem ég veit
ég hef þig ekki
skrifa ég skáldsögur. ]



[ ég er ekki í skapi fyrir að tæla

ég er ekki í skapi fyrir að vera tældur

ég er í skapi fyrir afdali
afgirta

þar sem aðeins kýrnar
dilla afturendum sínum

og náttmyrkrið eitt
dregur þig undir sæng ]



[ Þeir raða sér þýðir
einn, tveir og þrír
fram af skýjunum
eins og fallhlífahermenn
með hlaðin vopn;
himins regn. ]



[ Þau halda að lífið sé bara
100 metra hlaup
sem eigi að klára sem skjótast
innan um sukk og saup

en sjá ekki fyrr en um seinan
er líður að leiðarlokum
að við línuna bíður dauðinn
sem útbýtir verðlaununum ]



[ Rofast fjörubarð
brýnist steinn
sölnar gras

en ávallt stendur þú
óhaggaður
minn kæri ]



[ nakin á gullskóm 
kærulaust hvísl í munnviki og æðum
svartar hugsanir 
svartar játningar
fátt skilið eftir
nema örlítil bitför á andardráttum
og minning um hrokafull hlátrasköll ]



[ í lokin stóð hann einn eftir
feitur maður og grátandi
miskunnsemi grimmdarinnar
var eftir alltsaman
falsað plagg
 
og hann stóð einn
yfir glerbrotum heimsins
dapur sem aldrei fyrr ]



[ Ég geng með þér blóma og þyrnaslóð,
hugir okkar og hjörtu á sömu leið.
Ég baða mig í birtu þinni
og bros þitt lýsir mér 
alla daga dimma og bjarta. ]



[ & það var ljós.
Ljós sem lýsti inn um skjáinn;
tindrandi, funheit á.
Í þurrka, þá rigndi.
& alsæla var staðreynd.
Vefur frá hjartanu
- spunninn skýja á milli.
Stundarglas án tíma.
& þú sem varst mér allt.
Frá rótum út í fingurgóma
- tilfinningin kitlaði.
Hlýtt regnið lék um mig.

Ég kippti snökt í liðinn
& lagðist í dvala.
- Vakin af martröð;
drauminum var frestað vegna truflana í útsendingu.
Tannpína sálarinnar.
Höfuðverkur hjartans.

& það er glampi.
Endurspeglun vona;
heiðskírt í gær, skýjað í dag.
Á að sprænu.
& lygi er góðverk.
Spurningar skjóta upp kollunum;
efinn er rótgróinn.
Tíminn er pyttur.
& vaninn vinnur verkið.
Óþreyjufull bið,
en samt er ég ónæm fyrir gólfstraumnum.
Hið dýpsta haf verður yfirstigið.

En biðin til morguns heldur áfram. ]



[ í harðasta óveðrinu
sjómenn sem leita að lífi
í dauðsmannsbæ
stórar, herðabreiðar konur
með skeggrót
taka á móti 
roðnandi litlum drengjum
og bjóða þeim koss á kinn ]



[ Einu sinni 
var miðill
sem hitti mig
í hjartastað
og sagði mér
að setja
tappann í gatið.

Tappinn passaði ekki 
svo ég henti honum

gatið er enn opið. ]



[ Hjarta mitt berst fyrir lífi sínu í brjósti mér ]



[ I don’t know what I’m doing
And I don’t know why...
Where are you going!!!
As I sit here and cry...

I can’t believe you did this...
You left me alone...
The only thing I did miss...
Was what I did wrong!!!

Why did you leave me!!!
I want to know why...
I wish you could see,
You left me here to die...

You hurt my heart...
You hurt my soul...
You tore it a part...
The heart you stole...

I don’t know where I stand
I want my life to be fun
So, now I’ve got something in my hand
But it’s only a gun...! ]



[ Ég á mér draum
Um ungan mann
Ég var svo aum
Uns ég hann fann

Draumurinn minn
Um þennan mann
Var alveg eins og þinn
Þegar ég þig fann

Draumurinn er góður
Þangað til ég vakna
Þú verður alveg óður
Þegar ég vakna

Þegar mig dreymdi
Þennan draum um þig
Um æðar mína streymdi
Blóð ég elska þig

Mig dreymir þig
Ég veit ei meir
En þú um mig
Nú get ég ei meir ]



[ Hvar er að hinum 
ekta íslenska vetri?

Hann er greinilega 
í tilvistarkreppu
og hefur ekki hugmynd 
um hvaða hlutverki 
hann gegnir lengur.

Kemur svo einn daginn 
með látum
hættir svo við allt saman
þakkar fyrir sig
pakkar niður og fer ]



[ Einn og aftur, enn á ný
Bíður stoltið hnekki á rifum höfnunarinnar
Enn á ný strandar hjartað á skeri
Festist og brotnar í spón á klettum ástarinnar
Aftur og aftur kemur aldan
Og kaffærir littla stolta hjartað
Það tekur andköf og brýst um
Og hugsar:
“Afhverju ég – hvað gerði ég rangt?”
Því það eina sem það vildi
Var hlýja, ástúð og virðing
Þá lá á þilfari lífsins
Og baðaði sig í sólskini hrifningarinnar
Þegar skyndilega dró fyrir sólu
Og kaldur andvari höfnunarinnar
Smaug inn í merg og bein
Og haf sársaukans þeytti því af stað
Uns það strandaði hér
En þetta er ei i fyrsta skiptið
Sem hjartað lendir í brotsjó lífsins
En samt er það alltaf jafnsárt
Alltaf kemur það hjartanu jafnmikið á óvart
Og það hugsar alltaf: “Aldrei aftur”
“Nú skal ég sjálft finna mér mitt eigið skip
Og vera minn eigin skipstjóri”
En samt lærir þetta heimska hjarta aldrei
Það er alltaf tilbúið að láta að stjórn
Alltaf tilbúið að leifa öðrum að taka við stýrinu
Og leggjast niður á þilfarið
Og bíða eftir
Að sól ástarinnar skíni á ný ]



[ Þessi fagra unga snót
er Inga María hét
Hún meiddi sinn stutta fót
en það ekki eftir sig lét

Af ungum manni 
hún ástfangin var
Það má segja með sanni
að hún vel það bar

Þeim unga herra
hún son einn ól
og dóttur sem ekki var verra
Þau komu í heiminn rétt fyrir jól

En herran hjarta hennar stal
Þetta var ást við fyrstu sýn
Hún hafði því miður ekkert val
Því ástin, hún er ekkert grín

Hann skildi Ingu eftir allslausa
og börnin tvö í fang sitt fékk.
Það var ekki upp á marga hausa
því stuttu seinna hann í snörunni hékk...

Hann féll fyrir eigin hendi,
hann líf sitt burtu tók.
Ég vona að enginn í þessu heimi lendi
eins og sagan af Ingu endar, sem lokuð bók... ]



[ Hvers vegna ég?
Hví er ég svo vitlaus?
ég kemst ei á réttan veg,
því ég er rænulaus.

Ekki liggur leiðin greið
upp í sjúkrabíl ég fer
Ég hugsa ekki vera leið
því karlinn mig ber...

Hann mig lemur og lemur
en enginn það sér
því enginn kemur
og hjálpar mér...

Í sjúkrabíl ég burtu fer
ég var mikið barin
Það mikið á mér sér
því ég er illa marin

Ég veit ei hvað ég gerði
sem reitti þig til reiði,
ég vona að það ekki meira verði
svo það enga fleiri meiði.

Ég veit þú elskar mig
en það sem ég vildi helst
væri að ég hataði þig
því þú framhjá mér hélst. ]



[ Í líkingu við alsæluna
er bros þitt nær til augna minna

Í líkingu við alsæluna
er koss þinn mætir vörum mínum

Í líkingu við alsæluna
er snerting þín mætir brennandi hörundi mínu

Í líkingu við alsæluna
er ég finn hjarta þitt slá við mitt

Í líkingu við alsæluna
er návist þín fyllir drauma mína ]



[ Elskaðu mig
svo ég finni hvernig hjarta mitt slær
svo ég opni augun og sjái
veröldina blómstra í allri sinni fegurð

Særðu mig
svo ég finni að ég er til
svo ég læri að ég er mannleg
og að ég get grátið

Kremdu hjarta mitt
svo ég finni hvað sársauki er
svo ég sjái að ég elska þig ]



[ förum.
göngum úr skugga um að
rangsælis
sé ekki rétta leiðin
um hin myrku stræti
reykjavíkurborgar ]



[ Tómið
lífið er tómið
og ég er blóðið
í þínu holdi ]



[ Kvalir. ]



[ í heimi okkar er illur her,
en hvar er frelsið sem við viljum hér.
Ást og hamingja hvað er það?
Það eina sem við sjáum er eitt stórt
blóðbað.
Hver er sá sem okkur skilur?
Það er eitt sem við vilju er ást, kærleikur og fryður. ]



[ Langt fyrir vestan vöð
er var við jökulfjörð
og vörðuð rakin röð
að rúst við grýttan svörð.
Þar hylur krossinn hvönn
á hvílu við kalda strönd.
Því ótti , boð og bönn
báru þig um eyðilönd.

Hér beiðst þú þreyttur þess
að þiggja kirkjuleg.
En harður helgur sess
hlýddi á annan veg.
Þótt gríma guðs sé væn
hún gleymdi fornum sið
að færa föllnum bæn
og flóttamanni grið.

Ofar en efstu grös
utar en fjarstu grunn.
Og hæðst á hamra snös
og hátt við bæna brunn.
Hún beið og vakti við
veröld er laut að þér.
Vonin sem hlið við hlið
hér gengur enn með mér.

Beljandi brimið er
brattlendið mörgum raun.
Þrýtur mig þreyttan hér
Þolið við úfið hraun .
Glittir í gamla tótt 
gróna við lítið fell.
Hverfur að húm og nótt
heyri ég hófaskell. ]



[ Rós sem blómstrar nett og fínt, færir alla ást til mín.
Bæði nú og líka þá, færir þú mér hamingju og þrá.
Í gegnum hjartað mitt og þitt.
Elska ég þig krúttið mitt. ]



[ Eftir miklar pælingar
í tvær vikur
gerði Þrándur
sér grein fyrir því
að til þess að búa 
til samloku 
þurfti áleggið að vera
á milli tveggja brauðsneiða
en ekki brauðsneiðarnar
á milli áleggsins ]



[ Börnum og fullorðnum
af erlendum uppruna
verður bannað 
að reka út úr 
sér tunguna
á degi íslenskra tungu ]



[ Jón var alltaf
sagður vera 
hressi og 
skemmtilegigaurinn. 

Samt ekki eins mikið
eftir að hann dó 
og var hann harðlega 
gangrýndur fyrir það.

Ég vona að 
ég verði aldrei 
skipaður í hlutverk
hressa og skemmtilega
gaursins og fái bara
að hvíla í friði ]



[ Þykkir viðardrumbar
halda uppi lofti
súkkulaðibrúnir
meirhluta kakó.
Með kassalaga rúnir.

Aðrir slíkir drumbar
berja á mínu hjarta
vilja úr sér rétta
meiri hlutinn slær.
Samt er ég að detta.

Hvernig geta drumbar
staðið í lausu lofti
án þess að spyrja
hvernær á að hætta?
Víst ég var að byrja. ]



[ Þekur snjórinn skólabörn,
sárt nú frostið bítur.
Nú skaltu breyta sókn í vörn,
snjóboltum í þig skítur.

Dynur yfir dranga og fjöll,
dúndrandi heljar bilur.
Hressileg þó hlátrarsköll,
heyrast ef inni er ilur.

Fýkur yfir móa og mel,
myrkur kuldaboli.
Það er þó eitt sem ég tel,
þennan vetur ég þoli. ]



[ Tárin frosin, 
Orðin mín tóm.
Ástin er víst gosin,
Og syngur sinn gleði óm.

Miskun þín er,
Eithvað sem leynir.
En aldrey ég neitt ber,
nema þú meinir.

Móðirinn mín jörð,
þú ert eithvað sem þú gerir.
Þú hefur þinn lífstíðar vörð,
aldrei nema þú miskun berir. ]



[ Þú ert með sætann nammirass
mér finnst gaman að bíta í hann
bíða í smá tíma
svo bíta aftur í hann.

Eins og nammi á bragðið
"Ekki skemma hann" þú sagðir
en ég geri það samt
þangað til að ég hætti er langt. ]



[ Ég er föst milli heima,
Föst í drullu svaðinu.
Þér mun ég aldrei gleyma,
Sama hversu lágt ég leggst.
Fel mig í alsælu,
Raunveruleiki eða ímyndun,
Kann ekki skilin lengur.
Græt mig í svefn,
Kafna í viðbjóðnum,
Fel mig í skugganum,
Get ekki hætt.
Nú get ég mig hvergi falið.
Lygi allt saman lygi,
Þau sjá vel hvað ég hef gert.
Drepið saklausa sál. ]



[ Sogandi lætur loftið , þegar það er heitt, 
Dorma veisluafgöngum til þeirra sem eru alveg að springa.
Það er keppst umhver er fyrstur að sprengja,
"Allaf sona" , segjir kona, 
sem er vísindamaður,
hvenær hættir kona að vera vísindamaður,
og hvenær hætturm við alveg.

Þegar tárið rennur hægt niður vangann stoppar tíminn í heila öld svo setjumst við niður og göngum frá þessu ánægð, 
við föðmumst 
og kissumst, 
sendum allar kírnar upp á fjall
og beitum tælendingum á grasið 
þeir eru svo duleygir greyinn.
Hvar eru kunningjanir
Hvar er dúkurinn
Hvar eru verkfærinn
Og allt það sem til þar
Hvar er öll þessi elska og samviska sem við grófum upp úr sandinum,
Köllum bara á hjálparsveitina.
Kanski fáum við hjarta með hjálm og öryggis skó og öryggis gleraugu og axlabönd. ]



[ Það er líf fyrir utan
gluggann minn
I herbergi fullu af fólki
finn mig leita að félagsskap
leita að mér.
í herbergi fullu af fólki

Og þegar ég fer
mun eg leita að þér
í herbergi fullu af fólki. 
og þegar eg finn þig
munum við deyja saman
í herbergi fullu af fólki.

Og lífið í henglum
skýst framhjá augum
í herbergi fullu af fólki
með tárin í augunum
öskur í eyrum
í herbergi fullu af fólki

Með hlaupið í kjaftinum
blóðið í eyrum
í herbergi fullu af fólki
Finn ekki neitt
nema holuna í hausnum
í herbergi fullu af fólki. ]



[ Nú andar suðrið sæla vindum þýðum
á sjónum allar bárur smáar rísa
og flykkjast út að fögru landi Ísa-,
að fósturjarðar minnar strönd og hlíðum.

Ó, heilsið öllum heima í orðum blíðum
um haf og land í drottins ást og friði,
leiði þið bárur! bát að fiskimiði
blási þið vindar hlýtt á kinnum fríðum.

Söngvarinn ljúfi, fuglinn trúr sem fer
með fjaðrabliki háa vegarleysu
lágan dal, að kveða kvæðin þín,

heilsaðu einkum ef að fyrir ber
engill með húfu og grænan skúf í peysu;
þröstur minn góður! það er stúlkan mín. ]



[ Blessaðu drottinn þetta hús,
alla daga og nætur
Blessaðu stoðir þess, traustar og heilar
Blessaðu þak þess og háf,
innviði alla og hússins sál
svo gleði vefji í kærleik þá
er innum dyr þess gangi.

Blessaðu ljóra þess 
og inn þitt ljós leiði
Blessaðu hjörtun í lífi þess,
og heitum bænum til þín beiði.
Biðjum íbúa alla í lyndi að lifa
og verk sín þínum anda bera,
svo við dveljum hvern dag með þér. 

Undir áhrifum af \" Bless this house\"
Höf: May H. Brahe (1885-1956) ]



[ Paradís þjófanna
með hugann við peníngana
og peníngana við hugann

Kveðja
forstjóri papco ]



[ Forsíða:

Sæll.



Inngangur:

Þú ert bróðir minn
og móðir okkar?

hún er vináttan.



Meginmál:

Allt sem ég má gefa,
mun geð mitt gefa þér

en það er fátt
og allt svo smátt

því sjálfur þú geymir
flest

allt sem veit ég
best

yst
sem innst í mér.



Lokaorð:

Og allt sem mig skortir
veit ég

vinur
að finnst hjá þér. ]



[ Komdu kisa mín
því þú ert sæt og fín
við skulum leika saman 
því það er svo gaman.
Hérna ertu með loppu
og eina litla snoppu
komdu hérna Snúlla
litla krúsidúlla.

Hulda og Ásta Kristín, 9 ára. ]



[ Púki minn og púki þinn,
ljóðast, lýsast saman,
alltaf er svo gaman í heljum.

Á steini ég sit
við ofnbjartan eld
og raula mér kvæði í kvið.

Ég mæni út í loftið
og andvarpa þungan
þegar eldur gýs úr skolti. ]



[ Til hamingju með afmælið 
Bjarni Hólmar minn
hefurðu nú Ameríku 
lagt að fótum þínum?
Blessaður veri og ævilega 
Bessi makker þinn.
Baráttukveðju sendi ykkur 
með þessum fáu línum. ]



[ Tindrandi dögg
Hjúrir í augnkrók
Dapurs drengs.

Hurðin nötrar
Öskrandi orð
Hendast á milli.


Brothljóð fylgja

Og döggin fellur. ]



[ Rotnandi ást
Úr þurrkaranum.
Heit og hlý.
En lyktin óbærileg. ]



[ Kertaljósið sem vakti yfir þig slökknaði
Kaldur blástur.
Og þú varst horfinn að eilífu.

Mundu mig og ég man þig. ]



[ Sáran söknuð ég upplif'í kvöld.
Sálin mín engist af stjórnlausri þrá.
Teygist nú tíminn og virðist heil öld.
Tilfinning slæm þegar sálin er blá. ]



[ Margir karlmenn
eru feignir því
að heyrn þeirra
versni á efri árum?

Því það er vitað
með vissu 
að konur þeirra
nöldrar hvað mest þá ]



[ Ef fullorðnir
hugsuðu oftar
eins og börn
væru margir hlutir
auðveldari

Til dæmis myndi
tvær kókosbollur
og bland í poka 
fyrir 250 kall
vera álitinn
góður kvöldmatur ]



[ Bjarni litli 
spurði ömmu sína 
hvernig hún væri 
í hringvöðvanum
um daginn

Amma hans lifði
aðeins í 4 tíma
á gjörgæslunni
eftir hjartaáfallið ]



[ Að horfa á þig fara
þá fyllist ég þrá,
þrá um að fá þig aftur að sjá.
Augun þín blíðu og brosið svo flott,
ég vildi að þú yrðir 
hjá mér þessa nótt. ]



[ Mér er illt í hjartanu.
Hjartanu sem sló í takt við þig.

Ég fæ sársaukasting í hjartað sem leiðir um allan líkamann þegar ég hugsa um þig...
og mig svimar svimar...

Kannski er hjarta mitt að bresta.
Kannski er ég að deyja.

Út af þér dey ég úr ástarsorg.

Eða kannski út af rækjusamlokunni sem ég borðaði. ]



[ Myrkir dagar
brostið hjarta
óttin nagar
lífið mitt

Myrkar nætur
andvaka ligg ég
fer á fætur 
annar dagur

Tíminn silast áfram 
allt fram hjá mér fer
fleiri andvökunætur
þar til ligg ég hjá þér

Ligg hjá þér
hugurinn vinnur
þar til þú sér(ð)
hvernig ég er

ein aftur 
til hvers að fara á fætur 
sef þangað til
hjartað slokknar

Líð áfram 
eins og vofa
engin mig sér
látin ég er. ]



[ "Góði Guð. Ég meinti
aldrei það sem ég
sagði um þig um ævina. 
Þetta var bara létt spaug"

Ótrúlegt en satt
slapp Jónas 
fyrir horn 
og fékk inngöngu
í Himnaríki ]



[ Grasið er grænt.
Það rignir.
Grasið er blautt,
því á það rignir.

Grasið er grænt,
það blæs vindur.
Grasið hreyfist,
því á það er blásið.

Grasið er grænt
það er sól.
Grasið er þurt,
því á það skín sól.

Grasið er grænt,
það er snjór.
Grasið er horfið,
því á því er snjór.

Grasið er gult,
því snjórinn fór burt.
Tók burt þann sjarma sem í því stóð.
Grasið er sorgmætt,
grasið dó. ]



[ Tómar blaðsíður bíða,
fylla þær tekur tíma.
Það þarfnast þolinmæði.

Hjá þér er ekkert slíkt til.

Þú tókst þær burt,
þær koma ekki aftur.
Litur þinn er svartur,
enn minn er enn bjartur.

Tíminn líður með þér,
ég tek að fölna.
Með þér,
ég tek að dökkna.

Nú erum við bæði svört,
og lífið á enda.
Við silgdum eingin ókominn höf.
Ég ligg með þér í þinni gröf. ]



[ Hvernig það er að vera ég,
veit enginn nema ég.

Kvalarfullt tár rennur niður kinn,
þetta tár svalar þorsta þinn.
Tárið rennur niður þetta mjúka skinn,
sorgina frá þér ég finn.
Sálinn í lokaðari skel,
opnast hún ef ég fer frá þér?
Er ég þetta kaldharðabrjóst?
Ert það þú sem frá mér fórst?
Er það ég sem veldur þessari sorg?
Eina sem heyrist frá þér er þetta org.
Tárið hlykkjast niður þessa kinn
og rauðar rætur frá því ég finn.
Ég hegg mig sjálfa niður
og djöfulslegu hamingjuna þú finnur.
Hjá þér er stöðugt myrkur
enn ég fylgi þér sem innrifriður. ]



[ Það er eins og það er.
Er málsgrein með setningu.
Setning sem verður að málsgrein.
Þessi heild gefur okkur mynd.
Mynd sem við munum bæði
gleyma og eiga.
Það gefur í skyn ákvörðun,
sem hefur verið tekin.
En á bakvið hana bíður
ósáttur aðili. ]



[ Epli í poka,
honum þarf að loka.
Epli í poka,
pokanum þarf að loka.

Epli í poka,
honum var lokað.
Epli í poka,
pokanum var lokað. ]



[ Glugginn lokaður og blómin skrælna.
Allt tekur tíma.
Spurninginn er bara hve lengi þarf að bíða? ]



[ Í ljúfum draumi kemur þú,
með þína von og góðu trú.
Tekur í hönd mína, þeirri sveittri
Góðir straumar fara okkar á milli,
þú komst til mín þetta annað skipti.
Annað skiptið sem mig mig þig dreymir,
annað skiptið sem þú ert í mínum heimi. ]



[ Það sem sagt er að börn breytast er satt,
og það gerist stundum of hratt.
Þegar gamla fólkið segir að við eigum að njóta lífsins,
skulum við gera það! ]



[ Eitt sinn var mér unnað
hann var alveg dásamlegur
sérhver stund við áttum saman
hún var dásamleg

hann var mjög svo góður við mig
alltaf hlóum við saman
en svo kom sú stund að hann fór í burt
en hans var sárt saknað

Þremur vikum seinna þá áhvað ég að hringja niður á Árbót og tala við hann,
en hann var ekki að vita hver þetta var
ég beið lengi en þurfti svo að segja hver þetta var. ]



[ Þú komst í heiminn 
Með ást og von
Von fyrir mömmu um betri tíma
Ný ást, svo sterk, betri en allt
Þvílíkur hamingjustraumur fer um mig 
er ég held þér í örmum mér
Án þín væri lífið ekki eins fallegt og gott
Án þín væri ég ekki eins hamingjusöm 

Í augum þínum speglast traust
Þitt litla hjarta treystir á mömmu sína
treystir því að mamma geri allt 
til þess að vernda þig  
og gera heiminn betri 
Litli engillinn með rauða hárið
Fallega prinsessan hennar mömmu sinnar
Litla Emma Rós með björtu augun
Með tæra og saklausa hjartað
Ástin í lífi mömmu sinnar

Takk fyrir að koma í þennan heim
Og gera hann enn betri

Tileinkað Emmu Rós og Ingibjörgu Lilju

19. okt 2006 ]



[ Eins lengi 
og þessi
fáranlegu jólalögum 
fá að lifa og
heyrist um hver jól 
mun ég yrkja
um hvað sem er
án þess að fá vott
af samviskubiti eða
kjánahrolli ]



[ Þótt að það hafi
snjóað alla vetra
síðan fyrsti bíllinn
kom til landsins,
kunna íslendingar
ekki að keyra
þegar það er þungfært
vegna snjókomu.

Við ætlum aldrei
að læra ]



[ Hann heldur fast við sinn keip,
að heilinn stækki ef hann borðar heilafiski.
Hann tattóverar gripinn á handlegginn,
rammaði fiskinn upp á vegg.
En ekkert af því var heilafiski,
heldur Lúða. ]



[ Fraus hennar hjarta,
Himinn,hraði,ljós
Drepur hann drauma bjarta,
"Deyðu,druslu drós" ]



[ Allar mínar slóðir verða lagnar 
er þín ég leita 
og kærleikur yðar mér konunglega fagnar.
Kristur Jesus líf mitt mun skreyta
með tilgang og trausti ég ætið mun breyta. ]



[ Kolsvartur vetur
dimmur og drungalegur
hávær rigningin
drýpur úr svörtu tómi
úfið og einmannalegt ]



[ Eilíf ást.

Eins og borgarljósin loguðu,
brann eldur í hjörtum þeirra beggja.
Þau höfðu aldrei upplifað ást áður.
Þau höfðu ekkert að gefa, ekkert að bjóða
nema hjarta sitt og sál.
Sálir þeirra bundust svo eilífðar böndum, 
sem að lokum bar ávöxt og varð svo miklu meira.
Eilíf ást.

Í tilefni af brúðkaupsdegi Hildar og Eiðar, 12. ágúst 2006. ]



[ Fegurð geymir oft tár.
Oft á tíðum sár.
Skilur eftir fortíðarþrá.
Ei er hamingju að fá.

Þerrir burtu frið.
Eykur stríð á herðar.
Andvaka, setur það mig.
Við innstreymi botns.

Á brott, undir mergð.
Einsamall sit.
Lægðin er á ferð.
Róin lyggur kyrr.

Fámenn er gleðin,
hún gengur á dyr.
Enginn svari borinn.
Heimurinn flýr.

Slysið hefst til flugs.
Það hófst yfir til sprungna.
Og vængurinn játar á sig bug,
brotlending varð á fjallsdrunga.

Í bárunni, flýtur.
Fyrir neðan, það líður.
Fingurgómar strjúka,
þessu mun ei ljúka.

Sær í átt að sæng.
Vonleysið umvafið.
Losti, á fund við mær.
Týndur á hafsbotni. ]



[ Lágreist orð hljómuðu um dalinn rauða,
seglið sem fokið er frá flakinu,
það líður út af með barninu rjóða,
dagurinn tekur hinn síðasta andardrátt.

Og með setningunni það hrynur niður á við;
"Þessi heimur geymir ei frið."
Frá barmi steypist fram af hæstu húsum,
lautin er á flótta undan traðkandi sporum.

Heimurinn er flúinn frá þér,
hann flaug yfir himininn. ]



[ Þjóðvegurinn er fullur af heilablóðföllum,
og börnin þau þögguð voru,
-engin tár, ekkert auga.
Geispuð golan krýngd, hljóðið dauða sýnt.
Ó, hinn háflegi djöfull,
ríðum upp að ystu nöf.
Í vesti haustsins, í stígvélum vetrarins.
Dvínum yfir það bláa.
Klær sem yddað spjót.
Það er tært, já, svo tært.
Og það gljáir, já, það gljáir.
Sem og veggir náttúrunnar mun það standa.
Í ljóði mínu, í ljóði þínu.
Í bók þeirra.

Trúðu mér, minn kæri vin.
Það mun versna.
Það mun versna.
Það mun versna.

Allt verður aldrei hægt.
Ekkert er hægt.
Ekkert er hægt.
Ekkert er hægt, minn kæri. ]



[ Framyfir augnhvítu sjósins,
yfir í sjónauka stormsins.
Gegnum svanhvíta fljótið,
í átt að berginu, í grjótið.
Á brott, undir hérað.
Á götur miklar, berar.
Einsamall situr, og bíður.
Og hann líður, já, hann líður...
áfram í andartak stöðnunar.

"Hvar er dúfan? Hvar er kyrrðin?"
"Hvað varð um þig?"

Vindurinn hrörnar í andardrátt og tekur til máls.
"Það var málverk, minn kæri vin... málverk af fortíð í draumi." ]



[ And the buildings add shade to shade. Through the solitary streets we´ll walk, standing at the lonesome tea tray smoking the last cigarettes on the empty watering hole while watching a boat disappear in the haze. We´ll all be lonely. The empty driveways, all the empty parking lots. "At least the streetlights are illuminating..." The wind is our only chum left, which is bearable. We are driving on the wheels of no fuel... the strained st. Coll, the overdo. I´m on the lonesome limb without the halo. The graven bough near my toe is the bayleaf I wear above. My wife and children gone, I´m left alone on the bow... the bartable neighbouring my head. Visiting the rest. 

The rum bottle encasing my head.
A bottle of rum encasing my dreams.

The bailiff is here, he´s here to lead me out. My cell is cold, for the outdoors bring a storm. -The rancor is in bloom. The vineyard I used to watch with elation is now in the palm of my hands, -on my lips. Out-of-doors and dopey I brood... the ship is sinking and I´m inboard. The hue of rainbow mountains in blues, the remoteness is viewless. Is there a view of happiness in this room? ]



[ Ég fæ alltaf
samviskubit
mánuði fyrir jól
þegar ég afhendi
móður minni
jólagjafalistann 
minn.

Hún verður
nefnilega alltaf
svo furðuleg
á svipinn
þegar hún 
lítur yfir hann ]



[ Lýsi eftir
hjarta mínu

Það er nokkuð
hreint þó með
vott af reiði
og nokkrum götum 
á vinstri hliðinni,
ásamt því að það 
er hefur slæma
tilfinningu

Allir sem hafa
séð eða heyrt 
um ferðir þess
eru vinsamlegast
beðnir um að hafa
samband við 
Lögregluna í Reykjavík ]



[ "Remember when I told you I was sober? Well, I lied... I got drunk with the devil this night. I was asleep when you came, yea baby, I was past out when you arrived..."

Under the tall rife buildings, we are waiting for the end. Under the raindrops marching across our shoulders, we are waiting for the end. We´re all waiting for the end. Under the tree of all atrophies we are calling for the end. The sidewalkers are porting onto the streets. They are chanting for the end. "Milady, why are you still here? We are moving towards the rails in the west to outcry the scavenge." For the city is blindfolded walking across the oblique streets. The world is the burning trees. Wandering through the backstop of hills, this mechanical corner flees for the need. we go to-and-fro on reels spreading for a mile or two. "I say, baby, the day is black as night... the day is darkling." This is a lost town.

"Hist!" -The salesman says to the crowd. "We´ve got the best whiskey in town!"

The veteran sprawled right next to the bottle. He makes an indent full of civil, placed a little book on the bar, and asked for a round.

"Goodnight, dear, goodbye... sleep your last. Along with the devil we shake hands, encroach upon the last steps in this wasteland. And we carry on and on and on... We´re all falling down... down-and-out. The end won´t wait forever, you know... over and out. It´s drowning in every lake, yeah, our glassy faces are drowning in every lake in town. For we are the mislaid town."

With a glass half-empty of rum he said; "Take me for a second ride, my friend."

From the other end of the aircrash.

"Marvin! My old pal. I got shot at the tavern the other day, and the gentle breeze still comes for a visit. Yea, by every hour it knocks on the sores. It knocks on the doors... and prays for a pillow, the bloody sheets from the hospitals. He stole a blanket last week, and got away. There´s no bill for this pain. Oh, no. The dime is all yours."

The day was only few minutes old when it got killed. From the shotgun it received a message... "Over and out."

"I drank into blackout last night, what a railroad... what a drive. We retrospected at the mickey finn... all this alcohol, all the black eyes. And I can still breathe the smoke from the disorderly house..."

Was it worth it?

"Hell, yeah!" ]



[ ... And it lived for a minute. ]



[ "Þetta var líf."

Hann andaði að sér síðasta deginum,
lagðist flatur á dánarbeðið og gaf sér á tal við endamörk klettsins.
Snéri bak í bak við tóna fallsins.

"Þetta er dauði." ]



[ Hvað er með þessa pólverja.
Þeir eru eins og þeir eiga Ísland. 
Keyra strætó eins og blindfullir asnar 
og allt á fullu hjá þeim.

Ekki langar mér að lenda í pólverja 
sem er blindfullur og segir eitthvað
sem maður skilur ekki. 
Það sem gaurarnir eru örugglega að spyrja:

Hey þú, áttu systur sem er hægt að leika sér með. ]



[ I need freedom,you need fun 
we are dancing in the midnigthsun.
We are using it all everyday
In Herabalife, do it your way

Chorus:

In Herbalife, I got freedom
In Herbalife, I got my style
In Herbalife, I got my fun
In “Herbalife”

It’s cheap and nice food
Herbalife turns you in good mood
It’s healthy and gives you look
The Herbalife all my fat took

Chorus: 

Herbalife pills and bar you take 
Soya beans and protin shake 
We are using it all everyday 
In Herbalife, do it you way

Chorus:

We are using it all everyday 
In Herbalife(stopp), do it you way ]



[ Er húmar að vetrarkveldi,
og himininn logar af eldi.
Ég kyrja minn blús.

 - Viskíglasið á náttborðinu er hálftómt.

Þungt er yfir tilveru minni
í fjarveru þinni,
þó þú sért hér enn.

Þú er ekki eins og þú varst þegar ég hreifst af þér; þegar þú náðir mér á þitt band.

Komdu aftur, Liverpool. ]



[ Hvernig væri að
Egill Skallagrímsson
eða Vífilfell
tækju upp á því
að hefja framleiðslu
á Skáldamjöð.

Hugsiðu ykkur
hvað mörg ný
skáld kæmu fram
á sjónarsviðið. ]



[ Grúskaði upp 
á háalofti
ekki alls fyrir löngu

Fann þar gamalt
pennaveski 
úr grunnskóla

Minningarnar brustu fram,
ég varð aftur barn,
heyrði hlátur og köll
og sá kennslukonuna
fyrir mér
hrista höfuð sitt 
afar ósátt.

Varð aftur barn
um tíma ]



[ Ég geng þungum skrefum til að missa hann ekki...

Tregur hægagangur,
Hægur tregagangur,
Tregur hægðagangur,
Hægða tregagangur.

Ég er að kúka í mig. ]



[ Blóðið rennur 
Tárinn brjótast
augunum úr
Regnið grætur
Barnið öskrar
hvað gerði ég
til að verðskulda
þetta líf? ]



[ Bjart,
hlýtt,
bros mætir mér
Stór, 
mjúkur,
faðmur mætir mér
villt, 
gott,
kynlíf bíður mín
oh hvað ég 
er heppin að vera hér. ]



[ Svitinn rennur
ángægjan,
fullnægingin handan við hornið
utan um mig
tekur
sofnum sæl.

vakna við koss
brosandi fer 
á fætur
hlakka til
næsta kvölds. ]



[ Hugurinn rotnar
augunn brotna
hendurnar stífna
heilinn hellist
vellur eyrunum úr
eins og rigningarskúr
Sjúkdómur?
nei bara ýmindun. ]



[ Barnið hugsaði sig um og hann sá strax eftir því að hafa minnst á hunangsseríósið. Hann var farið að gruna að hann myndi láta undan duttlungum hennar fyrr eða síðar og gefa henni þetta margumtalaða seríós, og þá var sennilega eins gott að það væri þá bara þetta venjulega, klassíska seríós, en ekki eitthvað hunangsklístrað sem eflaust væri enn óhollara. Hann ákvað því að reyna að breiða yfir uppástungu sína strax, en hann fann að hann skorti einhverja festu þegar hann sagði – ha, eða kanelseríós, sultuseríós, sveppaseríós, nú eða bara beikonseríós... ]



[ Nakin komstu inn,
í hugarheiminn minn,
og þér virtist líka [...]

Haltu kjafti! ]



[ Afi minn fer á hann Rauð
ef blóðið stífir böllinn,
því eiginkonan er nú dauð,
yljar leiðið mjöllin. ]



[ Ég saknaði þín 
Þegar blómin sofnuðu 
og laufin féllu.

Ég saknaði þín 
Þegar himnarnir grétu
og lækurinn fraus. 

Ég saknaði þín
Þegar brumið heilsaði
Og  krókusinn spratt.

Ég saknaði þín
Þegar fífillinn brosti
Og lóan loks kom. ]



[ Ungur maður lést af saurförum á heimili sínu í morgun.

Hann lætur eftir sig hálfklárað verk. ]



[ Ljósið slokknar
allt er dimmt
svo hljótt
svo ein ]



[ Er hún spurning'á hann kastar,
halur svarar spurulu mani.
"Stjörnur sýnast vera fastar,
en Spútnik er á heljarspani!" ]



[ Ég var lengi, lengi bara lítið fræ. Alltaf var ég alein í votri og dimmri moldinni. Ég beið örvæntingafull eftir að sjá heiminn. Ég ýmindaði mér hann svo bjartan og fagran. Allt í einu byrjaði ég að titra og það byrjaði að spretta litlir angar úr mér, ég vissi ekki hvað þetta væri. Ég ákvað að fara að sofa. Þegar ég opnaði augun sá ég bjart ljós. Ég gat teygt úr mér, ég leit í kringum mig og sá mörg önnur tré ég varð hrædd og fattaði að ég var bara lítið tré alein í stóra heiminum. ]



[ sjö sinnum
hef ég kíkt inn
án þess að láta vita 
skoðað myndir, hugsanir 
sjö sinnum fannst mér
skoðunin skrýtin 
skildi svo
að kannski værirðu
ekki þú ]



[ Vinna, vinna, vinna. 
Endalaus vinna.

Nenniru að vinna um helgina.
Jájá, ekki málið.

Nenniru að vinna fyrir mig um helgina. 
Nei, en ég skal samt gera það.

Nenniru að vinna til sjö.
Ekki aftur!

Að segja já er ofmetið.
Ég er orðin þreytt á því að segja já.

Þegiðu og gerðu þetta sjálfur! ]



[ Einn hring enn, móðir mín.

Þegar ég var lítil þá dvaldi ég hjá þér. 
Ég lærði hjá þér, borðaði hjá þér og lék mér hjá þér.

Þegar ég varð eldri þá hvarfstu frá mér.

Í skugga hinns eilífa sársauka sá ég þig hrekjast í átt til glötunar. 

Þú varst ekki til lengur.

Horfin, farin en samt ennþá til staðar.

Myndin minnir mig á þig á hverjum degi.

"Einn hring enn, móðir mín."

Þoli ég einn hring enn..? ]



[ Þegar ég verð gömul verð ég ein.
Það er ég viss um.
Ég mun búa uppi á Vatnajökli með kettina mína fjóra og tvær mýs.
Kettirnir og mýsnar verða vinir.
Á hverjum morgni mun ég vakna og fara í göngutúr í snjónum.
Því að á Vatnajökli er alltaf snjór.
Mér þykir snjórinn góður.
Það er á hreinu.
Í hádeginu mun ég setjast út með kakóbolla í sólskininu.
Því að í hádeginu verður alltaf sólskin og mér finnst kaffi vont.
Á kvöldin mun ég sitja við þakgluggann minn og horfa á stjörnurnar.
Þær eru svo fallegar.

Sunnudaginn 27 júli árið 2064 klukkan 14.37 mun ég deyja drottni mínum.
Ég mun deyja ein, með köttunum mínum fjórum og tveimur músum.

Það er bara eitt sem getur ekki gengið upp í þessari sögu...

Ég hata ketti. ]



[ Vill bara vera góður við þig.
Átt það skilið.
Hvað sem þú vilt.
Ef þú vilt bara.
Ok?

Hvað ef ég segi nei, muntu þá grenja?
Ef ég segi já, muntu þá fagna?
Ef ég segi ekkert, muntu þá efast? 
Hvað viltu mér eiginlega!?

Keppir þú í Ungfrú Ísland næst?
Já.
Flott.
Enda flott.

ef ég þurfti að velja milli  þins og heimsins mundi ég velja þig, þvi hvað er heimurinn án þin.

Ehh, takk? Hann væri líklega voða svipaður og hann er núna?

ég var að heyra að þú og ... eruð að dúlla ykkur saman.
er það satt?

Já, og hann lemur þig í klessu ef þú lætur mig ekki vera..
Láttu mig vera. ]



[ Einu sinni voru þrír litlir grísir sem bjuggu hjá móður sinni.
Einn dagin ákváðu þeir að flytja að heiman.

Einn flutti í hús byggt úr hálmi.
Úlfurinn kom og blés það um koll og át síðan grísinn.

Næsti flutti í hús byggt úr greinum. 
Úlfurinn kom og blés það um koll og át síðan grísinn.

Þriðji flutti í hús byggt úr múrsteinum.
Úlfurinn kom og blés það um koll. 
Eða reyndi að blása það um koll.
Hann blés og blés og blés en ekkert gerðist.
Síðan dó hann úr súrefnisskorti.

Þá kom í ljós að þetta var alls ekkert úlfur.
Þetta var grísamamma í úlfagæru. Hún vildi ekki að grísirnir þrír flyttu að heiman.

Boðskapur sögunnar??

Flytjum aldrei að heiman, það boðar aðeins ósköp! ]



[ Ái, ái, ái..
Kemst ekki úr peysunni.
Ái, ái, ái..
Kemst ekki úr bolnum.

Andskotans sársauki.
Ég næ ekki að standa upp.

Fjandans harðsperrur! ]



[ Sólin yljar
hjarta mitt,
Bros og gleði
gefa lífi mínu 
tilgang,
hugsunin um þig
fær hjarta mitt
til að slá örar,
ég elska þig. ]



[ Grasið græna
í hlíðunum,
sólinn bjarta
á himninum,
heiður himininn,
jarmandi lömbin
í haganum,
bros þitt
í fallega andlitinu,
gleði allra
á götunni,
sumarið er tími
gleði og hamingju. ]



[ Drukkin stúlka
á ókunnum bar
kemur drengur
þau kyssast.

Horfin eru 
vinirnir leita
engann finna
nóttin líður.

Unaður, þau umlykur
hverfa sitt í hvora
áttina.

Aldrei aftur hittast
en minningin
er ávallt til staðar. ]



[ Þá er 1/4 af ævinni búinn
og æskuljómi löngu flúinn.
Hrukkur og mörg grá hár
sem fjölga þegar koma ný ár. ]



[ Lygi er lifnaðarháttur,
laskaðra sál.
Sannleiksins er meiri máttur,
hann tek ég heldur til mála. ]



[ Gnebro ul eufa voina 
slavic bomb
darnb

gt

---

ul dash Riga
slamir bekic
vojstu ]



[ Brátt kemur sá tími, ég sætti mig við 
að þú stendur ei hér, mér við hlið. 
Því nú ertu farinn á annan stað, 
og þar ertu ánægð, ég er viss um það. 

Ég elska þig enn og vill þér gott, 
og ef þú ert ánægð þá finnst mér það flott. 
Því þótt þú sért eigi ánægð með mér, 
þá er ég en maður, og haga mér ber. ]



[ Hvað er ég að gera, hví er ég hér? 
Hún tekur ekki eftir mér. 
Ég vill hana hafa, hafa mér hjá 
og þrái það eitt að hún muni það sjá. ]



[ Þú hringdir og sagðir "ég elska þig"
en ég sagði á móti: "þekkiru mig?".
Þú svaraðir: "já, þú ert gaurinn við barinn"
þá skellti ég á, því nú er ég farinn. ]



[ Mínir kærustu!

Mínar kærustu þakkir,
þakkir sem kæra sig ekki,
um tímann.
Tímann sem skilur ekki tilfinningu, 
tilfinninguna,
sem er að eiga kærustu. ]



[ Hefði byssan ekki fyllt starfinu,
vissi ég ekki hvað ég ætti að gera.

ég gekk að húsinu hans.
3 högg, högg, högg á dyrnar.

Síðan sá ég ÞIG,
alveg ömurlegt.

En þegar ég jafnaði mig, 
var ég alveg tilfinningalaus.

Mjög rólegur.

Hann kom til dyra. 

Ég skaut hann,        strax,
beint í hjartað.

Næsta morgun skilaði ég byssunni, 
álútur á svip,
og beið eftir að vera drepinn. ]



[ Negatífar hugsanir, 
hringsnúast í kringum sjálfar sig
og reyna að losna úr atómi sjálfsblekkingar 
sem stækkar og stækkar óendanlega.

Við endalokin er ekkert eftir 
en að draga sig inn í skelina, 
hverfa inn í fjöldann
og deyja, fyrir eigin hönd.
Einn ]



[ Þú undurhlýja ágústnótt 
ég ennþá um það dreymi 
er inn í tjald
þú komst um kvöld
og kyssti mig í leyni.

þó liðin séu ár og öld
heil eilífð um það bil
þeim kossi og hvarmaljósum tveim
gleymt kann ég ei né vil.

Því leiðir skildu 
á lífsins braut 
þín lá um hafsins strauma
en ég sat heima og bað og beið
í bríma fornra drauma. ]



[ Ég grét, þú þurrkaðir tárin.
Ég var leið, þú læknaðir sárin.
Ég þarfnaðist vinar, þú komst til mín.
Ég bað þig að vera, þú gafst mér orð þín.

Hvað geri ég nú, er þú ert farinn?
Tóm að innan, á hjartanu marin.
Ég bið til Guðs að komir þú til mín.
Því gleymi ég aldrei, þú gafst mér orð þín. ]



[ Það er eins og ég geti ekki andað,
geti ekki séð, geti ekki hugsað.
Það er líkt og þú sért lyf, ég er föst.
Ég er föst undir valdi þínu.
Ég kemst ekki undan, 
þú heldur of fast.
Ég er háð takinu sem þú heldur mér.
Ég er háð þér. ]



[ Sumir... sumir eins og ég,
virðast sterkir og öruggir að utan 
en innst, langt inni, undir þessum líkama
geymast oft lítil hjörtu og litlar sálir.
Lítil hjörtu sem auðvelt er að brjóta.
Litlar sálir sem eru hræddar. 
Hræddar við þennan stóra og harða heim ]



[ þessi gamli maður
sem situr á bekknum
og horfir á vindinn feykja til laufunum

hann var eitt sinn kóngur í ríki sínu
átti börn og buru

núna er hann fallinn í gleymsku iðandi stórborgarlífsins

og enginn skeytir um hann

þegar börnin valhoppa framhjá
horfir hann á eftir þeim með söknuð í huga

þegar unga fólkið geysist framhjá
fylgist hann með þeim og hugsar:
svona var þetta ekki þegar ég var og hét

og eftir nokkur ár mun hann yfirgefa þessa jörð
og hefja nýtt líf sem kóngur í sínu himnaríki ]



[ ég hata þig.
ég virkilega, virkilega hata þig.

af hverju heldurðu áfram að bögga mig?
það hvernig þú horfir á mig gerir mig hrædda.
ég er hrædd við þig.

ertu ánægður? 

ég hræðist að vera nálægt þér.
ég hræðist það sem þú getur gert mér.

ég fel mig þegar þú ert nálægt.
ég svara ekki símanum þegar þú hringir.

ég sé þig í andlitum þeirra sem ég hitti á hverjum degi.

ég þarf að kasta upp.
þetta ógeðslega glott.
ég hata þetta glott.

ég hata þig.
ég virkilega, virkilega hata þig. ]



[ Það er í leikhúsi lista siður 
við lok eru tjöldin dregin niður. 
Enn er svo til þess að gleðja geð 
gestir fá ei í gegnum tjöldin séð.

Í sal ríkir spenna og  þrúgandi þögn 
þýtur fram sagan í lifandi sögn. 
Bak við grímu er ei allt er sýnist 
örvænting innst með leikendum týnist.

En stundum er hulunni haldið frá 
hillingin breytist og sorg er á brá. 
Þetta er skáldverk en lífið er list
að láni og fallvalt á brúninni yst.

Svo eru ljósin slökkt er lýstu mest
af ljósameistara er ekki sést.
Og lokaþætti líkur eftir bið
í leiftri ég sá hann mér við hlið. ]



[ Ég leit mig í speglinum
og sá loks hví þú fórst

grátbólgna hvarma
blæðandi hjarta og brotna sjálfsmynd
óraunhæfa þrá eftir ást
sem ég gat þó sjálf ekki gefið

Gríman féll
og eftir stóð ég nakin
frammi fyrir sjálfri mér
sá niður í hyldýpi sálar minnar
- mína eigin bresti
- mín eigin sár
- minn eigin ótta

og ég fann hve ég þráði
að vernda þetta litla hjarta
þetta nýfundna barn
er bjó innra með mér
án þess að hafa verið sinnt svo lengi

ég opnaði faðm minn
og heyrði orðin læðast af vörum mínum
- fyrirgefðu
- fyrirgefðu mér það að hafa gleymt þér ]



[ Þetta er eigingjarnt,
sjálfsblekkingin uppmáluð.
Enn stend ég hér bíð eftir því að vera hengd upp á vegg,
Stór gulur veggur.
Ég er með hest í hendinni,
en það mun ekki blinda mig frá strætisvegninum svo ég held ótrauð áfram.
Gefum skít í almenninginn,
hverjum er ekki sama.


-þú gætir verið næstur. ]



[ Ég hugsa afhverju halda áfram,
Afhverju ekki láta mig falla?
Falla í faðm eilífðarinnar?
Hinnar fögru eilífðar.
Ég ákalla þig Drottin, vonast eftir svari.
Kannski ákallaði ég ekki nógu hátt?
Ég veit að þú heyrðir.
Heyrðir mína bæn.
Ég er of blind til að sjá svarið
En þú munt opna augu mín.
Gefa mér sjón.
En sár mín gróa seint og illa.
Ör mín munu alltaf vera sjáanleg
Bæði á líkama og sálinni.
Eilífið hljómar vel.
Eitt skref,
Ætti ég? ]



[ Nístandi sársauki, 
úr hjartanu flæðir. 
Dreifist um líkama minn 
og í hugan slæmum hugsunum læðir. 
Sterk þrá til að losna, 
áður en sársaukinn mína sál bræðir 
og ég hverf langt inn í eilífðina. 
Þar veit enginn af mér. 
En samt finnur hann mig aftur 
og læsir klónum í ljóst holdið. 
Heitt blóðið rennur hljóðlaust. 
Myrkið umlykur mig. 
Og sársaukinn nístir enn meira enn áður. 

Skínandi blaðið sker holdið, 
blóðið rennur hægt í byrjun en eykst. 
Ég fell en enginn hér til að grípa. 
Lendingin er hörð þegar botninum er náð. 
Biðin eftir þér, frelsara mínum, verður verst. 
Löng og erfið en ég mun bíða. ]



[ Þegar þú ert mér við hlið,
sýnist framtíðin bjartari á að líta.
Án þín er allt vonlaus bið,
og í mitt hjarta vondar verur bíta.
Ég reyni að losna við þær,
berst um í angist og von,
von um að þú munir koma og ljúka þessu snöggt.
Með einni snertingu losar þú mig undan öllu farginu. 
En þú getur einnig látið mig engjast.
Ég elska þig og hata. ]



[ Ég beið og vonaði,
að þú myndir gera allt betra.
Þú lofaðir mér. 
En þú laugst að mér.
Sást mig aðeins sem auðvelda bráð.
Ég vissi ekki mitt rjúkandi ráð,
þegar mér varð það ljóst.
ég trúði ekki, vildi ekki sjá.
Ég var orðinn þér háð.
En nú, þig ég hata bölvaði. ]



[ Heimurinn fór með þér
þennan dag
ég ruglaðist

Sá aðeins útundan mér
þig brosandi
ég táraðist

Dofnaði upp inn í mér
orðin voru föst
í huga mér

Eitt lítið tár
niður vangann
það eina sem kom frá mér

þennan dag ]



[ Þig ég ekki skil,
þú særðir mig.
en samt þig ég vil.
En ég get ekki fengið þig.
Við pössum ekki saman.
Þó þetta hafi verið gaman.
En gamanið varði stutt,
og gamanið var mestmegnis þitt.

Þú komst, gafst mér loforð,
við saman verðum að eilífu.
Gafst mér þitt orð.
Á öllu vinnum við bug.
En sjáðu hvað þú gerðir!
Hjarta mitt í molum.
Ástin mín í molum.
Hatur heldur hjarta mínu saman að lokum. ]



[ seytlar í rennum
aflvaki lífs

greinar dagsins
í gulnuðum pilsum

haustið stalst í garðinn
sem þjófur um nótt

laufteppi lagði
yfir grasið

það hvíslaði að mér
köldum róm

brátt dansa 
hvítar stjörnur á þaki ]



[ Í fortíðinni fel ég margt.
Margt þar leynist miður svart.
Ég veit þú eflaust trúir vart,
hve vel þú reynist mér.
- Þú ein veist hver ég er.

Í vanlíðan ég villtur var,
á villugötum allstaðar.
Guð minn gaf þó lokasvar,
og lýsti lífsins sýn.
- Hann leiddi mig til þín.

Langri leit nú lokið er,
ég festu mína fann hjá þér.
Þú greindir strax það góða í mér, 
og það sem meira er:
- Vilt njóta þess með mér. ]



[ Jesú á kross,
heyr þú okkar bænir.
Jesú á kross,
fólkið mænir.

þú krossfestur vast,
Fyrir okkar syndir.
Hunsað okkur þú gast,
en ei þú myndir.

Þér þakka ég vill,
þér Jesú þér Guð.
lifa ég vill,
þótt það sé smá púl og smá puð.

Meigi þú lifa í hamingju í nafni guðs sonar og heilags anda amen!!! ]



[ Didda nýja kærasta mín,
sjá nú allir hvað hún er sæt og fín.
Hún mun ávalt vera mín,
ég meina það það er ekkert grín.

Á hjarta mínu hún nú heldur,
hjartastoppi hún nú veldur.
Hana ég elska hana ég þrái,
hún er mér allt ég hana dái.

Hún er mér allt,
mér verðu ei kalt.
Ei ég mun kvarta.
því hún mun mér ávalt vera mér í hjarta. ]



[ Texti hennar, er la! la!
En lagasmiður er hún slyngur.
Stuð á minni ah, ha! ha! 
Á háum tónum galvösk syngur. ]



[ Þú, hinn hvíti riddari.
Ég bíð eftir þér.
Eftirvænting og gleði.
Hugsanir flæða um huga minn.
Ég þrái þig,
ást þína, hug og líkama þinn
Snertingar og kossa ég vil.
Ég bíð, hvíti riddari, eftir þér. ]



[ Þegar ég gekk inn.
Vissi ég,
vissi ég að þú yrðir minn.
Um tíma
En þegar tímin leið.
Ég beið og beið.
Sársaukinn var dýpri og dýpri.
Þangað til að hann hvarf.
Mér varð ljóst,
að þú áttir ekki ást mína skilið.
Þú aðra kaust.
Mér er sama. ]



[ Tyrðill, væskill, aumingi,
lúser, kveif og spjáta.
Drusla, hóru-andskoti,
tussa, fífl og táta.

Fékk ég þessi orð á mig,
er ég kvenmann sagði:
Vil ég helst nú losn’ við þig,
að öllu fyrsta bragði. ]



[ Ringulreið, rjúkandi rúst
hvað er að þér?
Hvað hefur komið fyrir þig?
Allt í einu skil ég ekki neitt
upplifi mig týnda í einskismannslandi
geng upp götuna..mjóu
fyrir endan blasir ásjóna þín
vitfyrrta ásjóna manns í dulargervi
blekkir alla.. líka mig..
ekki síst sjálfan sig
skríður um sem eitraður sporðdreki
stingur broddinum niður þar sem honum hentar..bara því hann er einn í heiminum

Hvernig væri að taka hausinn upp úr rassgatinu á sjálfum þér? ]



[ Inn í djúpa dalinn minn
dansar skuggi aftaninn.
Hér við gamla hulduslóð
hvíslar þögnin að mér ljóð.
Efst í ævi anda minn
ég hef lagt til lítil blöð.
Á þeim efst í þetta sinn
eru ykkar nöfn í röð.

Um mig kyrtil kápu vef
krossinn tek í ferðum ber.
Síðast og ekki síst er með
í skugga lítið sálmakver.
Með þeim fylgja falleg lín
fornu vonar klæðin mín.
Kyrrt og hljótt úr felum fer
faðma þig en enginn sér.

Ég er augnablikið bert
bregst þér ei á ögurstund.
Alltaf er en aldrei snert
ég er innst í hugarlund.
Skipið bíður siglir senn  
segl mín hyl en samt þau sjást.
Byr um höfin blæs þó enn
bráðum ætti land að nást. ]



[ Ég keypti mér bland í poka 
og gaf ykkur auðvitað með mér
eins og alltaf
þegar ég loksins fékk mér mola
var hann súr
vondur
en ég hámaði hann í mig 
og brosti að sjálfsögðu til ykkar ]



[ Fegurð er ekki fegurð 
nema gölluð sé ]



[ Hvað er þetta bros að gera hérna liggjandi á gólfinu?
Veistu ekki að það er bannað að henda rusli út um allt.

Hvað er þessi hlátur að gera beint fyrir framan útidyrahurðina?
Það kemur dragsúgur inn til mín.

Hvað er þetta hjarta að gera í ofninum, óvarið og enginn álpappír til að halda hita á því?
Þú veist að það verður skítugt. ]



[ Það er satt að allir menn sem þú áttir
voru eittsinn höfuðlausnin þín
og þú kunnir að kankast á við þá
og kreista úr þeim næringu
líktog væru þeir lofnarblóm
á líknarbelg allra þeirra barna
sem ófædd önduðust 
undrandi spyrjandi deyjandi
í blóði þeirrar bleyðu sem grátandi
blátt áfram bugaðist
ólánsöm og einmana
með alla þá sem hún elskaði
einhversstaðar í hítinni
útjaskaða ónýta
undrandi spyrjandi
-því tókstu mig með töngum
tafsandi sonartorrekið
er ég átti eftir að elska þig 
af allri orku minni
nú ligg ég hér í leynidys
lágt er á mér eigið ris
þú kastaðir á mig kveðju
er komin var heilög nótt
og allir menn sem þú elskaðir
undrandi til himnanna
litu í leit að festu
hjá lofnarblómakrönsunum
sem skreyttu skýin
skjálfandi
höfuðlausum her. ]



[ “Betra er hóf að hirða
þá hamingjan er blíð”
og grundir sínar girða
þegar góð er veðurtíð.

Barlómur og barmavæll
er bremsa á framagengi.
Góður vilji er sigursæll,
á seiglunni flýtur lengi. ]



[ Eitt sinn var hundur,
hann var algjört undur,
hann hét Guðmundur,
og var um munnin bundur. ]



[ Snjórinn fellur,
tindana á.
Hey, þarna heyrðist hvellur,
kíkjum á. ]



[ Ég vaknaði undir valtara. 
Djöfull var það vont. 
Ég fann nefið splúndrast.
Hljóðið sem heyrðist var eiginlega verra.
 Brjóstin voru flött út. Sársaukafullt.
 Ég fann rifbeinin brotna eitt í  einu 

Ég gat ekki andað. 
Lífbeinið.
 Nei.
 Stoppaðu. 
Gerðu það. 
Ég get ekki meira. 
En hérinn sem stýrði valtaranum rak upp hláturroku sem breyttst öskur sem ég hélt að myndi aldrei þagna. 
Þegiðu.
 Ég vil halda eyrunum þó líkaminn brotni alltur. 
Stoppaðu áður en kemur að hnéskeljunum.
Ég verð að halda þeim.
 Mig langaði einu sinni að vera dansari. 
Af hverju get ég ekki öskrað?
Barkinn er brotinn. 
Af hverju hjálpar mér enginn?
Af hverju stendur þetta fólk  í kringum mig og hlær?
Sumir benda meira að segja og taka myndir. 

Lærbeinin eru þykkust og stærst. 
Bara að þau gefi ekki undan þrýstingunum.
 Hvað er að gerast?
Síðan hvenær keyra hérar valtara?
 Hljóðið dýpra en ógeðslegra en þegar nefið og rifbeinin brotnuðu. 
Kannski var nefið ógeðslegra. 
Ég er búin að gleyma því. 
Leggurinn brotnaði í tvennt. 
Ógeðslega tilfinningin við það að finna brotið bein stingast í nærliggjandi vöðva. 
Vinstri leggurinn. 
Ég get ekki líst hnéskeljunum. 
Þá byrja ég að öskra. 
Raddböndin gefa sig. 
Sköflungarnir héldu.
 Ristin jafnaðist við jörðu.
 Ég er heppin að vera með liðugar ristar. 

 Hérinn er löngu búinn að keyra í burtu.
 Ég veit ekkert hvert hann fór.
 Kannski er hann að valta einhvern núna. 
Kannski er það áhugamál hans.
 Það sem heldur honum gangandi. 
Kannski á hann friðsæla hérafjölskyldu sem kveður hann áður en hann fer í vinnuna á hverjum degi.
Duglegur valtarahéri. 
Þau vita ekki að hann fær peninginn fyrir allt stritið frá glæpamanni sem heldur ólöglega netsíðu.
 Nú ligg ég hérna ein. 
Allir eru farnir
 Ég veit ekki alveg hvað ég á að mér að gera í dag. 
Sem betur fer er ekki rigning. 
Sem betur fer bý ég ekki á stað þar sem rignir súru regni ]



[ Ætlastu ekki til
ég sjái þig.
Ætlastu ekki til
ég nenni.
Ætlastu ekki til 
ég tali
og brosi til þín
með stjörnur í augunum
Ég geng örugglega framhjá ]



[ Ég dey í höndum þínum
og óska þess að deyja tvisvar
Ég finn varir þínar titra
og finn tárin þín á augnlokum mínum
sem opnast og lokast.
Svona vildi ég einmitt deyja.
Helst vildi ég að þú deyðir líka
úr sorg
og dyttir fram
á ber brjóstin mín
sem væru ennþá heit. ]



[ Um óvíst skaltu ekki þrátta,
enda er miklu betra að þegja.
En aumt er að vera utangátta
og ekkert að hafa til að segja. ]



[ She´s absent for now, but don´t you worry, she´ll be back in a daytime, --in the daylight.

In the high key of his tone of voice he arose and cotton on how beautiful the dull dancer was in the distance of his heartbeat, how his heart went pit-a-pat as she ambled across the floor like the mice parade from hole to hole. And her wondrous das in the atrium became speechless and the dumfound in the soft air was oh so full of charm and joy, and when they hark back on the good times it still lures a smile upon every rum-drinking lips in town, it´s like an array of thousand peeresses marching into every canton but still hiding in only one woman, --the dancer on the hills, folding in audacity with pride and mooching prattle with the gnomic tone. The sconce is never empty when she´s around. But, ere long, the tavern was as shivery as midnight in the blackest fall, every song was dim and cold, drab and bold. When she came along there was like a nativity after another, the dawn has risen again through every window and the shutters drawed back to revert into the gloomy bleakness miles away. Oh, yea... they skipped the day. --When she arrived the chrysalis went off our lungs and the quick squall we heard in the remoteness blenched quietly within a minute or two, they were calling for the black-and-white tint for its return trip back home. 

Please, be quiet... the beast inside of us all! Please, be still! In every pile there´s a dancefloor for you to step on. Please, stay calm. You won´t be alone when you die. Oh, no... you won´t die alone. ]



[ Jólatré í stofu stendur
stjörnurnar glampar á.
Flaska á borði, á lofti hendur
mamma stjörnur sá.

Mamma ein í stofu situr
skælir og kveinkar sér.
Það verður gaman er pabbi flytur,
fleiri gjafir handa mér. ]



[ .............Krebs
.........Krebs er kvöl
....Krebs, þér eigið ei völ
.......svo fáðu þér öl
.............Krebs ]



[ Hlassmaur,

hassgaur,

lítill rasssaur.

Jólagjafirnar mínar 1979. ]



[ Vildi að ég væri heyrnarlaus
er óhroðinn í útvarpinu hljómar
Stekkjastaur nú látinn er, hann fraus
nýi jólasveinninn nefnist Ómar ]



[ Sveinki liggur gólfi á,
úr munni stendur haki.
Hlið hans liggur móðir hjá, 
með rýting einn í baki. ]



[ Það er mynd af Maó formanni á veggnum fyrir aftan klósettið mitt.

Frjáls túlkun er leyfð. ]



[ Krakkar leika saman nú,
í rjóðri dansa saman.
Við götu hittumst ég og þú,
og skelli hlægjum bara.


Vinir góðir 
vinir sælir
vinir alla eilífð ]



[ Með dynjandi lófataki
vaknar hugurinn
og sveimar um veruleikafirrt lífið.
Sötra heitt kaffið
og tekst á við óraunveruleg verkefni.

Með hnútinn í heilanum,
heilsan dvínar.
Æpandi mávagarg hamingjunnar
sker sig í sálarlífið,
ómurinn bergmálar í tómum hausnum.

Kyneðlið þvingast um krossgötur,
kæfandi árátta.
Fullkomnun líkamans brestur
og öldurnar svigna
undan briminu í skjálfanda hjartans. ]



[ Hvítur hestur
Fallegur ungur 
Þegar hann stígur af baki
Felur andlitið
Gríman tekur vel á móti mér
Orðin svo mjúk 
Hjartað tekur kipp
Sviðnir fingur hans  halda í höndina
Hann er vanur
Segull
Ég er skautið sem eltir
Hvíti hesturinn veit ekki hvort hann sé að koma eða fara ]



[ Hraðinn drepur
sál og líkama.
Stressið tæmir
hug og hjarta.

Auglýsingaáráttan
skerðir veruleikann.
Hnattvæði-fýsnin
heftir sjálfstæðið.
Fyrirmyndadýrkunin
fletur persónuleikann.
Peningagræðgin
hamlar frelsið.
Tæknivæði-þráin
tekur trúna

og lífið lekur í gleymsku. ]



[ Hjá auðkýfingnum upp úr sauð:
,,Öll mín gleði er horfin braut.
Betra er að hafa yndi en auð\",
emjaði karlinn og sig skaut. ]



[ Vegna þess! ]



[ Ungur maður fannst látinn við Alþingishúsið...

Hann var tannlaus með eitt auga. ]



[ Á Úlfljótsvatni í góðum gír
glaðir skátar una.
Saman vinna snót og fýr
að starfi sem þau muna. ]



[ draumaprinsar 
eiga bara að vera draumaprinsar
og skúrkar skúrkar

þetta átti ekki að vera svona erfitt
þú áttir ekki að svíkja mig
og iðrast svo 
þetta á ekki að vera svona flókið

vertu bara skúrkur
það er svo einfalt
fyrir mig ]



[ skattstjórinn
er í álögum
á skrifstofutíma

hann er þó ekki hnepptur í þau
heldur jakkafötin

tvíhneppt ]



[ annar
- bílstjórinn -
kvensamur með afbrigðum

honum leyfist
er sagt
að taka það sem hreyfist
sem fyrst

hinn
- hinn -
vafasamur með ólíkindum

það hefur frést
að hann
vefji allt sem sést
sem mest ]



[ Lífið er aðeins bið eftir dauðanum,
ef lífið er skemmtilegt
þá líður það hjá á örskotsstundu.
En ef lífið er leiðinlegt
og tíðindalítið
þá muntu lifa vel og lengi. ]



[ Grátandi gekk hún niður Laugaveginn
og snýtti sér í kápuermina.
Hún var upptekin við að þurrka tárin
af efri vörinni
þegar handarbak hennar straukst við
trefil. ]



[ I'm in the shadow,
I'm in the wind.
Wishpering in your ear,
I love you, I love you
so much, but please
don't leave me alone.
In the dark.

I'm still standing here,
Alone in the dark.
Alone watching
how beautiful you are.
Wondering, why can't you see me?
Why can't you love only me?

I'm in your dreams,
but you can't see me
because I'm in the wind,
I'm in the shadow.
Wishpering I love you. ]



[ Það hellirignir.
Ekki úti,
heldur í huga mínum 
og hjarta

Eldur brýst um í hjarta mínu.
Reynir að losna.
Kemst ekkert,
hann kyrrist um stund.
En kyrrðin varir aðeins í stuttan tíma.

Blossar svo upp með ofsa.
Dregur í sig alla tiltæka orku.
Ég get ekki andað.

Umbrot.
Allt svo bjart.
Dauðaþögn.

Ég ein eftir.
Án þín.
Sterkari en áður. ]



[ Hjarta sem brestur.
Allt hristist og skelfur.
Blóð flæðir út um allt.
Allt verður blóðrautt.

Hljóður grátur.
Nístandi sársauki.
Enginn sér tárin
renna í stríðum straumi
niður rjóðan vanga
og skilur eftir sig glitrandi línu. ]



[ Hjarta lífsins,
slær í iðrum jarðar.
Fyllt með hita og ólgu.
Ólgandi hitinn brýst út.
Eftir á, ríkir kuldi yfir öllu,
og hjartað storknar.
Slátturinn þagnar.
Og að lokum er ekkert eftir.

Eitt andartak.
Einn hjartsláttur sem brýtur ísfjötrana.
Vona lifnar og gæðir allt lífi á ný.
Ólgandi hitinn brýst fram 
og streymir á ný
um hjarta lífsins. ]



[ Ég, föst í hringiðu lífsins.
Slepp ekki frá örlögunum.
Slepp ekki frá þér,
Drottni í hæstu hæðum.
Senn mun ég standa fyrir framan þig.
Hljóta minn dóm,
mun hann verða mildur, 
eins og þú?
Eða harður, 
eins og fallið niður?
Ég mun komast að því,
fyrr eða síðar.
Á meðan ég bíð,
ætla ég að lifa lífinu vel,
svo ég verði dómsins virði. ]



[ Minn hinsti andardráttur,
mun ekki verða aðeins sá síðasti,
heldur einnig sá fyrsti.
Því þá hefst byrjun á nýju lífi. ]



[ Sárt er mitt hjarta,
því áhyggjur stöðugt í mig narta.
en á meðan meinið er lítið og aumt eins og varta,
hvað ætti ég þá svosem að vera kvarta. ]



[ Erfið er eymdin mín og þín.
Leikum okkur saman, á ný
gaman. ]



[ Velkomin í lífið.
Þú ert komin á guðsvegum.
Af þér skein,
þegar ég leit þig fyrst augum.
Svo falleg og saklaus.
lítil og brothætt.
Guð mun vernda þig,
fyrir öllu illu.

Drottin er búin að velja örlög þín,
við vitum þau ekki.
En framtíð þín er björt.
Velkomin í ást okkar allra. ]



[ Gamalt fyrir þér, 
nýtt fyrir öðrum. ]



[ Gortar og góðum lýsir
genum ættingjanna.
Afinn stoltur auglýsir
afrek kynbótanna. ]



[ Ég geng um eins og í draumi eftir götunni.
Leiði litlu systur mína niður tröppurnar.
Ljós á himni sem endar í hafinu bláa.
Þvílík fegurð.
Rauðir dropar fljúga um.
Þvílík fegurð.
Gæti staðið hér að eilífu og fylgst með.
Allt í einu heyri ég öskur.
Droparnir eru ekki dropar.
Eldglóandi hnettir lenda við fætur mínar.
Ég hleyp af stað en er ekki nógu snögg.
Allt í einu missi ég takið á henni og allt fer til fjandans.
Ég geng um í leiðslu framhjá rústum húsanna sem rétt áðan voru heimili.
Ég græt.
Allt í einu hrekk ég upp eins og upp úr martröð.
Ég ligg í rúminu mínu, það er allt dimmt. Ég er ein.
Þetta var allt saman draumur. ]



[ Ætíð reyndist mér vera best að biðja,
bónar þá alla er mest höfðu að gera.
En bændur sem bárust lítt við að iðja,
betra fannst mér oft að láta þá vera. ]



[ Á hjara veraldar klæðir grasið sig í haustbúninginn því þar eru engin tré.

Grjóthellur hvíla sig milli grastoppa, fjöllin á aðra rönd, svellkaldir hamrar á hina. Rigningin brúar bilið.

Hafið brotnar á berginu. Vonandi brotnar bergið næst, hugsar það. ]



[ Einmana sveinninn hryggi
var horfinn úr dalnum djúpa
og ástarstjarnan hulin gráum skýjum

vatnið kann söguna
en segir fátt um eigin sýnir
Hraundrangi sveif eins og hjarta
í lausu lofti

hvort hafi það verið
rétt spegilmynd
er undir deginum komið

hvort hafi það verið
Narkissos eða Amor
og hvors lokka hann greiddi
við Galtará. ]



[ Jólin koma Brátt,
börnin syngja hátt.
Úti er frostrós,
og inni kertaljós

Kærleikur, friður
fjölskyldan sest niður,
jólasveinninn læðist
Frelsarinn þá fæðist ]



[ I'm Trapped in a prison
where nobody loves me
and noone even cares
where's my knight in shining armour
I want him to come
but he isn't even on the way
he isn't even close
'cause I'm trapped in a prison
a prison of my mind

 
I'm trapped in a prison
and I can't see no light
Where is Jesus the loving light
I need him here, but I can't hear
he's rapping on the door
the door to my heart
he opens up the prison
the prison of my soul ]



[ Kertið er brunnið út
það er slokknaður loginn
lífið fjarar út
Augun eru hyldjúpir brunnar
fullir af eymd
varirnar; skorpnuð laufblöð,
dottin af trjánum.
Húðin hvít,blóðið seytlar
útum sárin á úlnliðnum.
Dauðinn leggst yfir allt
Þögnin grúfir yfir öllu

Hún liggur á grafreit
grafreitnum þar sem þau
grófu ást sína,
ástina sem var svo sterk
þau héldu að hún myndi
endast að eilífu
Hún endist að eilífu
en í hjarta þeirra
breittist hún í eilífa þjáningu
sundruð um eilífð

Frostið lætur frostrósir
án legsteininn og grasið og allt í kring
hún liggur þarna og deyr
andadrátturinn fjarar út
hjartað hættir að slá
andi þjáninga svífur útí nóttina
hina eilífu nótt ]



[ Darkness falls upon
my face,
the light it leaves
without a trace.
Darkness falls
upon my face,
makes my heart,
lose all it's grace

The sun comes up
and filles my heart.
My soul no more
is falling apart.
Darkness trails away
on a black old cart
shoots me again with
a poisnus dart

Sun goes down
in the old graveyard
darkness falls and I
let down my guard.
The door slams shut
in the mentalward
the cuts heal late
for life I'm scarred ]



[ Í kvöld mun ég horfa í himininn inn
og hugsa:  þarna er stjarna.
Þótt viti ég núna að Venus þar skín
sem villir enn hugina barna.
Mig langar samt ennþá að lifa í trú
á ljósið sem blikaði forðum
og upplifa það sem í æsku ég sá
en ekki fæ lýst með orðum.

Ég gat ekki skilið það glitrandi tákn
sem geymdi hér söguna alla,
um barn sem að fæddist í birtunni þess
og bænirnar Jesúm kalla.
Englar og vitringar áttu sér líf 
og uppi var skapari þessa
sem klerkarnir hitta í kirkjunni oft 
og kunna svo vel að blessa.

Árin þau líða og æskan er brott,
ellina tíminn vekur.
Manneskjan á sína minningu´um hann
sem mörgum frá ljósið tekur.
Skrítið er lífið og skemmtilegt oft
þótt skuggar í hornunum bíði,
englarnir flognir að endingu brott
frá eilífu mannanna stríði.

Hátíðabragur og heilög jól,
hryngja nú klukkurnar allar.
Kertaljósin og kaldur snjór
og kjötið í ofninum mallar.
Saminn er friður og sungið í kór,
sælla´er að gefa en þyggja.
Og Jesúbarnið og jólasveinn
í jötunni saman liggja.

                         Ó.G. 05 ]



[ Hún Katrín kann að spila,
hún spilar á mandolín.
Hún Kristrún kann að spila,
hún spilar á bassa fín.
Svo syngja þær um Snata
snjalla vininn kæra.
Þær systurnar sitja og spila
og syngja ljóðin sín.

Hún mamma um systurnar syngur,
hún syngur fyrir þær.
Svo telur hún tuttugu fingur
og tuttugu litlar tær.
Er kisa kemur á gluggann
með kámuga þófa og klær,
þá Kristrún kisuna tekur,
kembir henni og þvær.

En svo urðu fljóðin fleiri,
þeim fjölgaði skjóðunum þeim.
Og hljóðin meiri og meiri
er María kom í vorn heim.
Og skruddurnar skammast og rífast
ef skert eru þeirra völd.
Pabba og mömmu þær mæða
frá morgni og fram á kvöld.

En þó að þreyttar mömmur
þrái nú hvíld í nótt.
Og langi að afar og ömmur
angana svæfi  rótt.
En morgninum mæta svo glaðar
og mömmuna faðma blítt.
Á kinnina kyssa hann pabba
svo karlinum verður hlýtt. ]



[ Fylgdu þinni skynsemi 
fram sem hún nær,
farðu snemma að hátta 
svo andinn verði tær,
freistaðu að ná fram 
betra lífi en í gær,
lát frumlegheitin vaxa 
sem á trjánum, 
en mundu að þú átt að 
rísa upp af hnjánum. ]



[ Á gylltum hæðum
í döprum glæðum
deyr

Kaldir fætur
blíðlega grætur
grey

Kemur og fer
með ópunum sker
hró

Það var þá ]



[ Ég, um mig, frá mér, til mín.
Sú hugsun er ríkjandi í dag.
Allir syngjandi sama lag.
Er ég ein öðruvísi hér?
Ég er loksins laus frá þér,
Allt snýst mér loks í hag. ]



[ Hælavökur hröð á stjá,
hlaupunum má ei linna.
Húsbóndinn sem í leti lá, 
langaði hana að ginna.
Helst til feit en hýr á brá,
heppni var slíka að finna.
Sú hafði líka sömu þrá,
slíkt gaf hún oft til kynna.
Örlítið beraði brjóstin þá,
bar við hún þyrfti að spinna,
pilsunum snögglega fletti frá,
en flúði svo aftur til hinna.
En bónda leiddist leikurinn sá,
logaði girnd og sinna,
fangaði hana í fletið sér hjá,
fjölbreytt er kaupavinna.

Eftirmáli:
Hælavökur hefur nú,
heldur tapað spori.
Ólétt gefin í góðri trú
og giftir sig að vori. ]



[ Ó vei mér! 
Neydd í þennan ískalda heim, 
fullan af grimmd og illsku! 
Engri ástúð beint að mér, 
aðeins augum fullum af ágirnd og græðgi! 
Eftir að móðir mig í þennan heim aldi 
var ég dæmd til að veltast ein um hjá henni kaldri, 
í þessari köldu og takmörkuðu veröld 
þar sem græðgi, ágrind og kuldi ríkir 
og lyktin af illsku húkir yfir eins og hrægammur yfir dauðu dýri! 
Ég vissi að ég myndi aldrei sleppa, 
því ég var talin sérstök 
og var sjálfkrafa þar með dæmd hræðilegum dómi, 
- að vera föst í miðri hvolpaframleiðslu að eilífu! 
Þó ég hafði aldrei gert neitt, 
hvað þá að ég gæti það! 
Svo ég bíð bara eftir hægum dauða mínum og vona, 
vona að þá muni ég sleppa! 
Og hugsa augnablik hvað yrði um þá hvolpa, 
sem ég myndi með tímanum koma í heiminn með erfiði? 
Þá ísköldu nótt slapp ég og fór, 
hamingjusöm hljóp yfir regnbogabrúna! 
Og það sem gladdi mig mest að það voru engir afkomendur, 
tl að kveljast! 
Því móðir mín var farinn á undan, 
og ég vissi að hún beið mín hinummegin! 
Þó að líkaminn væri eftir yfir vikugamall. 

Loksins, loksins var ég frjáls ]



[ Hljóð ykkar, renna í stríðum straumum.
Skerast inn í hjarta mitt.
Tæta í sundur vörn mína.
Ég græt hjartað mitt í laumum.
Reyni að safna saman brotunum.
Fullnægja ásakanirnar þörfum þínum,
til þess að pynta mig og pína?
Eða er þetta bara til að sýna,
að þú ráðir yfir mér?

Þegar ég fékk vilja minn,
fór allt að breytast.
Því þetta var ekki vilji þinn.
Svívirðingar í mig hreytast.
hægri, vinstri.
Guð, heyr mína bæn og linntu þessu.
Á endanum er sál mín öll í lemstri.
Ég get ekki lifað í svona pressu!

Raddir ykkar, særa mig.
Ég hef minn eigin vilja.
Ég er öðruvísi en þú!
Reyndu nú það að skilja!
Þú getur ekki upplifað þig,
aftur í gegnum mig.
Því ég er önnur en þú.
Sættu þig við það. ]



[ Það var ÉG 
sem settist á Miklubrautina 
og stöðvaði alla umferð.

Það var ekkert sæti fyrir mig í prófkjörinu. ]



[ Nú oss gefur góða tíð
gleðjast menn af þessu.
Áður var hér orrahríð,
og allt að fara í klessu. ]



[ Of mikil fegurð,
of mikil orka,
of mikið stolt,
til að lýsa sé hægt
í örfáum línum.

Ég gæti skrifað þúsund ljóð
um litlu eyjuna sem kölluð er Ísland,
en aldrei yrði það nóg.
Nóg til að lýsa
landsins fegurð,
landsins orku
og stolti mínu fyrir það
að vera Íslendingur. ]



[ Ég sat vid gluggann og horfdi á hafid bláa 
sá öldurnar stara á mig, augun ljómudu ég var til á ný. ]



[ Heiðbrá er okkar vinkona væn
víst kemur hún oft til messu.
Sérhverja athöfn hún byrjar á bæn
svo bæjarlífið fari ekki í kessu. ]



[ And the drive-in felt forever as the midnight clock was in pattering mood for the whiskey crushed air to sashay with his pall on the road to nowhere and every now and then he warbles the love song he wrote overnight or two; "Feeling her hand in mine", and with a lover´s blood he wrote a song about his only friend, "the cigarette smoke and smell of pint is truly my brand." Beloved son and holy; "father, this is my only. God knows where I´ll stand in five years but the miles are boundless and for my miry feet the end is just back then when I crossed the land of this no-win inn... so my life isn´t over, oh no my dearest, but I feel it´ll never start. So I wonder... what are angels when they die? People say they live forever, but I´m not sure, are they alive?" ]



[ My date of birth kept in memory of a bartender; the only one in town, the dull dye smother of cigar fixedly closes the ceiling above and the draught of alcohol is on my bleary lips. This is the taste of every tomorrow and I´m not asking for more or less. "Hey, potboy! Hand me a second one, I´m boon and the sun is late and I won´t barricade my being." My hands are under a hammer and I don´t even care, it´s your counteract to miss, a small fortune of my life. Lonesome I watch the desert train run over my very last dime, and my crossing from the town is crowned. Lonely I sag watching the minute alley squat... I´m humble in this world but I always got a seat to endue and when, oh when my bottle gets empty I´ll be ready with another one and so on I go through the end and the timeworn scarecrow will sleep as I swill my last drops in the moldy duct of nowhere. ]



[ Oh well, it could be worse. We are sitting above every tower watching our hope losing its dignity, that´s the bright side, yeah we got one honey. Not only we can see it, we are living with our grandmothers drinking red wine while the lost ones are drinking the last drop from this desert of mine. Six minutes is like the neverending story of hours passing days... can you imagine the night crossing years? Oh well, the parade will survive this land, the miles spreading wide, they are not home yet and never will... oh, no. I´m not sure about you, but I´m getting a bit tired of the loss of friendships while there´s none. Long gone they walk, and they are still walking. I will watch, yeah, I will watch them. And the dying ebullience, we should call for an ambulance. Do you really think they´ll learn from it? Do you really think it would be worth it? The ton is careening on its left side, and it tumbles in its self. And by the rite they are building fires... there´s no bourn in sight. There´s no rooftops, only the red sky reflecting the color of this shoreless clime. 

Sarah? Are you still with me? 
John! Where´s my whiskey? 

And, John! One more thing... pick up the phone and call for a fleeting succor. I´m having some struggles with this world. ]



[ Afhverju ertu að fara
gerði ég eitthvað rangt?
Við áttum bæði þátt í því
og síðan er orðið langt.
Ég skil ekki þetta vesen
og eilífðar væl
við vorum ávalt vinir
þar til þú snerist á hæl.

Við vorum bara drukkin
og ekkert meira en það
þú þarft ekki að fara í kerfi
ég ekki um þetta bað.
Við getum talað saman
án þess að það sé eitthvað mál
það finnst mér að minnsta kosti
og ég hef hjarta og sál.

Það er meira en að segja það
að kasta vináttu á glæ
og okkar er of dýrmæt
til að henda út á sæ.
Ég vona aðeins þú jafnir þig
og gleymir þessu svo
því ég mun bíða þolinmóð
í áratug eða tvo. ]



[ I'm not like all the other girls
who hop into cars with anywhom. ]



[ Hamingjusólin hjá þér skín
heima í bóli hlýju
nú um jólin mamma mín
mitt er skjól að nýju. ]



[ Frænka mín var undrabarn
með klístrað slitið hár
flatbrjósta og föl
en ógeðslega klár.

Svo varð hún 15 ára
og á hana uxu brjóst
hún byrjaði með Kára
og litaði hárið ljós.

Kári gekk í kindaull
hann var háður rommi
Hann þóttist vera kvennagull
en var í rauninni hommi.

Frænka mín varð ólétt
og föl með slitið hár
Kári fékk kosningarrétt
varð feitur gugginn og grár.

Frænka mín missti barnið
og Kári flutti burt
hún tók saman prjónagarnið
og keypti sér kannabis jurt.

Hún er ekki lengur undrabarn
og ekki lengur klár
hún er orðin dópisti
með úrsérvaxið hár.

Kári flutti til Danmerkur
eignaðist fjögur börn
varð ljósbrúnn og sterkur
á hús við fallega tjörn. ]



[ Þegar ég sá hann aftur í miðbænum,
með úfið hár,
í tættum frakka,
ælandi.
Þegar ég sá pabba minn í miðbænum. ]



[ Þú sargar í hjartað mitt
með myrrulausum víóluboganum.
Angistarfull tómahljóð koma
við hverja ástíðufulla stroku.
Strengirnir eru æðar
sem slá af þránni einni.
Um leið og þú hættir að spila
slitna strengirnir 
og ást mín vellur út 
sem dumbrauðir tónar
úr fegurstu sónötu 
sem er samin til þín 
í söknuði og eftirsjá. ]



[ Þegar ég var öfgamaður
sex ára í sveit
barði ég allar beljurnar
og uppnefndi eina geit.

Ég neitaði að raka heyjið
og heimtaði appelsín
bóndakonan trylltist
ég kallaði hana svín.

Ég grét mig í svefn á kvöldin
og hvíslaði ofurlágt
bað guð um að bjarga mér
ég ætti svo ósköp bágt.

Svo heiftarleg varð mín heimþrá
ég flúði lengst upp í fjall
settist að í helli
át fífla og drullumall

Þegar ég kom til baka
fór allt í bál og brand
bóndakonan brjálaðist
og lét mig drekka hland

Ég sagði aldrei neinum
frá sorg minni og raun
í sveitinni fyrir norðan
við ódáðahraun. ]



[ Það sem gerðist 
þessa nótt 
getur enginn lýst
með orðum 
né gjörðum.
Yfirnáttúrulegir kraftar undirmeðvitundarinnar
færðu okkur saman, 
sameinuðu okkur 
í fyrsta og síðasta skiptið.
Enginn fær að vita
hvað gerðist
nema við tvö. 
Við geymum það 
í hjarta okkar,
djúpt grafið
innan um mistök 
og feilspor 
sem við gerum í lífinu. ]



[ Ég elska þig
elsku littla 
systir mín
sem sefur 
svo vært
og hlærð
svo dátt
brosir svo 
blítt til mín
en mundu
fyrir mig
allt þitt líf
að ég elska þig. ]



[ 1,2,3,4,5, dimmalimm
lífið svo létt
sem leikur
er maður er barn.

Svo maður eldist
og lífið flækist
með ári hverju
en ánægjan er enn til staðar.

Svo maður fellur frá
allir syrgja
en maður svífur
svo létt á bleiku skýi
eins og barn. ]



[ Mánaspjall
Lag John Browns body, bandarískt.

Máninn starir agndofa frá efsta sjónarhól,
undrast þetta skrítna lið sem vítt um foldarból
hamast við að berjast þar um bita hvern og spón.
Honum blöskrar þessi sjón.
Þokast hægt um himingeiminn,
hnyklar brýnnar, rór og dreyminn.
Ætlar sér að siða heiminn
og sætta þessi flón.

Sjáið hvernig skrefagreiður þrotlaust þramma ég, 
þreytist aldrei, hef þó lengi rólað sama veg.
Ég hef aldrei abbast nokkuð upp á náungann
og enga pretti kann.
Takið nú upp sömu siði,
sjáið náungann í friði.
Starfið öll í einu liði,
þið eigið sama rann. ]



[ Innst í dalnum, upp við fjallið:
ofurlítill bær.
Ilm af mold og grænu grasi
geymir hægur blær.
Efst í brekku ærnar spakar kroppa
inn við klettinn börnin glaðvær hoppa.
Litlu utar Dreyri gamli dregur plóg,
dregur seint og hægt en áfram miðar þó.
Grasið þekur gráan móinn hægt og hægt.
Hægt og hægt.

Innst í dalnum: auðar tóttir
engin börn að leik.
Brot af plóg í svörðinn sokkið
sinan dauðableik.
Hrumum njóla hráköld gola bifar
hægt og stöðugt klukkan áfram tifar.
Krummi þögull fjaðrir knýr við fjallsins egg.
Feigðin hvíslar döprum róm við tóttarvegg.
Hleðsla brestur, hrynja steinar einn og einn.
Einn og einn.
Einn og einn. ]



[ Tamning
Lag: Havah nagilah,ísraelskt þjóðlag.


Laðar hin ljúfa gola,
ég legg á fola
og vaskur vind mér á bak.
Fjölmarga hef ég hamið
og hraustur tamið,
því afar traust er mitt tak
fjörugum folum á,
fljótur að siða þá. 
Lexíu þessi á líka að fá.
Harður við hann ég er,
hamast og stokkinn ber,
staður og kargur hann streitist gegn mér.
Hott — hott — hott, hott, hott, hott.
Trylltur svo hann tökin þrífur,
tauminn næst hann af mér rífur.
Stökkið tekur stormi líkur,
stingur sér og áfram rýkur.
Þvílík reið
langa leið.
En mér tekst að skella á skeið. ]



[ Hægt og hljótt
að mér læðist 
hugsunin um þig.

Hvers vegna fórstu
skildir mig eina eftir 
í öllu þessu myrkri.

Hvers vegna
gastu ekki 
hætt.

Áður en það 
varð of seint 
og myrkrið tók þig.

Tók þig frá mér
ég sakna þín
er ein eftir.

Ein í myrkrinu
kemst ekki upp
vantar eitthvað.

Einhvern eins
og þig
til að halda mér í.

Og hjálpa mér
að sökkva ekki dýpra
og sjá ljósið. ]



[ Vinátta,
hrifning,
losti,
ást.

Allt eru þetta 
tilfiningar
sem ég hef gefið
en ekkert fengið í til baka.

Nema skítkast 
frá þér
Svo til hvers að gefa 
þér hluta mér.

Þegar þú bara 
tekur og tekur 
en gefur mér
ekkert í staðin. ]



[ Ég kalla á eftir öskrinu
sem stoppar og horfir á mig
eins og ég hafi gert 
eitthvað mjög slæmt.

Ég lít til baka og sé þögnina
stara á mig með tómum augum
eins og hún sé að reyna
að segja mér eitthvað.

Ég tek tilhlaup og hleyp 
í gegnum sorgina
sem heltók mig
og hélt mér föngnum í myrkri hugans
þar sem allt sem ég sá
var sorglega sagan um mig. ]



[ Nei
ég fæ ekki útskýrt kennd svo sterka
jafngamla tilvistinni

ég skil ótta þinn
við það sem þú ekki skilur

en þig að viðurkenna
að skilningsleysi mitt
er jafnt skilningsleysi þínu ]



[ . ]



[ Á blað þú bitur ritar,
blaut tungan ei hefur mál.
Fingur frakkur stritar,
frár skrifar sögu um bál.

Þú hélst í hönd á mey,
hún sem var ei þín.
"án þín þó ég dey!"
öskrar þú til mín.

Í gegnum tárin tala,
tekur þú um minn háls.
Son þinn mun ég þó ala,
það kemur ei annað til máls.

Högg á kynn þú kastar,
kemur fólk þá inn.
Með mar um handarristar,
Móðir flýr með son sinn. ]



[ I was really happy girl
in love with a boy who
I loved so much.
But when we broke up I was lost
Lost in this black world
I didn't know what i could do.
I couldn't live with it,
too see him with another girl
He was so happy, and he was allready
care about me, but i still loved him
And I couldnt make it anymore,
i cryed and cryed on my bed,
I wrote a note to my mom and dad
I said them that i couldnt live anymore 
God needed me so much.
I took my daddys biggest knive
and started to cut, I cut my self 
into pieces, the blood was everywhere
i just couldnt live. ]



[ Im trying to be that girl
that girl a want to be,
I just want to be that girl
Im trying to be. ]



[ í tærnar gríp, mig teygi'og fetti.
tætist áfram á hlaupabretti.
tonn af lóðum upp ég toga
tvíhöfðarnir krepptir loga.

vex við þetta vöðvamáttur
vefst ei fyrir búksins þol.
En hugarafl og bragarháttur
haldast stirð í þessum bol.

hvaða lóði þarf ég að lyfta
svo ljóð mín takist upp á flug?
á skrokk og anda vildi' ég skipta
þá skerpt ég gæti skáldsins dug. ]



[ náttúrulögmál skapar og skilur
skýrir síðan fyrir þjóð.
fræðimannsins eini ylur
er forvitnin sem knýr hans blóð. ]



[ Slár mínar eru af járni og eir
og afl mitt rénar eigi
fyrr en ævinni lýkur.

Hvers vegna mínir kæru?

Enginn er sem Guð minn
er situr yfir himninum
og ekur um á eldvagninum
mér til hjálpar.

Og svo kemur hann í skýjunum
einn góðan veðurdag
að sækja mig. ]



[ einu sinni
gaf ég þér tíma
til að skipta um skoðun

ég reyndi að hlusta

samt vissi ég að 
lygin þín

fyndi ástæðu
handa mér 
til þess að trúa þér

enn á ný

vitandi að 
einmitt þú
myndir kenna mér 

hve erfitt er að elska

einhvern eins og mig ]



[ Þú sást mig í þetta sinn,
þú situr,
bíður og vonar.
Þú veist ég sit ein og bitur og hugsa.

Þú ert mín eina hugsun,
mín eina von og
einungis mitt eina hjarta.

Hjarta mitt vonar það allra besta,
það vill að þú sjáir
það eina bjarta.

Þú sérð hvað það er erfitt að segja
"ég get aldrei sleppt þér"

Passaðu líf þitt til dauða,
sjáðu hvað setur til næsta dags. ]



[ Þú situr við hliðin á mér og passar mitt litla hjarta,
þú ert indæl og ljósið það bjarta ber þig í faðmi,
Lífið er stutt en um það við verðum að dafna,
En að lokum mun líkaminn lífinu hafna.

Þitt líf ber litið ljós í hvers mans hjarta.
Þú lifir i minningum okkar,
Sama þótt þú sést farinn,
þú kemur senn aftur
Og langömmu drengurinn dafnar og dafnar.
Þitt ljós er litla vonin sem þú munt bjóða okkur,
Þín hjálpa er í ljósi og anda , við hugsum öll til þín.

Stutt er milli lífs og dauða,
lítill drengur er til, við reynum að gleðjast og eiga okkar fundi við gleymum þér aldrei Rakel mín því birtu þina á brjósti við höfum,
yndi þin og gæska gaf okkur allt sem þurfti.
Við elskum þig öll. ]



[ Ég myndi gjarnan vilja geta talað!
Núna er ég málaus og get ekkert sagt.
Ég bið eftir að þú lærir sama fingra mál og ég.
ég er hrifin en það gagnast ekkert að geta ekki tjáð sig.
Ég er sár yfir því að vera svona því þú ert svo góður!
Ég umgengst þig mikið og langar að tjá mig.
geri samt ekkert.
þú skilur mig ekki svo það breytir engu! ]



[ Vektu hörund

ljúfsár langan,

dreyptu dagur

á dögg míns vanga. ]



[ Andartak sem man ég æ
Greypt er inn í huga minn
Alla tíð síðan fórum við
Út að sjó í fyrsta sinn

Ég sá þig brosa í sólinni
Sitjandi á klett í fjörunni
Endurkastið augna þinna
Birti upp alla veru mína

Þú fegrar lífið, fyllir af birtu
með óvæntum brosum og faðmlögum

Gengum fram á bátaskýli
Markað af tímanum og ryði
Starahreiður dvaldi uppi á kvisti
Kom að óvörum kossinn fyrsti ]



[ Þögul var nóttin þegar fyrst þig bar að
Í húmköldu rökkri sat haustið og bað
Bað Guð fyrir okkur að vernda í sátt
Bað kyrrláta dögun svo vært og svo hljótt ]



[ Þú ert vegur sem liggur
eitthvert

væri ég betur settur
með að fylgja þér
þangað sem þú teygir þig
(innskot: óendanlega)
í hvarf bakvið hæðina

fremur en að standa fyrir utan

eða jafnvel flatmaga
fyrir ofan? ]



[ skrælandi kartöflur
við eldhúsvaskinn
á sparifötunum
og góð rakspíralyktin
þegar hann kreisti mig fast 
í bland við matarlykt
og grenilykt

það voru jólin mín
það var pabbi minn ]



[ er ekki samviskubitið
fylgifiskur jólanna
hvort eð er

hátíð sem er helguð því
að vorkenna öðrum
meðan við yfirspilum
okkur sjálf? ]



[ Að ganga inn í
autt kaffihús:

fyrir þér
ert þú upphafið

á deginum

fyrir þjóninum
ertu endalokin

á dauðri stund. ]



[ þetta fallega bros,
hárið slétt og brúnt,

umvafin ást og umhyggju
bræðir mann í hvert skipti
sem hún brosir.

Þetta er stúlkan sem ég þráði,
þetta er stúlkan sem ég náði. ]



[ ung og falleg hún var,
þessi ljómi sem af henni bar.

ákvad hún að prófa dóp
en komst ad því, það er ekkert dót.

eitt skipti, hún hélt það mætti,
nokkrum skiptum hún við það bætti.

árin liðu og hún ei gat hætt,
sál hennar var orðin sundurtætt.

Fannst eins og lífi hennar væri stolið,
hún lét þó reyna á þolið.

Dagleg neysla var hennar fag,
gat ekki slept bara einum dag.

Þessi fallega stúlka var orðin ad engu,
foreldrar hennar engar fréttir af henni fengu;

Fíknin var orðin stíf
þar með endaði hún sitt líf. ]



[ veistu

ég held að landslagið sé farið að eldast

þegar ég vaknaði í morgun tók ég eftir að það var farið að grána ]



[ þú gefur ei tekið líf til baka í tíma,
sumra tár fram streyma, í myrkri sem björtu.
En í Guði vor er geymd sú skilningsins skíma,
sem megnar að reisa öll sannleikans hjörtu. ]



[ eftir syndaflóðið:

við bara stöndum
tvö
ein við útjaðar eyðimerkurinnar

fugl sorgarinnar er floginn í burtu
og sólin varpar torkennilegu ljósi á nýtt upphafið;
bleikrauðan flamingóa

ó elsku elía,
kaktusinn varpar óhuggulegum skugga á vanga þinn

flamingóinn heldur rólegur af stað í áttina að vatnsbólinu
og ég þarf að fylgja honum
 
fyrirgefðu ]



[ þeir kunna tökin
og á bakið að klappa
breið eru bökin
og gleitt milli lappa
með þjóðina á fjórum
hart var inn rekinn
laun sér til handa
í rassgat var tekin
kyngdu svo líka
því beiskur er safinn
opnað munn þú ert
atkvæðisgjafinn 
sem kom þeim til valda
fyrir þitt atkvæði 
þú færð þess að gjalda
þú kosningarhóra ]



[ þeir sem eitt sinn hrópuðu
kúkum á kerfið
eru nú kerfið sem kúkar á þig ]



[ Hjartnæm orð fyrir hjarta sem ekki slær
Hvítar liljur og heiðskír himinn
Hola í jörð
Englakór og talað um fræ
Társtokknir hvarmar
Kaffi og kleinur bornar fram af fallegum, kvenfélagslegum konum.

Myrkrið flýr samt enginn
Grátbólgin augu sjá heldur ekki í myrkri ]



[ mitt öskur
er hvísl í stormi
en stormurinn byrjar 
í lognmollu

lífið líður hjá
á tíma ljósgeisla
á leið frá sólu 
til jarðar

lítilsvert en samt
svo mikilsvert
eins og andartakið
sem glitrar á öldutoppi

eins og leið snjókorns
frá skýinu
þú bráðnar á tungu
barnsins í garðinum

líf laufblaðs
hefst á leið sinni
í falli frá grein
til jarðar

ferðalagið
er það eina
sem þig í 
heiminum varðar ]



[ Blátt blik er ekki vitlaust,
það hörfar ekki úr huga mér.
Það var eins og höndina langaði að snerta mína.

Hik
Dok
Róleg

En mér er heitt. ]



[ Það blasir ekkert við og hending verður sjónhending.
Gott til þess að vita að jörðin snýst
Ætli Kínverjar heyri fótatakið mitt? ]



[ Orð mín eru hverri setningu sannari,
hver silkihúfan skreytir upp af annari.
Þær fá ekki hjá mér hólið
harla lítið af þeim skjólið.
Undir þeim dylst margt fjandans fólið. ]



[ Ingi vældi Óli hló,
eftir morðastritið.
Illir finna enga ró,
ef þeir stíga í vitið. ]



[ Klukkan á arminum.
Klukkan á símanum.
Klukkan á tölvunni.
Klukkan á veggnum, vídeóinu og jafnvel eldavélinni.
Útvarp Reykjavík, klukkuna vantar ekki
                        - heldur tíma.

Svo mælir klukkan ekki neitt 
heldur reynir bara að apa eftir tímanum
einsog tíminn sé allra.
             - Klukkur fást keyptar. ]



[ Flestar bækur eru fullar af orðum
og flest orð eru til í bókum.
Orðin geta farið útum allt
og allir búið þau til.

Þó á þau enginn.

Orð skilja eftir spor
og orð geta verið sönn.
Sannleikann er ekki alltaf að finna
í bókum.

Sannleikurinn var skrifaður í sandinn. ]



[ Sumar á Íslandi er blindfullur vetur með hiksta ]



[ Ósætti milli sólar og mána
skolar á stönd,
í ljósi eða myrkri

Að togast á um ljósið
tekur ekki frá myrkrið ]



[ Einar Sigfússon
             1942
Ranei Nossúfgis
             2491
Nniela
             6002 ]



[ Ég er lítil
stúlka
og ég leik mér
á gólfinu

það eru svo falleg 
lög í útvarpinu
og pabbi og mamma 
eru ekki að rífast 
eins og venjulega 
heldur liggja  þau
saman í sófanum og 
halda utan um
hvort annað

Allt er
kyrrt og rótt
því einhver framandi 
og þó svo velkomin
maningja
hefur loksins 
fundið leiðina
heim til okkar

Ég er gömul 
kona og ég ligg í rúminu
þegar ég lít til baka
yfir liðna ævi
þá er það minningin
um heimsókn 
hamingjunnar
sem hæst ber

Og ég bíð þess fagnandi
að brátt 
muni hún gera sig heimakomna
að nýju
í sálu minni.

Í þetta sinn
-til að vera ]



[ Hvað er hún að gera?
Hún situr bara og horfir á vatnið.
Ætli hún hafi misst einhvern í vatnið.
Ég horfi á hana í smá stund.
Svo sný ég mér við og næ í bók
þá er hún farin.
Hvert ætli hún hafi stokkið í sjóin
hver veit
Við komumst aldrei að því.
Hún var einskis nýti.
Mamma hennar var Hóra og bjó á götuni.
Hún skildi hana eftir í einu horninu.
Eftir það hefur hún sitið þarna.
Hún er ekkert nema skinn og bein.
Ég held að hana hafi langað að deyja
þess vegna stökk hún í sjóin..... ]



[ Breið jökulá rennur niður hrjóstruga fjallshlíðina.
Vinir mínir vaða fimlega yfir hana.
Ég stíg eitt skref en hrökklast í burtu.
Áin er köld og ég vil ekki eyðileggja gönguskóna. ]



[ Sit á bjargi,
horfi á gylltan hring í lófa mér
fitla við hann 
en missi í fljótið.

Og treysti mér ekki 
til að sækja hann.
Of kalt, of erfitt
- hann hefur líklegast 
flotið í burtu. ]



[ Er hægt að laga?

má ég brjóta glerið 
sem heldur mér hér inni
má ég snúa við
og laga það sem fór á mis,
má ég týnast frá öllu
svo ég fái smá frið...
bara svona rétt 
til að laga sjálfa mig.

ég gæti sagt 
mér væri sama
um allt sem ég hef gert
reynt að gleyma,
og þerra tárin..
-horfa fram á við 
ekki það sem er.. 
bak við mig.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

viltu grípa mig
áður en ég lendi
viltu taka utan um mig
þegar ég græt
viltu slá mig 
þegar ég gleymi mér,
..............
ekki of fast
þannig að ég brotni,
ekki of laust,
þannig að ég skilji ekki.
-Bara til að ég átti mig
áður en það er of seint.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Má ég gleymast,
bara ekki of lengi..
má ég stoppa lyganna,
sem ég er vafinn í..
má ég segja, 
að mér þyki vænt um þig..
en gerðu það ekki dæma mig.

Hulda María 22.október "06 ]



[ Gleði?

viltu brjóta af mér skelina,
 sem heldur mér hér inni.
viltu sýna mér þá gleði
sem ég týndi fyrir löngu.
viltu gefa mér þá von
sem uppfyllti mig hér áður.

Viltu henda þér á eftir mér
þegar ég stekk ofan í vatnið
viltu passa mig fyrir freistingunum
sem ég er svo veik fyrir.

dofin af sársauka
ég finn enga leið,
leiðina að gleðinni
sem er mér svo nærri. ]



[ Lífið

gekk inní sal
fullan af fólki
bros, gleði, hlátur..
depurð, kvíði, grátur..

þar voru tvær dyr,
fólk þeyttist út um báðar.
um aðra daprir,
hina glaðir...

en sumir komu til baka,
og fóru út um sömu dyr,
eða svissuðu við...

sumir stóðu kyrrir,
hreyfðust ekki úr stað..

-svona er einmitt lífið

villumst af veg,
sumir snúa við
aðrir ekki...
höldumst á réttum veg,
hrösum smá..
sumir færast ekki fet.

þú býrð til þína leið,.
þó sumt ráðum við ekki,
en oftast þú getur
breytt, til þess rétta..

svo spilaðu það vel,
þú hefur bara eitt.


Hulda María 22.nóvember 2006 ]



[ Svo var allt stopp.

Þau lifðu á ystu nöf
þau nutu þess að vera til
þau gleymdu sér í blóma lífsins

Svo varð allt stopp

á einu augnabliki
hvarf allt
þar sem áður
hjartað sló
þar heyrist ekki lengur
hið minnsta hljóð...

Það varð allt stopp

nú syrgir hvert einasta
manns barn
og enginn skilur
hversu harður
heimurinn getur verið...

Hvers vegna hún
hvers vegna hann
hvers vegna þau
og næst...
hvers vegna þú?

spurningum sem aldrei verður svarað... ]



[ Tóm

Ég er tóm
og þegar höggin
dynja...
finn ég ekki til.

Ég horfi
en sé ekki neitt,
því tilfinningin er tóm
kannski var hún það
alltaf.

Ég er hér
ofan í vatninu,
standandi í grasinu,
spor í fönninni
vindur feykir hárinu.

samt finn ég ekki neitt.

því þegar það
er sárt að hugsa,
vont að tala,
erfitt að skilja,
og ómögulegt
að fyrirgefa

þá er erfitt að finna
gleðina,
gleðina sem er lífið
sjálft.

Hulda María 16.des 2006 ]



[ Lífsins leið.

Ef það væri eitthvað, við lífið sem ég fattaði
Ef það væri eitthvað vit í því sem ég hugsaði
Samt svo óeðlilegt ef allt væri fyrir séð
Og einhvern veginn allt svo búið og skeð.

Kannski er það þess vegna sem enginn funakerar
Og engum finnst hann vera á réttum stað
Veit aldrei hvert allt fór sem honum var gefið fyrst
Sem leiddi hann alltaf þangað sem um hann bað.

Þér er ýtt í allt með hinum hér
Af stjórnendum og heimsvöldum
sem hugsa ekki hvað í brjóst þér ber
og þú engan veginn getur hagað þér.

Tómhent við sitjum eftir ráðalaus
með ekkert nema sektarkennd
sem varð vegna hópþrístings við yngri ár
og að vana í seinni tíð. ]



[ ?

Hárið lék í vindinum
hlaupandi lítil stelpa
lífið lék í höndunum
gast gert allt sem þú vildir.

Fólkið öfundaði og dáðist
svo elskuleg en samt svo einföld.

Við gatnamótin voru tvær leiðir
þú valdir aðra.
Óttaslegin þú þaust í gegn
það var of seint að snúa við!

Áhyggjufull móðir við gluggann þinn
óskaði þess að í þetta sinn
væri hægt að snúa við
og einhverstaðar laga þig.

Fólkið vorkenndi og hæddist af
hvert fór allt sem eitt sinn var þar?
Á lítill mynd stóð hreykin stelpa
með drauma og ætlaði þá alla að elta.

Var ekki bara hægt að hrista hana til
blása í hana skynsamlegum yl.

Í hennar heimi var hörmuleiki
lífið var enginn einfaldleiki.
Of æðisleg til að fá að lifa
eða svo sorgleg að klukkan hætti að tifa? ]



[ Afleiðing!

Stjörnurnar glömpuðu það var allt svo skírt
Leiðirnar lágu saman á einhvern hátt
Höfðum öll vonir um betra líf
Við trúðum á æðri mátt

Stjörnuhrap á einni stundu
Dettum niður á næsta þrep
Löngun til að gráta eða segja það hreint út
Þeir sem allra síst mega við því
Lenda oftast í því.

Sama hversu erfitt maður á
Það mun enginn hugsa og sjá
það ert aðeins þú sem ræður ferð
og afleiðinguna þú berð.

Ilminn af því góða
geimi ég í hjarta mér þar sem enginn sér
því ég trúi enn á þína góðu sál
þó það hafi verið kveikt þar dimmt bál.

30.maí 2005 Hulda María ]



[ Pæling..!

Á einu augnabliki vil ég allra helst deyja,
Á því næsta vil ég ekkert annað en lifa,
Þetta snýst allt í hringi,
Ég vil, vil ekki, vil, vil ekki!

Ég hata mest af öllu að vera hér,
Ég elska mest að öllu að vera hér,
En innst inni veit ég ekkert hver ég er,
Snýst allt í hringi en endar aldrei.

Fyrr en allt í einu þegar hjartað stoppar,
Já á einu augnabliki þá ertu farin,
Og einn dag líka gleymd,

Því hugsa ég oft af hverju erum við til?
Ég veit ég fæ aldrei svar..
Samt er ég svo heimsk að spyrja mig hver einasta dag! 

9.febrúar. 2005 Hulda María ]



[ Stjörnuhrap*

Stjórnuhrap, það endar hér
það sem guðirnir gáfu okkur..
allt sem við ræktuðum í blóma lífsins
það hvarf í kvöld!

Vitlausar ákvarðanir á vitlausum tíma
ég gleymi þér aldrei en hverf hér í kvöld
ég gæfi hvað sem er til að breyta því sem þú gerðir mér
en svo sárt sem það er þá veistu að endirinn er hér ]



[ Ég er með augu
Þú ert með Augu.
Það eru allir með augu
En hvað skeður þegar þau eru öll að horfa á þig.
Þú ert stjarnan  en þú villt ekki vera stjarnan þvi þú veist að þú gerir eitthvað vitlaust þú ert í ljótum appelsínugulum búinig.
En þú veist ekki hvað þú gerðir vitlaust. 
Þú gengur inní stórt herbergi
það er maður fyrir framan þig hann ætlar að segja þér hvað þú gerðir vitlaust en hann byrjar á því að segja þér að þú verðir að deyja svo þegar þú ert að labba út þá grípur hann í öxlina á þér og segir þér að 
Þú drapst Mann...!! ]



[ Ég elska þíg
 ég mun alltaf gera það svo lengi sem ég lifi .
En ef þú giftir þig þá veist að ég verð hérna og bíð ég mun ekki eiga neina kærasta ég mun ekki eignast krakka ég mun bíða þangað til þú kemur og bjargar mér haldir mér í örmum þér að eilífu og kissir mig á varirnar og þú munt ekki eiga neina aðra enn mig þú munt elska mig að eilífu og við munum eiga krakka saman og mér langar ýkkt mikið í hund og ég veit að þér langar líka í hund því við erum sama 
Manneskjan.... ]



[ Ég geng á viðurkenningum:
made by My Expectations um lífið.

Leyfið hrósunum
að koma til mín.

Ég er vel að þeim
kominn.

Er ég ekki fallegur?

Finnst þér ég ekki
vera gott skáld?

Nei! ekki fara....
....ef þú segir jú

þá skal ég sofa hjá þér.


Kæru gestir:

auðvitað skal ég
sofa hjá ykkur

ég skal sofa
hjá ykkur öllum!

Ég skal dást að ykkur 1000falt
fyrstað (eða, eða miklu frekar:
afþvíað) þið hatið mig.


Já!
ég sem sting mig á hol
milli 3ðja og 4ðja rifbeins

blindast sjálfur af blóðinu
sem rennur aftur
á bak.


TAKK FYRIR MIG:
nú megið þið hlæja.... ]



[ Ég er
á síðasta snúningi
hvein í  skopparakringlunni
um leið og hún þeyttist  
út um gluggann.
Asnalegt, hrein í
asnanum
sem asnast hafði 
til að góna 
á eftir henni
þar til hún lenti 
á malbikinu
tíu hæðum neðar
Hún hefur andast,
sagði asnakjálkinn andaktugur 
við öndina
sem stóð á öndinni 
af andarteppu.
Andstyggilegt! 
Andvörpuðu 
þau í kór  
andartaki seinna. ]



[ gengu saman
lifsins veginn
bauga augum
baugum sleginn
krossi gefin
jói og gugga
skugga megin
lágu spor
tára slóðin
engum dulin
eru bæði
að deyja úr ást

guði gefin
kafla ritar
æðri máttur
mannsins megna
má sér lítils
fíknar fólið
hreppir líkin
lífið tekur
contalginið
tómum augum
í loftið starir
fyrr en varir


eftir situr
kannski viska
lágu leiðir
tveggja blóma
uxu í skugga
birtu veittu
stungu skeinum
jói og gugga
ást í meinum
ei var að leyna
meir en margur
fær að reyna


...að deyja úr ást ]



[ þú ert af ríku fólki
afríkufólki
kominn

kom inn
þú ert að því vel kominn 
að vera velkominn

enda
af ríku fólki kominn
afríkufólki

kom inn! ]



[ Last night
We had a fight
I said I hated you
That’s not right.
I ran out
Crying up loud
Because of it
I’m not proud.
I wish I could
Just turn around
And feel the love
That I had found.

When I came back
Your skin was cold
You eyes were open,
Your soul was sold.
I called an ambulance,
And said you were gone
They said they would get you
And soon it was done.

Still I think about
Our last fight,
And often, I ask god
“Why didn’t you
Do what was right?”
He was my love
He was my life
All I think about
Is my knife,
But if I leave
More people would feel
What I felt
When he left.

Today I still miss you
I love you as well
All I can do
Is telling you that.
But I know you will wait
At the door of the gate.
Soon I’ll meet you
Now I’m old.
I’ve said goodbye
To all my friends
And to you I’ll fly
When my life ends. (when it ends) ]



[ Það sem varð eftir.


ég er tilfinningaflækja
í hausnum á þér.

ískrandi
í eyranu,

dökkur blettur 
á auganu,

kökkurinn
í hálsinum,

sporið
sem varð eftir
í hjartanu

brotið
sem skar sálina

ör 
sem varð eftir.

-já, gömul minning
sem þú 
getur ekki gleymt.

18.desember 2006 ]



[ Það var einu sinni og eitt sinn,
í fyrsta sinn. En margsinnis svo síðarmeir
á sinnepsakri í október
að síðnefjaðan Sínlending
með sívalning og stikkilsber
bar að bænum Ríddu mér

Á bæ þeim bjó einn bjúgverpill
sem bölvandi í boga þaut
og brotlenti í berjagraut
og bað um meiri berjagraut
og lagði fyrir manninn þraut:

Þrill riggí diggiddí dei
og svei svei svei,
og svaraðu nú!

Jah stórt er spurt, svaraði
Sínlendingurinn og hugsaði
sig vandlega um. Og spurði svo:

Er það nokkuð hann James
föðurbróðir minn sem þú átt við?

Nei, svaraði bjúgverpillinn ]



[ Að líta inn í spegillinn 
sem Mjallhvít átti allt sitt undir.
Gæddi gert gæfumuninn.
Spegill,spegill,herm þú mér,
hvort við getum haldið áfram svona
hér?
Kannski mætti bjóða þér grænar grundir
Og hann Grána.í gegnum sýndarveruleika?
Hver veit, sagði guð,og markaði bás á jörðinni ]



[ Þar er verið að selja djúpsteiktan þorsk og franskar,sem maðurinn í söluvagninum pakkar inn í dagblöð með fréttum gærdagsins,og prentstafirnir festast í djúpsteikta fiskinum og þeim frönsku sem ég á að borða .Utan á fiskstautunum stendur og þeim frönsku er hægt að lesa”Það var murkað lífið úr konu í þessum garði þar sem hún var að borða djúpsteiktan fisk og franskar”..Flækingur  með illa útlítandi  barnavagn fullum af tómum bjórflöskum betlar af mér djúpsteikta fiskinn og franskar.,á meðan svertingi í bleikri skyrtu með hatt,bíður öllum sem vilja að veðja við sig í teningaspili upp á djúpsteiktan fisk og franskar.Stór Dópir manhundur gerir þarfir sínar í hanskaklæddan lófa eiganda síns og slefar í átt til mín í von um djúpsteiktan fisk og franskar.Dúfurnar kroppa í skóna mína og heimta djúpsteiktan fisk og franskar.Ég flýti mér að hliðinu út úr garðinum við hliðið inn í garðinn situr fótlaus maður og horfir í augu mín eins og að ég sem hafi skapað þennan glundroða,en augun hans breytast ekki neitt þótt ég gefi honum djúpsteiktan fiskinn og frönskunnar,því hann er blindur.Má ég biðja um soðna ýsu og kartöflu,takk fyrir.Heima á Fróni. ]



[ Hún  fellur alltaf  í burtu,
eins og skítaskán í sturtu,
og niðurfall lífsins þolir það 

Hún varð þar grá af engu,
og þeir sem frá henni gengu,
töldu hana aldrei koma til baka

Í fyrstu Þeir töldu það unnið
að það væri ekkert í hana spunnið
og hún væri farin veg allrar......

þá kom hún og við ána leystist,
og frelsi upp úr henni geystist,
Svo drullusokkar voru til einskis
.
En þið vitið það kæru bræður,
Að það er maðurinn sem ræður,
Og vitleysan endurtók sig ]



[ Í kapphlaupi við tímann,
föst í mannhafi,
sé ekki jólaljósin fyrir gremju
þegar ég uppgötva að veskið er horfið! ]



[ "Ég er svangur"
stendur á skilti 
vitstola mans
sem týndi sálinni í
í brennivíni og djöflum spilavítis. ]



[ Sláðu mig,
ef ég er vond við þig.
Berðu mig,
ef ég móðga þig.
Rotaðu mig,
ef ég svík þig.
Misnotaðu mig,
ég er undirgefin. ]



[ Ætli það sé einhver von
fyrir mann eins og mig?
Sem grætur á götuhornum
auralaus og skítugur
með ruslapoka á fótunum
og slitna vettlinga?
Ætli það sé einhver von
fyrir mann eins og mig? ]



[ Komdu til mín í kvöld
þegar enginn sér til.
Komdu til mín í draumi
þegar guð er ekki að hlera.
Vertu hjá mér alltaf
svo ég sjái ekki sorgina
þegar heimurinn endar. ]



[ Sérðu sorgina í hjartanu mínu?
Sérðu tárin í augunum mínum?
Serðu hatrið bakvið brosið mitt?
Sérðu hvað þú gerðir mér. ]



[ Þegar Hrafninn kemur,og sest á kollinn ,
Er styttan hans, og að koma henni til manns.
Með klærnar beitar, þær rispa bronsið,
iðrun mynda glans og línur í andlit hans.
Og veturinn hjálpar undir með styttu þessa lands,
Það eru verkin þeirra beggja sem gera gæfumuninn,
Að litlaus styttan skuli falla í trans.
Og til að undirstrika þennan lista dans.
Þeir fá sér báðir í nefið,krunkið gefið.
En vindur við vegg eða frosið sefið.
og báðir þeir hljóða með miklum glans. ]



[ Við enda gangsins sé ég ljós
Skært, hvítt ljós

Ég hleyp til að finna hlýjuna, en kemst ekki alla leið
Því á leiðinni mæti ég öllu hatrinu, öllum kuldanum og öllum einmannaleikanum sem hefur einkennt líf mitt

Allt hatrið, allur kuldinn og allur einmannaleikinn segir mér að ég eigi ekki skilið að komast til ljóssins

Hvað get ég því gert annað en snúið við á miðri leið og reynt aftur

En næst ætla ég að hlaupa hraðar og loka eyrum og augum

Því ef ég hvorki sé né heyri þá kannski fer allt hatrið, allur kuldinn og allur einmannaleikinn burt........og þá kemst ég alla leið ]



[ Afhverju sást þú ekki að mér leið illa?

Afhverju heyrðir þú mig ekki gráta í koddann minn?

Afhverju heyrðir þú ekki hvað ég var í raun og veru að segja þegar ég sagðist vera hamingjusöm?

Afhverju varstu ekki heima þegar ég hvatti þig að fara út?

Afhverju tókst þú mig ekki með þegar ég sagðist vilja vera heima?

Það er þ(m)ín sök hvernig fór
Ekki m(þ)ín ]



[ Ég horfi á þig sofa og fyllist ást

Ég hugsa um allt sem ég vil gera fyrir þig og með þér
Ég hugsa um allt sem ég vil kenna þér og læra af þér
Ég hugsa um knúsin þín og kossana þína
Ég hugsa um hvað ég er heppin að eiga þig

En svo þegar þú vaknar þá er ég alltof fljót að gleyma
Og fer bara að hugsa um hvað ég hlakka til þegar þú sofnar aftur

Ég verð að læra að muna, held að allt yrði miklu fallegra þá ]



[ Það eru til englar á jörð
Þeir eru í hvítum búningum og brosa
Þeir bjóða mér mat
að fara í sturtu
faðmlag
huggun
spjall
og sitja yfir deyjandi ástvini á meðan ég fer og fæ mér að reykja

Ástvinurinn dó
en englarnir verða alltaf í hjartanu mínu....englar í hvítum búningum með bros

Takk ]



[ Er þér illa við
karlana

sem bóna amerísku jeppana
á sunnudögum

íklæddir grænum
laxveiði-
vöðlum sínum?

Við konurnar
sem hópast saman

yfir kakóbolla
(með rjóma)
og rjómaköku?

Finnast þér kannski
hlægilegir listamennirnir

sem diskútera umheiminn
í eigin upphafna

MenningarKapítali
Íslands?

(en hafa svo sjálfir ekki þorað
út fyrir smáöldurnar)

Herra Eldon,
leiðist þér kannski:

öryggi í fallegu* umhverfi?

þægilegir sunnudagar?

þetta úthverfi án borgar?

Eða eruð þér ekki
ef til vill hræddir

við smáborgarann
í sjálfum þér?

Akureyri!
    heimabær kókakóla
    í gleri...






*og umfram allt
  barnvænu ]



[ Jólabið..
Ó mamma hve lengi þarf ég að bíða
Ó mamma því er tíminn svo lengi að líða.
Ó elsku barn, þrjár nætur muntu þurfa að sofa
Ó elsku  barn ,þá koma jólin, ég lofa.

En mamma, kemur sveinki í nótt?
En mamma, ég mun ekki geta sofið rótt!
ELsku barn jóli mun koma og þér gjafir veita
Elsku barn, góðum börnum hann mun ei neita!

Mamma, þú sagðir að englar yfir mér vaka.
Mamma, ef ég á engla treysti, mun mig aldrei saka?
Dýrmæta barn, fallegtustu gimsteinar passa þig
Dýrmæta barn, þú getur á þá treyst jafn vel og mig.

Mamma, eru jólin töfrar, eru jólin ekki falleg?
Mamma finnur þú þessa gleði, hamingju og undur.
Elsku dóttir, ég er hamingjusöm með þig við hlið mér.
Elsku barn, jólin eru falleg því  ég er með þér! ]



[ Sárin eru á
líkama mínum,
sál minni,
minningum mínum,
allstaðar sár
án blóðs. ]



[ She.

No one knows her.
No one cares.
Inside she's lonley.
Inside she's dead.

She walks alone.
Where no one can see her.
She's here and she's gone.
She's a ghost with no home.

Screaming where no one hear's her.
Bleeding where no one feels her.
Wanting attention she ends her pain.
And so ends her game. ]



[ hugur minn veit ei hver ég er 
orðin sem ég sagði 
eru orðinn að lygi 
spegilinn sýnir mer ekki mína réttu mynd 
og ég er orðinn að engu
líf mitt er orðin synd 
líf mitt tekur lífið frá mer 
og óskar að hafa ekki fæðst 
óska að lífi mínu verði skilað 
sérstaklega þegar depurðin er hæðst 
ég lít á sjálfa mig 
og brest í grát 
get ég einhvern tíman aftur orðið kát
það sem ég hef gert 
og það sem er ógert
verður aldrei ósnert 
um mig verur kannski spurt 
spurt um krakkann með dapurt auga 
sem miðnætur þunglyndið tók burt ]



[ ástinn er vígvöllur 
sem fáir fara nær 
ástinn er hugsun 
sem skín björt og skær 
ástinn er lífið 
endar of fljótt 
ástinn er sársauki 
sem lagast ei yfir nótt 
ástinn er tal 
um hugsun og tilfinningu 
og ástina bera vel skal ]



[ orðið varð að þögn 
og þögnin varð að orði 
Látlaust bros 
hann talaði
hún hlustaði
á þögnina í hljóðinu 
sem þagði í gegnum sjónvarpið
myndin var óteiknuð 
samt var á henni málað skip
skipið sigldi í gegnum
eyðimörkina 
sem var ekki til 
syndir í köldum sand 
og án merkingu 
mun líf allra vera 
sem synda í óvissu 
um það sem er og er ekki ]



[ þær fljóta víst sofandi
að feigðarósi jólanna
húsmæðurnar

sem gefa ‘graut’ í konfektgerð og jólabakstur

(nota orðið graut 
af því það orð er svo húsmæðralegt 
og svo er ruddalegt að tala um skít svona rétt fyrir jólin)

þær fljóta þangað í rólegheitunum við kertaljós
með búðarkökur í skál og nóakonfektmola 
bráðnandi á tungunni

bók í hönd

og bráðum koma jólin
(ó jú  - víst - koma jólin) ]



[ Ég er jörðin og þú ert hafið
þú færðir mér líf
án þín er ég auður og kaldur

Ég er jörðin og þú ert sólin
ilur þinn leyfir mér að lifa
án þín er ég auður og kaldur

Ég er tunglið og þú ert sólin
birta mín kemur frá þér
án þín er ég auður og kaldur ]



[ Í vondu skyggni getur margt skeð á nætur rölti.
 hverful  hugur,skrýtin vein,og það í ósýnilegu brölti.

Gott er að vita jólasveinn sé með réttu ráði,
líkar það vel á tímum þeim ,stúlka og snáði.

En eitt er þó í hópnum sem skekkir þessa sögu,
Jólaköttur grimmur sem setur allt gott í þvögu.

Óværa þessi er vart teiknaleg skyssa,
að hún standi í afturhófa sem illa vaxin hryssa.

Troðin úldin sauðahaus með augun á stiklum,
og illa hærður skrokkurinn allur setur hnyklum.

Fingralangar hendur stærri en aðrir hlutar,
kjafturinn fullur sem færu þar hundrað kutar.

Bölvi einhver krakkinn og láti illum látum,
kemur þá kötturinn og leysir úr þeim gátum.

Sýnist það á belgnum að eitthvað sé um þetta,
má hann smjatta á krökkunum ef þau í óþekktina detta.

Tunglið fram úr jólaskýjum,bænin fer um huga,
heimiliskötturinn lepur mjólk og lætur það duga. ]



[ Found some scissors in a drawer,
I took them up
slowly..
I started to slit my wrist
slowly..
My vains showd more.
The only thing in my head was;
How can I escape the pain of the real world?
The blood startet to poor out
slowly..
I watched it
slowly..
It hurts..but still its nice,
to feel so alife but still dead.
Then I thought of you,
I went to the bathroom,
stopped the bleeding 
and never told anyone about this.
Exept for you..thx.. ]



[ Cheris the love you get,
cause there is so much hate in this world.
Love everyone,
exept the ones you hate. ]



[ You say I'm silly
You say that I act
Well what is it now, mom,
This is me! More than a fact!

Fuck you for not believing!
For only caring when I was in the wrong,
Never there when I needed you,
To make me strong!

You have made me what I am!
Filled with HATE!
Don't look back now,
Its too fucking late!

When I was born,
Did you cry or rejoice?
Was I the unwanted one?
Was it even youre fucking choice?

You should have cut me then,
Made things less hard!
For now that im older,
I UNDERSTAND 

To be unwanted,
by the one that you love,
is a fuckin wake up call,
to the PERSON ABOVE! ]



[ Emo freak,
They like to say,
Write and cut,
It's what she does all day.

The people stare,
And like to point,
At this girl who is nothing more,
than a little disjoint.

More than nothing,
It's what she wants to be, 
Absolutely anything,
Other than what they see.

Blackened eyes,
Blackened heart,
She slowly dies,
And falls apart. ]



[ You feel the pressure?
Feel the sweat run down and the forbidden tears build?
Your hand leaves the mascara mess
youre fingers wiping the dust of your emedded desk
and you find the sharp edge, the sharp slice of your wrist-
you look up to the sky as the pain overrides
and wish you were somewhere else, anywhere but this. ]



[ Rósir geta dáið fyrr ef ekki er sett þær í vatn. 
Fólk getur dáið fyrr ef það notar ekki belti. 
Ég vil ekki að rósin deigi svo ég set það í vatn.
Ég vil ekki að þú farir frá mér svo notaðu belti. ]



[ Ég man hvernig þú brostir, Snertir og hlóst.
Hvernig þú ljómaðir yfir gjöfum.
Hvernig þú Gafst, Hjálpaði og Gladdi.
Hvernig þú svafst svo friðsamlega.

Ég man hvað þú varst montinn.
Hvernig þú sagðir frá, lýsti því og skrifaðir það. 
Hvernig þú gleymdir því
Hvernig þú laugst því.

Ég man þegar ég kom að þér, látnum og blóðugum
Hvernig þú lást, svipurinn og blóðið.
Hvernig tár mín runnu niður kynnar mínar. 
Hvernig gastu farið? ]



[ Mitt litla hjarta slær örar þegar þú ert hjá mér. 
Bros þitt er svo bjart og ég finn fyrir þér í hjarta mínu.
Aldrei fara frá mér því ég get ekki lifað án þín. ]



[ Horfðu í augu mín
Segðu mér hvað þú þráir
Er það ég eða einhver annar?
Viltu seigja mér. ]



[ Ég sakna þin svo.
Tár mín eru of mörg.
Líf mitt er ekkert án þín.
Kondu aftur.

Kannski viltu mig ekki.
Hvað geri ég án þín.
Þetta særir mig.
Ég er ekki fullkomin 

Ég elska þig eru stór orð
En þau eru sönn
Hjartað mitt er hjá þér.
Þú ert enþá með það 

Ég man hvernig þú elskaðir.
Ég gret af reiði og hatri 
Konan í næsta húsi.
En ég sakna þin. ]



[ I miss your smile. 
When you look to my.
I was angry and sad.
I’m not perfect.
But you  are perfect in my ace.
My live is nothing outs you,
So lonely and sadness,
My heart is black outs you.
You mien so much for my ]



[ You are in my dream but I don’t know you.
When I sleep I see you.
When you smile, I leaf in my dream.
I wake up so happy, and look forward to go to sleep.
I never let you go in my dream and I have to find you
I know, you are rely, you are my dream prins, do I know you?
I want you for ever.. do you dream about my? 
You have to by a person in this live. 
You are my true love, for you, 
plise don’t walk away and never let my know you 
I don’t want you in my dream I want you in my life ]



[ This is okay. 
I never going to lets you don.
Pleas don’t puss this away.
And pleas don’t walk away from my.
Stay whit me to night. 
I know this is okay.
I will life whit you. 
Don’t say you don’t love my
Because you are my true love.
Pleas don’t walk away stay whit ]



[ This was a most person in my live.
This was like in haven.
You told my you loved my. 
I don’t believe you, it was to perfect 
But now I believe you. 
When you look to in my ace and told my “I love you”
I need you, you are me everything.
I thot you going to by there for my but you don’t.
I don’t believe that.
Other woman was in your live.
How cut you? You brocket my hart so and now do you want my back.
I can not trust you, im sorry, to much pain ]



[ You are my everything.
I need you and I just want you.
You are a most person in my life..
I member when you lock first in my ace and touch my mouth
We was so crazy in love.
But now we don’t talk to gather and I miss you. 
My first day outs you was so lonely and I don’t want to live this day agene ]



[ I miss you so.
I cry so much.
I am so brooked outs you.
You was to young. 
I can not stop, I just cry.
I member your last hug and kiss.
You were my everything and I really miss you.
You are going to by all ways in my hart. 
You look like angel when you smile,
You was always leafing and so happy.
Now are you gone and I am a lone.
Where is my girl? My daddy girl ]



[ Ó, hversu sárt er að sakna.
Þú fórst frá mer of snemma.
Hjartað mitt bjó hjá þér.
Söknuðurinn er óvinur minn.
Ef ég ætti eina ósk myndi ég fá þig aftur.
En aldrei mun sá dagur koma og aldrei mun ég líta í augu þín aftur.
Hjartað er allt brotið og mun ekki fara aftur saman.
Þegar þú fórst frá mér tókstu hjartað mitt frá mér.
Loks þegar ég fann þig fórstu frá mer. 
Ég beið og beið eftir þér og á lokum fékk ég þær fréttir að þú værir farinn frá mér.
Þú bjóst í hjarta mínu frá upphafi og aldrei mun ég gleyma þér.
Þú tókst hjartað mitt og eingin mun fá það.
Aldrei mun ég elska eins og ég elskaði.
Aldrei mun ég brosa eins og ég brosti.
Aldrei mun ég gera neitt eins og þegar þú varst hjá mer.
Aldrei mun neitt vera eins og það var.
Brátt kem ég til þín og við verðum saman á ný ]



[ Ég vissi ekki að þetta væri í seinasta skiptið sem þú myndir sjá mig.
Í reiði minn fann ég fyrir ást en reiðin var of mikið og ég rauk út. 
Ég hefði ekki átt að fara út, ég vissi að það myndi vera hættulegt. 
Ó ástin mín ég ætlaði ekki að gera þetta en þú særðir mig svo. 
Þetta átti ekki að enda svona, ég ætlaði bara til móðir minnar.
En ég keyrði of hratt, fyrir tárum mínum sá ég ekkert fyrr en ég vaknaði hér.
Það er allt öðruvísi hér, ég horfi á þig en þú sérð mig ekki. Ég reyni að tala við þig en þú heyrir ekki í mér.
Ég horfi á þig gráta af sársauka og finn fyrir ástinni eins og ég sé engill en ég er það ekki. Ég er hjá þér. En af hverju sérðu mig ekki, hvað gerði ég? Talaðu við mig.
Ekki láta eins og ég sé ekki hér látum eins og ekkert hafi gerst. ]



[ Maturinn er fyrir magann
en maginn varð feitur og stór
vegna græðgi míns sjálfs

og ég gaf mér tíma
til að belgja mig út
mér til tjóns

og tíminn og fitan
runnu saman til hjartans
að flýta dauða mín sjálfs

og dauðinn gekk til mín
eins og grannvaxinn maður
á púmaskóm

sagði vinur ef þú villt lifa
skaltu fara í megrun
ella færðu þinn dauðadóm

en í grunlausri veröld
svaf hugsun mín
einsog næturblóm

og dauðinn kom aftur
gekk yfir mig allan
á hnífbeittum gaddaskóm

já - tíminn er einsog vatnið
og sé það ekki drukkið
verður það manni til tjóns. ]



[ Hún 
á ekki 
eitt einasta 
bein í mér
og ég á ekki 
eitt einasta 
bein í henni
en saman 
eigum við 
hvort annað,
og það er 
allt. ]



[ Í misheppnaðari tilraun
reyndi ég að skrifa ljóð um
hvernig það er að

Sofa hjá þér
Vakna með þér
Vaka með þér
Lifa með þér

Ég gerði tilraun til að skrifa um
hvernig það er að

Kyssa þig
Kitla þig
Faðma þig
Elska þig með húð og hári

Og svo loksin tilraun til að skrifa
um það hversvegna ég elska

Hlátur þinn
Bros þitt
Augun þín
Snertingu þína

Á tilraunarstofu ljóðagerðar minnar urðu mistök,
vegna ofnotkunar orða eins og
yndislegur, æðislegur, frábær.

Og þá einkum vegna ljóðlína á borð við
ég elska þig
og með þér er lífið yndislegt
En þær urðu víst úreltar fyrir löngu. ]



[ Í ferðum til og frá áfangastaða  
þeytist lífið áfram
í endalausri leit að engu
sem þó hefur bæði tilgang og markmið.

Hugurinn fipast eitt andartak og
litir og form renna saman í eitt
kunnuglega myndin sem ég sá
í gær verður að 
einhverju öðru.

og ég,
enn með buxurnar á
hælunum.

                Magga Idda ]



[ Hann er löngunin til að lifa,
í hamingju,ást og friði,
og þegar löngunin verður þrá,
verður þráin alheimsfriður. ]



[ Gef mér þögla litla stund,
meðan þögnin sjálf flýgur hjá.
Í seini tíð skil ég betur,
hvað þögnin getur. ]



[ Við finnum fögur blóm
falin við jökulfalda.
Er aldrei af öðrum talin
ein mundu lífi halda.
Reist upp af rótum alin
rúnar af  eldi alda. 
Efst upp á landinu kalda.

Hér býr hún með friðar fald
og fögur skikkjuklæði.
En sorgar brjóst sést þó undir
skrautlega ofnum þræði.
Fjallkonan fer um grundir
og fossa um langa ævi 
og kveður með ástarkvæði.

Þú fósturjörð svo víðsjárverð
visin við hallar garða.
Von á berangur borin,
sem blályng eða varða.
Leiddu mig enn á vorin
um eyðilönd til fjarða
og fjalla með mjallhvítan farða. ]



[ þú brannst
sem logi bjartur
þitt dauðdægur
dagur svartur
með eigin hendi
þú kaust þinn endi
með byssukjafti
,,meinvill í myrkrinu lá'' ]



[ ég syndgaði í herrans heilaga húsi
lokaði augunum líkt og frelsuð
en hugsaði aðeins um
að sökkva mér í mjúkan móðurarfinn
holdsins freisting sigrar frelsarann
í sjúku mani syndara
og ég skipa mér stolt í þann hóp
er ber fyrir sig erlendan kynstofn
og les forgangröðunina
öfugt.

Þrátt fyrir barnalegar bænir
um fyrirgefningu sakleysis
og forvarnir frá freistingum
hefur faðirinn ekki skilað sínu
afskiptalaus og andstuttur
lítur hann niður á mig og telur mig
óskilgetna.

ég er eingetin eva
sem engan vill adam sjá
því faðirinn setti mér freistingu
eldrautt epli. og ég beit
af fúsum vilja. eftirsjáin er engin
því syndasvínin komast ekki nálægt mér
móðurarfur í helgu húsi
og faðirinn er flón
vill sínar konur fjarri hinum. huldar hempum
og þær bíða

grasekkjur frá giftingu
sem líta hýru auga til frelsisins
ég át eplið frá þeim
gráðug og glorsoltin
sleiki ég loks útum með bros á vör
og syndga enn á ný ]



[ Hann:       Er þetta ekki...
         -hik-              
                 óþarfi?

Hún:         Jú
        -þögn-
                 þetta er alveg örugglega óþarfi.

Hann:       Eigum við...
        -hik-
                 þá nokkuð að vera að þessu?

Hún:         Nei
       -þögn-
                 nei ætli það.

Hik...
        ...þögn

Hik:          Eigum við þá ekki að hætta
                 þessum leikaraskap? ]



[ Þarna stendur svartur maður,sem kann þjóðdansa heiman frá sér.
Hann dansar nakinn allan sólarhringinn á þjóðhátíðardaginn 21,Janúar.
öskrandi með langspjót  í annarri hendi en þurrkaðhöfuð nágranna síns í hinni.
Hann bað um landvistaleyfi á Íslandi eftir að hafa fengið synjun í Írak.
Af því að konan hans vildi ekki vera með slæðu fyrir andlitinu. ]



[ Hervör myndast mæta vel, 
mig og gerir ríkan. 
Er það sjaldgæft að ég tel,
að eignast kjörgrip slíkan. ]



[ Drífa er sem drottning fín
dável hörð í skapi.
Dillar lend og hátt við hrín
ef henni ríður knapi. ]



[ Vinur minn

Kötturinn minn er týndur
Hann er fallegur og góður
Hann heitir Sorró og er mjúkur
Hann er svartur með hvítar fætur
og það er gamann að leika við hann
honum fynst gott að láta klóra sér á hálsinum
Hann er með rósótta ól um hálsinn.
Honum fynnast rækjur góðar.

Ef einhver fynnur Sorró
Þá á hann að hringja strax í síma 355-5555
Eða koma með hann til mín.
......
............strax. ]



[ þegar kettir eru brúnir 
þegar hundar sýna í sér tennurnar
þá verð ég hræddur

þegar ég fer út að ganga hitti ég hunda 
þegar ég fer að versla hitti ég hunda 
þegar ég fer í labbitúr hitti ég hunda
ooooo.........................

þegar ég sest bara í sófann minn kemur kötturinn og malar við eyrað mitt.

Þegar mér líður vel. ]



[ Ljósastaurar,
Gangstéttahellur,
Umferðaljós,
Fjórar hæðir.
Eg er orðin svo þreyttur.

Helgarfrí.
Afmælið mitt.
Mæta á morgnanna.
Brosið hennar.
Ég er orðin svoooo þreyttur. ]



[ I love standing in the rain
With my heart full of fears
But no one does quite care 
That the rain is really tears ]



[ She knows that her heart cant lead the way
it has shattered and bleed and turned to gray
So with pain and angst she screams and cries,
Rippes her heart out and hopes she dies ]



[ Á Stjörnumót ég fór 
við vorum saman tólf.
Þá allt í einu, gekk hann mér við hlið.
Það var sá hinn sami, sem ýtti mér við.
Mig langaði að segja  “Takk, takk fyrir það!”
En viss að hann myndi hugsa takk fyrir hvað?

Þess í stað heyrði ég mig segja 
“góðan daginn.”
Í huganum bætti ég við, 
ertu tilbúinn í slaginn?

Hann ýtti við mér, þannig að ég fór að hugsa.
Síðan þá hef ég ekki mátt slugsa.
Lífið er skrýtið og dásamlegt
en stundum líka furðulegt.

Mér fannst það bæði barnalegt og sætt
þess vegna fæ ég úr því bætt.
    Að upplifa að það var mér um megn
    að segja það sem mig langaði að segja.   
    

    Næst verður í lagi að þegja! ]



[ Askan svarta vekur hér nú vonarinnar glóð.
Virkilega gæfuleg, með kosti af besta tagi.
Rataði hún í hestakaupum, rétt á vora slóð.
Reynast skiptin trúi ég báðum í góðu lagi. ]



[ svo hóf ég upp raust mína
hélt langa ræðu
um einmanaleika minn
sorg og raunir
færðist öll í aukana
eftir því sem á leið
tárin runnu
og orðin flæddu
þar til vonbrigði mín
voru orðin öllum ljós

sumsé sjálfri mér
og spegilmynd minni
inni í tómu húsinu ]



[ Tíguls er dóttirin Atorka,
með allt á hreinu og fínu.
Kastað hefur Kjarnorka
og kynnt sína jörpu línu. ]



[ Elding skeiðar yfir grjót
alltaf tekst að standa.
Brúnskjótt er með bægifót
býsna reist að vanda. ]



[ Glóra er rauð, sívöl og sælleg hryssa.
Sleipur náði ég henni í mitt vildarstóð.
Það er mín trú og það er stundar vissa,
að þjóðarstáss verði og til reiðar góð. ]



[ Kjarnorka er svört frá Kjarnholtabúi.
Kynbótahryssa, sem prýðir vora sveit.
Þeir eru með fádæmum tel ég og trúi
taktarnir fjölhæfu er veður hún reit. ]



[ Óðfluga ruddist í ræktunina harða.
Rauðbrún á litin með dálítið stress.
Sem folald hljóp yfir grindur og garða
glettnisleg á svipinn og vinkaði bless. ]



[ Sýnist vera laus við löst,
líkaminn brúnskjótt yndi.
Léttum sporum rýkur Röst,
sem reykur í snörpum vindi. ]



[ Hátt sitt fríða höfuð ber
hörð á spretti þolin.
Skíma í Skálateigi er
skjótt með nettan bolinn. ]



[ Skutla undan Skuld kom jörp
út úr skyndikynnum í langri ferð!
Hún töfrum frá Gára skilar skörp
sem og sköpulagi af bestu gerð!
Sú verður ei seld fyrir lítið verð! ]



[ Eigi telst að hún sé höst
helst þótt brokki gjarna.
Rauðhetta með rassaköst
rótast undir Bjarna. ]



[ Telpa skeiðið tifar létt
tónar jörðin undir.
Allt er þá sem orðið slétt
urðir móar grundir. ]



[ Gullblesi er gæða klár,
sem getur farið vel í klofi
og eigandinn er ekkert smár
uppá tröppunum á Hofi. ]



[ Með fölskum tönnum bítur bezt
ber sig vel á þremur fótum,
um Ólgu er það eins og sézt
aðeins spaug á léttum nótum. ]



[ Með hryssunni Skuld hófum við ræktunina aftur!
Um “Hrekkjaskjónu” okkar nágranninn blaðrar!!
Því hún er svo stórbrotin að stoppar varla kjaftur
og staða mála sú að lítið er að segja um aðrar!!! ]



[ Ljósið slökknaði,
tárin flæddu,
platan brotnaði.

Kannski vil ég....
.... þetta ekki lengur.... ]



[ Hver kvartar og rífur kjaft? 
Hver á í deilum við allt og alla? 
Hver fær sár af kjaftshöggum og glóðaraugu? 
Og kann ekki fótum sínum forráð.

Þeir sem drekka sig fulla á pöbbum. 
Og þeir sem koma svo saman í heimahúsum 
til að halda partý, stunda svalldrykkju. 
Já, svolgra vín fram á rauðan morgun. 

Horf þú ekki á vínið, með aðdáun, 
hversu það í fyrstu glóir í glösunum og rennur ljúft niður.
Og lætur þér líða einsog þú eigir allan heiminn.
Það er aðeins skammgóður vermir. 
Því að síðustu kemur það einsog höggormur 
til að spýta eitri í hold þitt og sál.
Þá muntu fá að sjá kynlega hluti, 
og munnur þinn mun mæla algjört rugl. 

Og þá muntu verða ósjálfbjarga 
eins og sá sem liggur úti í miðju hafi 
og kann ekki að synda. 
Já, eins og sá er enga björgun fær. 

Og þú munt hugsa: Þetta er búið.
Ég mun drukkna í vínhafinu. 

Eða er þetta vímuástand  drykkjumannsins?
Og ef svo er, hvenær mun ég vakna? 
Og komast inn á Vog. ]



[ Út frá sveigðri strandlínu
teygir hafið sig
yfir ennið

það er djúpt
og allt of margt

sem leynist þar.


Hárið (væntanlega)
þörungur

svífandi um
í sjávarbriminu.


Steina hef ég aldrei séð
nógu lifandi

augun eru glansandi
sniglar

sem að hringa sig
inn í vitund mína.


Lítil stúlka
sem grettir sig
(stundum)

fjörlegt nefið.


Munnur þinn
eða máninn?

Hvor tveggja
gýn yfir mér

eins og gáttir
í nýjar víddir.


Kinnbeinin falla fram
straumharður foss

sem endar í rennisléttri
klakamynd

höku þinnar.


Líkaminn:

impressjónísk mynd
úr mörg!þúsund deplum

heill ljóðabálkur
í orðum. ]



[ put your head between your knees
because he doesn’t believe what he see’s
blocked by the future, he already knows
he can feel it from his head to his toes
what he will lose
will grow back
it takes time
to get back on track
so show some respect and try to stop interfeering
stop making noises and stop all the cheering
you can’t make it better, and that he gets
but still an unread letter, read it? lets

cought in the angst and broken between
how could this world get so mean
no it’s not you, no it’s not me
why oh why can’t I be free
making pictures from words and putting them into visions
taking charge of making your own decision
future lies in tragic alphabet and litile numbers
within reality it humbly slumbers
wake up the beast and you might get burned
so listen to this post and count what you have learned
breathing is easy, so are the words
put in emotions, see what you overheard
I worked hard, noting is free
you take everyting granted, even me
set fire to the case and hope that it disapears
suddenly your whiping away the tears
think with an act
don’t get cought up
make your way straight
up to the top ]



[ I’m out on a field
blue sky on top
sweet sweet meadow
rain in a drop

a sun that shines
brings out the line
of hills and horizon
blending so fine

shimmering pond
with massives of life
a lotus and toads
along invisible roads

a big tree on a small hill
in the shadow lies a bull
rebuilding it’s fatigue
untill restored at full

your life is a painting
just like this
pencils and paper
paint as you wish ]



[ make peace with god
and shove him in his grave
trust in the only thing you can see
thats youreself, and all you can save
spite towards the heavens but not the stars
trying to hide the pain, lying beneath the scars
praise the one who cant reach it all
it’s not his fault that he’s not tall
feel in the air, a bitter hint of realtiy
raindrops on the street
give your mind to the society
and fall at their feet
hit the dead, and burn the living
just don’t expect me to be as forgiving
as the god that you worshiped all this time
he’s got no power here, this world is mine
in my domain, there are only a few rules
and their made by me
I manipulate them at my own will
that you can clearly see
if you had the power of a god
would you not do exactly the same
of course you would
you’d do anything to be apart of the game
but you ain’t no master
I’m the one in command
with a flick of a finger
I send you to the no-mans-land
so shut it and stop messing around
I’m tired of your whining
get all of your shit together
and try to start shining
so they won’t realise
that I am the only boss
not the poor old fool
that they hung up on that cross ]



[ Beit eitthvað í mig

eitthvað rangt
eitthvað vitlaust

og gat ekki sleppt því
gat ekki hrækt því út

því ég hafði kyngt því
niður í maga 
og nennti ekki að æla

það varð partur af mér. ]



[ Réttir fingur fram að mér,
feikna slyngur Hreiðar er.
Múðalingur mömmu hér,
mjög við glingur unir sér. ]



[ Vinur komdu við hjá mér
viljirðu gott barn heita.
Ég ætla vín að veita þér 
og varla ferðu að neita.

Árs og friðar óska þér,
oft þú verðir glaður.
Sé þig fullan fyrir mér
í fínu stuði maður. ]



[ Gleðileg jólin Marta mín
megi almættið blíðast gæta þín
og veita þér gæfu og gengi
með glaðværð sem endist lengi. ]



[ Buxnalásinn burtu klauf,
brá út litlu skafti,
sæðisgusu setti í rauf
sem að opin gapti. ]



[ ,,Gleymdu þér yfir glás af ljóðum\",
sem geysast að í bylgjuflóðum.
Þau fara á vefinn og fjölgar óðum
og finna má á þessum slóðum. ]



[ Taktu áhættu í lífinu
af mistökunum lærist.
Sannleikurinn bestur er,
var mamma vön að segja.

En hvenær er best að tala eða þegja?
Hvenær má satt kyrrt liggja?

Tilfinningin sem í brjósti mínu nærist
get ég ei hamið.
En ég þori ekki hjartað að opna,
og taka af skarið.

Nóttinni okkar get ég ei gleymt.
Um aðra slíka mig hefur dreymt.
Upplifað hef aldrei eins himneska nótt,
hjartað mitt hamast í brjóstinu ótt.

Þú sagðist mig ekki vilja,
ég virðist það ekki skilja.
Því á næturna nær þér ég færist,
og í draumi erum saman.

Glöggt er gests auga,
mig margir hafa spurt,
hvenær færir hann þér bauga
á fingur, eða hvort?

Stöndum við bæði á sama stað
ég endalaust spyr mig sjálfa um það.
Viltu mig? Viltu meira?
Því ég vil þig og miklu meira!

Er hægt að gera gott enn betra?
Er hægt að leggja vinskap að veði?
Því ef göngum við lengra, ei aftur verður snúið.
Og verður þá allt á milli okkar búið?

Ef við endum saman
mun ég því fagna.
En ef þú ert bara draumur,
þá vil ég ekki vakna. ]



[ Stelpan sem brosir
innst inni hún grætur
og í skóla hún lýgur
um sínar innri tilfinningar.

Ein hún gengur
snjór á götum
kemst ei lengra
vegna sársauka

sársaukinn varð að 
hennar dauða. ]



[ http://www.nyttljodahverjumdegi2007.blogspot.com/ ]



[ Ég einmanna er
Ég vil njóta en ekki fljóta
Ég er bara hér
Með lappir uppí loft og hendurnar eru stop. ]



[ Allir seigja við mig
"falleg þú ert,,"
ég er fínust og fríðust
En mig langar bara að vera blíðust. ]



[ Hugsaðu til mín ef þú vilt
Hugsaðu til mín ef þú mátt
Hugsaðu til mín ef ég hef hátt. ]



[ Ég vil þig kyssa.
Ég vil þig eiga.
Ég vil þig knúsa.
Ég vil þig alltaf.
Ég vil þig á morgun.
Ég vil þig núna. ]



[ Í Afríku..
kona ein ungabarn bar.
Börn borðuðu grjónin smá.
Fólk grét hvern dag.
Þarna ég stóð,ég hugsaði
Heppin ég er,
Ég hef skóla
Ég hef peninga
Ég fæ nammi
Og 2 foreldra.
Hvernig er hægt að 
hafa það betra?

Það veit nú engin. ]



[ Ég þekki 2 konur,
Þær heita
Anna og Hanna
Önnur er stór
En hin syngur í kór,
Þær elska samt Þór. ]



[ Ég þekki tvo kalla
Báðir þeir halla
Einn er seinn
En hinn beinn. ]



[ Nú ég nýju ári fagna.
Vona ég nú að raddirnar þagna.
En hvað ef ég þær magna?
Þær þá eta mig upp til agna.

Ég mun láta ljós mitt lýsa.
Og bið ég guð að líf mitt hýsa.
Þá mun sál mín alltaf rísa.
Líf mitt er ekki lengur ein krísa. ]



[ ehe, segi ég, tómaturinn í sjálfri mér
helvítis andskotans
rauð í framan
tómatur

pottaplantan er líkkista mín
og ég vaki á næturnar
samt lifi ég alveg í sólinni sko
takk guð
mundur

já ég bara stend
hér 
tómaturinn í sjálfri mér
sko
fokking ég, er að reyna að leika
eitthvert andskotans djöfulsins spilliverk
eða semsagt, spilliefni
bjór og þess háttar

nú, nú
ég bara stend
hér
tómatur
túnfiskur
ananas, kaktus, kamar, 
what ever 

tómatur held ég samt
eða var það guðmundur? ]



[ tapa mér
í þér

tapa

mér ]



[ Ljóðagerðin erfið er
Og ekki fyrir alla
Helgi harðstjóri er þver
Við verðum hann að skjalla ]



[ í þessum stuttu og óskýru draumum
sem flökta um þröng aflíðandi strætin
á leið sinni meðfram borgartrjánum

í hjörtum skógarins lengst inni í nóttinni
þar sem kolefnisdraugar dýrahringsins dansa
einhver ármilljón kringum lífhvolf sólar

í hverju heimilislausa tungli
sem vaknar djúpt undir sjávarganginum
og finnur sér veg í fari skýjanna, á slóð himins ]



[ A certain emptyness arrives,
filling up the remainings of my heart.
Though it seem´s that my soul thrives,
of loosing love and being apart.

I reason myself that this is right,
the right choice and the right way to go.
But it feels that right just might,
be the most painful way to do so.

The understanding arrived quite quickly,
amazing myself the most.
Maybe it was just that timely,
because it never happend, it was only almost. ]



[ Þetta lítur rosalega vel út, ekkert smá girnilegt sagði ég og roðnaði strax því þú hlaust að vita að ég var að meina þig í rauninni ekki samlokuna þína og ilmandi kaffið þitt. Til að breiða yfir vandræðin flýtti ég mér að hella smá af mjólkinni þinni út í appelsínusafann minn. Ég horfði út um gluggann til að tefja meðan ég var að finna eitthvað sniðugt til að segja. Þú sagðir að það væri loksins kominn vetur og jólasnjór. Ég hló samþykkjandi og sagði að það hlyti að fara að opna í Bláfjöllum, alveg frábært veður og örugglega gott færi. Ég hnyklaði brýrnar og bætti við að það væri eins gott að aka varlega og fara ekkert nema maður nauðsynlega þyrfti þegar það er svona hált áður en ég áttaði mig á að þú hafðir spurt mig hvort ég væri upptekin í kvöld. Ég er á nöglum sagðiru. Getum farið hvert sem er. ]



[ ég gleðst yfir nýfundnu frelsi
bræðra minna
er þeir hverfa á braut
fljúga burt

biðin
ég gæti mín að falla ekki

stundin rennur upp
ég svíf á vit blámans
án hugmyndar um hvar ég lendi

læt aðeins eftir mig 
slátt vængja minna ]



[ Ég hlusta á þig á kvöldin,
ég passa þig á daginn,
ég vil þig alltaf treysta á,
mér þykir vænt um þig,

ALLTAF.

mundu bara,hvar sem þú ert,
ekki gefast upp,

ég hlusta,Ég stend með þér,
ég mun elska þig af öllu hjarta.
ég vil bara að þú vitir eitt,
kanski er guð núna hjá þér.
bara lítil fluga sem glápir á þig.

ég veit ekki alveg en ...

Guð er kanski ekki maður!. ]



[ Því ég er allt í senn
Sú fyrsta og síðasta
Móðir Hóra Meyja
Kall kjöltuglóðar
og dreggjar drýgðra dáða
Ég er allra alda
Kornung og ævaforn
Við erum gallarnir í kerfinu
og risturnar á veggjunum
Huggun harmi gegn
Fórnin sem man
Og miskunn þess sem gleymir
Ég krýp,
dýrlingur á fremsta bekk
eða sönn dásemd á hnjánum
Virðið mig öllum stundum
Því ég er allt í senn
Hneykslið og Dýrðin ]



[ Táraþráður úr engilsaugum 

er eins bitur og jarðarsalt
og gramur af sársauka 

en eins heitur og eldur í þyrnirunnum
og bræðir frosinn anda


Sálarmýkt drýpur með tárum

og sá sem þekkir tár á bragðinu
gefur deigju á þurrt land ]



[ Börnin úti á götu eru alveg ein,
yfirgefin,fatarlaus bara skinn og bein.
“Afskaðaðu herra minn, má ég fá smá bita?
Ég skal láta guðinn þinn góðverkið vita.”


Faðir vor, faðir minn,
ég var bara svangur.
Ég hélt ég hefði valið rétt,
En hann reyndist  rangur.


Litla hjartað slær nú hratt,
Það er svo rosalega kalt.
Þessa nótt, þessa köldu nótt,
Kvaddi ég heiminn fyrir fullt og allt.


Elsku mamma! 
Mamma mín.
Þarna stenduru og vinkar mér.
Ég hélt ég myndi aldrei sjá þig aftur.


-höfundur ;Þórhildur árið 2000 - 7ára ]



[ Ást,ást,ást
klikkar aldrei.
Ást,ást,ást
heit ást.

Ást,ást,ást
njótum ásta.
Ást,ást,ást
slokknar.

höf: Þórhildur & Heiðrún ]



[ Hver er þessi heita geit
er það hann eða hún
ráðvillt ráfar á sinn reit
rófa, rós þetta er Rún ]



[ Fugl, ugla, spói, fíll
Ripp, Rapp, Rupp, Mikki
þetta er góður stíll
Akkiles var góður grikki ]



[ Ó mín fagra móðir
mamma ég er búinn
hart brauð, minn bróðir
bingó, ég er hættur, lúinn

Höf: Marteinn ]



[ Nakinn í Edens Görðum,
viðir tveir voru þar.
Eigi mátti borða af öðrum, 
það eitt Guð okkur um bað.

Þá með Guði við gengum,
í garðinum sæll og glöð.
Allt upp í hendur við fengum,
eins og börn á sælunnar fjöl.

Þá til sögu Satan skreið,
í snáksmynd með eitur á vörum.
Með eplin sín bragðgóð hann beið,
beint úr syndanna körum.

Þá uppljóstruðust augu okkar,
er dauðan við fengum í arf.
Nú til Satans syndin mig lokkar,
Sjá, það er nú hennar starf.

Guð til jarðar sinn son sendi,
sonur hans á krossinum dó.
Er ég dey á góðum stað ég lendi,
Því veg til Guðs ríkis hann mér bjó. ]



[ Regndroparnir á rúðunni 
Spegla tárin á vöngum mínum

Blómið sem teygir sig í átt til sólar
Sýnir þrá mína í birtu

Hugsanir og pælingar æða um hugann
En fáar komast niður á blað
Þær stífla allt og þrengja um hjartað
Einsog hjartað sé fast í hendi myrkursins
Og kemst ekki í burtu

Blómið hættir að teygja sig í átt til sólar
Það fölnar og að lokum...
                         ....deyr

9.jan ‘07 ]



[ I dont know,
How long,
I can be there for
You!
But allways,
Our love,
Will keep strong!
My love to you,
Your love to me,
Its a strong feling ,
You know,
Baby i love you!
I dont know how,
i do what i do, i´m so mutch
In love whit you.
I wana spend,
The rest of my life beside you!
Baby i´m amaced by you
Every little thing thet you do
I´m so mutch in love you! ]



[ ég elska þig mamma,
ef þú elskar mig
mig þykir vænt um þig mamma,
ef þig þykir vænt um mig,
mig líður illa mamma ,
ef þú ert leið,
svo gerðu það mamma,
ekki vera reið,
því þú sýndir mér ljósið í myrkrinu mamma!
þú sýndir mér þig,, ]



[ þú gafst mér ást þína,
enn ég vildi hana ekki
þannig að ég hengdi hana uppá herðatré 
og setti hana
inní skáp,

enn seinna vildi ég,
ást þína,
og ætlaði að fara að sækja hana,
inní skáp,
enn þá hékk eitthvað á henni!
það var of seint,
önnur ást hékk á þér,
hún náði þér,
á undan mér! ]



[ Girl Says;Baby is somthing wrong?
Boy Says;No Why do you think?..
Girl Says;You seemed sad
Boy says; Ok.. there is somthing wrong..
Girl Says; What?
Boy Says; I am so Afraid to loose you ,
Girl says; O baby dont be afraid of that,Becouse where ewer i go, you will go whit me,, that is some true love ]



[ you can not change me,
 you woldent try 
becose my wings
 are broken i
 can not fly,
i´m stucket in
 á nigtmeare,
i cry, i cry! ]



[ Nammi sleikjóar,karamellur,kökur og kex allt mér finnst gott.=)=) ]



[ MS til fjandans fer
fer norður og niður
eins og vera ber
það er góður siður ]



[ Eragon er drekariddari, 
ekki var þá til yddari.
Safíra er aldrei sút, 
og hrekkur aldrei í kút.
Arja hleypur um eins og kálfur,
en samt er hún bara álfur.
Skugginn Durza er svaka ljótur,
en ógeðslega er hann fljótur.
Galbatorix rekur við,
alltaf þegar hann snýr sér við. ]



[ Jólin efla vinabönd,
leiðumst saman hönd í hönd,
gleðjumst öll svo góð og fín,
þannig eru jólin mín. ]



[ Hún kom sem sunnanvindurinn
með sólina handa mér og þér
og hún skein svo ljúft og laðandi
svo lýstist næturhimininn

hún dansaði er dögun rann
hún dansaði er kvöldið kallaði
hún dansaði inn í nóttina
og er morgunskíman merlaði
 
hún átti það sem eftir var
af eldi sem eitt sinn logaði
hún gaf okkur allar gjafirnar
sem í gær við fundum hvergi
 
hún hló svo hátt í nóttinni
hún grét er kvöldið kallaði
hún brosti ein til birtunnar
er morgunskíman merlaði
 
svo fór hún burt í birtingu
er bjarmi dagsins logaði
og sólin hennar systir er
og skýin hennar slæður 

við leitum hennar allstaðar
við leitum hennar hér og þar
í birtu morgunskímunnar
í rökkri okkar hugsunar
við leitum hennar logandi
svo lýsist næturhimininn
 
en hún fór burt í birtingu
er bjarmi dagsins fölnaði
og sólin hennar systir grét
og skýin lutu höfði

 
hún hló svo hátt í nóttinni
hún grét er kvöldið kallaði
hún brosti ein til birtunnar
er morgunskíman merlaði ]



[ Nú lokar bráðum barinn
þó brjóstið ennþá þurrt
öll fegurð okkar flúin
fyrir löngu eitthvað burt
einusinni var ástin
einsog lítil falleg jurt.


Við sátum oft að sumbli
og skáluðum dauðan við
við áttum allt og ekkert
og engin sjónarmið
nú lokar loksins barinn
þar lýkur okkar bið.


Við áttum eittsinn fegurð
sem alla dreymir um
nú fölnuð er sem frostrós
svo fögur í kuldanum
hún var rifin upp með rótum
í rigningarskúrunum.


Nú elskar enginn lengur
því ekkert verður hér
ég bið að barinn loki
brátt á eftir sér
hér var allt og ekkert
og afgangur af mér. ]



[ Hér er mín leið þinn kross og þitt ljós  
hér er mín löngun mitt blóm og mín rós 
þú gafst mér þinn veg  þinn arf og þitt þor 
þinn vetur og haust og morgunsins vor.
 
Hvert sem ég fer
og hvar sem ég er 
þá hef ég það hér
sem ætlað er mér

 
Hér er mitt beð minn hringur mín hönd
hér er mitt líf mín sála mín önd
Þú gafst mér þitt bros þinn staf og þitt líf
ég þarfnast þín alltaf er brattann ég klíf.
 

Hvert sem ég fer
og hvar sem ég er 
þá hef ég það hér
sem ætlað er mér

Hér er mín nótt minn morgunn mitt kvöld
hér er þinn dagur þinn máttur þín völd
þú gafst mér ó Guð þitt loforð þinn stað
þú komst strax til mín þegar ég bað. 

Hvert sem ég fer
og hvar sem ég er 
þá hef ég það hér
sem ætlað er mér ]



[ Sá ekki til sólar
né ský á himni
fann ekki frerann
fimbulkaldann
dó ekki Drottni
dýrðar ljómans
leit ekki lífið
né leik að kveldi
naut ekki nátta
í niði köldu
uns kom ég kaldur
að krossins tré
kærleikans Kristur
kyssti frerann 
sól í suðri
skein á himni
lítill ég laut
lífsins herra. ]



[ Ég sá út um gluggann þó glerið væri rispað
glötuðu stundirnar er átti ég mér
í skrúðgöngu skunduðu út í ómælishafið
og skáru í augun og glottu á meðan
og blómin á botninum voru ekki mín
né beðið þar fyrir neðan.

 
Ég fann hvernig fólin þrömmuðu áfram
og framhjá þær gengu allar sem ein
í lotningu þær lutu með bundið fyrir augun
og litu´ ekki á mig þaðan né héðan
en blómin á botninum voru ekki mín
né beðið þar fyrir neðan.

 
Ég veit ekki hvort þær vildu mig svíkja
því varla´ er ég þessi né hinn sem ég var
ég eittsinn var ungur og allur til reiðu
og ekki er víst að þær hafi séð´ann
því blómin á botninum voru ekki mín
né beðið þar fyrir neðan. ]



[ Förum aftur fáein ár
já, fimm til tíu upp á hár
er himininn var grár og að velli hniginn
ég sé það núna enn á ný
að ekkert hylur gullið ský
og hvar er hann nú himnastiginn.

 
Ég sökk í gljúpan gróandann
og greip í mjúka talandann
og þannig skal ég lofa þig meðan lifi
en alltaf skulu óttast þeir
sem aldrei geta gefið meir
en hlæja hátt þó klukkan sífellt tifi.
 

Þú munt lengja lífdaga
og láta verða margsaga
alla þá er áttu rétt á hljóði
því skýin skulu vernda mig
ég skelfist ekkert, ég á þig
og saga mín er sögð í þessu ljóði. 

Lát mig gista´ að Götu í nótt
og gráta þartil allt er hljótt
því lygarans munni mun brátt verða lokað
strætið verður svæfill minn
stundum get ég verið hinn
eða þeir sem eittsinn var yfir mokað.

En Guð minn nú get ég ei 
greint í sundur já og nei
en allavega ert þú það sem ég þrái
ég er maður til mikils vís
ég missi ekki af Paradís
því þú svarar öllum mínum spurnum með jái.
  
Mig dreymdi draum í nótt sem leið
um drauga sem ég átti´ um skeið
ég lokaði öllum dyrum og dró fyrir gluggann
ég leit í gegnum lófa minn
og lagðist bakvið steininn þinn
þrjár konur þögðu allar uppvið skuggann.
 
Þær sáu ekki er ég smaug út
þær smyrja vildu mig með klút
en ég var frír og á burtu floginn
nú loksins alltaf lifir hann
og lýsir fyrir konu og mann
því tendraður er hann lífsins loginn.
 
Ætli ég vakni enn á ný
ef aftur verður sólin hlý
eða erum við enn fyrir átta árum?
Ég hegg nú loksins á minn hnút
héðan liggur leiðin út
er harmur minn hulinn gleðitárum?

 
Nú hallar helgum degi skjótt
ég held að mér sé orðið rótt
ég veit það ert þú sem eftir mér sendir
nú legg ég aftur augun þreytt
því ekkert hér mig getur meitt
og bráðum kemur byrjun þó hér sé endir. ]



[ Það er vottur af fegurð sem flögrar hér um
fallnar konur og menn á kreiki
í glösum er glóð sem eitt sinn var hlý
og gamlir draugar enn á reiki.
 
Hér er eitthvað sem er mér algjörlega nýtt
en alltaf þó var hér  til staðar
dagurinn er til,ég man það á morgun 
og mínútur líða æ hraðar.

Ég skynja það með skammtafræðinni
og skemmti mér á meðan
ég get aldrei farið héðan

Ég get ekki gleymt því, nei það var aldrei til
né get ég á heilum mér tekið
sjáöldur og bárur þær sátu um mig
og stjórnlaust þær hafa mig rekið.

 
Ég skynja það með skammtafræðinni
og skemmti mér á meðan
ég get aldrei farið héðan.

 
Ég get ekki heilsað, kvatt né komið á ný
ég kannast við engan og alla
ég get ekki hangið né hríslast hér um
né hoppað til þess eins að falla.

 
Ég skynja það með skammtafræðinni
og skemmti mér á meðan
ég get aldrei farið héðan. ]



[ Ég þakka þér fyrir dansinn
sem þú ein gast dansað
öll svörin í hyldýpiö sokkin
og spurningum  aldrei  ansað

allt var fullt af fegurð
og feigðarangan í vori
ég teigaði tæran himinn
en tapaði þínu spori 

þú dansaðir við dökka nótt
og duflaðir við kvöldsins eld
og jöklar og jötnar hnigu
og játuðust þér öll kveld.

allt var fullt af fegurð
og feigðarangan í vori
ég teigaði tæran himinn
en tapaði þínu spori ]



[ I don't understand why you hate me so much
I don't understand why you fear my tuch
I don't understand why you broke my heart
I don't understand why you made me so sad
I ask myself: "why are we apart?"
And think of all the times we had ]



[ Það er margt sem hrjáir mannanna börn, 
manndómur horfinn og eymsli í görn.
Við erum lánsöm sem að lítum vel út
og lifum í gleði en ei barlómi og sút. ]



[ Eitt sinn var Óli. 
En það var ekki hans rétta nafn.
Ólafur er ekki nafn á strák með sand á milli tánna
 og drauma á stærð við fótboltavöll.
Óli veit að marblettir eru ekki það versta í heiminum 
en samt grætur hann skítugum tárum.

Þegar Óli verður Ólafur gleymast draumarnir 
en ekki skítugu tárin. 
Marin hné breytast í kramin hjörtu 
og sandurinn í glerbrot. ]



[ Sorgarlagið.

Ó hve ég man er sú leið var löng
yfir fjallið við fórum.
Til heimilis þíns með sorgarsöng,
þú bjóst ei við fréttum svo stórum.

Tárin þau runnu
og augun svo sár vildu ei framan skilja.
Því í sál þinni minningar svo fljótt brunnu
sem aldrei þú myndir hilja.

En stúlkan þín dó nú í höndum mér,
ég veit þú munnt hennar sakna.
Hún bíður á himnum eftir þér
þegar þú hættir að vakna.

Sorgarsöng er syng ég senn
lætur þig ekki fjúkja.
Takt’í hönd mína og segðu enn
lífinu er ekki að ljúka.

Védís Kara Ólafsdóttir. ]



[ Um ungan aldur,
einelti var það.
Var lamin & hökkuð,
Niður af bekkjasystkynum mínum
Lagðist í dvala, hinu drungalegu lífi
Læsti mig inni, í mínum eigin heimi
Nú ligg´ég hérna ein
Þetta endaði svona
Útaf einelti, drap ég sjálfan mig.


höf; Védís Kara ólafsdóttir ]



[ Hver er þinn þrándur
þrándur í götu lífsins
ég ákalla almættið
og þrándur ásækir mig ]



[ Litlar píkur segja
   klikk klikk klikk
þegar þær labba fram hjá þér.

Stórar píkur segja líka
   klikk klikk klikk

   en á annan
   og stærri hátt.

Litlar píkur Ég er lokkandi
   klikk klikk klikk

og kyssi þig með titrandi
blautum smápíkubrjóstum.

Maddaman fer á eftir hrópandi
!Skækja veifandi
ónotuðum snýtuklút.

Sjálfur segi ég Góða nótt

og hjúfra mig innan í supersized
vulvu risapíku sjúgandi
lafandi stórpíkubrjóst.

   Myrkrið er loðið
   og ég verð háður þögninni. ]



[ Stóri-Jarpur stæltur er
stiklar létt um gjótur.
Sporar ísa, móa mer,
mjög til ferða skjótur. ]



[ Kommúnismi,
kapítalismi.
Er höndin rauð eða blá?
Módernismi,
anarkismi,
póstmódernismi,
súrrealismi.
Hvaða "ismi" skyldi koma næst? ]



[ Í dag þegar déskotans veturinn skall á
datt mér í hug.að ég gef frekar öndunum brauð en ókunnu fólki sem sveltur 
í útlöndum

Og ég vil heldur klappa köttunum sínum 
en kyssa slefandi ungabörn. ]



[ Geitin er best
eins og þú lest
í þessu ljóði
úr heitum sjóði.

Ljóðin ég malla
í miklum halla.
Hoppa upp kletta
og hitti þar Letta.

Var hann villtur
eða spilltur?
Hundaól hann hafði,
og tungan hans lafði.

Át hann til matar
því ekkert hann ratar.
Vonandi mun hans enginn sakna
Því aldrei mun hann aftur vakna. ]



[ Hvenær ferðu ?
Spyr sálin þig
Þú ferð
Gangan þín hefur tekið tíma
Gangan að mér
En þú ferð
Sérð fallegt ljóst hár, blá augu
Sérð mig
Horfir og ferð
Ég læt þig hlæja,gráta
Ég læt þig elska
En þú ferð

Ég spyr þig ekki afhverju
Þarf ekki að vita svarið
Bara það að þú  fórst
Þá veit ég 
Vonandi ferðu ekki strax ]



[ Ég hef aldrei
gerst það frægur
að vera frægur ]



[ Engill að nafni Andri
var rekinn úr starfi
eftir að hafa
gleymt að tilkynna
nýjustu íbúum
himnaríkis það að
á svæði þess fyrir
ofan Ísland væri 
óveruhæft um 12
á miðnætti á gamlárskvöld.

Margir þurftu á
áfallahjálp að halda
eftir kvöldið ]



[ Maður nokkur gerði
tilraun til bankaráns
íklæddur trúðabúningi.

Honum var ekki 
tekið alvarlega og
voru réttir Monapoly-
peningar og blöðrur ]



[ Svartu himnn og sviðin grös,
börnin í öllum löndum gráta.
Fátækt fólk með hor í nös,
hermenn saklausu fólki slátra. ]



[ Þann dag sem
gúrkur eða kál
fara vaxa í 
handarkrikanum á mér,
veit ég að 
gróðurhúsaáhrifin
eru heldur betur
farin að láta
finna fyrir sér ]



[ Árshátíð 
Alzheimer-sjúklinga
var að vanda fámenn
þetta árið
þrátt fyrir miklar
vonir stjórnarinnar ]



[ Ég rita til 
þín orð á
meðan ég sit
á dollunni.

Vill með því 
segja þér
að ég gef 
skít í þig ]



[ Ætli Gunnar á Hlíðarenda
hafi ekki verið
smá feministi?

Ekki á hverjum degi
sem maður les um
fornaldarhetju
sem notar bleika litinn
í að lýsa heimahögum sínum

"Áfram stelpur"
eða hvað Gunnar? ]



[ Ávallt fer tíminn alltof fljótt 
feykilega hleypur skjótt
á tímanum missum ætíð tök 
samt á tíminn litla sök 
hve fólk er orðið ljótt ]



[ Have you ever felt
like you are nothing?
Have you ever felt 
that everything about you
is wrong?
You look like shit,
everyday people look at you,
because you are different.
If so, how did you feel?
Did it make you feel
bad, sad or lonely?
Did it make you feel
glad, happy or relifed?
It made me feel like
Nothing.. ]



[ Ein í horninu,
hinumeginn,
allt i sama farinu.
Bið, ein herna meginn,
aðrir, einhvern veginn
ekki alltaf hér.
Berst við ákveðna löngun,
enginn veit,
lífið er i þröngum göngum.
Allt ákveðið,
ekkert frelsi,
allt er frágengið.
Föst.. ]



[ Tóm eins og tómur pappakassi 
sem þú finnur úti á götu og sparkar í 

svört einsog svartnættið í algeiminum
nokkrar stjörnur tindra hér og þar

engan vegin að sjá tilgang með lífinu
næ nokkrum andardrættum í viðbót

bráðum kafna ég
hjartað verður dekkra og dekkra

ljósið hlýjar mér og gefur mér styrk
hjartað hættir að slá

þú getur ekki lífgað mig við

nú líður mér vel

15. jan 2006 ]



[ Miklaði fyrir mér
eldfjall 

og brann.

Það var ekki 
aftur snúið.

Skaðinn var
skeður.

Upp á fjallið
fer ég ekki.

Enda, aska.

Og ekki get
ég litið um öxl. ]



[ Sos meen save our soals, save oue soles menns SOS
Come, we will say; Yes,yes yes yes YES! Our life is a totaly mess
Come Quick, I wont somthing to drink, my stoach have shrink and I think I going to Die
But why? I going to survive but here are no live nothing fore my dish or kniw
Hay yo I*m going phsiko it´s like O´h so pai-i-infull. ]



[ Dagdraumar sækja að 
mér úr öllum áttum

Stíg inn fyrir 
og blaðra við 
sjálfan mig í sólinni

Þar er önnur tilvera 
með vonir, þrár og 
helvítis drama ]



[ Ég sagði ykkur frá lauknum
listaskáldinu vonda

Ég sagði ykkur frá lífinu
hinu vonda íslensku ljóði

Af hverju er maðurinn svona vondur?
hann mengar hugsun mína

Hver var þín fyrsta minning?
það var hún Píla Pína. ]



[ Ég vil nota þetta tækifæri og þakka dómnefndinni fyrir innsýn sína.

Ljóðið mitt var að sjálfsögðu
besta ljóðið.

Besta ljóðið mitt. ]



[ Maðurinn minn
er demanti
já, hann er einsog óslípi
sem ég fann

Maðurinn minn
hann er hættur að vera vondur
við kennari

Það var í nítjanhundruáttatíuogfjögri
en ekki eftir Orwell

Maðurinn minn
er tilfinningaveri

Hann er svo góður

Ég vil alltaf vera gifti
manninum mínum

Já ]



[ Ég er fiðrildaljóð
þú vilt semja mig

Ég er kona
þú vilt sleikja ]



[ Ef að djöfullinn ætti ekki gaffal
og engillinn ekki vængi ?
Gætum við þá kannski verið betri hvort við annað. ]



[ hvorki er fiskur né heldur fugl
fræðin strengja er orðin löng.
hún er ennþá eintómt rugl
og ekki einu sinni röng. ]



[ Hvað hver ha?
ha hvað hver?
hver ha hvað? ]



[ áfengi er minn heimur
dimmur og góður keimur
upp og niður áfengið fer
í þetta fallega postulínsgler ]



[ 1.e

Hér með vil ég tilkynna yður
að hver er sinnar gæfu smiður
Lassi gekk son sinn niður
og barði hann já það er slæmur siður
á drengnum er helmarinn kviður
Já hann Lárus handalögmál styður
og grípur æ oftar til þeirra því miður
En nú fékk ég nóg og snéri hann niður
Treglega hann loks um það biður
að ég hætti því framar muni verða friður
Ég fann að sérkennilegur kliður
kom um mig þegar ég rak úr hans iður
ÆÆÆ um huga minn féllu níþungar skriður

2.e

Lassi sá aldrei aftur til sólar
og á honum nú lítið bólar
aldrei aftur um bæinn hjólar
því nú halda honum sterkar ólar
á hann komast sannarlega engir kjólar
við honum tóku heldur engir skólar
og í örvæntingu sinni Lárus gólar
ég vildi að hér væru fáeinir njólar
og einn eða tveir hægindastólar
en það eina sem í kringum hann rólar
eru tveir lásí leiðindadrjólar
á lífi hans nú eru ei margir pólar
og lífið þýtur hjá og yfir hann spólar ]



[ Vopnaður maður á Austurstræti,
gengur um og er með svaka læti.
hvar er löggan, hún stoppað gæti,
í löggubíl hann fengi nú sæti.

Gamall maður skurð hefur hlotið,
ætli sá vopnaði hafi hann skotið?
Reglugerðir hann hefur brotið,
ekki fer hann heim í kotið. ]



[ Skugginn minn elti mig uppi
hann spurði mig hvað í andskotanum ég væri að gera
ég sagðist ekki vita það. ]



[ Villtur vafra um netið
vinstri eða hægri
týndur.

Tengdur og tjatta 
við hvern tala ég
einn. ]



[ Ég verð fórnir að færa,
og fara aftur að læra.
Skrifa daginn út og inn,
blessaður pabbi minn. ]



[ Úði

Þögult regn
hvolfist yfir mig
hylur mig
svo ég týnist ekki

Regnið leiðir mig heim

Stjörnurnar blika líkt og 
draumar þínir þegar
við horfumst í augu
ég og þú

Með töfrastaf
skínandi
snart ég alla þína drauma
og galdraði
að veruleika

Sem við getum átt
þú og ég ]



[ Nostursamlega
spannstu vef þinn
Lokkandi lygar
leiddu mig til þín
Örþunnur þráðurinn 
sker mig inn að beini
Brot hjarta mins
liggja dreifð
Blinduð var ég
Lömuð er ég

og get mig hvergi hrært ]



[ og hann leit yfir storknuð árin glaður en með brosið öfugt og fann hve létt byrðin var þegar hann var við það að sleppa og jafnvel þótt hann vissi að hann ætti að hugsa um lífið áður en það þornaði og skorðaðist datt honum aðeins í hug orðsending frá því að hann var ungur og alvitur og fann servíettu frá hann man ekki hverjum í vasanum en á öldugangi pappírsins mátti lesa:

"ég skemmti mér vel. endurtökum leikinn við tækifæri." ]



[ Ungi maðurinn spyr:
"Hvað eru ljóð annað en sóun á pappír?"

Gamli maðurinn svarar:
"Hvað er æskan annað en glötuð tækifæri?" ]



[ Ríkið lætur höggva niður tré,
viðurinn er svo notaður til að búa til kurl sem notað er í skógarstíga.
Alveg yndislega kaldhæðnislegt.

Verðmæti framleiðslu er skilgreint af nefnd sem: Beingreiðsluafurðalágmarksverðgildisákvæðisreglugerðarþáttur. ]



[ Reykvískur rasisti
réðst inn á Reyðarfjörð, 
rændi og ruplaði, 
reikningum og ræflum.
Hvað eru mörg err í því?
Ekkert, fávitinn þinn! ]



[ . ]



[ Líkið flýtur á tjörninni.
Brosið er blátt. ]



[ Innflytjandinn í höfninni
kom alla leið frá Rússlandi
til að selja okkur nýjan lit,
heilan skrokk og minna slit.
Um úthaf hann sigldi,
barinn af veðri og vindi
til þess eins að setjast að
á þessum einskis nýta stað.

Og enn sýnir hann varla á sér fararsnið.
Hikar ekki við að doka við,
virðist líka þetta tilgangslausa, 
daglega amstur sem er tilvera hans.
Hann kemur ekki einu sinni í land,
virðist bíða þess að vatnið í kringum hann
frjósi, og bjóði honum þannig afsökun,
fullkomna afsökun,
til að fresta morgundeginum um ókomna tíð.

En erum við svo ólíkir, innflytjandinn og ég?
Er það ekki heimsins mesta böl að mega kjósa?
Ég játa að frelsið er lítið annað
en tálsýn sem gerir okkur kleift að sætta okkur við fangelsi
hversdagslegs lífs.
Ef ég væri frjáls eins og fuglinn, léttur eins og vindurinn,
ef ég væri hafið myndi ég líka frjósa. ]



[ Það tilkynnist hér með
að ég ber enga virðingu
fyrir skapara mÌnum.

Hann tók sig til,
skapaði eitthvað úr engu
og þóttist hafa gert eitthvað merkilegt.

Það tók hann varla nema hálftíma.

Hann hefði betur vandað sig,
gefið sér góðan tíma í verkið
og skapað eitthvað
sem vert væri að gefa gaum.

Næst vona ég
að einhver segi honum
að vanda verk sín betur
áður en hann gefur þeim ófrumleg nöfn
og sendir þau út í heiminn
illa undirbúin,
lítt ígrunduð,
meingölluð. ]



[ klukkan er 12.00

ég ligg nakin í dögginni
umlukin ilmandi grasi
sem stingst upp í rassinn á mér

klukkan er 12.01

ég er að frelsast og 
þroskast hérna í dögginni
samt er mér ískalt

klukkan er 12.02

ég heyri ekkert hljóð
ekki einu sinni fugl kvaka
enda er dögg í eyrunum á mér

klukkan er 12.03

ég heyri samt eitthvað þrusk
mjög óljóst en ég verð víst að 
rísa upp núna því það er einhver að koma. ]



[ barnið stóð fyrst aleitt
og starði niður í götuna 
barnið var klætt í
bleikan kjól með slaufu

barnið stóð enn aleitt
og starði fast niður í götuna
barnið starði á hvíta
skínandi klessu á götunni

barnið stóð ennþá aleitt
og starði fastar niður í götuna
barnið varð reitt stappaði 
niður fótunum og fór að gráta

það hafði misst sunnudagsísinn sinn ]



[ Lítil hleypur
og hoppar hágt.
Brosir og hlær,
talar ósköp lágt.

Feiminn lítur undan
fer og felur sig.
Allt saman gert
til að leika við þig.

Litli stóri Moli
litli nafni minn.
Ég er stoltur 
að vera frændi þinn. ]



[ Fæddur er engill fagur 
lítill með mikið hár. 
14. nóv er hans dagur 
um fjölmörg ókomin ár. 

Fínleg og falleg er hún 
svo lítil og rosa sæt. 
Ber nafnið góða Guðrún 
og verður alltaf dýrmæt. ]



[ Það er nú bara eins og það er,
sagði pilturinn er hann horfði 
á sig í speglinum.

Klóraði sér vandræðalega í höfðinu
og velti fyrir hvað það þýddi.

Það er nú bara eins og það er?

Honum langaði í sígarettu.
Eða leið þannig.

Lungun voru eitthvað svo tóm.
Samt reykti hann ekki.
Aldrei. ]



[ Villingarnir í
genginu Purupiltar
áttu aldrei neinu
fylgi að gegna
enda nafnið á
genginu vægast sagt
heimskulegt og 
minnir mann á jólin
frekar en einhver
hóp af vandræða unglingum.

Það má segja að
meðlimir gengisins
hafi aldrei þótt
góðir í íslensku ]



[ Ég 
elska Þig!

tókstu eftir skáletruninni?
fyrir þig skal ég
skáletra allt!

         en

tókstu eftir lítilstafselskunni? (og stórustafsþú?)
fyrir þig skal ég hundsa
þessa smásmugulegu ísmeygilegu
tilfinningu smeygjandi sér milli hinna
og þessa sem ekki eru á neinn hátt jafn
merkilegir og Þú!

         svo

ég skal hrinda ástinni frá mér

hún skiptir ekki máli
ég þarf ekki á slíkri hóru að halda.

Ég
Þig!

         og

ég skal jafnvel lítillækka æskuna
sjálfhverfuna og smætta hana niður
afneita póesíunni Ég Ég Ég ÉG sem
er löngu hætt að brjótast undan vafa:

Þig!

         (því

þessi ást felst í þér
en ekki sjálfri sér

sjálf segir þú allt.) ]



[ Hún söng Love me do
og dansaði í rigningunni.

Hann flautaði Twist and shout
og rölti heim á leið. 

Nóttin söng til mánans
um ljós í myrkri
og vísdómsorð.

Sá gamli sat við eldhúsborðið
og hugsaði um Yesterday... ]



[ S6&#9575;.Dù&#8729;&#9532;&#9568;ß&#9559;.@&#915;AÅ*.é¿&#9484;&#9484;G&#937;&#9572;[*!&#966;&#9496;µ&#9500;±&#9575;1v&#9554;0±&#9566;*H&#9569;*°&#8993;&#9612;Z{**&#8976;t&#9571;Æap&#9575;&#9558;?[&#9577;* &#9580;*Ö&#9604;Z@÷&#9569;î#YMA&#9571;Q :^&#9577;'ô&#963;&#9558;&#9577;"ñ&#9552;&#945;±v(r'&#9524;&#9472;

&#8745;N@ß2[x&#9553;LîQ*&#920;adîZ&#9569;&#920;&#9554;@5W[Ü±F*m&#915;&#8992;***B&#8776;0&#9524;ì&#8776;k*·&#8776;&#9554;*x@&#9553;óƒ*:p*>nCÖÜNYJ¬&#9608;64&#9600;v*áê&#9575;lùü>ßN3ñ&#9500;~6&#9557;*X6**+éé÷å½**N&#9567;&#937;·º}

¡>Ai¢0ì--&#9608;âtö&#9563;&#8976;K*&#9532;&#9573;*`&#915;fFFdg*&#8745;

Å&#9619;Çç)É¡;&#966;&#9572;Zf5&#9608;¬ä&#9563;àº4&#9532;*üa&#9556;>&#9632;}&#8805;w*lZí**Æ&#9484;X&#9619;*û¬»¡èú&#9570;*c

&#9472;"&#9532; üla{²ó&#9632;&#934;-d[ÿƒjùtùk-> <éé&#9561;&#9573;>&#9572;&#8359;î&#9619;*&#9474;*ÿ&#9562;&#945;&#9555;oàFè&#9568;`*&#9561;¥*èO&#931;âÿëX.Åº&#9575;@**5&#9580;&#9484;**

&#964;&#9567;o&#8359;&#9496;dñÅj&#9555;*1&#8993;o9T&#9474;Llöæ*&#9608;&#9484;*O9&#9612;w&#9580;g&#9579;7ñ:¥*?7&#9570;&#9564;&#9617;º¥»ö &#9575;&#8804;@&#8359;BlL&#9608;*åâ*/µ&#9552;ñf&#945;LñEíw&#9567;&#8729;&#9474;&#9561;&#8730;y&#9574;J-x&#8319;&#8804;&#945;&#9568;@&#9474;Iü&#9566;NPî*&#9524;&#9632;&#9577;*&#8319;ö*î&#8729;ƒ&#9619;J&#8801;&#9484;&#9524;*&#9570;.=b@&#9566;~R&#9553;t*&#9567;*W_&#8976;&#9566;Io¬&#9484;ëê&#945;g&#9617;* &#915;1p&#9571;x+*T¬ë* c&#8801;&#9558;Ç*è*'_&#9574;&#9484;, ½&¢*&#9474;*&#9619;&#9619;ü&#9608;¥º&#8319;&#9472;ï&#9572;M!&#9573;vc¬&#9573;&#9564;&#8801;ad*Eñu&#9568;#KL&#9472;½í*«é.&#964;&#8776;ÿT(Ux°&#8776;&#8992;&#9492;=&#9560;70vÖ)d*RbåXù*¬º*&#9573;*&#9604;¿&#9616;-)b4k]qF>ª*µ&#9563;U&#8745;n*&#934;Ö&#9472;"*U&#9604;P&#9612;&#9532;h;¬AÖnáƒh*z&#9516;&#9559;&#9575;&#9632;£b&#934;SÖ&#948;c&#960;ÜÅ&#9561;0&#9571;xYp&#9508;ß"&#9556;+&#8745;&#9577;&#8745;&#9563;|å&#8801;»m&#8993;pÆ&#8976;ß¼¿c&#9561;

&#945;&#9554;½¬*&#920;ñ1W¼&#9571;&#8776;H&#9616;&#8993;@L&#9472;ë&#9570;&#9563;£*&#9557;Y&#9563;*&#9619;&#9524;·ón8 B¡ qn&#8805;&#9556;&#931;ú*r&#9608;*O&#9576;&#9559;2&#934;è*¬?'&#9496;.&#960;å½&#9617;&#9562;»rz&#9560;HÅ**** &#9516;0;****#****]@
&#945;&#9553;S!

*&#9560;ñ6÷***

*&#9576;Æ&#9565;**&#9600;&#9566;****
			
			</éé&#9561;&#9573;> ]



[ Að hafa sál
sem enginn sér,
að heyra sitt eigið hjarta bresta,
svo sárt.
Yfirþyrmandi einmanaleiki
sem hellist yfir
þegar síst er von á.

Að vera að kafna
undan sjálfum sér,
en geta ekkert gert.
Að brosa og hlæja
og gera sér upp gleði
svo maður fær ógeð á sjálfum sér.
Að sjá vonir sínar
renna út í sandinn
er svo sársaukafullt
að því verður ekki lýst með orðum. ]



[ Að horfa
en sjá ekki.
Að hlusta
en heyra ekki.
Að snerta
en finna ekki.

Að vera svo
veruleikafyrrtur
að ekkert kemst fyrir
nema þessi eina hugsun
svo brengluð,
geta ekkert gert
nema eitt.
Vera svo háður
að ekkert skiptir máli
nema þessi stutta ferð
upp í himinhvolfið.

Detta svo
en lenda ekki.
Falla og falla
án þess að snerta
nokkurntíman jörðina.

Ranka svo við sér
og vita
að það er orðið of seint. ]



[ Langar að öskra
langar að emja
get vart hamið mig
af innbyrgðri bræði.
Ég er svo reið
svo reið út í samfélagið.
Að slíkt óréttlæti
og ómennska
skuli líðast í eins
þéttu samfélgi
sem er svo brenglað
en ætti þó að vera svo heilsteypt.

Að hafa samvisku
í að gera örðum annað eins,
að vera slíkt ómenni
að geta sært einhvern svo djúpt
og eyðileggja líf hans
eða hennar. ]



[ Þú varst og ert mér ávallt móðir , í köldum klæðum sem halda á þér hita.
Í hvítri kápu stenduru einmana í köldu sundi , en þegar ég kem í júní sýnuru mér það sem guð hefur litað.

Svo sterk og stór þótt svo smá og týnd. Svo ber og hógvær þótt þú gætir keypt þér sólina.

Þú hefur alltaf verið og munt alltaf verða Friðsöm,gáfuð og góð. Og þú munt aldrei , aldrei verða eina af stjörnunum, því þú ert einstök. ]



[ Quietuses poring over a founders park, 
whilst we stood on our digits by the bank.
The indignant ghosts in a stargazer´s home,
Where the fireside´s alway cold.
The man strode down the ancient corridors,
and the big gray shade against the sky
is now the dank haze atop of the town...
and not just there, but it was a universal spot upon the pole,
--it was everywhere.
And the giant nuance, where the sunflowers grow,
the hills we built, they are dead, --they are bold.
We, the moony buildings, need our rod to stand.
You, the lily-livered heavens, where´s our blossomy land?

The last sleep out for the cot to sag,
the moist ground shouting for a corolla and bed;
the saviors hand in an arid wire spiderweb.
The aglow flaw parking around our naked necks,
and through the yellow jamb we keep our eyes;
"Oh, the dying light! We are blind! We are blind!"
The latent sooth hidden under our impotent roots,
we dread the aroma of you; oily written rune of a dead lune.
--The blundering driver of our locomotive.

(... And the last dusty trail to hide we seek.) ]



[ You want me weak when I am strong
you want me strong when I am weak

You want me close when I´m away
you want me gone when I am there

You want my love when I don´t show it
and when I do, you do not see it

Still you wonder why I cry

What am I to you ? ]



[ Drottinn sagði; verði ljós
ekki ljósasjóv,
ekki sprengjur, 
og ekki sagði hann verði eldur 
 
Drottinn sagði; verið góð við hvert annað.
ekki skjóta hvert annað,
ekki pynta hvert annað.
ekki sprengja hvert annað
 
Þið eruð svo að miskilja hálfvitar

skafið útúr eyrunum og reynið að fylgjast með... 

.... það mætti halda að þið væruð með athyglisbrest ]



[ Elsku litli hjartans ungi
lékst þér og spilaðir, aldrei drungi
fallegt bros, smitandi hlátur
þó mamma framkvæmdi bara grátur.

Með óhreina bleyju og skítugt hár
alltof alltof mörg ógróin sár
mamma að drekka, pabbi að dópa
enginn heyrði þig eftir hjálp hrópa.

Barsmíðar, öskur, grátur og martraðir
aldrei, aldrei þú gafst upp og kvartaðir
harkaðir af þér og sárin þú plástraðir
með skömmina á bakinu í skólann þú haltraðir.

Í skólanum þér var alltaf strítt 
og ljótu orðunum í þig grýtt
heima þú komst eftir mikið basl
en þar tók við rusl og drasl.

Svo var það einn dag í janúar
að ekki var allt eins og áður var
þú hafðir komist í það sem pabbi tók inn
þú hafðir náð í sjálfan djöfulinn.

Öskur, barsmíðar og beiskjafull tár
hræðsla og skömmin í ellefu ár
nú ertu farin elsku engillinn minn
alveg eins og hann bróðir þinn. ]



[ “Ástin er eins og lím gubbaði eitthvert gáfumenni útúr sér”
sagði hann og hellti meiri vodka í glasið...

Ekki fann hann neina sem passaði sér 

Hringurinn passaði ekki lengur á hana...
..hún var orðin of grönn

Hringurinn passaði ekki lengur á hann...
..hann var orðin of feitur

Ég held að tonnatakið virki bara ekki á svona hluti. 
virkar bara á tré.

og hann kláraði seinustu dropana úr flöskunni ]



[ - Mamma, hvar er pabbi og Saisha?
 - Þau eru hjá Allah núna. Vondu karlarnir í Ameríkunni tóku þau.
 - Af hverju?
 - Því þeir vilja ná landinu okkar
 - En mamma, þeir eiga land, þurfa þeir að eiga tvö? ]



[ Þið getið þetta strákar! Koma svo! 

Þið hafið svo frábært vatn 
og svo fallegar konur til að horfa á
og svo ég tali nú ekki um bláu fjöllin og grasið græna

svona þið massið þetta bara!

svona eins og Hannes Smári eða Björgólfur Thor. 

Takið bara einn léttan á þetta. ]



[ Lífið er eins og óskrifuð bók
skrifuð af almáttugum höfundi
skapara persónunar.

...eins og óskrifuð bók,
það sést ekki hvernig endirinn verður 
fyrr en á seinustu blaðsíðunni.
 
...dagar líkt og blaðsíður, vikur verða kaflar
Upphaf.....Endir.

Sumir lesa bókina með öðru auganu,
Sjá ekki smáatriðin, flétta í gegn, fljóta með.
Kíkja á öftustu blaðsíðuna
bara til að sjá endirinn.

Aðrir lesa hverja blaðsíðu, 
með gaumgæfni
Njóta hverrar blaðsíðu og því sem hún hefur upp á að bjóða
og láta endirinn koma sér á óvart. 

Lífið er eins og óskrfuð bók...
...þú veist ekki hvernig bókin endar,
En þú getur skemmt þér við lesningu
Notið gleðinnar, sorgarinnar og óvæntu atburðanna
og látið endirinn koma þér á óvart. ]



[ Ég hjóla heim á nýja hjólinu mínu 
úr vinnunni 
með samloku í poka
í glænýjum skóm.

Ég sé konu sitja á bekk 
með aleiguna við hliðina á sér
með lífið í lúkunum. 

hún brosir, 
brosir tíl mín

ég fer af hjólinu og labba heim

berfætt ]



[ Af viljanum knúið
sambandið lúið
horfið allt grúvið
allt er búið 
ég gæti flúið
ekki aftur snúið
gengið í krúvið. ]



[ Orð eru orðum betri
ef þau orðuð eru rétt.
Texti er skrifaður með letri
hann myndast hægt og þétt. ]



[ Ef ég reyni,
Þá heyri ég hlátur þinn
Og man brosið blíða.

Ef ég reyni,
Þá finn ég ilminn af þér,
Og mér hlýnar allri að innan.

Ef ég reyni,
Þá finn ég hlýtt faðmlag þitt,
Og ég vil ekki sleppa.

Ég reyni. ]



[ Dulúðug og spennandi
Eitthvað sem er stærsta takmark lífs þíns
Eitthvað heitt og rennandi
Rennur hratt að skauti mínu og upphafi lífs míns.

Þessi ónefnanlega tilfinning mín
Brýst í líkama mínum og hjarta
Yndislegir hlutir líkama þíns, snerta vit mín
Og sú snerting er óendanleg, veita mér hlýju bjarta

Eitthvað svo fallegt, eitthvað svo gott
Okkar leyndarmál, svo fagurt og rétt
Ekkert er ljótt, ekkert er vont
Allt er svo nýtt, ég endurnýjast, allt verður svo létt

Tveir líkamar renna saman í eitt
Sameinast í einu andartaki
Að ein athöfn geti svo mikinn unað veitt
Ein athöfn á einu hvítu laki

Unaður, spenna, ást og hlýja
Sameinast í mínum líkama og huga
Mér sýnist ég sjá inni í veröld nýja
Þar sem allt er óendanlegt, allt í mínum huga

Svo líður andartakið hjá, við stoppum
Stoppum og horfum hvort á annað
Snertumst hægt, kyssumst létt, vorum saman á toppnum
Leggjumst hlið við hlið, höfum nátturuna að fullu kannað ]



[ Ég sitt inni á bar
Og horfi í gegnum reykinn
Ert þú kannski þar?
Situr þú þarna og syngur sama sönginn

Sönginn sem þú syngur á hverju kvöldi
Sönginn um þrána í brjósti mér
Þrána sem syngur í huga mér á hverju kvöldi
Syngur stöðugt í hjarta mér

Þú veist ekki hver ég er
Þú horfir alltaf í gegnum mig
Ég sit alltaf í horninu, og ég kvöldinu ver
Í að hugsa um þig og hvernig ég get nálgast þig

Ég sá þig fyrst fyrir mörgum árum
Þú varst ungur, fagur og stoltur
Nú hefur þú gránað, tapað nokkrum hárum
En samt ertu ærslafullur, eins og ungur hvolpur

Ég hef komið á hverju kvöldi í nokkur ár
Setið á sama stað og horft á þig
Og nú er lokakvöldið, þú fellir saknaðartár
Þú ert hættur hér, aldurinn hefur fellt þig

Nú stend ég upp, geng til þín
Og segi; ,,Halló, ég býð þér í glas”
Þú segir ekkert, horfir í augu mín
Stendur svo upp, ferð, villt ekkert mas

Nú ertu dáinn, grafinn, farinn
Ég sit inni á bar, og hugsa um þig
Ég mun þig alltaf elska, þó þú sért dáinn
Þó svo að aldrei hafir þú viljað mig ]



[ Ég stend á svartri klettaströnd
Stari út á hafið
Það starir á móti með sægrænum augum
Og hvítfextar brúnir
Og ég spyr: ,, Hefur þú ekki fengið nóg?”

Ég stend á hvítsendri strönd
Stari út á hafið
Það sem öldurnar leika sér við fuglana
 Og hylla Ægi konung með gljáfrandi hlátri
Og ég spyr: ,, Hefur þú ekki fengið nóg?”

Ég stend á sjávarströnd
Stari út á hafið
Það loks svarar mér hryssingslega
	Og skvettir seltunni á mig:	
,,Aldrei, aldrei fæ ég nóg. Alltaf mun ég taka og gefa
Eins og ég vil og enginn mun geta breytt því...” ]



[ Um þennan heim
Er lítið hægt að segja
En enginn skyldi lá þeim
Er frekar kjósa að þegja

Því er er allt gott
Sem manneskjan brallar
Hún segist vilja öllum dýrum gott
En síðan þau niður sallar

Grænfriðungar malda í móinn
En þeir eiga við heilan her að stríða
Því drápsmann telja það út í bláinn
Og miskunnarlaust á dýrunum níðast

En hvernig verðu okkur við
Þegar dýrin hverfa?
Þá leggjum við Grænfriðungunum lið
En þá er það um seinan

Þess vegna, verið góð við dýrin
Þau vilja okkur ekkert íllt
Gefum þeim frelsi
Þeim líður yfirleitt betur villt ]



[ Sannleikurinn var úti og hurðin læst. ]



[ Hljóður er dansinn
sem tungurnar dansa,
hljóður er guðinn
sem fjóra ber kransa.
Hljóður er söngur
sem fuglarnir syngja,
hljóðar eru göngur
sem elskendur ganga.
Hljóður er vindur
og rigningin með,
hljómlausar kindur
og það sem hafði skeð.

Fagur er ljósdansinn
logarnir dansa,
fagur er einnig mynda guðinn
sem fagra ber kransa.
Fagur er augnanna söngur
sem augun mín syngja,
fagrar eru göngur
sem augu mín ganga.
Finn það er vindur
því að hárið fer með,
mjúkar eru kindur
en eigi það sem hafði skeð. ]



[ “Ég hef engan tíma,”
sagði gamli maðurinn og ýkti

því hann nennti engan veginn 
að ræða við börnin
sem umkringdu hann
líkt og naktir indíánar.

Nema, þau voru alklædd 
með vettlinga og 
héldu klaufalega á skóflum.

En þau þyrsti í sögur
frá vitringnum,
frá sögutröllinu ógurlega.

“Ég er gamall. Ég er að deyja,” 
sagði hann.

Með leikræknum tilburðum. 

AAAAAA. ]



[ Coolio s hann svalur er,
margan manninn lemur.
Í bardagana reiður fer,
og óvirknað sinn fremur.

Margar konur heillar hann,
þráðbeint upp úr skónum.
Línurnar hann margar kann,
lærði þær á sjónum.

Snillingur hann þykir mjög,
í öðru en að yrkja.
Hann þykir fara vel með sög,
og einnig slöngur kyrkja.

En ei er nú öll sagan sögð,
af þessum góða manni.
Hann gallon getur drukk af mjöð,
ég segi það með sanni. ]



[ Fortíðin er eins og visnandi lauf
einhverntímann fellur það
til jarðar og gleymist

Framtíðin er eins og tréð sjálft
enginn veit hversu vel,
það blómgast næsta vor ]



[ Snertu mig,
komdu við nakið holdið.
Fötum fækkar.
Komdu, leikum svoldið.
Við tvö ein, ég og þú.

Þú veist, ég þrái þig.
Hef alltaf gert það.
Þráir þú mig?
Það veit ég ekki enn.
Brátt mun ég að því komast.

Komdu nær.
Miklu nær.
Ekki fara fjær,
hjartsláttur í takt.
Við tvö ein, ég og þú.
Að eilífu. ]



[ Það rignir og rignir 
og rignir og rignir,
Það rignir svo mikið
að kötturinn hrygnir.
Og blómin í garðinum breytast í þara,
Bless ! 
Nú verð ég að fara. ]



[ Brennivín er bölvað eitur,
af bjórnum verð ég helst til feitur.
Á kókaíni klikkast fólk,
Kannsi ég drekki glas af mjólk. ]



[ Af ljósinu þínu glóð mér gef
góði Jesú , vonin mín bjarta.
Þá allar nætur ég sáttur sef
og sæll í mínu hjarta. ]



[ paui paui Abertawe
saumer ahn
saumer dá

immer si qanta
tesse!

oster rá asne eretíum
en veredú pas de astíum
saumer si an der paradíum

em gyw?

em gyw si tesse! ]



[ Ber að neðan-Maðurinn
náði ótrúlegt en satt
engum vinsældum
meðal almennings. ]



[ Auglýsi eftir smiði
til að smíða gæfu mína.

Verð nefnilega seint
sagður handlaginn 
og verð því að
bjóða það út að
láta smíða gæfu mína

Góð laun fyrir
rétta smiðinn. ]



[ Íslendingar athugið!

Nú er óþarfi að
fjárfesta í flugfari
til Póllands.
Þið skellið ykkur
bara í næstu
Bónusverslun því þar
eru pólverjar
í miklum meirihluta
bæði í hópi viðskiptavina
og starfsmanna.

Það sannar sig að
Bónus er ekkert bruðl ]



[ Áður en mér tekst að vakna
dreymir mig marga staði.
Ferðast um fagra heima
en enda alltaf heima í hlaði. ]



[ Ég gekk yfir hafið
í leit að sýn,
Guðs náð?
þræddi tímans þráð
upp hafið, aftur, farið?
marið
barið

Ég sveif gegn um tímann og sá,
í brjósti sérhvers manns
var andi
þá ég skynjaði kærleik alls
Lifandi

Sá ég þó skugga margra,
brotinna hjarta mæðra
styrjaldar dauðra sona.
Hatandi, hlekktra, velsæmis,
hlýrra, heiðingja, vanhæfra,
elskandi, syrgjandi og svekktra
manna ]



[ Dimmi Drottinn
maður, myrkur manns
snjór er sloppinn
skelfur sálin hans

Finnum Fjandann
reiðann, argan varg
frelsum andann,
sál er okkar farg ]



[ Ráðskonan á Holtavörðuheiðinni
sú fékk oft að kenna á fantareiðinni
þeir tókana eins og trippi í afréttum
og drógana inn í tjöld á kuntuhárunum

Svo var komið kvöld 
þá fóru þeir inn í tjöld
og ráku í hana stengurnar 
sem bæði voru beinharðar og brundugar.

höf Rokkó ]



[ Ég horfði á bíómynd í gær...




























































































... hún var góð. ]



[ Ég er falin en frændur sjá   
úr fjarlægð er ég himinblá.       
Og kem úr veröld sem var      
vakin og sofin allstaðar.    
Við hirð mína er hulinn foss        
þar hélar jörð við úðans koss.  
Í huga stór í heimi sögn. 
Ég heilsa þér og kveð í þögn.

Ég sigli um djúp sorgum með
en skip mitt hefur enginn séð.
Úfinn er sær og öldugjöf
áleiðis held langt yfir höf.                                
Vald ykkar er stormur og sker
þið setjið mig að landi hér.
Ég felli mín segl fast við  strönd
fyrrum voru hér  blómleg lönd.

Ég er dropinn dreggjunum í
og dagur er rennur á ný.
Fálát er og fremur kýs
á fardögum er sólin rís
að sitja hjá við birtu bil.
Í brjósti spor mín eftir skil.
Eilíf er og aldrei dey
ég er allt sem þú vildir ei. ]



[ Konungshallir undir kúgun hans rísa,
kuldi og grimmd eru hans mein.
Fallið er fólkið sem borgirnar hýsa,
framselt til himna í boði Hússein.

Herinn réðst inn og mætti litlu hafti,
handsamaði Saddam og drap hans menn.
Synir Hússein sprengdir upp af krafti,
skálaði Bush í víni og gerir víst enn.

Þjóðin var frjáls, þakkaði Allah í leyni,              
þorði að ganga um götur óháð stétt.
Forsetinn var bugaður, grillaður með beini
frelsið er staðreynd og öllum er létt. ]



[ Skagfirðingur að sönnu, alltaf telst,
stoltur af skagfirskum uppruna er.
Minning alltaf í huga mínum helst,
margar góðar stundir, ég þakka þér. ]



[ Lífið er ekki mjög langt, ef í árum er talið,
Líður það allt of fljótt, að mörgum finnst.
Því er þarft að hafa ekki tilfinningarnar falið,
Það líður að deginum, þar sem okkar er minnst. ]



[ Borgin mín og borgin þín
Byggist á röngum grunni
Skuldir og vinstrisinnuð sýn
Senn enda í lokuðum brunni

Sjálfstæðisflokkur tekur stjórn
Skuldasöfnun heftir loks
Tólf ára tími er mikil fórn
Til að lúta stjórnun vinstri flokks ]



[ Syndlausir flagarar að norðan eru
Saklausir reynast af flestum sökum
Þó er það lýgi í raun og veru
Þar sem róað er á fölskum rökum ]



[ Lægðin stendur yfir byggðinni,
rýmir fyrir rakri ró.

Lífið kallar á svefn,
--það kallar á fjarveru.

Grár himininn brotlendir,
ásamt öllum öðrum.

(Engar áhyggjur.)
Þetta verður fljótt búið.

Myrkrið yfirtekur hið gulgræna,
--þetta gras sem vér látum skugga dansa.
Traðkandi! (Sjáðu þau!)
"Traðkaðu einu sinni enn!"


"Ég verð dáinn á morgun." ]



[ “This is the first pulse we get, this is the first breath we take; This is the last pulse we get, this is the last breath we take…”


The search of our everything (chapter one); We find ourselves mislaid with our trembling porous wings and yet again we find nothing to seek for, no demands to disarm those times from our cave-in, every chapel's poles are lapsed and grounded on this very yard. Under the peals of gliding chorals we hear their strident euphony fade to its abiding dormancy. And we breathe as blink the seconds of our collapse. The saying to pray for our lives is passing by with ignorant sonority, slowly distil our woe tears into collection of wounds inhaling the mass of mourning days. The reddish sky is reflecting our image, we are almost bowing to ourselves kneeling so low we are reveling the shapeless sin they squalled; "The converged above, from the cloudy haze of the building walls to the stairway leading skyward, this is truly the end of all nights." And the city began to witness the extinction of our crooning voices growing dim. On the same minute as I saw the plane burst into the sky, it came crashing down. As the mechanical mind spoke its last words I heard the distress signal peal 'till the echo became soundless to all ears...

Hist! The closure became our landscape (chapter two); The moment of every sunless dawn is now the deafen memorial of how we yield to our downcast steps towards the endless vacancy. We went out from everything and now we are slowly becoming the dust of our boundless nothing. We dredge the clarity, this only lit we are, the second straw we pull is shorter than the other, and now its faint light through the shutters is cascaded into the hourglass of our last breath, envisaged for the last tick to strike we now covert our respiration.

The beauty nest on fire (chapter three); And the gray stone walls are pointing at the flaming skyscrapers burning our lines, the lonely highway between the cities is verily the skyline in mute diluting the chancel with swelling drones. Under the high arch the halo stood above our heads. And they carved their wings with the inky feathers falling from the dead. And with a lament sigh we bow to the abandoned; "Mothers and daughters, fathers and sons; farewell."


“They darkened the doorway and the city felt lost in its pall… and the billboards were all glassy on their highest mounds; The regent roads to nowhere.”


The howling awe crept up with innocent midsummer flames (chapter four); The quiescent dune has never been this close to the ascent of the low. "This is not all right, and it only gets worse." We are counting the tragedies but they overflow our fingers, the numbers are crowned with sallow prospect as we filter the story of life. Watching how our vast array grows thinner every split second, we are delving the mourn with our stricting actions. By any harmony there's a quire giving sounds to our epic sore, and on top of all zenith's there's a burning flag reaching its horizon, but the scorching blaze is raying to its pillars. Quench the flaring sky crossing the daisy miles, and they flew the longest canal by wafting every glen as they sang for us the melody of the end.

The maverick's sentence we'll cite (chapter five); "Our concrete days are over, we plinth ourselves below, we faced and bled the grower, and the starring turns aren't breathing for us to glow."

The minute after tomorrow (chapter six); The past is full of half written letters, and the tomorrow pursues for the brighter half. We are still waiting for our embryo, but this is the end of all roads. With our palms bathing in tears and for our daydreams to lodge we stretch our tarry hands upwards and supplicate with promising words. But the remembrance is patterning with trebles; "They sharp the highest tones and chant their loudest screams. We see them wheel above mapping the landscape from their cavernous drowse... and it keeps on getting worse." This is a world shaped in symmetry, self-portrait with the shoreless sea. This is the futile poem of the low halting towards our swarthy existence. We anchored our feet and winged our movement to the oncoming gravel, our inky feathers are curving down the thick beginning, where it all commenced and will now conclude; Hearts were born to cease beating. "Where the sea lays now was once the lot of our garden, our home is the voyage hovering in the blue."

The bleak vocalise's foiling in every alpha (chapter seven); The vow was pierced in the nape of its neck by our own daggers, we wheeze the seaward night and connive at the column holding our framed remains. We rave the words; "Where is the love? Where is the justice?" But the non-existent won't render its retort. overnight we'll lull our voices in the soft utopia's verity and cover our song under the aslant streetlights. The narrative's framer is faceless; "We didn't have the time to say goodbye, except to ourselves… I heard them sing for us. I embraced the inconstancy, I saw them lance my smile throughout the seaward roof of heaven, and then we all knew it was time to leave the standing havoc and let our runny hearts coalesce into one."


“Dear mater; Give me a second pulse, the first one is gone…”


...The next chapter is in ruin... ]



[ Með sex glyrnur stórar,
       beið ég og beið.
   Var hálfpuntað og klætt,
    margir litu mína leið.
     Hvern skyldi ég hýsa
      um ókomna tíð...?
    Þá skyndilega komu,
       skötuhjú blíð...
    Þau Þórunn og Sigurður
      með sitt hafurtask.
     Ég var enn með bleiu
  svo þau urðu að kaupa vask!
   Á meðan mamma mig prýddi
      og fegraði skarpt
   vætti pabbi mig og nærði
  svo ég fullorðnaðist hratt.
     Ef gestagangur tíður,
     verður hér inn um dyr,
   fæ ég sífellt meiri visku
  og þroskast sem aldrei fyrr!
  Hlýr er ykkar hugur og hönd,
    svo vernd mína ykkur býð
 á meðan haustregn rúðuna lemur
    Norðan-él og vetrarhríð.

    Megi tónlistin hér óma,
    fegurð og listir ljóma.
      Með fyrirfram þökk,
  verð ég ætíð ykkur til sóma!
  
       Ykkar Dalsflöt 9,

  nú hef ég öðlast mína húsasál!

       (með pínu hjálp frá
           M. Elva S.) ]



[ Erfiður sannleikur er eins og bóla á miðju nefi
stækkar bara og stækkar 
þangað til þú gerir eitthvað í málunum.

Það gæti komið ör 
bólan gæti komið aftur

en eins og mamma sagði
það er vont en það venst. ]



[ Þú uppskerð það sem þú sáir

Aha.. einmitt.. þó væri ég Madonna

Guðrækin maður 
heiðarlegur
trúr
hjálpsamur
verðugur
öllum dyggðum dyggður

Meiðist á besta aldri og lifir ekki sama lífi

trúlaus maður
óheiðarlegur
svikull
sjálfhverfur
einskis nýtur
með hroka sem aðalsmerki

Lifir löngu og hamingjusömu lífi án áfalla og hindranna

ef ekki Madonna, þá allavega Britney Spears ]



[ Við breytumst öll,
verðum snjöll.
Getum ekkert af þessu gert
En´aldrey þú skrítinn ert. 

Þótt aðrir segir 
og hann þegir, 
Verður þetta alltaf svona
og við verðum bara að vona
að þetta breytist ekki
Því engan svoleiðist mann ég þekki.

hugsaðu um,
Það góða sem þú gerir.
Og ef þú hlustar vel
Ekki vera viss að þú illhugsa verir. ]



[ Ég hef aldrey þekkt neinn sem hefur verið svona góður.
Hann var svo þögull og varð aldrey óður.
Hann stóð alltaf með mér,

Ég man eitt sérstaklega vel.
Frænka mín vildi aldrey gera það sem ég bað um,
En minn afi, neyddi hana til að gera þetta fyrir mig.

Þegar ég hugsa um allt sem hann gerði,
Renna tár niður vanga mína. Ég get ekkert gert af þessu þetta bara gerist. 

Þú varst lang besti afi í öllum heiminum, alltaf þegar ég kom í heimsókn gafstu mér fullan poka af peningu, bara til að ég gæti látið þetta í baukinn minn.

Og það er þér að þakka ef ég verð einhvern tíman rík af þessu.
Og ég á alltaf eftir að mynnast á þig ef ég verð fræg. Því alltaf þegar þú skammaðir mit þá vissi ég að það væri 
bara að meina eithvað gott fyrir mig.
Ég verð þér aldrey réð. ]



[ Mamma, hvenær verð ég eiginlega fullkomin?
meinaru ekki fullorðin?
nei, fullkomin
þú ert fullkomin
Nei, fyrst verð ég að
    - kaupa tannhvítunarefni frá Colgate
    - nota brúnkuklúta frá Lancome
    - kaupa föt frá Stellu
    - hreyfa mig í Fitness og Spa
	og.......

elskan mín, veistu ekki að Guð sagði að enginn væri fullkominn?

Mamma, þá hefur Guð ekki horft á sjónvarpið! ]



[ Ég er groupía 
í boði Group
í boði Groups

við groupum okkur saman
í boði Group
í boði Groups

og hlustum á Elton John
með Bónus djús
og Krónu snakk

já, allt í þessu svaka boði
í boði Groups ]



[ Of sein
klukkan orðin
æði um eins og hauslaus hæna
hvar eru veskið, síminn og lyklarnir?

Undir rúmi
bak við skáp
hvar eru húfan mín og hempan mín
bleiurnar og blautbréfin?

Keyri hratt
sprett svo út
hendist inn og heilsa móð
,,Nú komstu ein, hvar er drengurinn?” ]



[ Hvað er það í hjarta manns
er kallar fram þá æsku hans,
vinarbrag og  fyrri fund
farin veg og  skólastund ?

Strembin lestur stúdentsvor
skál og gleði , hliðar  spor,
eða bara hversdags hjal
hugar dæmi er leysa skal.

Við þekkjum vel  þann sterka streng
og syrgjum okkar góða dreng.
Örlög vísa veg um slóð
vak þú minning kyrr og  hljóð. ]



[ Hver er sá
sem þekkir mig
og mína innstu drauma
Hver er sá
sem lítur mig
og veit hver í mér býr
Hver er sá
sem ratar um
í skógum minnar sálar
Hver er sá
sem á það bros
einkum ætlað mér
Hver er sá
sem að sólu verður
ef að tár mitt þarf að þerra
Hver er sá
sem þétt mig leiðir
í stormi sem og blíðu
Hver er sá
hver er sá
það er mitt að vita



M.Elva S. ]



[ Þú liggur við vatn
og horfir til himins

Sólin skín

Grasið er grænt
og golan leikur hlýjum höndum um þig

Trén skýla þér
fyrir vindi og foki
Og fuglarnir syngja þér söng

Þú liggur innan um blóm
sem snerta þinn vanga
ásamt sínum seiðandi ilmi

Þú sérð fiðrildi
sem sest á blómin

Og þú heyrir lítinn hlátur
í æskunni sem hleypur í kring

Þú heyrir hljómfagra rödd sem segir;
hér er drykkurinn

Röddin fær svo á sig mynd
sem snertir þig og kyssir

Þú sest upp
færð þér sopa
og lítur í kring um þig

Þú leggur þína kinn
við aðra hlýja kinn

Þér yljar
innan frá sem utan

Allt er svo lifandi
og í öllu 

býr kærleikur ]



[ Jólasveinn, jólasveinn!
Ekki vera þarna einn
að dreifa gjöfum um allt,
ég veit að það er kalt…

Má ég ekki koma með?
Ég get hjálpað þér…
og allt sem ég gæti séð…
…miklu betra en að hanga hér.

Ég þarf engan pakka
minn má fara til næsta krakka
ef bara ég fengi að dveljast hjá þér um sinn 
og skoða með þér alheiminn.

Sérðu ekki norðurljós og stjörnudans?
-og gleðina dreifast frá manni til manns? 
-finnur fullt af snjó og fjársjóðum?
-dvelur með börnum og mönnum fróðum?

Því mig langar að vita það allt saman
Um mig og jörðina og veröldina
Þú kannt svo mikið og gerir svo margt
Má ég ekki vera með, gerðu það?

Þig hlýtur að vanta góðan vin,
til að veita þér félagsskap þetta kvöld,
(og) bera með þér leikföngin…
…æ þessi nótt er svo löng og köld.

Ég skal alltaf besta barnið vera
ef aðeins ég fæ að fljóta með þér.
Það er svo margt sem mig langar að gera
(eins og að) hjálpa öðrum að brosa og leika sér ]



[ Ég var í Arabíu í dag..
..á kameldýri á ferð með ,,eiganda” mínum.
Ég var í eyðimerkursvæði.
Ég var í eyðimerkurkjól.. pils og topp með glingri hangandi í mitti og um hálsinn.. og með yfirslæðu á ská yfir aðra öxlina og yfir hálfan maga..
Ég átti að dansa um kvöldið þegar við værum komin á áfangastað..
Ég var dökkhærð með djúp (brún) og seiðandi augu. Hafði slæðu yfir hár, nef og munn..
Ég mátti ekki tala mikið svo augun mín lærðu sitt eigið tungumál..
..og sáu inn fyrir sál fólks. Þess vegna horfðu fáir í augu mín..
Þótt hluti af manni sé í fjötrum.. læra aðrir hlutar af manni að sýna styrk sinn..

M.Elva S.
24. sept. 2006 ]



[ Hafið er ósýnilegt, 
nema þeim sem ofar svífa, 
þar er það skærgrænt og virðist gufa upp 
jafnóðum og ný alda líður yfir. 
Veðrið er einskis; 
rakt en ekki vott, 
logn en fellibylur, 
sandur, sandur, sandur, 
meira að segja grjótið er upplitað 
og að mestu horfið í mold og sand.
Sólin er svo hrikalega sterk, 
en samt ekki. 
Lífshættuleg vissan tíma dagsins 
og nokkra daga ársins 
er bannað að fara 
út fyrir bústaðsins dyr. 
En svo getur veröldin orðið 
svo köld á svipstundu
og svo ótal margir hafa horfið í fellibyl frostsins 
og enn fleiri hafa horfið í sandinn 
á skuggasvæðum sólar og mána.
Einstaka planta skýtur upp kollinum, 
en hverfur á örskotsstundu 
eftir að fólk hefur barist um hana. ]



[ Mig dreymir hafið
bárusöng
Þegar hjartað slær
flýtur vindurinn hjá
Regndropar falla
í sárin mín 
endalaust niður
Kertaljós í glugga
lýsir mér leið
Eldingin birtir upp veginn
sem fönnin hylur
en kuldinn styrkir
Þótt sólin brenni
þótt augun lokist
og andardráttur þyngist
og brosið sé horfið
er allt svo friðsælt
Rauðar rósir á sveimi
svo hreinar og tærar
en samt er allt flókið
minningar svífa hjá
andanna raddir óma
á meðan æskugleðin
fylgir mér og sál minni
þangað sem alltaf er meira
alltaf nóg
alltaf hamingja
alltaf líf. ]



[ Tilgangurinn

Eitt sinn var ég blind
hélt ég hefði allan heimsins mátt
gæti allt

En nú sé ég liti
og ljósið í kring
nú sé ég allt

Hélt ég vissi
hvað ástin var
en sá enga heildarmynd

Sá fyrir mér draumaprins
og hús og bíl og garð
og lítið barn

Í huganum geymdi ástríðu
sem líkaminn gat ekki tjáð
var sem vofa

köld og þjáð

til mín voru þá sendir
englar
þrír að tölu

Sá fyrsti kom mér niður á jörð
og sló mig löðrungi
ég grét

Sá annar þerraði tár mín
og rétti mér rós
ég hló

En sá þriðji tók í hönd mína
og lagði rósina að vitum mér og sagði
sjáðu nú

Í rósinni sá ég liti, fegurð og líf
hún var bæði mjúk og hvöss
og hún ilmaði
Næstum eins og lífið sjálft

ég brosti

Ég skildi nú
að millivegurinn er
að elska ]



[ Ef aðeins allir fengju svo jákvæða reynslu á lífsleiðinni, 
að þeir geisluðu af hamingju og von 
alla ævi. 
En svo er því miður ekki. 
Það getur enginn, nema þú sjálfur 
fundið og ræktað vonina 
og jákvæðu hæfileikana. 
En það krefst ekki mikils andlegs sigurs, 
að finna vonina. 
Hún er þarna, við hliðina á þér, 
hún situr á orkustýflum 
jafnt sem lausu lofti 
og bíður; hún er einmana. 
Þótt hún sé vonin, er vel þess vert 
að líta á hana sem einstakling 
og reyna að láta hana ekki verða einmana. 
Hún er sannarlega traustur vinur. 
Hún hendir frá sér andartakinu, 
bara til að bjarga þér. 
Vertu þakklátur fyrir að hún sé til staðar. 
Og hún er, ásamt kærleikanum, 
þinn besti vinur, 
þar sem þau tvö gefa aldrei undan 
og gefast aldrei upp á þér. 
Ef þú missir sjónar á þeim, 
er það af því þú hefur gengið í burtu,
en ekki þau. 
Þau elta þig þó nær oftast, 
þar sem þeim þykir svo afskaplega vænt um þig 
að þau geta vart hugsað sér að lifa án þín. 
Og af hverju skyldum við svo oft 
snúa baki við voninni? 
Oftast fylgjast vonin og kærleikurinn að, 
og má sjá að fólk sem geislar af 
vingjarnlegheitum og hamingju, 
færir öðrum von, 
því það hefur komið sinni svo traustlega fyrir 
að það reynir að bera styrk hennar 
til næstu manna. 
Og þeir sem eiga enga von, 
finna oft ekki kærleikann 
sem í lífi þeirra er, 
þrátt fyrir allt. 
Lífið er erfitt, 
en við komumst lítið áfram, 
nema fyrir vonina á annarri öxlinni 
og kærleikann á hinni.
En mundu bara, 
að þú getur ekki orðið vonlaus, 
ef þú hefur fundið þína von. 
Þá verður hún alltaf til staðar, 
og situr með kærleikanum. 
Ef þú talar ekki við þau, 
tala þau við hvort annað. 
En allir heyra til þeirra fyrr eða síðar, 
það er óhjákvæmilegt. ]



[ Dað(rand)i
Da(u)ði
Da(nsa)ði

(raundans)? ]



[ Gladdi mig hjarta
á glötuðum vetrardegi
Ó vinur,hvað það er gott
að verða á þínum vegi.

Bræddi mitt hjarta 
á björtum vormorgni
ég held barasta að tárin
ekki nokkurn tímann þorni.

Snart mig hjarta
á sumarnótt fyrir ári
Ó vinur hvað það er gott
að lykta af þínu hári.

Hlýnaði um hjarta 
á haustkvöldi forðum
Ó vinur hvað það er gott
er þú tjáir ást þína í orðum

Kramdi mitt hjarta
á köldum vetrardegi
Ó Jakob, hve hart það var
held ég leggist niður og deyi. ]



[ S6&#9575;.Dù&#8729;&#9532;&#9568;ß&#9559;.@&#915;AÅ*.é¿&#9484;&#9484;G&#937;&#9572;[*!&#966;&#9496;µ&#9500;±&#9575;1v&#9554;0±&#9566;*H&#9569;*°&#8993;&#9612;Z{**&#8976;t&#9571;Æap&#9575;&#9558;?[&#9577;* &#9580;*Ö&#9604;Z@÷&#9569;î#YMA&#9571;Q :^&#9577;'ô&#963;&#9558;&#9577;"ñ&#9552;&#945;±v(r'&#9524;&#9472;

&#8745;N@ß2[x&#9553;LîQ*&#920;adîZ&#9569;&#920;&#9554;@5W[Ü±F*m&#915;&#8992;***B&#8776;0&#9524;ì&#8776;k*•&#8776;&#9554;*x@&#9553;óƒ*:p*>nCÖÜNYJ¬&#9608;64&#9600;v*áê&#9575;lùü>ßN3ñ&#9500;~6&#9557;*X6**+éé÷å½**N&#9567;&#937;•º}

¡>Ai¢0ì--&#9608;âtö&#9563;&#8976;K*&#9532;&#9573;*`&#915;fFFdg*&#8745;

Å&#9619;Çç)É¡;&#966;&#9572;Zf5&#9608;¬ä&#9563;àº4&#9532;*üa&#9556;>&#9632;}&#8805;w*lZí**Æ&#9484;X&#9619;*û¬»¡èú&#9570;*c

&#9472;"&#9532; üla{²ó&#9632;&#934;-d[ÿƒjùtùk-> <éé&#9561;&#9573;>&#9572;&#8359;î&#9619;*&#9474;*ÿ&#9562;&#945;&#9555;oàFè&#9568;`*&#9561;¥*èO&#931;âÿëX.Åº&#9575;@**5&#9580;&#9484;**

&#964;&#9567;o&#8359;&#9496;dñÅj&#9555;*1&#8993;o9T&#9474;Llöæ*&#9608;&#9484;*O9&#9612;w&#9580;g&#9579;7ñ:¥*?7&#9570;&#9564;&#9617;º¥»ö &#9575;&#8804;@&#8359;BlL&#9608;*åâ*/µ&#9552;ñf&#945;LñEíw&#9567;&#8729;&#9474;&#9561;&#8730;y&#9574;J-x&#8319;&#8804;&#945;&#9568;@&#9474;Iü&#9566;NPî*&#9524;&#9632;&#9577;*&#8319;ö*î&#8729;ƒ&#9619;J&#8801;&#9484;&#9524;*&#9570;.=b@&#9566;~R&#9553;t*&#9567;*W_&#8976;&#9566;Io¬&#9484;ëê&#945;g&#9617;* &#915;1p&#9571;x+*T¬ë* c&#8801;&#9558;Ç*è*'_&#9574;&#9484;, ½&¢*&#9474;*&#9619;&#9619;ü&#9608;¥º&#8319;&#9472;ï&#9572;M!&#9573;vc¬&#9573;&#9564;&#8801;ad*Eñu&#9568;#KL&#9472;½í*«é.&#964;&#8776;ÿT(Ux°&#8776;&#8992;&#9492;=&#9560;70vÖ)d*RbåXù*¬º*&#9573;*&#9604;¿&#9616;-)b4k]qF>ª*µ&#9563;U&#8745;n*&#934;Ö&#9472;"*U&#9604;P&#9612;&#9532;h;¬AÖnáƒh*z&#9516;&#9559;&#9575;&#9632;£b&#934;SÖ&#948;c&#960;ÜÅ&#9561;0&#9571;xYp&#9508;ß"&#9556;+&#8745;&#9577;&#8745;&#9563;|å&#8801;»m&#8993;pÆ&#8976;ß¼¿c&#9561;

&#945;&#9554;½¬*&#920;ñ1W¼&#9571;&#8776;H&#9616;&#8993;@L&#9472;ë&#9570;&#9563;£*&#9557;Y&#9563;*&#9619;&#9524;•ón8 B¡ qn&#8805;&#9556;&#931;ú*r&#9608;*O&#9576;&#9559;2&#934;è*¬?'&#9496;.&#960;å½&#9617;&#9562;»rz&#9560;HÅ**** &#9516;0;****#****]@
&#945;&#9553;S!

*&#9560;ñ6÷***

*&#9576;Æ&#9565;**&#9600;&#9566;****
			
			</éé&#9561;&#9573;> ]



[ Meðal meyjanna og vínanna 
í miðri hjörð hýena, í Medína 
liggur Meistari Mekka
og mér sýnist sem hann sé að drekka. ]



[ ,,hnefann í rassinn, hnefann í rassinn"
öskraði hann slefandi
dvergvaxni kynskiptingurinn
þegar hann gekk inn 
á mig og móður sína... ]



[ eftir þögnina löngu 
hljómar tvíræður tónn
tjáir mér í eyra
vorsins þarfasti þjónn
að þarfnist mín Jakob ]



[ Verslunarmanna Helgi-dómur
Jakobs-hórdómur ]



[ Með fortíðina glamrandi
endalaust
og heltekur titrandi hjarta.

Uppúr ólgandi hafsjó
berst aldan
taumlaus og ógnandi
hryndir af stað,
úr glitrandi augum,
táralæk.

Brostnar minningar
leika um
og heltaka titrandi hjarta.

Í vonarbrjósti
berst aldan
yfir sálina
og sársaukinn tekur við
er eftir situr
söknuður. ]



[ Í morgunsárið
vaknar bílagnauðurinn.
Frostrósir og snjóskaflar
fljúga um göturnar
og minna á snjóflóð,
er rennur hæglátlega
um borgina.
Hinkrar í ferð sinni,
af og til
og hleypur öðru flóði hjá.
Þau tvístrast,
sameinast,
og fljóta yfir hæðir.
Í sameiningu
mynda þau ólgandi líf
í æðum fjölbýlisins.

Á meðan
hvíli ég lúin bein
undir mjúkum dún,
áhyggjulaus
í mínum eigin heimi. ]



[ Hann dregur út anga sína
og mundar klærnar,
sýgur hitann
úr fljótandi lífinu.
Engin miskunn sýnd
og glitrandi andardráttur,
svífandi í stilltu loftinu,
við stirðnum
og klöngrumst áfram.
Til varnar
breytist klæðaburðurinn,
við þykknum
og göngum um skammdegið
líkt og þungbúin snjóskrímsli.
En ekkert er honum
þó heilagt í huga
og gustar
frjósandi gjólu og vindi
sem grípur eyru og nef
og fyllir augun
kuldatárum
er kristallast á kinnum.
Hann smígur í glufur
og sker í holdið,
en við berjumst
með vínið að vopni
og hlæjum
upp í opið geðið á Kuldabolanum. ]



[ Hjartað hamast
og hugurinn fíflast,
kitlandi hugmyndir
um samveru tveggja
sem gætu orðið
en aldrei verða.

Titrandi hönd
og flöktandi spurning,
sem aldrei hlýtur svar
og minningar fæðast
um það
sem aldrei verður.

Vonin vaknar
er draumurinn svífur að,
en hún brestur
er hann flýgur hjá
og það sem gat
varð ekki.

Vert er að minnast
þess sem gat
en ekki varð. ]



[ Ég lofaði
og lofaði,
ermin var troðin
og rifnaði.
Loforðin streymdu út
og týndust í ruslinu.
Ég leit á traustið
og fylgdist með því ganga út.

Ég sé enga ástæðu
til að ætla
að þú munir nokkurn tíma 
treysta á loforð mín,
því það er leki í erm minni. ]



[ Lífið er lotterí
þar sem nítíu og níu prósent
vinnur aldrei. ]



[ Curiousity, surprise and sadness 
hit me every day.
With all it's magic and madness,
the world has so much to say. ]



[ Þegar ég lendi í hremmingum 
vil ég láta hugmyndaflugið blómstra 
og ímynda mér 
hvað ég myndi gera 
ef ég væri ofurhetja… ]



[ Það var sem eitthvað brysti innra með mér,
þegar hún smám saman óx,
með hverju fótataki fegurð hennar jókst,
en í gegnum breytt útlit, var hún alveg eins;
hrædd, leitandi, einmana, göldrótt; innra með sér. ]



[ Amma mín er svo skrítin og hallar sér á ská..
Það er nú bara ekkert smá!
Hún bakar kökurur og þvær þvott bæði í einu.
Svo heldur hún líka gólfinu hreinu.
Svo hallar hún sér á ská og hlær og segist heita Bella, bella símamær.
Svo lakkar hún bara á sér tvær tær 
og segist vera að spara hinar átta.
Síðan fær hún sér eitt eftir átta. 
Smjattar lengi á því, ranghvolfir í sér augunum og segir:
Hvað viltu gera núna dúllan mín?
Hún fer í flikk flakk heljarstökk hnakka og hliðarstökk og hoppar síðan til mín.
Allveg eins og Laddi! 
Segir hún og skellir sér á læri og kemur varla upp orði fyirir hlátri.
Síðan gengur hún um í vaðstígvélum og með agalega stórann hatt!
Hallar síðan uppá flatt og segir;
Ég trúi þessu nú ekki, þetta getur ekki verið satt! 
Og lítur á gamlar kerlingar í saumaklúbbi og ein masar og masar.
Þetta þoli ég nú ekki, í þessu er enginn hasar!¨
Síðan hoppar hún upp á borð og skammar þær eins og gamaln hund. 
Morgun stund á að gefa gull í mund! Hrópar amma.
Já hún amma er sko aðal töffarinn í bænum, sú gamla! ]



[ Aur í skriðum grjót á grund
glamrar ventlalokið.
Þvinga ég gamlann Hiluxhund
hring í kringum Okið. ]



[ Andvaka ligg ég í hlýju bælinu
og hlusta á regnið.
Heyri hvernig droparnir banka á gluggan
og vindurinn hvíslar nafn mitt.
Nóttin dimm og köld
laðar mig að sér.
Stend í dyragættinni 
með lokuð augun.
" taktu mig, taktu mig"
Dansandi í tunglskininu
og læt dropana falla á andlit mitt.
Í örmum móður náttúru fell ég í djúpan svefn
þar til sólin rís á ný. ]



[ Saklausu bláu augun
glitra líkt sem stjörnuhaf.
Með fallega ljósa lokka
mjúkt sem silki.
Yndisblær í röddu 
sem ylur mitt hjarta.
Dóttir mín fagra 
sem gerir hvern dag bjartann. ]



[ Ósprungið blóm að sumri
verður á endanum allra blóma fegurst.
Ef hjartað brestur eitt sinn
styrkist það meir fyrir það næsta.
Undir öskunni hefst nýtt líf.
Allt í kringum okkur á sér jákvæða hlið. ]



[ Nú er úti stormur stór
hann feykir trjám og lemur sæ.
Hann ýlir í eyra þér nístandi hæ.
Hann raskar ró þinni í ljúfum svefni.
Hann vefur utan um þig kuldaefni.
Hann hverfur á braut með sólskins kossi.
Færir þér aftur hlýjuna líkt sem eldsins blossi. ]



[ Sofandi hér liggur hún
og hvílir þreytta sál.
Í draumaheimi svífur hátt
er laus við vandamál.
Eitt sinn ung með prúðan þokka
og silkimjúka húð.
Hún eldri er en alsæl er
með gráa lokka ljúf og prúð. ]



[ Í hugarheimi mínum býr hann,
drengurinn með colgate brosið.
Með stinnan líkamann
og hjartalagaðan rassinn.
Með hárið sleikt aftur
og glitrandi bláu augun. 
Við eigum vel saman
því ég er Barbie og hann er Ken. ]



[ Ég á stóra systir með
sítt nætursvart hár.
Ég á hjá henni öxl
þegar hjá mér renna tár.
Við stöndum ætíð saman
þótt dagurinn sé súr.
Líka jafnvel þegar
við erum á túr.
Nú er hún orðin kerling
þrítug svei mér þá.
En hún verður ávallt systir mín
og stað í hjarta mér hún á. ]



[ Sit hér ein í geislandi ljósi
með tárin í augunum.
Söknuður um glataða ást.
Brennandi hjartað á jaðri glötunnar.
Brátt að ösku komið og sál mín fer með.
En ég á mér stjörnu
stjörnu sem byggir upp bros.
Hún rífur mig upp úr djúpinu 
og fyllir mig af von á ný. ]



[ Augun glitrandi af reiði
rósrauðar kinnar.
Slefandi af bræði
raddböndin titra.
Í hnipringi held um höfuð mitt.
Langar að bregða upp óp.
Sálin á þrotum,
maginn í hnút,
hjartað á fullu.
Ég get ekki meir. ]



[ Niðdimm nóttin og ein ég er
með svipta framtíðarsýn 
og brostna drauma.
Ég lít í kringum mig
allt er svo hljótt.
Sorgleg einsemdin
niðurbrotin ég er.
Ég á ekkert nema 
kraftaverkið eitt.
Hugur minn og hjarta
því verður ekki breytt.
Þótt sæluna hún veitir mér
þá vantar ennþá eitt.
Sálina sem rann úr höndum mér
og ástinni sem var eytt. ]



[ I never want to be in love again.
Im going to die alone.
My heart is broken
my heart is black.
The only thing that´s left
is hatred.
Crushed and stepped on
like a bug.
Fuck you thing that 
calle´s it´s self love. ]



[ Óvinsælasta setning
starfsmanna leikskólanna
er eftirfarandi

"Ég er búinnnnnnnn"

Frekari útskýring
er óþörf ]



[ Eins og hvað
börn geta litið
sakleysislega út
geta þua verið
djöfullinn sjálfur
á góðum degi ]



[ fyrir þér ég felli tár að eilífu
eitt fyrir ástina og annað fyrir vináttu
þriðja fyrir tímann sem stóð í blíðu og stríðu
fjórða fellur á gröf þína sem minningarvottur

þú vakir yfir mér, veit ég það
ég mun minnast þín á hverjum degi
þeir tímar sem við eiddum á hverjum stað
munu ekki gleimast jafnvel þó ég deyji

ó minn kæri vin þú fórst of fljótt
tæplega tvítugur eina nóvember nótt
ó minn kæri þú fórst of skjótt
en ég vona það að þú sofir rótt ]



[ ritstíflaðar klósettskálar

reyndi að sturta mér niður
til að gleyma ]



[ starði á misstóra augasteinana
og spurði: "skiptir það þig máli hvað ég heiti núna?"
þú ypptir öxlum og sleiktir svo útum
til að ögra mér
og ná matarleyfum af þurrum vörunum ]



[ Sprengjurnar springa 
speglarnir brotna 
írak er brunnið
allflest þar ónýtt
hermenn að hörfa
hólpnir frá bombum
forsetinn flúinn
farinn frá tapi!

kúlnahríð hættir
heimurinn stoppar
barnið það grætur
brjálæðið sér
fólk er að falla
fyrir augum þess
hver mun því hjálpa
já hver mun hjálpa?

hataðir hérna
hryðjuverkamenn
sprengjur þeir sprengja
spreða úr byssum
hvað ef heimurinn
hjálp myndi veita
stæð´allir saman
...stæðu án herja? ]



[ blómið er visið eftir stríðslangann dag
bandaríkin ákveða að berjast
bætir þetta fólksins hag
írak er neitt til að verjast
blóð er á höndum bush hins nýja
græðgin drífur hann áfram
en frá arabalöndum fólk er að flýja
og allir þeir segjast hat´ann

er stríðinu lokið en græðgini ekki
af hverju myrðiru ennþá?
festiru írak bara í hlekki
og segir svo ég einn þetta má
eru kjarnorkuvopn þín eigin eign
og enginn má annar þau eiga
"því miður saddam þú varst of seinn"
þú hefðir betur átt að þegja

en hví þurfti blómið að horfa
festa þetta í huga þess
nú fær það ekkert að borða
og bush segir við það bless
kúla fór í það úr byssunni hanns
það starir á himininn
"hversu grimmur er heimur hanns"
nú hitti ég guð minn ]



[ ég lýt á mynd af þér og ég huxa um þig
tímarnir þeir breitast á dag hverjum
ég, í drauma heimi svíf til þín
og horfi á þig sofa, fallegum værum svefni
en ég er bara andi sem sveima
ég sé í augum þínum að þig er að dreima
og ég tárast af hamingju og ást

ég sest á rúmstokkinn og horfi á þig
hvað ertu að huxa ég pæli í
ég finn að þú skynjar nærveru mína
því þú brosir og snýrð þér að mér
vonandi líður þér vel í svefni
en það er tímabært að ég nefni
að ég elska þig meira en allt sem ég þekki

ég finn að ég færist frá þér til baka
en ég gef þér einn koss áður en ég fer
í minningunni, þá er þetta heil eilífð
þessi eina huxun, hún er heil eilífð
ég vakna og byrja að gráta
því ég er ekki hjá þér til að vekja
en ég hlakka þó til að sjá þig aftur
mín ástkæra! ]



[ aldrei aftur fæ ég að 
strjúka burt hárið úr andliti þínu
aldrei þessi tilfinning
að sjá þig ánægða útaf því að ég er þér hjá
aldrei fæ ég að finna
heitar hendur okkar haldast saman böndum
aldrei vakna ég með þig
við hlið mér og vek þig með kossi
aldrei aftur fæ ég 
að heira þig flissa vegna orða minna
en ég held í þessar minningar
ég læt þær aldrei fara
þær geimast innra með mér
þar til að ég hverf sjálfur ]



[ I kissed you softly on the forehead,
layed you gently on the bed.
To think of this all, it makes me sad,
in my mind, memories only glad.
Looking at you makes me afraid,
that morning I was going to tell you straight,
my soul and my heart was yours to keep,
You were everything I´d ever need.
Shaking, I slowly walked the floor,
Opened the door and just before
I closed my eyes and saw the light,
blindly I ran into the night.
Away, far away, I write these lines,
it´s hard to tell about those times.
and honestly, I have to say this,
all you need to know is in this kiss. ]



[ Sjá! Ég fann það
litla kornið
sem ég leitaði að
lengi lengi
loksins
það ert þú..

..hvað nú? ]



[ Við vorum ósigrandi
Í sitt hvorri rólunni – í átt til himins.
Við vorum ósigrandi
Á fleygiferð í vindinum,
Við tvær saman.
Strengur sem aldrei slitnar
Sálir okkar eru ein
Við tvær saman.
Við erum ósigrandi
Á sitt hvorum staðnum – ennþá í átt til himins. ]



[ Í dag mun ég deyja,
í dag er ég glöð,
í dag mun ég flýja
alla heimsins kvöð.
Skuggar ástarinnar
munu flytja mig burt
burt á vit eilífðarinnar.

Þar eru engir skuggar,
ástin er vil völd.
Tárin til þín
eru gull.
Sem enginn sér. ]



[ Lífið snýr baki við manni.
Girðir niður um sig og segir ,,eat this!”
Síðan hleypur það hlæjandi í burtu.
Ég hleyp á eftir
en sama hve hratt ég fer
ég fer aldrei nógu hratt.
Ég hægi á mér
sé að ég er á hraðri leið til helvítis.
Ég hysja upp um mig,
ákveð að fá mér hamborgara.
Þetta er nú einu sinni mitt líf. ]



[ Ég elska þig, elska þig allan.
Elska hvernig þú snertir
með tilfinningum 
sem þú veist ekki af.
Elska þig hálfan
elska þig heilan.
En það veit það enginn,
nema tárin 
sem fylgja heitri þránni
og falla hljóð á koddann minn á kvöldin. ]



[ hugsunin læðist meðfram veggjum
kæfð í fæðingu
ég ætla ekki að segja 
ég ætla ekki að gera
ég læðist
ég er ósýnileg
örugg í eigin hugsunum ]



[ þú vilt
þú kannt
þú getur ekki
heilbrigð sál í veikum líkama
þú teygir þig
nærð ekki
þú reynir
en getur ekki
heilbrigð sál, föst í veikum líkama ]



[ Öskra, berja, bíta, slá
komast áfram.
kalla, hrópa
HJÁLP.
Myrkrið nær tökum, 
ein í skúmaskoti alheimsins.
Sólin er á off.

Öskra, berja, bíta, slá
þú hrekkur upp
slekkur á vekjaraklukkunni.
Sólin er á on. ]



[ Stoð mín og stytta,
Sterk, eins og klettur
í miðjum ólgusjónum.
Hún er undirstaða lífs míns,
henni á ég allt að þakka.

Í myrkrinu stend ég
fálma, leita og finn hlýja hendi,
það er mamma.

Í ólgusjó lífsins
standa klettar, 
veðurbarnir,
sterkir en finna til.
Á degi hverjum
brotnar úr klettunum
í svart ólgandi hafið. ]



[ Sólin skín
Rigning, vetur, snjór, vindur – Sólin skín samt.
Hlaupa, horfa, hugsa – það er allt svo stórt.
Hvað er þetta – hvers vegna?
Ég stend úti í rigningunni 
finn dropana detta á tungubroddinn
sleiki svo útum – sólin skín skært.
Ég hjóla svo hratt 
ég finn vindinn hvísla í eyrun á mér. 
Engar áhyggjur
sólin er enn á himni.
Ég er með hundraðkall í vasanum og finnst ég eiga heiminn. ]



[ mót augna okkar
er mun meira ógnvekjandi
en varir mínar einar ]



[ ég tek ekki eftir loftinu
nema þegar það er rok

ég tek ekki eftir lífinu
nema þegar það bítur mig ]



[ blindur
fær sjón

en tekst ekki að stilla fókusinn
til að lesa orðin

lamaður
fær mátt

en hefur ekki nógu sterka vöðva
til að klífa fjallið

mállaus
fær rödd

en hefur engan orðaforða
til að tjá sig

heyrnarlaus
fær heyrn

en berast engar hljóðbylgjur
til að nema ]



[ Frétt
Litlir tíu ára snáðar 
sem ástlaus gatan hafði alið 
og hvergi áttu höfði sínu að halla
sendir sem  leikföng til sadista
og fóður fyrir vergjarna kerlu hans .

Spurning
Hver bjó um pakkann
lét fylgja með
nýja brúna strigaskó,
græna úlpu frá vetrarhjálp
og blautan kaldan koss
á barnsvanga.

Svar
Heigul pólitísk skipuð smámenni
fóru um stræti og torg
allir skyldu þeir burt. 
Burt vestur í afdali
þessir ormar og ótuktir
er væru sem fleinn
í skinhelgri samfélagsmynd
"barna verndar" smámenna. ]



[ fjölmargar tilraunir hafi verið gerðar
tilraunir til tilrauna í það minnsta
en engar framfarir eru mælanlegar

líkt og hornafall geta þær sveiflast
upp fyrir og niður fyrir línuna
en meðaltalið er alltaf núll

margföldun með heilli eða hálfri tölu
jafnvel diffrun eða heildun
breytir ekki neinu

það er því aðeins eitt ráð
fara verður að kjarnanum
og breyta formúlunni

en þrátt fyrir einfaldleika
er dulkóði minn flókinn
erfðaefni mínu fæst ekki breytt ]



[ Þegar dagrenningin
brotnar í miðri reisn
rís blómið
úr dimmu hafi
og veifar
til forboðinna stjarna.

Skuggi næturinnar
kristallast
í andadrætti augnabliksins
og grasið heilsar
grátandi vordrottningunni.

Dyggð tímans
líður um hávært loftið
og tyggnar manninn
í dýrð hans
og óbærilegum myrkviðum.

Keisari alls lífs
milli geims og möttuls
dregur blóðstraum
og vefur
öll stræti tilviljana. ]



[ Félagslegur aðstandandi
með niðurlægjandi kvilla,
meinta niðurstöðu úr rannsóknum,
og dapurleika
ólgandi í iðrunum.
Hann stendur ógnandi
með réttlæti
í augnaráðinu.
Hann hefur ekki hugmynd
né heiðarleika
í sál eða hjarta
og kvelst því
í byltum þrælkunar.
Hann saknar
frelsi sjálfseignarinnar
og gefur því gæsina
í faðma hvirfilbylsins
og kveðjusátt
með þögulu vængjataki.
Hann dreymir
í örmum svefnsins

og vaknar með andfælum. ]



[ Lítill engill á öxlinni
Lítur yfir 
Og gætir þín

Engin hætta 
Bara trúa
Trúðu á mig

Ég vaki
Vertu sterk 
Haltu áfram 

Ekki gefast upp
Þú kemur aftur
Sterkari en áður

7.feb ’07 ]



[ Skipstjórinn leysti landfestar
Skipið hélt sína leið

Sigldi hingað og þangað
Um heiminn allan

Það sem enginn vissi var
Laumufarþegi um borð

Sem gat ekki sloppið
Ekki út á rúmsjó ]



[ Ertu endurfædd?
Þú sem ég aldrei þekkti.
Þú sem enn ert syrgð
af þeim sem misstu þig
og þeim sem lifa við missi annarra.
Ertu endurfædd?
Aftur lítil stúlka.
Þú sem óxt aldrei upp.
Nú ljóshærð
þú sem á myndum sést að varst hrafnsvört.
Aldrei umrædd.
Ertu völuspá þessarar fjölskyldu?
Vefurðu okkur örlagavef?
Völvan svört
sem fleytt var með kerlingar
á hafinu mikla,
náðirð ekki fleiri en tveim
og síðan sökkstu. ]



[ Söknuður.

Hvar ertu?
Hvar ertu nú þegar ég þarfnast þín?
Hvert fórstu?
Hví svarar þú ekki kalli mínu?
Ertu horfin?
Ég sakna þín.
Komdu! ]



[ Fangi veruleikans.

Hún hefur verið í myrkrinu svo lengi að hún man ekki ljósið.
Uppi á hæstu byggingu sleppur hún sér í örlögin, stígur fram af.
Svífur og er hún finnur vindinn strjúka við dauft andlitið er hún frjáls.
Hún hverfur, hverfur í hyldýpi stórborgarinar. ]



[ Mitt ástarbál.

Ég elskaði þig
Af hverju fórstu þá?
Þú vildir mig ekki.
Hvað vildirðu fá?

Þú misnotaðir allt.
Núna glötuð sál.
Ég vona að þú fáir það þúsundfallt.
Brenndu, mitt ástarbál. ]



[ Takturinn.

Kertið logar.
Henni finnst eins og loginn sé dansandi.
Dansandi við trommuslátt dynjandi hjarta hennar.
Jafn og þéttur taktur ómar í höfði hennar.
Loginn sveiflast ótt og títt þangað til hún slekkur.
Hjartað stoppar, loginn stoppar, takturinn stoppar.
Aðeins reykur og myrkur umlykur herbergi þar sem eitt sinn var dansandi logi við dynjandi hjarta. ]



[ Ekkert.

Útgrátin kinn kíkir í sólarljósið.
Eitt tár eins og morgundöggin rennur niður hrjúfann vanga hennar.
Hún syrgir það sem aldrei var og aldrei getur orðið.
Hún grætur, grætur því hún syrgir ekkert, ekki neitt. ]



[ Bara orð.

Ekki segja að þú elskir mig ef þú gerir það ekki.
Ekki segja að ég sé einstök ef þér finnst það ekki.
Ekki segja sorry ef þú ert það ekki.
Ekki segja að ég sé sú eina ef það eru fleiri.
Ekki segja neitt. ]



[ Draumurinn.

Í draumi mér þú birtist,
bjartari en dagur nýr,
glaður virtist,
er þú höfði snýr.

Þú sagðir ekki hæ,
þú leist og augun hurfu snöggt,
við vorum komin yfir sæ, 
við fagurt fuglaflökkt.

Loks var draumurinn búinn,
aftur horfin mér frá,
veruleikinn aftur snúinn, 
og öll mín sorgarþrá. ]



[ svikul þín samviska
sjálfhverf, innmúruð

hugarfar í einstigi
hins sjálflæga manns

tár hrökkva af þér
eins og skvett sé á gæs

sjálfblinda er ekki á
aðra menn læs

fetaðu einstigið
fram af kletti

fall er fararheill
þú fetar veginn ]



[ Búslóðin bíður og bíður
bíður eftir mér, eftir að ég verði tilbúin að sleppa.

Hvenær er maður tilbúin að sleppa?

Ég pakka niður hlutum, blöðum, bókum
Á ég að henda þessu?
Á ég að hirða þetta?

Ég get ekki ákveðið mig, reyni að halda í eins lengi og ég get.

Afhverju að mynda þessi tengsl við hluti?

Því þeir minna mig á þig

Búslóðin bíður og bíður
Búslóð - Bæslóð ]



[ Elsku barnið mitt
ég vissi alla mína ævi að einn daginn
myndir þú ákveða að koma,
leyfa mér að elska þig, leiðbeina þér

Ég grét þann dag af gleði
er koma þín var staðfest
svór að gera allt sem ég gæti
til að gera þig að hamingjusömum
einstaklingi

Ég ímyndaði mér framtíð okkar
Saman
hvernig það væri að hlusta á þig:
hlæja, gráta. 
Horfa á þig
sofna og vakna.
Sjá þig vaxa og þroskast,
ég hugleiddi hvaða tilfinningar
við myndum finna í faðmlögum hvers annars.

Þú heimsóttir mig aðeins í þrjá mánuði,
Í líkama mínum svafst þú vært

Ég minnist þess með tárum
nóttina sem ég vaknaði,
útötuð blóði okkar og sársauka

Ég skreið fram á snyrtinguna og 
Heyrði þig leka niður í klósettskálina
Sá þig svo fljótandi í blóðrauðri martröð minni
Að lokum var þér sturtað niður

Elsku barnið mitt, ég sakna þín að eilífu. ]



[ brýst út sem grátur í fjarlægum vindi
dimma sem svífur skýjunum á
haustnóttin læðist að logandi kindli
mannstu eftir draumnum sem ég sagði þér frá?
kerti í glugga sem flöktir við andann
sit þar og stari á mánann og sjóinn
huxanir fljúga því ekkert ég man
sorgmæddur græt því hún er nú dáin

englar þeir hvísla og þerra burt tárin
erfitt að reina að hylja öll sárin
en ég vaki og tel hvernig tímanum miðar
á meðan ég óska þér ástar og friðar ]



[ Alein

Ein hún situr í myrkrinu.
Ein hún sötrar te.
Alein í húsinu og hana engin sér.
Hún trúir að myrkrið breyti henni
í eitthvað sem engin veit.

Alein í kuldanum en innst inni er henni heitt.
Hún lá þarna í friði og ró.
Svo kom einhver inn.
Hún vaknaði upp með skelfinu og hróp,
en þarna var ekki neinn.

Alein mun hún þarna vera alla tíð.
Hugurinn ráfar í myrkrinu.
Hún bíður eftir að einhver komi inn,
og bjargi henni frá ímyndunaraflinu.
Aldrei kom neinn og bjargaði henni.
Hún var alltaf ein.
Sötraði á teinu og ímyndaði sér að einhver kæmi inn. ]



[ Aðskilnaður.

Hvernig get ég lifað
ef ég hef þig ekki?
Hvernig get ég lifað
ef ég er búin að gefa allt sem ég á til þín?
Hvernig get ég lifað
án þess að vakna þér við hlið?
Hvernig get ég lifað
ef hver andadráttur minn er þinn?
Hvernig get ég lifað án þín? ]



[ Vorið vindur sér
vonum fyrr
í dans með sunnangolunni
um sólkvik stræti og torg
og smellir
heitum kossi 
á kviknakin trén
sem kætast 
og klæðast 
sínum laufléttu kjólum. ]



[ er ekki í lagi
að leyfa fötluðu fólki að hafa spés?
ég
sjöhundruðprósent pottþétt

þú? ]



[ í ljóðum skyftir eingu máli
kvort þú kant að skryfa hlutina
bara ef þú hefur einkvað að seigja

eða var það öfugt? ]



[ Mér kemur það ekkert á óvart lengur þegar ég opna eggið
sem ég fæ mér í morgunverð
að það sé skurnin tóm.
 
 
          
. ]



[ ef ég horfi nógu mikið
á mtv
hlýt ég að hafa vit á tónlist

ef ég horfi nógu mikið
á cnn
hlýt ég að vera upplýst

ef ég horfi nógu mikið
á discovery
hlýt ég að vera gáfuð

en ég horfi bara
á gilmore girls

fíflið þitt ]



[ Heldurðu ekki að bölvaður faraldurinn sé kominn
aftur Nei nú lýgurðu Jú allt  morandi í þessu Já 
auðvitað frekjast þetta áfram Svoleiðis er víst eðlið 
segja þeir Varla farandi lengur í  miðbæinn þetta er 
svo árásagjarnt Að maður minnist nú ekki á 
óþrifnaðinn 
sem fylgir

„Geta þessir helvítis innflytjendur
ekki bara haldið sig í frystihúsunum?“ ]



[ úel tók upp þráðinn við fyrrum býliskonu sína sem hafði gert tilraunir við kynhneigð. Hún var í bandi við konu sem starfaði hjá -bíóunum. Hennar aukastarf var hjá Júmbó lokum.

Ég vona að þetta ljóð verði þykkt. ]



[ Ég er sokkinn upp að hnjám
í sjálfsvorkun og eymd.
Stari út um gluggann 
og mála lífið 
blýgráum tónum 
úr öskunni 
frá eldinum
sem kulnaður er
í brjósti mínu. ]



[ Þegar drengurinn fer á stjá
Þá er ekkert fyrir hann að fá
Nema það sama gamla góða
Hún lófa óða

Kv. Levis ]



[ Ég vaknaði og át
og hafði ekki á mér gát
og ekkert hafði ég lát
sem endaði með grát

Á dollunni ég sat
það var ekkert plat
að drullan lak um gat
sem endaði með frat

-lilli ]



[ Gaui snickers á dollunni situr
Yfir skítnum hann er frekar bitur
Því drulluna er volg mjúk
Eins og í pissukúk

Kv. Timer ]



[ Hversu lengi má ég bíða 
Með þetta Hyski að deyða
Ekki lengur hægt að líða
MOSFELLSSVEIT verður að eyða.

Kv. Laxi ]



[ Piss piss og pissi piss
drengur hét það issi iss
út í haga og inní mús
allt það sem honum þótti blús

Drengsinn átti hund og maðk
og "lék" sér við þau í kút spaðk
en eina sem honum þótti best
var að leika lest

-lilli ]



[ Pisspiss á heita mömmu
Mig langar til að hitta hans ömmu
Hún sér um hann á allan máta
Með tungunni hann gerir hana káta

Kv. Timer ]



[ Laxinn er voða kátur
Voða sjaldan hann vekur þó hlátur
Hann stundar pokatottið grimmt
Þegar Guðmundur í byrginu er með typpið stinnt.

Kv. Timer ]



[ Sólin
Tunglið
Myrkrið
Ljósið
Svarthol
Moldin
Gras
Plöntur
Dýr
Manneskjan
Ég, Ógeðslegur Kúkur

-Lilli ]



[ Öll þekkjum við blómin í haganum
Þau ríma svo vel við skítinn í rotþrónni
Því þau nærast á honum
Alveg eins og ég 
Nærist ég af þeim sama skít úr sömu rotþró
Því ég er maðurinn í þrónni
Maðurinn sem sér um að tæma hana þegar allt er orðið fullt af saur

-Lilli ]



[ Eðlisfræði er mér mikil hula
Ég pældi oft í því hvernig þetta virkaði
En nei það kom ekkert 
Ég varð súr og leiður
En svo fattaði ég
Til hvers að hugsa svona mikið um Eðlisfræði
Ég þarf ekkert að nota hana
Því ég er svo fallegur og ber þennan svakalega reð

-Lilli ]



[ Af hverju?.

Af hverju hjálpaðiru mér upp 
bara til þess að hrinda mér aftur niður?
Af hverju gafstu mér líf 
bara til þess að drepa mig aftur?
Af hverju huggaðirðu mig 
bara til þess að græta mig aftur?
Af hverju gafstu mér styrk
bara til þess að veikla mig aftur?
Af hverju er ég ég?
Af hverju ert þú þú? ]



[ Einn sit ég hér allan daginn 
hugsa um allt fallega og gáfaða fólkið sem er á Eðlisfræðibraut því ég vildi vera eins og það, það er svo æðislegt en í staðinn er ég bara á umhverfisfræðibraut og á mér ekkert líf.

Kv. Laxi ]



[ Mosfellssveitin falleg er, fólkið líka 

Kv. Laxi ]



[ Disney býr til flott stráka dót
En pixlar býr til píku dót



Michael Jackson ]



[ Fastur 
á 
milli 

lífs og hnotskurnar.

Það 
er 

frekar undarlegt. ]



[ skrifaði ljóðin mín sem A_lzheimer en er búinn að gleima lykilorðinu :) ]



[ Vakna ég á morgnana
en á endanum mun ég Deyja. 
vaknar maður annan dagin með efasemdirnar....

maður vaknar þá á þriðja degi í Efasemdum um hvenær það á að gerast
en það veit bara einn maður 
ekki ætla ég að segja. ]



[ Allt sem ég geri í þessu lífi
Mun skilgreina hver ég er
En þótt að ég bíði og bíði
Veit ég ekki enn hvert ég fer

Lífið hefur margt að bjóða
En ég ákveð hvað ég vel
Verð að bíða eftir því góða
Svo ég endi ekki inni í skel

Ég hef elskað áður
Og vona að ég geri senn
Hann verður að vera allsgáður
Það á um alla menn

Lygarnar, pínan og kvölin
Sem fylgdu þessum draug
Eiturlyfjabölið
Alla ást í burtu saug

Lífið áfram gengur
Skref fyrir skref
Ég vil ekki lengur 
Vera í þessari holu sem ég gref

Hamingja og gleði
Depurð og sorg
Verð ég vitlaus á geði
Í Reykjavíkurborg?

Hreinskilni er mikilvæg
Hlutur sem fólk á sér að temja
Hamingjan í heiminum er næg
Ekki vera með leiðindi og aðra gremja

Tíminn læknar sárin
Það get ég ykkur sagt
Hann þurrkaði burt tárin
Og núna er allt bjart

Framtíðin bíður 
Góðleg á svip
Skrýtið hvað tíminn líður
Þegar ég hef traust grip

Allir ganga með grímu
Leyna sínum innri manni
Þess vegna samdi ég þessa rímu
Því þetta er ekki að gamni ]



[ í annaðhvort ímyndaðri eða raunverulegri þoku svíf ég um án þess að á nokkurn hátt fá að vita sannleikann, á meðan hæst settu verurnar yppa öxlum og horfa á mig með skeptískum augum

hugrænn múr byggður af samfélaginu hefur verið reistur úr því sterkasta efni sem fyrirfinnst

ef að hinn óáþreifanlegi og hinn áþreifanlegi hættu að leika sér að mér myndi þessi múr falla fyrr en augnlok þín næðu að opnast á ný ]



[ Hrímhvítum augum leit veturinn heiðlöndin breið
og horfði eftir rökkvuðum deginum sem var að ljúka.
Úr fjarskanum komum við akandi fámál og leið
eins og fuglar í búri sem eiga sér draum um að strjúka.

Við stöðvuðum bílinn og settumst þar niður um stund,
á steininn sem þegjandi hugsar um allt þetta liðna.
Þó kalt sé í veðri og kvöldið sé mætt á vorn fund,
er kossinn svo heitur að ísmolar hjarta míns þiðna. ]



[ Lazily my shoulders grow within the snow.
O! Can you see them grow!
(See them grow!)
Before the sombre´s storm!
O! Can you see them grow!
Before the rising tide.
(See them grow!)
Before the blackest volley.
Dear noblewoman! Dear nobleman!
Before it gets dark!

"Turn the lights off, my dearest.
You´ve seen enough."

Mr. Lantern! A demise! 

"Death; You! The ripper! Slay my light!"



(We have often heard strange sounds coming out from the valley of death.) ]



[ Óvissan er að fara með mig
Hvað viltu með mig og þig
Viltu að ég fari
Eða viltu að ég veri

Á ég að bíða og sjá
Eða fara þér frá
Ég get ekki ákveðið mig
Ég set ábyrgðina á þig

Hugur minn segir mér að láta þig vera
Kannski er það, það sem ég ætti að gera
Afhverju þarf þetta alltaf að vera svona
Þetta er ókosturinn við að vera kona

Hugsum of mikið um allt
Svo mikið að að hjartað verður stundum kalt
Viltu hita það aftur
Ég vildi að í þér byggi sá kraftur

Ég er þreytt á sjálfri mér
Þetta veltur allt á þér
Ákveddu þig
Þá veit ég hvað verður um mig ]



[ ... And now we are lower than we lay.


Undermost, wall-to-wall, our heads hang low.
Heavily they hover;
spilling feverish droplets from the
darkest clouds onto the foreground.
"How can they be so heavy?"
They wheeze! They wheeze!
"O! The stupor is exhaling."
They are chugging towards
the bluish wheelbarrows.
Whilst we park under, in vain.
(--Where´s the rain?)
The first, the second,
and the third day in a row we rede;
"Ms. Mater; We are dying! Give us relief!"
And the streets are on fire.
--And the streets are on fire.
And the buildings, oh,
they are like black diamonds.

(In the rain we´ll dance.
--But where´s the rain?)


And now we are lower than the day we died. ]



[ Jóli góður er..
Ég kann að meta mann
Rétt eins og hann ! ]



[ Gísli Gnarr góður gæi,,
Greyjið Gísli Gnarr galaði,gólaði og gleymdi góðum "sið" gæinn góður geispaði og sagði ég veit,ég er bara G! ]



[ Lalli lygari,hrekkjóttur og stríðinn,
Grínið um hann rennur og það verður bráðum spennun! ]



[ Ef ég gæti flogið,
þar sem skýin eru há.
Ef ég gæti flogið,
yfir höfin blá.


Ef ég væri lóa,
myndi ég sitja úti í móa.
þar til ég hitti spóa,
þá mundu sárin gróa. ]



[ Skugginn okkar,
er eins og lokkar.
lokkarnir sveiflast til,
skugginn fer oní gil.



Svartur er skugginn minn,
en ekki með skinn.
Svartur er skugginn þinn,
mjúk er þín kinn. ]



[ Vinkona mín,
þú ert fín.
Ég stend hér
hlið þér,
með opna hönd
og blómavönd.



Þú ert æði
enda full af gæði.
Hæfileikarík þú ert,
margt gott sem þú hefur gert.
Mundu eftir mér.
Ég man eftir þér. ]



[ Ástin er einstök,
alveg eins og þú ert.
Hvað get ég gert,
til að segja þér rök,
því ástin er einstök. ]



[ Gerum það sem við gerðum,
gleymum því sem varð
geymum það sem var gott,
gefum hvor öðru frelsi.

Sættum okkur við það sem varð
elskum það sem við eigum
gleðjumst yfir því góða,
gerum allt sem við megum..

En svo ung,
leyfð þér
að fljúga um,
gefa öllum
þá ást 
sem þú átt…

Því það er það
besta 
sem þú getur gefið…

Elskaðu að vera elskuð,
njóttu þess að njóta,
gleðjumst yfir að gleðjast.
Hafðu taktinn
til að gera allt það góða.

Hulda María 15.febrúar 2007. ]



[ Ég kalla en engin heyrir
      engin hlustar á það sem ég segji
    még langar til að öskra
        en engin  mun heyra því ég
            veit...!!! ]



[ Hjarta mitt þú átt,
um aldur og ævi.
Dýrmætustu gjafir
lífs míns mér gafstu,
með dætrum okkar.
Þú mig hamingjusama gerir,
og fyllir hjarta mitt af ást til þín
með hverri líðandi stundu.
Með hverri gjörð þinni
fyllir mig trausti,
og ég öðlast öryggi
í örmum þínum,
og trú á lífið aftur.
Hjarta mitt þú átt
um aldur og ævi.
Ekki mig yfirgefa,
því hjarta mitt mun bresta,
og trú mína á lífið rifta.
Vertu mér hjá
um aldur og ævi.
Leyfðu mér að vera 
þín að eilífu. ]



[ Þrumuskýið á hæðinni
nálgast hratt
allt fer í hægagang
í kringum mig
nema þetta blessaða ský
sem eltir mig stanslaust
og nær mér
sama hversu vel ég fel mig. ]



[ Mig langar að segja þér svo margt
Ég get það bara ekki
Hlutirnir sem ég get ekki sagt
Binda mig í hlekki

Viltu fá að vita
Hvað leynist í mínum huga
Það sem ég hér ekki rita
Eða er það ekki smuga

Á ég að segja þér það
Eða á ég að gleyma þessu
Þú veist ekki hvað
Ég er undir mikilli pressu

Allt er svo erfitt
Hvað á ég að gera
Ráðvillta hjartað mitt
Segir mér að vera

Ég skal reyna
Að opna mitt hjarta
Engu þig leyna
Gefa þér framtíð bjarta

Ég þarf að segja þér
Einn hlut um mig
Ekki fara frá mér
Af því ég elska þig ]



[ Döggin djúpa rennur blautt
í öllu lífi mínu
sólin kitlar nefið mitt
andinn klórar eyrun ]



[ Fortíðin er farin mér frá
Hún var svört, hvít og grá
Leiðin var erfið og ströng
En sem betur fer ekki löng
Hún verður alltaf hjá mér
Þótt að hún sé samt ekki hér

Nútíðin er núna að vinna
Reyna mér vel að sinna
Á morgun gerist hvað
Ekki veit ég það
Hún er hérna hjá mér
Og aldrei hún fer

Framtíðin kemur brátt
Mun hún leika mig grátt
Verður eintóm hamingja
Eða verð ég að aumingja
Framtíðin bráðum verður hjá mér
Ég veit ei hvað hún býr í skauti sér

Framtíðinni á ég eftir að kynnast
Nútíðin er að gerast   
Fortíðarinnar á ég eftir að minnast
Einn daginn munu þær allar gleymast ]



[ Ef þú ættir eina spurningu
          Hver yrði hún?
          Er til himnaríki?
         Afhverju þyrfum við að deyja?
         En það er eitt sem angrar mig.
        bara ein spurning??
         Afhverju erum við hér... ]



[ Geng ég um reyklaus glöð eins og ég er
     sleppi öllu rugli
          sem bíður eftir mér... ]



[ Mundu það eitt
og mundu það vel,
þótt höfuðið hringsnúist,
þótt maginn sé í hnút,
þótt sálin öskri,
þá eru tilfinningarnar 
best geymdar
í þögninni. ]



[ ég og Vinur minn erum Ekki neitt Annað 
Þó allir Halda það þá er það Eintómt Bull
þó öll Vinasambönd Enda þannig Þá er mér alveg sama 
því ekkert er Hægt að Eiðileggja það sem við erum búinn að byggja Upp.

Hví eru allir svona Vondir og Seigja Hitt og það
En einn dag þá Kissti hann mig og mér brá ég Hljóp út um Dyrnar, ég Hljóp og ég Hljóp.

En Nú er Lífið Búið að Eiðilegja allt fyrir mér því Nú þorum við ekki einu sinni að horfa á Hvort annað. ]



[ Ó, auma fífl
Þér voruð lame.
Mikilmennska og kjaftæði.
Er, þitt sálarfæði.
Éttu eins og þér lystir.
Auma fífl. ]



[ Þið sáuð vel um þarfirnar mínar
því nú með söknuði hverf ykkur frá.
Verið þið sælar sæturnar fínar,
sannarlega gott að vera ykkur hjá. ]



[ Í stjörnukeppninni stóðu sig vel,
stórspilara lögðu alla að velli. 
Sibbi og Bjarni þeir vinna eins og vél,
sem valtrar allt niður í hvelli. ]



[ Úti er dimmt.
Hann læðist inn.
Brosið er grimmt,
hrjúfótt kinn.



Ég veit ekki hvað ég á að gera.
Hvað skildi hann eiginlega vera?
Hann vill mig særa.
Þetta er bara systir mín kæra. ]



[ Ég stend hér upp í heiði
Einn og einmanna
horfi á sólina fögru sólina
Ég stekk svo í lækinn
fagra bláa lækinn
og hlusta á fuglana týsta ]



[ Afhverju þarf ég að vera svona sktítinn og heimsk?afhverju er lífið svona erfitt og er ekki einsu sinni 
hálfnað...?? nú er það eina sem mig langar er að enda líf mitt og láta foreldra mína  ganga í gegnum það samaog ég hef gert...
enn eitt í  viðbót....Afhverju ég...? ]



[ nú sit ég bakvið tjöldin
     og bíð eftir því að ég kem á
      sviðið OMG ég man ekki textan....
           HVAÐ á ég að gera...:S ]



[ Í lífinu  eru margar spurningar 
      og allar þær eru í kringum mig...
     afhvurju þá erum við hér hver tilgangurinn...bara spyr...en svo margt er gott við lífið...að hver mun bölva því... ]



[ ástin er fyrir bæri 
sem einungis
ástfangin manneskja
getur skilið
en eitt er þó verst
að fá þá ást ekki endurgoldna!!! ]



[ ég er innilokuð
eins og í  
kassa sem ég kalla
líf mitt.
eða já (kalla)
ef ég á þó eitthvað...!
líf mitt er eins og lítil fluga 
sem berst fyrir lífi sínu á
hverju degi...
eins og ég... ]



[ lífið er leikur
sem ekki er hægt að leika á
nema komist er hjá leikreglunum ]



[ þú varst mér allt 
þín djúpu augu
þitt dökka hár
þín engla rödd ]



[ Mamma mín,
þín ósk
mun rætast
í mínu
hjarta,
því ég elska þig. ]



[ I look in the mirror,
and I see a girl.
Hwo sais ,,its gonna be allright."
I look at her
but I dont belive her. ]



[ Svartur og Hvítur kíktu á gelluna í gjær.

Ég sagði þeim að drulla sér í burtu

og koma aftur þegar þeir kæmust í tísku. ]



[ Íslands forni fjandi
fyllir nú Dýrafjörð.
Frjálslyndir stefna að strandi
og storma í kosningargjörð. ]



[ Ég hvísla til þín
yfir hálftómum bjórnum
þessum sannleika sem ég hef komist yfir:


"Þau elska þig þegar þau muna það" ]



[ Eitt glitrandi tár er dropi af gleði eða sorg.
Einn rödd getur breytt veröldinni.
Eitt knús getur bjargað lífi.
Einn koss getur sýnt ást.
Eitt "halló" getur bjargað degi hjá einhverjum.
Einn góður vinur er það ómetanlega í lífinu.

Svo mundu hvar sem þú ert að ég elska þig óendanlega mikið og það mun vera erfitt að vera ekki hjá þér, það verður engin eins og þú, þú ert það ómetanlega í mínu lífi. 

-Mundu það alltaf.

-Sara.... ]



[ á sólríkum vetrardegi
plokkaði ég augað úr drottningu
og geymdi í glasi

þegar ég varð reið
tók ég augað úr glasinu
kreysti úr því safann
og lét drottninguna glápa á

auðvitað aðeins með öðru auga ]



[ Ástfangin.

Hugsanir hverfa,
Hjartað hamast,
Maginn í hnút,
Sálin æpir,
Þú ert að horfa á mig 
og segir "ég elska þig". ]



[ Tímalaus.

Ég hélt að tíminn væri stopp,
ég hefði endalausan tíma.
Svo vaknaði ég og þú varst horfin mér frá.
Skelfingin mig yfirtók
Byrjar mín eftirsjárbók.
Mig langaði bara að segja góða nótt,
langaði að segja bæ, langaði að segja að
ég elska þig.
Nú sit ég eftir tímalaus, ráðalaus.
Alein án þín. ]



[ Empty soul
Empty head
The lonely child is lying in bed
Cries at night, 
But no one hears
The cry of help, 
Behind these tears.

It once was happy and laughed alot
But this sadness inside is all it got
The lonely child wants to be free
The lonely child lives inside me ]



[ ég skelf af ótta við hið óþekkta
leiðist hið hversdagslega
gefst upp á öllum hindrunum
en drolla í einfaldleikanum.

ég vaki of lengi,
ég sef of stutt,
ég er hamingjusöm
en samt full af gremju

eins og veröldin sem hringsnýst
er ég tímasprengja. ]



[ Íhaldsmenn, ég þekki þá,
þeir vilja aumingjana steikja og flá,
og safna auði til sinna.
Mest hafa þeir stundað mannréttarbrotin
manngildasjóðurinn er löngu þrotinn,
svo að glæpunum er ei látið linna. ]



[ Ég vil ekki finna til lengur.
Hreyfi samt ekki fingur,
Því ég vil ekki hræða þig. ]



[ Ei er mínum skilningi fyrir því að fara,
að ferlegum orðaleikjum hlaðið sé niður.
Efnið sýnist vera, bara botnlaus tjara,
blöskrar mér alveg og finnst vera miður.


Ei er minni ljóðspektinni fyrir að fara,
þó fæðast ljóð mín sjaldnast alveg strax.
Kallast þau og klúður og leirhnoð bara,
já, kvæðagerð veitist mörgum þrautabax. ]



[ Hráleiki hversdagsins
sem að er dulin okkur.
Við erum ódrepanleg
ekkert fær skaðað okkur.
Við erum líka ung.

Þó sjáum við merki þess
að allt fölnar
en við erum að blómstra
og ekkert fær okkur stoppað,
eða hvað?

Dagar munu koma
þar sem blómstrin hverfa
og við sjáum í örvæntingu
áhrif vetrarins
sem bíður handan við hornið. ]



[ Það eru símar í þessum heimi
sem að ekki á að svara í
hringir maður þó stundum í leyni
bara til að tékka á því.

Þegar maður hringir og vonar.
og tóninn undir suðinu marar,
líka brak og brestir hvers konar
þangað til einn daginn einhver svarar.

Þegar sú stund upp rennur,
því að hún mun að lokum koma,
og í spor fortíðar fennur,
mun viðtalandi sækja þig í líki voma.

Þegar þú ert farinn yfir
og settur í herbergi undir hörðum hnefa
þá munu vera þar margir liðir
sem ekki má gera í þessum símaklefa.

Megi það vera varnaðarorð
því mörg þessa byrði við þurfum að bera
hringdu vitlaust, og framið er morð
Vominn mun ekki láta þig vera. ]



[ hrátt skynfæri
nemur útlit þitt
sendir boð
hugsar um eitt


sé þig
dansa og fetta
og ég fæ boð
sem þýða aðeins eitt.


tvö form í myrkrinu
hreyfast saman
taktfast, sveitt
hugsa aðeins um eitt. ]



[ Puedo descocerme
como una araña que puede volver el tiempo.
Años, meses, semanas, días, horas,
segundos…volver adónde?
Nudos complejos, hechos 
por temblando miedo
nudos de garganta asustados
nudos que gritan desato.
Cariño te quiero no lo 
olvides.

Hoy abrí la ventana
sólo vi gris
¿Qué pasó con el azul, el verde,
el violeta, el rojo el amarillo?
Todos parecen haberse esfumado
y yo sigo aquí
dándo círculos
por atrás no es una dirección.
Los cuervos del arcoisis
roban bancos
y tienen nido de oro.
T nuestras sábanas blancas, tendidas,
golpeadan por el viento
son usadas para secar el frío de su vuelo.
No hay menosprecio
no hay decepción
confidencia desilusión
encontramos las palabras
de la resurrección.
Y revivo cada día 
y cada día, cada día 
ya no sé para quien
para que.

El tiempo se repite
actos repitiéndose
círculos bailando
bailando círculos
líneas de puntos que fugan 
	huyen
quieta quieta quieta quieta quieta
	sólo un momento
    para volver a empezar
	una vez más
mas el tiempo vuelve
no hay miedo no hay fria sangre
¡No pases hambre!
Por favor…
Vuelve.

Hoy es un día 
  día libre 
día gris y marrón, amarlillo,
rojo, verde.
Hay tantos colores.
No puedo imaginarme
como todos los recuerdo
azul, violeta naranja, jengibre.
Todo es color.
		(Ps. Me gusta el verde).
El cuervo primate
dibuja triángulos en el aire
mientras mi cigarro se consume
y creo estar pensando.
Agotamos la vida
	consumimos volando
consumimos flotando vida.
Al final somos eso
humo que se pierde en el vacío. ]



[ Sprengingar snúa skinninu við svo að æðarnar slá utan á. 
Borðið snýr öfugt og maturinn sem er á því er vondur. Veggurinn sem ósýnilegu dvergarnir byggðu þvert yfir borðð eftir að þeir sneru því við er allt of hár og sleipur. ]



[ Það var eitt sinn maður
sem át bara lífrænan mat
keyrði um á vetnisbíl
í einnota hönskum til varnar sýklum

í  frítíma sínum
reyndi hann að bjarga heiminum
á móti virkjunum 
sendi peninga til Afríku
gekk í hús fyrir Rauða Krossinn

hann var fertugur þegar hann dó..
.. úr áhyggjum ]



[ Af værum blundi vakna menn,
verðmætanna að njóta.
Sífellt meir sækjast enn,
í sérréttinda kóda.

Græskulaust ég grínið tel,
á gleðisnauðum fundum.
Sér í lagi virkar vel,
er vantar fjör á fundum. ]



[ Það er ekki mikið að marka
er margur þingmaður segir.
Frussast þeim fals úr barka
og flækja málin ógæfulegir.

Margir á mælskunni fljóta,
mergjaðar lygarnar spinna,
siðlausum skoltunum skjóta,
skrattann þá helst á minna.

Siðferði þeirra er allt annað
en almúgi fólks kýs að bera.
Verst að skuli vera bannað,
vesalmenni þessi að skera.

Þeir öldruðum útrýma vilja,
öryrkjann plaga sem hund,
en eiga erfitt með að skilja,
að ég meti þá á sömu lund. ]



[ Það er sko hamagangur í skærum Urðar, Verðandi og Skuldar.
Og við erum sölnandi lauf á Aski Yggdrasils
sem falla til jarðar í takt við snips blaðanna.
Tvinninn í tvennt.
Meistari Taó týnir okkur í krukku og geymir á arni sínum.
Sýpur á grænu tei og tottar sína pípu.
Glottir út í annað og opinberar tóbaksgular tennurnar
sem raða sér um grimmt gin svefnsins.
Þar dvelja blómabörnin.

Til að þau geti unnið stríðið gegn stríði
þurfa þau að há það og grípa til vopna sinna.
Þá mun að lokum ríkja eilífur friður á jörðu amen.
Engin munu þó vitnin verða. ]



[ Af orðaleppunum ei er hér tregt
allt þó í ró og spegt.
Þó kvæðið sýnist kaldhranalegt 
kátur ég er og hress.
Vinir kærir, verið sælir og bless. ]



[ Í beddanum heyrðist brak 
brá sér Nonni litli á kreik
eftir skakstur og skak
skrattans bekkur sveik ]



[ Stíga úr tröppum á stóran hest,
og stoltir reyna klárinn að sefa.
Stubbarnir litlu stæra sig mest,
sem standa ekki fram úr hnefa. ]



[ Undir hælnum
sá ég glitta í þig
svolítið flatari en venjulega

og ég spurði
hvað kom fyrir þig
sem predikaðir svo stórfenglega ]



[ Veistu hvað þú hefur yndislegan hlátur?
Veistu hvað þú hefur falleg augu?
Veistu hvað þú ert vel vaxinn?
Veistu hvað þú ert með flott hár?
Veistu að þú ert með alveg rosalega asnalegt en samt fáránlega heitt göngulag?
Veistu hvað þú hefur sérstakan raddblæ?
Veistu að þú hefur mýkstu varir sem ég hef kysst?
Veistu hvað þú ert flottur á vellinum?
Veistu að þú átt alltaf alla mína athygli?

...en mikilvægast af öllu.. veistu hvað mér þykir vænt um þig? ]



[ Sá er ekki beysinn sem ekkert umtal fær.
En varla getur slíkur, verið bófi fram í tær
og víst er hann ei fáviti eða stjarna skær. ]



[ Inn um kalda glerið sólin skín.
Með sæluna og upp í rúm til mín.
Er það sólin er vermir hjarta mitt,
eða er það hið fallega andlit þitt?

Sviti, hiti og sængin fór á gólf,
orgían sem byrjaði klukkan tólf.
Kossar, hold og roði kinnum í,
tíminn stöðvast og hér við verðum því. 

Er ég að þér aftur við mér sný, 
Sjá nýja öld lostans er runnin upp á ný,
Oss bjargað er ei hægt því ekki neitt
getur sundrað því sem er svo heitt. ]



[ Afbrýðisemi er ógurlegt stand,
öllum samböndum hleypir í brand.
Styrkur þess er stækur sem hland,
styrjaldir rústa margt hjónaband. ]



[ Að hóteli klámhundar leita til landans
en leit sú ei árangur bar.
Þeim var óðar sagt að fara til fjandans
og finna sér aðstöðu þar. ]



[ Sérhvert lamadýr
sem býr í hjartanu mínu
misgert hjartað mitt 
fær mig til að finna
að þú átt hluta af mér

Þú átt stóran stað í hjarta mínu
ó, mig langar til að finna þig
grátandi, vefja þér inní örmum mér
kyssa þig köldum kossi
þessi æðsti ástarblossi.

Ég elska þig svo mikið
að ég gæti varla dáið
án þess að hafa þig hjá mér
því himnaríki er helvíti
án þín. ]



[ Það á að drekkja börnum í ást
englarnir mega stundum þjást
Myndlíkingarnar rammana flysja
fyrirgefið mér = þetta var klisja ]



[ Hláturinn ræður hjartans gátur
og höftin losar um sálarátur.
Þó veit eg um menn
sem fullyrða enn
að allir kvenmenn
séu eilífur harmagrátur. ]



[ ...faðir sveins þessa var hreppstjóri flutti hann sveitarkellingu eina nauðuga var hún mjög reið hrakningnum í fjörunni heitast hún við eirík rær hreppstjóri en gudda er í lendingunni ræður hún á eirík er dettur niður með froðufalli var fróður maður og fékkst við lækningar til fenginn að deyfa afturgönguna ekki gat hann fyrirkomið henni léttir þá af um hríð en eftir það fylgdi hún þeim feðgum á hnjám og olnbogum og væri þó fljót vel metinn fyrir skáldskap og sönglist biður fólk vel lifa og hleypur í kringum steingrímsfjörð var sveinn líka orðlagður göngumaður var verið að leggja föður hans til bar minna á guddu eftir... ]



[ Hljóð!
Hafið er hljótt. ]



[ Við erum strengjabrúður.
Krákan er leikstjórnandinn.

Þögul báran leikur tónverk,
undir náttmyrkvað spor.

Dansaðu!
Tjaldið er við jörð. ]



[ Hvíslaðu.
Lífið er örmagna. ]



[ Ef ég væri bara...

...jafn klár og ...
...jafn fyndin og ...
...jafn rökföst og ...
...jafn ákveðin og ...
...jafn dásamleg og ...
...jafn orðheppin og ...
...jafn hæfileikarík og ...

Væri ég þá samt ég...? ]



[ Tár,
rennur niður kinn,
það brennur
í sálinni.

Krjúpa,
í grasinu
hjá henni.
Það er sól.

Engill,
situr á grein
laufguð blóm
líta á krossinn.

Lífið?

Það fór.
Eftir 16 ár og 27 daga. ]



[ Í minningunni,
voru góðir dagar
alltaf,
fuglasöngur:
sól í sandkassa,
bíltúr með ís,
og súkkulaði
niðri í fjöru,

og 
mamma. ]



[ Sjáðu;
agndofa. ]



[ Nú skal brúka nýjan hátt
nafnið ferskt og laglegt er.
Ég hef ei við hann áður átt.

Það er svona frekar fátt
um ferskar vísnagerðir hér.
Nú skal brúka nýjan hátt.

Ég hef ei við hann áður átt
og óljóst hvernig verkið fer.
Til þess á ég frekar fátt.

Villanella heitir hann
hingað kom um langan veg.
Helst ég brúka háttinn þann.

Íslenskt nafn sér óðar fann
enda er tungan dásamleg.
Villanella hét þó hann.

Helst ég brúka háttinn þann
hringfætlu sem nefni ég
því íslenskt nafn hann óðar fann. ]



[ Ég sé ekki ljósið sem lýsti svo skært,
Og yljaði hjartarætur.
Það slokknaði daginn þú sofnaðir vært,
Sjálfur Drottinn hafði á þér mætur.

Stari í myrkrið og dýpra ég sekk,
Sárt, í minn innri drunga.
Þakklát fyrir þann tíma ég fékk,
En sorgina ber ég samt þunga.

Tárin, þau drukkna í flöskunni góðu,
Sem álfarnir létu mig fá.
Þá heyri ég rödd þína, þreyttu og móðu,
“Elskan, Þig erekki sjón að sjá”.

Hrekk upp af draumi og veit ekki baun,
Finn hvorki hita né kulda.
Svona eru þau víst, þau lífsins laun,
Hjá lóner með tilfinningar-dulda.

Set á mig brosið og valhoppa út,
Vösk ég tekst á við heiminn.
Betra en að sitja hér niðurlút,
Og tala við flöskuna dreyminn. ]



[ Ef himnaríki er til,
hvar er þá helvíti?
Erum við í helvíti núna
og bíðum til eilífðar?

Eða er þetta dauðinn 
og þegar við deyjum,
þá fáum við lífið?

Eða erum við ekki til?
Er þetta einn stór,
tölvuleikur
sem Guð spilar á nóttinni
Þegar mamma hans og pabbi sjá ekki til. ]



[ Súrsætur hausverkur 
Sem borar sig alla leið
Inn í mínar dýpstu hugsanir.

Gegnumsýrðir draumar
Af hausverk
Leyna sér ekki
Þegar ég læt mig dreyma
Um strákinn í næsta húsi.

Hann er ekkert nema 
Súrsætur hausverkur.
Sem engin verkjalyf
Hafa áhrif á. ]



[ Þúsund kossar þúsund tár,
þraukaðu áfram þögla sál.
Vonir vakna, varastu eldinn,
Ekki er allt sem augað sér, 
Falskar vonir fanga þig

Láttu vindinn leika um þig.
Lífsgleðin þá finnur þig.
Þraukaðu áfram þögla sál 
þó lífsleiðin sé þröng og hál.

Þú átt meir en margur sér,
Lífið er að kenna þér, 
Þú ert einn af öllum hinum
Einn af drottins bestu vinum. ]



[ Láttu mig vita,ef eldflaugin sem fór inn í sólsetrið,er hlaðin blómum.
Láttu mig vita,ef það er hitt sem gerir útaf við öll blómin.
Ég ætla þá að skríða undir borð og bíða
Hver veit nema þeir hafi set hana vitlaust saman. ]



[ Í þokunni dimmu sólin nú skín
og kemur að eilífu aftur til þín. 
Draumunum þínum hún hefur ei gleimt
og ekkert verður aldrei of seint. ]



[ Vertu með vængi eins og engill
eða djöfull.
Segðu aldrei hvaðan þú kemur
 því hvert ferðu þá? ]



[ Um leið og þú hefur engu að tapa
 þá gefurðu allt sem þú átt. ]



[ Þig dreymir tröllin,og hugur þinn fyllist ótta.
En það ert ekki þú, heldur þau sem leggja á flótta.
Hverju átt þú að trúa þegar þú heyrir
nið þeirra skera hjarta þitt? ]



[ Einu sinni átti ég blátt,
sem átti að verða rauður.
Svo fór ég að lita grátt,
Og þá var allur litur dauður.

Einu sinni sagði ég fátt,
sem átti að verða mikið.
Svo stórt,að það varð smátt,
og verðlaunaði aldrei hikið.

Einu sinni! ]



[ Sárin flest um síðir gróa,
syndir margra fá að róa,
syngur í túni lítil lóa,
löngu komin vítt um haf,
sá var þarfur er þetta gaf. ]



[ Einn vildi ekki
annar gat ekki
sá þriðji kunni ekki

enginn þeirra skildi hugmyndina um mannlega reisn. ]



[ Nú;
þegar allt virðist rétt

marsera vitundarkornin
í kröfugöngu

og berjast
fyrir 

breyttri stefnu. ]



[ Á örlaga stundum hugurinn flæðir
áfram leita, en ekkert ég finn.
Helvítis,hjartað það blæðir!
Hefði ég getað orðið þinn?

Í faðmlögum fæ ég svo ómælda hlýju.
fingurnir leita... ég ángju gef
Glaður gef ég þér allskostar fría:
Gerst þett'aðeins meðan ég sef? ]



[ Þegar ég sagði,
að ég vildi
ekki.
Þá vissi ég ekki
hvað ég vildi.

Þegar ég sé núna
að ég missti þig
því ég vissi ekki
betur.

Þá langar mig
að lemja 
mig 
með borðfót. ]



[ Ég næ ekki til þín,
sambandið er rofið
og símakonan vill ekki hjálpa mér.

Ég hringi í öll uppgefin
hjálparnúmer.
En þau hjálpa ekki,
því ég er númer sjö í röðinni
og ég gefst upp
á því að leita. 

Þegar ég finn þig ekki
þá langar mig 
að hoppa út í eilífðina
og óska þess

að ég væri hið fríða fljóð,
yndismærin,
sú alíslenska með bláu augun
og freknurnar
sem þú kaust yfir mig,

ég er bara rotta
í kjallara einhvers í Vesturbænum
og meindýraeyðirinn
kemur klukkan þrjú. ]



[ Hún fór á böllin brókarlaus,
býsna lífleg þar í stuttpilsinu var.
Að losna við kellu bóndi hennar kaus
en konan var ei hrifin af því par.

Hún stappaði fæti og strengdi þess heit
að stylla honum fast upp að vegg,
en bóndi varð undrandi og á hana leit
og æstur sér klóraði í skegg.

Nú sagðist hún vera, komin langt á leið
með lítinn króa er ætti ‘ann fyrir víst
og eftir það varð hennar gata betur greið
en gleðskapurinn minnkaði allra síst. 

Loks fæddist króinn og líktist Jóa á Mel,
lán var að karlinn grunað ekkert þó.
Konan sagði óðar nú kornabarn þér fel,
ég kemst á ball því ég er orðin mjó.

Bóndans veri blessaður dáðarkrafturinn,
blessuð konan ólétt nokkuð þétt
og hún gildnar alltaf eftir bóndann sinn,
sem ýmsum þykir vafi að sé rétt. ]



[ Manstu þegar þú varst þinns
þá var ég minns
það var í gamla daga
gaman gaman ekki gaman að klaga

Vinir vorum við góðir
völundur vinur minn hét
hann var mér sem bróðir

En bróðir minn er bara sópur
enginn völundur
ekki vorum við góður hópur
því völundur var hundur. ]



[ Sem feldur rjúpunnar,
skinn ljónsins,
broddar mannsins 
og fjaðrir kattarins...

þá er verðið hjá Hrafnhildi
ekkert plat. ]



[ Með allt niðrum sig
þá heldur hann samt sem áður áfram.

Sólin er orðin von

Vonin er orðin sól.

Hann er.....


SYLVESTER STALLONE ]



[ Að vanda ég þessu velti til og frá,
vildi reyna að gera betur að.
Vitleysur smáar oft betrum bæta má,
svo ég breyti og vil lagfæra það. ]



[ innan um malbikaðar
götur steinsteypta
veggi og andlitslaus
bros vegfarenda

verð ég keramik

?
kannski 
kemst hugdýptin fyrir

í steinhvítu holrúmi
innyflanna ]



[ Ég er króna á vitlausu blómi
og stykki í vitlausu púsli.

Vitlaus á litinn,
vitlaus í lögun.

Passa ekki inn
í þessa heildarmynd.

Samt er ég nákvæmlega
eins og ég á að vera. 

Bara á vitlausu blómi,
í vitlausu púsli. ]



[ jújú, guð er til

hann er api,
sem hefur ekki þróast

situr í ríkinu,
nartandi sínar helvítis flær ]



[ Prísund lífsins,
lokaðar minningar, 
ósýnileg tár

Brosandi leikhúsgríman,
brunnin að innan
líkt og tóbaksreykur hafi svifið um
í rúm 30 ár

sífrerið andlitið 
neitar að bráðna
og 
hjálpin er þörfin 
en kemst ekki að

því grátmúrinn er þykkur
og ekkert hann brýtur

nema eigin sorg
sem bergmálar ]



[ dauðinn skrapp í verslunarferð
en pældi ekki í mér
þó ég væri á útsölu

keypti þess í stað
rándýra þriggja barna móður
og ungling
sem óx ekki á skegg

kannski að ég sé úreltur,

henta ekki stefnu sviptingar stjórans
lengur ]



[ ýla skaust upp
með öllum sínum 
öskrandi eldingum

á sinn hávaðasama 
og subbulega hátt

með sinni tilgangslaus mengun
sem skilar engu nema brosi forvitins drengs

líkt og mínar fyrstu samfarir ]



[ Það verður helst að reyna að treysta á sig sjálfan,
því sjaldan gengur vel, að nota einhvern bjálfann.
Þeir eru oft býsna vangæfir og þenja sig mikið, 
þursast síðan fyrir þér og kunna ei rétta strikið.
Síðan ættir þú að láta duga, að drekka þig hálfan,
dansa svo á tá og hæl og bræða af þér spikið. ]



[ Það er boðið uppá hjákátlega danssýningu
í sýningarsal Ríkisútvarpsins,
og þeir sem ekki standa sig 
dansa sig í minnhluta...
á endanum! ]



[ Furðuverk!
Furðuverk eins og brennandi hlutur
hlutur sem býr til logandi hringi
hringi samansetta úr okkar stæðstu þrám.

Ég fell inn í einn af þessum logandi hringjum..
Hringirnir stækkuðu, logarnir stækkuðu, verða sársaukafyllri með hverri mínútu sem líðu.
Fallið gerir ástina spennandi,
Spennandi við stýrið, vitandi að sársaukanum.
Sársaukanum í ástinni! Þó er von.
Von um að særast ekki næst.
Næst þegar við finnum ástina.
Ástin er þessi hlutur,
hlutur sem við leitum af alla okkar ævi. ]



[ Nú væri upplagt að bera út börn
blíðu er veður og myrkvast skjótt
mild eru frost en mikið um hjörn
mætti í leiðinni bjóða góða nótt.

Útburðir voru settir út á hjarnið
alla tíð þeir hafa að fólki sótt
illt er líka að vera einskis barnið
og öskra frá sér lífstórunnar þrótt.

Yndislegt ku vera ástand hér í dag
illur þó læðst að mér grunurinn
fóstureyðingar færa þetta í lag
fílaðar í botn en hver er munurinn?

Ófögnuðurinn
Yndið ljúfast yljar mér
alsæl strengi kviðinn.
Dýrðlegt að láta drepa úr sér
djöfuls ófögnuðinn. ]



[ hann skildi aldrei
að grátur hennar
var í raun hlátur

hún leyfði honum að faðma sig
og hugga
meðan hún kæfði hláturinn
við brjóst hans

trúgjarn vesalingur ]



[ Toppurinn tómur,
Hendurnar hristast,
Leggirnir lúnir,
Bakkus minn bróðir. ]



[ Bleikir hagar, bráðum dagar,
blindur rýnir í gesti, næmar en flestir.
Lítið lagar og lítið bagar,
og ljósið sýnir hvað sem auga á festir. ]



[ Hann bað tunglið að taka mig,
Hann vildi með skýi berja mig,
og senda mig í nýjan heim,
ég sagði nei takk. ]



[ Óöruggir fætur
stíga sín fyrstu skref
óstuddir
á vit ævintýranna.

Sveiflast í rólunni 
svo hátt
að fæturnir snerta skýin
svo hratt
að tíminn flýgur.

Ekkert getur stöðvað 
ást barns.
Það sem barnið ann
öðlast eilíft líf
í hjarta þess.

Í draumheimi leynast
langanir, þrár.
Með tímanum gleymast bernskunnar ár. ]



[ Ef ég gæti
mundi ég
færa fórnir
í neðanjarðarklefum
Kýbelu og Attis,
dansa trylltan dans
ásamt geldum prestum
úr Austrinu
fyrir þig.

En ég læt mér nægja
að brosa til þín

eins oft og ég get. ]



[ lítið líf gægist út

stingur nefinu út í hamflettandi 
kuldann, lyktar

skríður undir sæng og
sofnar við drungalega rausn
myrkrahöfðingjans

vaknar svo daginn eftir
í silkumjúkum klæðum
spámannsins

saumað úr draumum
morgundagsins ]



[ hún spurði mig hvernig gekk

ég svaraði eins og í sögu

líkt og í jómfrúar ferðasögunni
sem samin var á staðnum

15.apríl 1912 ]



[ Hann seinkaði för sinni til 
alsherjagoða

lá einsog illa mótuð stytta
í miðjum moldarhauginum

sá fyrsti til að játa

sá sem drap hina táknrænu daga 

fyllibyttu morðingjans til mikils ama ]



[ Þegar þú kaupir mig ertu búin að
skuldbinda þig til að hugsa vel um mig,
þvo mér reglulega, nota blettaleysir þegar það er vondur blettur og sýna mér ástúð og kærleika. 
Passa að ég rifni ekki, fara með mig á staði þar sem fólk getur séð mig og dáðst að mér, horft á mig og öfundað þig.
Þú þarft að sýna mér mikla athygli, ekki vera í peysu utan yfir mig því þá sést ég ekki, 
velja mig í réttum lit svo að ég klæði þig. Annars skammast ég mín og líður illa.

Viltu enn kaupa mig? ]



[ Hvað ef Adam hefði verið hommi? ]



[ Vatnið komið hæ og hó, 
en hestarnir fást ei að, 
heyinu komið hafa í lóg, 
en hvað er að fást um það. ]



[ Ýfist blámi og hita brugðið.
Springa kvarðar á fínum þráðum.
Benda áttir norður og niður.
Í hafi ,björninn er unninn. ]



[ það er löngun þess ófædda að komast í heiminn,og vera.
Vera til alls líklegust að verða á undan hinum á leið sinni.
Og því lengra sem heimurinn vinur á móti, því harðari verður þú vera.
Mannvera,Mannvera,þú ert tilvera. ]



[ Ég hefði viljað lægja kvalaópin þín.
Ég hefði viljað leggja hönd á hjarta þitt
og sefa sársaukann þinn.
Ég hefði viljað taka þig í fangið, hugga
og segja þér að allt yrði gott.
Ég hefði svo mikið viljað sefa 
skelfingu þína.
En ég gat ekkert gert elsku mamma mín.
Vanmáttur minn var algjör. Vissirðu það? 
Að horfa á dauðastríð þitt nísti mig meir
en orð geta lýst.
Fyrirgefðu mér, ég sakna þín mamma.

´06 ]



[ Sorgin hefur yfirtekið sál mína
Það er erfitt að skilja brotthvarf ykkar.
Heimurinn hefur ekkert breyst.
Sólin rís víst enn.
En veröld mín hefur umturnast.
Ekkert mun verða sem áður.

´06 ]



[ Í stórum haga hjá Kambakoti, 
dvaldist hann fákur minn.
Þegar rigning kom varð allt á floti,
og passaði hann þá uppá sinn.

Seifur heitir Fákur þessi,
og svoldið hvumpinn er hann.
Það má kalla hann “fákurinn hressi”,
því Steina af sér kastaði hann.
 
                            Elísa  13 ára ]



[ Ferðuðust menn áður fjarða á milli, 
fótgangandi og góðir bæjum að ná. 
Þá kom sér ætíð vel að fá sína fylli,
frú bauð einum mat er gekk þar hjá.

Sex góða hausa og sæmilegt ég tel, 
að setja fyrir heimafólk er vænta má.
Gæðakonan sagði gerðu nú svo vel,
gekk síðan í eldhúsið, fleiru til að gá.

Kjömmunum ellefu kom snart í lóg,
kom þá inn húsfreyja að góðum sið.
Hún var gráti nær en gengdi við þó:
,,Gæti ekki herran lokið þetta við?”

Í gömlum borðsiðum gesturinn lafði,
góðan hafði viljað sýna mannasið,
en mælti er kjammann hrifsað hafði:
,,Hafa mér þó aldrei fallið svið.” ]



[ Af soðnni ýsu settri á disk,
saddan mig át.
Mjög er gott að fá sér fisk,
og flot í útálát.

Soltnum þykir sætast flest,
sæll var þetta með.
Maturinn ætíð byggir best,  
og bætir allra geð. ]



[ Ég sakna blíðu
þinnar og nærveru.
Ég sakna snertingar
þinnar og nærveru.
Ég sakna kossa
þinna og nærveru.
Ég sakna hlýju
þinnar og nærveru.
Ég sakna þinnar
róandi nærveru. ]



[ Hversu aumkunarleg
ég er, að geta ei án
þín verið í dálitla stund.
Hversu inní mér ég
verð án samskipta þig við.
Hversu grátgjörn ég verð,
án þín mér við hlið,
nótt eftir nótt, dag eftir dag.
Hversu andvaka 
ég verð, vitandi að þú
ert ekki mér hjá.
Hversu reið ég verð
að komast ei í snertingu þig við.
Hversu háð þér ég er
að geta ei starfað rétt án þín. ]



[ Litlir englar
í rúmum sínum sofa.
Sofa svo vært,
sofa svo létt.
Litlir englar
sér eilífan stað
í hjarta mínu eiga.
Svo blítt um kinnar 
þeirra strýk, og
léttum kossi smelli
á fullkomin nef.
Lítil andvörp frá
vitum ykkur líður.
Svo lítil falleg bros
um varir ykkar færast.
Dökk og ljósblá augu rifast,
fjórir fullkomnir handleggir
um mig grípa.
Mig faðma og kyssa,
mínir litlu englar.
Við engla mína ég
segi: "Til tunglins og tilbaka
er hveru mikið mamma ykkur elskar. ]



[ Ljósir lokkar um andlit
þeirra strjúkast.
Ljósir lokkar um andlit
þeirra myndar ramma.
Ramma um fullkomin
sköpunarverk okkar.
Blá augu þar finnast, 
ljós og dökk, augnhár
svo löng og fín.
Fimir fætur, nettar hendur,
tíu fingur og tíu tær.
Rjóðar kinnar, fullkomin nef, 
litlir nettir brosmildir munnar.
Ljósir lokkar um andlit
dætra okkar leika. ]



[ Hann les dagblað með morgunkaffinu,
kinkar kolli, hristir hausinn 
 
Gangi hann út, grípur hann jakka
sem ber merkið ,,frjálslyndis&#8220;
 
Verði hann fyrir köldum vindum,
fer hann í þykkan frakka yfir jakkann
 
Varpi sólin sterkum geislum á hann,
fer hann úr jakkanum án þess að hika
 
Hann nýtur heitrar kvöldmáltíðar heima,
horfir á fréttir og kinkar kolli
 
Svona er grunnhyggna frjálslyndið ]



[ Hræðslan hríslast um mig alla
frá toppi til táar
innan úr maganum upp vélindað
þar sem hún stíflast og myndar kökk
ég verð strax klökk

Magnleysi myndast og skekur
hjarta mitt og lungu
andardrátturinn hraðar sér áfram
og þrengir sér gegnum munn og nef
Hugsa hvað ef?

Reiðin rýkur tilbúin af stað
gagntekur gagnaugun
og breytist fljótt í nístandi hausverk
þrýstir vitinu út um augun
fer á taugun
um ]



[ Um haustið einn í húminu kvað
og hugljómun skáldið þar fær
svo ljúft er til þín að þeysa í hlað
þú sem að ert mér svo kær.

Hann vakir um nótt og vonar það
að verndi þig guð okkur nær
þá ljúft er til þín að þeysa í hlað
þú ert eins og dagurinn skær.

Þegar veturinn ríkir þá vitum við það
að veðurofsinn léttir ei spor
þá ljúft er til þín að þeysa í hlað
og þiggja birtu og vor.

Að gefa er þér greypt í hjartastað
þó grátt sé veður og úfinn sær
þá ljúft er til þín að þeysa í hlað
þú ert eins og jörðin sem grær.

Þegar sumarnóttin frá mér fer
fögur hugsun að mér slær
þú ert eins og himininn heiður og tær
hjá þér ríkur ég er. ]



[ stundin er komin þar sem litirnir dofna,
ég svíf um herbergið í óvissu um framhaldið,
ég horfi á tárin dropa niður alla veggina,
ég vissi ekki að ég gæti orðið svona ein. ]



[ i got my brain covered with that funky fluid.
it makes my brain go uncontrollable.
it slowes me down like a dead man's brain.
my minds eye is capeble of seeing what it wants,
when you are with me mary jane.

they say that you will make me go crazy
i got my mind so fucked up i don't care.
all i care about is my mary.
she gives me all the love i need,
she never let's me down.
mary make's my head spin.

somehow, someway she makes me feel on top of thw world.
she never judges me for what i have done
she never judges me for the things iv'e said.
she know how to make me love her.
i love you mary jane. ]



[ Ég hallaði mér út um opinn svefnherbergisgluggann og starði tómlega út í auðan húsagarðinn. 
Ég var í þungu skapi. Enn ein ömurleg helgin framundan því ekki var það venjan að nokkur karlmaður liti tvisvar á mig þegar ég fór út að skemmta mér. 
Ég myndi örugglega enda ævina sem ellidauð piparjúnka. Engin von um börn, né barnabörn. Að ekki sé minnst á syrgjandi eiginmann við mitt dánarbeð.
Ekki sála myndi fella tár þegar ég gæfi upp öndina og það yrði vísast engin  minningargrein í Morgunblaðinu sem greindi frá minni gleðisnauðu ævi. 
Það yrði jafnvel óframkvæmanlegt að lesa dánarfregnina, því ekki nokkur maður myndi hafa grænan grun um hver þessi dularfulla persóna hefði verið í lifanda lífi?
Líkast til yrði ég jörðuð á laun og presturinn einn manna viðstaddur jarðarförina.

Ég var djúpt sokkin í þessa ógnvekjandi framtíðarsýn og sá enga glætu framundan. 
En skyndilega komst ég til meðvitundar um umhverfi mitt þegar ógurlegt öskur skar sundur myrkrið sem umlukti mig. 
Mér varð ljóst á einu augabragði að nú væri ég dauð og að óhljóðin stöfuðu frá  Andskotanum sjálfum sem með þessum hætti væri að bjóða mig velkomna til Helvítis. 
Ég var sem lömuð af skelfingu. En með ofurmannlegum kröftum tókst mér að hrista af mér doðruna og beina sjónum mínum í þá átt sem ósköpin bárust úr  Og mér til ævarandi sáluhjálpar komst ég að raun um að Myrkrahöfðinginn kom þar hvergi við sögu heldur dulítið sjónarspil í garðinum fyrir utan gluggann minn.

Þarna á miðri grasflötinni var spikfeitur fressköttur að athafna sig blygðunarlaust við það að bíta breima læðu í hnakkadrambið, auðsjáanlega með ákveðna athöfn í huga. 
Ég fylgdist grannt með áframhaldandi uppákomu og þegar hún stóð sem hæst sló niður í huga mér unaðslegri hugljómum sem átti eftir að gjörbreyta öllu lífi mínu. 
Ég áttaði mig á því í einni sjónhendingu að það myndi skipta sköpum fyrir mig á þessu kvöldi, að bera ilmvatn á háls minn aftanverðan, áður en ég færi út að skemmta mér. ]



[ Tveir menn sátu að bjórsumbli á Næsta bar.
Fyrri maðurinn: Ég er mengella.
Seinni maðurinn: Ég er hið öfuga afbrigði m&#601;ngellu.

<em>Kannast ég við þig og kannast þú við sjálfan mig?</em>

Samræða þessara tveggja manna, þó torskilin væri,
var engu ólík mörgum öðrum samræðum á sama bar.

Tveir menn ákváðu að fara í pílagrímsferð til að
tilbiðja Guð í Jerúsalem.

                                    Elstu hugmyndir forveranna
hafa á ýmsan hátt verið aðgreindar hugmyndum 
annarra um heiminn, bæði eldri og yngri. (Þrír
náttúruspekingar settu fram hugmyndir sem kalla
mætti efnislega einhyggju.)

Skæruliðarnir hafa umkringt Vatnaskóg og Andrés
Önd situr enn í gæsluvarðhaldi.
                                                                                                     Sagt
hefur verið að heimspekingarnir noti skynsamleg
rök á annan hátt, og að hið yfirnáttúrulega skipi
ekki sama sess og hjá öðrum.

Mellurnar tvær og mennirnir tveir,
         náttúruspekingarnir og heimspekingarnir.

<s>Fullkomnar andstæður, mætti segja, sem mætast
í punkti. Hornmál lýsir stærð horns nákvæmlega
og grunneining þess er gráða. (Hring er skipt í 
360° og rétt horn mælist 90° (eins og réttilega
er staðhæft á Vísindavefnum.))</s>

Fyrri maðurinn: Áfangastaðurinn er menningin.
Seinni maðurinn: Áfangastaðurinn er <em>meiningin</em>.

Lesist: <s>University of California Press.</s> Hei, passaðu
stólinn minn. Já, svona á þetta að vera.

Hmm. Stóllinn, eftirmynd af lélegri frummynd? Við
erum komnir í hring, ég gefst upp. Veriði bless. ]



[ Þrír einstaklingar
(sex fætur)

stóðu allir í sömu sporum
sömu skóm

Hver þeirra 
vildi sína leið 

en enginn tímdi 
að láta skóna af hendi ]



[ By the crescent, we fall in a swoon.
We flourish the ending, we die by the moon.
Sub rosa! Compel and destroy!
Below the mystic mountains we bode our best.
And at the last stanza, we´ll disappear,
while the devil and me, you and the other,
the free monsters who live with us all,
erode and wipe out our putrid floor.
And this scene on the white but dizzily screen,
where the angels dance upon the knolls,
gray figures, black in classic evening gowns,
soothing background with an oblique antiphon.
Songful ministers clinching our dreams,
you and I, we were never ment to be.
We are, and we´ll always be the scorn,
the debris of this desert land.
The lilt sways against our feets,
making a move to the oncoming gravel.
Sleeping, and the air notes its cadence,
dying on the moribund culm,
where the angels lost their wings.
Embay them! Embay the mist-wreathing light!
And they shout and squall,
O the ghostly characters of our fall.
Their drear songs mingle on the wind,
fly amongst the sweet but a frightening sleep.
"Never ever wonder why, where they lay down and die."
Unlettered love is our ghost;
the amiable form of moiré.
This will never be a joyful song.
This blithe, this voicing smile of an euphoric earth,
the sky of a merrily morn, never to be born.
This never happened, --it was a broken lantern.
And the flowers, the child of us,
the old duo and the giant silver nights...
Waylay us! The monsters, and kill all slaves.
Our by-and-by, our one-horse towns,
the farmers of life, the gilt-edged laws, our golden trees.
Kill the messengers, slay the hopeful but lost,
burn down the bridges, litter the coasts.
Bring a day without a fray,
kill an innocent man and get away.
Thrive on the dead reveries,
blaze away the bullets of death.
Drop our families in the river,
blue eyes and blue fingertips,
black togs gladly drowning, shivering.
Heads are hanging low in this ship.
Alas! Alas! The whaleboat is softly sinking.
Hosanna! Dwelling in the highest!
Hosanna! Soaring behind the lowest doors!
Angels! Demons! Nay is our name!
Middle life. Cyclones!
The Destroyer! The destroyer of our homes.
The hooligan of this undamped high arch,
the vandals of our town march.
Open; we shall allay our dancefloors!
Queen-like heights, the high noons´ sight.
This is a new light upon the zenith´s moor,
where we came down to die, for evermore. ]



[ Með hníf í hjartanu, stóð ég ein í nístandi kuldanum.
hrædd ég ráfaði um götur heilans og safnaði í mig kjark.
En brákaða traustið, brotnaði í mél,
og barnslegi heimurinn hrundi,
þegar hetjan mín, þú, trúðir mér ei,
Á leiðinni heim frá helvíti. ]



[ Lífið  er ekki alltaf dans á rósum ..
Lífið getur verið stökk ofan af kletti
Lífið getur verið ástarsorg..
Eða að búa í stórri borg..
Stórri borg fullri af Rósum og klettum..
Sumir fá rósirnar fallega rauðar..
Sumir fá rósirnar visnar og dauðar.
Ég fékk mína rós dauða enn svo fallega rauða.. ]



[ hringlaga ferill niðursins
er rauði þráður lífs míns ]



[ síminnkandi flæði loftsins
niður í blöðrur og klasa
ekkert lát á útrás barkans
uns hann leggst saman

blóðstreymi snareykst
með kröftugri púlsbylgju
traffík um taugakerfið
lík miklubraut að morgni

þyngdaraflið vinnur
án erfiða

nótt
hjá
mér ]



[ Það brýst um í taugunum,
ég veit ekki hvernig
eða hvar.
Ég veit bara alls ekki 
af hverju!
En ég veit 
ég losna ekki við það.
Fjötrar þess fastir um hjarta mitt. ]



[ Litlar tær, hor niður á bringu
og risastór blá augu. 
Manni finnst þau 
bræða allt frostið 
sem safnast hefur
Í glufum sálarinnar.
Litlir puttar 
sem læðast um háls manns
og passa mann
fyrir grimmd veruleikans.
Í þessum bláu augum
þar finnur maður huggunina. ]



[ Biturðin læðist
og heldur þér niðri.
Gerir þér ókleift
að njóta.
Njóta þín,
njóta hamingju
annarra.

Síðan koma sólargeislar
sópa biturðinni
út í kuldann.
Tilfinningar ástarinnar
halda líkama þínum
í fjötrum sínum.
Þér finnst þú...
...lifandi á ný.

En kuldinn
getur ekki haldið, 
haldið henni í burtu.
Henni sem eitrar
og seytlar
um æðar okkar. ]



[ Þær segja frá fólki,
Fólki sem getur allt.
Fólki sem hjálpar
og fólki sem finnur ástina.
Eins og ekkert væri sjálfsagðara.
Þetta er ekkert nema ævintýri

Eða kannski,
er lífið bara eitt stórt ævintýri.
Eða kannski,
er lífið að reyna að opna augu þín.

Augun opnast ekki
og ástin er ennþá fölsuð. ]



[ Nú er rigning napurköld
nú þykir mér gott að vera inni.
Hestar voru í höm í kvöld
hart er á mörgum í veröldinni. ]



[ Guð sagði við mig
að hann væri ekki kona
eins og Bubbi hélt fram
í lagi sínu.

Guð sagðist vilja 
hafa þetta á hreinu
og bauð upp á ís,
keyrði svo inn
í sólarlagið 

hann minnti mig
mikið á kúreka ]



[ Lögreglan á 
Höfuðborgarsvæðinu
lýsir eftir 
þeim sem málaði 
Grá fiðringin
Rauðu hundana 
Rauða hverfið
Hvíta húsið 

Lögreglan vill einnig
koma því á framfarir
að viðkomandi á
yfir höfði sér háa sekt! ]



[ Öll þekkjum við
hann Óla Prik,

en fæstir vita
að hann hefur 
heldur betur stækkað
og dafnað vel. 

Í dag kallar hann sig
Óli Drumbur ]



[ Ef þú mætir hópi
af hungruðum ljónum
skaltu alls EKKI
reyna hlaupa í burt,
það er alveg vonlaust.

Leggstu frekar á 
fjórar fætur og
leiktu ljón eftir
bestu getu

Í rauninni er það
sama hvað þú gerir, 
þú verður étin

það er samt betra að vera
minnst sem leikara
en fíflinu sem reyndi
að hlaupa hóp af ljónum 
af sér ]



[ Þú bróðir minn góður með bænir á vör
við bát þú kvaddir,ég átti ekki svör.
Heimurinn heitir á menn eins og þig
hélt að lífið yrði eins gott við mig.
Einn upp á fjalli og frosin var jörð
fremst upp á brúnum glampaði á fjörð.
Sú minning mér fylgdi sunnan við sól
ég sé ennþá freknur og mjallhvítan kjól.

Jón Indiafari er gugginn og grár 
og grípur í pennann úfinn og sár. 
Á kránnni ölvaður komst upp á kant 
við kolsvartan durg og helvíts fant.
Í Afríku höfn var geislandi gull
Þeir grípa keröld og drekka þau full. 
Og kvenfólkið beið svo fallegt og falt
Þær færðu mér öl en hjartað var kalt.

Klár var hann kóngur minn Krisján í Höfn
með Krónborgarslott og fallbyssu söfn.
En tíminn líður og tignin brann
og tárin mín renna ef minnst er á hann. 
Í brennandi sól ég hugsaði heim
hátt upp í mastri með soldátum tveim.
Að nú væri kuldinn með kalsama tíð
kominn til Íslands en hér væri stríð. ]



[ Það er slæmt að Skjóni skáldist svona,
að skvettirðu á hann er ég því að vona.
Með steinolíu steinka ‘ann vil
sem stendur er ei annað til.
Þá fær ‘ann ylm og angan líkt og kona. ]



[ Já góða kvöldið. 
Mér langar að syngja fyrir ykkur,
lítið lag sem ég samdi um daginn,
og fjallar um þetta.

Verse 1
Kominn er ég í Munaðarnes
Til að spila fyrir ykkur.
Tenór er ég og nótur les
Nei djók þetta er bara grikkur.

Chorus:
Tenórinn er bestur 
Lang,lang bestur.
Ég syng, ég kalla, ég öskra!!!
Hverjir eru bestir “Tenórinn”

Verse 2
Dóri syngur í háum skala.
Í óperum eða með mér.
Sjúklingar hans Gumma leggjast í dvala.
Eða syngja sofandi með

Chorus: 
Tenórinn er bestur 
Lang,lang bestur.
Við syngjum, köllum, og öskrum!!!
Hverjir eru bestir “Tenórinn”

Verse 3
 Ef Biggi kallar yfir allt 
“ég er farinn til Las Vegas.”
Þá segja allir í  sópran,bassa og alt,
Við skiljum kveðju til Megas.

Chorus:

Tenórinn er bestur 
Lang,lang bestur.
Við syngjum, köllum, og öskrum!!!
Hverjir eru bestir “Tenórinn”

Verse 4
Sigurbjörn Skarphéðins raddformaður,
Tenórinn hann ávallt prýðir
Þorgils Völundar hann er svo vel tanaður
Og Jónsa hann hlýðir

Chorus: 
Tenórinn er bestur 
Lang,lang bestur.
Við syngjum, köllum, og öskrum!!!
Hverjir eru bestir “Tenórinn”

Brigde: 

En Vikingur gefur þennan hressleika
Og Siggi nær upp stemningu í tenórinn
Hvar eru Bragi,Jói,Óli og Gunni
Ég segi það enn og aftur og kalla það.
:;:“Hverjir eru bestir”:;:  (3x)
 Tenórinn

Chorus: ]



[ Hún var einstök kona 
við vitum það
fólkið hennar.
Við vitum það 
betur en orð fá lýst,
dýpra en orð fá tjáð, 
en orðin koma fyrst.
Ég samhryggist okkur 
um leið og ég gleðst. 
Gleðst yfir móðurástinni 
í hjarta mínu 
og tilhugsunin um þá ást 
iljar og fyllir mig
stolti og auðmýkt. 
Fyllir mig stolti að eiga 
eitthvað svo fallegt, 
og auðmjúkri von 
um að það verði 
aldrei fjarlægt.  
Með gleðitárum
minnist ég Kollu.
Ég lúti glöðu höfði í minningu hennar. 
Þakklátur þeirri gjöf að mega kalla 
þessa konu mömmu.
Takk, og ekkert nema ]



[ Manstu kvöldið í tunglinu?
Ég við tjörnina,þú úti á götu.
Ég í sófanum en þú annarsstaðar.
Það breytti engu hvar við vorum.
Við vorum- Saman.

Manstu kvöldið uppi við vitann?
Í myrkri á aðfangadagskvöld.
Allir farnir að sofa nema við.
Við gerðum eitthvað annað.
Við vorum- Saman.

Manstu morguninn Við tjörnina?
Manstu mig, eins og ég man þig?
Fannstu eitthvað nýtt?.
Eitthvað sem hræðir og bræðir í senn.
Ég fann- Það.

Ég held að ég sé
fullur af von.
Ég held ég sé glaður.
En ég held svo margt.
En ég veit þó eitt..

að ég elska þig! 

Tunglið mitt. ]



[ Klukkan dó, nú er tíminn minn.
Ég elska rétt í fyrsta sinn.
Lífið er ljós og ég er skáldið
Nú ókyrrist ég og óttast dáldið
því þögla skáldið er hætt að þegja
hérna rétt aftan við endann.
Þetta er svo einfalt og innilega gott
Pipar er pipar og salt er salt.
Við eigum okkur, og það er allt.

Í myrkri nótt, Reykjavíkurnótt,
með bjór sit ég aleinn við borðið.
Þú sérð mig og ég sé mig
eða skuggann af því sem ég get vel orðið.
Ég hleyp út í nóttina, beinlaust myrkrið.
Sárfættur hlaupari í einum skó.
Áfram. Hættu. Haltu áfram.
Ég dett í götuna og grátandi hlæ.
Slefandi bjáni kjökrandi deyr.

Blábyrjun, blábyrjun
eða aftur fyrir endann á nóttunni.

Ég rumska í ræsinu minnugur dauðans.
Máttvana og morgunsár.
Sólstafur læðist af gömlum vana
hvíslar í stríðni: “hugsa um hana?”
Ég játast sjálfum mér.
Hræddur við töfra annars sama um allt.
Ég treð mér krepptur upp út um gatið.
Brosmilt barn ofan við hlera.
Ég lifi! Ég lifi! Ég lifi af ást.

Blábyrjun, blábyrjun
eða afturfyrir endann á nóttunni.



Ég gleðst, ég hugsa
þú ert hér, þú ert hér
sem betur fer.
Þakka þér fyrir allt sem er.
Í fæðingu dagsins og bláendann á nóttunni.
Ert þú hér, hjá mér.

Ég strýk yfir koddann þar sem þú lást,
sofandi, brosandi full af ást,
sem þú dreifir í svefni jafnt og í vöku
allt á sér skjól í augum þínum.
Dauður hvalur 
á Sólheimasandi
og lifandi maður
á Ísalandi

Blábyrjun, blábyrjun
eða afturfyrir endann á nóttunni. ]



[ Svart blek 
á hvítu blaði.
Þannig eru hugsanir mín...nei, 
nei, nei. 
Þetta er bara 
einhver misskilningur.
Það er eitthvað allt annað, 
hef samt ekki hugmynd um hvað. ]



[ Þetta 
     er 
   gamalt 
 ljóð.
Það er 
samt
 ekki 
  það
   sem gerir 
    það
     gott.
      Heldur 
       allt
       hitt. ]



[ Ég hugsa þér þegjandi þörfina
sem tókst framúr mér
á miklubraut þann 4. mars síðastliðinn kl. 17:54
og varst næstum því búinn að keyra á mig
og valda stórslysi.

Bara láta þig vita að ég náði bílnúmerinu þínu
og hyggst endurgjalda þér að fullu
ef ég sé bílinn þinn einhvern tímann aftur.

- Forstjóri Papco ]



[ Vonin eina
er að meina,
að allt sem þú hefur gert,
það er það sem þú ert. ]



[ Ekki finnst neikvæðni á þínum bæ. 
Ættir þú skilið að fá litla vísu.
Enda er nú suðvestan blíða í Blæ
og búskapur ekki í krísu. ]



[ Augu mín
fylgja hverju
fótspori þínu.

Ekki endilega
af því að
ég vil
að þú viljir mig,

Ekki endilega 
af því að
mér finnist 
þú fallegur

Það er bara
eitthvað
við þig sem
hugur minn


Þráir. ]



[ Sandurinn og sólin
ólu þig upp.
Skuggalaust hádegi
var kennari þinn.

Í landi guðanna,
lærðir þú mál þitt.
Í landi fortíðar
fannstu ást.

Í skugga musteranna
lékstu þér.
Í burtu hélstu
í von um frama.

Í burtu hélstu
í von um auð.
Örlögin báru þig
yfir úfinn sæ.

Nú ertu hér.

Kuldinn og snjórinn
tóku við þér.
Landið handan hafsins
býr í hjarta þér,

Hér fannstu auð þinn,
en í peningum fólst hann
aldrei.

Amor est vitae essentia*

og ég elska þig pabbi minn. ]



[ Sælar ungu stúlkur!

sumarkvöldið er svalt

gætið þess
að ekki slái að ykkur

hljóðbært í logninu
háreystin úr laugunum
rýfur hægláta kyrrðina

þar sem þið standið

starið flissandi
í kalda linsuna-

Kyrrar nú stúlkur!

þið eruð
mörgum árum eldri
en þið eruð

þar sem þið standið

keikar
en þó
svo undirleitar

og allt sem hefur breyst...

nóg um það

Svona stúlkur mínar

farið og dansið
í döggvotu grasinu
dálitla stund ]



[ ég hef kannað
með tungunni

munn þinn
þvagrás
endaþarm

þótt ég þekki þig varla

ég hef ósjaldan
mælt mér mót við þig

mæti þó aldrei þeim manni
sem þú geymir
inn við beinið

í iðrum þér

ég hef reynt
að nálgast heilann
á bak við þig

undir óteljandi
óvæntum hornum

hugur þinn fullur af glufum
útsmoginn
ótæmandi búr vopna

alltaf stendurðu uppi
með pálmann í höndunum

þó hef ég kafað
með tungunni

í hlustir þínar
nasir
tvíburabróður ]



[ áliðið dags

skuggar skýja
hraða sér yfir auðnina

með í för undan vindi:

daufur vaxandi dynur
frá moldarlitum jeppa
sem streðar þrjóskur
upp leiti í fjarska

rótföst í grjótinu

melasól ]



[ já þetta var nú hálfskondið allt þarna í hádeginu þar sem ég stóð yfir eldavélinni með súpubréf í hendi meðan hún læddist óvænt aftan að mér og strauk nett yfir punginn guð hvað ég fann það vel gegn um buxurnar hún er með rafmagn í fingrunum og hún fann nú víst sitthvað líka þar sem hún stundi eins og smástelpa — (mig langar svo í eitthvað haa langar svo hmm í eitthvað að éta) — meðan limur minn þrýsti mjúklega á efnið í klofi mér og hún var tekin að lauma fingrum milli talna í klaufinni og ég sagði eitthvað gáfulegt um það hvað við værum nú öll miklir fangar frumþarfanna en svo varð ekkert úr þessu, ekki fyrr en um kvöldið því ég var orðinn svo helvíti svangur ]



[ Faðmaðu mig, birta;
leyfðu mér að dreyma um daginn,
þó að um miðja nótt sé.

"Föls vonarglætan settist undir fjallshlíð." ]



[ mig grunar—

ef mér væri tjáð
ég ætti skammt ólifað
kæmi ég hingað

ég er þó ekki viss… ]



[ Hvernig á lífið að vera
Eintóm hamingja og ást
Hvað þarf ég að gera
Vera döpur og þjást

Mér finnst ég vera bundin
Markmið mín svo langt frá mér
Hvenær verð ég fundin
Af einhverju sem verður alltaf hér

Vil ég vita hvað gerist
Hvað framtíðin mín ber
Einn daginn mun það lærast
Að það fer sem fer

Það er tilgangur með því sem ég geri
Sama hvað það er
Þessar byrðar sem ég held að ég beri
Eru kannski ímyndun í mér ]



[ Um velli óttu legg ég mína leið
logar dökkir myrkrasveðjur brýna.
Hleypir nóttin skuggafáki á skeið
skríður rökkurmáni í vitund mína.

SkÁ ]



[ Eins og hafið er blátt
þá missi ég allan mátt,
þegar ég er í kringum þig
þá vil ég helst hverfa inní mig

dreymi um mig í örmum þér
vitandi að "jú dónt ker"
Afhverju þarf ástin að vera svona sár
verður þetta betra eftir nokkur ár? ]



[ Kárines Lafingason heitir sá maður ! sem bæði gerði gát og blaður , konan hans Drúnkfríður Elísabet Gunnarsdóttir var vond og illgjörn , stjórnsöm sem svín og rík sem ljón! Þegar hún gekk til kirkju einn Sunnudag þá hún spikið bar og frekjan laf ! Hljóp hún inn og hrópaði snögt "Ég vakna seint , þó mér sé hent ! ég hleip mjög sveitt ! og hlæ sem fræ" Allir litu til hennar jafn vel Kárines og hljóp hún þá út og bar spikið aldrei heim ;) ! ]



[ líkaminn
er ljóðaform

hugur
milli lína. ]



[ einu sinni var þak
það var rautt

svo byrjaði að rigna
- og þakið hljóp inn í hús ]



[ einu sinni var hestur á þaki
hann hét skjóni

svo byrjaði að rigna
- og hesturinn datt inn í húsið ]



[ einu sinni var risaeðla í húsi
hún var stór

svo byrjaði að rigna
- og húsið fylltist af hesti og þaki ]



[ Vertu ei undirgefinn.
Þó er eitt eins víst
þú aldrei það kýst
sem af því hlýst
að vera yfirgefinn. ]



[ einu sinni var mús í holu sinni í húsi
hún var grá

svo heyrðist hávaði frammi
- og hún hugsaði með sér að það væri farið að rigna ]



[ skál
kál
ál
l... ]



[ armar krossins 
teygja sig víða

um allan miðbæinn

og reyna 
að afhomma
gönguna

eins og hún leggur sig ]



[ Why try to find an excuse when you can find the cause
With your word’s unfaltering strength there is no lose 
You refill my spirit with flames of love
I place my prospects in your hands for you have given your word to satisfy all my heart’s desires ]



[ Við augnarráði dauðans 
lít ég undan.
Við snertingu dauðans
hef ég ekkert vald.
Það sem Guð gefur
og Guð tekur
get ég tekið sjálf.

Morituri te salutant

Í einmanaleika er
það auðvelt.
En kjarkinn skortir mig.
Til að berjast gegn
hinu illa,
ef hið illa er ég.
Í draumum mínum dey ég
en nýr dagur rennur upp.

Morituri te salutant

Ég lifi fyrir hina
Ég lifi fyrir mig
Og í Guðs nafni ég dey. 

Morituri te salutant ]



[ Á meðan að ég gjöreyði heiminum, 
þá hugsa ég um þig. ]



[ Á miðnætti í Huliðsheimum 
er álagastund.
Allt verður kyrrt og rótt 
og það er sem tíminn hverfi
inn í óendanlega stutt 
andartak 
sem virðist líða hjá, áður 
en það hefst.

Fossinn í gjánni fellur þegjandi
fram af bjargbrúninni 
og áin streymir eftir farvegi sínum
hljóð eins og andardráttur 
sofandi ungabarns.

Þyturinn í laufinu hægir á sér 
og skógurinn er þögull
og þrunginn leyndardómum
sem fela sig bak við sérhvert tré  
fullir ólgandi ástarþrár. 

Og innan þessa eilífðaraugnabliks 
og án þess að nokkur verði þess var
er þessi töfrum slungna stund liðin hjá. 

Og allt er sem fyrr - en samt öðruvísi. 

Líkt og náttúran sjálf sé að dansa í skóginum 
íklædd dimmbláum, draumfögrum kjól. ]



[ Þú sér ei hvað þú hefur misst 
Fyrr en það er farið burt 
Þú veist ekki hvað sársauki er 
Fyrr en þú meiðist 
Hvernig áttu að sjá það sem er farið 
Ef þú veist ekki hvenær það fer 
Þú misstir mig , tókstu eftir því 
Vissir þú að nú myndi ég yfir gef þig 
Þú missir kannski eitthvað minna eins og bók 
Og þú verður pirraður og leitar  
En þegar þú missir ást missir þú allt sem þú elskaðir
Lífið virðist ganglaust , þú ert ónýtur
þú leitar eftir meira en áður því ást er ekki bók , er ekki mynd 
Ást er lífið og þú misstir það ]



[ Mig hungrar,
heimurinn ranghvolfist
og ég snýst í hringi.
Ég er svöng 

en ísskápurinn er tómur.

Mig þyrstir,
veröldin sundrast,
og ég dett niður.
Ég er þurr

en vatnið kláraðist í gær.

Mig langar,
sjóndeildarhringurinn dofnar,
og ég hrasa.
Ég vil

en ég fæ það aldrei?

Svo birtir á ný, 
hungur mitt hverfur,
þorstanum er svalað
því ég fékk þig.

Þú komst eins og ljúffeng máltíð
eitt sunnudagskvöld í maí ]



[ Ég leita ljóss í myrkri.
ég arga en finn ekkert ljós.
Ég geng áfram lengi lengi.
Ég hníg niður,
ég get ekki meir.
Ég græt og arga til skiptis.
Ég sofna en vakna svo aftur,
ég sé ljós og stíg upp.
Þegar ég er komin píri ég augun.
Ég er komin á staðinn,
staðinn þar sem ég fer ekki aftur niður,
niður í vondan mannheim,syndugan og skítugan heim. ]



[ Standandi kyrr
á sama stað
þátíðin á heilanum
algjörlega stopp.

Gerandi sjálfa mig
geðveika,
djöfull er ég
þreytandi.

komin með leið
á sjálfri mér
hversu glatað
er það.

.................................

ekki lengur þátíðin
heldur nútíðin,
ekki lengur þau
heldur ég.
ekki lengur vonsvikin
heldur heltekin..

dagurinn til að brosa
gamla brosinu aftur,
dagurinn til að gráta
gleðitárum á ný,
dagurinn til að muna
hvað mér þykir vænt um marga.

eða öllu heldur dagurinn
til að gleyma þér.

13.janúar 2007 Hulda María ]



[ fyrirgefðu mér 
fyrir það 
sem ég gerði ekki, 
fyrirgefðu mér
hvað ég er heimsk.

ég sá ást, 
breytast í hatur,
ég sá gleði
breytast í sorg,
ég sá eltandi augu
breytast í hverful..

þau horfa á mig
fyrir það 
sem ég hef ekki gert
þau horfa á mig 
vegna heimsku
-mér er sama 
þau hafa ekki hugmynd
hvað er rétt

þú horfir ekki á mig
það er sárt
ég finn kuldann
og reiðina,
og þegar ég lít
í augun þín,
-þú ert ekki hér ennþá
það sker í hjarta mér....

kannski á ég það skilið
en fyrir það sem ég hef
aldrei gert
er erfitt að vera dæmd
samt skal ég iðrast
því ég sagði þér
ekki satt,.,. 

vonandi þú...
vonandi ég..
vonandi....
ég og....
þú......

30.október 2006 ]



[ Ég held sama fasta takinu
dag eftir dag,
samt er heitasta ósk mín
að sleppa og gleyma þér,
það eina sem ég vil eiga eftir 
er minningin, þú og ég.

8.febrúar 2007 ]



[ Að gefa manneskju séns
Sem átti það ekki skilið,
Er ekki heimska
Heldur reynsla.

6.febrúar 2007 ]



[ Sumardagar í Sólheimum
hjá þér amma mín,
Í minningunni geymi þá
hjá þér þar sem sólin skín.

Sendiferð í Glæsibæ
með þér amma mín,
sem leiddir mína litlu hönd
ég er langömmustelpan þín.

Elsku besta amma mín
ég mun alltaf muna þig,
þú sem varst mitt leiðarljós
amma ég elska þig! ]



[ steig eitt annað feilsporið
í átt að göfugleika tíðar andans

hrímugar iljar mínar,
hastarlega brenndar
og allar þessar nýjungar
fyrirlíta mig.

ég hef reynt að brasa,
bæta við mig kenningum.
viðurkenndar sannanir
nútíma lýðs

enn öll þessi litadýrð
sem fólk hefur skapað
næ ég ekki prenta 
á mitt einslita blað

minn litur er svartur
og mun alltaf vera,
á hvítt ég hugsa
einfaldlega. ]



[ Það er allt rautt.
Allar tilfiningar mínar sem ég finn,
Eru horfnar
Og
Komnar aftur.
Allt þetta sem fór framhjá mér.
Ég,
Þú ,
Við.
Á ég að stoppa?
Líta við?
Fara til baka?
Eða halda áfram? ]



[ Allt þetta sem við áttum.
Þetta sem er horfið núna,
Rifjast upp fyrir mér.
Allar þær vondu, góðu, vandræðalegu minningarnar.
Vill fá þær aftur!
Allt saman..
Allt þetta sem ég græt yfir núna. 
Græd af sorg að hafa mist svo fljótt.
Einn dag allt gott næsta allt brotið!! ]



[ Ég tek eitt skref næt.
Þú tekur eitt fjær.
Mig langar að öskra!!
Bara það að ég elski þig..
En ég geri það ekki,
Þú mynir ekki trúa mér hvort sem er.
Ahverju ekki að kalla það yfir alla, Og ganga svo í burtu?
Ég meina þetta verður í lagi.
Í versta falli þú gengur lengra í burtu.
En í þvi besta þú komir hlaupandi til baka og segjist elska mig líka!! ]



[ Ég tala og tala.
Þú situr og hlustar bara á.
Ég hætti að tala.
Þú byrjar að tala, þú segjir að þetta verði allt í lagi.
Ég horfi á þig og bláu augun þín taka á móti mér.
Ég sé að þú ert ekki að grínast.
Í smá stund held ég að allt verði í lagi.
En svo fer ég að hugsa um allt sem getur farið úrskeiðist  og öriggið hverfur.
Þú spyrð hvað ætti að fara vitlaust.
Ég seigi þér að hvað  allt gæti orðið viltaust.
Nú þegar ég er farin að efast um allt...
Hringir bjallan
Við situm en þá þarna.
Þú kvíslar að mér,, að þetta mun allt ganga vel trúðu mér,,
Ég held að ég hafi aldrei farið svona örugg í tíma ]



[ Núna fyrir stuttu hrundi líf mitt..
Allt það sem ég var búin að byggja upp,
Allar varnirnar, allir veggjirnir, allt sem ég átti...
Hrundi!!
Eins og sökkvandi steinn.
Allt tekið frá mér með nokkrum setningum.
Þú veist ekkert hvað þú ert að gera mér!
Þú veist ekkert hvað var bak við þetta.
Þú veist ekkert hvað ég meinti.
Þú veist ekkert hvað ég hélt.
Og núna án þess að vita það braustu það niður. ]



[ Núna fyrir stuttu hrundi líf mitt..
Allt það sem ég var búin að byggja upp,
Allar varnirnar, allir veggjirnir, allt sem ég átti...
Hrundi!!
Eins og sökkvandi steinn.
Allt tekið frá mér með nokkrum setningum.

Þú veist ekkert hvað þú ert að gera mér!
Þú veist ekkert hvað var bak við þetta.
Þú veist ekkert hvað ég meinti.
Þú veist ekkert hvað ég hélt.
Og núna án þess að vita það braustu það niður.

Allt sem ég þráði að eiga..
Þú tókst það.
Allt sem ég vildi...
Þú tókst það.
Allt sem ég átti...
Þú tókst það. ]



[ Sálarlíf mitt er ekki rólegt lengur.
það er komið úta tún í leik sínum.
ég verð að fara smala þessu saman
Annars gerist eikkað hræðilegt.
svo ég kveð að sinni. ]



[ Nálegt ströndinni situr hún.
Hún fer ekki úta ´ströndina,
Þvi hún er hrædd.
Þarna þar sem hún situr gerðist það
Allt það sem hún hefur óttast.
Rifrildi byssur og blóð.
Þetta horfir hún á í huganum enþá.
Með sama óttanaum, skelfinguni, hatrinum.
Hún stendur upp lítur í gring um sig, 
Gengur síðan  úta á hlýann sandinn.
Upprifjanir og hugsanir þjóta um huga hennar.
Rétt eins og elding hafi slegið niður öskrar hún, 
Af eintómri skelfingu.
Þetta var of mikið samt svo lítið.
Ég hleyp til máttvana likama hennar sem liggur á ströndinni.
Ég lyfit höfði hennar upp og tek það í fang mér.
Hún grætur heitum tárum sem skilja eftir sig saltrákir á kinnum hennar. ]



[ Ég horfi á rósina
sem þú eitt sinn saumaðir út
og ég fékk svo að eiga.

Þú barðist fyrir lífinu,
fyrir því að draga andann.
Ég vildi aðeins óska
að lífið hefði verið þér betra.
Elskað þig eins mikið
á móti.

Þú varst algjör hetja
í þyrnum stráðri veröld
með hindrunum sem fæstir
myndu af bera.

Svo ég horfi á rós
sem vex upp úr þyrnum
og vona að þú hafir nú loks,
vaxið frá þínum. ]



[ • ]



[ /skít-/skít-/skít-

                                            k


                                      a



                                            s

                                                           !t! ]



[ Ég er upprisan og farinn út á lífið...

það sem reist er með valdi
verður með valdi aftur rifið niður ]



[ Heill heimur af rústum...
ekki svo heill,

er það? ]



[ Með lestinni til London förum,
margir enda á strippbörum.
Förum þar í einn,tvo bjóra,
fengum við þá gríðarstóra.
Í lúxus rými fljúgum við,
eftir service er ei bið.
Flugfreyjur hneygja sig og beygja,
farangurinn þær í sig teygja.
Fyrsti klassinn flottur er,
frægir menn ferðast hér.
Þá ferðin er á enda,
þá kveðju ég vil senda. ]



[ Það gerðist fyrir sex árum,
að þau deildu með sér tárum,
Bjarni á diskóteki var,
kemur frú Kristjana þar,
dönsuðu þau dansinn góða,
daginn eftir var allt ein móða,

Eftir það í sambúð fóru,
gaf ég þeim því hjónaklóru.
Færðu þau sig norður í land,
þangað til Hagkaup fór í stand.
Í Reykjavík þau nú dvelja,
og giftingu nú velja.
Ekki verður nú aftur snúið,
ei lengur, getur Bjarni flúið. ]



[ Þar sem lífsins glæta lýsir leið
og logar um dimmar nætur,
situr lítil stúlka, herðabreið
í skúmi rökkurs og grætur.

Undir himni dimmum draumar líða
að vakni aftur þær þrár
sem eitt sinn sóttu á hugann blíða
en í nú renna bara tár.

Tárin litlu væta hennar kinn
á hugann sækja draumar.
Litla hjartað flöktir hið síðasta sinn
er engillinn lífi hennar laumar.

Engill tók hana himnana til
engar áhyggjur þó að í ári harni,
Þar svífur hún á skýum og brúar það bil
frá konu aftur að barni. ]



[ I think I’m born to be a loser.
I think I’m born to be a bitch.
And don’t think I’ll cry because of you, sir!
My wound only needs a little stitch.

I don’t care about you raping me,
I don’t care if it’s true or not.
I don’t know who I’m supposed to be...
-or perhaps I only forgot.

I was one of those girls who were good,
One of those the future holds dear, 
But unlike any other girls in the hood
My life and soul were colored with fear.

Each day at school was like hell
And for fear I hid in the shadows,
Locked up my soul in a prison cell, 
Hiding away from my lows.

Perhaps it wasn’t the others,
Perhaps it wasn’t just me,
Perhaps not the fault of my mother’s,
Perhaps not my dad’s ‘cause you see,

In the beginning I made a wrong choice,
Picked a bad road to walk.
I didn’t listen to my inner voice,
Didn’t notice it’s talk.

“He’s a bad fellow, this guy,
He’s only gonna break your heart.
He’s gonna leave you here to cry,
Come on girl, try to be smart.”

But I didn’t listen to this voice of mine
And soon the damage was done.
I lost touch with the divine
And hope shut my light that once shone.

But he didn’t just break my heart
And now I feel like a whore.
He took advantage of another body part
And somehow I keep shouting for more...

It doesn’t matter if it’s love or if it’s sex,
Each way I’ll be hurt.
I think it’s a curse or a hex
‘cause somehow I’m stuck in the dirt.

I tried to pull away from the shadows,
I tried to draw closer to the light,
But each time I fell and each time I rose
I realized that the light was too bright

Perhaps I hoped for to much
When the next love came to my soul,
‘cause in the end I hoped for another’s touch,
Another one to make me whole

Along came others and along came lust
And along came sex and all that stuff,
But I never forgot my broken trust
When you locked me to my bed with a handcuff.

A reliving nightmare each day I wake
And each night I sleep is the same.
My sex life since then was only a fake
And I hid the truth under a face full of shame.

Perhaps it doesn’t matter at all,
At least not because of me,
Perhaps my summer was only a fall,
Perhaps not the light I thought it’d be.

But my heart aches for the others
Who’s victims became of your crime, 
Though I really don’t know if it bothers
To write you a poem in rhyme.

I want you to share my guilt
And say sorry to all those men
Who’s confidence I’ve both broken and built,
And you mine as well, since then.

I hope I’ll let go of the pain
And that this poem be the last one to you,
So I can find a love, not to lose, but to gain,
Find a love that is finally true. ]



[ Ef þú elskaðir mig myndirðu svara.
Ef þú elskaðir mig myndirðu koma.
Ef þú elskaðir mig myndirðu skilja
að af því ég elska þig þarf ég að fara.

Ef þú elskaðir mig hefðirðu bætt þig.
Ef þú elskaðir mig hefðirðu hlustað.
Ef þú elskaðir mig hefðirðu skilið
að ekkert sem ég geri hefur getað kætt þig.

Ef þú elskaðir mig hefðirðu reynt.
Ef þú elskaðir mig hefðirðu tekið af skarið.
Ef þú elskaðir mig hefðirðu séð fyrir
að á endanum yrði það allt of seint.

Ef þú elskaðir mig hefðirðu mig ekki kvalið.
Ef þú elskaðir mig hefðirðu snert mig.
Ef þú elskaðir mig hefðirðu ekki svert mig
og skilið að hjá þér get ég ekki dvalið.

Ef þú elskar mig ekki láttu mig vera.
Ef þú elskar mig ekki hleyptu mér burt.
Ef þú elskar mig ekki láttu mig vita,
því ég veit að þetta eiga elskhugar ekki að gera.

Þú veist að ég elska þig en það mun þig aldrei seðja.
Þú veist að ég elska þig en þetta er of sárt.
Þú veist að ég elska þig en ég get ekki meira.
Ástin er ekki nóg svo þetta er mín kveðja. ]



[ Sú er komin til áranna og vit hennar vex,
á vísdómsstússi gerir sjaldan töf. 
Nú ertu Magga Þóra orðin þrjátíu og sex
og þú fékkst líka mikið í vöggugjöf. ]



[ Ég stend fyrir utan
dyrnar þínar
og þrái að opna
og óska þess
að þú heyrir
hugsanir mínar.

Hvern þann dag
er ég lít þig augum
vaknar í brjósti mér
ástarþrá
og ég vona
að þú heyrir
hjarta mitt gráta.

Ég kreppi hnefann
og drep á dyr
en enginn svarar
og ég vona
að þú heyrir
í mér.

Ég tek í húninn
og opna hægt
og sé þig þar
fyrir innan
og vona
að þú takir
eftir mér.

En þú sefur
værum svefni
undir sæng
og ég tipla á tánum
til þín ofurhljótt
en vona
að þú vaknir
við hljóðið.

Ég sest
á rúmstokkinn
við hlið þér
og fylgist með þér
óska mér þess
að þú verðir var
við augnaráð mitt.

Þú opnar augun
og lítur upp
ég brosi til þín
en þú sérð mig ekki
og ég þrái
að þú verðir mín var.

Þú sest upp
og varir mínar
nálgast þínar
en ég finn ekki fyrir þér
þegar ég kyssi þig
því þú ert staðinn upp.

Ég elti þig
og leið þína
liggur inn á bað
þú tekur upp
raksápu
og lítur í spegilinn.

Ég lít líka
í spegilinn
og horfi á þig.

Ég óska þess
að þú heyrir í mér
vona að þú sjáir mig
þrái snertingu þína…

En ég er ekki þar.
Ég er ekki í speglinum
-eins og þú. ]



[ Hún var aðeins lítil, saklaus stúlka
og þráði althygli sem hún ekki fékk.
Elsku pabbi, sagði hún
og reyndi að líkja eftir honum í öllu.
En pabbi sá hana ekki,
því hún var bara stelpa
og kannski ekki bara þess vegna.

Seinna var hún ekki lengur lítil
og þráði athygli sem hún fékk.
Elskan mín, sagði hún
og reyndi að líkja eftir konu.
Og karlmenn sáu hana
því hún var ekki lengur barn
og kannski ekki bara þess vegna.

Síðar varð hún fullorðin
og þráði ekki þá athygli sem hún fékk.
Hættu, bað hún
en enginn vildi hlusta.
Og hún færðist undan og faldi sig.
Samt sáu hana allir

…en enginn vissi hvers vegna. ]



[ Hlátur...


Grátur...


Sé andlit
ótal andlit

Raddir hvísla
illar raddir

Glott
illgjarnt glott

Raddirnar í hausnum á mér...

segja mér að þegja
segja mér að gráta
segja mér að deyja
segja mér að láta
hönd á egg og heyja
hinsta slag við dáta
dauðans eftirláta.

Ég segi nei!
Þær raddir
eru ekki mínar!
og þó hljóma þær
í huga mínum
líkt og mín hinsta tónlist.

Litla stelpuskjáta
viltu ekki játa
að þessi lífsins gáta
er þér um megn
og dauðans regn
mun veita líkn
og þessi fíkn
mun frá þér hverfa
og þú munt erfa
kærleika og drottins ást
hann þér aldrei brást
þó hann hyrfi sjónum
í reyk frá ótal jónum
var hann ætíð þar
var hann allsstaðar
og þig yfir þrautir þínar bar.

En hví þá þessi sorg?
Átti hún ekki að hverfa?
Hví kemur hún aftur?
Og hvaða raddir hljóma í eyrum mér?

Eru þær lygi
eða eru þær sannar
eru þær ég
eða eru þær einhver annar?

Það er aðeins ein leið
til að komast að því... ]



[ Ég gekk eitt sinn í myrkri.
Hvert á fætur öðru
réðust skrímsli á mig
í efni og anda
og drógu úr mér allan mátt.

Ég gekk fagnandi móti ófreskjunum,
þekkti lítið annað.
Ætíð bauð ég fram hina kinnina
í vonum að sársaukinn
umbreyttist í gleði.

Stundum tókst mér að blekkja mig,
hélt að svona væri lífið.
En við hvert skref sem ég tók
sökk ég dýpra niður í sandinn
og furðaði mig svo á því
hvers vegna það væri svo erfitt
að lyfta fótunum
og stíga næsta skref.

En þá komst þú.
Við vorum eins.
Við vorum ekki ófreskjur.
Við vorum ekki skrímsli.
Við vorum sakleysið
og ástin.

Saman þóttumst við hífa hvort annað
upp úr kviksyndinu
og svífa áfram
á bleikum skýjum ástarinnar,
hátt á himni
þar sem illskan náði ekki til okkar.

En það var aðeins blekking.
Ég skildi svo að þú varst einn af þeim.
Ég sá að þú varst skrímsli
og þú sást að ég var ófreskja
og við börðumst móti hvoru öðru.

Saman börðumst við á móti lyginni,
lyginni sem við vorum sjálf.
Sundur börðumst við gegn sannleikanum
til þess eins
að geta sameinast aftur í lyginni.

Ef við aðeins hefðum getað
litið okkur sjálf í spegli
og viðurkennt raunveruleikann
áður en allt fór úr böndunum
og ég drap þig
og þú drapst mig...

En hvernig gæti sannleikurinn
hafa sigrað lygina
án þess að hún gufaði upp?
Og lygin var við,
lygin var ástin.
Og hvað er þá eftir til að halda áfram?

Ekkert. ]



[ Ef ég gæti umvafið þig
jafnmikilli ást
jafnmikilli hlýju
og ég þrái sjálf
myndi ég aldrei missa þig

Ef ég ætti ennþá
hjarta mitt
myndi ég gefa þér það
einum

Ef ég fengi aftur
alla þá ást
er ég hef áður gefið
væri eitthvað eftir
handa þér

En hjarta mitt
slær í öðrum
en mér
og dælir ást
í æðar annars
og heldur blóði hans eins
heitu

...og kalt blóð mitt
getur ekki yljað þér... ]



[ Ligg ein úti í móa,
stari upp í himininn,
gráir rafmagnsvírar
strengdir milli skýjanna,
stráin blakta
við andlitið á mér.

Ég ligg ein,
græt gamlar minningar
sem taka á sig form
í litlausum skýjunum.

Fallinn engill,
fugl án vængja,
saknar hreiðurs síns,
öryggis verndandi föður
og elsku móður
er umlykur
og rekur allan ótta á braut.

Rifin úr skýjunum,
svívirt af svörtum ára,
sem í sakleysi og sekt,
blindaður af lygi
sá ekki sólina
fyrir ljósinu
og slökkti það.

Í fögru himinhvolfinu
ummyndast ljótleikinn
í sorg
og tárin renna.

Fjötrum bundin
var rós sú svert
og bliknaði roðinn
er laufin,
slitin af sterkum stilknum,
féllu til jarðar
og stilkurinn visnaði,
aðskilinn frá hjartanu.

Í skýjahnoðrunum
sá engillinn spegilmynd sína...

Úr visnuðum stilknum
reis naðra
og skreið í skuggan
til að gráta beiskum tárum.
Því hún freistaði freistarans
og myrkrið var hennar sök.

Samt renna tárin í grasið... ]



[ Ég elska þig
svo sárt
að hjarta mitt grætur.

Svo brjálæðisleg ást,
eldur sem logar,
bál sem fuðrar upp
og verður að engu.

Og eftir stend ég
með minninguna
sem skyggir á allt annað.

Kaldhæðnislegt
að það sem aldrei getur orðið
skuli koma í veg fyrir það
sem eitthvað ER.

Ást, sem í samanburði
við minningu eina
virðist kulna.

Ljúfsára minningu... ]



[ Last night was a party night
lots of people with needs they want
for the wrong reason
looking fo lovers for the night
so they can feel fine for a while
then they wake up and start looking again

maby one night they will find
love of their life
it has hapens to lots of people
then thy will feel fine
and can start with their life ]



[ Í garðinum Eden fyrir áfallið
kom ormur að máli við konu eina:
Fáðu þér bita af epli þessu þér verður
gott af því. Eins og hvað gæti gerst?
spurði konan. Tja, svaraði ormurinn, þú gætir
til dæmis tekið eftir tippinu á manninum þínum.
Það gekk eftir. ]



[ Hjarta mitt grætur þegar að þú ert ekki hér
hvar slær hjarta þitt ef ekki hjá mér
ég man blíðar stundir hvar sem ég fer
af hverju ert þú ekki hjá mér

Máttur þinn er mikill en mannst þú eftir mér
mér hefur ekki tekist að gleyma þér
hvað get ég gert hvernig get ég verið
svo að þú sért hjá mér

Langar vökunætur þú gafst mér
hvernig get ég þóknast þér
þú sagðir að þú unnir mér
enn bara minn líkama þú tókst þér

Sál minni þú náðir
hvernig get ég fyrirgefið þér
sjaldan hef ég gefið svo mikið
sem ég gaf þér ]



[ Vinasamband er eins og tékkneskur vasi
við rífumst, 
það kemur sprunga
við berjumst 
Það kemur stærri sprunga
við svíkjum hvort annað,
vasinn brotnar í miljón bita
Hann er sprunginn.
Það mun alldrey verða aftur við
alldrey aftur ]



[ aðgerðir hafa staðið yfir:

ríkisstjórn ákveðið að auka fjárlög:

(meira að segja)
samfélagsleg vitund hefur aukist:

þrátt fyrir allt

hefur dánartíðni
ekki lækkað

miðað við höfðatölu. ]



[ Sjávarföll við sund og ós  
stríð með þunga streyma.    
Rastir rísa um skip til sjós    
siglir til nýrra heima. 
       
Laufskógalaut er ein í hól    
upp við kalda stalla.      
Skugga bregður, sterk er sól   
sumri tekur að halla. 

Ströng er leið í Laugaskarð
lífið er haust og vor.
Vex þar fátt við fornan garð
fýkur í  gömul spor. ]



[ tókstu því sem gefnu
að geta troðið það út í eilífðina
af súkkulaði og sjálfsfróun
rauðvínsslettum og sálarangist?

eldurinn varðaði veginn
uns pómóþeifur kæfði hann
nú stöndum við stök meðfram kantinum
og þegar við föllum
er skógurinn mannlaus ]



[ Atorka mín er mektar hnoss,
má ég því hlakka til hót,
að reka henni rembings koss
og ríða henni á hestamót. ]



[ Ég ungur var léttur á líkama og sál,
leysti mín verk eins og gengur.
Á vegi mínum urðu bófar með brjál,
þá brast í mér gleðinnar strengur. 
Þeir heimili mínu hleyptu í bál,
það happa var alsenginn fengur.
Ég fékk mig ei til að stappa það stál
að stytta þeim aldurinn drengur. ]



[ Núna aftur er ég svoleiðis komin með nóg af þessu kjaftæði!
Núna skýt ég mig í hausinn!
Í þrítugasta og fjórða skiptið á þessari mínútu ]



[ Love is when you can´t sleep,
because you don´t ever want
to stop looking at
him.

Love is when it´s hard to get out of bed,
because in his arms you
feel so safe, just with
him.

Love is when you want to go out,
because you´re so proud
to be his girl, only with
him.

Love is when you don´t care,
because everything you need
and every thing you want is
him.

Love is when you feel like shit,
because it hurts so fucking
much when you´re not with 
him. ]



[ You came to me with so fucked up
blood on your cloths and a black-eye.
You didn´t seem to trust anybody
so sceared of everyone who came near you.

I always did my best to help you
feeding you and washing you.
I never ever gave up on you
even though you gave up on me.

She said that she didn´t believe
how you looked and what had happend.
She never understood how much you
fought for her, cuz you loved her.

We went through the worst and best
times together and stood by each others side.
We were always ment to be together
but I´m still just a friend helping you... ]



[ It all started as a game
then it got real
so real that I couldn´t stop
thinking about you
I couldn´t be blinder

You said "I love me"
of course I said "I love you too"
It seemed so innocent
but I just saw it all wrong
I couldn´t be blinder

You always talked so sweet to me
but it stoped being sweet when
when you started telling me
how to behave all the time
I couldn´t be blinder

I was so deeply in love with 
you, everything was always about
you, everything I did, I did for 
you, were my only one
I couldn´t be blinder

A friend came to me one day
screamed at me "wake up"
I didn´t understand my friend
and told him to go away
I couldn´t be blinder

When I didn´t do everything
you liked you got so mad,it hurted
then I started to understand my friend
he warned me, why didn´t I listen
I couldn´t be blinder

After a long time, too long
I woke up and told you
in your face I said
"It´s over"
I could see clear again ]



[ Þú varst alltaf sá sem ég talaði við
ef eitthvað var að, þá varst þú sá
fyrsti sem fréttir það,
svo mikið treysti ég þér.

Þú varst þá fyrsti sem snerti mig
beint í hjartað, þú áttir það gjörsamlega
ég gaf þér allt sem ég átti
svo mikið elskaði ég þig.

Þú varðir mig fyrir þeim sem
vildu mér aðeins illa
þú þoldir það bara ekki 
svo mikið var ég þín

Þú varst sá fyrsti sem létst mig
gráta útaf ástarsorg nótt eftir nótt.
svakalega saknaði ég þín,
svo mikið elskaði ég þig. ]



[ Bak við öll dökk ský
skín sólin svo skírt

Þótt það ringi og rigni
þá styttir upp

Jafnvel þótt að það sé hálka í viku
keyrum við eins og brjálæðingar ]



[ Hann huggaði mig ekki
þegar ég grét

Hann faðmaði mig ekki
þegar mér leið illa

Hann skildi mig ekki
þegar ég talaði

Hann hlustaði ekki á mig
þótt að hann horfði



Hann hló að mér þegar ég grét

Hann gekk burt þegar mér leið illa

Hann sagði mér að þegja þegar ég talaði

Hann hlustaði á hana en horfði á mig



Æji pabbi.... ]



[ Sem ég ligg hér 
andvaka
undir súð
í gömlu húsi
verður mér hugsað til þín
í ræsinu handan árinnar
hvar þú situr meðal jafningja 
og mænir slompuðum augum
upp í gluggann til mín
að sjá hvort kvikni nú ljós
eða lífsneisti

Vorkenndi ég þér?
Kannski
Fyrigaf ég þér?
Sennilega

Þú varst efnisvinur
lykillinn að földum fjársjóði
á framandi strönd
núna ertu bara 
framandi

þambandi ógeð
á Kaffi Skít
við Red River Street
og ennþá 
svo sorglega fá skref
frá Draumnum ]



[ Köld bæjarljósin birtust snögglega,
sviðsettu hattinn minn,

og höfðu ekkert að segja. ]



[ Ég veð snjóinn upp að hnjám
og einmana ljósastaurar kalla á mig.
Bakkus eltir mig
og starir svörtum augum
á eymd mína,
ég öskra út í nóttina
að ég sé hvergi undir honum komin
en vindurinn kæfir óp mín.
Ég forðast snertingu hans
og finn hvernig skórnir
fyllast af snjó.
Hamslausar hugsanir hendast 
með mér á meðan hjarta mitt 
kvartar yfir kjarkleysi.
Líf mitt er stöðugt rifrildi
við sjálfa mig
um stráka sem þora engu
enda þori ég ekki sjálf.
Helvítis leigubílar koma 
aldrei þegar ég þarf þá.

Þetta er allt þeim að kenna. ]



[ Ég er hætt að setja ljóðin mín hingað inn! mig finnst óþæginlegt að aðrir sjái ljóðin mín og ég ætla bara að halda þeim útaf fyrir mig..
enn ég kveð með einu ljóði..

Slys!

Liggjandi á götunni,
kvað gerði ég nú?
kvernig lennti ég hér?
og kver ertt þú?

"Ég hef fundið fyrir sársauka,
hjarta mitt kramið og brotið,
Kvað hef ég gert?
ég vil byrja uppá nýtt!,,

Þú varst svo góður,
og bauðst mér far heim,
Ég treysti þér allveg,
við vorum í bílnum,
Á leiðinni heim,
þegar á móti okkur kom
stór vörubíll..

liggjandi á götunni,
kvað gerði ég nú?
kvernig lenti ég hér?
og kver ert þú?
þú sem liggur hér,
 við hliðinna á mér
svo fallegur og friðlegur,
dáinn elsku drengurinn,,
fallegi drengurinn minn.. ]



[ Þetta kallar á mig.
Þarf nefnilega að gera ljóð.

Þarf að fylla þetta út.
Þetta auða blað.

Þetta hvíta textabox.
Þarf að finna lýsingarorð.

Þarf nefnilega að gera ljóð.
Þetta kemur ekki að sjálfu sér.

Þetta verður þarna bara. Óskrifað.
Þarf að bíða.

Þarf að láta.
Þetta líða hjá. ]



[ Hún klæddist kjól, 
eða hvort það var sítt pils. 
En aftur á móti, 
sást ekki glitta í 
hinar fögru rasskinnar. 

Veit ég, 
að hún á ekki bágt 
þar undir. ]



[ Einföld mótun,
þó svo flókin í meðhöndlun. ]



[ Það er engin leið heim,
brýrnar voru eyðilagðar
fyrir svo mörgum
árum síðan. ]



[ Litlu skúturnar
sem bera hjörtu okkar,

færast smátt og smátt
frá hvoru öðru. ]



[ Lifrin mín er sæt og fín.
Vinnur alla daga.
Hreinsar allt það brennivín
Sem ratar oní maga. ]



[ Bleyta blóðsugur
blöðrur sínar
lífsins vökva
loka niðri
Í frystikistum
geyma gutlið
þar til bankar
þurrðar sála
og miði merkum
er miðlað millum
plastpoka
og pöpuls. ]



[ óviðbúið
renna blóðtaumar niður lærið
uns þeir ná köldum flísunum
líkt og þegar forfeður þeirra
kepptust um litningana tuttugu og þrjá ]



[ ef kærastinn hefði ekki trúað maríu mey
er hún laug til um eingetinn son sinn
og blikkaði mikilmennskubrjálæðið á næsta horni
hefði ég varla hætt að trúa ]



[ Þegar ég geri ljóð hugsa ég um aðra
aðra sem semja og aðra sem lesa.
Því það er enginn sem les eftir aðra
það eru allir að sitja og semja.

Ljóðin sem aðrir þurfa að dæma
eru aldrei lesin svo þau gleymast.
Það er enginn til að dæma
Svo þau eru save til að geymast

Höfundar lesa þau ekki 
enginn les þau
Gleymt á gömlum tenglum.
Gleymt á netinu stóra.

Á endanum er ekkert eftir nema gamlar cookies
eyddar svo það getur myndast pláss fyrir nýju ljóðin.
Ljóðin sem engin les. ]



[ Ég lærði að skrifa stafi
stafi sem mynda orð.
Orðin mynda setningar
Setningar mynda málsgreinar.
Málsgreinar sem mynda kafla
kafla sem mynda sögu.
Sögu sem fólk les staf eftir staf. ]



[ Ei er allt
valt
né gjörvallt
falt! ]



[ Ég snökti
en enginn heyrir.
Ég græt
en enginn heyrir.
Ég öskra
en enginn heyrir.
Þó er fólk í kringum mig
allan daginn, alltaf.

Ég píni mig
en enginn sér.
Ég meiði mig
en enginn sér.
Ég sker mig
en enginn sér.
Þó er fólk í kringum mig
allan daginn, alltaf.

En enginn heyrir
og enginn sér.
                     HB ]



[ Ástin er himnaríki
og helvíti.
Ástin getur verið það besta
sem gerist í lífi þínu
og hún getur líka 
verið það versta.

Þeir sem kynnast himnaríki
bera þess merki alla ævi.
Þeir sem kynnast helvíti
bera þess einnig merki.
Þeirra vegna vona ég að
enginn gefist upp á 
leitinni að ást.

Ástin er yndisleg
og ömurleg.
Ekki gefast upp,
himnaríki bíður þín.
                 HB ]



[ Þú ert falleg.
Þú ert einstök.
Þú ert gáfuð.
Þú ert fullkomin
eins og þú ert.
Og þú átt skilið
allt það besta.

Ekki breyta þér
fyrir einhvern
annan.
Þú ert sú eina
sem skiptir máli. 
               HB ]



[ Ég og þú,
þú og ég.
Hvað erum við
hvað viljum við.
Vilt þú mig,
vil ég þig.
Fáum við einhvern tíma
hreinskilið svar.
               HB ]



[ Ef ég myndi hætta
að horfa á þig,
tækirðu eftir því?
Ef ég myndi hætta
að hringja í þig,
tækirðu eftir því?
Ef ég myndi hætta
að hitta þig,
tækirðu eftir því?
Ef ég myndi hætta 
að tala við þig,
tækirðu eftir því?
Ef ég myndi hætta 
að lifa,fyrir þig,
tækirðu eftir því?

Hversu vel 
tekurðu eftir? 
             HB ]



[ Komdu-farðu
Já-nei
Alltaf-aldrei
Ég vil þig-ég vil þig ekki

Hvað er rétta svarið? ]



[ Í símann ei nennir að ansa
Um búðina gengur hann efins
vill ver'einsog Georg Costanza
en kollvikin fást ekki gefins

En maginn er farinn að mýkjast
á kroppnum sjást engin bein.
Veit að hann er farinn að líkjast
Doktor Frasier Crane ]



[ ég er kona
hvað sem hver segir

sveigðar línur stæltra vöðva
bringunnar

falleg brjóst
hugsa ég

ég er kona
og fæði það líf
sem af mér skapast

flatur kviðurinn
frjósöm jörð
sem ekki þarf að slétta

villigras
er þar ekki nokkurt
að ráði

ég er kona
og gef mig öllum
landnámsmönnum

meðan akrarnir fölna
út við rökkurskóginn

þar rís píkan mín
sem voldugt tákn 
kvenleikans

ég er kona. ]



[ Gott að hafa góða í ráðum
og geta forðast hina.
Lag er á þegar lyndir báðum,
ljúf eru kynni góðra vina.

En vini skyldi varlega reyna,
vináttan brothætt er.
Það er svo með sitthvað eina,
slæmt þegar út af ber. ]



[ Tölur á blaði minna mig á
orma sem skríða
yfir sandauðn lífsins. ]



[ Eftir dagsins strit og puð
er gott að komast heim til þín.
Heyra söng þinn og vængjaþyt,
horfa á uppátæki þín
og gleyma veröldinni um stund. ]



[ Ghost rider er aðalgaurinn,
en er enginn auli.
Hann er sendimaður djöfulsins
og missir síðan hörundið.
Hann er rosalega cool,
en er enginn kú.
Hann á að drepa sonin,
þá kemur öll vonin. ]



[ Af hverju 
eru bara tveir stafir í ég?

Ég 
er miklu margbrotnari en það. 

Við 
(þrír stafir) eigum betra skilið. ]



[ Slökktu á lampanum.
Gakktu með stíg ljóssins,
sem fjarar út...

Ó!
Svo blíðlega.

Ég er einn,
ávallt mun vera fjarri,
horfandi út á sjó. ]



[ Að kvöldi til ég horfi á eftir heiminum.
Ég sé hann ranghvolfast í niðamyrkri.

Farast,
og sundrast í himinhvolfi vitundar. ]



[ Dagurinn í dag drukknaði.

Sú nótt kemur,
þegar líkið finnst... ]



[ Mér líður eins og fugli án
fjaðra
Stelpu án
farða
Bang Gang án
Barða


Hlaut að vera,
ég er nakinn ]



[ <a href="http://guttesen.is/res/st/tom_grof.jpg"><img src="http://guttesen.is/res/tom_grof.jpg" border="0"></a> ]



[ Spurningin,
um hvers vegna lagt sé úr hlaði,
er snauð tilgangi, starfi fyrir lærða menn
morgundagsins

skiptir ekki máli
hvort það er vegna afbrots sem móðir þín
hefði fyrirgefið
eða vegna uppburðarleysis, sem faðir þinn
hefði aðeins umbunað með hönd á öxl.


En ef þú fetaðir þennan stíg,
þjakaður af þunga grjótsins
sem greri í kviðarholinu
kanntu að hafa séð
snarkið í upplausn hins passíva ríkis, sem táknar
skugga,
upprisu þriggja sektartrjáa, sem tákna
skugga,
selestískan titring duftsins í hellinum, sem táknar
skugga,


nálgastu það með broti af léttúð.

Slys það sem á sér stað í transi
er gott slys.
Því ekki að leyfa því að eiga sér stað?


Á milli oddsins og blaðsins
lof veru þinni að þorna. ]



[ I
"We´ll all sleep on the homeless moon."
--I said out loud so everyone could hear.
Drunk and weary
with my last cigarette for a cane I brooded.
After few brainstorms of how I could still remain
a man came across my breath.
He was tall, skinny and tremulous
but with shiny auroral eyes he quavered;
"We all know the end is coming,
but some of us know a story with a happy ending." 

II
The sweet marine lady heading its way to the last prom,
archangel, featly making everyone speechless,
oh the choreography of charm.
Surrounding the weeping eye in a dark storm surrender.
And for a long, oh so long deadly minute it whispers
over and over again;
"I am the long way home."
Bemoaning on the olden runways as they scream,
searching for a soothing clarity.
She has the goldhorn of our pristine love,
like the leader infusing his men with courage,
she plays with our hearts with a saxophone,
celestial notes flowering in a tender sashay,
jazzy atmospheric air covers our lungs.
After few hours she told us to take care of ourselves,
think about how our shadows can dance,
in a silent pas romance,
stop howling with the midnight timber wolves.
She takes off her ghostly clothes,
naked walking alone under big vivid sky,
clasping the streets with every footstep
which for so long have wanted to die.
Reached out her skinny limb
and clutched around the dead roses,
resurrect! Lo and behold! They were born again.
And she promenades with the bums,
the drunken high hats which lost the war,
the big, the minute, thieves and murderers,
the gentlemen, the gentlewomen, the newborn, the old...
every last one of us. There was no bystander,
but you will witness her where the dead flowers in the rain unfold.
You will see her dance under the blue raised mist.
She´s dressed in all her best;
the heavenly crowned princess of a poor man´s hope,
our queen, the redeemer.

III
"Go under the hedgehop,
make a peek along with the black pigeons.
It will be like walking out of a bar with a beautiful stranger." ]



[ Hvers vegna grét ég?
Hvers vegna komst ég í slíkt uppnám
þegar verkið var jafn þarft?
Ég man eftir tillitslausu, hvítklæddu fólki
og ljótum skúlptúr í anddyrinu.
Við föðmuðumst eins og við hefðum drýgt glæp.
Við biðum eftir bíl, ég grét en þú 
hafðir þegar grátið.


Hví skyldi ég hafa samviskubit?
Ég hef séð Clov snúast kringum Hamm.
Ég hef séð Gloucester með blæðandi tóftir.
Ég hef séð myrkrið sem er bara myrkur.
Og ég veit að lífið er skúlptúr í anddyri stofnunar.
Lífið er ljótt.


Ég man eftir pössun lítils manns,
úti á klöpp í fölskvalausri kyrrð,
hjalandi, fullum áhuga á öllu sjálfsögðu,
skeiðandi djarflega fram völlinn,
hopandi skjótt frá uggvænlegum fyrirbærum,
svarandi aðfinnslum snúðugt,
ásælnum í kexbaukinn. 
Börn gefa foreldrum sínum líf.
Engum er greiði gerður með því að fæðast.
Erfðu það ekki við okkur, kríli.
Við vorum að gera þér greiða.
Ég elska þig, ekki-vera.
Annars væri ég það líka. ]



[ Ef ég væri að skrifa ljóð
Væri ég kannski svolítið göfgaðri
Kannski tækist mér að hnýta saman falleg orð
Mála fallegar myndir
Stundum langar mann frekar að vera bara grófur strigi
Hrjúfir kartöflupokaþræðir

En það er ekki alltaf fallegt að klóra
Stundum langar mann einmitt að vera hrjúfur til að valda einhverjum óþægindum.
Ef mér tækist að valda einhverjum nægilegum óþægindum myndi hann í pirringi sínum semja fallegt ljóð.
Yrði þá ekki allt gott að lokum. ]



[ Nei ástin mín nei
ég hef haldið svona áfram of lengi
og þú munt ekki telja mér hughvarf
úr því sem komið er.
Sjá auk þess er spegillinn of brotinn.
Kannski ef hann væri minna brotinn,
en hann er brotinn.
Ég vil ekki sjá mig endurvarpast svona.

Goð eru hol 

og bréfpokar fjúka um strætin.

Því er nú ver.
Menn eru holir og bréfpokar fjúka…
þú munt ekki telja mér hughvarf.
Nei ástin mín nei ]



[ Engin grið í skugganum,
þessi sól brennir alla jafnt.


Skröltormar og sporðdrekar
kyssa hvít og bitur bein.


Hingað komst ég ekki
einn míns liðs. ]



[ Blessaður sé Drottinn
að þjóðfrelsisbaráttan
er fyrir bí.
Annars gæti ég
fundið mig knúinn
til að ljá henni kraft
með list.


Guði sé lof
að kommúnisminn er fallinn
annars gæti ég
fundið mig knúinn
til að ljá honum kraft
með list.


Guði sé lof
að Guð er dauður
annars gæti ég
fundið mig knúinn…


Guði sé lof
að avant-garde er dautt
annars gæti ég…


Guði sé lof 
að ég er ekki kona
annars gæti ég…


Loksins kom vorið.


Apríl er grimmastur mánaða. ]



[ Allt er hér flekklaust myrkur
og þó: þarna hátt uppi er kringlóttur flötur,
flötur ljóss. Það er heimurinn.
Ég einblíni á heiminn,
en ég hugsa ekki um hann.


Nei, ég hugsa um það sem er utan við flötinn.
Ég hugsa um allt hið fagra og ljóta og tryllta;
ég hugsa um allar hýdrurnar sem iða í svallveislu orma;
um seðla sem serða kaupahéðna;
um rakvélablöðin sem berast úr viðtækjunum;
um vampýrur lepjandi latte;
um ölvaða þursa;
um séra Niemöller;
um bölvaðan ættföðurinn;
um skáld sem brenndu hár kvenna sinna;
um ský í buxum;
um það sem haglabyssan sagði við höfuðið;
um konuna sem stakk mig í bakið.


Ég er hérna niðri;
ég einblíni upp.
ég einblíni á flötinn,
ég einblíni á heiminn,
og ég held að ég sé 
byssukúla í hlaupi.
Mig langar að skjóta heiminn. ]



[ "Menn, konur og börn í valnum
limlest, svívirt og saurguð
afskræmd, fólk kúgað og niðurlægt
svipt ástvinum, lifandi í örbirgð
tortíming, fólk lepjandi dauðann úr skel
hver dagur skelfing, fólk í angist
fólk á flótta
fólk sem er búið að ræna fortíð sinni
nútíðin er martöð
framtíðin óvissa
fólk sem veröldin hefur gleymt
fólk sem veröldinni stendur á sama um
Allt þetta nístir mig"
segi ég
þar sem við skeggræðum á Mokka
"Piff,
tilfinningarök"
segir þú
sýpur dreggjarnar úr kaffibollanum
og skellir hellunum
fyrir eyrun ]



[ Skuggar líða birtu  bíða 
breiðir nóttin faðm til Agra brátt.
Teygar andinn tóninn stríða
úr turni spámanns í austur átt.        
Kyndlar loga í breiðum boga
byrgt er ljós í Mógúlshöll.
Iðuköstin og öldur soga
örlög öll ein boðaföll.

Laufblöð fölna lífs og sölna 
í leiftri manns er gleði og sorg.
Bræður berjast illt mun ölna
óttinn dregur vagn sinn hægt um borg.
Kraftur þrotinn þreytt og brotin
þekkir drottning svip á vang.
Ekill dauðans með ljáinn lotinn
leggur að með svartan væng. 

Sú er trú um Indlands æðar
er í huga eftir lætur spor.
Höldar finna sterkt til smæðar
ég stend við Ganges einn um vor.
Innst það finnst ef yndi nemur
þá augun blika sem glit á mjöll.
Einn það veit ef ást hann hefur
upp á efstu Himalajafjöll. ]



[ Ég vil hjálpa , ég get ekki hjálpad , hvernig á ég ad hjálpa?
Ég fæ engin svör.
Ég þarf svör.
Annars get ég ekki hjalpad.
Ég elska þig svo mikid
Þegar bródir þinn sagdi mer ad þu værir á spítala hugsadi ég ekki.
Þu varst búin ad gera þad.
Aftur.
Ég var hrædd.
Ég þordi ekki ad hringja 
Ég þordi ekki ad standa upp 
Ég þordi ekki ad gráta.
Þar til ég var ekki búin ad heyra i þer i langan tima
Ég var ordin hrædd.
Ég var ordin mjög hrædd.
Ég grét.
Einu sinni enn gat ég ekki hjálpad.
Ég stód upp 
En hugsadi nei. 
Ég vil ekki gera henni þad.
Einu sinni enn gat ég ekki hjálpad.
Þú komst heim.
Ég þurfti ad láta eins og ekkert hafdi gerst.
Þar til ég gat þad ekki lengur.
Ég grét.
Ég veit ekki um þig.
Enn og aftur gat ég ekki hjálpad.
Ég gat ekki hjálpad mer , ég gat ekki hjálpad þer.
Égelska þig svo mikid.
Ég þoli ekki ad þer lidur illa.
Þvi þa veit eg ad .
Enn og aftur get eg ekki hjálpda.
Ég elska þig svo heitt , 
Mer langar ad hjálpa þer
Mer langar ad geta gengid i gegnum þetta med þer
Þu hleypir mer ekki inn.
Þá hugsa ég 
Enn og aftur get ég ekki hjálpda.
Fyrirgefdu.
Því ég get ekki hjalpad þer ]



[ Afhverju heita hanskar ekki handklæði?

-Orðamaður ]



[ Það er api í víngarðinum
og annar sem er að ríða honum.
Manstu þegar við vorum apar
og hlupum um víngarðana? ]



[ Ég er svo reið,
því ég veit
að ég hefði verið 
ein af þeim.

Ég hefði endað
í þröngri lest,
ég hefði endað
í gasklefa,
ég hefði endað
í skurði
ásamt 
beinagrindum
þöktum húð.

Ég hata þá,
þeir tóku persónuleikann,
þeir tóku gleðina,
þeir tóku lífið.

Ég hata þá,
því þeir hata,
það sem er öðruvísi.

Ég lifi
og 
ég er öðruvísi. ]



[ Þrýstnar og þróttmiklar konur,
þekkjast á góðri stund.
Röskar en vilja engar vomur,
virka hin vænstu sprund. ]



[ kveður á djúpið,dægurbyrjun,
brothætt er skelin,
barningur manna,
borist á miðin,
boðungar fullir,
barist við öflin,
blóðs er krafist.
björt mey og hrein,
brýtur sæng við höfuð,
blómið er fölnað,
bátur er farinn,
botni er náð,
bylgjurnar lægja,
birtir um síðir,
blæbrigði skugga,
blíður dagur,
kveður á djúpið,dægurlok. ]



[ Ó þú
vesæla sál 
með þitt 
brostna hjarta,
líkamlegu og sálarlegu 
ör,
því reynirðu ekki
að sjá
ljósið bjarta
og drullast
þessu þunglyndi
úr,
hafa smá stjórn
á þínu eigin
lífi
og gera eitthvað 
af viti 
með þitt
vesæla líf. ]



[ Gylltur steinn rennur í flæðarmálinu og snertir mig. 
Hann er mjúkur og þvalur eins og lífið sem hefur ekkert upp á að bjóða. Rigning og sól mætast og regnboginn kemur.
Leyfðu mér að snerta þig mikla vatn og sameinast þér! Biður dropinn.
Gerðu það.
Og vatnið faðmar dropann og sameinast honum eins og ég sanmeinast þér
og þá hefur lífið marga kosti. ]



[ Lítið og ljótt saman.
Leiðast hlið við hlið.
Væri ekki gaman 
að eiga einhvern að
bæði að baki og framan
hvað ég vildi það. ]



[ Ástfangin stelpar er aldrei gott,
elskan trúðu mér.
Ef gæji lætur upp ástarglott
og gengur að þér,
segðu honum þá að snauta á brott
og bíddu hér.
Því ástfangin stelpa er aldrei gott
elskan trúðu mér. ]



[ Ég lífinu lifi,
en verð oft reið,
því afbrýðisem ljúki,
ég beið og beið.

En óskin mín rættist ekki,
því skil ég loks,
að afbrýðisamt fólk er fast við hlekki.
Sem oftast líður sem box. ]



[ Fyrir þig 
mun ég skera af mér punginn
troða í brjóstahaldarann
og mjólka
Svo þú finnir til samkenndar.

Fyrir þig 
mun mér blæða í viku
raka af mér líkamshár
með öllum mögulegum sársaukafullum aðferðum.
Svo þú finnir til samkenndar.

Fyrir þig
tala ég máli þeirra
sem hugsa eins og þú,
gleymi gömlum vinum
með þykkan böll á milli lappanna
til að þeir mengi mig ekki
með lögum og reglum karlmennskunnar.
Svo þú finnir til samkenndar

Fyrir mig
áttu að bíta
úr mér tunguna
svo ég slysist ekki til játninga
og þú munir ekki njóta mín.
Svo ég finni til samkenndar ]



[ ég syndi í hafi augna minna
kafa með lokuð augun
svo að saltið komist ei að.

ég anda frá og fell dýpra "oní" hafið
ljósið minnkar og fiskarnir
Fiskarnir horfa á mig.

Ég opna augun í faðmi reittrar hænu.
Dauðri hænu í poka.
Ég held ég syndi bara áfram. ]



[ Þegar ég fæddist
Var eins og heimurinn læddist
Ekkert heyrðist 

Ég kom út um gatið
Og mér var skutlað í fatið
Ég grenjaði ekkert

Fuglarnir þögnuðu
Mamma og Pabbi fögnuðu
En svo hættu þau

Allir héldu að ég væri öll
Því ég var hvít sem mjöll
Og var hljóð sem gröfin

En þá fékk ég á ilina högg
Það var hreyfing snögg
Og ég byrjaði að gráta…

Hugsið ykkur ef ég hefði ekkert grátið
Ef ég hefði lífið látið
Í höndum læknisins

Mikið hefði lífið verið gott þá
Enginn sem særir þig niðrí tá
Bara ljósið… ]



[ Ég man eftir því þegar ég missti meydóminn
Tippið fór nefnilega upp í góminn
Pabbi kom þá inn og hækkaði róminn
Við vissum að harðann fengjum við dóminn
 
Við stóðum tvö upp á Evu klæðunum
Og biðum eftir þungum ræðunum
Þá byrjaði hann bara að tala um Gæði
Og sprautaði inn í mig miklu sæði

Strákurinn varð ekkert hress með þetta
Og ákvað að nú skildi pabbi detta
Pabbi datt með hörðum skell
Og líka svaka hvell

Þá varð ég frekar agndofa
Og spurði hvort pabbi væri dauður
Hann sagði því allsekki lofa
Því að pabbi var orðinn þónokkuð rauður

Við snérum honum varlega við
Og heyrðum lágværan nið
Hann var víst dáinn
En hvergi var páfinn

Við ákváðum saman að henda honum í ánna
Og bundum lítinn miða við tánna
Á honum stóð að hann héti Baldur
Og líka að delinn væri mjög kaldur

Svo allt í einu segir strákurinn 
Að hann væri mesti fákurinn
Og að hann hefði ekkert með þetta að gera
Og sagði mér að láta sig vera

Mér sárnaði þetta geðveikt 
Og ákvað að svona skildi þetta ekki vera
Ég sá þá að sambandið okkar hefði verið leikt
Af því hann steig upp í bíl með einkanúmerið Hera

Ég hljóp á eftir bílnum 
En aldrei hann leit
Ég heyrði bara hljóðið í fílnum
Þegar hann skeit

Í níu mánuði lifði ég ein
Á afskekktum stað. ég og gömul geit
En þegar hríðirnar hófust var ég of sein
Og dó á stað þar sem enginn veit.

Ég sé oft eftir því sem ég gerði
Þótt ég sé ekki lengur lifandi vera
Og lifandi víti líf hans verði
Hann og helvítis tíkin Hera. ]



[ Lítill drengur
er ljúfur fengur,
fyrir barnaperra,
og ef allt vel gengur
hann gerir lengur
líf barna verra og verra. ]



[ Einmanaleikinn er eins og veturinn,
tómur og kaldur.

Ég nýt hvers augnabliks með þér,
og vil það vari að eilífu.

En við vitum það jafn vel,
að við hæla sumarsins er haustið,
og í eftirdragi haustsins er veturinn.

En ég óska þess innilega að ég verði býflugan sem nærist á þér næsta sumar,
og ég mun draga það eins og ég get að sjúga úr þér seinustu dropana.

-Orðamaður ]



[ Hafið gekkst undir skyndibrjálæði.
Útlínur af skugga hringsins,
mótaðist í þriðju klukkustund heimsins.
Dökkleit himingolan gnæfði ofan sundið,
sem fjarlægðist, --sem heimurinn.
Mótfallinn fyrir golunni,
ráðríkjandi. Fjarri,
og hafði ekkert að segja.
þó að djöfullinn væri nærri.

Kærkomin snerpa af dulinni sorg,
björgun sem fjarlægð var.
Það sem syrgir mig mest er sorgin hin sjálf.
Í hafsbotni uppfull af hörmung sem bar.
Stíflugarðurinn sem að eilífu lak,
í tunglhafinu barnfæddur og borinn.
Dvínandi sem flautu-berinn.
Ævaranleiki sagður er;
lagður í bleitu og skorinn. ]



[ Ástin er svo falleg,
boð milli taugaenda.
Ein pilla á dag kemur ástinni í lag.

Lyfja hefur lækkað verð sitt á ástarpillunum vinsælu.

-Orðamaður ]



[ Ég óska þess oft að ég sé hundurinn.
Hann liggur upp í sófa allan daginn og þarf ekki að hafa áhyggjur af neinu.

Ég vil samt helst ekki láta gelda mig.

-Orðamaður ]



[ Heimurinn hrundi.
Ég veit ekki afhverju.
Né hvernig það gerðist.

Ég bara sat og hugsaði.
En svo gerðist það.

Fannst ég ein í heiminum.
Tómleikinn yfirstíganlegur.
Ég byrjaði að skjálfa.
Hristist eins og hræddur fugl.

Hugsanir, minningar, pælingar.
Allt svo kuldalegt og vont.
Svo vont að ég hélt ég gæti ekki meir.
Myrkrið helltist yfir mig.

Gat ekkert gert.
Sat bara þarna og dróst inn í hruninn eiginn heim.

Svo sofnaði ég. 
Þegar ég loksins var hætt að skjálfa.
Gat hugsað á rétta vegu á ný.
Kom mér út úr mesta myrkrinu og sá lítið ljós. ]



[ Mér líður ekki vel.
Líður ömurlega.
Langar að hverfa.
Langar að öskra, gráta og garga.
Springa í loftinu.
Svo mikill er sársaukinn.
Reiðin berst innra með mér.
Tárin berjast á bak við augun.
Kökkur í hálsinum kemur í veg fyrir öskur. ]



[ Ég stend í sturtunni.
Er búin að standa þar lengi.
Vatnið fellur sjóðandi heitt á líkama minn.
Svo heitt að ég finn til.
Mér finnst ég enn svo skítug.
Verð ekki hrein.
Sama hversu lengi vatnið fellur.
Ég get ekki þvegið það af.
Það er víst ekki hægt að þvo matinn af líkamanum.
Ekki get ég þvegið í burtu mistök eða erfiðleika.
Hræðslu eða vanmátt.

Ég stend varla.
Stend á völtum fótum vegna hita og vanmáttar.
Vildi að ég væri sátt.
Sátt við lífið.
Sátt við mig sjálfa. ]



[ glatað sagði stúlkan
við það að springa líkt og
vúlkan

ég heitan strák verð að fá
til að sleikja mína
stóru tá ]



[ Þetta er hið lága greni.
Skúmaskot hið huldna. ]



[ Göngustígarnir yfirfullir,
bíða eftir
einhverju öðru,
en rónum liggjandi,
á víðavangi.

Hver er sá sem hann var.
Yfirgefinn; flækingur á milli steina.
Tveir dagar líða,
og hann ferst,
við grafreit Reykjavíkurborgar. ]



[ With arsons she ravishes!

("This is the motif of our vanishing point.
See this largo!
In the middle of this giant cold wasteland,
a god is buried, dead in my trunk.
We will all sleep under the homeless moon, darling.
We will all glide along with the swarthy desert-train...
dying slowly upon the lonesome culm as we rasp out;
"This is the end of everything."
Eagles fly upon the picture of heaven.
Severing the doors, and what is left.
"Nothing but lunacy."
--This is the jazz up, people;
nothing is left,
there´s nothing to bury,
and nothing to live for.")

Like stars falling, besprinkling in bloom.
Alas! The hyacinth lets a mile go.
And the porphyry on the backstop of our homes,
soon enough will be an atrophy and die alone.
The solo lune and the rats take over in prosper.
Draw our death. Draw our death. Draw our death.
Draw our lives. Draw our nether regions.
Blench from our quiet white lines,
make them black as your heart.
Seethe in our hearts!
Keep shooting at the stars,
make them black as your heart.
Blown with a corona half-naked,
dispersing.
The weald is building fires,
our supine walls burning in wooden aircrash.
And the captain of our wreck is dead.
The captain of our wreck is dead.
And the captain of our wreck is dead
The captain of our wreck is dead.
You are the one who i want to spend Hades with.

This is a dark latitude.
Wreckage! Wreckage! Wreckage! Wreckage! Wreckage!
Wreckage! Wreckage! Wreckage! Wreckage! Wreckage!
Wreckage! Wreckage! Wreckage! Wreckage! Wreckage!
Wreckage! Wreckage! Wreckage! Wreckage! Wreckage!
Wreckage! Wreckage! Wreckage! Wreckage! Wreckage!

The low-spirited pigeon dancing
the dead waltz in a quiet alpine room,
playing jazz under the full esoteric moon.
And the frames in the macabre lounge,
they are the sons of the capital floor show,
where bullets flew amongst the fallen angels.
where they waited for so long
in a divine death warrant,
--celestial burials.
Close to the aslant boulevards,
over the epoch,
in the doldrums,
playing dead.
And she incinerates our bourders,
shelves the constancy;
while playing the dead concord,
dancing in extremis pas.
She etherizes our hearts...
she etherizes our hearts into a doleful dew.
And she stepped over the bottlenecks,
singing for our lugging, subsisting our being
just to lull our steps again.
And again we die.
And we grovel,
paralleling with a cognition of incubi.

And again we die.
And again we pontificate the erosive earth.

And again we die.
And again we die.
And again we die.
No Heavens to save our lives.

Lo! Woe!
You, who ails us in our dire doom.
Alas! Nay is our name!
Await for the dirge queen to sheen.
Listening.
One grain at a time.
Hark at how we drip,
in this hourglass,
of time.

(And again we die...
Rearwards!) ]



[ Draum einn mig dreymdi eina óveðursnótt

Um dimman og drungalega stað

Mara mér birtist, mér varð ekki rótt

Drunur og skjálfti en allt síðan hljótt

Já maran hún sagði mér það

 

Í norðri er fólk undir snjónum þunga

Kalið og lífslöngun farin

Það getur ei andað með köldu lunga

Þau umvafin eru í myrkri og drunga

Börnin svo líflaus og marin

 

Barnið svo kalt og líkaminn blár

Líflaust það liggur í dalnum

Móðir þess leitar, í augunum tár

Líkami barnsins svo kaldur og smár

Brátt liggja þau bæði í valnum

 

Sólin ei kemur og enginn veit neitt

Fólk undir snjónum er grafið

Einangrað í ísnum, það er ekki heitt

Dauðinn hann kominn, þykir það leitt

Fólkið er dáið og farið

 

Daginn þar eftir var tilkynnt um lát

Ískaldur gekk þar með korðann

Dauðinn, hann gerði þar skák og mát

Börnin svo lífsglöð verða aldrei kát

Í litlum bæ fyrir norðan ]



[ Koltvísýringur syngur svanasöng á degi.
Rjómagult loftið fangar máva við sundin bláu.
Detta skokkararnir niður í mistri.
Velta gangstéttir yfir því kollhúfur.
Því ekki gerir það nein annar. ]



[ Bush er flárátt fól
Illur vili falinn
Fyrir olíu, friðarsól
Fallin er í valinn ]



[ Í myrkri og ljósi mætast straumar.
Veruleikinn sem við skynjum, þetta eru ekki draumar.
Undir sálu okkar oft kraumar,
það sem Guðirnir og Jesú að okkur laumar.

Þeir segja sögur og svara svörum.
Vita um allt sem fellur af okkar vörum.
Að vera með þessa hækju er skárra en vera á börum.
Gott að vita um fólk þegar maður er á förum. ]



[ Á morgun förum við á djammið,
Í dag er ég með hausverk.
Þarf að þvo á mér hárið
og skrifa heila ritgerð.

Á morgun kíki ég í heimsókn,
Í dag er ég með kvef.
Þarf að taka til, skúra gólf
og læra fyrir próf.

Á morgun þurrka ég tárin,
Í dag hreinsa ég leiði þitt,
með skítugt hár
og ólærð. ]



[ Enginn spurði mig né þig,
það var ekki spurður nokkur kjaftur.
Þeir brugðust heilagri skyldu sinni.
Höfðum við ekki heitið sem herlaus þjóð,
að fara alldrei með ófriði gegn öðrum?
Hvað þá í stríð sem enginn getur unnið.
Hvernig er hægt að frelsa fólk með því,
að sprenga heimili þess og skóla?
Ó, ættingja og vina blóð,
flýtur enn og aftur,
flýtur enn og aftur.

Blóð Busi Dóri Davi
Blóð Busi Dóri Davi
Blóð Busi Dóri Davi
Þeir láta verkin tala.

Þegar græðgin hefur gripið okkur flest,
þá er nú varla von á góðu.
Gæðakapphlaup, gróðavon,
bjargi sér hver sem getur
Skara að sér og sínum sem mest,
við höfum það gott, skítt með rest.
Reglan er ennþá sú sama og áður,
hverjir eru sterkir, hverjir hafa betur.
Siðblindingjar hylltir sem hetjur,
kosnir aftur og aftur,
kosnir aftur og aftur.

Blóð Busi Dóri Davi
Blóð Busi Dóri Davi
Blóð Busi Dóri Davi
Þeir láta verkin tala.

En þegar nánar er að gáð,
og hetjurnar skoðaðar betur,
þá er oft ekki allt sem sýnist.
Stundum þegar sagan er skráð
og af sigurvegurunum færð í letur,
er margt ekki sagt og margt sem týnist.
Það er svo átakanlega sorglegt
og skrítið samt um leið,
hvað við höfum lítið af sögunni lært,
sömu mistökin aftur og aftur,
sömu mistökin aftur og aftur.

Blóð Busi Dóri Davi
Blóð Busi Dóri Davi
Blóð Busi Dóri Davi
Þeir láta verkin tala.

Þeir segjast samt fara að Guðs vilja,
og vera í beinu sambandi við hann,
það þarf að uppræta óvininn og finna.
Og drengur þú verður að skilja,
að það erum við eða þeir.
Því skal nú hvern mann herða.
Ef að þú ert ekki með okkur,
ertu örugglega í liði með þeim.
Ekkert verður eins aftur
Ekkert verður eins aftur

Blóð Busi Dóri Davi
Blóð Busi Dóri Davi
Blóð Busi Dóri Davi
Þeir láta ódæðisverkin verkin tala. ]



[ Til hamingju með afmælið haldið með láði
Helgi minn kæri og vertu nú rór.
Nú ertu orðinn þrjátíu þriggja ára snáði
og þykist vera orðinn býsna stór.

Genin
Lán er þeim, sem vel er af guði gerður,
guðs er talin náð og honum allt að þakka.
En genin ráða gerst hvað séð og verður,
göllum og kostum ef við eignumst krakka

Í blíðu og stríðu
Í blíðu og stríðu stundir okkar líða,
standa ýmist kyrrar eða geysast hjá.
Barnalánið oss bætir þraut og kvíða
og blessaður veri sá er öllu ræður þá. ]



[ Feðgar skjóta ref fyrir rass 
í reiðlist hér um slóðir, 
sjaldan segja pass 
ef slagsmálamenn eru óðir ]



[ Þegar þú segir,
Að þig langi að fara
Þá brýtur það hjarta mitt
Því mér finnst þú vera svo sterk
Þú ert einn af mínum klettum
Þú ert mín trausta alltaf til taks,
Þú ert ekkert verri en einhver annar.

Þú gerir heiminn fallegan,
Þú gerir heiminn bjartan,

Mér finnst leiðinlegt ef þú sérð það ekki
En manstu,
Manstu þegar við vorum vakandi alla nóttina
Á gamlárskvöld?
Manstu þegar þú fékkst vatnsblöðru í augað
Í afmælinu mínu?
Manstu þegar við fórum út í snjókast?
Manstu þegar þú huggaðir mig?
Í þúsundasta skipti?
Manstu þegar þú klappaðir strætó því hann fór svo nálgægt?
Manstu þegar við fórum í sumarbústað?
Manstu þegar við löbbuðum út á Shell,
Og þú varst svolítið mikið hress?
Manstu?

Ekki segja að þú sért einskis virði
Þú gerir heiminn minn fallegan. ]



[ Þegar við öskrum,
grátum,
syngjum,
hlæjum,
gerum það allt
saman.

Það er eins og andleg fullnæging
sem kemur eins og ljúfur andvari
í mitt annars tilbreytingalausa líf. 

Þá gríp ég í næsta mann,
ég gríp í þig,
ég engist um og öskra,

Ó hvað ég elska lífið
- þetta er eintóm andleg fullnæging. ]



[ Í bókasafni hugans,
Geymi ég bækur
Er ritaðar voru
Á tímum Barbí 
Og snjókalla. 

Bækur um snjóengla,
Ferðalög,
Hlátrasköll
Og 
Vöfflur. 

Bækur um ofspilun
Evróvisíondiska,
Söng í dyrasíma
Og
Greyið dúkkuna
sem við máluðum
í framan. 

Þessar bækur 
Eru minningar
Sem ég gef aldrei frá mér

Einfaldlega vegna þess
Að við eigum þær saman
Og það er það
Sem skiptir máli. ]



[ Allt er svo óraunverulegt
ég vill ekki eyða tíma
án þín

Beinin mín verkja
ég er svo köld
ég er orðin svo þreytt
og svo aum

Reiðin bólgnar í mér 
ég neita að finna örin
og sárin

Ég vill svo opna augun þín
því að ég þarf svo 
að þú horfir í mín

Segðu mér að þú opnir þau
Gerðu það segðu mér

Stattu upp og farðu
farðu frá þeim
sem skilja ekki sálina
og eld þinn

taktu hendina mína 
haltu fast
Og við göngum saman 
Í gegnum eldinn 
Í síðasta sinn

Opnaðu augun þín
gerðu það opnaðu
svo tilvera mín
sé raunveruleiki ]



[ Nú ættu vinir góðir allir að sleppa sér,
en ekki að neinni vitleysu þó hröpum.
Það er ferlega auðvelt að fíla sig hér
og fínt við séum öll í góðum sköpum. ]



[ Ef hanskar ættu í raun að heita Handklæði
Væri þá ekki forfaðir; afi minn eða pabbi pabba míns?

Kv. ilmur ]



[ Hver skapaði þennan heim?
Varst það þú?
Þú sem situr á stóra stólnum?
Stólnum sem gnæfir yfir Hallgrímskirkju og Taj Mahal
Ég bara spyr, því það eru sprungur í gangstéttinni hérna 
Og það þarf einhver að laga þetta

p.s. þú ert ekki gamall kall með skegg, 
þú ert meira svona líkur skemmtikrafinum Charlie Manson

kv. ilmur ]



[ Það má segja að það byrjaði allt með nokkrum skrefum
En fljótt fórum við að hlaupa
Hvert heimsmetið af fótum annara var slegið
Og enn héldum við áfram

Þvílík undur... eða?

En hvort sem það voru
		Bollar eða byssur
		Blóð eða ljóð
Þá gengum við alltaf lengra,
Lengra að öfgakenndinni...

				....og það var hún sem varð okkur svo að... 
										                   ...falli

kv. ilmur ]



[ Það er svo gaman að skemmta sér
í drullupollum
drullupollurinn er svolítið djúpur
maður verður að passa sig að bleyta sig ekki
í drullupollinum
mér finnst svo skrítið
þegar trén eru berrössuð. ]



[ Kæra Sunna við sendum hér
svolitla aura  er gleðja þig megi.
Blessunar allrar biðjum við þér,
Bebba og Einar í Skálateigi. ]



[ Í blíðu og stríðu stundir okkar líða,
standa ýmist kjurrar eða geysast hjá.
Hvað skyldi dýrðlegra en detta bara í´ða
og deila sinni gleði uns þreytan lokar brá? ]



[ Fortíðin klórar sig ævinlega
uppá yfirborðið.
Þegar ég lít til baka geri ég mér ljóst
að ég var engin ofurhetja. ]



[ Ég sit á bekknum
Undir furunni
Og anda að mér hári þínu.
Þú ert sem framandi ávöxtur
Sem hefur dáið áfengisdauða
Í gröðu faðmlagi mínu
- og ég verð ekki heppinn í nótt. ]



[ Daginn sem 

pilsið rifnaði
Og ég slefaði yfir jakkann þinn,

daginn sem

ég sagði 
Að þú værir ljót
Og svo borðaði ég orm
og setti sand í horið þitt

datt mér ekki í hug
að við yrðum hjón

enda var ég bara þriggja ára. ]



[ Ég er að kafna úr orku sem fær enga útrás.
Ég er að kafna úr löngunum og þrám.
Hugurinn hringsnýst og heilinn er í hræringi. 
Of margir valkostir, möguleikar og tækifæri.
Ég sé ekkert, sannleikurinn of stór.

Þegar ég leita að svörum er þeim troðið í kokið á mér, 
en aldrei þau réttu.
Ég kikna undan þrýstingi og stjórnsemi.
Nei fyrirgefðu, heilræðum og góðri meiningu.

Ég gerist dýrsleg og öskra af lífs og sálarkröftum:
Ef þú ræðst inn á yfirráðasvæði mitt ríf ég þig í tætlur. ]



[ Þetta skrifaði ég;
gangandi í aðeins öðru stígvélinu,
haltur á þeim vinstri,
töltandi penninn þó gangandi,
og hafði ekkert að segja,
nema slæma hluti,
þá sem birtast minni.

Hægri fótur á fótskemli,
höktrandi inn á torg,
sem brast við brátt
með sorgarhljómi. ]



[ Eins og fiðrildi
sem sækir í fagurlitað blóm
dansa ég í kringum þig
með vængjaþyt,
þar til sólin sest.
Þú tekur mig í faðm þinn,
svæfir dansinn,
hjartasláttinn,
og eg legst í dvala
í huga þínum. ]



[ Doddi segir að ekki renni bláa blóðið,
í bykkjum út af Ása-Skjónu hér.
Ási segir H-Blesa ei hafa lagað stóðið,
þó hefði ‘ann blóðið rautt í sér. ]



[ Ég lít út eins og vistnað blóm.
Liljan sem hafði þennan fallega tón
Tónninn er grafinn
Og farinn er safinn
Sem í blóminu var
Eins og haf.

En Vindurinn kom og tók mig að sér
Það gekk allt vel eins og vera ber
Ég fékk að fjúka með
Það var ekki aftur séð
Því ég var komin á stað
Sem ég leitaði af. ]



[ Elsk er svona dæmi
sem mér finnst
um þig ]



[ Ég sofna vært
og fell inn í draum
þar sem allt er fært.
Dansa við þig dís
drjúgan hluta nætur
en við kossinn frýs
- þá þarf ég á fætur. ]



[ Þegar ég horfi á tréð mitt í garðinum
fer minn ruglaði haus í samband við núið
og það gaukar að mér að þetta líf sé
bara gott eins og það er.

En í amstri dagsins fer hausinn minn á flug
og segir mér að ég gæti verið stórkarl 
verðbréfasali eða bissnesmaður
og haft það miklu betra.

En þá spegla ég mig í trénu mínu í garðinum
sem er bara það sjálft
og hefur það ágætt
núna. ]



[ Ég er tóm eins og tunna.
Heilinn visinn í höfði mér.
Blóð mitt er tómatsósa á beyglaðri flösku.
Andlit mitt sem gömul málningardolla.

Líkami minn lundabaggi er gleymdist að salta.

Öll er ég hálf og hálf er ég ekki öll.
Ég vildi óska að ég gæti lagt sjálfa mig í
súr til þess að forða frekari skemmdum. ]



[ Ég
Get elskað
Get hatað
Get samhryggst
Gat samgleðst
Get grátið
Get hlegið
Get saknað
Get upplifað
Get allt..

Eða næstum alltaf að minnsta kosti. ]



[ Enginn er fullkominn.
Þótt hann eigi vini.
Enginn er fullkominn.
Þótt hann eigi foreldra.
Enginn er fullkominn.
Þótt hann eigi tölvu.
Enginn er fullkominn.
Þótt hann eigi sjónvarp.
Maður er fullkominn.
Ef maður hefur nóg af hamingju. ]



[ Heiður blár himininn,
með fallegu sólina.
En bráðum fljúga skýin,
yfir græna grasið og sólina.

Litla rauða rósin mín,
fallega purpurarauða.
Nú ertu orðin þín,
á græna grasinu auða.

Heiður loftin fallegu og blá,
jökullinn skær og hvítur er.
Blómin vaxa í blómsbeði.
Bráðum vex einhvað og fer og fer

Seinna koma lítil blóm,
bara hvít og fjólublá.
Þá mun rósin fylla sinn róm,
og verða rosalega glöð.

En nú er fallegu blómin komin,
og litla rauða rósin hamingjusöm.
Hún talar við þau og alar þau upp.
Og nú lítur hún á þau sem eigin börn.

Höfundur: Margrét Lena ]



[ Á Reykjavíkurvappi ruglaðist ég í rýminu,
leit í báðar áttir og þær voru eitthvað svo fjarstæðukenndar.
Ósamræmdar á allan hátt.

Himinninn var heiðskýr en sólina var ekki þar að finna,
heldur kældi hún sig í sjónum og gerði út af við þrjá fugla.

Hjartað skoppaði í takt við tónlistina úr nærliggjandi bíl og 
mig sárkveið því að hann færi. Hvað verður um mig þá? 
Straumlaus pumpa kveikir enga elda.

Þrátt fyrir að rýmið sem umkringdi mig, líkt og tindátar drottningar í vígahug, 
var ekkert samband á milli tíma og rúms. 

Það var það sem hristi upp í rúminu mínu. Hjónakornin, tími og rúm, verða að haldast í hendur.

Annars fer allt í steik.

Og þau eru einmitt skilin! 

Þess vegna leið tíminn í engu samhengi við umfang veraldarinnar. Og ég alveg týndur, í óskiljanlegu rými. ]



[ Þú ert svo fjandi óútreiknanlegur

Eitt kvöldið rómantískur, yndislegur, ljúfur

Annað kvöld yrðirðu ekki á mig

Með tímanum lærði ég þó
hvað þú varst að gera mér

Nota mig

En veistu, nú kann ég á þig

og veit

að tveir geta leikið sama leikinn. ]



[ Fróaðu þér,
yfir tölvuskjánum
með lokaða glugga
svo enginn sjái þig.

Misnotaðu vald þitt,
rúnkaðu þér,
með lokaða hurð
svo enginn heyri hljóðin.

Lifðu í draumi
því þú færð aldrei,
neitt betra
en
hægri höndina. ]



[ Mig langar að vera fluga í glasi,
martíniglasi,
mig langar að dansa fram á nótt
og vakna í tjaldi,
í svefnpoka
sem einhver annar á.

Mig langar að dansa út á túni,
upp í sveit.
Mig langar kyssa hana,
því hún er heit
í pilsi
og ber að ofan.

Mig langar í ferðalag,
yfir haf.
Mig langar með vinum,
út á land
og vera fluga í glasi
martíníglasi. ]



[ Ég sit hér í grasi,
ein og sár af öllu,
Ég fyll'upp í glasi
hjá henni Höllu. ]



[ Ég sit hér í móanum,
einmana og sár.
Ég hlusta eftir spóanum,
og fikta við mitt hár.

Ég sit hér í móanum,
og bíð eftir þér.
Ég bíð eftir spóanum,
til að bíða eftir mér. ]



[ 2007 árum eftir að Jesús hékk á krossinum
spila trúleysingar Bingó og Austurvelli 
og er aðalvinningurinn Ipod.

Á meðan er helmingur Kristinna manna 
Að þræða bensínstöðvarnar
Essó, Olís, Shell...
kaupir sér ís með dýfu
með krakkanna vælandi í aftursætinu.

Hinn helmingurinn situr heima og skálar
með kaloríusnauðum bjór og bíður
eftir að ballið byrjar
eftir miðnætti

Aumingja Jesús
hékk á krossinnum allan þennan dag

og til hvers? ]



[ Leggstu niður á götuna
og gráttu steinum sem hafa legið of lengi. ]



[ Sjá ekki nema sína hlið,
sumum ei vel til gengur.
Merkilegt er mannfólkið,
og misjafn að því fengur. ]



[ Þegar afi var ungur
Var hann algjör ljúflingur
var frekar stór
En sem betur fer ekki þungur,
eins og Karlakórinn Hekla sungu
hér um árin ungu
þá fylgir frægð þungu.

Hann var hann skotinn í ömmu
enda var hún ekki skömmuð
fyrir þetta útlit 
og hvað hún var dönnuð.
 
Oft í viku fór hann ríðandi á hesti
marga kílómetra leið að bænum Kesti.
Hann lagði af stað til að reyna ná í gömlu
og stoppaði bara á klukkutíma fresti 
það héldu honum engar hömlur.

Í rigningu og skúr
snjókomu og hríð
án þess að taka sér svo mikið sem einn lúr
það var bara þannig tíð,
hélt afi ótrauður áfram
þar til hann sá bæinn
mætti ekki bara gæjinn
inn til gömlu og smellti á hana kossi
en bara á kinn
ef hann var heppinn,
fékk hann mjólk og snúðinn sinn.

En bara ef hann væri heppinn.

Ef afi væri ungur í dag
myndi hann pottþétt smsa á gelluna  með glæsibrag
hvort hún væri ekki til í bíó
og sjá svo tríó
niðrí Austurbæjabíó

tala svo við hana á MSN næsta dag 
jafnvel semja myapace lag
og segja Like it a lot 
þetta deit var flott 
og gegt kúl
og þú 2

hún fór í test
þið vitið rest.. ]



[ Margt fær sá er kjafta kann,
kemur þannig flest.
Margur fílar ferlegan, 
frekjuganginn best.

Ég segi þér að flest er falt,
fara að ráðum skalt.
Sá missir ei er fyrstur fær,
farðu af stað í gær. ]



[ Góðir hlutir gerast hægt
gloprist þeir ekki niður.
Enda er nú orðið frægt,
að örlítið rýrni minn kviður. ]



[ Með sólinni rís 
ný von 
sem vermir sálina
meðan nóttin líður

26.2 2007 ]



[ Skúli Trölli Erluson 
sætastur hér er
en í tröllasafninu 
í trúðabúning er

Hárið blátt hann líka með
og augun brún í dökkum lit
og kúluhatt með hér. ]



[ Jólasveinar 1 og 12
syngja saman og ganga um gólf

Grýla heitir mamma þeirra
og Leppalúði pabbi þeirra

Jólasveinar gleðja börn
en margir krakkar eiga einn uppáhalds... ]



[ Þorrinn, þorrinn kaldur er
þorrablót hann með sér ber.
Þorranum ekki kalt svo er
enda í hvítum fötum um hann fer. ]



[ Veturinn stundum kaldur er.
Í Nóvember
hann byrjaður er.

Á veturnar fer sumt fólk á skíði
og sumt fólk á skauta
og litlir krakkar úti að leika sér
og kannski líka renna á þotu. ]



[ Bless, bless allir vinir hér
kveð ég nú og burt ég fer
í land sem soldið langt frá er.

Flugvél brátt mig burtu ber
yfir land og sjó.
Gaman var að vera hér
bless, bless allir þó! ]



[ Flugvél, bílar, farartæki
ferðast mikið nú
þau menga nú samt svolítið
en líka ég og þú. ]



[ Nú reynum við að vera,betri en við erum,
Bara þetta sinn.
Við upplifum ópið og hermennina hlæja,
Bara þetta sinn.
Nú krossinn er tómur og Kristur hann er farinn,
Bara þetta sinn.
Hentu ekki nöglunum og geymdu edikmjöðinn
Fyrir næsta sinn. ]



[ Látum skríða skarar,
skútan liggur í vari.
Eftir flóðið fjarar,
flugháll er blautur þari.
Veldur ei sá er varar,
verr þótt fari. ]



[ Núna þegar ég er hvít
Og get loksins séð inní sálirnar
Núna þegar ég  er hvít
Eru allar hurðirnar svo galopnar 
Núna þegar ég er hvít
Get ég ekki einu sinni andað ]



[ Það hlaut að koma 
að leiðarlokum, 
sagði maðurinn 

og stökk í loftið
gleypti errið eins og selur í dýragarði 
og brosti eins og hálfviti.

Enda var leiðinn horfinn; 
honum var öllum lokið. ]



[ Opin augun,
rauð af reiði og sorg.
Þetta er dauðinn,
handan himnaborg

Allt kuldalegt,
svarthol hefur gleypt allt.
Uppi situr dúfa,
við hægri hönd hans

Andvaka.
Við þann ótta
að eyða lífinu
í dans við djöfulinn

Seinna muntu vita,
að ekki er allt sem sýnist.
Þegar þú getur verið 
með himneskum faðir

að eilífu. ]



[ Þú ert suð í eyranu
Sem ég losna ekki við,
Efinn um það sem gerðist.

Standandi við hlið þér
Dag eftir dag,
Kreistandi brosið
Bælandi niðri reiðina

En ég er hrædd
Um að einn daginn
Springi ég
Og missi út úr mér
Því ég hef fengið nóg af þér.

Þú brást trausti mínu
Og þú veist það.

‘’’’’’’’’’’’’’’’
Eitt skref í einu
Og ég veit ég kemst í gegn.

Því ég veit að
Lygarinn, sjálfselskan,
Svikarinn og illskan
Kemst aldrei langt.

26.mars 2007 ]



[ Þegar ég var lítil,
þá átti ég mér bróðir.

Þessi bróðir var fallegur.
Hann var sá allra besti.

En einn dag,
kemur einhver og rífur hann frá mér.

Núna ég er með gat á líkama mínum.
Þar sem hann bróðir minn var áður.


Ólæknandi sár. ]



[ Þeir sem erfiða

svitni ekki. ]



[ Mikið væri lífið ljúft
ef þið væruð ekki til

Þið,þessi svarti stofn
þessi svörtu kvikindi

Ráðast inn á mín heimkynni
verið bara heima hjá ykkur í ræsinu

Best væri að henda ykkur í búr 
eða nota ykkur sem tilraunadýr

Þessi stóru nef,
og svörtu augu

Já, mikið væri lífið ljúft
Ef ekki væri fyrir ykkur... 
...fjandans Rotturnar í bílskúrnum ]



[ Við hittumst fyrst fyrir vestan
Bæði ung með bros á vör
Ég taldi þinn kost bestan
Það var þá sem Amor skaut í mig ör

Við bjuggum saman um tíma
Þá græðgin tók við, peningar og spil,
Það slitnaði allt samband, nema um síma,
því græðgin tók við, þú varst ekki til.

Þú gleymdist í græðginni minni,
Sólin varð myrkvuð eitt augnablik,
Eftir okkar löngu ástar kynni,
Varð alheimurinn eitt strik,
Varð alheimurinn eitt strik.

Ég flutti suður til að græða
Einn daginn ég leit, sektin mig beit
Þú varst við mann einn að ræða
Þið kysstust svo heit, og núna ég veit..

Þú gleymdist í græðginni minni,
Sólin varð myrkvuð eitt augnablik,
Eftir okkar löngu ástar kynni,
Varð alheimurinn eitt strik,
Varð alheimurinn eitt strik.
Á við augnablik.. 
Þetta augnablik ]



[ Slepptu mér tíkin þín,
Slepptu þessu taki,
Sambandið milli þín og mín,
er löngu orðið að flaki

Haltu um orðin þín,
passaðu hvað þú segir,
Drullastu heim til þín
Framhjáhaldið situr og þegjir

Nú brenni ég orðið þitt,
nú brenni ég rúmið mitt
Þú brendir hjartað mitt
Sárin þú færð á þitt

Afhverju bróðir minn?
Afhverju ekki annar?
Hann fær ekki að koma inn
Fyrr en sakleysið hann sannar

Nú brenni ég orðið þitt,
Nú brenni ég rúmið mitt
Þú brendir hjartað mitt
Sárin þú færð á þitt

Hoppaðu, öskraðu, hoppaðu, trylltust
Hoppaðu, öskraðu, hoppaðu, trylltust

Nú brenni ég orðið þitt,
Þú saurgaðir rúmið mitt,
Og einnig hjartað mitt
Enginn fær bætt þitt. ]



[ Ég get ekki annað en brosað
svo tárin sveigja framhjá munnvikunum

og ég vil ekkert heldur
en að búa til minningar til að sakna seinna ]



[ að meðaltali 
er vændiskonan eftirlát
gegn staðgreiðslu

þó eru þær til 
sem gefa sig upp á krít;
kjósa fremur hjónaband
eða klaustur... ]



[ Svona er íslensku kennarinn minn,
eins og geldi presturinn i Peking.
Hann hoppar og skoppar eins og lífi ætti að leysa,
í þessari druslu sem hann kallar peysa.

Ég veit ég kann ekki að ríma,
þetta er eins og ein orða glíma.
Þetta er allt óskýrt hjá mér,
því mig langar að vera undir sæng hjá þér

Þig langar mig að kyssa.
Ég vil ekki missa,
það eina sem var gott,
þegar allt var vont.

Hugarástand.

.. í íslenskutíma. ]



[ Þarf nokkuð DNA próf?

Er ekki bara nóg að segja eins og María Magdalegna: hann er eingetinn. ]



[ Kjaftaskur Kjaftaskson var fyrir því óláni að kjálkabrotna um daginn.

Mamma hans, hún Gróa, brunaði beint með hann upp á slysó

en á leiðinni sáu þau nágrannann keyra um á nýjum bíl og kellingin hans orðin ólétt

þau sneru við, hann var víst bara eftir allt, tognaður í kjálkanum. ]



[ Af heimskum skulu hyggir læra
því herrann misjafnt gaf.
Hann lætur öll flónin þeim færa
fíflshátt um lönd og haf. ]



[ Hér sit ég og hugsa til þín heitt.
Ég hlakka til að sjá þig lokins núna er gott að vera ástfanginn af stúlku eins þig sem kemur  fljúandi  inn í hjarta mitt og kveikir í mér sem þú ert búin að gera ég elska þig svaka mikið og vona að þú hugsa það sama íminn garð. ]



[ Að útiloka hljóð vekur einungis önnur hljóð.
Ég reyndi eyrnatappa
en heyri þá bara í blóðinu 
renna um æðarnar 
við lagið 
sem ég er búin að vera með á heilanum í viku. ]



[ Ég vildi ég væri stærri
Þá gæti ég tekið hærri veginn
Og fyrirgefið þetta
( smávægilega hegðunarfrávik miðað við aldur og fyrri stöðu )

En ég er bara 
því miður beibí
Ó beibíbeibí
ekki meiri manneskja en svo (beib) ]



[ Í dag mun ég deyja,
en á morgun ég lifi.
Ég mun lifa í nærveru þinni. ]



[ bí bí og blaka
álftirnar kvaka

og blablabla...



bla bla...




hverjum er ekki sama hvernig börn sofnuðu í gamla daga? ]



[ Systir mín

Ég elska þig,
meiri en öll sandkornin í heiminum.
Meiri en alla hlutina í geiminum.
Þú ert æði,
enda full að gæði.
Sæt, fín og kát.
Góð ljúf og hljóðlát. ]



[ The king has a lousy six dollar whore in his bed.
His kingdom crowned with dead flowers bought from the stock market,
which are merchandised by thieves and murderers,
all in one singing in a drunken comatose of a whopping quackery;
"Oh, we don´t loathe the alcohol! Must love the alcohol!"
--On and on and on...
With pulpy graylings sleeping on the walls,
stargazers bawl upon the new grown western towns.
There´s a backstop
with sentences so small,
they only come out in the filmy lower-cases,
never to be read by a proper reader, or by anyone.

"You´re not my hero, actually you´re kind of a tramp,
but I love you, for you´re my queen... but then again,
our sexlife could be better."

On the same minute he´s shouting bitterly in his realm.
"I am the monarch, you are my queen.
I must say we were never ment to be." ]



[ hún lét mig fá svefntöflur
og sagði
þetta er ekki til þess að
deyja deyja

þetta er bara til þess að
þú veist ]



[ Ég skelf í samviksunni
að lifa í myrki hins góða
það hlítur að vera jákvætt.
Það eru forréttindi að hafa völd
eins hvítflibbar og konur þeirra
geta allt meðan við hin höfum áhyggjur.

Mér leiðist tuðandi folk
sem herja að mér úr öllum áttum
ég vil rósir og gleði allstaðar
og heilbrigt fólk.
Þarf ekki fé og eignir
líkar vel við hlutskipti mitt
blóðugir gómar og augu
horfa reið á mig.

Þeir bíða eftir að bjóða okkur
inn í hinn heilaga garð
Veistu hversu fölur sannleikurinn er
og dauðinn kemur á öllum tímum
óumbeðinn og til í tuskið
eins og óvinur í hefndarhug
býður í hinstu hvílu.
Dauðinn gerir okkur öll af englum
gefur okkur vængi
þar sem við höfum axlir
eins og hjá Hröfnum
einnig klær

Ekki meira fé, ekki fleiri kjóla
hitt veldið lætur sem það sé dautt
þar sem gnístur tanna heyrist hávær
og deyr svo hljótt og niðurlagt

Ég mun ekki fara
vil frekar hóp vina
og mína stóra fjölskyldu ]



[ Við vinkonurnar erum,
allt sem við berum. ]



[ Systkini eru ávalt ærandia
líkt og kríur í móa 
Fólk getur verið særandi 

á meðan ég er alltaf lærandi ]



[ Kertaloginn flöktir í vindinum
svo veikbyggður,
alveg eins og þú.

Ég heyri hatursyrðin sem þú
hvíslar út í vindinn
á eftir mér.

Mig langar að losna við þig
en ég stoppa með hnífinn
á lofti yfir þér sofandi.

Ég get þetta ekki,
þú ert mér allt.
Ég elska þig.

Ég læðist út aftur
og sofna í skugga næturinnar.
Myrkrið er svo kalt. ]



[ Liggur á gólfinu,
þvingað bros,
sofandi aumur
við hlið,
hvað fæ ég í staðinn?

Alveg eins og allir hinir,
alveg eins og sá í gær
nema hárið er ekki eins.
En undir því eru þið allir eins;
lifandi óskapnaður
sem gerir ekki neitt fyrir neinn
en lifir á gjöfum annarra. ]



[ Ef þú þurftir að fara
af hverju ertu ekki farinn
því andinn þinn er enn hér
og hann lætur mig ekki í friði

Brosið þitt hugsa ég um
augun þín líka
hvernig get ég gleymt því
hvernig þú lést mig líta

Þú ert allt sem ég þrái
þú ert eilífur minn
ætíð þú munt mér hjá vera
því minn áttir þú að vera

Ég leitaði þín allstaðar
en hvergi varst þú
nokkur ár liðu
og nú í arminum mínum
hef ég þig. ]



[ langt
út fyrir sanda

svartan geim
liggur jökulbreiða

starir á mig
eins og löng glyrna

- 
senn koma farfuglarnir 
og baða sig í grunnu vatninu

en þá verð ég laungu týndur
í köldu augnaráði strandlínunnar ]



[ Ég stend hér í draumaheimi
og les þitt blað,
þitt blað sem eyðilagði mig.
Á blaðinu stendur 
hversu heitt þú elskar mig.
Hversu heitt þú elskar mig
en bara villt ekkert frá mér hafa.
Og blaðið í mínum höndum
í mínum höndum,
er það sem eyðilagði mig.
Þú tókst úr mér hjartað,
en skilaðir því aldrei. ]



[ Ég datt niður,
hnötturinn er rafmagnslaus
og ég flýg ekki til stjarnanna í nótt.
Sængin horfir á mig
krumpuð út í horni
reið yfir að hafa verið sparkað fram úr
en stóllinn skilur mig.

Hann dreymir oft martraðir
um morðingja og drauga
sem ásækja mann
og maður hleypur
en kemst hvergi
úr spori.

Fæturnir eru tilgangslausir bjálkar
og stóllinn veit það líka.

Hann skilur mig,
Einn og grænn
með blómaáklæði
út í horni. ]



[ Þegar ég sest á himnasæng 
Hjúfrar þú mér með þínum vendarvæng
Um lokka þína vindurinn blæs 
Og segir alltaf við mig hvað ég sé næs.
Þú kallar og  kreistir,
Og mér ávallt treistir,
Úr álögum þú mig leistir
En ef þú og ég verðum leið
Verður leið okkar ei greið

Chorus: 

:;:Trú,von,traust og umhyggja,
Ég skal þitt öryggi ávallt tryggja:;:

Sest uppí mitt konunglega hásæti,
Ég dansa og ég syng af kæti.
Þú grettir þig og brettir
Ávallt er það mikill léttir
Að eiga þig að
Að eiga einhvern samastað
Í þínu hjarta, 
Ávallt,alltaf,allan sólarhringinn
Að eilífu 
Amen ]



[ Ég geng niður strætið
þau horfa á mig
tala um mig
ég svitna
þvalir lófar
hættiði
þau tala við mig
öll í einu
svitna meira
fariði
sleppiði

Hvar er ég?
Afhverju er læst?
Ég ræðst á hann
þeir draga mig inn í herbergið
sprauta mig
ég dofna 
róast. ]



[ Gleypum þau
Sprautum þeim
Reykjum þau
Sniffum þau
Drekkum þau

Til að gleyma ]



[ Meiði mig að utan,
vil drepa eitthvað að innan.
Allt særandi,
læst inni.
Veit ekki um lykilinn,
langar í hann. ]



[ Alein,
vingast við skuggana á veggnum.

Alein,
alltaf ein.

Dökkt, kalt, rakt.

Ekkert gleður mig. ]



[ oK, komin út
allt öðruvísi
ekkert eins
enginn eins
er í plastkúlu
þarf að komast úr henni
gera það sem ég vil
ég
um mig
frá mér
til mín ]



[ Stelpan situr við barinn.
Hún leysist upp,
stelpuna svimar.
Stelpan rankar við sér,
með buxurnar á hælunum.
Stelpan er ein,
stelpan er ég. ]



[ Ekki snerta mig aftur
gerðu það.
Þá segi ég frá,
þú veist að ég þori ekki.

Skömm.

Skólastjórinn trúði ekki.
Allir búnir að gleyma,
nema ég, sem gleymi aldrei. ]



[ Er skítug og sveitt
imbakassinn brást mér
langar að baða mig
get ekki.

Gulur, grænn, rauður, blár
allir eins
engin matarlyst
enginn svefn. ]



[ Kertastjaki
myndarammi
dansgólf 
glimmer

Kommóða
flatskjár
gras
bréf

Bíósalur
borðsofuborð
sæng 
glas

Fjölskylda
gleði
sorg
vinir ]



[ Hann skildi mig eftir
dauðadrukkna
á Hverfisgötunni.
Hann sagðist elska mig
vildi hann kannski bara sofa hja mér ?

Hann hélt áfram að djamma
en ég lá þarna í pollinum.

Löggan fann mig
fór með mig heim,
eða....
svo sagði pabbi mér.

Hann sagði fyrirgefðu,
meinti hann það ?
eða vildi hann kannski bara sofa meira hjá mér? ]



[ Hjálpaðu mér
Bjargaðu mér
úr þessum heimi.
Förum saman
eins og Rómeó og Júlía
nema okkur mun takast það
saman.

Þá verðum við alltaf saman
hjá sólinni,
bleiku skýjunum.
Alltaf gott veður,
engin mengun,
engar áhyggjur,
bara þú og ég 
saman.

Kannski getum við flogið
á nóttunni,
í myrkrinu,
með tunglinu,
heimsótt fjarlæga staði
og starað endalust út í bláinn,
saman.

Þetta tókst ekki
þú ert farinn
en ég
læst inni.
Við munum einhvern tíman
aftur ná
saman. ]



[ Vondi maðurinn fann mig,
feldu þig.
Hann meiðir mig,
feldu þig.

Hann snertir mig,
hlauptu.
Hann treður sér inn í mig,
hlauptu.

Hann er búinn með mig,
forðaðu þér.

Afhverju vill hann mig ekki lengur ?
Afhverju vill hann þig núna ?
Hann sagðist elska mig.
Ég hata þig. ]



[ Ligg ein,
í myrkrinu.
Búinn að fá það sem hann vildi.
Heimska ég,
aftur ein.

Notaði hann smokk ? ]



[ One of those days.


Today is like one of those days. 

The day I am not set to amaze.
The day that turns into a phase.
The day I don't feel strong
The day  I don't feel I belong.
The day I get hopeless,
The day I get restless
The day I cant see forward.
The day my hope fades,
The day my beliefs waits.
The day I forget why
The day I just want to die.

 It's one of those days 

When my spirit is on the low,
When I cant remember how
When I feel like I'm just about to fall,
When I don't know who to call.
When I hope for a better tomorrow,
When I want someone else's life to borrow. 

It's one of those days 

I just hang around at home,
I turn off my phone.
I push everyone away.
I isolate myself to cause no harm
Its like sending myself to abandoned farm. 

I am afraid of saying something wrong,
I am afraid I wont belong.
I am afraid of loosing my friends,
I am afraid no one will  understand
I just push them all away and wait. 

Those days have turned into weeks,
Those weeks are becoming months.
Those days are becoming so long.
Those days go on and on.

With everyday going by,
My heart and soul says hi!
In hope of my spirit ever to knowledge,
In hope for my recovery. 

Maybe this day will be different,
Where everything gets back to normal
When I finally remember why.
 Maybe this is the day
I sit from my bed and say, yes!
"Now I know, now I remember!"
Its just like last September,
When I was chasing my dreams
When I knew my means. 

But today is one of those days.
Where my heart plays tricks,
The game called hide and seek,
Shame on you, peek apoo...
"I cant find you, where are you?" 
"Use you brain.. fool
when I'm lost, go find me!
Look into your soul,
If I'm lost, where would I be?" 

Inside I scream for help
But with out knowing why,
I close my eyes and hope for it to go by.

It's just one of those days. 


Supriya. ]



[ I am dreaming today
I am happy
I am sure
I am confident
I am strong
I am motivated!!
 
I dream of happiness
I dream of colors and sun
No pain, no mess
There will be heaps of fun!
I know I wont miss
Because my dreams I cuddle and kiss
I am sure because it's me
I am strong and I know what will be.
 
There's a fire burning inside
It is keeping me warm
I can't keep it in, can't hide! 
It puts on the alarm
The one who tells me to fight:
 "Take action, take action
You found the affection!!"
..so I just might!
Its giving me the power
That little red flower
It pushes me further and further. 

I'll tell u what I'm about!  

I will follow my dreams
I'm aware of my means 
I have a lesson to teach
I will practice my preach! 
There is no stopping me 
My lesson, my means, my dreams will be!! 

I will make the difference
I will be the star
There has been a big fence
I have crossed it and am aiming far
I aim for the big success
I will stop for nothing less!  

 Supriya. ]



[ Those moments we miss
The kisses, the sex. 
Those lips I long to kiss. 
Why are things this complex?

Is happily ever after the case? 
Or is this just a phase? 
Feelings change
Plans rearrange.
But underneath it all
For you I always fall.

With you I feel complete. 
With you I feel i succeed. 
With you I feel never alone
With you I feel like home. 


Supriya ]



[ Heimurinn er betri.
Heimurinn er betri án Saddam Husseins.
Hann hvarf í opinni eyðimörk einsog augasteinn herforingja í sandstormi. Ekkert gerðist. Enginn var drepinn. Engu var logið. Olíulindir heimsins brunnu ekki. Börn létu ekki lífið. Hundruð þúsunda ódauðra eiginmanna hvíla hjá konum sínum. Írak er ekki sandgröf.

Hann hvarf niðrí holu einsog eitursnákur inn í hring eigin snöru. Kurteisi þjóðmorðinginn. Hókus pókus. Herti að hálsi hans naðra, alin við brjóst hans sjálfs.

Heimurinn er betri án Georg Bush.
 &#8216;Frá því þeir ákváðu að láta Bush hverfa þangað til hann varð hengdur, gerðist ekkert. Vinir hans þjáðust ekki, kona hans grét ekki, börn hans söknuðu hans ekki.&#8217;

Heimurinn er betri án Georg Bush.

Í dag sá ég verkamenn í atvinnuleit. Þeir marseruðu einsog misheppnuð herganga inn í sprengjuregn. Sundurtættir líkamar þeyttust í mót óendanlegu óréttlæti. Vonbiðlar þurrkaðir út einsog gulleit sandkorn af stefnuskrá nýrrar aldar. Stráðir hvítu dufti hurfu þeir niðrí svartar grafir.  

Og heimurinn varð betri. 

Heyrirðu öskur fangelsislausu fanganna? Hæddir af rýtingum sem hanga í lausu lofti. Aldrei hlekkjaðir. Aldrei kaffærðir. Múrveggirnir hundar sem glefsa í nóttina. Huldumennirnir hverfa með næstu vél inn í paradís sem pyntar úr líkamanum sálina. 

Ameríka.
Heimurinn hefur batnað.

Heimurinn er betri án Davíðs Oddssonar.
Ef það er satt,
á hann þá að deyja?

Heimurinn er betri án Davíðs.
Spurðu fangann.
Spurðu verkamennina.
Spurðu barnið. 

Spurðu heiminn sem hefur batnað: 
Dó Saddam einn?
Snaraði kúrekinn hann sjálfur?
Dó enginn á leiðinni að aftökustaðnum?

Rúmaði aftökupallurinn einungis einn mann og böðul hans? 
Ég veit að þá hann féll niðrum hlerann niðrí botnlaust síki, hitti hann fyrir þjóð sína. Lausnari hennar skimandi meðal æðaberra flóttamanna eftir síðasta blóðdropanum á feigðarvélina.

Heimurinn er betri án Halldórs Ásgrímssonar.
Ef það er satt,
erum við þá réttlát?

Heimurinn er betri án barna, án fólks, án ástar.

Heimurinn er betri án okkar allra.

Töframenn ráða himinhvolfunum. Öll erum við hverfandi fangar og heimurinn er betri. Hókus pókus. Saddam dó. Ekkert gerðist &#8211; hlustaðu vel! Ekkert!

(P.S: The world is better without Tony Blair. Tony! Do us favor. Disappear). ]



[ Stundum syndi ég í rælni
en allt tekur enda

því neyðist ég 
hálfber í sundskýlu
að fara upp úr rælnilauginni 

í heita sturtu
sápa mig
þurrka 
&nbsp;&nbsp;&nbsp;- allt að því -
allar rælnisagnir af mér 

að því loknu fæ ég mér stórt 
mjólkurglas. 

Já og súkkulaðikex 
yfirleitt ballerínur. ]



[ Afi minn er maður,
maður sem man aðra tíma.
Afi minn er persóna,
persóna Íslands. 

Afi minn er lágvaxinn,
en þó sé ég stjörnurnar
bera við himin
þegar ég lít upp til hans.

Stoltið sem ég finn,
þegar ég sé afa
er fólgið í ástinni

ástin; fögur sem aldrei fyrr,
sem eilíft sumar í firði
með sóleyjar í brekku
og hamingju. ]



[ Það vilja allir höndla hamingjuna,
hún er talin það besta veröld í
og komi hún til þín kæri skaltu muna,
að kasta henni ekki fyrir bý. ]



[ þegar ég opnaði augun sá ég ekkert nema myrkur
þú tókst ljósið í lífi mínu, er þú fórst
ég mun bíða eftir ljósinu sem ég veit að kemur ekki aftur, né minn styrkur
því þig mun ég eigi sjá aftur, þú tókst mitt líf með þér
þú ert mitt ljós og líf án þín er ég enginn
ég held í vonina björtu um að þú komir aftur
það er erfitt að opna augun og hugsa um lífið án þín,
mig dreymir um okkur saman aftur, hamingjuna sem ég fann þá streyma um mig alla,
bjarta ljósið , sem allt í einu hvarf ,hvar er það núna
þegar þú sagðist elska mig fann ég hamingjuna og ástina streyma um mig
fann hjartað springa fann, firildin í maganum,
ég elskaði þig of mikið, og geri það en
mig vantar þig, ég er svo tóm og sár
púslaðu hjarta mínu saman,þú braust það,viljandi ]



[ <center>fyrst var það <strong>óógeðslega</strong> vont
en fljótlega þá vandist það
og smám saman var ég
orðin algerlega <strong>húkkt</strong> á þessu</center> ]



[ það bragðaðist ekkert sérstaklega fyrst
ennnnn
fyrst honum fannst það gott ... ]



[ hann reyndi oft að komast inn bakdyramegin
þá hafði ég gleymt að setja í lás ]



[ einu sinni kom han með vin sinn
sem vildi fá að sjá ]



[ mig var farið að dreyma um að horfa á myndir
og vera með ]



[ ég var tíu ára
fyrir ellefu árum
í fyrsta sinn
ég er enn tíu ]



[ ég blotnaði áðan
núna á ég ekkert til að vera í ]



[ ég er stjarna
sem hefur verið tekin upp
og
stuna líður frá brjósti ]



[ ég er með bananabrjóst

viljiði sjá ]



[ ég er þröng
en ég get opnað mig

fyrir þig ]



[ ég er útglennt á bakinu

og bíð ]



[ nú hugsa ég aftur um hann
um sunnudaga
maraþon
og ég sakna hans ]



[ mig langar í hana

þó hún sé meira fyrir
menn ]



[ menn eru sterkir

en ég myndi vera blíð ]



[ mig dreymir um að gera það í lögreglubíl
og að vera í járnum ]



[ það er allt í lagi
þó við séum þrjú
stundum er það betra ]



[ ég bý ekki lengur heima hjá mér
þú mátt koma hvenær sem þú vilt ]



[ <center>ZVXCXÉGLSMMX
        WWQERERLXXKJ
        YYIDGRÖÐÁÆXL
        ÍZZMSF!!GGSÚÍX</center> ]



[ það verður sprenging ]



[ síðan er bara þögn ]



[ ein stund,eitt spor
í rétta átt,
stutt spor, löng spor
en engin átt! ]



[ Ég sendi þér rós,því þú átt mitt hjarta.
Faðma ég þig,og framtíð bjarta.
Þig vil ég elska,að eilífu sem nú.
Því okkar ást er hrein og trú. ]



[ Á mánudegi til mæðu,ég lagðist hjá læðu. 
Hún var með ljóta slæðu,og líktist fuglahræðu.                          Við reyndum að sofa saman,en mér fannst það bara ekki gaman.
Ég forða mér út í hvelli,og dyrum á eftir skelli.
En fyrir utan var hennar maður,og sá varð ekki glaður.
Hann sagði að ég hefði gert skyssu,og dró upp stóra byssu.
 
Og hann skaut mig. ]



[ Vil að þú snertir mig, 
hlýjir mér,
sért hjá mér,
alltaf. ]



[ Hljóðlát byggð og hrörleg
hús við augum blasa.
Ákefð enga að sjá,
andartak fyrir ber
svip af veröld sem var. ]



[ Hefur þig einhvern tímann 
langaði að henda 
götóttum sokki í klósettið 

en hætt við vegna hræðslu 
um að það myndi stíflast? ]



[ Ég væri eflaust,
með fiðring í maganum
útaf þér

ef mér væri ekki svona 
ótrúlega óglatt
útaf hamborgaranum 
sem ég
keypti á tilboði í dag. ]



[ alltaf þegar dyrnar opnast 

sæti ég færis 
að skjóta mér inn um gættina 

en geng á veggi 

og get ekki látið eins og ekkert sé 
með allar þessar kúlur 
á enninu 

og út um allt 

forvitin augu 
sem fylgja mér 

hvert fótspor 

hvar er eiginlega 
inngönguleiðin í álfahólinn ? ]



[ Ég elska þegar þú horfir á mig
Ég elska þegar þú hringir í mig.
Ég elska þegar þú snertir mig.
Ég elska þegar þú sefur hjá mér.
Ég elska þegar þú kyssir mig.

Ég þoli ekki að vinir mínir hati þig.
Ég þoli ekki þegar þú sýgur þetta í nösina.
Ég þoli ekki þegar þú býður mér að sjúga í nösina.
Ég þoli ekki hvernig hún horfir á þig.
Ég þoli ekki þegar þú hefur ekki tíma fyrir mig.

Hvort elska ég þig eða þoli þig ekki ? ]



[ Mamma og pabbi ég samhryggist,
Ég elska ykkur svo innilega og heitt
Því þið mig hafið misst
Fyrir vopnið beitt

Elsku mamma og pabbi
Ég sakna ykkar sárt...
elskan hættu þessu labbi
Mitt líf var ekki nógu klárt...

Ég veit ey hvað skal segja
Nema takk fyrir mig...
Mamma og pabbi, ég er að deyja
og ástin mín ég elska þig...

Fyrirgefðu mér elsku ástin mín
ég fór frá þér svo fljótt...
dóttir okkar sem nú er þín
þar sem þú komst til hjálpar svo skjótt... ]



[ Hvað er eiginlega í gangi
Hvernig er heimurinn að verða
Nú á ég fullt í fangi
því ég þarf mig nú að herða

Hversu slæmt getur þetta orðið
meðan öllum er alveg sama
Og allt ruglið við borðið
þetta eilífa, endalausa drama

Mér líður frekar illa
enginn það skilur vel
en í kvöld ég ætla mig að fylla
svo ég eymd mína fel

Hvað gengur á!!!
Hvað er í gangi!!!
ég vil það fá að sjá...
áður en ég í snörunni hangi... ]



[ This is a story of me
It’s just a little story for you
I only think you can see
Blind justice is true.

This isn’t good
This is just bad
I’m walking in the neighbourhood
I can see that you’re very sad

Blind justice is bad
Because justice shouldn’t be blind
I’m very up sad
Because you, I couldn’t find

All I want is world peace
You won’t leave me
I beg you please
Can you just set me free? ]



[ In my mind
In my dream
I am blind
by the stream.

In my head
In my soul
You are dead
And my love you stole

In my mind
In my soul
I was blind
By the love you stole

With your kiss
On my lips
I will miss
all your ships

With my love
in your heart
It comes from above
Don’t tear it a part ]



[ I don’t understand why
I was left here
I just sit here and cry
and I stand where?

It’s always me
I don’t know why
I hope you can see
I stand here and cry…

I don’t want to leave you here
But you’ve already left me
I wish you could care
That this thing was meant to be…

I feel so cold
I’m just freezing
I hope you get bold
I’m not teasing

I mean the words I say
Nothing can change it
Don’t take them away
Just listen to them a little bit.

You are just the same
A fool like every other men
I stopped playing the game
And now I need a pen. ]



[ Einu sinni var kona,
sem átti mann.
Þau voru eitt sinn í golfi,
og konan vann.

Hún vann með fáum höggum,
Svo hún fékk par.
Þá heyrðist manninum hann heyra.
Nokkrum röddum.

Ást er fullkomið ''par''. ]



[ ...ástin fullkomin.
Og er það ennþá.
...hamingjan nóg.
Og er það ennþá.
...skein stjarna á himninum.
Og er það ennþá.
...var ég að skrifa þetta ljóð.
Og er það ennþá.

Höfundur: Margrét Lena ]



[ Ég þrái að hitta þig núna.
Verð að fá þig.
Ræð ekki við mig. ]



[ Fyllerí í kvöld ?
Fokk já.
Djöfull skal ég fara í sleik,
og djamma síðan,
þar til ég drepst.
Fokk já.
Drullu gott plan
ertu ekki geim ? ]



[ Mér finnst þú æði
þó ég hafi smakkað þitt sæði
og það víst enn um líkama minn flæði

Þó vil ég vinur þinn vera 
ogmeð þér þínar áhyggjur bera
þó þú þig stundum viljir skera

Því vinur minn kær
þó við höfum kinnst í gær
þá finnst mér þú æði ]



[ Ég er ringluð!
Segi eitt en meina annað.
Farin að líkjast þeim sem ég mest hata,
við erum ekki svo ólíkar ég og hún.

Hvorn á ég að velja?
Stundum er ást bara ekki nóg.
Hún stoppaði mig ekki seinast; 
ég særði hann, ég veit!

Hrædd um að hlutir endurtaki sig,
ég geri honum það sama hún gerði honum;
við erum ekki svo ólíkar ég og hún.

Ég er ringluð! ]



[ Ég er búin að segja þér það
margoft.
Þeir eru allir eins,
sem nálgast þig
í glasi graðir.

Þeir mundu taka þig
þótt þú værir 
með afmyndað andlit
og þroska á við tveggjárabarn
bara
af því að
þú notar skálastærð
DD.

Þú ert frábær eins og þú ert.

Ekki týna persónuleikanum,
niður á milli brjóstanna. ]



[ Hann stígur út úr bílnum,
þakkar konu sinni fyrir aksturinn,
veifa til dóttur sinnar.
" Ég er farinn í vinnuna " segir hann

og fer á barinn. ]



[ Hver sá andardráttur er ég dreg
sársaukafyllri verður og er.
Fara ég þarf nú burt frá þér,
æj, fyrirgefðu mér.

Hugsanir mínar vaða í blóði
ég meinti hvert einasta orð,
nú ég fer með litlu hljóði
syng mig inn á dauðans borð.

Hræðslan heltekur mig
hræðslan við að mistakast
hræðslan við að missa þig
skyldi þessi tilraun takast ?

Þú veist allt um tilfinningar mínar
sem ég hef borið í þinn garð.
þú heldur að mér sé sama um þjáningu þína
er ég hverf í dauðans skarð. 

Hvað ég ætti að segja hér
veit ég því miður ei
hvernig ég á að kveðja og segja þér
að ég sé á leið burt í kyrrþey.

Þú veist að allt sem ég sagði
var satt og rétt, ég sagðist skyldu reyna að
fara aldrei frá þér, stundum ég bara þagði
æj, þú veist hvað ég meina

allt þetta tal um eilífðarást
fékk mig til að hugsa og spá..
ég vil ekki að þú þurfir að þjást, 
sé bara eina leið og hún inniheldur að fara þér frá.

þú virðist geta horft á mig og dæmt,
dæmt hvernig mér líður, hvort það sé eitthvað að.
ég lýg vísvitandi af þér, það er heldur tæpt
að ég vil ekki íþyngja þér með vandamálum mínum.

Hver sá andardráttur er ég dreg
sársaukafyllri verður og er.
Fara ég þarf nú burt frá þér,
æj, fyrirgefðu mér. ]



[ Næturnar hér á klakanum
orðnar svo undur bjartar
norðurljósin hætt að sjást
og himinininn af engum stjörnum skartar.

hugsa til þín dag og nótt
sef nú voða lítið
dreymir um að faðma þig
mér finnst þetta svoítið skrýtið

ég vil vera með þér að eilífu
að eilífu ég verð með þér
ef ég fengi að ráða, þá er ég og þú
það eina sem skiptir máli og að þú sért með mér <33

var farin að gefa upp vonina
en einn dimman janúardag
þá skaust þú upp kollinum
og ég ákvað að semja lag

augun grá sem tunglið,
hár þitt ljóst sem skýin,
fegurð þín svo ómælanleg
fljúgum saman í fríin

ég vil vera með þér að eilífu
að eilífu ég verð með þér
ef ég fengi að ráða, þá er ég og þú
það eina sem skiptir máli og að þú sért með mér <33

ég hætti um stund að semja
þá fólk fór að emja
gefur oftast skít í mig
en nú fæ ég að velja

fólkið heldur að það geti
að eilífu án mín verið
ég hverf í smástund 
og fólkið bara af vitinu fer

ég vil vera með þér að eilífu
að eilífu ég verð með þér
ef ég fengi að ráða, þá er ég og þú
það eina sem skiptir máli og að þú sért með mér <33

ég veit að ég er ekki
það besta sem þú getur valið þér
þú hefur úr mörgu að velja
en ég er fegin að þú viljir vera með mér

ég er svo fáránlega ástfangin af þér
ástin bara vex með hverjum deginum
þú sýnir stöðugt betri hlið á þér
við skulum aldrei stíga úr ástarteiginum

ég vil vera með þér að eilífu
að eilífu ég verð með þér
ef ég fengi að ráða, þá er ég og þú
það eina sem skiptir máli og að þú sért með mér <33
			
			</33</33</33</33 ]



[ I was walkin down this empty road
listening to a sad,sad song
as i walked along an empty boat
realised it was you i missed all along

i jumped and i dared
and i felt so cold
but you were always there
but i had to go...

you know that soon i will go
go away, fly away
someplace better i am gonna go
i am gonna go away, fly away

together we have no time
no past, no future
forever you will be mine
and so long also a coucher

i love you more than anyone
never felt like this before
i can’t even write a song
i hope this will later become more

you know that soon i will go
go away, fly away
someplace better
i am gonna go away, fly away

more than just a fling
cuz i know that this is something real
it makes me feel so happy i could sing
but still i wanna make a deal..

about me and you
and my time on earth
about me and you
and what’s this love worth

you know that soon i will go
go away, fly away
someplace better i am gonna go
i am gonna go away, fly away 

i know that this is hard to believe
but we both know that this is for best
and this will be such a relieve
and you will be happy in the rest..

i have thougt about this for so long
thought and prepared
never felt this love so strong
promise me you won’t be scared..

you know that soon i will go
go away, fly away
someplace better i am gonna go
i am gonna go away, fly away (x3) ]



[ En hvað heimurinn væri góður
Ef allir væru eins og þú
Engar grænar baunirog frelsis áróður
Ef allir væru eins og þú

Verst væri að ef að allir væru eins og þú
Hvern ætti ég þá að velja ?
Myndi ég þekkja þig frá þér ?
Kannski ég ætti að bíða og vera þér trú

Ég hef gert þau mistök að halda
Að lífið væri betra án þín
Hefði betur átt að slá mig kalda
Heldur en að vera án þín

Fyrirgefðu mér, að ég skyldi halda
Að lífið væri betra án þín
Komst að öðru, veröldin kalda
Þú ert hin ólýsanlega orka mín

Ég er ekkert án þín og þarfnast
Þín meira en matar,vatns og lofts
Ég skal sinna þínum þörfum
og þess sem þú vilt krefjast

ég bað þig um annað tækifæri
ég veit að aðrir eru fiskar í sjó
ég rétti þér veiðifæri
ég kastaði í þig snjó

aldrei fara frá mér
ég skal ekki fara frá þér
ég og þú, að eilífu
æh, fyrirgefðu mér

ég fylgi þér nú 
ég fylgdi þér þá
og mun fylgja þér 
ávallt og alltaf


nú erum við saman
og höfum það svo gaman
sofnaði áður grátandi 
en nú bara brosandi

þú veist um eina ákvörðun
sem ég hefi tekið
og ég veit þú ert ekki sáttur
þeim sannleika hefur’ekki lekið

ég þarf samt að framfylgja þessu
er ég hefi ákveðið
það er einhver rödd sem á mig öskrar
að sál mín eigi að kremja í klessu

hef hætt við oft áður,
en nei ekk’í þetta sinn
mér þykir það leitt
en nú er það of seint

að yfirgefa þig er 
það versta sem ég get gert
fyrir þig..
en besta undankomuleiðin fyrir mig.. ]



[ Fötin eru dauð á gólfinu
Diskarnir í dái á borðinu
Glösin eru ekki til.
Stundum er loftið svo þykkt
að erfitt er að sjá í gegn.
Einstaka sinnum gægjist rós
út úr myrkrinu
sem brosir;
loftið léttist
og myrkrið þynnist.

Svo er dregið fyrir á nýjan leik. ]



[ Seems like yesterday 
I rode my bike down the street
Screaming with joy.

Seems like yesterday
I looked at my sister
-red hair and blue eyes-
for the first time

Seems like yesterday
I watched astupid movie
With my friends,
eating microwave popcorn.

Where am I now?
Not here anymore
-That’s for sure...

Seems like yestersday
I watched my sister
dancing in a new dress
with her best friend

Seems like yesterday
I pulled down my pants
and mooned the street
as people walked by my window

Seems like yesterday
I felt so lucky
as I kissed a girl
for the first time

Where am I now?
Not here anymore
-That’s for sure...

Seems like yesterday
I smiled at the future
-Happy
about what was to come....

Where am I now?
Not here anymore
-That’s for sure... ]



[ Þunga byrði ber
lítið ágengt er
get ei gengið
áfram lengi
mikið þyngir mér 

Sendu englaher
Guð að bjarga mér
heyr mig kalla 
hrópa, gjalla 
upp í himinhvel

Guð ég treysti þér
alla mig þér fel
Frið að færa,
endurnæra
lítið hugarþel

Hvíslar því að mér
að byrði mína ber	
Lofgjörð tæra
þér vil færa
uns til þín ég fer ]



[ Reyndu að brúa með mér bilið
milli dýrslegra hvata
og hugmynda mann-SKEPNUNNAR
um manninn sem viti borna veru
æðri öllum öðrum

Taktu mig núna
fast og harkalega
eins og villidýr
Ríddu mér

En vertu síðan ljúfur á morgun
meyr og örlítið rómantískur
Bræddu mig

Þá renn ég ljúflega niður
af stólnum

Bleyða! ]



[ mitt helsta afrek
var að endurspegla sólina
með látúnsbarka mínum

þegar síðan rigndi 
ryðgaði ég

svo ég varð ófær 
um frekara gól ]



[ Feita barnið
er miklu feitara 
í eigin augum
en allra annarra

Feita barnið 
fær að heyra
um líkamsástand sitt
á hverjum degi

Feita barnið 
veit ekki 
að börn eru grimm
og vita ekki betur

Feita barnið
fer í megrun
og segir stíð á hendur 
sálrænum vandamálum

Feita barnið
verður fullorðið
og sér öll hin börnin
orðin fullorðin og feit ]



[ Legg mikið uppúr 
að líta vel út

Legg tvo og tvo saman
það dugar ekki til

Legg augun aftur
sé í hugskoti mínu
hégómann tröllríða alþýðunni  

Legg það ekki á mig 
að heyja styrjöld
við óvægin lúxusvandamál

Legg eyru við hlustir
heyri niðurbæld öskur 
frá stríðshrjáðum löndum 
og flissið í heimsendi sem nálgast ]



[ Hér
er himininn alltaf grár
til að varpa réttu ljósi
á melankólískar hugrenningar 
okkar Íslendinga

Íslendinga
sem lítilsvirða veðurfarið
trekk í trekk
klæða sig léttvæglega
í norðanátt og slyddu

Slyddu
sem bylur á landanum
hvort sem eru jól eða maí 
og allir fanga í netið
hina árlegu flensu ]



[ undir þakglugga
við eldhúsborð
mót suðandi ískáp
og fölum tölvuskjá

verður seint ráðin bót
á vandamálum heimsins

ekki í eldheitum umræðum
á kaffihúsum
í heitapottum
né heldur á alþingi

orð eru ekki jafn máttug
og menn halda
menn eru máttugir
einn og einn í einu ]



[ Mér er skapi næst
að sníkja skaðabætur
fyrir glaðninginn
sem þú skildir eftir þig
í þrjá daga

eftir ævintýrið okkar
á sveittu almenningssalerninu

En mér þykir allt of vænt um þig
Heilagur, blóðugur sannleikur ]



[ finnurðu nístíngskaldan sannleikann
fara um þig þvölum höndum?

hann mer þig eins og eggjaskurn

þú heldur að hann bíti ekki fastar 
en svo að þú höndlir

orð hans eru beitt

nú viltu að hann þagni

svo þú breiðir yfir hann tortryggni
og kæfir hann með vantrú í nótt ]



[ Ég dreg þig nær og nær,
steini ég hendi þig í, 
þú í brunninn dettur, 
andlit þitt upp sprettur,
ég sýp hveljur ,
mín hugsar til baka þegar þú varst fanginn selur. ]



[ Stundum finnst mér lífið 
vera eins og myglað epli, 
maður finnur ekki mygluna 
fyrr en maður hefur smakkað á því ]



[ Dagur sem ég gleymi aldrei,
hjartað tók kipp,
allt annað fölnaði,
augu okkar mættust,
allt varð rétt.

Dagur sem ég gleymi aldrei,
er sem heltekinn, ástfanginn,
engill í dulargervi,
lífið sem ég vildi,
allt varð rétt.

Dagur sem ég gleymi aldrei,
svo mikil breyting,
svo mikill söknuður,
en hittumst svo á ný,
allt varð rétt.

Dagur sem ég gleymi aldrei,
sársauki umlykur mig,
stingur mig,
svo hitti ég þig,
allt varð rétt.

Dagur sem ég gleymi aldrei,
tíminn stöðvaðist,
andráttur þinn sem tónlist,
ég og þú, 
allt er rétt. ]



[ I pray for you everyday.
I lost the way I say.
Can you help me and show me the way.
and in belief of you, I’m gay.

Chorus: 
Here I am, Jesus,
standing here with you my friend.
:;:All along:;:
:;:Everyday:;:

I will worship you,
all that things you do.
Hey you there, can I :;:coming through:;:
I’m your master and I can show you my way.

Chorus:

Bridge: 
You turn on the ligth, in my heart. 
That ligth is made for you.
This light so warm and also brigth.
You talk in to my heart and say it to me. 

Chorus: 
Here I am, my people,
Standing here with you my friends.
:;:All along:;:
:;: Everyday:;: ]



[ After all this time
I'm getting more lonely than ever
I wish you were mine
And we'll be together forever

I shut myself in a prison of loneliness
Where no one believes in true happiness
Where I'm getting a kind of faithless
I need to get out

Honey, I need you more than ever
I never realised it before
That we were ment to be together
I just could love you much more

But in a perfect plan
There's always an error
A lonely girl and a lonely man
Involved in emotion of terror

For you I would die
When I look into your eyes
Whenever you walk by
Oh, the pain, for you I will die

But a sorry story has been told
You made me kill myself
And for you, my soul I sold
And I'm dead and it's your fault

Even now when I'm dead
There are so many things left unsaid
So much pain in me
But still, I believe that you and me were ment to be ]



[ Hvað mundi gerast ef tunglið springur?,
mundi þá jörðin fara eins og byssukúla 
sem er skotið er úr byssu 
og lendir á vegg og kúlan springur.
Jörðin fer örugglega af sporbaug 
eða allt líf þurkast af jörðinni. 

Hvað mundi gerast ef tunglið springur?
Þá mundi ekki verða nótt og dagur, 
og flóð og fjara hættir,

Mamma!. veistu hvort það sé gott eða slæmt?? ]



[ Erindi 1 

Blue moon, rising up 
To the sun up on the sky. 
Cloud’s dancing, don’t worry
I will save your live

Viðlag... 

I will see your angel dancing around
I will see your angel play with my smile
I will see you angel falling two tears 
Two tears from heaven
Tears from heaven

Erindi 2

I’m losing, my mind,
About you Jesus Krist
Angels coming,angels take me
To the sun up on the sky

Viðlag...

Gítarsóló
 
Viðlag... ]



[ Kannski hafðir þú rétt fyrir þér,
kannski ekki.
Hverju breytir það.
hver við erum?

Ástin er eilíf,
hún verður alltaf hér.
Af hverju ætti að breyta því,
hvað við gömul erum.

Fjögur ár eru ekkert,
ekki á milli okkar.
Við komumst í gengum allt 
líka þennan ótta.

Ég hélt að þetta myndi ganga,
greinlega ekki.
Við fórum bæði,
hvor frá öðru.

Ég elska þig,
mun alltaf gera.
Þótt þú farinn ert,
mun ég aldrei þér gleyma. ]



[ Röddin þín er farin
ég er út marin
Þú varst minn
annan ég finn

ég er særð
ég var færð
í annan heim
sem er ekkert 'seim' 

ljúgðu
fljúgðu
það falla engin tár
þótt ég sé sár

láttu ekki svona
hættu að vona
ég er farin
nú ert þú marinn. ]



[ Er inn í herbergi
læst þar inni
hugsandi um tilveruna
hví lenti þetta á mig

Ég leitaði allstaðar
af spurningum og svörum
en eina sem ég fékk
voru spurningar á vörum

Ef þú meintir ekkert með því
af hverju leiddirðu mig áfram
heimsk eins og vanalega
hugsandi áfram

Þú særðir mig
vonandi fattarðu það núna
hversu djúpt inni í sálir
annarra manna
þú getur farið

Dimmt inn í herbergi
ein þar inni
hvers vegna?
hver er ég? ]



[ Kjartan reiðir keyrið hátt  
kastast tagl með róti.        
En hefði Telpa meiri mátt      
myndi hún slá á móti. ]



[ Jörðin myrkvaðist
Fortjaldið rifnaði í tvennt
í einum rykk

þú sagðir mig seka
seinna sá ég
að afbrýði olli þar engu
heldur það 
að þú sagðir mig seka

ég ríf ekkert
ég hverf

dreg minn helming tjaldsins með
upp úr votri jörðinni

þú rífst
og tjaldið þitt brennur hægt ]



[ Gangi á vestan vindur
víkur burt þokan grá.
Þá birtist Bagálstindur 
bæ mínum heiman frá. ]



[ hjartað tekur aukaslag
eins og í bridds
eða eins og ég ímynda mér
að það væri í bridds
ef ég kynni reglurnar

með bómull í hálsinum
styn upp einhverju
sem hljómaði vel einhvers staðar
á milli heila og vara
en farmurinn datt af á leiðinni
og út brunar tómur redneck pallbíll

bílstjórinn undir áhrifum

svo margt sem ég vildi segja
svo margt sem ég vildi trúa
þér fyrir
eins og ég ímynda mér
að það væri í tilhugalífi
ef ég kynni reglurnar

best að þegja bara
þú þegir líka

þegjum saman ]



[ Endalaust virðist í umræðum
allt sem konurnar varðar.
Svo lenda sumir í vandræðum
séu þær ekki barðar. ]



[ Dómarinn hvítlaukur
vísar á engifer 
að gera eitthvað í sínum málum
ekki er það sítrónunni að kenna
að piparinn tekur enga ábyrgð á lífi sínu
og allt er farið fjandans til

niður

og hringvöðvinn úr sér genginn
vegna áralangrar ofnotkunar
á ís

Rétti er slitið
sökudólgurinn gengur laus

veiran sjálf ]



[ Poem after poem
I struggle for hours
Without satisfaction or joy
I realize that all I have
is nothing spectacular
and I have no powers

I am but human
in these crazy times
and start to question myself
what if I , and only what if
I am not meant to survive

Spiritual awareness
What does that mean ?
is it a joke
for now I have but no dreams
no hopes or fears
for I am only ... A machine ]



[ Þær líða hjá
minningarnar
eins og áttaþúsund lítil frímerki

ég fæ hnút í magann
og spennist upp
því háfurinn minn er ekki nógu stór
til að fanga þau öll

ég gríp eitt á lofti
en missi það strax aftur
það var martröð
sem varð að veruleika

litla ljóta frímerkið

ég gríp annað
og brosi
fer heim
og fróa mér til morguns
við tilhugsunina um þig

fallega litla frímerkið ]



[ Gull, reykelsi og ...

...myrra?

Hvílík vitfirra.

Held ég hefði frekar beðið um 
bleyjur, barnamat
og lægri leikskólagjöld í jólagjöf.

Virkjanir, vændi og ... 

...álver?

Biddu fyrir þér! ]



[ Hún situr þÖgul
bíður eftir demÖntum og satíni
og hestvagni að bera hana á brott

Hún klæðist glerskóm
kveikir í sígarettu
og makar á sig Öskunni af stubbnum á eftir

Hún lifir í ævintýri
loksins er hún orðin nógu gÖmul
til að geta gift sig prinsi

og hann má alveg skera af henni tærnar ]



[ Ég stóð í sakleysi mínu
bíðandi eftir lyftunni
og tók eftir því
að það horfðu tvær
eldri manneskjur
á mig með þungum augum.

Ég sem er ungur að árum
hress og með allt 
í toppstandi á
samkvæmt öllu 
á að nota stigann

Ég leit á eldra fólkið
beygði mig niður
og þóttist vera afskaplega
illt í hnénu og lét
mig hverfa inn í lyftuna

Svo er bara spurning 
hvort ég hafi leikið
hnémeiðslin nógu vel
til að sannfæra fólkið ]



[ Vináttu þinni ég vil aldrei glata
Ég hljóma kannski eins og biluð plata
Þú ert mér allt
Með þér er mér aldrei kalt

Þegar sorgin sækir að mér
Vil ég bara vera með þér
Þú ert svo yndæl
Þetta hljómar kannski sem væmið væl

Vinátta í 17ár
Þú þurkar burtu mín tár
Í gegnum súrt og sætt
Aldrei getur neinn vináttu okkar tætt

Bestu vinkonur um árabil
Það ég bara vil
Í hjarta mínu áttu stað
Ég vildi bara segja þér það ]



[ Through long abandoned levels and roads they went,
rushing, yet they wake no sleeper.
You may hear the colors rising louder,
O so quietly they go. Into the churchyard,
the airy kisses from an golden yew,
the billboards read between the lines,
my dear, indeed their signs show us love;
they care for the future of this city
whose O so in blossom this spring.
Ring! Ring the bells! Rose-pedals on thousand floors,
silver strings of all instruments agree.
With every step a heart anews. ]



[ A lily attached to her hair, shaping the heartlands,
lulling all public meetings; the speaker is offically dead,
gladly paused and stared. The Blues gives a smile,
until these fingertips have reached a mile.
Yesterday´s thunders rumbling in the sky,
they won´t be heard for her beauty shouts louder,
--they won´t even try. ]



[ The fallen archangel with flattened wings,
one who couldn´t bear, O in Heaven they sing.
An outlaw lonesome he plays on his strings,
O the blackest harp he owns with pride.
mooching around down under,
living in a two men´s grave,
lonely, always will be, having only a man
and wife by his side, both past away. ]



[ ég 
þarf
einhvern

sem 
segir mér 
að ég sé í lagi

eða

að minnsta kosti
næstum því normal

þegar ég efast um sjálfa mig

ég þarf ekki þann

sem segir mér að leita læknis
til að laga

mig

að norminu ]



[ Brátt verður fall
og dögg fyrir sólu
er ég kem upp á yfirborð jarðar
ég rís uppúr hafi 
og finn þar huggun
í þér er þú segir mér
þína lífsins sögu

Hjarta mitt að eilífu á nálum
og ég taugaveiklaður verð
ég mun ætíð þinn vera
og steypist í svall
en á endanum mun ég gleymast ]



[ Ég stend í sturtu.
Er.
Orðin fá nýja merkingu,
litirnir meiri dýpt.

Ég stend í sturtu.
Læt hitann og kuldann hríslast niður bakið á mér
og furða mig á því að þetta skuli geta haldið svona áfram
áfram og áfram,
enginn endir.

Ég veit að endirinn kemur þegar egóið vaknar
en núna er aðeins ég og vatnið
og ekkert annað.

Strætó keyrir framhjá
fullur af fólki í leit að vatninu,
á leið í vinnu eða heim,
eða eitthvert annað.
Bara ef þau vissu að þau væru í vatninu,
vissu að þau gætu verið
bara verið
verið hrein,
verið frjáls,
verið,
þá væri heimurinn öðruvísi staður.

Ég tárast
og veit að þetta verður allt í lagi. ]



[ Ég myndi óska þess að þú værir hér.
Óska þess að þér væri ekki sama um mig.
Óska þess að þú elskir mig.
Óska þess að þú sérð ekkert annað en mig.
Óska þess að þú hugsar sífellt um mig.

Óska þess að þú værir til. ]



[ Ópið sker loftið og svartur köttur stekkur úr skelkaður úr tré. 
Myrkrið færist yfir
og þrumurnar og regnið yfirgnæfa allt. 
Í fjarska má sjá hóp af krákum
sitja á þaki
kirkjunnar. 

Þjáningin skín úr augum hennar.

En svo er eins og allt verði hljótt,
myrkrið fer
og í litla húsinu birtir til.

Lítið líf kom í heiminn,
hamingjan og tárin
og ástin
vinna bug á óttanum í myrkrinu

barn er fætt. ]



[ Lófarnir svitna við svörtu klessuna
Ég horfi bara og hugsa hvað er undir okkur
Ég finn stafina skrifast á mig
Biluð manneskja

Ég er varanlegur gestur hér
Það eina sem heldur mér edrú
er að þú ert ekki í samhengi við allt
ég sé að ég ætti að fara 

partur af okkur sefur hér ]



[ An elderly clerk raised the white flag, at half-mast
he stopped, and the steady wind showed us a quote;
"I apologise."
And O how peacefully he asked us to leave,
he needs some spare time with his dead wife.
He may be a murderer at the age of seventy,
yet we left him in peace, it was enough to see him cry.

Amid the lilac stands fronting,
solitary, passing each side of the lanes,

nocturnally, withdrawn and with itself, and the flambeaus of the night, doused and hidden in the center of the farmyard, yet winding the sunbeam´s shelters too dry. With its halo draped in black, the distance in oneself and others, others who dwell under hundreds of knurls and a sprig of ever-altering moon, uprising violets uprooted and eradicated slowly, slantingly they grew and now heading inwards, in the midst of here and there, unseen orchards and unmade bouquets, sad orbs dropt nowhere and everywhere in the night, alone and never to be enfolded; concluded and gone.

Dim you are,
our Inferior,
mews of this lot,
Death´s outlet song.

Stars tarrying too high and distant yet patiently over the lough, tallying the sky and flooding the night, with rosy hermit birds circling over us and those who were, fainting dark of swarthy victorious psalmody swivel onwards and finally leaves the scene, never to be seen by tomorrow or future screens.

O southern Death, sailing the heaven,
with loaded arms I will cover you,
by early lilies and dandelions I circumfuse you.
Yes, O southern Death, indeed they surround and jail,
here and there they immure, now you are aware.

The coming eve, enveloping man and land, over the homesteads and prospective cities, oncoming business of enrapture and tall public buildings, where pewees are bat-eyed and swarm without luminous days. Where the grass is plastic and dapple-gray, and where impound freedom exists. It´s a loud inhuman song, where everything goes. And the palings alongside the walkways, seemingly followed up with houses alway by our side, dissatisfied I must say.

My child,
you should hang on.
The dawn paces early
and soon will reach a fall.
This wondrous singer,
the one you hear;
this is not a dreamland,
hush, don´t be scared.

And for a mile and mile the carol continues, and its charms rapt me with aerial silver faces of the character. Even though with all my poems I cannot describe the moment of this, these tumbling notes of flow and wilderness of this gnu escaping from its nature, the fife of this airy nature, its outback and itself, the lilac is the face. I´m the child, I´m the young listener, learning how life leaves us unimpressed. Pristine love is you and me, how we distance ourselves; where should we seek?

(&#8220;Skies are blue,
me and you
should hold on.&#8221;)

Now while I sat in the day, I saw the many-moving wheels, my comrades in the evening and the bashful singer picking out in the background, the shy she-bird and its groom waltzing atop of the ghostly pines, the dimness tonight is soothing, serenely arriving towards a thoughtful dawn. Ascend! Ascend! Ascend! Come to us universally, high-spread love and life. But suddenly, I remembered, this was tonight only. After a few drink I stood up, dances for thee I propose, tonight we dance. Tomorrow we remain our musing.

From the well-closed doors,
the blackest nest enshrining your heartlands,
Whist! Noiselessly come forward, milady,
rush O softly and still.
Let this love be,
and this time to be whole,
not drunken nor with vacuous soul.
Undeceive the locks, tenderly,
strong is the hold on love.
O how the hearths await in a silent form,
for us, ever patiently.

And the ever-returning forenoon invites us, ever-returning mourn and shroud, a shade of raindrops abreast, crossing a land and land, smallholdings and provinces, by the tall-growing lilac-bushes the tearful woe of the night sighs, mice parades and debris flirts with a root, from gray turning black, Death, my knowledge of you is clear and sane. But for a moment I linger, for the lustrous flashback detains me, this happened a many year ago. Before a childhood long gone, the coffin had a name. Bristol, you the city of lost, dozy crows on lightposts and pinnace of limited wars. Your name has been written over and over again, and this passé clock is still ticking.

The yield of the downcast shall come presently, the king-bird warbles whole-heartedly along with sea-winds blown from the east and west. Death, come forward! Come and play with me, all of us and the rest!

(Till late morn the farmers agonise with pride, once they were six hundred but now only five.)

The great stars are now the little ones, the minute dusk shrinks while the ravening clouds devour all, all beauty and sorrow, all granges and havens, all children and old, render down all open houses, all chapels were burnt; the syndrome whole.

This verse is for you,
emissary.

Morrow the night for us,
graciously. ]



[ Tómleiki.
Hugurinn þungur.
Dauft og leitt.
Ég er ekkert.
Ég verð ekkert.
Eða hvað?
Er ég eitthvað?
Get ég eitthvað?
Mér finnst ég ekki geta neitt.
Finnst ég ekki vera neitt.
Ég bara er.
Ónothæf  og með þungan huga.
Hvað er ég eiginlega að gera hérna? ]



[ Sjónvarpsumræðurnar:
Framsókn og Sjálfstæðið forhertir stóðu,
frakkir og töluðu um kaupmátt í blóma.
Hjá öryrkjum sögðu þeir allt vera í góðu
og eldri borgararnir hefðu kjör til sóma.

Afstaða öryrkjans:
Alveg blöskrar mér það sem bullað er,
af bófum þeim er smælingjana plaga.
Ef kjósendurnir gætu tekið mark á mér,
mætti ég kannske vænta betri daga.

Kosningatölur:
Tölur oss sýna að siðlaus er vor þjóð,
Sjálfstæðiskosning eykur ekki hróð.
Féfletting aumingja færst hefur í móð
og fátækragildran, tekur þeim blóð.

Kosningaúrslit:
Illa hnaut Framsóknarflokkurinn,
féllu hjúin Bjartmars og Jón.
Í Ríkisstjórn vill hann þó aftur inn,
eflaust til að vinna meira tjón.

Ríkisstjórnarslit: 17. 5.
Aftur hnaut Framsóknarforinginn,
flæmdur úr Ríkisstjórn burt.
Fréttist að sjálfstæðisforkólfurinn,
falleri nú Sólrúnu með kurt. 

Söngur Lævirkjans:
Gibba, gibba, græn eru heyin,
gibba, gibba, ertu ekki fegin?
Gott hefur þótt að vera legin!

Komin á koppinn 22. 5.
Komin er stjórn þó mikið bæri á milli.
Mun vera stærri en þekkst hefur áður.
Skyldi Krataforinn hafa samið af snilli,
og sveltandi aumingi verði eigi hrjáður?

Sáttmálinn óljós:
Telja þeir að gamlingjarnir fái sína fylli
og félaus öryrki verði ei lengur smáður?
Má ætla að óréttinn þeir samstíga stilli
og sturlaður sem áður verði ekki dáður?

Huggun smælingjans:
Ekki get ég aðstoðað með huggunum!
,,Allir eru nú fiskarnir með uggunum!!!” ]



[ Það er myrkur í þér 
illska sem ekki á að vera hér 
Þú varst eitt sinn saklaus sál
sem færð var í hlekki 
Nú situr þú í rökkrinu 
og eyðir endalausri nótt 
í ljóta hrekki
Hræddir eru heimamenn
við framgöngu þína
Birta og von komið til mín 
Ljósið skín og myrkrið dvínar 
Hér átt þú ekki heima 
Hverf þú á braut 
og aldrei snúðu við 
leggstu til hvílu og sofðu 
sofðu vært
sofðu rótt
loksins býður lífið þér góða nótt ]



[ Það er fullt tungl 
tunglskinið læðist inn um gluggann minn
Ég ligg andvaka og horfi á þig
Þú situr andspænis mér og starir
þú starir á mig
Ertu til í alvörunni ?
eða er mig að dreyma ?
Andlit þitt svo hvítt
hvítt eins og fönnin sem féll í gær
Augu þín svo tóm
tilfinningalaus
Hendur þínar, beinaberar
teygja sig í átt að mér
Skuggi þinn dansar á veggjunum 
er þú færist nær og nær
Aðeins þá fæ ég skilið
að þú ert ekki af þessum heimi 
og þú fylgist með mér! ]



[ ég er búin að sitja
á sama stað
í sömu stellingu
í allan dag

ég fæ vöðvabólgu
(afþví ég sit í heimskulegri stellingu)
skrifkrampa
(afþví ég held of fast um pennann)
hausverk
(afþví ég einblíni á glósurnar)

samt er ég engu nær ]



[ Ég vildi ég ætti kristalskúlu 
þá væri ég alltaf að stjarfur 
að skoða framtíðina.

Mega gott bíó - og svo þægilegt,
upp á næstu skref.

"Ha, á ég að stíga eitt skref aftur?"
Eða:
"Já, ég á að dansa við Dóru, sem sagt," 
gæti ég sagt við kúluna gegnsæju
eftir smá "preview".

Í staðinn held ég á kúlulaga fiskabúri
og hristi það í von um það geti sagt mér 
einhvern djöfulinn um hvað koma skal.

En verð bara eylítið votur
og engu nær. Bókstaflega engu. ]



[ er fellur borgin
undir nýsnævið

og götuvélarnar
grafast undir

spor upp úr snjónum
einhverra svo léttra

hverra nema
naktra jakoba

þeir borða fræ
úr lófa mínum



allir sofa
allir sofa

nema ég og jakob ]



[ Held ég fari brátt á fætur
er með lúið rassagat
stúlkan hún er ósköp sætur
já hún er sko ekkert frat ]



[ hefur þú hitt fríða snót
auga mitt um hana hnjót
ei er hún með klumbufót
og ekki með skeggjarót ]



[ Váleg veröld
nálykt af númerum
lést 'ann úr leiðindum
lagermaður ]



[ Inni í holu brjósti
mínu
hef ég dúkað borð
fyrir þig
Garún, Garún
-fyrir þig.


Rauðvín í glösum
þar sem rosabaugur skín
sérðu ekki hvítan blett
í hnakka mínum
Garún, Garún?
Þar sem rosabaugur skín. ]



[ Spu
Spu mig
Spu þú
Spu aðallega ég
Spu okkur bæði
Spuuu ]



[ Vei hinum föllnu að rísa
Dagur er risinn, frændi fallinn
blóð mitt á jörðu, blóð mitt í jörðu
frændi farinn, frændi ávallt hér
ég er hér, ég er í paradís ]



[ (Hér er) saga
(Um) litningana hans afa
sem fóru (frá) pabba 
(til) mín.

Æiii það eru ekki til orð fyrir barnið mitt,ég vil eiga barn, hey ég veit: Sleppum afa...

(Hér er) saga 
(Um) litningana hans pabba
sem fóru (frá) mér
(til) barnsins míns.

Oó Barnabarnabarnið!!! ]



[ Ég hamast við að hjóla og synda,
heilsan batnar það má lofa.
Er nú orðinn úrvinda
og ætla bara að sofa. ]



[ Tískudrósir dreymir fé og frama,
frægðin tælir marga út í lönd.
Þykir flott að vera freknótt dama
og fíla sig í bikini á strönd. ]



[ það er gott að tár sjást ekki í rigningu
en það gerir þetta ekki betra
ég fæ ekki annað tækifæri
þegar þú fórst burt teigðist heimurinn
núna heyri ég bara bergmálið
það er sárt að vita að þú vissir ekki
hvað ég reyndi oft
það er erfitt að brosa 
þegar ég er fallin saman að innan
bergmálið hækkar enn meira
ég blekkti mig með tilhugsuninni
að þú vildir mér eitthvað
það er frekar sýnilegt núna 

þú verður aldrei minn
þú varst aldrei minn ]



[ Svartnættið heltekur mig
Tárin renna hægt niður vanga mína

Frammi heyrast glaðar raddir
Þau hlæja
En það er eitthvað sem heldur aftur af mér
Leyfir mér ekki að brosa
Né hlæja 
Eitthvað sem kremur hjartað
Og sýgur alla hamingju úr mér
Ekkert eftir til að brosa yfir
Né hlæja
Mér finnst ég vera að gefast upp
Oftar og oftar fæ ég þessa tilfinningu
Tilfinningu um að betra sé að gefast upp
Hætta bara öllu og fara
Fara á betri stað
Ef það er þá einhver

Tárin halda áfram að renna
Og augun sýna tómleika
Tómleikann sem er innra með mér


8. apríl ‘07 ]



[ Útá lífinu í nótt sannaðist það 
að það er hægt að kyssast blautum kossum
þótt bæði séu með gleraugu ]



[ ég sá þig í gær,
skellti mér inní blóma búð,
og keipti rós sem var til þín,
ég kom og brosti,
með rósina í hendi mér. ]



[ ég var í tölvutíma,
og sá þá ljóð.is,
skoðaði það og skráði mig,
lét nafnið mitt,
skildi ekki af hverju,
en byrjaði að skrifa ljóð,
sem var ekki nógu gott,
eftir nokkur ljóð kom það,
og það var um ljóð.is. ]



[ Scarce are the visitors under this skylight,
in a sudden, a dismount I heard, a maiden shared a breeze,
summary she was and raucous,
so distinctly supine´s on the living quarters.

'Well-met, stranger, how may I velvet you?'
Her clothes were abstracted with moiré,
yet so mouldy and pallid, ever so unacquainted.
I doubt this moment even today,

rancorous, so rancorous she was,
she didn´t speak at all.
Yet her utterance through a regard and skin,
plead for her a mile long geste.

Of death and sorrow and things to come,
about a spindly road and lowering floors,
in the darkling, quiet yet wailing,
this hearsay people´s alway drawing.

The completion of the raw quick;
the antiparallel wave is us,
wrought from distance and vicinity,
yet the midst is ever so far.

'See these lines, this air floating through and through,
these strings; we stand on them.
Do you notice how comfortable it is...
the ground?'

We won´t be here forever,
alas, it´s not even here. ]



[ Í heimsreisu áður héldu hraðan,
lausar við lífsins glingur,
léku við hvern fingur.

Með ferðagenin frá foreldrunum
flækist Magga firnin öll,
feikilega snjöll.

En Marta ferðast nú miklu meira,
fer sú heimshornanna milli,
hvílík snilli. ]



[ While the stars bury the young,
I´ll be waiting in the conflagration,
amid abreast the heart, tween the salvoes, 
and the only seer of this ravager,
a lonesome beholder, timeless. ]



[ Í ferðalaginu flökkum víða,
ferðaveðrið er sunnan blíða.
Ei er ráðið hvert skal halda
og hvar við eigum að tjalda. ]



[ Eftir þögulli götu geng ég einn.
Enginn þar, ekki sála ekki neinn.
Ég beygi og tek krók.
Þar úti í horni situr engill í djúpum samræðum við götusóp.

Húsin gráta beiskum tárum,
eins og ölduflóð á hafsins bárum 
sem speglar mín máðu mynd
sem innri mann í lífsins lind. ]



[ Í páskafríinu 
bíða börnin eftir sumrinu,
sumarfríinu, heitum dögum 
í sundlauginni með ís.

Í sumarfríinu 
bíða börnin eftir jólafríinu.
Jólatré, sælgæti, bakkelsi 
og endalausar gjafir.

Í jólafríinu
bíða bíða börnin eftir páskafríinu.
Eftir sumarbústaðarferðu
og gómsætum páskaeggjum. ]



[ Ég geng. Ljósastaur eftir ljósastaur.
Himininn dökknar og skýin þjappast.
Bílar með loðna teninga í frammrúðuspeglinum
og tónlistina í botni  þjóta fram hjá
eins og elding úr heiðskíru lofti 
og næturfólkið fer á stjá.
Fólkið sem vill ekki sólina
eða fólkið sem lifir í sólinni.
Enginn veit hvað verður um það
né fólkið sem einhvern veginn endar úti
á þessum tíma nætur þegar fyrstu geislar
sóla koma upp á morgunnhiminninn. ]



[ I

Ég stóð hjá fossinum í gær
og sá stúlku
Hún dansaði við heiminn
augun sindruðu tær.
Bros hennar var sólin,
hlátur hennar von,
Ég fylgdist með úr fjarska,
bak við hólinn.
Hún bauð mér að koma,
mér sýndi vinarhót.
Ég streittist við í fyrstu.
En svo.
Svo gladdist ég með
og brosti heiminum mót.


II

Ég stóð hjá fossinum í dag
og sá stúlku.
Hún stóð á brúninni
horfði í iðuna.
Með myrkur í augum,
frá fortíðardraugum
hún leit á mig í hinsta sinn
feigðin beið með faðminn sinn.
Og sjá
Hún tókst á loft
og sást ei meir
Ég fann hvað ég var vanmáttug
og hugsa um það oft
enn í dag ]



[ Brennir
Svíður
Stingur
Bítur
Lítill drengur
Vonar, bíður
Hjartað grætur
Hlaupið fætur
Förum burt
frá þessum stað
Myrkrið er ei
alls staðar ]



[ Bréf sem byrjaði Elsku pabbi
barst ekki í tæka tíð
eftir svarinu enn ég bíð

Maður í hempu las það í stað hans
ég sat og horfði á
hvar voru tárin þá?

Kista sem seig oní kaldan svörðinn
reif upp í hjarta mér sár
hví komu engin tár?

Svo leið og beið
Ég beið
Svo reið
Uns eina nótt ég fann
tár sem átti hann

Og hann
þann mann
sem enga björg sér fann
ég síðan þá hef grátið marga nótt
af tárum á nú gnótt
Og þó

Spurt hef ég heiminn, spurði svo aftur
hví varð það að vera mitt stríð?
Reið verð um alla tíð
Eftir svarinu enn ég bíð ]



[ Stundum
Líður
Eins og skugga
Gægist inn um glugga
Og sé
Skuggann af sjálfri mér
Veit ekki hver
Veit ekki hver ég er

Lífið
Líður
Áfram alltaf
Hvaðan hvenær hvert
Og ég
Sé þó að það fer
Það fer framhjá
Það fer framhjá mér ]



[ Hring eftir hring eftir hring
Fara hugsanir
Fer ég

Velti vöngum
eftir hring
Svíf á braut
eftir hring

Tómatómatómarúmið
Tóma rúmið?
Margt að gefa
Margt að vona
Það er svona
eftir hring

Hæðist að mér
næturhúmið
Vökul augu
Vökult hjarta
Aldrei bíður
Vonin bjarta

Sný til baka
eftir hring
Opna augun
eftir hring
Fer að birta
eftir hring
Hjartað bjarta?
Nóttin svarta?

Hring eftir hring eftir hring ]



[ Ást
sem byggð á lygi er

Er hún jafn sönn og sú
sem rétta vegu fer?

Um það má kannski deila
En
Í hjörtum manna leynist veila
Því það er hægt að þjást
vegna ofurlítillar
viðkvæmrar
órökstuddrar
hugmyndar um ást ]



[ I don’t know you
hljómaði í eyrum stúlkunnar
Eitt augnablik
virtist sem hann væri að tala við hana
En hún var bara ein af mörgum
mörgum stúlkum sem heyrðu þetta
tiltekna lag
Ég þekki þig ekki
Mig langar ekki til þess
söng hann
algjörlega
gjörsamlega
fávís um stúlkuna sem sat
hlustaði
og tók það til sín ]



[ Leitaðu að mér
því ég er að kalla
Finndu mig
því ég er týnd
Gríptu mig
því ég er að falla
Haltu mér
því ég er þín

Sjáðu mig
sem horft er í gegnum
Hreyfðu við mér
því ósnert er
Dragðu mig fram
ég er hjá veggnum
Gefðu mér pláss
í hjarta þér

Líttu á mig
hér er ég ]



[ Þú áttar þig
þegar stundin er liðin
dagurinn
vikan
mánuðurinn

Ómögulegt
að reyna aftur
því í eðli athafnarinnar
er endanleiki hennar fólginn
þar til við sjáumst aftur

Fæstir fá að kveðja oft
Og sumir aldrei

Sjálf er kveðjan hjómið eitt
yfirskin
mótsagnarkennd

Þú finnur ekki til söknuðar
í miðju faðmlagi ]



[ Hún þráði að taka til í lífi sínu
en gat þó ekki fengið sig til að
henda fortíðinni í ruslið

Fortíð,
samankuðlaðir bréfmiðar,
féll úr vasanum
í snjóinn
og máðist ]



[ Hann steypti og steypti og steypti og steypti
Steypti í birtu og um niðdimma nótt
Steypti á sunnudögum, páskum og jólum
Steypti í margmenni og þegar allt var hljótt
Steypti stöðugt
Og þétt
Steypti sér hugsanakassa

Hugsun að eðlisfari er
Óáþreifanleg
Ósnertanleg
Að halda henni fanginni
Er vandkvæðum bundið

Steyparinn hélt sig
Hafa lausnina fundið
Hann steypti stöðugt
Og þétt
Ekki smuga
Ekki gat
Þetta þarf að passa
Ef steypa skal hugsanakassa

Fyrst um sinn var skýli drauma
Ljúfum kenndum hlúði að
Uns skyndilega
Engin viðvörun
eða fyrirboði
Inn læddust efasemdir
Já, inn á þennan óskastað
Hve fljótt í kvalir sælan breytist!
Og draumar verða gleymsku að bráð
Hjartað að eigin eðli veitist
Ef að er gáð
Sérðu hyldýpi
Æpandi, gapandi sár

Og þarna sat steyparinn
Stjarfur af ótta
Sat, og eflaust situr þar enn
Í köldu skini
Dimmra nátta
Að eilífu
Því viti menn
Sól hefur ekki risið enn

Ekkert að sjá nema steypa og steypa
Birtir aldrei til, aðeins niðdimm nótt
Í dag allir dagar og allir dagar í dag
Alltaf hljótt, já alltaf hljótt
Nema ef rödd
Hjákátleg úr tóminu hljómar:
Ég mun þó alltaf eiga það
Að
Ég steypti stöðugt
Og þétt
Sparslaði í smugur
Gætti mín á götum


Steyparinn steypti og steypti og steypti
Steypti sér loks í glötun ]



[ Heyrðu, litla frænka ljúfa
Líttu á!
Hvað leynist hér?
Líttu á og gáðu vel
Lítil gjöf til þín frá mér

Sjá þetta bros
Er stóreyg lítur góssið á
Þvílík hamingja
Sem öðlast má
Við það eitt
Að smeygja gömlum ballskóm á tá

Dagur verður kvöld
Og dansinn dunar
Litla frænkan Öskubuska
Örmagna – svo um munar!
Leggur augun aftur
Á sófaskýi
Og svefninn tekur völd

Stóra frænka
Góða frænka
Hvað er að sjá?
Er dagur þinn að kvöldi kominn?
Ertu horfin okkur frá?

Ég loka augunum
Til að sjá
Þig, svo lifandi í huga mér
Blíða brosið
Augun björtu 


Elsku frænka,
Þú snertir okkar hjörtu ]



[ 1.

Vinkona,
Við gengum með hjól um hönd
og fórum með kvæði
Upplifðum saman ókunn lönd
Ræddum saman
í ró og næði
Ungar vorum – vitlausar
Heimurinn við okkur brosti
þegar við einn góðan veðurdag
löbbuðum niður í ísbúð
í sautján stiga frosti

Nú aðskilur okkur láð og lögur
til lengri tíma
Í huga mér er mynd þín fögur
Rödd þína heyri stundum
(í gegnum síma)
Vita skaltu, vina kæra
á mig getur ávallt treyst
Í tímans rás
og hverfulleika
það getur aldrei breyst

Orðin þessi,
meitluð í stein um alla tíð
Og heimkomu þinnar
með eftirvæntingu
ég bíð


2. 

Vinkona,
Á rigningardegi í erlendri borg
við hlógum dátt
Gengum um stræti og Torg
í sandölum og hálfum skó
saman í sátt
Sprengdum nokkrar blöðrur
í frumskógi lita
Héldum gleðskap
Þvílíkt partý!
Tveir af því vita
 
Þegar hugsa ég til þín
yfir stóra hafið
Minning, björt sem sólin, skín
og yljar mér
Á því er enginn vafi
Vita skaltu, vina kæra
mig áttu alltaf að
Í þykku, þunnu
súru, sætu
þú getur treyst á það

Orðin þessi,
meitluð í stein um alla tíð
Og heimkomu þinnar
með eftirvæntingu
ég bíð


3.

Vinkona,
Við erum lauf af sama tré
að vissu leyti, þú og ég
Í þér sjálfa mig sé
Sambærilega
við göngum lífsins veg
Í upphafi var köttur,
ólánsöm læða
Tvær ungar stúlkur lærðu
að lífið er hverfult
Þvílík mæða!
 
Gjarnan ég minnist þín
og nálægðar þinnar sakna
Söknuðurinn aldrei alveg dvín
En dofnar þó
er góðar minningar vakna
Vita skaltu, vina kæra
fyrir þig er alltaf hér
Ef vantar þig öxl
faðm eða eyra
fúslega færð hjá mér

Orðin þessi,
meitluð í stein um alla tíð
Og heimkomu þinnar
með eftirvæntingu
ég bíð


4. 

Vinkona,
Við hlógum þegar enginn annar hló
og hlógum mikið
Langlífi og eilíf hugarró
fylgja eflaust
fyrir vikið
Litlar skátastelpur með poka
röltum upp í fell
Erfitt reyndist augum að loka
í draugagangi
Heyrði einhver hvell?

Nú, þegar þú ert þar
og ég er hér
það er af sem áður var
En á hverjum degi
dvelst hugur minn hjá þér
Vita skaltu, vina kæra
alltaf áttu vin í mér
Þótt tímar breytist
og lífið með
ég verð hér

Orðin þessi,
meitluð í stein um alla tíð
Og heimkomu minnar
með eftirvæntingu
ég bíð
 

5.

Vinkona,
Á svölunum við sátum
um miðja nótt
Lausn við lífsins gátum
fundum ekki
Af tíma er ennþá gnótt
Manstu daginn þann
er gekkstu til mín?
Það strax ég fann
er þú bauðst mér sæti
vinarhug myndi bera til þín
 
Þú hélst til náms í öðru landi
og ég er hér
Þótt saknaðargola á mig andi
hef ég til huggunar
minningar af þér
Vita skaltu, vina kæra
eilíf eru þessi bönd
Í lífsins gangi
góðum, slæmum
ég alltaf býð þér hjálparhönd

Orðin þessi,
meitluð í stein um alla tíð
Og heimkomu þinnar
með eftirvæntingu
ég bíð ]



[ Hlátur
og ég get ekki sofnað.
Vá mig langar að dansa í nótt
áhyggjulaus 
berfætt í votu grasinu.

Dansa í alla nótt
dansa og dansa
þangað til ég dett.

Sofna í dögginni
í faðmlagi
og njóta ásta með sumrinu

En klukkan er orðin margt
og raunveruleikinn er stúdentspróf í efnafræði


en ég skil ekki formúlurnar. ]



[ sjá, hvaða ljós er þar í austri
sem rís á bakvið blokkina?
og mun ná á svalirnar mínar
milli klukkan tólf og tvö
en verður löngu horfið
á bakvið bankann
þegar ég kem heim úr vinnunni... ]



[ samloka með hangikjöti og salati
kókómjólk
lopapeysa
lykt af sumrinu
og randaflugur

sæla ]



[ Um stund,
felur þú þig í myrkrinu.
En flýrð svo,
þegar þú áttar þig á myrkfælni þinni. ]



[ Utan um þína silfruðu virkisveggi
liðast sjórinn eins og silki,
öldurnar sem umlykja þig
eru hermenn hafsins sem bíða
tækifæris til árásar.
Í fjarska faðma skýjabólstrar fögur fjöllin
og þokan læðist niður hlíðarnar 
eins og lítill köttur.
Lífið er gott á fögrum sumardegi
 á varðskipinu Ægi. ]



[ Ég er alltaf í skóla
til að verða jafnari
sumir segja hæfari.

Í velgengni nútímans
þar sem tækifærin eru jöfn
eru ósýnilegir múrar 
sem enginn festir fingur á
og tuð er að tala um.

Ég er þreytt
þreytt á að verja hálfri ævinni
í að klifra múrana.

En ég lít björtum augum á framtíðana
því sagt er að hún sé í börnunum okkar
og ég er lánsöm
að eiga tvo drengi
því þeir eru réttu megin við múrinn. ]



[ Í gær ætlaði ég að klára
Í dag ég ætla að klára
Á morgun mun ég klára

Ég andlega undirbjó mig
Ég fann alltaf eitthvað nýtt
Eitthvað annað, til að gera

Ég gekk til að vinna verkið
Ég synti til að vinna verkið
Ég hljóp til að vinna verkið

Í gær var of snemam
Í dag var of snemma
Á morgun er of seint

Síðan tók ég mér tíma og hugsaði
Hugsunin leiddi það eitt í ljós
Mér langaði ekki að gera eitthvað

En suma hluti þarf að klára
Ég kláraði hægt, ég kláraði rólega
Gerði mitt besta og nú er að vona ]



[ Sumir segja að ég hafi ferðast
Ástralía, Ameríka, Afríka, Evrópa
Sama hvert ég fer, ég sný alltaf heim

Ég fór hátt, hátt upp í himinn
Fór djúpt inn í hafið
Sigldi yfir höf, keyrði yfir eyðimörkur
En ég sný alltaf heim

Eins og það sé spotti bundinn við mig
Ég sný alltaf heim, sama hvað ég geri
Ég finn alltaf þá sterku tilfinningu

Því heima er best
Landið mitt fríða, manndáðin best
Þar sem Íslendingar róma
Í höllum þeir óma
Ég geri það ei hér verst

Samt innst inni ég finn þá þörf
Til Kína, Til noregs, til gvatamala
Heimurinn er handan við hliðið
Ég sný alltaf heim

Heim, til andstæða, elds og ís
Heim, til Íslendinga, vina og fjölskyldu
Heim, til mín, þar sem Ísland er. ]



[ Sumar á brautinni senn nú kemur
og báran blá steinana nemur.
Sumarið kemur með Icelandair.
og veturinn kveður og fer.

Þegar haustið kom urðu mennirnir daprir
og rétt gátu komið sér í jólaskapið
og þegar hæst stóð á vetri var fólk úrkula vonar.
En harpa er komin í nafni guðs sonar.

Á meðan sólin fær sér sæti
og börnin hætta með þessi læti,
gefur lífið mér loksins grið
og færir mér stundaraflögu frið. 

				Hulda Hvönn
				8. maí 2007 ]



[ Í dag er ég aðeins vitrari. 
En væri ég það
ef ég tæki allt til baka. ]



[ Gosflaskan starir á mig bláum tappa,
snakkið mig hughreystir,
ég ligg eins og klessa
og stari á lífið mygla niður.

Hvar er ungdómurinn sem ég pantaði í gær?
Hann átti að koma fyrir hádegi
en póstþjónustan hefur gefið sig

- það er of mikið álag.

Ég get pantað allt sem ég vil,
ég panta pizzu og finn mér vini
ég þarf bara username og einstaka password
samþykki þetta og samþykki hitt
kaupi föt frá ame-Rík-unni
og ýti á okey.

En hversvegna get ég ekki
pantað það sem allir þrá,
pantað það sem við öll þráum innst inni?

Hvar í anskotanum finn ég,
pantaðu-ást-punktur-com?

Eða þarf ég að finna hana sjálf? ]



[ Ég sit hér ein,
horfi á fólkið.

Ég er ein,
einmanna. ]



[ Tíminn líður hægt.
Vildi að sumarið tæki 
fljótt enda.
Því maður minn
í bænum er,
hvað er ég að 
þvælast um landið allt? ]



[ Þú og ég 
við bindums fljótt
í sumarlok
sameinumst við
til æviloka. ]



[ Flókinn hann er,
þolinmóð reyni ég að vera.
Málglaður hann er,
en reyni ég að hlusta.
Tilfinningavera hann er,
það ég reyni að virða.
Hann er eins og hann er,
því reyni ég ekki að breyta. ]



[ Þú baðst mín
svar mitt var: Já
Þú mig virðir og trúir á,
þrátt fyrir frekjuna í mér.
Það elska ég þig fyrir. ]



[ Þig ég þrái
Þig ég vil
Þig ég dái 
Þig ég virði 
Þig ég elska ]



[ Því meira sem ég er í burtu
frá þér, því verr líður mér.
Ég sakna þín. Ég sit hér upp í 
rúmi og horfi á mynd af þér og
eina sem ég hugsa er hvað 
mikið ég elska þig og ég get
ekki beðið að hitta þig. ]



[ Án þín er allt hræðilegt.
Einmannaleikinn gýs upp
og allt verður kalt og þungt yfir.
En þegar þú birtist
kemur hlýjan og birtan
og sólin skín sem hæðst. ]



[ Á morgun kemur
ástin í lífi mínu.
Á morgun kemur
vorið á ný.
Á morgun kemur
fíllinn syngjandi.
Á morgun verð ég ekki ein. ]



[ Án þín get ég ekki lífað.
Án þíni liggur hamingjan í dvala.
Án þín mun bros mitt hverfa.
Án þín er tilveran tóm.
Án þín mun hlátur minn dofna. ]



[ Þegar þú fórst var dimmt
og erfitt að horfa á eftir þér.
Langaði að halda þér 
sem fastast.
Ég veit þú kemur eftir
nokkra daga en það 
er ekki nógu fljótt. ]



[ Ég skil annað hvort orð,
skil þá hálfa bókina.
Hva var ég að spá?
Að kaupa þýska bók. ]



[ Losa mig úr fjötrunum,
loksins laus úr sálarkreppunni.
Hleyp um græna engið,
hvítur kjóllinn á mér er.
Sé hús okkar í fjarska,
kem inn sé þig í rúminu.
Loksins laus og komin heim,
því heima er alltaf best. ]



[ Duglegur hann er,
svarta beltið hann tók.
Þótt ungur sé,
kraftur í honum býr.
Snöggur hann er,
karate hann kann.
En alltaf mun hann 
vera litli bróðir minn. ]



[ Skelli á eftir mér,
hleyp í rigningunni,
hægji á mér finn kraftinn,
gráar götur umluka mig,
ein ég er, sé ekkert,
finn ekkert nema kraftinn. ]



[ Horfi yfir fjörðinn,
sé bæinn,
hlýtt í veðri eins og
alltaf þegar ég kem.
Lengi ég horfi á bæinn,
áður en ég legg heim á leið. ]



[ Horfi yfir fjöldan
allari malandi nema ég.
Fólk horfir og hvíslar.
Er ein með hugsunum mínum,
sjötra bjór og reyki.

Maður kemur,
malar út í eitt.
Reynir að vera fyndinn
en tekst ekki.

Þykjist vera þreytt,
þakka fyrir kvöldið,
dríf mig út og dæsi,
því hann var svarti 
punkturinn yfir kvöldið. ]



[ Fólk þykjist þekkja mann,
en gerir ekki í raun og veru.
Allir setja upp grímu en 
hversu mikla, skiptir ekki 
í raun máli.
       Allir eru með GRÍMU!! ]



[ Leikkona er ég, góð.
Aldrei sama persóna
ég er.
Ekki er gaman að 
leika sama hlutverkið
aftur og aftur ]



[ Fer hægt áfram, 
miðar þó og leiðin styttist.
Sama útsýni aftur
og aftur.

Alltaf þreytt,
sef litið sem ekkert.
Reyni samt aftur
og aftur.

Tek einn dag í einu,
tíminn líður ekkert.
Samt sem áður líður
hann og líður. ]



[ Ég sá undurfagra stúlku,
út við sjó, hún sat á kletti,
eins og henni leiddist.

Ég fór til hennar og spurði:
Leiðist þér? Hú sagði: Já, ég
er nýbúin að missa mann minn.

Ég gat hjálpað, ég gerði það.
Hún átti hvergi heima.
Ég bauð henni að eiga heima hjá mér. ]



[ Eitt kvöld var fögur stúlka,
sem ég varð hrifinn af.
Hún var með ríkum manni,
ég gat því ekki boðið henni
út að borða.
En ég sé eftir því að 
hafa ekki boðið henni út. ]



[ Penninn er ráðríkur,
maður nær ekki að stjórna
honum. Því maður er ekki penninn. ]



[ Maður er ekki meistari
í öllu, þótt maður heldur
það. Guð er meistari,
en ekki ég og aðrir
eru heldur ekki meistarar. ]



[ Ég sakna þín mikiðþ
Þú ert það mitt góða í lífinu.
Ég er alltaf að hugsa um þig.
Á daginn þegar ég er vakandi
og á nóttunni þegar ég sef. ]



[ Ég á þrjár systur, eina hálf.
Ég á einn bróur.
Þau eru ágæt stundum.
Ég er elst af öllum systkinum 
mínum. Ég er rík að eiga 
svona mörg systkini. ]



[ Það var kona sem var lík
einni vínkonu minni.
Hún leit út eins og allir hinir.
Hún var smekklaus. Sumir
kölluðu hana ljósku.
Hún notaði gleraugu,
en hún notaði þau sjaldan.
Hún var alltaf í pilsi.

Hún var góð vínkona mén.
Hún hló mikið, ég líka.
Sumir þoldu hana ekki,
en ég gerði það.
Henni var alveg sama 
hvað öðrum fannst um sig.
Hún átti tvær systur.
Hún heitir Hulda. ]



[ Ljóðið felst í titlinum ]



[ Dauðadrukkinn er ljótt ástand,
en þó svo fallegt orð.

Stuðlar svo fallega, segðu það hart
með löngu erri.

Dauðadrukkinn,
ljóta ástandið
en rosalega fallegt orð. ]



[ Í skóginum situr maður á bekk,
rammvilltur.

Það er byrjað að rökkva,
honum verður litið til himins.

Niðurinn í ánni berst, hægra meginn, heldur hann. 

Það rignir sífellt meira. Og maðurinn er illa klæddur.

Hann verður því bráðum taka af skarið,
ákveða leið til reyna komast heim - í skjól.

En hann situr bara á bekk í skóginum,
rammvilltur. ]



[ Andrúmsloftið 
umlykur 
rósina;

og henni vaxa þyrnar. ]



[ sveittir lófar,svefnleysi,blóðrauð augu.
þræll bankanna í stríði einstaklingshyggju.
innistæðulaus, dofinn, hungraður í frið og 
hamingju.
bíbbbbbbbbbbbbbbbbbbb
dánarfregnir í útvarpinu, dáinn ]



[ 'Eg reyni að vera ég sjálf
reyni eftir bestu getu en veit ekki hvernig ég sjálf á að vera
gagnvart þér
gagnvart mér

Orð mín merkja ekkert fyrir þér
trúin er engin
traustið er ekkert

þarf ég alltaf að vera í leikriti svo þér líki við mig?

þarf ég að vera einhver önnur til að fá samþykki?

ég er farin að kunna ágætlega við mig, 
ég var ekki svona, vil vera svona

en breytingin virðist ekki hreyfa við þér

trúin og traustið löngu farið, eftir sit ég og reyni að finna út hvaða hlutverk ég á að taka næst..
svo þér líki. ]



[ Þegar þú sagðir
að allt myndi bjargast
þá tók ég því sem sjálfsögðum hlut,
en hvar ertu nú?

Í himnaríki....... ]



[ Ef ég hefði þagað,
ef ég hefði hlustað,
ef ég hefði horft,
ef ég hefði beðið,

Þá væriru hér í örmum mínum..... ]



[ Vitnisburð minn um tilvist þína
skil ég eftir hér heima.

Heima, sem hvorki er hlýlegt
né öruggt skjól.

Og ég held af stað
út í skipulagt frelsið.
---
Ég hrekk upp með andfælum
þegar frelsið dregur mig niður í myrkrið.

Er ég opna augun
sé ég ekkert
nema vitnisburð minn um þína tilvist.

Hafði hann þá villst að heiman
og týnst í myrkrinu. ]



[ Ég lifi í Austurstræti
Ég snakka við vin minn
Ég fer bílinn

Ég á heima í Austurstræti
Ég tala við vin minn
Ég ek bílnum

Eins og segir í kvæði
Íslenskan er okkar dýrasti arfur
Dýrari gulli, okkar menning, okkar sál

Ég sjarmera dömurnar
Ég sirkulera blað
Ég dóvnlóda lagi

Ég geri dömurnar hrifnar
Ég dreifi blaði
Ég hleð niður lagi

Eins og segir í kvæði
Íslenskan er okkar dýrasti arfur
Dýrari gulli, okkar menning, okkar sál ]



[ Þetta er svona ljóð
um að það er eitthvað stórkostlegt
í vændum.

Eitthvað fáránlega dramatískt.
Ímyndaðu þér stigmagnandi kvikmyndatónlist.

En svo gerist ekkert!

Og allt er eins og það á að sér að vera.

Nema, þetta stöff verður 
ævilangur íbúi í hjartanu. 

Það verður ekki flúið,
jafnvel þó ekkert hafi gerst. 

En þetta átti að vera dramatískt. Með tárum og öllu. 

Það var planið. ]



[ Dyraverðir hafa rétt til að tuska þig til
Engin útskýring, ekkert, nema þú varst þarna

Þú getur kvartað, vælt, kært og veinað
En sönnunarbyrðin er þín, þung og óljós
Réttlætið er blint, en óréttlætið er með augu

Á daginn ríkja lögin, á nóttinni ríkja þeir
Lögin eru þeirra megin, sönnunarbyrðin er þín, þung og óljós

Lög og regla, fussumsvei
Dagurinn er þinn en þeirra er nóttin
Þeir berja til óbóta, spyrja einskis, láta hnefana tala

Með lögum skal land byggja og með ólögum eyða
Sönnunarbyrðin er þín, þung og óljóst
réttlætið er blint en óréttlætið er með augu ]



[ Shalom aleichem, aleichem shalom
Friður verði með yður og verði friður með yður
Allahu Akbar min kulli shay
Guð er mestur allra hluta og vera

Fyrir mörgum árum
Lönd voru skipt upp með fárum
Línur dregnar, sögur þvegnar
Allt af veldum tveimur
Af málinu skapaðist síðan keimur

Veldi eitt af tveimur gefur loforð
Það fyrsta er til Frakka, hitt veldið af tveimur
Annað var til Ísrael, þjóð gyðinga
Þriðja til íbúa svæðisins

Augljóst að keimur er vondur því landið er bara eitt
Hvaða loforði var fylgt, var Ísraels
Smátt og smátt komu þeir saman

Smáir en klárir taka þeir saman
Henda, reka, berja og flengja
Heimili fólks eyðilögð eða rýmd
Fyrir aðra til að vera

Tvær þjóðir, báðar mjög trúar sínu og sínum
Tvær bækur, með helgan tilgang
Báðar boða þær frið
Báðar boða þær einn guð
Báðum er ýtt til hliðar
Önnur tekin upp, bók stjórnmála, bók sannleika og lyga, túlkanna og samninga

Mín er sú eina sanna æpa þeir báðir
Guð er með mér í liði, segja þeir báðir
Ég trúi rétt, þú trúir rangt, þeir mæla báðir

Ást og hatur, ótti og hugrekki, hryðjuverkamaður og hetja, sannleikar og lygar, lífið og dauðinn, allt saman í sambúð, allt í öllum, allt fyrir alla að túlka, enginn heilagur, ekkert er eftir nema þolið fyrir stríði sem endar

50 ár líða, ekkert eftir af Palestínu
Sögum breytt, sögur þvegnar
Þögn...
Ekkert hví, ekkert hvenær, hvað né neitt
Þögn...
Samviskan mín er hrein, því ég gerði ekkert
Ekkert eftir nema rykkorn í sögu tímans, horfið að eilífu út í vindinn
Rykkorn að nafninu...Palestína ]



[ það þurfti ekkert minna en 

átta metra ævintýri á sandölum 
þung augnlok 
og rauðan 

risa 
sleikjó 

í skuggahverfinu 

til að vekja 
í okkur systrum æskuna 

eitt síðdegi 

gengum við í barndóm 
þræddum öngstræti 
og krákustíga 
í gamla 
hverfinu 

til að hafa forskot 

grindverkin oddhvöss eins og fyrr 
og buxurnar aftur 
rifnar 

á rassinum ]



[ Marga á ég þá sem ég kalla vini
Marga á ég þá sem ég kalla kunningja
Enginn er minn óvinur, því slíkir eru óþarfir í heimi vina.

Einn er vinur minn sá
Hann biður mig og biður
Lætur ekkert fá

Á móti, minn vinur
ég bið og bið
Gef mikið og gef ekkert grið

Annar er sá
hann gefur mér andann
Jafnstrangur og ég á landann
Ræður mínar, hans ganga á víxl
Endalaust, tíminn, farinn

Þriðji, ég ferðast með
Út í buskann
Vestur, norður, suður, austur, upp og niður
Ekkert mál fyrir klára sál

Ég á marga vini, um þá get ég rætt
Ég á marga kunningja, sem ég get rætt
Margt er lífið en fátt án vina
Stundum gaman, stundum sárt að sinna ]



[ 2
1
1
1
0,5
0,7
1
1
1
2
0,5
1
1
1
0 ]



[ Líkaminn: Eins og náttúran
	Snertingin fyllir mig ánægju

Hárið: Eins og sólin
	Lykt þess lætur mig gleyma heiminum

Munnurinn: Eins og ský
	Kossarnir ölva mig

Augun: Eins og óendanlega djúpir hylir
	Augnlitið fær mig til að gleyma að anda ]



[ Úti er mínus þrjátíu og þrjár
Ég var að kom’úr sturtu
Nú hef ég frosið glitrandi hár
Ég þarf að komast í burtu 

Það er svo kalt út
Ég finn ekki til
Komdu’og hjálpaðu mér
Það er svo kalt úti
Ég finn ekki neitt
Ég skal launa þér
 

Mér langar bara til að væla
Ég held að ég sé veikur
Ég var inná klósetti að æla
Blóð’og köku, ég er smeykur
 

Það er svo kalt úti
Ég finn ekki til
Komdu’og hjálpaðu mér
Það er svo kalt úti
Ég finn ekki neitt 
Ég skal launa þér ]



[ Sit við tölvuna og finn hvernig fóturinn titrar 
Honum langar út í vatnið sem glitrar 
Það er svo tært af hverju fer enginn ofan í 
Betra núna en á sumrin með þetta helvítis mý 

Ég fer í úlpuna og hleyp þangað hratt 
Verð að passa mig í brekkunni það er svo bratt 
Í gær var svolítið blautt svo ég fór í stígvél 
Vrúmm vrúmm, haha, ég er að leika flugvél 

Ég stekk útí vatnið bara í fötunum 

Ég ætla synda yfir þar til ég kem að öllum Lödunum 
Það er svo gaman að þykjast keyra 
Því þá getur maður svo mikið meira 

Fötin eru þung þau virðast hægja á mér 
Svo ég fer úr þeim og skýst áfram eins og smér 
Núna er loksins alveg að komast yfir 
Bara ef þessi hóll þarna væri ekki fyrir 

Ég syndi í kringum hann og kemst uppá bakkann 
Oh, núna vildi ég svo að ég væri með jakkann 
Hér er mikið kaldara, mig er farið að hrylla 
Ég vill fara heim, mér líður alltof illa 

Hóst hóst ég kemst ekkert til baka 
Ég alveg frosinn eins og súkkulaði ískaka 
Mamma hvar ertu, Mamma ég er seinn 
Úti í buskanum alveg aleinn 

Vá nei sjáðu ég get flogið útum allt 
Ég sé húsið mitt og ömmu og mér er ekki lengur kalt 
Þetta er svo gaman, ég fer lengra upp í geiminn 
Hvað er að gerast? Er ég að yfirgefa heiminn? ]



[ I like the long summer walks
 We take on together
 One of us talks and talks
 About life, death and the weather 
 Simply strolling down the beach 
 Me and you having fun 
 Oh, all the simple things you teach
 Like how you’ve always hated your mum 

 

 

 The sun shines so bright
  I can barely see you out there
 The sea has always given me such a fright
 The big, big ocean, it gives me such a scare
 You call me, I can’t hear a word
 What the hell are you saying 
 Drowning? Thats absurd 
 You always go out there playing 

 

 

 I can’t come out and save you 
 I’m afraid of the water 
 Why is it so big and blue 
 Why wasn’t I born an otter 
 Oh fuck it I’m coming 
 Please just stay alive 
 Remember the song you were humming? 
 I think it was I will survive   

 

 

 What can I do 
 Without out you 
 The man I knew
  I’d be so blue
 All alone in this big scary fog 
 You’ll go to heaven 
 I’ll stay here, a sad hairy dog   

 

 

There’s your body 
Next to me  
There’s your body 
It’ has to be 
There’s your body
That bloody sea 
There’s your body 
Your name was Andy
Andy Lee ]



[ European ice, it smells so good in the rain
Miami Vice, boy that fell down the drain
I’m cooler than Antarctica can ever be 
You wanna drill my hole now, well let me see

I don’t think I don’t feel
I don’t drink I don’t steal
Can you call me a pussy
I don’t smoke I don’t kill
I can’t choke I feel ill 
Can you call me a pussy   

 

Yes

 

Asian chicks, oh they get me hot
But I can barely see if they’re ready or not
An African disease goin’ through her body 
But who’s gonna know, well everybody
  
I don’t think I don’t feel
I don’t drink I don’t steal
Can you call me a pussy
I don’t smoke I don’t kill
I can’t choke I feel ill 

Can you call me a pussy

   

Yes

 

I like when you take me to a zoo
Where I can see a parrot fuck a kangaroo
I’d like to get into her bag and see if 
She’s brought me a sandwich with   

 


Tomatoes

Tomatoes
And ham
Tomatoes
Tomatoes
Tomatoes 
And ham

I don’t stink I don’t heal
I don’t blink I feel real
Can you call me a pussy
I don’t hope i don’t grill
I can’t elope or be still 

Can you call me a pussy

   Well Duh! ]



[ Hvað ertu að gera
Er ég að því líka
Nú skal ég borða
Eigum við að gera það saman 


Komdu upp í bláa skýið til mín
Það er rosalega kalt hérna
Bíddu ég ætla að stinga þessu í samband 
Þetta virðist vera að virka litla snjókorn
Komdu með mér í inniskó
Passaðu þig að detta ekki
Það er ekki gúmmí undir þeim 


Drullaðu þér af
Farðu
Hvað sagði ég!
Einmitt dettu 


Hvað er ég að pæla
Ég á ekki að bjóða fólki á mitt bláa ský
Ég á að fara á önnur ský
Fallegri ský, betri ský 
Þar eru góðar irkollur ]



[ Hello, are you an alien
I am just a man
A true Episcopalian
Do you have a plan



Do you want to wipe us out
With that big Omega-ray
Or should I go, scream and shout
You’re santa with your sleigh


 Please, tell me now
Are you a friend or a foe
Am I going to allow
For them to list you as John Doe


Answer me quick, Answer me well
Or I shall have to kill you
And when they ring that awful bell
No one will bid adieu


 .. 
 .-- .- -. - 
 .- 
 .... .- -- -... ..- .-. --. . .-.


 What are you saying 
Is it Morse that you speak
Is it music your playing
What is it that you seek


 -. --- 
 --- -. .. --- -. ...

 
Why are you leaving
Do you dislike me
Or was it just recieving
My love, that had had you flee
 

I hope you come back someday
To tell me how you can say
What had you to go away
Was it they 
Or was it all a big display
My god, this is such a cliché ]



[ Join me in a quest for perfection.
Ending never in our search.
Seeking for something that isn’t there
Useless for we are never to be heard of
Souls without heart, souls without a body



 

 

 

 

Fearfull of the guilt we can not bare
Use your strength to defeat your foes
C everything, hear everything
Kings can not win us we are gods
I am the ruler of gods
No one can take my thrown of solitude
God of men, God of souls and God of you



 

 

Come and play with your powers
Hero in the eyes of a stranger
Reptile in the eyes of a fool
Infamous in the eyes of a peasant
Saying what you want to say
Touching what you want to touch

 

 

 

 

Win the heart of the one you love
Hammer upon your enemies
Always be free, never to be chained
Timeless is your life never to end

 

 

 

 

I
S

 

 

 

 

This really what you want 
Hell only to wait for you
In the flames and heat, stabbed by deamons
Satan sipping upon your leaking blood

 

 

 

 

Bloodless 
Useless
Lifeless
Loveless
Sinfull
Hatefull
Idiot you were following me to your horrible death
Time has finally caught up with you and taken all your wealth ]



[ I’m standing here, out in the street

I’m longing for knowing, someone I meet

I want to go home, I need to get back

The memory of home is something I lack

  
When I look in the mirror, all I see is a stranger

And the mother Mary, with Jesus in a manger

Why did I leave, and where did I come from

Do I have someone to love, is my family long gone

  
Find me

Know me

I need to know who I am

Find me

Tell me

Who in the hell I am

  
All I remember, is when I was young

The games that we played, and the songs we sung

I remember my house, so big and so new

My fathers’ big briefcase, my mothers taboo

  
I can’t really think, my mind is just spinning

Why write a book with just the beginning

I should know this street I’ve been here before

Been walking for hours my feet are so sore

  
Find me

Know me

I need to know who I am

Find me

Tell me

Who in the hell I am

  
There is a white car, with big flashing lights

You can see them so bright in the winter dark nights

It is stopping right by me, some men jump out

They grab me to tightly, so I start to shout!!!

  
Tell me

You know me

I need to know who I am

Tell me

Answer me

Who in the hell I am

  
I need to know who I am ]



[ I sat around with a pick in my left and a guitar in my right
My head was screaming, the tune was flowing I had to get it out
But my playing was bad and I became mad, my hand was becoming white
All I wanted to do was to scream out loud and I was in no doubt

The days went by and all I did was  playing, this beautiful Rock’n Roll
The sound was right, the tones were perfect so I tried to sing a long
It was harder than playing, so I began praying to find me a David Ghrol 
That could sing my song like it ought to be, I thought boy, what can go wrong



I don’t do the blues, it's yesterday's news
I’m a rocker
I can’t play pop, I wanna go to the top
I’m a rocker
I don’t have to funk, I’ve got a pretty nice junk
I’m a rocker
A rocker to the bone



I began searching for guys who had skills, I had to form a band
I looked everywhere, even back out there, no one was good enough,
So I went to a bar, not very far from the angels holy land
I got to play with good guys and they really looked oh so tough

Now they were pretty damned good I had to get them to play my little  lonely tune
They liked my style and they liked my song so they all simply agreed,
To be in my band, travel the land and release a record late in June
We got a deal with a guy that was really high he said “Guys you will succeed”



I’ll never rap it’s just so much crap
I’m a rocker
I couldn’t  play soul I’d go out of control
I’m a rocker
I simply won't swing unless I become king
I’m a rocker
A rocker to the bone 



Now everythings perfect and I’m singing live, at Royal Albert Hall
The sound is perfect and I’m playing my song like I’d always hoped for
The guys are great the audiance wait, while we build a musical wall
 I’m going to play the the best fucking solo that was made since the war


I don’t do the blues
I can’t play pop
I don’t have to funk
I’ll never rap
I couldn’t play soul
I simply won't swing
I’m a rocker
A great, mean crazy rocker
A rocker until I die ]



[ Are you gonna rock me
Like the mad man you are
You ain't gonna stop me
Cuz' I've just gone to far

A simple mind a simple pleasure
God where is my treasure
I'll probably never find it
But I want it 
I want it so bad

They all sing their blues
That's their song
They would all trade their shoes
Just for a bong

A simple mind a simple pleasure
God where is my treasure
I'll probably never find it
But I want it 
I want it so bad

What the fuck is techno about
Nobody likes it
Except for some little scout
But his costume doesn't even fit

I am king in land of wonder
I am king in the land down under
I am king everywhere ]



[ You look just like Angelina Jolie
Over there so naked and pretty
I move towards you slowly
Like little furry kitty 

An animal sweating and moving
So gracefully through the bushes
I was thinking about removing
But she just pushes and pushes 

Jesus Christ I’m gonna explode
I’m not wearing protection
This is gonna be the motherload
That’s what they call perfection

I take it out and I go straight down
There’s no reason you should worry
I open so wide you could call me a clown
Here it’s nice and furry 
I come, you come, we come your parents come

That’s not a good thing
I take out my thumb
And try to hide my dinga-ling
Man why the hell was I so dumb
 

Now it’s just me
All alone
In my home
With my wee-wee
Having oh so much fun
Watching a priest fuck a nun ]



[ 'Always something new'
sagði konan

og setti á sig dömubindi. ]



[ í hálfrökkri
fjárhúskofans
stumrar bóndinn
yfir lambfénu,
talsvert við aldur
en handtökin traust

snarl kindanna
fyllir húsið af ró
og ljósið frá steinolíulampanum
glampar á slitnu markatönginni
sem hangir á garðabandinu

á bitanum fyrir ofan dyrnar
liggur gamla kindabyssan
makindalega
og horfir niður í króna

veit sem er....

að hennar tími mun koma ]



[ hvers vegna brosa börnin
þegar þú horfir í augu þeirra?
hvers vegna hlaupa folöldin
á kyrrum vorkvöldum?
hvers vegna fara lömbin
í eltingaleik á túninu?

af því þau þekkja ekki 
framtíðina sem stendur álengdar

sem bíður eftir þeim eins og 
hvítklæddur öldungur
með torræðan svip
og kallar þau til sín
þegar þau eru tilbúin

lækurinn sprettur upp úr
lindinni, tær eins og 
sannleikurinn, gegnsær 
eins og gler

þegar ég var barn
lék ég mér oft í bæjargilinu
og hlustaði á lækinn
hríslast á milli steinanna

stundum á kvöldin
þegar hljóðbært var
heyrði ég þungan dyn í fjarska

löngu seinna 
komst ég að því
að þetta var niðurinn í stóra fljótinu
handan við heiðina
þangað sem vegurinn lá

þetta var niðurinn í stóra fljótinu
sem að lokum
hremmdi litla lækinn úr gilinu
og bar hann til sjávar

þegar ég var barn!

hvað er ég núna?

tíu stafa kennitala,
vegabréf,
færsla í þjóðskrá

tannhjól í úrverki
heimsvædds
hagkerfis

örsmá eining í 
hagtölum
Seðlabankans

ég heyri ekki lengur
í stóra fljótinu
fyrir flugvélagný
og glamri í
steypudælum

nú leik ég mér á
róluvelli lífsbaráttunnar

og hlæ til að komast
í gegn um daginn ]



[ Forðaðu börnunum frá því
að heyra stunurnar

þegar hann
var að halda framhjá
konunni sinni

og hún
var að halda framhjá
manninum sínum

hann er alveg vonlaus
frík útí bæ
sem gerir ekki
nokkurn skapaðan hlut

Forðuðu börnunum
frá þessum ósköpum

Gefðu þeim frekar
sælgæti

Gefðu þeim það
sem þeim þykir gott

Gefðu þeim
frið fyrir stununum

frið til að
drepa
mann og annan
í tölvuleikjum

það er miklu raunverulegra ]



[ The retrospection speaks ever so high-powered;
'Fall into relapse oh my son,
we all relapse,
learn from its beat,
make life your own,
leave me out of it,
us you will leave alone.'

Quiet I am,
since sky first rose over me,
and a murder of you, and the near-dead experiences,
without music and life I fell,
endlessly,

from this beast I banish into brine,
outside,
wandering without bounds and a relationship,
I hung atop of the pine,
still under the giants and wind;
swirling, through grass, straws and mellow homes,

the one and only, black-sheep of this horde,
abandon the field,
for the orange hills in me are dead,
and between peaks and sea,
await no longer, the watcher is gone,
the distance wounded and forever lost,

the entire, a mountain range,
ah the shepherd now roosts upon,
missing,

dead I am,
I rove no more,
I have the remoteness to conk out,
and to dredge the last of me,

a pounce, an edging of this stream,
stop this oh dear,
despondent you shall be,
let the heartland cease its beat,
these pounding drums,
the mechanism attached,
they are too loud for living,

noiselessly,
stop him, girl,
the clamorous lifeline of us,
shall be muting and at rest,
now, come on, girl,
do not be frightened,
let us depart with cheerfulness,
without lodestars and lightnings. ]



[ "What to such as you anyhow such a poet as I? therefore leave my works, 
And go lull yourself with what you can understand, and with piano-tunes, 
For I lull nobody, and you will never understand me." -Walt Whitman. 


The boundless guessing of who I am, where my words are created, 
where my strings show its real tune and blossom, 
thrive in a flaw I say, yet hidden in mute, 
you could ever raise your voice, I will not answer, 
the respond you are seeking is not here, nor will ever be, 
for this is me, the only way for me, to be someone you are not, 
so step into silence, my dear, this is hopeless, 
for my sentences will ever be against your will and mind, 
ordain you the slave, the pinion of me will prevail, fathomless. ]



[ Þú gafst mér Líf

Umhyggju og Ást,

Sem mér aldrei brást

Hamingju og Andardrátt

Og nú er ég sátt.

Því þú gafst mér Andrúmsloft 

Og þú sagðir svo oft

Ég elska þig. ]



[ Aldrei aftur sé ég þig

þú fórst án þess að kveðja mig

lífið breyttist 

og ég þreyttist

að hafa þig ekki hjá mér

þú átt heima í hjarta mér 

og ég hugsa með mér

afhverju fórst þú? ]



[ Andinn rís úr hárinu
er það fellur stígur hann til himna
gegnum hendur
ungs Portúgala
er skerðir hár mitt
og ég rís endurnærður
eins og snákur úr gömlu skinni
Jónas úr hvalnum
og þakka fyrir mig. ]



[ Draumar bíða í djúpum dróma
í dimmum djúpum dal
hver skilur milli skúma og lóma
er það einhvers val? ]



[ Því að lifa lífi,
frá lífi til dauða?
Því að dreyma draumi,
frá draumi til martröð?
Því að spyrja spurningar,
spurningar með engu svari við?
Því að hafa augu,
augu sem ekkert sjá?
Því að lofa einhverju,
einhverju sem er ekkert mikilvægt?
Því að lifa lífa,
lífi með engu lífi í? ]



[ setur hljóðan
setur hljóð
samhljóða
lesa ljóð ]



[ kurrar í
harmar ein
rigning úti, sýpur kaffi
í baki bein

stýfir úr stúti
hendur krepptar
vinnulúin
góðleg kona

gæfann gekk spölkorn
hennar veg
viðskila, vissi ekki
hvar skildi leið

öll þessi ár
við eldhúsglugga
sat og beið
tíminn leið

marki sett
fínna lína
andlitsdrættir
skýrast tóku

áhyggjunnar, randa enni
hvenær ætli hamingjan
banki á gluggan
hjá henni ]



[ Ástin blómstrar í augum þínum,
átt þú að taka á móti kossum mínum.
Kossar mínir kyssa þig,
komdu ástin og kysstu mig. ]



[ kaustu hildar þý á þjóð
þáðir þakkir smánar
brátt hangir hátt í sultaról
heimskur maður blánar ]



[ Ég er:

 sóleyin á enginu,
 fífillinn í túninu,
 gleymmérei og baldursbrá.
 Villta rósin á runnanum.
 Ég er villiblómið,
 fagra illgresið.

 Ég fæst ei í blómabúð,
 svo vinsamlegast ekki slá mig í burtu. ]



[ Fögru fuglar á vængjum svífið,
svo ljúft væri ef ég það gæti.
Svo tómt oft er lífið,
langar að flýja þess læti.

Hjartað brotið,
í marga búta,
þrekið nærri þrotið
verð þó lögum lífs að lúta.

þótt leikin sé grátt
þarf að taka það í sátt. ]



[ augu hans og allur líkamsburður virtist vilja koma nær mér
þótt hann leit út fyrir að vera ljúfur var hann harðhenntur þegar hann þreyfaði á hálsinum mínum
kanski var ég bara svona viðhvæm, ég veit það ekki
ég opnaði skyndilega augun óvart beint inn í hanns
hann hrökklaðist undann og hélt órólegur áfram að spyrja mig spurninga
hann virtist vera æstur þegar hann spurði um heimilsaðstæður
"ertugiftísambúðertumeðkött"
ég lá bara í sjúkrarúminu og sagði já en þetta gerist ekki í kringum hann
á á á hvernig getur maðurinn verið svona harðhenntur og ljúfur á sama tíma
hann er greinilega ekki með vinnumannahendur, þær eru ekki hrjúfar og öxnar siggi
heldur eilítið smærri en þær hendur sem ég hef vanist
þegar þessar óhugnarlegu sterku hendur eru búnar að fara um mig sofna ég
ég vakna ekki aftur fyrr en klukkan er að ganga sex
þá er vaktin hans búin
ætti maður að vonast til að veikjast aftur....... ]



[ Eitt er það sem aldrei fæ

ég nokkru sinni litið

vegna þess ég sit og hlæ

Því sambandi var slitið

 

Samt ég engan hlátur finn

Djúpt í mínu hjarta

er situr þú og strýkur kinn

um fortíðinna bjarta

 

Hvað er það sem ekkert fór

Það reyni ég að skilja

Nú sit ég hér og sötra bjór

Og eitthvað reyni að hylja

 

Hvað hún vill ég ekki sé

þó heillengi ég hugsi

Enginn á ég föt né fé

Þó alllengi ég slugsi

 

Bak við borð með bláa rönd

Aleinn sit og spái

ekki um frægð og fjarlæg lönd

En undarlegum mávi

 

Þó ég hafi mikið breyst

Í þennan langa tíma

ég ekki vil það sjá of geyst

ef allt það reynist gríma

 

Sem hún hefur manni kynnt

og vill mig láta trúa

nú skal öllu rugli linnt

nú hættir þú að ljúga ]



[ Ekkert vill hún frá mér fá

Þó allt ég vilji bjóða

Allt frá fingri að littlu tá

ég aldrei kem í fróða

 

Reynslu sem að aðrir tjá

og það sem aðra langar

er annað en að horfa á

það sem maður fangar ]



[ Heima á milli tveggja heima

maður sem í fári

Guð bað sín sál að geyma

svo hann eitthvað klári

 

Sá sem ekkert getur gert

að öllum sínum villum

Núna skal það verða merkt

og gröfinna svo fyllum ]



[ Ýmislegt má finna að

Í allra manna lífi

Þó menn vilji bæta það

Með áfengi og vífi

 

Situr eftir vitund ein

Þó stakt ég henni gleymi

aldrei mun það bæta mein

að hverfa úr þessum heimi

 

Eftir tíma löngun fer

Þó eftir standi vilji

Réttan tíma sjaldan mer

Þó enginn manninn skilji

 

Hvar er sá sem sjaldan sér

Hvað áhyggjur og byrði

Bíða þess sem ekki er hér

Þann dag ég manninn myrði

 

Er hann sér hvað fylgir mér

Hann byrjar strax að svamla

Þrýstingur við stóran hver

er ekkert á við gamla

 

Maðurinn er faðir minn

 sem engum reynist greiði

Frekar vildi velja hinn

sem sjaldnar fylgir leiði

 

Einhart drepur vilja þann

 er hafði ég á sveimi

Viljinn skiptir engu hann

sem ríkja vildi heimi

 

Allavega huga minn

 þú ekki færð að sundra

Þó ég teljist sonur þinn

 þig ætti ekki að undra

 

ekkert vil ég frá þér fá

þú drama frá þér sendir

þú ekki skilur hvað ég má

svo þetta kallast endir ]



[ Í einni svipan breyttist allt

og allir fóru að röfla

engan veginn brosið svalt

mun alvarleikan mölva

 

Nokkrum stundum síðar fann

mig allir vildu kveðja

Ennþá fólkið Dabba ann

svo fáa þurfti að seðja

 

Handan fjalla skemmtir sér

mér stendur ei á sama

Sam ég segi skemmtu þé

ég verð þér ei til ama

 

Umhyggjan ei leynir sér

svo ekki þarf að svitna

Ekkert ber vantraust á þér

en karlmenninna skitna

 

Margir ekki hugsa um að

þeir eru ekki einir

Þeir mættu fara að spá í það

og vera ekki seinir ]



[ Legg ég undir legg minn þrjá

Langa og stranga vegi

Endann skal ég aldrei fá

Undir þessum degi

 

Kvíðakast og salt í sár

Skugginn engum gleymir

Sagan geymir gömul tár

Grunnt þó sárið geymir

 

Hvergi fæ ég hugsað með

Heiminn milli stríða

Sæll ég sit og rækta beð

Stríðin fá að bíða

 

Jafnan liggur laglegt hnoss

Langt frá þessum heimi

Hver er bak við blautan koss

Best ég engu gleymi ]



[ Lítið hugsað, ekkert sagt
Ég sit bara og stari
Hvernig fæ landið lagt
Svo fjarlægðin hún fari

Handan fjalla bíður sál
Og tíminn bara slugsar
Biðin verður ekkert mál
Ef heilinn ekkert hugsar

Maginn herpist, lekur tár
En minninginn það bætir
Tvö græn augu, sítt ljóst hár
Þín rödd mig ávallt kætir ]



[ Í dag mitt hjarta missti slag
ég hélt ég myndi missa
þá sem hefur bætt minn hag
og kom mér til að flissa

nótt sem dag ég hugsa um þig
og vona að eitthvað bíði
klukkan ekki fæst um mig
þó klukkustundir líði

Eina viku varla tek
við skulum fá að hittast
hægt og hægt ég áfram lek
en hugurinn hann klikkast ]



[ Allt of margt mig hrjáir nú

sem ekki hrjáði áður

seint og illa skilur þú

að lífið er sem þráður

 

Villist þú af þinni leið

er auðveldast að hrapa

margt er það sem ekki beið

í von um betri apa

 

Ekkert mátt af þínum stíg

burt í augun bera

Fyrir ofan stóran gíg

er ekkert hægt að gera

 

Lífið reyndist mikið mál

það erfitt er að skilja

munurinn er stál í stál

þú þarft bara að vilja

 

Haltu áfram á þínum þráð

og reyndu ekki að hverfa

þú færð ekki að fara í bráð

þó lífið reynist herfa ]



[ sjaldan getur maður spáð
um lífsins tregu götur
varla getur guð mér ljáð
þó sjaldan aftri fjötur

þann ég fékk í vöggugjöf
og fæst ei til að skila
frekar leggst í mína gröf
en sjá þig byrja að bila

hálkublettur slitinn dekk
og útaf bíllinn rennur
dýpra og dýpra í myrkrið sekk
er áfram snjórinn fennur

sit í ró, og hugsa um allt
sem ekki tekst að skilja
Allt það sem að ekki er fallt
og allt sem tókst að mylja

góða stund í djúpum sæ
uns upp mig gefur öndinn
ei ég lengur sit og hlæ
því á bak nú reynist ströndinn ]



[ Vel ég veit af mínum göllum
viðra þá með vinum öllum
langi þér af þeim að vita
þerra skalt mín tár og svita

 

Hrægammar um bein mín standa
varla fær mín fórn að anda
harla myndi heimur enda
frekar myndu englar lenda

 

rándýrin sín reipi nota
rægja þá og lífið rota
Spark í þá sem niðri liggja
sjón mín neitar þér að þiggja

 

Hjálp þú ættir þér að leita
þinni hegðun fljótt að breyta
vini ert í burt að reka
vilji og vit í ræsið leka

 

þótt minn hugur hafi efa
helst ég vil þér fyrirgefa
hættu nú við mig að kíta
og reynd' í eigin barm að líta ]



[ Í rúmið hef ég lagt mín bein
sem angra virðast alla
Í erfðir hef ég öll mín mein
sem geyma mína galla

 

Í rúminu á loftið stari
er hugur minn að leitar
Hvernig væri þó ég fari
og leiti minnar beitar

 

En rúmið virðist neita mér
og reynir mig að minna
Ævin hefur gefið þér
takmörk til að sinna

 

Í fyrstu segir rúmið að
á morgun muni birta
Á morgun gefur guð þér stað
sem muni lífið snyrta

 

Staður sá er eilíft grænn
og sólskinið hann leikur
Skýinn skilja að hérinn vænn
er hvergi við þau smeykur

 

Nú ég vil þér bjóða stað
með vini mínum héra
Ég vona að þú finnir að
þú viljir hjá mér vera ]



[ Stundum virðist lífið leita

Til vandræða og villu

Hvernig eigum við að skeita

Dauðans littlu frillu

 

Ef að aðeins hefði val

Um hvað ég vildi fæðast

Ég frekar hefði valið hval

Sem ekkert þarf að hræðast

 

Aldrei hefði ég komið út

Ef eitthvað hefði vitað

En lífið virðist bind’ um stút

Hjá sem haf’ ei ritað

 

Allt um heimsins stóra torg

Og blanda fólki geði

Einhart fylgir lífi sorg

En dauða lítil gleði

 

Ef við bara vissum hvað

Mér ætlað er að gera

Ég hefði frekar valið stað

sem fáir augun bera

 

Hræðslan grípur hjartað í

Og kippir stöku sinnum

Þvalir lófar halda því

Sem getið er í minnum

 

4. des ég minntist þess

Sem margir hafa lifað

Aldrei aftur brosir hress

Né les hvað um var skrifað

 

Lífið er sem brothætt gjöf

Á endanum hún brotnar

Hvílan fylgir minni gröf

En sumra aðeins rotnar

 

Í lífinu skalt finna frið

Og sakir allar gefa

Fjendum þínum gefðu grið

Og vandræði öll sefa

 

Aldrei veit hvað segja skal

Svo frekar kýs að þegja

Leiðinlegt er manna tal

Því sleppi ég að segja

 

Þegar dagur nálgast kvöld

Og höfuð hallar niður

Hugsaðu um næstu öld

Og sofðu, það er friður ]



[ Mörgum nöfnum höfum við

Um ævi þurft að hlýta

Katla, Fiskur, Ull og svið

Er það sem gestir líta

 

Kletturinn við Atlandshaf

Gefið hefur forna

Kappa sem að lifðu af

Landið sundurskorna

 

Þó vindar blási um landið allt

Við aldrei munum lúta

Danaveldi ei landið kalt

Hafði af sér að stúta

 

Hraustar hetjur lesum um

Og reynum öll að líkjast

Batman veitum engan gum

Né fígúrum sem að mýkjast

 

Í forna tíð þú barst þig við

Hallgerð’ eða Gunnar

Virðing fyrir fornum sið

Og fleiri svangir munnar

 

Líkt og Gunnar kvenkost fann

sem fegurst var á landi

Konan vildi ei þola mann

Sem hafð’ana í bandi

 

Vegna þess hún hefndir vann

Á sínum eiginmanni

Allt sem eiginkona kann

Hefur hún að sanni

 

Varla get mig sett á stall

Með Gunnari og Njáli

Nokkuð lægra telst mitt fall

með pétri kall og páli

 

 

Þó ég ákvað fyrir stund

Að láta á lífið reyna

Konu bað ég eina á fund

Og engu reyndi að leyna

 

Hjartað hamast fullu á

Og niður kinnar lekur

Hræðsla mín við ást og þrá

Lífið hjá mér skekur

 

Lítið sálartetur mitt

Við engu þorði að búast

Hvernig á að sýna sitt

Ef spegilinn hann kúgast

 

Óttann þó ég hamið fæ

Er geisli hennar ljómar

Andanum ég loksins næ

Hún landi sínu sómar

 

Góður vinur mér við hlið

Í framtíðina sækjum

Á rúmu ári höfum við

Sóað allskyns tækjum

 

Sem dæmi nefni símann sem

Ég geymdi oní vasa

Á fastri leið ég til þín kem

er aðrir standa og þrasa

 

Margar aldir land mitt sér

Og marga lifir tíma

fréttir dagsins skemmta mér

Því þulurinn er Gríma

 

Þulurinn hann segir þér

Frá örævi allra landa

Ísland aðeins hentar mér

Því aðeins hér ég anda ]



[ Ástinn mín ég sakna þín

Og langar þig að hitta

Það sem stríðir er sú sýn

um huganirnar glitta

 

En eftir árið verður sál

Sem hliðinn’ á mér vakir

Fyrstu merki um innra bál

Fyrir þínar sakir

 

Þú ert sú sem kveikti á mér

Í sleep-mode allir þögðu

Harla stolt af sjálfri sér

Og því sem aðrir sögðu

 

Þú fékkst mig til að opna mig

Og tjá það sem ég hugsa

Veröldin hún snýst um þig

En ekki að sitja og slugsa

 

Það var nú ekki alltaf eins

ég varð bara að vona

Framtíðinn ei fljót til neins

En vonandi ekki svona

 

Á kvöldinn grípur óttinn inn

Og ekkert eftir gefur

Hugsanirnar bíð’ um sinn

Ef eitthvað kallinn sefur

 

Í staðinn fylgir kuldakast

ég sænginn’ yfir breiði

Allt í einu er gripið fast

Og öskrað hátt af reiði

 

Upp ég kastast rúmi úr

Og reyni mig að átta

brugðið hefur á mig lúr

ég stari utangátta

 

Sænginni ennþá held ég á

Mér illa drauminn dreymdi

Ég framtíðinna fyrir sá

Og seint ég þessu gleymdi

 

Gamlan mann ég einan sá

Nöldrandi yfir beini

Aldrei nennti gamli að gá

Hvort eitthvað liggi á leyni

 

Gamli alla ævi einn

Á túnið heima sáði

Aldrei gamli í baki beinn

Fyrir hornið gáði

 

Aldrei vil ég anda líkt

Og hrygglurnar í gamla

Barkakýlið illa sýkt

Og bakteríur svamla

 

Alla leið frá matnum sem

Hann sjálfur þurfti að elda

Undir hendi flugu krem

Og nautið þarf að gelda

 

Einn í sveit hann unir sér

Það aldrei myndi þola

Skólaganga þykir mér

Lítið fyrir bola

 

Bolinn hann er ímynd sú

Er reyndi ég að halda

Aftur tíminn rennur nú

Í skólastofu kalda

 

Kallinn hann er örlög mín

Ef öllu kasta vildi

Ei ég hræðist draumasýn

Fyrir hennar mildi

 

Núna er ég á leiðinni

þú þarft ekki að bíða

ég er hérna á heiðinni

og tíminn er að líða ]



[ Skýin gráta eins og unglingstelpur í ástarsorg
Blómin leggjast til hvíldar, eins og aldraður maður
Það er engin þörf lengur að vera á mikilli ferð

Því það er spáð þrumuveðri
Frá forsetanum sjálfum

Og blómin vilja ekki sjá neitt og vita neitt
Því þau vita að einn góðan veður daginn 
Verða þau að vitnum í stúku, í dómstól sorgar

En það eru eingöngu til
Ein milljón og sjö eitthvað þúsund eintök
Af sömu sögunni ]



[ Skýin hlaupa á brott
Og sólin hallar til mín

Hún hvíslar

,,Hann elskar þig,´´

ég hlæ 
hleyp burt
eins og skýin

og ég syng

,,Hann elskar mig ekki,´´ ]



[ Hér er hjarta mitt í poka
Sjáðu vel um það
Það er brotið
Og grátt

En þú getur lagað það
Með hæfileikum
Og sterku lími
Og litum

Aðeins þú
Getur glatt mig 
Og bjargað hjartanu
Frá sárum einmannaleika

Ég skil ekki
En það er engin
Þörf fyrir skilning á
Þessu stigi sambandi okkar ]



[ Það ætti að vera til orðabók
Fyrir konur til að skilja kalla

Hvernig eigum við að vita 
Hver er í marki hjá Arsenal?

Það ætti líka að fylgja aðvörum
Með ykkar líkum

,,Varúð, latur og nennir ekki neinu
nema að drekka bjór með vinunum
og horfa á fótbolta,´´ ]



[ Lost in the fog of eternity,
Will they ever reach out their hand to me?
Lonely words are written in the sand,
Soon my days will come to an end.

I see a vision of a naked tree, 
Birds above flying free.
The storm of the cold sea, 
No one is here to rescue me.
The time sits still,
I will be waiting for you until…
I will be waiting for you in heaven. ]



[ Ég gleypti könguló
því mig langaði að vita hvernig bragðið væri
og ég sökkti rauðlökkuðum nöglunum í fölt hold þitt því mig þyrsti í blóð.

Ég skar mig með rakvélarblaði
því ég saknaði sársaukans
og ég kveikti í húsinu mínu því mig langaði að sjá eld.

Ég lét það berast að ég væri geðbiluð
því mér fannst ég þurfa meiri athygli
og ég handleggsbraut sjálfa mig
því það er svo sætur strákur að vinna á spítalanum. ]



[ Minningu þína ég mun ætíð í mínu hjarta geyma,
Og þeim stundum er við áttum saman mun ég aldrei gleyma,
Rökkvið hellist niður og ég finn hve skrítið það er að vera án þín,
Ég lít út um gluggann og pæli í því hvort að þú saknir mín,  
Mannlífið þagnar og loksins er komið kvöld,
og ég finn hvernig ljós þitt fjarar út líkt og aldan köld, ]



[ Lífið er eins erfitt og það virðist vera
Lífið er ein trufluð tilvera
Lífið er byrði án efa 
Lífið hefur ekkert að gefa
Lífið er ekki ókeypis né skattalaust
Lífið er miklu flóknara en þú kaust 
og svo er það allt tekið frá þér aftur ]



[ Ég veit ekki hvernig ég á að fara að því að útskyra þetta.
Ástsandið sem það hefur skilið mig eftir í, er orðlaust.
Í stað hringeggju geggjunar og ótta, er undursamlegt kæruleysi.
Í stað guðleysis er komin tilfining umhyggju.
Síþreyta er komin í stað svefnleysis.
Ég sé fegurð í hlutum sem ég hefði annars aldrei tekið eftir.
Gremja er einhvað sem ég þekki ekki lengur.
Og loks veit ég hvað eðlileg reiði er.
Ég ruglast ekki á vorkun og ást.
Finn hvað hugsunin verður skýrari og sýrari með hverjum deginum.
Ég er loks fær um að læra af mistökum.
Aldargömul skömmin er loks orðin södd.
Ég ekki bara heyri, heldur hlusta.
Ég stend upprétt meðal allra, og ber höfuðið hátt.
Ég hef öðlast kunnáttu á lífinu, menntun sem aldrei verður tekin. ]



[ Við þáfjall tímanns stend ég 
og set á mig blóma kórónu sumarsinns
og svetti á mig lindar vatninu sem
kristöllum vornæturnar.

Í kyrtli regnbogans tjáir sólardrengurinn
mér hug sinn.
Vestan sól og sunnan mána fæddist ég
og sit nú og sái móður mína hvern dag. ]



[ Kanski þegar þú opnar augun
munntu sjá mig og segja
jæja blómastelpa nú rætast
óskinar gegn tárunum

Við bakka fljótsins sér einhver
að heimurinn er aldrei það sem
hann sýnist ]



[ Tókbaksneysla og heilsuveill
áfram lifir uns fellur.
Reykingarbannið og heilsuheill
er fyrsti júní skellur.

Sirkúsgarður opnaður verður,
mikið verður á kvöldin.
Reykingar færast í rigningar veður,
og reyklaus hefur völdin. ]



[ Litla sæta Byko erna
málningarfötur vinnur við.
eins og gömul gredduferna,
hugsar bara um kynlífið. ]



[ Góður maður gekk sinn veg,
gangan ei var löng.
Hvíslaði ,,Þetta er bara ég"
sem bergmálaði um lífsins göng.

Ástin hans var farin,
hún flaug snemma burt.
Þá var sólin horfin
og snjóaði á þurrt.

Nú var stutt í ljósið,
og ferðin á enda brátt.
Hún nú stóð við himna hlið
og brosti til hans dátt.

Nú sitja saman á stjörnu,
saman bæði tvö.
Með ást og engla börnum
á himnahæð númer sjö. ]



[ Þegar krakkarnir voru litlir þurfti ég alltaf að mata þau því ekkert þeirra var komið á þann aldur að geta borðað sjálft.
Yngsta barnið var sex mánaða stelpa svo átti ég eins og hálfs árs gamla tvíbura, strák og stelpu og síðast en ekki síst var svo elsti grislingurinn 34 ára gamall stráklingur.

Það var engin smávinna að koma matnum oní alla þessa krakkaorma.
Ég var líka farin að hafa áhyggjur af því að þrjátíuogfjögra ára barnið hlyti að vera eitthvað misþroska, því eftir því sem ég best vissi áttu  börn á fertugsaldri að vera fær um að borða sjálf. Það hlaut að vera eitthvað  bogið við þann elsta.
 
Satt að segja var ég orðin dauðþreytt á að handfóðra þennan krakkaskara. Ég gat heldur ekkert nærst sjálf því  krakkaskammirnar voru svo gráðug að það var aldrei agnarögn eftir handa mér, þegar þau voru búin að gleypa í sig.

Ég ákvað því að  að skilja elsta strákinn útundan og sjá til hvort hann gæti ekki bjargað sér sjálfur. Mér fannst þetta reyndar dálítið grimmdarlegt af mér en eitthvað varð ég að taka til bragðs til þess að ýta undir þroska þessa ósjálfbjarga unga míns. Ekki myndi hann eiga sér viðreisnar von í lífinu ef hann væri alltaf upp á mig kominn.

En litli  púkinn var ekki eins ósjálfbjarga og hann vildi vera láta, þegar ég lét til skarar skríða. Hann laumaðist til þess að stela af matarpeningunum og stökk út í sjoppu og keypti sér pulsu og kók.

Ég var ekkert ill út í hann til að byrja með því gleðin yfir því hve hann var úrræðagóður þegar á þurfti að halda var öllu yfirsterkari. Þó var ég svolítð óánægð með að hann skyldi ekki taka yngri systkinin með sér, fyrst hann stóð í þessum stórræðum á annað borð. Nóg tók hann allavega af peningum, því krukkan var alltaf hálftóm.

Illu heilli komst það þó upp í vana hjá blessuðum drengnum að fara einn út að borða. Hann hélt áfram að stela sér fyrir mat svo ég átti nánast aldrei eftir aura til að kaupa eitthvað handa yngri börnunum.

Ég varð sífellt óánægðari með hann.

Svo einn góðan veðurdag ákvað hann, mér til mikils léttis, að flytja að heiman og sjá um sig sjálfur.

Hann kvaðst hafa komist að því að hann gæti séð um að næra sig hjálparlaust og því myndi hann örugglega geta komið sér áfram í lífinu án minnar aðstoðar framvegis. ]



[ Það er tími til kominn
fyrir mig að kveðja,
hræðilegan heim
sem er án miskunnar.

Hamingjuna mun ég finna í himni
það sem ég áður fann í vímu.
ert þú tilbúinn að kveðja?
Ég hef verið það í 3 ár.

Samt er eitthvað sem segir mér
\"nei, þú verður að bíða
taktu eitt aukaskref í átt til mín
það er þess virði\"

Þess vegna mun ég bíða.
Ég mun bíða og taka aukaskref.
Seinna mun ég finna hamingjuna
hvort sem hún er á himni eða jörð.

Núna er ég frjáls.
ég mun aldrei aftur
ganga í gegnum eld helli aftur
því hann er hér til að gæta mín frá honum.

Mun standa 1991-2008 á legsteini mínum? ]



[ Þegar krakkarnir voru litlir þurfti ég alltaf að mata þau öll fjögur á matmálstímum, því ekkert þeirra var komið á þann aldur að geta borðað sjálft.
Yngsta barnið var átta mánaða stelpa svo átti ég tvíbura, strák og stelpu sem voru rúmlega einsoghálfs árs og svo var elsta barnið, þrjátíuogeins árs gamall strákur.
Það var engin smávinna að koma matnum oní alla þessa krakkagríslinga.
Ég var líka farin að hafa áhyggjur af því að þrjátíuogeins árs barnið hlyti að vera eitthvað misþroska, því ég vissi til þess að börn á fertugsaldri voru almennt farin að borða sjálf.
Það hlaut því að vera eitthvað meira en lítið bogið við þennan elsta strák minn. Satt að segja var ég líka orðin dauðþreytt á því að mata allan þennan krakkaskara. Ég hafði varla tíma til þess að borða nokkuð sjálf enda voru krakkaskammirnar svo matgráðug að það var aldrei agnarögn eftir handa mér, þegar þau voru loksins búin að ljúka sér af við átið.
Ég ákvað því að gera tilraun með að hætta að mata elsta strákinn og tékka á því hvort hann gæti ekki bjargað sér smávegis sjálfur. Mér fannst þetta reyndar dálítið grimmdarlegt af mér en eitthvað varð ég að taka til bragðs til þess að ýta undir þroska ósjálfbjarga ungans míns. Ekki myndi hann eiga sér viðreisnar von í lífinu ef það þyrfti alltaf að mata hann.
En litli púkinn var ekki eins ósjálfbjarga og hann vildi vera láta þegar allt kom til alls. Hann laumaðist til þess að stela af matarpeningunum og læðupokaðist svo út í sjoppu og keypti sér pulsu og kók.
Ég var eiginlega ekkert ill út í hann til að byrja með, því gleðin yfir því hve úrræðagóður hann virtist vera þegar á þurfti að halda yfirgnæfði reiði mína. Þó var ég svolítð óánægð með það að hann skyldi ekki bjóða systkinum sínum með sér, fyrst hann stóð í þessum stórræðum á annað borð. Nóg tók hann allavega af peningum, því peningakrukkan var alltaf hálftóm eftir hann.
En illu heilli komst það upp í vana hjá blessuðum drengnum að fara einn út að borða. Hann hélt áfram að stela af matarpeningunum svo ég átti nánast aldrei eftir neina aura fyrir mat handa aumingja yngri börnunum.
Ég varð sífellt óánægðari með hann.
Þó verð ég að játa það, að innst inni var ég obbolítið stolt af stráknum yfir því að hafa nú loksins vit á þvi hvernig hann ætti að næra sig sjálfur.
Einn góðan veðurdag tilkynnti hann mér svo að hann ætlaði að flytja út. 
Hann hefði komist að því að hann gæti borðað hjálparlaust og því myndi hann örugglega geta komið sér áfram í lífinu án minnar aðstoðar framvegis.
Það fór því þannig að nú þarf ég aðeins að mata þrjú börn á matmálstímunum.
Ég get ekki neitað því að borðhaldið er mér miklu auðveldara en áður því ég hefði aldrei trúað því hve það munar mikið um elsta strákinn. ]



[ Af hverju þurfa menn að deyja
til að fara til himnaríkja? ]



[ Finnur þú fingur mína 
Snerta fingur þína
Af innilegri ást
Finnur þú hjarta mitt
Slá í takt við þitt
Af innilegri ást

Finnur þú tímann líða
Og hvað ég læt hann bíða
Af innilegri ást
Finnur þú hvernig ég
Horfi á þig
Af innilegri ást

Finnur þú hvernig við
Þjótum áfram
Af innilegri ást
Finnur þú hvernig allt stoppar
Hvernig allt okkar
Hverfur...
Af innilegri ást? ]



[ Þó falli frá vinur,
ferðinni verður ei hægt.
Þróttlaus kaldur þytur,
héðan af verður þagað, 
ekkert sagt.

Síðasta sumar var fagurt,
Haustið var svart.
Veturinn var kaldur
og vorið hart.

Að ánetjast einhverjum
gefur innihald, þrótt.
Svo hverfur allt sjónum
og dauðinn sækir að,
skjótt.

En lífið heldur áfram,
ljósið mun ávallt lýsa,
Við lokahljóm við stígum fram
í veröld hels og ísa. ]



[ Við gengum saman
í snjónum
litlar flögrandi fjaðrir
allt um kring.
Kuldabitin hendi mín 
teygði sig í þína
og við héldumst
í hendur.

Við vitum það bæði
að lífið skilur eftir sig spor.
Lítil sem stór fótspor
í hjörtum okkar.

Því allt gott endar
en við teygjum sjálf 
á sannleikanum
svo við þurfum ekki 
að sleppa því góða
eins og margoft áður.

Eins og þegar ástin kviknaði,
ylurinn í hjarta mínu
sem áður var svo kalt og glatað. ]



[ Í rómaðri þoku
ástin? 
Hún er klisja.
Ég elska þig? 
Orðin eru væl.
Breimandi fress
gengur eftir götunni
í von um að finna læðu
sem fullnægir þörfum hans.
Ástin er klisja.
Lífið er loforð.
Orð eru væl. ]



[ Ástríðufullur koss
sem ekkert er á bakvið.
Ákveðnar snertingar
sem hita ekki neitt.
Heitir lófar
sem kólna fljótt.

Yfirþyrmandi játningar
sem óma í eyrum mínum.
Kynþokkafullar stunur
sem segja ekkert. 
Sveittir líkamar
án bleytu. 

Hugarórar 
sem smita út frá sér.
Snertingar 
sem fylla mann vellíðan.
Þú ert pervert
sem er í lagi. ]



[ Og í myrkrinu læðist hún
Sérvitur og lúmsk.
Þróttlaus sem fjöður
hljóðlát sem flygill
máttlaus sem vindurinn
þrútin sem snjór. 

Og í lífinu lék hún
í eigin leikriti.
Blekkingar og svik
sem einkenndu hennar ævi.
Andlit hennar hulið grímu
sem hún sjálf hefur búið til.

Og í skugganum er hún
heldur sér saman
þögul sem nóttin 
skýr sem stjörnublik.
Kaffærð í lífsins visku
sem dregur úr henni allan kraft. 

Endurtekningar
Vítahringur
Máttfara sál. 
Hugur sem hætti að girnast. ]



[ Skorin, 
og þreyttu augun mín blaut,
Blæðandi,
Tár mín falla.
En hjarta mitt, 
tók aukaslag,
og fyllti hljóm tómsins
-algjörlega.


Takturinn,
tær og hreinn,
hljómurinn,
dýrð ein ásjónu.


Lífið hefur sinn tilgang
og við höfum okkar eigin.
Og í ljósi þess að myrkrið
hefur verið dregið burt
af ljósinu.
og vegur minn er nú lýstur upp.
Ég er ekki ein. ]



[ Haustið,
Þyturinn,
Vindurinn,
Hnúturinn í maganum.
Þegar ég tek í hendina á þér
Og leiði þig eftir laufa þöktum stígnum.
Svona á lífið að vera, á hverjum degi.


Veturinn,
Snjórinn,
Kuldinn,
Frostbitnir fingurnir,
Þegar ég tek í hendina á þér
Og færi mig nær þér til að hlýja mér.
Svona á lífið að vera, á hverjum degi.

Vorið, 
Ilmurinn,
Ylurinn,
Berfætt í grasinu,
Þegar ég tek í hendina á þér
Og segist elska þig svo heitt.
Svona á lífið að vera, á hverjum degi.

Sumarið,
Hitinn,
Lognið,
Ilmurinn af blómunum,
Þegar ég tek í hendina á þér 
Og segist vilja vera með þér til æviloka.
Svona á lífið að vera og svona er það.

Haustið,
Þyturinn,
Vindurinn,
Hnúturinn í maganum.
Þegar ég tek í hendina á þér
Og leiði þig eftir laufa þöktum stígnum.
Svona á lífið að vera, á hverjum degi.


Veturinn,
Snjórinn,
Kuldinn,
Frostbitnir fingurnir,
Þegar ég tek í hendina á þér
Og færi mig nær þér til að hlýja mér.
Svona á lífið að vera, á hverjum degi.

Vorið, 
Ilmurinn,
Ylurinn,
Berfætt í grasinu,
Þegar ég tek í hendina á þér
Og segi þér sorgarfréttir.
Svona endar lífið, á hverjum degi.

Sumarið,
Hitinn,
Sorgin,
Síðasti kossinn,
Þegar ég kveð þig í hinsta sinn
Og tárin renna niður andlit mitt.
Svona er lífið, og ég hef sætt mig við það. ]



[ Hann stóð þar, hann stóð einn. Sá eini sem hélt ró sinni yfir því sem vofaði yfir. Hann hélt um höndina á litlu stúlkunni sem grét við hávaðann sem myndaðist. Eins og skipstjóri sem sekkur með skipi sínu, með virðingu. Hann stóð þarna á miðjum vígvellinum, staðfastur á að komast frá þessu helvíti sem fyrst. 

Fingur stúlkunnar þrýstu fast saman, svo þeir náðu að halda utanum 3 fingur mannsins. Svo litlir lófar á móti svo stórum. Umhyggja, honum var annt um stúlkuna, ég veit ekki af hverju, en honum þótti afar vænt um hana. Hann stóð þarna, frosinn, hann hélt þó stilli sinni. Hann gat ekkert annað. 

Hún titraði af skelfingu, en hún treysti. Hún hafði ekki vit á öðru en að treysta, ekkarnir skárust, blönduðust saman við hávaðann í kring. Helvíti hafði hann kallað þetta umhverfi. En hún skildi ekki hvað helvíti var og er. Lítil, saklaus, svo ung stúlka, svo óreynd um lífið. Og því var að ljúka.

Hann missti stjórn á sér og skapi sínu, ýtti stúlkunni frá, lét sig detta í gólfið, þetta var vonlaust, hann vissi að hann kæmist aldrei út, hann vissi það svo vel. Hvað átti hann að gera? Bíða eftir að dauðinn banki upp á dyrum og hífa þau á brott? Hann var á því að bjarga stúlkunni, en hann grét sem olli því að stúlkan grét enn meira.

Hún gekk að honum, lyfti hendi sinni upp að andliti hans. Hún þurrkaði öll tár, öll tár sem komu fram. Hún þurrkaði í burtu sorgina, en þagði. Þau þögðu bæði. Hann stóð upp og tók í hönd hennar, hann hafði ekki gefist upp.

Þögnin ílengdist með biðinni. Lífsviljinn hafði ráfað hugsunarlaust í burtu og stúlkan stóð við hlið mannsins óhrædd. Maðurinn rýndi umhverfið, íhugaði flóttaleið. En hvergi sá hann veg út. Hann leit aftur á stúlkuna og þurrkaði hennar tár í burtu og lyfti stúlkunni upp að sér. 

Stúlkan neitaði að sitja í fangi mannsins og hann lét hana varlega niður. Stúlkan tók á rás, maðurinn hljóp á eftir, en hann virtist ekki hreyfast úr stað. Stóð í sömu sporunum. Áttavilltur reyndi hann eins og hann gat að flýja, leitaði eftir stúlkunni sem sást hvergi. Hann gafst upp, það litla eftir af sálu hans, þetta agnarlitla brot, gat ekki haldið áfram. Lífsviljinn horfinn, reikaði í burtu, vonin flogin á braut, til ljóssins og stúlkan, stúlkan sem hélt í honum lífinu, hún var horfin.

Hann lagði augun aftur, í von um hvíld, lét sig falla niður í blautan forinn og hvarf frá öllu illu.

Stúlkan kom til hans í draumi, sagði að hann hafi bjargað sér, en hann sjálfur þyrfti að rata til baka, „Fylgdu bara ljósinu,“ sagði litla stúlkan með tárin í augunum.

Hann hrökk upp, hann var hvergi, hann var ekki á sama stað og áður. Ráfandi, reikalaus, fastur í enn verra umhverfi en áður, einn, einn í risastóru tómarrúmi. Reikaði um í nokkurn tíma, hváði ekki fyrir sársaukanum sem fylgdi hverju skrefi. Hann hélt áfram, það hafði eitthvað kviknað innan með honum aftur. 

Skjálfandi færði hann sig nær ljósinu. Teygði sig í áttina að því. Lauk augunum aftur og byrjaði að svífa.

Hann hrökk upp. Lítil hendi snerti vanga hans. Tárin í augum stúlkunar streymdu niður fölar kinnarnar. Tár lak úr augum hans, stúlkan þurrkaði það í burtu. Þurrkaði í burtu sorgir og raunir. Hann snéri aftur. ]



[ Það var spurningin,
Er líf eftir dauðann?
Er lífið kannski síðasta stoppistöðin?

Litlir hvítir strætóar með fullsetin sæti.
Litlir, stórir, allir að bíða eftir sama svarinu.

Svo kemur einn blár, svona himinslita.
Bílstjórinn situr og hnygglir í brýrnar,
opnar ískrandi hurðarnar og setur bílinn í handbremsu.

Inn stígur lítil stúlka, augun full af eftirvæntingu og gleði,
Samt eru flestir sem sjá,
Aðeins sorg og sút á brá.

Kannski fær hún svörin seinna?
Kannski heldur hún áfram fleiri að heilla?

Inn kemur ungur maður,
Sest í sætið, líkar vel,
Ætli hann hafi vitað hvað átti að ske?

,,Endastöð”, hrópar bílstjórinn,
en enginn kemst aftur út,
aðeins bílstjórinn veit hvað fyrir bestu er,
já, það einn hann veit. ]



[ Tárin renna,
Eins og rigning 
Eftir margra mánaða þurrk,
Eins og sól
Þegar tunglið er á lofti,
Eins og ský
Á heiðskýrum himni,
Eins og ég
Dregin út úr skel minni. ]



[ Hjarta mitt tók kipp, 
Hamaðist í brjósti mér. 
Barðist fyrir lífinu,
Barðist fyrir ást. 
Hjarta mitt hætti, 
Varð líflaust og dapurt, 
Hætti að slá, 
Fórnaði takti lífsins, 
Aðeins fyrir ástina, 
Hún er þess virði. 
Hún er þess virði Að deyja fyrir. ]



[ Þræddu nál með tvinna
Saumaðu búta hjarta míns saman,
Þannig að næst þegar þú hefur í hyggju á að brjóta það,
Þá er það tilbúið, viðbúið fallinu á botninn. ]



[ Góðan dag náttborð
Ég kveð þig um sinn
Góðan dag rúm
Mér leið aldrei vel
Góðan dag klukka
Ég stilli þig á af
Góðan dag sæng
Aldrei hlýnar mín sál
Góðan dag koddi
Mýkri en allt
Góðan dag hurð
Opin upp á gátt
Góðan dag gólf
Sem allir trampa á
Góðan dag borð
Stendur alltaf stöðugt
Góðan dag skál
Það klárast alltaf allt
Góðan dag matur
Bragðast ei vel
Góðan dag byssa
Ég fann þig um stund
Góðan dag safi
Sem fór svo hægt, en fljótt
Góðan dag hatur
Inn í mér býr
Góðan dag tröppur
Maður dettur svo hratt
Góðan dag gras
Grænni en í gær
Góðan dag bíll
Hinumegin
Góðan dag heimur
Snérir þér við
Góðan dag brú
Eina leiðin burt
Góðan dag handrið
Ég held mér ei í
Góða nótt líf!
Og burtu ég svíf ]



[ From part one up to ten,
it´s a journey about a dead man,

walking the end, bespattering the blue,
sometimes we die more than death asks us to.

The ting, oh the bells ting,
you should be ready,

our love-battle fleet at anchor in the bay.

Now dwell in a pillion of me,
sweet railyards are approaching,

the Lamppost march-past stirring,
Death! Dance with me! ]



[ Ég kann á hörpu, en ekkert lag,
ég kann á fólk en skil ekki lífið,-
og ég er með höfuðið fullt af ljóðum,
sem ég get ekki ort.

Á móti hverjum hundrað dögum hef ég tvöhundruð eilífðar nætur
og horfi í gegnum þúsund spegla og brot.
Þarf maður alltaf að skilja allt?
Mig langar bara að sofna. ]



[ Afhverju er auðveldara að fljúga yfir stóru fjöllin handan fjarðarins,
en að klofa skaflinn við fætur þér?

Farðinn rennur, en andlitið kemur samt ekki í ljós.
Það er óþekkjanlegt afþví það hefur aldrei neinn séð það.
Ekki einu sinni þú sjálfur því þú getur ekki heldur séð þig.
Getur ekki horft.
Þegar þú horfir, lítur spegilmyndin undan.

Leggjumst á trúðinn, drekkjum honum í spritti og skálum yfir líkinu.
Líkið bauð til erfidrykkju en drekkur sennilega eitt,
og líklegast ekki neitt. ]



[ Auf Wiedersehen!

Segir maðurinn í búðinni

óvitandi það að ég skildi hann ekki! ]



[ Hitinn er allstaðar
ég kemst ekki frá honum
hann eltir mig
ég er að kafna

Ertu til í að senda mér
Íslenska golu?
Helst með TNT. ]



[ Ég arka útí heim
með ferðatösku
sem er yfirfull

Ég pakkaði því helsta
bjartsýni
von
gleði 
eftirvæntingu og 
tannburstanum

Ég kom á leiðarenda
full af undrun
hræðslan leyndi sér ekki

Ein í þessu landi
enginn skilur mig
ég skil ekki heldur

Tek uppúr töskunni
raða í skápinn
sé að ég gleymdi
því allra mikilvægasta

Ég gleymdi að troða þér með! ]



[ Ég sakna þess, þegar þú varst hjá mér
Og hélst svo um mig að mér fannst heimurinn snúast um ekkert annað en okkur.

Ég sakna þess að heyra ljúfa rödd þína segja „ég elska þig“
því ég vissi að þú gerðir það.

Ég sakna þess að sjá mynd af þér á símanum mínum
Sem á stóð „ég elska þig“

Og þessi mynd veitti mér huggun í hvert skipti sem ég leit á hana
Því það varst þú sem varst á henni.

Ég sakna þess að finna fiðringinn í maganum
þegar þú kysstir mig.

Núna hlusta ég daglega á lagið okkar, og mig langar mest til að gráta!
Því ég veit þú gerir það líka!

Í hvert skipti sem ég heyri nafn þitt finn ég fyrir söknuði,
Því ég veit að þú leynist einhversstaðar í því!

En þú vildir mig ekki lengur, þannig ég verð að sætta mig við það.
En, ég vil að þú vitir að ég elska þig ennþá <3.. <="" span=""> 
		</3..> ]



[ Kalt blóð rennur mér um æðar
en ekki get ég lagað það.
þú gerðir mér þetta og þú skalt laga þetta.
en hvernig veit ég ei! ]



[ orkan er á þrotum
ég þoli þetta ekki lengur
gerðu það taktu við mér
mig vantar þig, aðeins þig svo mér líði betur! ]



[ Geisleindin snýst í baugum
um rás hins bjarta, 
þyngdar sinnar virði í afli.
 
Í bogaljósinu 
sem hvorki á upphaf né endi. 
er aðeins ljómi í hring. 

Í rökkurfjarlægð 
leynast sogandi svarthol 
falin milli skínandi agna 
og kalla allt að ljósavík bak látur. ]



[ Það brotnaði, og lífið brast
ég féll niður á hné og hugsaði; afhverju ég?
guð svaraði ekki.

mig langaði að gráta, en ég gat það ekki.
ég vissi að mér var illt í því
enginn kom og hjálpaði mér, starði bara á mig eins og ég væri einhver vitleysingur.
ef að þau vissu það hvað væri að mér myndu þau kannski hjálpa mér, en munnurinn minn var hræddur. 

ég lá þarna á miðri götunni með hóp af fólki í kringum mig sem starði bara, mér hefði liðið betur ef þetta hefði alldrei gerst, en þetta gerðist.

nú bíð ég bara eftir því að sá rétti komi upp og hjálpi mér.

kannski mínúta, kannski dagur, kannski ár, kannski dey ég áður.
það veit enginn! ]



[ Þú labbaðir framm hjá mér, 
Ég kallaði á eftir þér.
sagði nokkur orð ,,Hæ fallegi''
Þú leist á mig, labbaði til mín.
Ég sá strax að þetta var ást við fyrstu sýn.

Ég bað um netfang þitt, 
þú fékst mitt.
Sá þig aldrei meir,
Við vorum orðin svo náin, ég var farin að elska þig. og þú elskaðir mig.
Núna gerðist eithvað hræðilegt,
Eithvað sem mun aldrey vera bærilegt.
Ég komst á fast, með strák. Það var það erfiðasta að segja þér það, en svo sagði ég þér satt.

Núna er eithvað brotið inní mér, hætt að slá, ég mun þig alltaf þrá, þú ert sá æðislegasti, Þetta er svo erfitt líf.
Já þú hatar mig, ég elska þig.

LÍFIÐ ER DRUSLA ]



[ Kannski, er ég gerður fyrir annan heim
Kannski, er hann þarn'úti
Kannski, þarf ég meiri peninga
Kannski, Þarf ég bara þig

Kannski, veist þú ekki neitt af mér
Kannski, ertu ekki til
Kannski, er heilinn að gera grín að mér
Kannski, skapaði hann þig

Kannski, er ég ekki lifandi
Kannski, vantar engan mig
Kannski, veröldin hún hatar mig
Kannski, vill hún fá mig út

En ég veit, Ég skil
Ég veit hvað ég vil
Ég vil bara halda áfram, en áfram með hvað? ]



[ þegar ég málaði veggina inni í dökkum litum til þess að deyfa léttúðina 
varð mér hugsað til þess þegar ég brosti í fyrsta skipti án þess að vita hvers  vegna

en ég málaði yfir það eins og allt hitt ]



[ Aðkoman væri 
ekki sérlega kræsileg,
enda allt í drasli.

Hryðjuverkaárás
álíka og þær
sem maður fréttir af
utan úr heimi.

Má bjóða þér
að taka til?
Ekki nenni ég því.

En sú gestrisni,
viltu kaffi?
En þurra köku
eða goslaust kók?

Sorrí, ég nenni engu,
kann ekkert.

Fel mig á bak
við myndavélina,
það er svo einfalt.

Glugga í ljóðabækur
en gleymi skólanum,
má ég skrifa bók?
Myndirðu lesa hana?

Ég myndi ekki 
lesa neitt eftir þig.

Þú ert heppinn,
veist hvað þú vilt.
Má ég kaupa það? ]



[ Í falli mínu er 
upprisa mín falin
Í dauða mínum fann ég mitt líf.
Í tortímingunni er upphaf
Allra hluta.
Í stríði er lífsgjafinn 
með sína iðnu hönd
miskunnsamastur.

Stríð, ó, fallega stríð
Sæktu mína þjóð heim.
Ég bið þig, ég bið þig.

Ó þjóð mín, ó, þjóð mín
Látum blóð renna um 
stræti okkar og torg.
Látum endurreisnar andann
Blása í brjóst okkar eylífum sigri.

Sigrumst yfir efninu 
Og brjótum niður múr stöðnunar.
Ræstum hinar andlegu rotþrær.
Ræstum út til sjávar 
Verk hina rotnuðu nútímans.
Ó, stríð, ó, stríð
Hve fögur eru þín afkvæmi
Er spretta úr ösku eyðingar þinnar.
Þar, já, þar er upphaf lífs 
Nútíma Íslendings.

Ísland, ísland
Er staðnað og storkið
Af alda langri kúgun ríkjandi stétta.
Pólitískt framsækið, jú
En hin vinnandi stétt er sama og dauð.
Það sem við þurfum er stríð.
Ó, já, fallegt stríð er það sem við þurfum
Til að hreinsa upp óþurft mannlegs lífs. 

Látum nú herópin óma
Um stræti og torg
Og bergmála milli fjarða.
Látum bróður drepa bróður, systur systur
Rífum niður hinar fúlu stoðir
Og byrjum á ferskum grunn
Endurreisn Íslenskrar þjóðar. ]



[ Hey, Stúlka!

Já, þú sem ert í stutta latex pilsinu á dans gólfinu
Með geislandi bláu augun
Veistu að ég sé mig, já, ég sé mig 
horfa í glampandi glettin augu þín
þar sem við stöndum 
undir tærum himni, glitrandi stjörnum
og hálfum mána.

Þar upplifi ég hönd mína útrétta
og sé hjarta þitt
blæðandi í henni
slá sinn síðasta takt.

Blóð þitt drýpur af því og blandast dögginni
sem lekur eftir strái niður á jörð
þar sameinast það henni og nærir hana.
Ég legg frá mér hjartað.

Og sný við það baki
labba burt
í átt að æðri tilveru
sem mér var lofað yfir Wiski glasi á bar um daginn. ]



[ Hrafnaþingin
 
 
Á unglings aldri leit ég hrafnar þing.
Og þótti ekki merkilegt.
En mistíkin af því var mikil og dulúðin stór að öðru fólki fannst.
Söfnuðust þeir saman einn og einn að vetri til.
Og  hvít jörð varð af svörtum bletti iðandi af lífi.
 
Fólkið í kringum mig dáðist af þessari sýn
Og mér fannst það ey tengjast mér.
Þar til hið stærra þing var haldið.
Einhver hundruð hrafna söfnuðust þá saman.
Þá fann ég að það var haldið um mig.
 
Þá gjörðist stormur í huga mínum
Og sjálfur ég hvarf en er storminum slotaði kom ég
og skrifaði þetta ljóð. ]



[ Í baráttunni við brostin mátt,
berstu líkt og hetja guðs
Hugrökk þú berst á þinn hátt
hetjan margra án alls tuðs

Stattu áfram stígðu þín spor
Stríð þitt muntu brátt vinna
Berstu gegnum gegnblautt vor
Gefðu þig alla til ættingja þinna

Á dimmum kvöldum kviknar ljós
Kvöldsins djúpi roði
Í fang þitt fagurt legg ég rós
Frelsið er þér í boði. ]



[ Hann er sá sem að veitir mér hlýju
fær mig til þess að elska að nýju
Faðmar mig að sér og hvíslar í eyra
og stríðir mér svo að mig langar í meira.

Hann gefur af sér og hlustar á mig
er ekki einn af þeim sem hugsa bara um sig
Ég veit ég get treyst honum alveg til enda
hann mun vernda mig sama hvað mun henda.

Þegar hann er nærri lýsist upp allt
og skyndilega mér er ei lengur kalt
Því nærvera hans er sem sólin um vetur
Hann veit allt, kann allt, já allt hann getur.

Á kvöldin við kúrum og hvors annars njótum
kannski í bíltúr og ísbúð við skjótumst
Göngum um dali, sveitir og vegi
Gerum flest saman, á nóttu sem degi.

Hann er sá sem ég vil eldast með
eignast börn, hús og jafnvel lítið blómabeð
Því hann er sá sem mig algjörlega skilur
Út í eitt, þar til dauðinn aðskilur ]



[ Will I forever walk this road,
When will I see the light?
I feel your hand is slipping
The hand I held so tight.
The moon is swiftly fading,
My sky turns into gray,
I see you up there waiting?
Will I ever be the same.

I have no hope, no freedome
I'm trapped inside this cage,
I wish that I could miss you
But all I feel is rage.
If only I were brave enough
To see through all this pain
My eyes are sinking slowly
In misty december rain ]



[ Jeg vil blive kanonfuld
Og danse hele natten rundt.
Bytte spyt og hygge mig
Og måske gå og bolle dig. ]



[ Why is my mind filled with doubts?
Why am I questioning my abouts?
Why are my guts just up in a binge?
Why is my Braveheart falling to an inch? 

What is at the end of that door?
Will I be happy or will I be sore?
Will I be the star of success?
Will I be the fool who accomplishes less? 

Is there a reason for my fear?
Is the end of the era coming near?
Should I shout or should I scream?
Or should I follow and chaise my dream? 

All I have are questions and doubts.
The reason might be my big abouts.
I wont take less when I can take more
I wont be the person with the heart sore.
 
I guess I don't need the good luck speech. 
All I need is my own unleash.
I need to believe in my strengths
It will take me to the longest lengths.  

The real Braveheart goes and faces its fears.
It goes along despite the tears.
 It keeps on the path until life is clear.
It wont say "no, the end is near".   


Braveheart I am and Braveheart I'll be. ]



[ ég reyni að vera hógvær á allan hátt
mála rússneskar þokkadísir með bogin nef á striga og afsaka blámann í augum þeirra. Þær eru nú einu sinni ekki rússneskar í alvöru, íslenskar stelpur sem vilja varla þekkjast. Standa berbrjósta við horn sendiráðsins og bíða eftir að bílstjórinn blikki þær. Þær eru mér innblástur ljóða, í vanlíðan sinni. Að mörgu leiti eins og ég, grámyglulegar, bláeygar, skítugar. Og við brosum er ég kem frjáls yfir hæðina, malbikið. Þær eru þreyttar á íturvöxnum körlum. Og þó ég sé íturvaxin telja þær mig betri kost. Þær vita að minnsta kosti hvort ég svívirði þær eða lofa.

Því við skáldin svívirðum ]



[ Elsku broðir,ég þig missti á þann hátt sem engin aforið getur.

Ekki bara broðir ég missti,einnig minn besta vin,helmingurinn af mer var tekin.

Reyði,hatur og biturð runnu saman i eitt,alldrei ég truði að slíkt gæti gerst.

Einkenni þin voru skyr,þú brostir,sólin skein,þú varðs nálægt,stjörnurnar lystust,

Þú kvaddirheiminn,heimurinn kvaddi mig,himinin fölnaði,jörðin gránaði,og grasið hvarf,aðeins moldin eftir stóð skítug og grá.

Hvernd dag er ég vaknaði óskaði ég þess eins að fa að hitta þg einu sinni enn,fa að faðma þig og gráta i fangi þer svo þú vitir hversu sart ég þín sakna.

Söknuðurinn gnístir i hjarta mer og sal,jörðin skalf undan sarsauka sorgarnnar. ]



[ ég  er 

oftast það sem þú
býst síst við að ég sé

bláköld staðreynd sem brosir
kaldhæðið framan í heiminn

sjálfselsk stelpa sem traðkar ítrekað
á sínum eigin tilfinningum

egóisti sem er lítill
innan í sér

en einungis endalaust uppkast
sem verður aldrei fullkomið ]



[ horfðu í augun mín
þau eru svo ótrúlega full af þér

horfðu á mig kreista skýin
sjáðu hvað þau gráta
finnuru þögnina?
hafið æpir með öldunum
blár

ég held í höndina 
grimmdin meiðir mig ekki
mundu að lífið er ekki svo vont
tilfinningar sína ekki muninn
muninn á grimmd og óheppni

horfiru á augun mín
sérðu hvað sú hlið væri falleg
ef hafið hættir að æpa
ef skýin hætta að gráta 
ef þögnin kallir ekki
blár ]



[ Ó Vindárshlíð,ár hvert kem ég til þín.
Leikir og gaman er þá allra best að vera saman,
og allirskemta sér þó ljóða bókin sé mín,
þá sem ég ljóðin sem eiga að vera þín. ]



[ Í hjarta mínu þú átt hér heima
minningum mun aldrei gleyma
í huga mínum ég mun þig ávallt geyma
svo lengi sem þú vilt 
mig að þér eiga. ]



[ Klæðumst kyrrðinni í rökkrinu
á köldum haustkvöldum.
Er mér haustið efst í huga,
hamast norðanvindurinn
á glugganum.
Götuljósin rauða birtu gefa
og girndir mína sefa
því hugur minn er heima
með haustinu.

Heimur heima,
er mig að dreyma?
Um mig hvergi kuldi lengur,
og hvergi að mér laumast
vættir dauðans.
Í fangi mér: fágætur fengur;
að finna ekkert.
Því hugur minn er heima
með haustinu. ]



[ heimurinn er harður
manneskjan er mjúk ]



[ Þú, sem komst inn í minn hugarheim,
og eyddir hugsunum þeim
sem mig særðu og meiddi.
Þú mig inn í betri heim leiddi.
Þú mér sýndir svo margt,
líf mitt sem var áður svo hart
fylltist af hamingju, fegurð og ást.
Um fortíðina skal ekki fást.
Því ekki er hægt að breyta því sem liðið er
og því í bjartari framtíð ég fer.
Með þig mér við hlið. ]



[ And the future hold on planning a home, 
idea roaming in the garden, 
round and lush as the ripest pear, 
succulent, yet the violence that we fear. 

We, the outsiders on the avenue, 
down-and-out´s of you, the city, 
among her, the by-and-by of our tall love, 
candied oh, it feels as mourn in disguise. 

The whole clouds of Misses falling, 
the circumstance of clasp and daily tallying, 
the minute of you gliding, 

a diurnal breeze embracing remarkably, 
deathless, the skies meet deeply. 

The darkest deed will remain unlocked, 
yet we wander through and through, 
on our poor legs still running, 
squarely we´ll stand victorious 
from a high-spread gnu and all lulling. 

A nymph of fairy-tales and unborn suns, 
such purity wont lose its voice, 
bird call it is, monochord of you and me, 
this is, my dear, our bound of harmony. 

My love, I assure you, 
I will plan a duo, and you will reach a tune. 

And just like the mimes, they do not speak, 
but form their mouths, around a kiss, 
this holy sentence; "I love you," 
is just another act of self-destruction. 

This is just another act, milady. ]



[ And the whole house could have burned,
a little part of today
is now way too much for those who care,

we should have burned inside.

The clock nearly ticking its way out,
in the kitchen, a church basement,
below the elderly need of time,

and its epoch stopped and stared.

Should we really care?

We surely need a comforter in this town,
girl, this is wakefulness we enshrine,
in all its story, the holy glory,

of a man walking upon life without an end.

Should we start over again?

Proceed your age,
give me a first aid,
for I´m semisacred. ]



[ Sjáðu stúlka ljóssins
hvar lífsins straumar renna
um fjöll og dali
jarðarinnar þel.
Við kveikjum eldinn
svo trúin megi brenna
heitt í hjörtum allra
um okkar himinhvel. ]



[ Ég varð 
heilluð
af hári þínu
þegar ég 
stóð 
við borðið þitt.
til að dást
að 
fallegu 
myndinni þinni
því mér 
fannst
hár þitt
-svo miklu fegurra. ]



[ nei blessaður

já sæll

jæja hvað er títt?

mest lítið – það er búist við stormi norðvestanlands í nótt og fram eftir degi

nú, verður þá búist við sunnan og suðaustan þrettán til átján metrum á sekúndu og rigningu og úrkomulitlu á norður- og norðausturlandi?

já og svo gengur í suðvestan þrettán til tuttugu og þrjá með skúrum í nótt og léttir til norðaustanlands

þá lægir líklega síðdegis eða hvað?

jájá – suðaustan fimm til tíu annað kvöld og rigning suðvestantil

og hitinn?

ja svona fimm til tólf stig

einmitt

eitthvað annað svona?

njaaa

mhhh...

hvað er að frétta af konunni þinni, er hún eitthvað að hressast af lifrabólgunni?

nja... svona...

einmitt

já

mhhmhh

jæja blessaður

já gaman að sjá þig ]



[ fjallkonan
í glugga
rauðra stræta

öllum sýnileg
ódýr 
fæst fyrir slikk
 
menn keppast
við að hjakkast
á henni

undir yfirskini
stóriðju ]



[ uppistöðulón
sem rennur úr

svo verður allt rafmagnað

og þú virkjar 
samviskubitið í mér

að sáttum loknum

hverfur þú á vit spegla
í umhverfismat ]



[ konan mín fór í 
legnám 
og útskrifaðist
með 37 gráður ]



[ heimaklettur heilsar hress að vanda... ]



[ Ég varð eftir,
í logninu.

Þó á fleygiferð. ]



[ Hlaupandi hérinn
ýlfrar af alefli

þegar
gaddavírsgrindverkið

grípur grimmilega í hann. ]



[ "Þú ert með svo mjúkar hendur 
- ég ætlaði að biðja þig um
handáburð," sagði stelpan
við strákinn. Hann fór strax.

"I am not coming back," 
talaði pilturinn við nefið á sér
& hugsaði með sér:
Djöfulsins bull.
Endar talar hann ekki íslensku. ]



[ Hvað er húsamús annað en hagamús 
sem hefur lært að nýta sér átroðsluna.
Ég horfi út um gluggann og velti því fyrir mér
hversu skammt er í að vetrarfeldur refsins
verður ekki lengur dulargervi.
Við veginn situr hrafn yfir skyrdós
goggurinn svarti ataður hvítu.

Á meðan teygir borgin enn úr sér,
á meðan bölvum við mávum og minkum. ]



[ Sá ég sögu,
sem sögð var í sól,
flækingur sem fann
fegurðina í lífinu,
gekk niður götuna,
gefandi ást,
þegjandi hann brosti
þegar lífið brást. ]



[ Ég er bara blýantur

sem reynir að spinna sögu
sem við getum átt saman

en af einhverjum ástæðum
ertu eins og 
alltof æst strokleður
sem eyðir því sem ég segi

svo ég hætti að trúa því
að þú sért í rauninni blýantur
eins og ég.

En samt 
lætur þú oftast eins og
skrúfblýantur sem er tilbúinn 
að semja með mér sögu
- nema þegar á blaðið er komið.

Ég skil þig ekki.
Ákveddu þig, 
annars ertu ekki velkominn
í pennaveskið mitt. ]



[ Það blæðir úr öri mínu

Með hnífi stagastu þetta sár
Og með töngum reifstu örin upp
Nú blæðir þetta sár.

Þú stagast mig 
Þegar þú sveikst mig,
Þú reifst sárið upp
Þegar ég fékk ekki að gleyma.

Og nú blæðir þetta sár….

~ Ég lærði að gleyma
Og nú er sársökin farinn,
En ég hef ör…

Það er spor í hjarta mér
Og ég á erfitt með að anda,
En tilfinningin um þig er horfin..

28.maí 2007 ]



[ þverrandi þor
þýlynd er þjóð
þvermóðsku kennir

þrjóta ráð
þingmenn keppa
þýlyndis atkvæði hreppa

þrútnum augum
þrekuðum baugi
hent skal á haugi

dys skal til leggja
brjótur skal heygður
áfram skal kvóti út leigður

alveg þér sama
þú yfir þig kaust
og kenningu hlaust
sem gleymd verður þar næsta haust ]



[ Tignarlegir standa
túlípanarnir 
og teygja krónur sínar
til himins.
Þetta eru fífl segja fíflarnir
þó forfeður oss. ]



[ Þórður minn granni, á Blána bar
og býsnaðist okkar ríkidæmi,
er tveimur sekkjunum þeytti þar,
það var gott að að því kæmi.
Nú fæ ég þessi fínu strá
fari ég einhverntíman að slá. ]



[ Sjáðu myndir af þessu fólki, verkafólki.
Þetta eru allt útlendingar
komnir úr fjarlægð mikilli,
ég meina fjarlægðina á vegalengd, tungumálum og menningu,
til að starfa hérlendis.

Þeir fara í vinnu í myrkri á morgunanna 
klára verk dagsins í kvölddimmu,
eða í endalausri birtu á sumrin.
Þótt í roki og kraparigningu, halda þeir enn áfram 
og sjaldnast fá að borða heitan mat á milli, æ æ.

Sjáðu, þeir klæðast allir vinnugalla
og með hjálma á hverju höfði.
Þeir líta út fyrir að vera eins,
andlitin þeirra sjást ekki,
raddirnar heyrast ekki.


Taktu aðra mynd af þessu fólki, skemmtilegu fólki.
Þetta eru líka útlendingar
sem eru að fagna þjóðahátíð,
ég meina &#8220;þjóðahátíð&#8221;, ekki þjóðarhátíð, 
&#8220;þjóða&#8221; í fleirtölu, eignafalli.

Þeim finnst gaman að tala á hikandi íslensku,
bjóða gestum að smakka framandi mat.
Þeir eru hrifnir af að syngja þjóðarlög sín og dansa.
Gott að vera stoltur af uppruna sínum, 
gleðilegt að vera gefandi og sýna gestrisni.

Sjáðu, þeir klæðast allir þjóðarbúningum sínum
í marglitum og fjölbreyttum.
Enginn er eins en allir fallegir,
andlitin glitrandi,
raddirnar gleðjast hátt.


Þar eru nokkrar myndir eftir, svipmyndir af fólki,
hér klæðist það.... fötum.

Mynd á spitala, og maður lítur út fyrir að vera þungur,
hann hlýtur að glíma við sjúkdóm sinn.
Kona í bænarhúsi virðist vera einmana,
hún er nýskilin eða missti maka sinn.

En barn er ekki hamingjusamt?  jú, þetta er í afmælisboði.
Ungt par, himinlifandi..... ástin!
Gamall maður í góðu skapi, eldri kona er feimin.
Reiður unglingur og grátandi stelpa.

Alvarlegt andlit og hugsandi, dapur á svipum og vonsvikinn.
Hlýr í augum og einlægur, ósvífinn á munnum og egnandi.

Andlit, andlit og andlit...
Stundum er maður brosandi,
kona er brosandi,
og barn er brosandi

...brosandi 

eins og hann hafi himinn höndum tekið,
eins og hún hafi þekkt leyndarmál lífsins,
eins og það horfir upp á draumalandið,
brosa þau, og brosa.

Myndirnar eru brosandi!


Bíddu aðeins, afsakaðu.
Eru þetta líka myndir af útlendingum í alvöru? 

Veit það ekki, satt að segja.
Þetta er bara fólk. ]



[ Á Sjómannadaginn sækir að lið
sunnan úr Reykjvík.
Þá verður hér mikið mannvalið
og menningin engu lík.

Hugljómun Inda  og Arndís fengu
að upplifa djammið hér.
Sjóarar eftir þeim gráðugir gengu,
góma vildu í rúm með sér.

Þær hörfuðu undan heim til mín,
því hæpið er gjálífi og slark.
En fagna ljóma af sjómannasýn,
og settu á bæjarlíf mark.

En kokkurinn Kalli laumaðist að, 
þau kræsingar framreiða hér.
Hótelgesti fá þær vel uppfagtað,
og frítt inná ball sýnist mér.

Ljómandi af gleði halda nú heim
hlaðnar af minningagnótt.
Aldrei við hérna gellunum gleym
æ, góðu kom aftur fljótt.

Niðurlag:
Inda skvísa er skeiðuð hjá
í skósíðum rauðum galla,
Arndís í svörtu elti kná,
og augun ljómuðu í Kalla. ]



[ Er ríkur og voldugur ræður í förum
rænir hann oftast smælingja kjörum
og gróðanum gramsar til sín.
Sú hafði völdin og hjálpaði smáðum
hafði sinn innri manninn í ráðum
já, Steinunnar Valdísar störf voru fín! ]



[ Kuldalegur dalurinn
fullur af þoku
sem hríslast
niður á milli herðablaðanna. 
Ég finn hvernig bakið tekur að bogna,
trén svigna,
og fuglarnir þagna.

Öskur, hróp og barnsgrátur,
umkringja mig.
Fólk á hlaupum
og ég sit þarna, einmana
vanmáttug
og þjáist

að vinna hjá borginni
í rigningu og roki
í fjölskyldugarðinum
ætti að vera bannað. ]



[ Það er líkast draumi í dós
og dýrðlegur sálarstyrkur,
að fá um stund að líta ljós
og losna við svarta myrkur. ]



[ Ár eftir ár
stendur 
hann á
brúninni 

veðurbarinn
og klæðalaus

hann fellur 
brátt. ]



[ Remember how we used to play,
The smiles we used to share?
Remember all the ruthless nights
Our laughs and endless love?
Remember it when all our hope is lost

Remember how you said to me
That this would never end?
Remember all our promises
Our fights and sweet goodbyes
Remember it when all your hope is lost.

Remember when I’de comfort you
Through dark and dreadful times
Remember how you helped me through
My loss of faith and freedome
Remember it when all my hope is lost.

Remember what I tell you now 
That I am always yours
Remember this my last goodbye
My neverending words
Remember me and I shall never die ]



[ Sterkja er samheiti mjölva.
Amýlasi brýtur hann niður í
maltósa (2), maltótríósa (3)
eða dextrín (5-10 glúkósasameindir). ]



[ Frá upphafi tíma horft
á anda andleysis eiginhagsmunasemi
móður sem býður upphaf
framhalds, sjálfri selur
stelur sýn.

Ósátt við sátt allra sem
sitja fast á engu en
meta það sem allt.

Upp magnast reiðin.
Lamdir brenndir blautir menn
saklausir holdgerfingar þjófs 
horfandi, hörfandi
á annan stað;
uppnuminn, uppurinn
neyðar þurftar vonar
um samkennd háða sjálfi:
gefið öðrum? ]



[ Horft á smækkaða mynd af heiminum útum lestarglugga á ferð einhversstaðar milli Spánar og Frakklands eða svo gæti allteins verið ef ég sæi eitthvað útum gluggann sem hreyfist aðeins ef ég hreyfi mig

Til allrar hamingju er lestarstöð á leiðarenda ef vagninn minn hefur þá ekki losnað aftanaf þarsem ég get staðið í rigningunni sem vonandi verður í frakka og reykt sígarettur svo allt sólskinsfólkið  sjái að ég er í öngum mínum

Það verður í París ef vagninn minn hefur þá ekki losnað aftanaf nema lestin sé þá ekki enn lögð af stað eftir teinunum milli Spánar og Frakklands þarsem smækkuðustu myndina af heiminum í heiminum má sjá útum lestarglugga á ferð ]



[ Það sem að allir vita er,
að lækning við hverju sem er
eða næstum því, kannski
næstum því,
er einfaldlega
og allt sem þarf
bara eitt lítið 
eða jafnvel
RISASTÓRT
Knús ]



[ Vindurinn feykti því til mín í gær.
Þegar ég stóð og lét regnið berja mig
áttaði ég mig á því
að sama hvað ég tek mér til verka
eða reyni eins og ég get að sofna
þá snúast mínar hugsanir bara um eitt... ]



[ Ég þarf ekki margt,
en samt þarfnast ég alltaf þín.
Ég hef elskað þig svo lengi,
en nú er allt sagt og búið.

Í dimmu sé ég ljós þitt,
þú munt alltaf skína.
Andlit þitt ég hef lagt á minnið,
því er ekki létt að gleyma.

Ef þig ég sé,
augun mín fyllast
af tárum
sem hafa þegar grátið.

Lengst inni,
veit ég að þetta er fyrir bestu.
en það sem gæti orðið,
er nú bara spurning. ]



[ Ég varð fyrir óláni að
sparka óvart í stein, 
honum var nær
að renna sér
fyrir boltann.

Honum er víst
illt í hnénu núna ]



[ Lífið er yndislegt.
Það leikur við mig og ég leik á móti.
Loksins.

Yndileg tilfinning,sem kallar fram allt það besta.
Bros,
hlátur,
kærleika,
styrk,
í víðum skilning, fegurð.

Ég elska þetta.
Þykir óendanlega vænt um lífið og tilveruna.
Vá hvað allt er miklu betra.

Sýnir að með viljastyrk og baráttu getur maður allt.
Það sem ekki drepur, það styrkir.

Ég held svona áfram.
Komið að mér að kenna öðrum.
Láta gott af mér leiða og gera eitthvað gott. ]



[ Fuglasöngur ómar
og inn um gluggann hljómar

“Bang bang” 

Allar trjágreinar tómar
fuglarnir vöktu því miður Ómar ]



[ Óþekk villa 
kom við breytingu.
Hvað sem það nú er,
slík snerting.

Þuklaði á henni,

gretti sig 
& fór. ]



[ Svo þetta er búið.
Ég hélt að þetta yrði lengra.
Dagurinn liðin og komið kvöld
allt í einu og ekkert skeði.
Og það dimmir ekki einu sinni. ]



[ Að baki hugsana minna 
handan tilfinninganna.
Í skjóli fyrir veðrum og vindi
hita og kulda
ósæranlegur, ósnertanlegur
aldrei í augsýn.
Þó ávalt nærstaddur
vitni allra hluta og atburða.
Ég ]



[ Við ljósgullinn hánætur himin
ber hvíta sólvængjaða svani
Í sumarsins fjólubláa draumi ]



[ My life is turning

all upside down,

can't stand all the learning

feeling so down.

I think I'm in love,

for real this time.

The feeling's above,

things that are fine.

The only thing that I really want,

is that precious that finding I can't.

Purification of my mind,

Is obviously not easy to find.

If only I was able to believe in god,

then maybe I would be able to smile and nod.

Instead of drowning in pure depression,

maaan, poetry is good for expression.

A cruel sleep,

haunting me.

Going deep,

inside me.

Now I only need to go,

with the damn mainstream flow.

I don't like it a tiny bit,

but people say I'm supposed to fit.

While I'm still young,

and have got a tongue.

I will speak up!

So you all shut up!

Pure depression, filling my vain

I want to be everywhere but here.

Why is my spirit so tortured with pain?

and why do i no longer care? ]



[ Ég er hommi.

Hvern varðar það hvort kynið maður kýs?
Hér á árum áður var voðinn vís.
Ef maður vogaði sér að elska mann,
ef þú varst af sama kyni og hann.

Ástin spyr ekki um aldur eða kyn,
ástin spyr bara um aðeins meira en vin.
Ástinn er sama um typpi og brjóst,
ég vona að ykkur sé það ljóst,
að þegar einhver elskar,
virkilega elskar,
þá er honum alveg sama um kyn,
hann vill bara meira en góðan vin.

Ég elska þig maður,
með þér er ég glaður.
Þó þú sért af sama kyni og ég.
Við þurfum ekkert að ganga hinn merkta veg.

Biblían segir,
vertu gagnkynhneigður.
Fyrir mér hún þegir,
ég er samkynhneigður! ]



[ Now you have left planet earth,
now you're gone for good.
Do you know what you were worth?
More than anything could.

I miss so much,
I'll never see you again.
The feeling is such,
pain, nothing but pain.

But the one little light,
in all this dark.
Is that heaven is bright,
there you will park.

Varði, I love you.
You were my friend.
I can never repay you,
for the time we did spend.

I'll always protect,
the memory of you.
You're decision I respect,
it was up to you.

Against your big illness
you're soul was defenceless.
Now you're soul I bless,
go rock heaven senseless.

-- Þorvarður Stefán Eiríksson --
26. janúar 1990 - 31. mars 2007 ]



[ Liggur í dvala 
ljósheimur allur
öndin gárar lækinn
speglast ásjóna
en bifast ei meir ]



[ Sjón með ég sé
Sönginn sem æpandi er
Heyrnina ég með heyri
Hylinn sem djúpt ker ]



[ Ég geng élinn, frosinn
Étandi mig, æpandi
Ligg hita í, losta
Latur, ligg brenndur ]



[ Bjór minn er stór
Ég bara ei
Veit hvert hann fór

Á borðinu hann liggur
Situr þar og þiggur
Félagsskapinn minn ]



[ Finn mig fundinn í anda
Fullur af orku
Stendur landinn sig
Ívið sjóaður af landa ]



[ Hvað var það sem varpaði
skugga á líf mitt ?
Varst það þú?
Var það ég?
Ég man ei lengur hve
gott það var að vera elskuð
ég reyni að muna
en man ei neitt.
Ég man ei lengur 
hve sætt bragðið af ástinni er.
Ég man ei lengur eftir þér. ]



[ Í hjarta mér eru holrúm,
sem ég vona að þú getir fyllt,
og hugur minn er men bæði silfrað og gyllt.

Ég hef beðið þín við hafið,
ég hef reitt upp alltof mörg blóm
til þess eins að vona
að við verðum hjón


En nú eru liðnir 
dagar, mánuðir, ár og enn ég sit og bíð hér
búin með öll mín tár.

Þú kemur víst aldrei aftur
af sjónum elskan mín
en hérna mun ég samt bíða,
bíða og ávallt þín. ]



[ Heyrast hrafnar krunka,
hófar skripla á grjóti,
er Breiðuvíkur-Brúnka
baksar upp í móti. ]



[ Hvað er málið með strák og brjóst ?
og ekki er verra hárið ljóst.
Svo má ekki gleyma rassi 
en sko ekki rassi á neinu hlassi
andlitið á að vera í lagi
afþví góða tagi.
Svona eiga allar stelpur að vera 
og þennan ljóta stimpil að bera.

En svona erum við ekki allar
sumar okkar eru öðruvísi fallnar.
En þessar ljóskur sem strákar vilja 
erfitt er þeirra heimsku að hylja.
Samt þeir reyna, reyna vel
svo stundum er manni ekki um sel.
En svona er lífið nú bara
ég kveð núna verð að fara. ]



[ Ylinn veitir Einar hér
undir landamerki.
Þylur Júlli þykir mér
þróttmikill í verki. ]



[ Núið inniheldur bæði fortíðina og framtíðina.
Í núinu er vitundin sem menn kalla Guð. 
Sú vitund er meiri en vitund mannsins, 
eða sameiginleg vitund allra manna. 
Vitund er frumorsök alheimsins. 
Þess vegna er ritað að Guð skapaði himinn og jörð. 

Í núinu er öll vitneskja, 
um fortíð, framtíð, orsök og afleiðingar.
Um allt sem er sýnilegt og ósýnilegt.
Ekkert verður til utan þess.

Í núinu sáirðu og þú uppskerð í núinu. 
Núið er sá staður sem þú ert núna.

Núið er ekki minning eða ímyndun. 
Gluggi að núinu er skynjun, 
en núið er ekki skynjunin. 
Handan skynjunar er allt sem gerist samtímis. 
Handan þess er orkan sem orsakar hlutbundin veruleika. 
Sú orka er í efninu, og efnið bindur hana. 
Vitund er handan orkunnar. Orka án vitundar er ekki til.

Sköpunin og skaparinn er ekki það sama. 
Sköpunin er verk skaparans. Maðurinn er í sköpuninni og hefur eiginleika skaparans.
Þess vegna er ritað Guð skapaði manninn í sinni mynd.

Alheimur án vitundar er ekki til. 
Því til sönnunar eru þessi orð. 
Allt í alheimi er bundið lögmálum. Ekkert er utan lögmála. 
Vitundin rannsakar öll lögmál.
Það lýsir jafnframt lögmáli vitundar. 
Það lögmál er að Vitund er orsakavaldur alls sem er. ]



[ Standing on the edge of the world
Our hands clasped so tight,
Our eyes focused on only this
On only the fading dream.

One jump away from eternity,
One step closer to you.
How many tears does it take
To have you just one more time.

I gave you my heart
At the end of the world
And you shall forever hold it
So our love can remain.

Our last kiss of faith
The warmth of your chest
Fingers wrapped together
As we make our final jump

Always to believe
Never to let go
Forever ]



[ I

ljósormur,
liðast niður Kambana

á leið í náttstað
á leið heim

II

augun sem fylgja mér
augun sem lýsa mér leið

glitaugun ]



[ Beiskur er harmur haustsins 
og hunangs sætt sumarregnið
orðið rammsölt tregatár. ]



[ Stafar sól á vatnið
stirnir á jökulskalla
streyma gamlir tímar
fram í huga mér.

Silunguns lonta í læknum
lómar sungu að kvöldi
fuglar kvökuðu í kjarri 
og kyndug fluga á vegg.

Leikum við í túni
létt á fæti að vori
við lítinn kátan hvolp.

Tímar hafa liðið,
talin nú hver stundin
er tifar æviveg.
þó man ég enn í muna
margan bernsku unað. 
Undurfögur æskan
fer ei úr huga mér. ]



[ Líf mitt er einskis virði og einskis virði
ég er.
Ég engum gerði til góða 
á gönguför minni hér.
Því jarðvist þessa nú kveð ég sem kvaldi og píndi mig,
því hvað er betra en að deyja
ef það er enginn sem
elskar þig? ]



[ Meðan blóðið rennur mér hægt til höfuðs,

eins og hver sem hefur rétt í þessu
lokið við að gjósa
og dregur sig til hlés,

horfi ég gagntekin
og orðvana
upp á milli fóta þér. ]



[ Hvort sem það týndist eða togaðist út
eða tók einhver ófrjálsri hendi
þá hef ég það hér í sorg minni og sút
og sit þartil á himnum ég lendi.

Ég leit undir mosann, undir mélaða steina
og miklaðist drjúgur af slitnum bókum
allt gufaði upp, þú veist hvað ég meina
og ég var í því sem burtu við tókum.

Týnt var það næstum úr tilveru minni
en tengt þó með þræði inní hjartað mitt
það tifaði í tilvistarkreppunni sinni
í takti við allt sem ég hélt þitt.

Það skiptir ekki máli rétt sem snöggvast
en síst myndi ég stöðva á fjölförnum vegi
nú er ég hér við náðina að höggvast
sem ný skal vera á sérhverjum degi. ]



[ Allt sem við áttum var ekkert
og ekkert er allt og ég veit
að það eina sem var er búið
og aldrei var ást okkar heit.

Ég gæli við gærdagsins ljóma
og glími við blóð mitt í dag
ég fel mig í fjarlægum skugga
og flauta þitt síðasta lag,

Aldrei var morgunn né máni
og ég man ekki lengur neitt
af því sem þú bauðst mér uppá
og mér þykir það leitt.

Vertu sæl mín veröldin sæla
og víst varstu sæl einn dag
á morgun er gærdagur gamall
en glampi´ út við sólarlag. ]



[ Ég á þig er vindar blása
ég á þig er sólin skín
ég á þig er regnið lemur
ég á þig elsku ástin mín.

Ég á þig er hausta tekur
ég á þig er stormur hvín
ég á þig er snjórinn fellur
ég á þig elsku ástin mín.

Ég á þig er dögun lifnar
ég á þig er birtan dvín
ég á þig alla ævi mína
ég á þig elsku ástin mín. ]



[ Hví skildum við dansa útí niðdimma nótt
er Drottinstími er fjarri og harpan fagra týnd!
Við höfum hér allt þó ekkert sé eftirsótt
og ástin sem var tilreydd hún var aldrei sýnd.

 Það er ekki hægt að heimta svo mikið
að hérumbil allt komi að vörmu spori
við getum hvorki dansað né dustað af rykið
af daunillum vetrum sem komu undan vori.

Því mun það réttast að halda í haustið
sem hér hefur ríkt allar síðustu aldir.
Bátur okkar fúinn við bárum hann í naustið
og bráðum verða allir dagar hans taldir.

Það er talsvert fleira sem bíður brota tíma
við berum samt svo fátt og lítið á torg
haustdag einn kaldan er sólin fer að hríma
hefjumst við handa´ og rústum vora borg. ]



[ Ég sit hér einn og skemmti mér vel
og ég sé myrkrið og máninn er fagur
það er enginn sem hringir það má enginn mæla
og á morgun kemur mánudagur.

Glasið er fullt og fagurt á að líta
og fullur máninn langt í frá magur
hann einn er á lofti svo munaðarmjúkur
og á morgun kemur mánudagur.

Askan í hrúgum og glóðin í gleri
og hann geislar máninn svo fagur
ég nýt hans einn í miðaldra myrkri
og á morgun kemur mánudagur.

Ég skála tæpur við sköllóttan mánann
og ég skelf og er dálítið ragur
ég er þó enn einn meiriháttar maður
en á morgun kemur mánudagur.

Svo heyri ég þögnina hún þegir svo hátt
og þvílíkt hve máninn var fagur
hann er að hverfa og missirinn mikill
því á morgun kemur mánudagur.

Glasið er tómt og tunglið að fara
og ég týnist einsog ókveðinn bragur
Ef til væri ósk ég hvíslaði skelfdur
ekki koma mánudagur. ]



[ Við gengum hlið við hlið
hann var þunga hlaðinn og særður
mannfjöldinn gaf honum engin grið.

En þá loks virtist voðinn verða vís
er hann leit á mig og stundi:
þú munt verða með mér í Paradís. ]



[ Undurljúft, blíðlega Kristur minn kallar
kallar á þig og á mig
Hátt upp í himnum hann bústað oss gerir
hann kallar á þig og á mig

Kom heim, kom heim
komið öll börn mín kom heim
undurblítt ljúflega Kristur minn kallar
komið þið breyskir kom heim.

Komið þið breyskir og brotnir til Jesú
bráðum við förum öll heim
ó öll við förum þá Frelsarans vegna
hann fagnar oss öllum, kom heim.

Kom heim, kom heim
komið öll börn mín kom heim
undurblítt ljúflega Kristur minn kallar
komið þið breyskir kom heim.

-Komið til mín þið sem byrðarnar berið-
hann biður um þig og um mig
-Sonur Guðs er ég, nú bið ég um börn mín-
hann biður um mig og um þig.

Kom heim, kom heim
komið öll börn mín kom heim
undurblítt ljúflega Kristur minn kallar
komið þið breyskir kom heim.

Ó öll þau fyrirheit Faðirinn gaf oss
er Frelsarinn krossfestur var
Burt alla þjáningu blóðið hans hreinsar
hann biður oss aðeins um svar.

Kom heim, kom heim
komið öll börn mín kom heim
undurblítt ljúflega Kristur minn kallar
komið þið breyskir kom heim. ]



[ Fjöll ofar fjörðum
Fellur jörðin undan
Vatnið víða sker
Vinna skal á Njörðum

Fjöllin eru frjáls
Frón á kletti
Grjót ofar grund
Grunn fyrir setti ]



[ Ligg í myrkrinu 
einn um nótt
og hlusta á regndropa
slá þaki látlaust

Þeir fæðast á himninum
og falla niður á jörð
beint og í nekt 
eins og við


padapada...
padapada...


Aðeins pollar eru eftir
undir ljóskeilu ]



[ Ljósir logar í hári þínu
sorgir mínar brenna.
Kvalirnar í hjarta mínu
með blóðinu renna.
Ég skil ekki hví ég lifi meðal kvenna.

Ljótar verur læðast um
ljóð í nóttinni kveða.
Þokan svífur létt og þunn
sárasta hungrið sefa.
Þær öskra, bíta, æpa, vinna og streða.

Senn er runnin morgunglóð
niður frá jökulfljóti.
Vindurinn kveður vafasamt ljóð
máður oddur af spjóti.
Verurnar voru þá bara búnar úr grjóti. ]



[ Dögun skapar sumarið blíða
til næsta vetur stormar bíða
almanakið eldist dagarnir líða
dimma tekur dauf sólin á að hlíða ]



[ Staðnaður sjávarútvegur íslendinga,
stjórnmálamönnum til þakkar.
Kvótakerfið kitlar auðkýfinga,
klókir eru og í þeim hlakkar.

Í sjávarþorpum skipin liggja,
sigla ei lengur um haf.
Einmanna stendur ei bryggja,
en fasteignsölur fara á kaf.

Atvinnulausir sitja saman,
sjómenn er meiga ei neitt.
Guð, hvað það væri gaman,
Að geta þessu breitt. ]



[ Hrundin skjótta rokna reist
renndi sér á Dalatanga.
Þar Billa henni getur geyst
góða spretti daga langa. ]



[ Ég horfi upp í stjörnubjartan himinn 
     fegurð norðurljósanna heillar mig

              ég loka augunum

         læt ímyndunaraflið reika 
         sé inn í heima og geima
           sé inn í framtíðina
              sé okkur saman
               hönd í hönd
          við hlið hvors annars

                 brosandi

       enn ástfangin upp fyrir haus. ]



[ Can I fly away from this world?
And be free,
Free at last
With no worries
No darkness
Only daylight 
And happiness 
forever 

Oh how that would be wonderful
To be free
Not to worry
Just be happy
With only few setbacks
But not too much
Not so much that it suffocates you 

Can that be done?
Can you make me fly?
O heavenly Father
I ask for your help 

I’m not asking for too much
Just some peace
To live my life 
To the fullest
No darkness
Only daylight
And happiness
forever 

Can that be done?
Can you make me fly?
O heavenly Father
I ask for your help  

Set me free 

25. feb ‘07 ]



[ og sjálf kramdi ég hjarta mitt og borðaði bita úr því með hverri máltíð það er svo auðvelt að láta undan heimskunni það er svo auðvelt að særa sjálfan sig svo ógeðslega einfalt
ég sogaði til mín ylinn úr blómunum og jörðinni en uppnagaða hjartað mitt eyddi allri orku og loks mér án þess að það sæist á mér ]



[ Öskraði hún,
skrifaði SOS í sandinn,
Það er kviknað í! 
Það brennur, það brennur! 
Hjálp!

„Ég vil ekki verða ástfangin!“ ]



[ Fresta
fresta
fresta.

Alltaf 
&nbsp;að fresta einhverju.

Ég ætla að fresta
&nbsp; því að skrifa 
&nbsp; þetta ljóð. 

Geri það seinna... ]



[ Þú er..

Háttur og höfuðstafur 
ástæða mín
til að binda þjakaður 
ást mína í rím

Ég er..

Myrkur máni 
enn fagurt skin
er mundar ljósi 
á okkar kyn

Við erum..

Skáld er vinja leita
í hugans eyðimörk
en hamingjuna þreyta 
á þunnri pappírs örk

Hún er..

Blik í lofti
skuggi af daufri lykt
er skáldið sat og orti
með hjartað sárt og tryllt

Hann er..

Ég, skáld eða drengur
með rómantískan hug
kanski enginn fengur
ég set mitt traust á guð

Það er..

Tilfinning um létti
tilfinning um ást
orð sem guð þinn setti
svo þú þyrftir ekki að þjást. ]



[ Ég elska þig ]



[ Geymdu hjá þér gleraug' mín
svo geti ég séð þig,
þau verði ávallt, ætíð þín
þá manstu allt um mig.

Ef þú geymir rúmi hjá,
þú kannski sérð í draumi
maður konu kossa ljá,
kyssast þar í laumi.

Geym þau þá á höfði þér,
þá þú sérð í móðu.
Þegar fólkið rífast fer,
falið er í skjóðu.

Nú ég komin yfir er
allt er hér í góðu,
Gleraug' mín hjá er þér
og því ég sé í móðu. ]



[ Ég hitti þig á ný við opnar dauðans dyr
þú dansaðir þína sömbu aleinn út í bláinn
ég er feginn að ég skildi ekki rekast á þig fyrr
en fegnastur því að þú ert næstum því dáinn.

Ég bauð þér ekki í arminn uppá gamlan kunningsskap
hér áður fyrr við tókum gjarnan sporið
þá dönsuðum við sömbu inní ginningarfíflsins gap
er gamalt það varð haustið þá um vorið.

Við áttum það til að enda vorn stífudans
á öfugugga kollhnís og liggja síðan flatir
við stigum gátum aldrei okkar Óla Skans
því ungir vorum við gamlir og helst til latir.

Þú dansaðir þína sömbu með gleði bakvið sól
og skildir ekki þegar sló hún Líkaböng
í hádegisstað var Venus er haninn þrisvar gól
ég húfuna tók ofan og dró í hálfa stöng. ]



[ Sæl og blessuð ævinlega mín sæta ljóskan fín,
sólargeisla er nú líkast allt er frá þér skín.
Þú hefur tíðum haldið þig á lærdómsþroska braut,
hamingjan þig álítur sem tryggan förunaut.
Kæra tengdó, ég sjaldan fæ svo fagurt yndishjal
finnst mér birta jafnan að eiga við þig tal. 
Ég vona líka að þú eigir eftir að bæta genin mín
og okkar bestu kostir muni segja þar til sín.
Um helgina er veisla Mörtu og margur hlakkar til,
mun hún þá verða fertug kunni ég aldri skil.
Aspir ég gróðursetti í dag til þeirra minninga gert,
fyrir okkur gömlu tvær en eitt fá börnin hvert.
Sjáumst næst í Vaðlaheiði, kankvís, kát og hress,
knús fyrir þitt góða ljóð, vertu sæl og bless. ]



[ Þegar ég er orðin stór,
og kannski læknir með gleraugu
og kaffi í hvítum slopp,
ætla ég að fara til Írlands.

Því sjáðu til,
þegar maður er lítil og rauðhærð
stelpa á litla Íslandi
er svo erfitt að falla inn í hópinn.

Að hugsa sér hversu þægilegt
það væri að enginn sneri sér við,
til að líta aftur, vera viss,
Alltaf að vera viss.

Rauðhærðir íslendingar
koma frá írskum þrælum,
eða koma undan þeim,
ég veit ekki hvort maður segir. ]



[ Eru hugsanir þínar
Er ytra útlit þitt
ekki síður en innra
Er nánd þín
Er snerting þín
Er rómur þinn
Er tilgangur þinn

Er sú staðreynd að þú ert til 
Er það sem þú segir við mig
Er það sem mér finnst um þig
Er hvað ég dái þig og dýrka
Er hvað ég virði þig

...fullkomnun ert þú ]



[ Hæ, ég er lítið ljóð. ]



[ Ég er stelpan
sem týndi sjálfum sér.
Ég er stelpan
sem vissi ekki hver hún var.

En nú er ég stelpan,
stelpan sem er örugg.
Stelpan er og var alltaf örugg.

Stundum kannski gleymir hún,
örygginu og týnir sjálfum sér.
En innst inni veit hún það,
að hún er stelpan sem er örugg. ]



[ ,,Ég, mamma mín,
er týnd."

Þá skaltu hlusta á lagið þitt.

En fyrst verður þú að finna það.

Þá skaltu dansa þín spor.

En fyrst verður þú að standa upp.

Hættu að gráta,
litla stúlka.

Þegar þú hættir,
þá er allt í lagi.

Þá getur þú farið,
og leitað að þínu lagi.

Þá getur þú,
staðið upp og dansað þín spor.

Þá getur þú,
verið þú." ]



[ Þín ósögðu orð
eru þín ófæddu 
hugarfóstur.
Ætlarðu að ljá 
þeim líf,
eða láta eyða þeim? ]



[ Þeir ungu menn sem aldrei sukka,
ýmsu fara þeir á mis.
En sjálsagt sýnist þetta lukka,
og seinna meir þeim gefur ris. ]



[ Þegar 
ég
er þreytt
dreymir mig.

Reyndar, sofna ég
yfirleitt fyrst
og 
síðan dreymir mig.

En það þarf engum manni það að segja

Þegar ég er þreytt
renna orðin saman
og augnlokin þyngjast

ég dett inn í annan heim
milli svefns og vöku
þar sem ég veit ekki neitt;

Þá vðera oðirn braa svo srítkin og fólikn og ég sikl ekki nitet. ]



[ Fimmtíuogþriggja, bráðum fimmtíuogfjögurra.
Hver sagði að tíminn læknaði öll sár? ]



[ Elsku bróðir,þig ég missti á þann hatt sem engin afborið getur

Ekki bara bróðir ég missti einnig minn besta vin,helmingur af mer var tekinn

reyði,hatur og biturð runnu saman i eitt,alldrei ég truði að slikt gæti gerst

Einkenni þin voru skýr,þú brostir sólin skeyn,þú varðst nálægt stjörnurnar lýstust

þú kvaddir heiminn,heimurinn kvaddi mig,himininn fölnaði,jörðin granaði,grasið hvarf,aðeins moldin ein stóð eftir skítug og grá

hvern dag er ég vakna, óska ég að fa að sjá þig einu sinni enn,fa að faðma þig og grata i fangi þer

Söknuðinn gnístir i hjarta mer og sál,jörðin skelfur undan sarsauka sorgarinnar ]



[ ég hef
fengið nóg 
af kitlandi dulúðinni 

undir 
yfirborðinu

þar sem enginn sér loftbólurnar
líða frá vörum mínum

hata
hvernig mér líður
þegar ég
er
að drukkna
fyrir allra augum

langar 

að baða mig
í fyssandi úðanum 

dreymi í súrefnisfirrðinni
milli svefns 
og vöku

fögnuðinn
þegar tappinn flýgur
og ég fæ loks að upplifa

algleymi sigurvegarans ]



[ Lúin bein liggja í grúfu,
lendaverkir og tár.
Hugaður tekur niður húfu,
hönd leiðir gegnum fár.

Sveimir fortíðar svífa,
setjast þeir stundum að.
Gömul sár stundum rífa,
gleymd eru ei um stað.

Um ókomnar framtíð,
getur nær enginn spáð.
Getur storkur verpt um ókomna tíð?
Eða verður hann dauðans bráð? ]



[ Loft er úti mengað móðu
mörg úr augum koma tár.
Hvar eru skáldin gáska góðu?
góðverk, fylgir þettað ár. ]



[ svívirðilegt margbrotið og illa lyktandi
trekk í trekk það gekk yfir
óheppni? ]



[ Tíminn líðut hægt og hljótt
húmar brátt að kveldi,
hljóðna tekur nálgast nótt
nærist sólar eldi. ]



[ Ástar ljóð til þin ég yrki á blaðið
ómþíður blærinn bærist til mín,
í þögulli bæn þá upp hef ég staðið
í einmannleik kom ég til þín.

Þú varstsem engill af himninum sendur
svanninum unga með eldheita þrá,
dansandi svíf ég um draumanna lendur
dásamleg veröld er þá.

Merlaður máninn og stjörnurnar blika
magnast þá ástinn er dagurinn dvín,
nálæg er nóttin ekki má hika
nú er ég kominn til þín. ]



[ Hafið þið séð Mörtu mína?
Mun sú hafa ferðast til Kína.
Um allan heim í helstu borgum,
hefur spókað sig á torgum.
Er nú stödd í veislu vina,
væna ég þakka gestrisnina.
Gangirðu ætíð gæfu vegi,
gömlu brýnin í Skálateigi. ]



[ Óttinn byrjar í maganum og laumar sér upp í háls

hríslast niður fæturnar og heldur mér fastri

tekur yfir hendurnar á mér og neyðir mig til að sleppa takinu

tekur fyrir augun á mér og leiðir mig á annan stað

horfir niður á mig og hlær hátt að mér

tekur sér bólfestu og ég reyni að hrista hann af mér

hlær hærra og kreistir mig 
fastar

herðist um hálsinn á mér þegar ég reyni að mótmæla

hvíslar í eyrun mín, gleym mér ei ]



[ Húmið er fagurt roða slær á sæ
 sumarsins kvöldgeislar blika.
 Glaður í huganum byggi mér bæ
 börnin góð ekki má hika. ]



[ lágvært fliss
fyrir framan tölvuskjáinn
mjúkar gælur
við lyklaborðið
og tælandi orð
myndast á skjánum
loks heyrist hljóð
sms

hann er á leiðinni
til þín ]



[ hún ásækir þig og öskrar
situr um þig og ógnar
vakir yfir þér á daginn
heimsækir þig í svefni
það er engrar undankomu auðið
hún mun ávallt fylgja þér
blessaður klikkhausinn
hún helvítis belja ]



[ Bráðar seggi bryðja,
Háðar skeggi þriðja.
Heimskunnar hildi.
Gleymskunnar gildi.
Náðarvaldar niðja.

-

Niðja náðarvaldar.
Gildi gleymskunnar.
Hildi heimskunnar.
Þriðja skeggi háðar,
bryðja seggi bráðar. ]



[ 'Ástin er eins og kolamoli 
brennandi á glóð´,
Ástin líkist fiðrildi flögrandi
um skógarþykkni.
læðist að hjarta manns
og finnur þar frið. ]



[ Er húmið skelfir margan mann,
á meðan aðrir sofa rótt,
þá laumast svartur köttur kann
í kyrrðinni á Jólanótt. ]



[ Það er kona sem ég kalla mömmu
Það er maður sem ég kalla pabba
Samt er ég munaðarlaus ]



[ Það þarf bara eina manneskju til að finnast umlukinn en heilan her til að finnast einn. ]



[ Í garði mínum 
vex gleym-mér-ei
sem minnir mig á bláu augun þín
sem ræktaðir hann. ]



[ Takk,
þú gafst mér orku í einn dag
ég reyndi að spara orkuna í annan dag
og ég held í vonina að hún hverfi ekki
Þú gafst mér ósk, og von um betri tíð, 
Æðruleysi sem ég vil halda í
Þú gafst mér styrk
Takk, þú gafst meira en ég get nokkurn tímann gefið öðrum
En, ég ætla að reyna að gefa að minnsta kosti helminginn,,
Takk fyrir styrkinn pabbi.
Takk fyrir að heimsækja mig. ]



[ Ég ligg hérna  hugsandi  helvíti er  í
Hugurinn andinn, er ég fyrir bý
Vitrænar forsendur fastheldni og sýn
Mér feigð er nú búin þú ert mér svo brýn ]



[ halló

ég auglýsi eftir tilfinningu 
ég týndi henni
ég veit ekki hvenær
hún er viðkvæm
hjálpið mér

Því án hennar er ég búin að þroskast ]



[ æj elsku vina
sofðu hjá mér einu sinni enn
ég get gleypt hjartað þitt 
og kjamsað soldið á því
sofðu hjá mér
því ég er næstum búin að gleyma þér
og það væri svo hræðilegt
ef ég gæti ekki lengur grátið við tilhugsunina um þig. 
Svo langar mig svo mikið að segja kærastanum þínum frá því ]



[ Í nútímasamfélagi
veljum við kontór 
ávallt
framyfir sannleikann. 

Hver vill heyra um stríð í Írak
þegar við getum fylgst með 
París Hilton í fangaklefanum
eða horft á fólk éta kóngulær
og fróa sér í takt?

Allt í beinni auðvitað

Velurðu sannleikann eða kontór? 
Hlauptu berrassaður yfir gólfið
eða segðu mér sannleikann um lífið...

Þitt líf. 
Þinn sannleikur. 

Hentu þér í Gullfoss 
eða segðu mér sannleikann um tilveruna,
tækifærinn, hugsanir, brjál... 

Þitt líf.
Þinn sannleikur.

Ég vil ekkert vita. ]



[ Eru orða bara orð
Eða þýða þau eitthvað annað

Eru þau til þess að tjá tilfinningar
En af hverju get ég þá aldrei sagt

Hvernig mér líður ]



[ Ég sakna þín
Svo mikið

Mig langar að fara til þín

En sama hversu
Hratt 
Langt 
Kröftulega
Ég hleyp til þín

Þá kemst ég aldrei 

Þar sem þú ert ]



[ Stundum er ég ekki hérna
Ég er farinn eitthvert

Veist þú hvert ég fór
Getur þú hjálpað mér

Helst mundi ég vilja ást
Skilyrðislausa ást

Nema með einu skilyrði

Að þú elskir bara mig ]



[ Sýnist hverjum það 
sem sannast þykir magurt

Vel í holdum vellandi
þykir öðrum fagurt

Leit að ljósi framandi
lífi þessu ljómandi
lifandi í lífríki 
með lof í hendislóa ]



[ Af himnum ofan 
fellur fuglaskítur
á bílrúðuna hjá mér.

Helvítis vargurinn! ]



[ Home is where I want to stay
A place with no fear or obey
A home is where I will belong
A place I know I’m loved among
 
A home is where I need no pretend 
A place where rules I can bend
A home is where the pressure is none
A place I can go and need no fun 

A home is keeping the Sundays bread
The place my children want to be fed.
A home is where my dreams come true
A place I own and no rent is due

A home is someplace I don’t know where
A place I need so badly
A home is somewhere I feel the care
A place I fear so madly  

My home is gone and I feel the loss
My place I want for both of us 
Our home is where we both belong
A place we are both loved among. ]



[ Horfi ég grænu haganna til,  
hópast þar stóðið saman.
Skyldi hryssan mín festa fyl,
fjandi væri það gaman. ]



[ Á vorin koma kærir gestir
kríjan ljúf og skógarþrestir,
lóan bíjar út í móa,
ánum saman smalar hóa.
Spóinn enn af visku vellir.
 Í hrossagauknum heirast skellir,
máríerlan blíð af vana,
líka ég heiri gal í hana.
Á vorin litlu lömbin fæðast,
léttir saman bændur ræðast.
Lifna grös og blóm í haga
við sjáum framm ábjarta daga. ]



[ Langir skuggar læðast eftir strætinu
litfögur blóm kinka kolli við
hækkandi sól.
Vinnu menn og konur vakna  til starfa
í byrtingu nýs dags,
vonin og vinna, til lífsviðurværis
hefst , þannig er þessi eilífa
        hringrás. ]



[ Án vífilengju vísu snjalla
vífið setti saman.
Á hliðarlínum vísnavalla,
við mikið höfum gaman! ]



[ Við snúruna bandbrjálað fljóðið,
býsnaðist og hnefana skók.
Hæddi og hræddi milljarðastóðið 
og hataði ungfrú Langbrók. ]



[ Tígurleg Fjóla frænka mín
fer á kostunum enn.
Líður um salinn létt og fín
og lostinn kitlar menn. ]



[ Margir lífi greiða gjöld,
getur það suma hert, 
en þó að vinir falli fjöld
fæst eigi við því gert. ]



[ Trúðu á guð og góða vætti,
gakktu ekki refilstig.
Sefirðu ágirnd öllum mætti,
ekkert getur fjötrað þig. ]



[ Hjartað mitt er kramið,
fast í stórum hnút.
Erfitt að anda,
erfitt að hugsa,
erfitt að vera til.

Get ekki unnið,
get ekki lesið,
get ekki hugsað,
nema aðeins um eitt.

Það fyllir hugann,
svo sárt og vont.

Það kremur hjartað. ]



[ Hvar er sólin?
Hvar er vonin?
Bjartsýnin, jákvæðnin,
baráttuviljinn og styrkurinn?

Það er horfið,
hvarf á braut,
óundirbúið,
eftir sit ég ein.

Ég krefst þess að það komi,
vona svo heitt,
bíð svo lengi 
og bið og bið. ]



[ Mikið er þá maðurinn byggir
og má við nota öll sín tól.
Sigfús kræfur tröppur tryggir
svo tosist pabbi í húsaskjól. ]



[ Ég er ey Kona ég er Karl 
Ég er gamall, ég er ungur 
Ég stend á meðan ég pissa í dall
en Ég þoli ekki þessar háseta gungur.

Ég líg stundum og það allir vita
sumir kalla mig meistara loddson
því engin trúir því sem ég niður rita
en mitt rétta nafn er... Herra Davíð oddson ]



[ Ég þori að stela og lemja 
en ég er samt meiri kauðinn 
leiðinlegt fólk ég elska að kremja
en það eina sem ég hræðist er...dauðinn ]



[ Góðverk gerir maður aldrei of fljótt,
aldrei að vita hve fljótt er of seint.
Geystu af stað en gakktu um hljótt
og gleðstu af því að hafa þó reynt. ]



[ Í ástum þykist margur misskilinn,
möglar og verður síðar ókvæða.
En þegar kominn er oddurinn inn
ekki er um nauðgun að ræða. ]



[ Kossinn þinn heitan,
kysstu mig, kysstu mig oft
ef kveðjumst í dag
vonin í hjarta mér deyr
aldrei við snertumst á ný.

Augun þín djúpblá
kom, kom þú nær mér í kvöld
í djúpinu speglar 
speglast í augunum ást
á morgun ég söknuðinn ber 

Í húmi ég kveð 
mitt hinsta og fegursta ljóð
handa þér einni
hræðist ei söknuðinn meir
ef kyssir, kyssir þú mig

Ást, haltu mér fast  
við faðminn þinn þétt í nótt
fjarlægðin heilsar
ekkert ég þekki svo sárt
augun þín hverfa á braut.

Kysstu mig lengi
í draumum komdu til mín
geymdu í augum
spegilmynd ástar sem dó
aftur mig vektu til lífs. ]



[ Kjarnveig er komin í dalinn,
konan telur mig vera galinn,
bærilega er hryssan alin
og ágæt að kostum talin.

Í hestakaupum komin er
kannast ei við skyssu,
dável ætti að duga mér,
dái ég þessa hryssu.

Glóblesótt og fínt með fax
fer á gangi lipur,
Kjarnveigu ég kenndi strax,
kominn er listagripur.

Finnur Þórðar, frændi minn,
færði wiský er kom skapi í lag,
svo trítluðu Tea og Doddi inn
og tóku skál fyrir Kjarnveigarhag.

Ég hef setið við gluggann og horft hana á, 
hún er dýrleg sem drottning að sjá, já, 
dásamlegt var þessa Kjarnveigu að fá.

Það er vonandi að hana vanti ekki viljann,
sem flestir menn þrá er farið er að brúka,
en fallega lyftir hún taglinu við að kúka. ]



[ Heftur vid eitthvað sem ég ekki skil
gangandi draugur sem er ekki til.
Frostlausar nætur með stingandi nef,
ganga yfir daga á meðan ég sef.
Ætlar ad finna, ætlar ad þrá,
vill fá ad elska hana ef að hann má.
Þegar þiðnar á jördu, og þiðnar i þér
veit ég ad þú hefur alveg gleymt mér. ]



[ Tengdasoninn fékk ég fína
er fellur mér vel í geð.
Að Ásgeir bæti ættina mína
er nú þegar séð. ]



[ Inn um opna gluggann minn
tónar ókunnug borg
úti fyrir skála liprari tungur en mín eigin
Mér strýkur óvelkominn sunnanblær
sem bærir ljótu gluggatjöldin
Í kviðnum ólgar hunangsromm
Meyja böl að eig-at öl

Þvílikur hiti!
Madrid,
mér bullsýður ]



[ Glamrar hérna glerjunum í
af gómsætum lummum hlaðinn stallur.
Að kaffi og kakói lengi ég bý.
Kærar þakkir Lilja, Eyþór og Hallur. ]



[ þú verður að skilja það 
að ég vil þig ekki
komdu því í hausinn þinn
ekki segja gerðu það
því ég vil þig ekki
reyndu að skilja að ég læt ekki þig ekki
 koma svona fram við mig
kallar mig hóru, tussu og tík svo eitthvað sé nefnt
þú heldur líka framhjá mér eins og þú fáir borgað veistu ég gæti grátið
þetta er ekki fyndið 
reyndu að skilja það
að ég vil þig ekki. ]



[ Það var kraftur
sem jók aðstigið
og angurværðin
níðist á mér.

Fram á við
og fram yfir
hæfileg mörk
sem hæfa engum.

Innsiglið falið
innan um skjöl
og brotnar skrjóður,
rykið fyllir vitin.

Sólsetrið hæðist að mér
og heilsar almenning,
er ég kúri að innan
og leita útgönguleiða. ]



[ kristín bjó í koti sínu
voða litlu og fínu
sem svo einn dag
kviknaði í og hún komst út um gluggan 
kristín bjó ekki lengur í koti sínu
hún var búin að búa þar í 14 ár
og missti alla sína hluti 
alla þá flottu & fínu
kristín bjó í koti sínu. ]



[ elsku besta barnið mitt
aðeins 4 ára að aldri 
lést úr krabbamein
ég vil fá þig aftur
en ég get ekkert gert
nema grátið og grátið
þetta gerðist daginn fyrir aðfangadag
læknarnir sögðu þig vera að fá heilsuna aftur
en svo hvarfstu frá mér 
elsku barnið gott
aðeins 4 ára með fallegt glott
ég mun aldrei gleyma þér
elsku barnið mitt ]



[ karlinn í tunglinu
kom til mín í dag
þegar ég var að hlusta á lag
og hann sagði við mig
þetta er ekki lag
þetta er sagan um mig 
karlinn í tunglinu ]



[ Við karlarnir Erlendur, Fiddi og Finnur
fengum okkur briddsslagi í dag.
Þó orustan standi um það hver vinnur
atriðið er að koma skapinu í lag. ]



[ marta hin káta er að fara koma
marta hin kátaer er orðin 40
marta hin káta býr í afríku
marta hin káta heldur stór veislu ]



[ jóla snjórinn dottar
börnin leika sér
jólinn fara koma
snjórinn er kaldur
börninn leika sér
jólinn eru kominn
pakkar opnas af gleði
og fjölskildan sameinast á ný ]



[ sápann sápann mín
með froðuni froðuni minni
hoppar og skoppar úr höndum mér
sem mér finst skemtilegt ]



[ sóln skín á frændur mína
einar og hreiðar
þeir eru kátir því þeim
finst gaman að leika sér
ísólinni ]



[ hreieiðar litli er kominn
heim og rigsugar með látum
rigsugann bilaði og hann varð voða leiður ]



[ Af Alþingi er burtu kvaddur,
aldrei kunni mannasið.
Nú ertu dauður Einar Oddur,
ætli taki betra við?
Víst þeir mættu fleiri fara,
fjandans til ég segi bara. ]



[ Við sitjum hérna saman afi og ég
sáttir, gamlir Hólaskólabræður.
Sýnist feguð drengsins dásamleg,
drottin er víst sá er öllu ræður.
       
       Einar og Aðalsteinn ]



[ illa nýttur með bólgueiðandi efir að hafa vera hýddur áfram, eftir lögmálum samfélagsins.Í nútíma þrælahaldi í glansmynd peninga. Seldur eins og hóra fram og til baka í 10 cm pinnahælum. 
Með grát þrotin augu horfandi á veruleikan 
misnota sig.fastur inni, flakkandi milli stofnanna og á hvergi heima. Aumingja tíminn ]



[ Að skera úr hestum skeiðlullið,
skulum við ætla sé bót.
En sumir telja það bölvað bullið
og bæti þeim ekki hót. ]



[ Hér eru hestar um hesta frá hestum til hesta.
hestar eru fallegir, 
Við fáum nýja hesta í dag,
Við förum í reiðtúr á hestum,
Þetta ljóð fjallar um hesta. :D ]



[ Aumt er ferðaglatt fljóð,
fær ei klárað ástarljóð.
Nöglin nagast,
skapið ei lagast,
hún foxill út í Haga jagast ... alveg óð! ]



[ when I cry a tear
I show my fear.
When we kiss
there something I miss.
When I fall,
I hear your call.
It looks like we made it
I can hardly believe it. ]



[ Tvær flóknar flækjur hnipruðu sér saman,
þar kom greiðan og færði fram hring.
Á honum stóð; "Áfram gakk."
Og leið þeirra leiddist í hendur.
Svarti svanurinn synti hjá,
bar hann tölu mikla; þrettán.
Ævilangt ferðalag í visnun,
dauðir hestar röltuðu langar mílur,
með hjónabandið á beru baki.

Gamlir tímar eldast,
þeir nýju breytast í hverju skyndibrjálæði.

Finndu til,
finndu fyrir morðinu sem líf þitt er. ]



[ flakkandi um borgina
með flugur í augunum
fallega bláan hatt á höfðinu
og tuttugu gula túlípana í farteskinu(nesti)

situr við höfnina
byggir sínar skýjaborgir
og segir frá öpunum sínum sem hann ætlar að fara með til danmerkur, svíþjóðar og asíu,
helst um allan heim,
láta þá sýna listir í hringleikahúsum og mala gull

að kvöldi dags 
kemur trallandi heim
gefur kindunum
og svæfir börnin

leggst við hliðina á konunni sinni
og stillir vekjaraklukkuna á sex
fyrir mjaltirnar í fyrramálið ]



[ Eins og ást mín er blár skugginn
sem fellur af trénu.

Vindurinn blæs í laufi
og gárar vatnið 
sem rennur yfir steinana mjúku
sem hönd þín snertir.

En ugla situr á hárri grein
og fylgir þér eftir með auga sínu
úr auga mínu. ]



[ Þú kvaddir mig um morguninn
fullur af lífi og dauða
og við hugsuðum það bæði
en sögðum ekki neitt.

Og nú hef ég ekki séð þig
svo lengi. ]



[ Ástin mín hvarf í sumarhitanum.

Ég man enn hversu fallega
hárið hennar brann
meðan hún þræddi nálina,
stakk henni gegnum auga hans
og saumaði í það mynd af lítilli stúlku 
sem stóð uppi á stól fyrir framan spegilinn
og fléttaði sítt hárið.

Hún lét sig dreyma um konur
í hvítum kjólum . . .

Ég klemmi saman augun,
sé hana fyrir mér með eld í hárinu
þar sem hún situr og strýkur mér
svo blíðlega um vangann.

„Og mundu bara að opna ekki augun
því annars geta þeir blindað þig,
annars geta þeir blindað þig, elskan mín,“
sagði hún í eyra mitt hvíslandi
áður en hún hvarf. ]



[ Hún raular lagið og raular lagið
sem svæfir . . .
og raular,
stoppar um stund og bíður,
blístrar laglínu fiðlunnar
sem fyllst hefur af mold.

Trjágreinarnar bærast
utan við opinn gluggann
og mynda undarlegan skugga
á veggnum,
skugga eða draug
sem virðist ógurlegur
en vill þó engum illt.

Hann mun skríða inn um opið
á hverri stundu,
fara yfir mig og inn í mig
svo ég eldist um tuttugu ár
þótt ég sé ennþá yngri
en augun þín
þar sem ég þykist vera létt
eins og laufin á trjánum
og syng fyrir ókunnuga. ]



[ Hann gengur í fjörunni 
og virðir steinana vandlega fyrir sér 
svo hann hafi frá einhverju að segja 
í kvöld.

Hann tekur þá upp einn af öðrum
og hitar í lófanum,
kemur síðan auga á höfuð í sandinum.

Þetta er höfuð af lítilli stúlku 
sem starir í fjarskann
grænum augum,
svo hvít og kyrrlát á svipinn.

Dreymir hana ketti?
Dreymir hana hunda?

Hann sest hjá henni 
og raðar steinum í kring,
býr til stóran hring
utan um þau bæði.

„Þú getur lokað augunum núna,
ég skal vaka yfir þér,“ segir hann.

Horfir svo til sjávar
og dregur djúpt andann,
vonar að seint muni flæða að. ]



[ Þú hvarfst á brott í morgunsárið
jafn snögglega og regnvatnið
gufar upp í sumarhitanum,

og ég sé þig ennþá fyrir mér
svífa burt 
eins og sólina,
burt eins og guð.

Nóttina áður dreymdi mig 
að ég væri með augu fuglsins
sem flaug yfir ána,

og nú geng ég eftir bakkanum
í leit að stað til að hvílast
undir fallegu tré 
og bíða.

Ég færði þér svefn minn
en þú litaðir hann rauðan
meðan stór skuggi 
myndaðist með rætur 
sem uxu sífellt nær hjarta okkar
þar sem við stóðum
og horfðum á vegina mætast.

Síðan skildust leiðir.

Ég horfði á þig fjarlægjast
og langaði að hrópa á hjálp
en var of feimin.

Og nú bíð ég þess eins
að þú komir aftur 
og fljótir niður ána
sem alltaf rann á milli okkar;

ég mun bíða við bakkann 
uns hausta tekur,

ég mun bíða þín þar 
uns fyrstu droparnir falla. ]



[ Í vasanum geymi ég lykilinn 
að dyrunum 
sem ég geng alltaf að á nóttunni 
þegar ég sef. 

Ég ímynda mér 
hvað leynist handan þeirra 
og bý til nýja sögu 
um þá dularfullu veröld 
á hverri nóttu.

Mér finnst gott 
að finna fyrir lyklinum 
í vasanum yfir daginn,

en þegar kvöldið kemur 
legg ég hann í lófa þinn 
til öryggis 
áður en ég sofna. ]



[ Ég ber í vegginn 
í von um að þú komir,
fel mig síðan bakvið hurðina 
og bíð,

minnist þess 
þegar þú komst í fyrsta sinn
og hvað ég varð undrandi 
að finna þig við hlið mér.

Ég hvísla nafn þitt 
aftur og aftur
uns það er ekki lengur þitt,

og renni fingrum 
yfir grímuna í höndum mér
ögn kvíðin 
fyrir að setja hana á andlitið. ]



[ Móðir hennar hafði fyllt hann af einhverju mjúku 
meðan hún sjálf sat við klukkuna
og fylgdist með vísunum færast fram á nótt.

Þetta var löngu áður en hún gekk eftir grasinu
með fallega snúna fætur undir særðum himni,
áður en saumarnir opnuðust og hún sá blóðið 
renna hægt yfir jörðina og storkna í sólinni.

Hún snertir hann með fingrunum
og leggur við hann vangann, segir hvíslandi:
„Hann var dökkur á litinn, svo heitur og mjúkur
og fullur af leyndarmálum. Alveg eins og þú.“

Og hún leggur við hann ennið,
augnlokin og varirnar. ]



[ Fréttir eru af Halldóri Hartmannssyni.
Hann er að kíkja á gamla drykkjuvini.
María er húsfrú hanns á þessum degi
og hafa þau bækistöðvar í Skálateigi. ]



[ Kötturinn minn hann fitnaði og fitnaði
hann borðaði meira en nóg
á endanum hann slitnaði og slitnaði
ég beið eftir hann dó!

vesalings kötturinn grætur
því hann á engar fætur. ]



[ Hann er hávaxinn og tignarlegur
eins og tré
með rætur sem teygja sig
dýpra og dýpra með ári hverju.

Greinarnar eru langar og laufin græn,

en það sem hann þráir mest af öllu
er spörfugl 
sem flögrar milli greina,
og dálítil gola sem bærir laufin
svo lítillega 
að hreyfingin greinist varla
nema undir vökulu auga,
gæti nánast verið ímyndun
en er samt til staðar.

Og þegar kvöldið kemur
skal ég vera fuglinn þinn
sem flögrar milli greina,
ber vængjunum til og frá
og hvíslar í eyra þitt:
„Er þetta nægilegur blástur, ástin mín?“

Svo ber ég þeim enn fastar
af öllum mætti
og hvísla aftur eftir nokkra stund:
„Er þetta nægilegur blástur, ástin mín?“

En ekkert svar heyrist, 
ekkert nema örlítill niður í ánni
sem rennur eftir dalnum í fjarska
og þú hefur aldrei augum litið
en heyrt ótal frásagnir af
sem hvíslaðar eru í eyra þitt
á mildum sumarnóttum
þegar áin rennur jafnvel 
ennþá hljóðlegar en nú. ]



[ Mamma mín þú ert svo góð
að ég yrkti þetta ljóð
því á miðanum stóð:
sjaldan fellur eplið langt frá eikinni
þú ert langt frá leikinni.
þú átt stórt hús
með einni mús
og líka krús
en hefur enga lús. ]



[ á spáni er fáni
á kvöldin kemur máni.

stundum er sól en ekki um jól
þá er maður stundum í kjól.

það eru bílar og líka fílar
og allir skrifa stíla.

þar eru börn í fóbolta, sumir eru í vörn
á meðan foreldrar sá hvörn.

þetta eru mörg dæmi, ef það kæmi-
risa afhvæmi. ]



[ Þegar myrkrið er orðið svo þykkt að hægt er að stinga á það göt, með vasaljósi; slekkur maður á höfðinu, kveikir á vasaljósinu og byrjar að bora holur og göng í dimmuna, svo birtan megi komast að.  Þetta er erfiðisvinna sem getur tekið langan tíma en hún er mjög vel launuð. Maður verður bara að grípa vasaljósið og vinna hratt til að ná að búa til pláss fyrir birtu áðuren batteríin klárast. Það þarf svo að muna að kveikja aftur á hausnum þegar maður er búinn, en vera þó tilbúinn að ýta á neyðarstoppið.

Annars er hætta á að lífið verði bara langur dauðdagi. ]



[ Hellingur er mikið
og ekkert er lítið
en oft er hvorugt nóg.
Næstum því allt þar á milli
er mátulegt fyrir marga.

Þó þarf  að vera nóg til skipta
svo hægt sé að deila.

Öllu má saman jafna
og ég veit fyrir víst 
að helminga má
til helminga,
helminginn af engu. ]



[ Allt í einu var hún alls staðar
eins og sólin og grasið.

Í hvert sinn sem ég leit upp sá ég hana
dansandi um flekkinn
við stuttskefta hrífu í of litlum skokk.

Ég þerraði svitann, brýndi ljáinn.

Enginn sagði neitt.

Kunnugleg lyktin af hörundi hennar,
blönduð svita og fíflamjólk,
var orðin að framandi ilmi sem vakti með mér
óskýrar myndir.
Ég brosti og leit svo í grasið,
beit saman tönnum
og um stund varð eðlileg hrynjandi heysláttumannsins
að rykkjóttum sveiflum.

Dagurinn varð lengri og heitari en nokkru sinni fyrr.

Loks héldum við heim á leið og skildum eftir að baki daginn og engið.
Í hvarfi frá bænum í gróinni lautu, rétti ég henni höndina.

Enginn sagði neitt.

Kvöldsólin þakti hár hennar kossum, allir fuglarnir þögnuðu um stund. -
Svo héldum við áfram hljóð upp að bænum. Þar beið móðir sem kyssti hana og mig og tíndi um leið úr hári okkar stráin. ]



[ Ertu skáld?
-nei, ég er veiðimaður.
Ég veiði ljóð þegar til þess viðrar. 
Þau leynast allsstaðar, 
og þegar ég finn þau
fanga ég þau með orðum. ]



[ Elliblokkin er klukka,
Eðlisfræði er prjónaskapur
Ég er teppaverksmiðja 
en framleiði saft þegar hart er í ári. 
Ég tek ellefuna...
Sjáumst við ekki aftur? ]



[ Þegar ég hugsa um þig vex tómið innra með mér.
Stundum sofna ég á verðinum.
Ég yrki í moll en þú ert í dúr. 
Ég hitti þig aldrei. ]



[ Sit hér
Bíðandi
Biðjandi
En veit ekki
Hvað mér finnst
Er þetta ást?
Eða er þetta bara....

Hjartaáfall? ]



[ Ég fattaði það ekki strax
Hver þú varst
Hvað þú gerðir mér
Hvaða áhrif þú hafðir á mig

Það var ekki fyrr en seinna
Þegar að ég leit á þig
Að ég uppgötvaði
Ég elska þig

Þó að ég hafi þekkt þig
Í nokkur ár
Þá var það ekki fyrr en seint
Að ég bara áttaði mig

Þú varst sú eina rétta

Þó að þú berir ekki sömu tilfinningar til mín
Þá er vinátta þín mér það mikils virði að hitt skiptir engu
Þó að ég myndi vilja eiga þig sem meira en vinkonu
Þá er ég hamingjusamur með það eitt
Að fá að eiga þig á einhvern hátt ]



[ Skotinn var skotinn í skota
sem skaut sér í skotglas um stund
Skotinn þá skaut þessum skota
og skotans þá skautaði lund

Því skotinn hann skaut ekki um það
að skotinn hann skota var í
Svo skotið varð skotanum að
hann skaut sig víst skotann svo í. ]



[ Að ota sínum tota
er oft til óðagota
en tota sínum ota
er hægt með töfrasprota

Ef tota þarft'að ota
Þá otaðu þínum tota
Og taktu töfrasprota
og turtildúfu rota ]



[ Úti á firði speglar vindurinn sig í hafinu.

Uppi á heiðinni mætast skuggar fortíðar
undir draumbláum himni.

Ég sit hér og tala við blómin
því að þau segja ekki neitt. 
Þau hlusta bara. 
Og tíminn, hann er ekki til nema ég vilji það. ]



[ Af hverju þarf ég að rökræða?
Af hverju þarf ég að rífast?
Af hverju þarf ég að hlusta 
á aðra rífast og rökræða?

Tökum upp sið. 
Sið sem allir geta notað.
Þegar þú ert að rífast
eða rökræða
Þá eiga bara að vera tvö orð
Tvö orð sem allir skilja
Tvö orð sem binda enda á rifrildið og skilur fólk í sundur.

Orðin Fokkaðu Þér. ]



[ Þegar þú labbar inn í herbergið
hnútur í magann.

augun
hárið
líkaminn
brosið
ég ræð ekki við mig
ég svíf um á skýi ástarinnar
ég verð að ganga að þér
snerta þig
koma við hörund þitt
kyssa mjúkar varir þínar
því aðeins á þeirri stundu
verð ég hamingjusamur ]



[ Kenndu mér
Kenndu mér hvernig ég á að hætta
Hætta að hugsa um þig
Þrá þig
Vilja þig
Elska þig

Ég veit að við verðum aldrei neitt
Meira en vinir
En ég bara get ekki
Ég get ekki hætt
Að hugsa um þig
Þrá þig
Vilja þig
Elska þig

Gerðu það
Kenndu mér
Hvernig á að hætta
Eða gefðu mér eitthvað á móti

Þitt er valið. ]



[ Það er svo æðislegt
að vera til.

Það er svo frábært að eiga heimili
Að eiga mat
Að eiga líf

Það er svo frábært að elska
Vera elskaður
Eða ekki

Það skiptir engu máli

þetta er allt svo frábært ]



[ Glerbúrinu sitjum við í glæru.
Geggjuð öll, 
en þó með allt á tæru. ]



[ Kókómjólk er svoddan sull
Að sjálfur það ekki drekk ég
En jólkurglösin mín eru full
Þó kókómið ekki þekk’ég ]



[ Þó líkjör flæddi um líkamann
Og leiðinn gerði vart við sig
Ég ætlaði ekki að kyssa þann
Sem kom uppá hól að hitta mig

Ég óska þess núna að æla mætti
Ógeðisbragðinu útúr mér
Því að í sannleika sagt, þvag mér þætti
Þeim mun skárra að sleikja hér.

Því Steina kann sko ekki’að kyssa
Hún kann það ekki nógu vel
Tunguna á fulla ferð að missa,
Er eins og að kyssa þvottavél. ]



[ Er leiðir liggja saman
og líkin líta við.
Ófríð ófrú í framan
í óbyggðar ófrið.

Eltandi, geltandi,
hundsskammar dýr.
Ælandi, vælandi,
nautheimskur fýr.

Lofandi góðu
með eistnabönd
fast um fingur,
full af ótrú,
skótrú.

Fljúgandi, ljúgandi,
döpur kelling.
Leiðandi, meiðandi,
ósköp helling.

Kennir til
með flagnar buxur
og hoppandi reiði
þar sem liggur
á leiði. ]



[ Mósi féll klukkan fjögur í dag.
Fékk mína tvíbrotið löngutöng.
Við áttum við hann æstan slag.
Já, æfin hans varð nógu löng.

Í jarðlífinu hann hrekti svalt.
Honum í kjötvöru er því breytt.
Eitthvað verður sett í salt,
svo í steikur, það ekki er leitt. ]



[ Arðræningja ær og kýr
Eitthvað brask  í landi
Og hamingjan í heiminum býr
Í hlutabréfum sem ei eru rýr
Og engin þar hætta á strandi.

En börnin litlu ei barma sér
Þó bágt sé hjá þeim út í heimi
Og á Íslandi fjölskylduhluturinn fer
Á færri hendur já því er nú verr
Þó betra líf okkur alltaf dreymi.

Er höldum við á hafið út
Heima bíður elskan okkar
Þar bíður oss í brælu og sút
Bras við verkun daginn út
Og ómögulegir kokkar.

En það er í lagi lengi vel
Lífið er svona meðalgrand
Öllum leiðist að ég tel
Og ef að fiskast ekki vel
Allir við færum í land.

Kaupið okkar er ei of  hátt
allt þó  landkrabbar lofa
Því er það orðin þjóðarsátt
Að það verði áfram lágt
Og verkalýðsforkólfar sofa.

En Íslenskir sjómenn erum við
Og eldhugar láta sig dreyma
fleyjinu okkar við skellum á skrið
og skundum á miðin þar fáum við frið
til að sakna allra vinanna heima ]



[ Gylfi og Finnbogi ætla nú Ólafsvöku til,
æslafullir hyggjast þar gera konum skil.
Þeir komu hérna til mín keyrandi í dag,
kátir mjög og spiluðu bridds og gítarlag.
Meiningin er að ná ferjunni í fyrramálið.
Í Færeyjum trúi ég að sopið verði kálið. ]



[ Tímarnir breytast og við líka
Ég get séð það núna
Að ekkert er sjálfsagt
Og ekkert fæst fyrir ekki neitt.

Að valta yfir allt og alla
Og vilja að þeir séu eins
Og við viljum hafa hafa þá
Gengur ekki upp.

Ég var á flótta undan sjálfum mér
og fattaði ekki að það var ég
sem að þurfti að breytast
Ég þurfti að sættast við sjálfan mig
Og vera ég sjálfur.

Þá gat ég farið að gefa af mér
Þykja vænt um aðra
Sjá allt það fallega í lífinu
Og njóta þess að vera til.

Í dag er ég þakklátur fyrir hvern dag
Sem ég vakna heilbrigður
Og get þakkað guði fyrir það sem ég á
Og beðið hann um að leiða mig áfram
Til betra lífs. ]



[ Ég þakklátur nú er í dag
Æðra mætti í heimi
Og sungið get nú sigurlag
Ef sporum og guði ei gleymi.

Ég fæ í dag á fundum svar
Fái ég hugmynd ranga
Því að líf mitt lengi var
Án lausnar þrautarganga.

Í faðmi ykkar fann ég leið
Að feta góðu sporin
Og handan við eitt hornið beið
Hamingjan endurborin.

þá í huga finn ég frið
Fór að guðs míns vilja
Er kom mín gæfa kvonfangið
Og kenndi mér að skilja.

Að ég er ekki lengur einn
Sem einmana heima sefur
Heldur er ég hamingjusveinn
Er hún mig örmum vefur. ]



[ Með Óðflugu við ætlum í ferð,
óskandi vel það gangi.
Sýnist vel undir Gustinn gerð,
geti sú haldið fangi.

Líflítill sýnist sopinn hans vera,
sónarinn grípur oft ekki í feitt.
Afkvæmin frægu flestum af bera,
fyljist hryssurnar yfirleitt. ]



[ Skrítið hvað allt er hljótt.
Heimurinn sefur
svo stirður og stífur,
hvílir af sér 
minn æpandi sársauka.
Ekkert sem raskar stjórn
kynfæra og bragðlauka.
Almúginn útriðinn
hrökklast upp gangveginn.
Þrælar kirkju og stjórnmála.
Halda um soltinn kviðinn,
auman og innfallinn,
naga á sér neglurnar
og þylja mér reglurnar.
"Eltu þau eins og við,
glenntu á þér rassgatið.
Þá loksins færðu frá þeim frið
og fyrir þeim samþykkið".
Ég í uppreisn minni sný mér við
og sýni þeim fokkmerkið.
Ég aldrei skal feta slóð
þeirra sem hata mig,
heimta mitt hold og blóð
og skítnum reyna að mata mig.

Rotnaðu í helvíti
helvítis fáviti.
Sálarlegt öngþveiti.
Bollur og bakkelsi
flæða um hvert heimili.
Græðgi og hófleysi,
offita, fangelsi.
Nauðgari, glaumgosi
tælir með falsbrosi.
Lygari, svikari.
Fokk hvað ég hata þig.
En hatrið styrkir mig,
dregur mig upp á við, 
upp á mitt eigið svið, 
lít aldrei niður á við, 
í eigin sora rotnið þið. ]



[ Líður eins og fjötruðum fanga
föst í þínum hlekkjum
Harðlega strýkur votum vanga
vinur er ei ætíð eins og við þekkjum

Slepp ég eitthvert tíman í burtu?
Verð ég eitthvert tíman frjáls?
Marin, blá með blóð á vörum
Bíð ég þess að svarið verði já.

Stóðst þú yfir mér og brostir
Illskan skein þó í gegn
Ekki eru margir kostir
sem ég hef, því ég er þinn þegn

Slepp ég eitthvert tíman í burtu?
Verð ég eitthvert tíman frjáls?
Marin, blá með blóð á vörum
Bíð ég þess að svarið verði já.

Ég man þú krepptir hnefann
ég man ég öskraði nei
Sál mín losnaði við klefann
En þín gerði það ei

Ég slapp loksins í burtu
Þú verður þó aldrei frjáls
Nú stend ég og bíð með krepptan hnefa
Eftir því að þú fallir frá. ]



[ Fyrirgefðu mér
hvernig ég tók orð mín
og bjó til úr þeim oddhvast spjót
og hvernig ég rak spjótið
beint í hjarta þitt
án nokurrar miskunnar
og hvernig spjótið
sprengdi upp hjarta þitt
og blóð þitt fossaðist út um allt.

Fyrirgefðu mér,
að ég skuli skrifa þetta ljóð
og ekki þora að horfa í augu þin
og segja fyrirgefðu. ]



[ Eins og sólin þegar hún teygir sig hátt yfir himinhvolfið 
var ég þar og sveif um.
 
Þar til ég fann kalda hönd raunveruleikans toga mig niður og setja mig í svaðið á ný. ]



[ Þar sem ég lá
og þú komst ekki 
voru tárin sölt 
svipbrigðin tóm 

af einhverjum ástæðum 
beið ég einn 
allt virtist tómt 
því án þín var kalt

hver kemur til mín
ef þú ert ekki til 
hvar verð ég 
finnst allt vera að fjara út 

það tekur enginn þinn stað
því þú ert allt 
hugur minn dvelur hjá þér 
og það jaðrar við geðveiki ]



[ Með augun kastaníubrún 
og hörundið svo silkimjúkt 
að mig langaði að eiga þig 
og vefja þig örmum mínum að eilífu

Varirnar voru sem síðasta strokan 
í fallegasta málverkinu
sem aldrei þurrkast út 
og varir um aldir allar 

Ef skynsemin hefði ekki gripið í taumanna 
og haldið aftur af hestum mínum 
hefði ég sökkt mér í fegurð þína 
og aldrei átt afturkvæmt ]



[ Ég kalla á þig 
með allri minni ást 
sem dvelur í hjarta mér 
kalla á þig svo lengi sem ég þarf

Ég kalla á þig 
með öllu því sem ég á 
sem hrærist í huga mér 
kalla á þig í mínum veikleika 

Ég kalla á þig 
með örvæntingu 
sem dvelur í brjósti mér
kalla á þig og bíð eftir svari 

Ég kalla á þig 
með sorta fyrir augum 
sem virðist ekki ætla að að hverfa 
kalla á þig í von um ást ]



[ soldið sætur
meira feiminn
augun djúp
og orðin stór
í lágum róm
mig langaði svo
en ákvað að bíða
betri tíma

svo hvarf hann
þeysti burt
á mótorfák
ég veit ekki neitt
því ég þorði engu

en græt samt ]



[ Reynist best sé betur gáð
að byrja endinn skoða.
Að gefa heimskingja göfug ráð
er glatað og mun ei stoða. ]



[ Ástin byrjar með kossum,
og endar með tárum.
Tekur á nokkrum hnossum,
og á nokkrum árum.

Tárin renna niður um kinn,
á þessum flóknum árum.
meðan ég sigli inn,
á fallegum bárum.

Höfundur: Margrét Lena ;D ]



[ Þar sem eitt sinn var
von er nú vonleysi
Þar sem eitt sinn var
ljós er nú myrkur
Þar sem eitt sinn var
ég er nú þú
Þar sem eitt sinn var
líf er nú dauði ]



[ Vænstu ekki þess, sem þú vilt ekki gefa,
vertu því gjöfull og stýfðu ekki úr hnefa,
láttu ekki bágstaddan lengi eftir leita,
leggðu þig fram svo megi eitthvað heita
en vandi er velboðnu að neita. ]



[ Ég gaf þér mitt hjarta, ég gaf þér mína hlýju 
Allt féll er þú fékkst þér línu
Heimurinn hrundi, hjartað hætti að slá
En engin tár komu enda dauð innanfrá.

Þú lofaðir gulli en aðeins silfur ég sá
Þegar ég leit aftur hafði ég engu að segja frá
Allt farið, horfið á braut
Hvernig gat ég verið svo heimsk sem naut


Tíman ég ei fæ til baka
Er ég sóaði í þig
Engin sorg er hér að sjá aðeins eftirsjá. ]



[ Ást.

Ást er Ást
Hatur er hatur
Dauði er dauði
En það erfiðasta
Er ástarsorg.:( ]



[ Fyrirgefðu.


Fyrirgefðu það sem ég hef gert.
Fyrirgefðu það sem ég hef sagt.
Fyrirgefðu hvernig ég er.


Augun fyllast af tárum.
En ég get ekkert gert.
Ég elska þig af öllu mínu hjarta.
En þú skildir mig eftir með brotið hjarta.
Fyrir eitthvern annan en ég vona að
Ég fá þig aftur.
Þá verður lífið yndislegt aftur.
Ég elska þig kristrún :( ]



[ Ég er eins og hafið 
óútreiknalegur 
blíður en samt grimmur 
hlífi lífi og tek líf 

Get sýnt á mér góðar hliðar 
en sýni líka oft á mér þær slæmu 
leik mér að farartækjum þessa lífs 
velti þeim um og held þeim réttum 

Held því sem að mér berst 
í greipum heljar ]



[ Öryrkjamálin eru nú enn öll í klessu
og allt þetta vissuð í Framsóknartíð.
Ætlið þið grey ekki þjóna fólki þessu,
en þjösnast í glæpum, um ár og síð.

Mannréttarbrotin mjög á þeim hrína.
Mættum við skipta á kaupi um sinn?
Ætli þið segðuð: “Allt í þessu fína!!!”
Og ekkert þá gerðuð vesælu skinn? ]



[ Ég heyri vindinn hvísla nafn þitt
og hann færir mér koss þinn.
Ég bið hann að fara til baka
og færi þig til mín.
,,Vertu snar vindur!\" segi ég
,,og færðu mér ást mína!\"

Ég horfi á eftir vindinum flýta sér
til þín,
og hann tekur með sér rósir, og gleymmérei

Ég leggst niður í grasið bíð þess
að ást mín komi og leggist við hlið mér á engjunum 
fylltum af blómum og sólskyni

Jafn snögglega og vindurinn fór
kemur hann til baka
og hann tekur með sér fiðrildi,
og þig, ástin mín. ]



[ Blóðið æðir um æðar mínar eins og eldur.
Ég finn sviðalykt af hörundi mínu
og neistar skjótast út um augun.
Hjartað er við það að springa
og brátt hvellur gosið upp úr höfði mínu
 
Ég finn hvernig brennandi hraunið
lekur niður andlit mitt
og blindar mig.

Nú heyri ég þig bara anda. ]



[ Ég prentaði handa þér pínulítið blað,
prestur minn góður ef kæmir í hlað.
Það er eins og að vanda eilítið tað,
ég er ansi mikið hræddur um það.
En harmoniku þína hefurðu hér
og hafðu þökk fyrir að lána mér. ]



[ þar sem himinhár
hamraveggurinn
slútir fram
svartur og mikill

og ómurinn
frá söfnuðinum
varð að kliði

þar fann ég 
lækinn 

 fjólubláa

sem ég hafði alla tíð 
leitað ]



[ Heyskap er lokið ég segi það satt,
sæmileg tugga og fengur ágætur.
Ási það plastaði en Önundur batt,
annað gerði Doddi vinurinn mætur. 
Að vissu er eftir að flytja það heim
og ætla ég þá að halda smá geym. ]



[ Fegurðin til kynmaka freistar oss,
fegurðin bindur mörgum kross,
fegurðin kvenna þó af flestu ber,
fegurðin tælir hvern sem er.
Fegurðin hefur fengið margan koss,
fegurðin þykir vænsta hnoss,
fegurðin býr í augum þess, sem sér,
en sést ei hið innra, því er ver. ]



[ Erfiðleikunum oft er háð,
örgum manni að gefa ráð.
Það er svo margt ef að er gáð,
sem ekki verður leyst í bráð. ]



[ Ingibjörg Sólrún sótti völdin fín,
Sjálfstæðinu var opinn lófi.
Græðgin mönnum glepur sýn,
ef gengur fram úr hófi.
Samfylking nú yfir glæpum gín,
getur ei lengur beytt þófi.
Alþingismaður er oftast svín,
eða þá skaðræðis bófi.

Aþingismaður er oftast flón,
sem eltir foringjann.
Finnur sig í að féfletta hjón,
og freta á dómarann.
Vesalmenni sem vinnur tjón,
og valtar yfir fátækann.
Það er ei sama með séra Jón
og sauðsvartan almúgann. ]



[ Ástarhnokkinn honum á,
hefur margan dansinn stígið.
En oftar þó í leti lá
og latur sagði: ,,Mígið!” ]



[ Á titrandi strengjum og brotnum nótum sálar minnar,
líður lag mitt um þig.
Í skini sólar og mildum loga mánans
sé ég andlit þitt.
Angan birkis og blóma fær hugann til að kalla fram flakk og rómantískar stundir.
Í fölu myrkri haustsins heyri ég hjalið þitt.

Hjartað mitt er fullt af söknuði og sárum trega.
Sálin mín er brotin og ég næ ekki að raða brotunum saman.
Augun min eru döpur og full af tárum.
Brosið mitt er SVO langt í burtu að ég hræðist að týna því.
Kökkurinn í hálsinum vil ekki fara.
Mig langar svo að vera glöð,
langar svo að finna aftur hamingjutilfinninguna í hjartanu.

Ég missti besta vin minn í vor,
vininn sem ég gaf sálina mína.
Nu sit ég í sólinni og læt hugann reika.
Vildi getað komist út úr hugsuninni eða delet-að svo mér liði betur ]



[ Ég sekk í hyldýpi hugsanna minna.
Veit ekki hvað ég sé þar!
Ég get ekki verið of lengi í þönkum.
Ég kemst ekki að öðru en þér.
Það er ekkert í huga mér nema þú!
Þú ert sem eldur í æðum mér.
Þú ert sá sem heldur mér vakandi.
Er ég vaki læt ég mig dreyma um þig.
Er ég sef dreymir mig um þig

Er ég sef og læt mig dreyma um þig
vil ég ekki vakna,
því ég vil aldrei vakna frá þér.
Þú verður samt aldrei nær mér en þessir draumar ná.

Ég sef bara og læt mig dreyma mig með þér! ]



[ Þegar nóttin læðist að mér
sækja að mér hugsanir.
Hugsanir sem kannski ekki eiga að vera til staðar.
En ég get lítið að því gert.
Ég kannski ætti að láta mig hverfa,
en myndi það gera nokkuð?
Myndiru taka eftir því?

Þú ert lífið í æðum mér...
Þú kemur mér til að hlæja
á ólíklegustu tímum.
Þú lætur mér líða vel.

En þú veist ekki hvernig mér líður
og munt sennilega aldrei gera! ]



[ Ég öskra, vil fara

eins langt í burtu frá öllu og öllum.

En ef ég sé þig hellist yfir mig 

tilfinning sem ég hefi ekki kennt áður.

Þetta kallast öryggi mælir þú svo sterkt

Nú vil ég ekki öskra, vil ekki fara.

Ég fer samt.

Lít aldrei til baka, gleymi öllu og öllum.

Einu gleymi ég samt aldrei.

Þú og rödd þín fylgir mér

hvert sem ég fer! ]



[ Logarnir flökta,

daufur ilmur af kvöldmatnum

leikur við lyktarskynið!

Ég held áfram.

Reyni að einbeita mér

en ekkert gengur því hver einasta 

taug í mér vill aðeins vera hjá þér

finna fyrir þér.

Þú ert eins og málverk.

Ég horfi,

reyni að skilja en það er of erfitt.

Þú ert ástæðan. ]



[ fyrirgefðu
fyrirgefðu að ég geti ekki sagt þér hvernig mér líður
fyrirgefðu ég get ekki sagt að ég elski þig
ég á ekkert hjarta
fyrirgefðuu elskan
ef ég ætti hjarta þáá myndii ég deilaa því með þér 

eina hjartað sem ég gætii deilt því með
er með litlu barni
litla ófædda barninu mínu
en það verður erfitt án föðurs
ung móðir með lítið barn verður auðvelt í ást
með vinkonu við hlið ]



[ i my self who went arount the world 
saw and draw the line betvine eyes of blood
the great flood of anger
the wind blew my brain out  
i discover the true about all above 
i spit on you for being the last sorrow 
in my own head the grass has grown dead 
black nightmare on these trees for me to see 
let it out 
let someone answer my own mind 
and to tell me whats behind 
for i who is the why 
and i who found the how 
to let me see the master plan 
allaround me
around , above and im left behinde 
the grave of life 
you who has forsaken all real 
forsaken the tres 
killd my own grass 
for the world to become ruin 


if i knew the one reason 
for all, to become 
reasons never told me the truth 
for that ill shall become 
and be for all the others 
something no one understand 
becose i became the reason for 
those emty lifes 
to get back on this
plain ,unsimpel lifes 
those who cry , die and go far away
into a world whit no doubt of fear or hunger 
im the livin reason why they left
but i remain 
   

all above and below me 
the rising man of the sun 
fearless to take 
everything without the heart
they closed all religons
in fear of the humanidty to go insain
against this horror 
she stood the same 
man of the sun and she 
left to the open 
prayd to the gods for help
eventhoug no sign of belive 
no religons to , 
he turnde his back on them 
this great man who calls him self a god 
for that he shall have to sell his soul 
and burn deep in the fire of hell
were there is no escape .. 
just like in the real world 


there goes I
walking away from me 
what i know about my self 
is now gone away from me 
it hurts  
you feel like your letting you down
i pull the trigger 
and blow my self out 
cant feel any more 
im gone thats no doubt 
Were did i go wrong , i lost myself 
i cryed whit me allnight 
looking for myself 
lost in my drug habbit 
i try to let me quit 
but you couldnt handel that your a junkie 
and always will be 
so you took your gun 
and blew your self out 

tears of heaven 
bloody sky 
why are whe here 

the sun rise 
the wind whisper 
my love to you dies 
darkness all around

sadness and pain kill me 
lost soul on the way back 
back to what
mabye back to the start 

i'm screaming 
all the sweetness turns to hate 
is this what its all about 
the spining world 
turn to doubt. 


stand hera above my ground 
i feel like making a sound 
every step taken 
closer to my heart 
and my life style has become an art
hate to be young 
hate to grow old 
life is that way 
no matter what you say
one time your right 
one time your wrong 
life cant always be about you 
its not for you , 
its not a gift given only to you 
you have a soul 
learn to use it 
you have a heart 
learn to follow it 
take a change 
smile and dance 
becouse you just have one life   
you dont chose were you are born 
you dont chose your parents 
but you got to love them any way 
you learn , you feel , you cry 
pain is just some thing that will make you 
stonger 
so live by the rules and try to be  strong 


sturlun ad hugsa um tad 
sem hefdi getad ordid 
ef tad gerdist ekki 
tilgangurinn olysanlegur 
til ad fynna tad sem tu villt 
to eingin skilji ord 
augunn syna allt sem seigja tarf 


The lights slowly fades away 
Eyes getting heavy 
your on you way 
Eyes open you feel awake
the doors are speeking 
in a strange way 
the lights get brighter 
you feel its a day 
stuck in a world 
its hard to say 
everything is good 
everything okay 
but remember you on your way 
Jumping flowers in the sun 
Truly everybody is having fun 
but darknes slowly comes 
and away whit the sun 
clouds and rain
its not the same  
something grabbes you
you stopped that game 
and tell your imagen your not to stay 
and slowly dreams and nighmares just fade away  

understand it 
feel whats left of me 
you dont feel mutch 
my dreams starts a nightmare
you might think im a mess
but i couldnt care less 

your devils left you,
sorrows are your own
you got your self to blame 
dont ever touch me 
it will never be the same 
 
they heard my screams
loud and clear 
but now it seems 
the end is near 

everyting off, 
feel your skin, 
black out ! 
wake up no memories 
im in my bed 
how did i get heer 
am i dead ? 


Bill Engvall - Here's Your Sign (Video)
Dmx
Gamma Ray 
Killswitch Engage 
Alice in Chains
Eternal Tears of Sorrow
Within Temptation

Diorama - synthesize me
Luna Ad Noctum
smile empty soul !! 
PArkway drive ]



[ Fundið ég hef
Fallega steina
Augun þín blá
Leyndardóm geyma
Þjáningartár,
Elskan mín streyma.

Þegar ég sef,
Ekki skilja mig eina,
Vertu mér hjá,
Og láttu mig dreyma
Um hamingju ár
Sem minningar geyma. ]



[ Perhaps they who are blinded by money and wealth
and have lost the knowledge of the fact
that love truly is the essence of life,
would choose eternal life. 
But we who are blessed with that knowledge
should value the gift of life; death.
It is because of death we can be with our 
loved ones through all eternity in Paradise. ]



[ Ég er förunautur náðar
og nísti  gegnum merg og bein.
Við  þekkjum bálfarir báðar
og bæn er eftirstendur ein. 
Í tárum tala til ykkar
er tregið  mannanna mein. 
Dyr mínar þungar og þykkar
þrútna við áköll  og vein.

Ég er lækur og lítil  fata
og lófi smár í hendi fyrr.
Minning sár sem brýst til baka
og breiðist yfir hvít og kyrr.
Líð um sævi og lendur fornar
og leik við stein og spegilmynd.
Uppspretta  sem aldrei þornar
í ætt við ást misgjörð og synd. ]



[ Hér eru svo margar möppur,
og ég veit ekki lengur hvað er í þeim öllum,
en ég veit ég óttast sumt af því,
þessvegna þorði ég ekki að opna þær svo lengi,
og þessvegna veit ég ekki lengur hvað er í þeim öllum.
 
Mig vantar sumt af því. ]



[ Aðeins regnið skilur mig,
skilur hugsanir mínar.
Það eitt getur skýrt
tilfinningar mínar
ást, hatur, sorg og gleði.
En nú er þurrkatíð. ]



[ Ég sá pabba þinn grafa. 
Ekki fyrir sandkassa handa þér 
í garðinum heima 
heldur gröf þína í kirkjugarðinum. 

Ég sá þig aftur í í bílnum. 
Ekki í bleikum bílstól 
heldur lítilli, hvítri kistu. 

Ég sá iljar þínar í sónarnum 
en ég fæ aldrei að sjá spor þín. 

Ég sé engan tilgang. ]



[ Tár falla.

Af sorg.
Af reiði.
Af gleði.
Af örvæntingu.
Af hlátri.
Af gremju.
Af hamingju.
Af sársauka.
Af ánægju.

Barn,
hví falla þín tár? ]



[ Kona með blindrastaf
les bók í strætóskýli.

Blindrahundurinn hennar
- eða það hlýtur að vera - 
horfir á eftir strætó.

Konan er með sólgleraugu,
sólin skín og lognið bíður
handan við hornið.

Hundurinn,
þótt vingjarnlegur sé,
hræðir. ]



[ Ég klessti kolbrjálað
flugukvikindi 
milli rimlanna í gluggatjöldunum
þegar ég dró fyrir.
Ég frem mín myrkraverk
á bak við tjöldin. ]



[ Sólin hún skín yfir Plaza
Sest á laufin í Central park
Meðbræður betla við brúna
Bölvað lífið er eintómt hark
-En mér er ekki boðið
Mér er ekki til setunnar boðið
Er lífið allt svo ljúft?
Svarið er loðið!

Það er gleði við spegilslétt vatnið
Gulrauð laufin grípa hvern geisla
Betlari liggur á bekk
Segir ,,Lífið er bévítans fermingarveisla...
En mér er ekki boðið
Ekki til setunnar boðið
Einblíndu á akfeitt barnið
Af burgerum alveg út troðið."

Lestin hún liggur neðanjarðar
Grynnra en líf farþega þó andlega
Ein hún stóð, söng sálma
Full af sorg - og trega
-Nei henni var ekki boðið
Ekki til setunnar boðið
Með tvo drengi undir örmum
En ekkert í soðið. ]



[ Það er komið haust 
í hjarta mér
og mér er svo kalt.

Ég stari á gólfið,
þú ert ekki lengur hér.
Hvað hef ég gert?

Veggirnir auðir,
ljósin slökkt,
það gustar inn um opinn gluggann.

Ég stend upp.
Ég hef grátið mikið
og lengi,
allt er á floti.

Geng að glugganum
og horfi út.
Úti er lífið sem ég átti með þér.

Ég stíg skrefið til fulls
en ég hrapa ekki.
Ég flýg
og mér líður aftur vel. ]



[ á íslandi eru stelpurnar hvítar
og strendurnar svartar

í afríku eru stelpurnar svartar
og strendurnar hvítar ]



[ Kvennmanns Gummi saknaði
en nú vill missa minni.
Því vestfirskur hann vaknaði
við hliðin'á systur sinni.

Guð gaf Erling í vöggu haf,
einstakar gáfur og fegurð hann ber.
en minna í vöggu hann Gumma gaf,
Hann getur ei talið tærnar á sér. ]



[ Maggi litli til eyja fór,
af bjór drakk margar tunnur.
Núna er hann heldur sljór
og í Dallinn arkar þunnur. ]



[ Móðir mín úti hleypur sveitt
á megrunarkúrnum danska.
Hún í ruslatunnu komst í feitt,
með hamborgara og franskar. ]



[ Ég ligg á lignum stað í miðjum móanum, og hlusta á ánna strjúka vanga bakkanna með kveðjutón.

Alla þessa leið frá upptökum árinnar liðast hún niður fyrirfram ákveðna slóð óteljandi dropa á mismunandi leið, þó alltaf samferða.

Með í för er óskhuggja um leiðarenda fararinnar, hún biður fyrir fararheit og ævintýr.

Við ósinn liggur annar ég beið of lengi við bakkann. Droparnir drógu mig með í för. Í farinn veg liðina líka.

Við ósinn liggur liðið lík.

Ég beið og lengi við bakkann. ]



[ Einhverstaðar
yfir Atlantshafinu
lenti sál mín í sænum
og á meðan stóð hugur minn
við útlenska strönd
og safnaði saltvotum minningum. ]



[ Þú ert svo ótrúlega óþolandi
að þú kæfir mig þegar þú opnar munninn





En þú ert svo mikið krútt að ég get ekki annað en elskað þig. ]



[ i´ve been i love
i have been down
my world keeps spinning round and round
i had a child
dropped out of school
i wanted fame 
thought that was cool

first when i met you
you were my life
told me you loved me
then went out with someones elses wife.
i didnt know at first
but then the rumour burst
i asked you about it
and you sayd no
you did it again 
it was so so 

one winter night
i told my friend
she was in my party
that was the end

i didnt want to live a lie
so i just had to say goodbye
my life was like a living hell 
you hit me while i scream and yell
you helt me down with your strong arm
and really tryed to do me harm
my friends came running
and ripped you off
you kept on hitting
i got away 
you throuw us out 
me and your child
those 3 years of my life were a big mistake
a mistake i choos to take. ]



[ been alone, all alone for a quite good time
shouldnt have to do it all again just see how she shines
never mind my thoughts they are false and decieving me
lead me right thru time

who is there, i don't care for you  anymore
leave me all alone you don't know what i'm going thru
you should try to give your heart have it torn
it's so pure and devine

tell me are you free, i shiver
and forever i will let it all pass by

tell me please, how do you get to enjoy life
while i cry myself in to sleep every day and night
i am feeling down and i'm here staring all alone
into sea of time

if i sleep, i will not wake to life again
i don't care so much for the things that i'll leave behind
when i go, please don't cry and please keep in mind
now i'm feeling fine

tell me are you free, i shiver
and forever i will let it all pass by ]



[ Loforð mín birtast senn
það vita guðir og menn.
Það er aðeins gott í þér
því hvíslaði engill að mér. ]



[ Þú ert fegursta fljóð
og geislar alla daga.
Hægt er að semja um þig ljóð
með og án allra ljóðabraga. ]



[ Þú ert mitt fagra fljóð
öll þín fegurð geislar.
Þú ert mér svo góð
og vanlíðan mína beislar.

Það er engin eins og þú
sem er sko alveg satt.
Ástæðan er til dæmis sú
að hefur mig alltaf glatt.

Það er alveg á hreinu
að ég dái þig mikið.
Misstíg mig í fáeinu 
en hef þig aldrei svikið.

Það er margt hægt að segja
sem fær að bíða betri tíma.
Nú ætla ég hætta og þegja
því ást mín á þér er mín víma. ]



[ Þú ert sko konan mín
fallegust allra kvenna.
Falleg á öllum myndum
og teiknuð með penna. ]



[ Góðan dag ástin mín,
ertu komin á fætur?
Vinnan nú bíður þín
reita arfa og rætur. ]



[ Þú ert ótrúlega falleg
og kemur svo vel fram.
Sterk og bein í baki
aldrei stopp, bara áfram

Aldrei skal vont hljóta
heldur lífsins njóta.
Fyrir því skal ég verjast
og við óvini þína berjast. ]



[ Sama hvert vindar þjóta
sama hvar sólin skín.
Er eitt á hreinu að þú
verður alltaf stúlkan mín ]



[ Hebu skott sofðu nú rótt
engill vakir við vöggu þína.
Það er ekki aðeins í nótt
sem Guð sendir englana sína.

Brosmild með augu svo blá
að önnur eins eru varla til.
Átt svo geislabaug sem aðrir þrá
þrátt fyrir að vera svo lítil

Foreldra sinni litla stolt
litli engillinn er svo fagur.
En þau hugsa ekki minna um
ljóshærða piltinn sem heitir Dagur. ]



[ Hjarta mitt opið,
viðkvæmt fyrir hvössum orðum.
Limlest eftir viðureign við ástina.
Brotið, sært, þráir það eitt
að vera elskað, viðurkennt sem
hlýtt og gott. ]



[ Það þýðir ekki að vera háfleygur,
ef þú kannt ekki að fljúgja.
Það þýðir ekki að vera artí,
ef þú ert ekki listrænn.
Það þýðir ekki að ljúga,
ef þú veist ekki sannleikann ]



[ ástin er heit
ástin er köld
ástin er sæt 
ástin er súr

ástin er mjúk
ástin er hörð
ástin gefur
ástin tekur

ástin er birta
ástin er myrkur
ástin blómstrar
ástin fölnar

ástin er sæla
ástin er sorg
ástin er gleði
ástin er kvöl

ástin er einföld
ástin er margþætt
ástin fagnar
ástin hafnar

ástin er réttlát
ástin er ranglát
ástin er allt 
ástin er ekkert

ástin er von
ástin er ótti
ástin nærir
ástin særir. ]



[ Hugarvíl, þraut og pínu 
er að finna á lífsins línu
Líka þrótt og viljafestu
og frelsisvon hina mestu. ]



[ Sem glitrandi gimsteinabreiða
sjá glampa á hrímhvíta fold
slík fegurð frá hafi til heiða
hitar huga, en kælir hold. ]



[ Vonina vekur lífsins ljós
lokkar og umvefur litla rós,
sem reisir sig úr rökkva í yl
og ilmandi lokar óttans hyl.

Hrakin var af lífsins vegi
og visnandi lá á þeim degi,
er daggardropi sendur var
vonina aftur til hennar bar.

Bjarmi lífs frá himnaþaki
hennar höfga endurvaki,
eilífur faðir, gjöfull gefur
lífsaflið aftur rósin hefur.

Hennar rætur rósemd fundu
fegurð lífsins aftur mundu.
myrksins ótta, þján og þraut 
þróttur vonar, vék á braut.

Bænheyrð var hún, litla rós
rís hún aftur, vitund ljós
löngun hennar, nú lýsir bjart
bjargræði öðrum, ef líf er svart. ]



[ Ljósin í bænum 
tindra í takt
við trén, 
sem sveigjast 
og svigna 
undan
vanga vindsins

í hviðunum kvín og
kveinkar sér strá
við vegginn, 
sem vakir
og verndar 
undan
vanga vindsins. ]



[ Orðin þér gefi,
gleði og sefi,
stuðning og frið,
fræði og markmið.

Marki þín spor,
styrkji þitt þor,
þolgæðí og þraut,
á lífsins braut.

Bros þér gefi,
grát þinn sefi,
Sigur í hjarta,
hugsun bjarta. ]



[ Gangandi þunglamalegum klinkskrefum
Blístrandi, samfélagstvístrandi stefum
Myrðandi, niður um sig gyrðandi í klefum
Athöfn, kynferðisleg: tekinn af eldri refum
Blóðugar ermar, bundið hnúasárið
Hvað varð um börnin sem greiddu sér ekki um hárið?

Liggur í loftinu trygg, ljúf þvagangan
Þykkt ský - menningarlykt gerir mig svangan
Vigtin? Nei, Kíkt´inn og tékkaðu út fíkilinn... fangann
Morfín mýktin er betri en mannréttindagangan
Notaðar nálar, sýkt sprautusárið
Hvað varð um börnin sem greiddu sér ekki um hárið?

Um ráfandi, káfandi á veggjum og staurum
Sláandi! Skríðandi betlandi -eftirlíking af maurum
Á Íslandi – menn ,,lánandi\", eftirsjáandi aurum
Hvíslandi, hrollur um hríslandi hjá höfuðpaurum
En hver skilur borgarstjórans blæti?
Er þú heyrir haustsins læti - við Kaffi Austurstræti. ]



[ Er dagur þinn er á enda
er upphaf nætur minnar.
Nú horfnar hugsanir lenda.
Ef hefi ég ögn návistar þinnar. ]



[ went up with a fury 
went down with a blast 
i pray to my Lord
i wont die like the rest

bombs are falling 
down from the sky
and hit my plane 
i dont know why

i hear your voise
calling for me
am i dead??
"no its just a dream" ]



[ if i am sad
you are there
when i am happy
you are there
when i am angry
you are there
when i am comfused
you are there

i cant help it
you are my life. ]



[ u can have house
but that doesn´t mean home
you can have a boyfriend
but that doesn´t mean love
you can have friends
but that doesn´t mean trust
but you got me
and we mede it all. ]



[ tears fall from heaven
another child has died
i give you all my strongest thoghts
i hope you will get through this

little child
your in his hands now
i know he will protect you
ur in a better place now
you wont ever be sad
may the angels sing you to sleep

sleep well little angel. ]



[ Kuldalegir englar örlaganna leiddu okkur frá hvort öðru.

Þú hlustar á hafið.
Heyrir þú rödd mína í briminu?
Þú starir á skýin.
Sérðu andlit mitt líta til þín? ]



[ manstu þegar ég sagði að mig langaði svo til parísar því það væri svo fallegt þar á þeim árstíma en auðvitað vissum við bæði að við kæmumst aldrei þangað því við áttum varla fyrir smjöri á brauðið eða salti í grautinn en þú stakkst upp á því að við færum í leik og við fórum upp á þak með neskaffi og mjólkurost og rautt heklað teppi og við settumst þangað og borðuðum og horfðum á tunglið og stjörnurnar og ég man alveg hvað mér fannst þetta fallegt en að þetta væri samt ekkert líkt parís en þetta var samt staður ástarinnar því þú varst með mér og varst svo fallegur og góður og yndislegur. ]



[ Frostgrasið glitrar
jörðin lýsir upp himinn
tunglinu er kalt ]



[ Hægt snjókorn falla
mýkist jörðin, hækkar storð
Deyr fugl, brotna bein ]



[ Viðbótardagur
dagatal færist í horf
lífið kemst í lag ]



[ Frostrósavöndur
hrímguð kveðja morgunsárs
kaldur koss á kinn ]



[ Mígreni herjar
heltekur sjón og hugsun
höfuð biðst lausnar ]



[ Jafndægradagur
mörk nætur og dags jafnlöng
birtir heldur til ]



[ Kristur á krossi
pínist þar lengi kvalinn
eg gef páskaegg ]



[ Tíðindalítill
dagur að kveldi kominn
og vikan liðin ]



[ Dagur leið framhjá
án nokkurrar mótstöðu
eins og gleymskufljót ]



[ Miðvikudagur
er víst miðja vikunnar
er upp er staðið ]



[ Fimmtudagur er
fimmti dagur vikunnar
ef rétt er talið ]



[ Fastan hefst daginn
þann sem ber nafnið hennar
vikulokum nær ]



[ Þvottur er þveginn
og kroppur alhreinn strokinn
á laugardegi ]



[ Bjartur er dagur
sá er kenndur er við sól
upplyfting sálar ]



[ Mána er dagur
sá er sunnu fast fylgir
hann hefur viku ]



[ Þriðji er dagur
annar dagur í viku
hver er sá dagur? ]



[ Sönn er lífsspekin
hver er sinnar gæfu skáld
drekk nú bragarmjöð ]



[ Úr urðarbrunni
svala ég þorsta mínum
veit ég hann djúpan ]



[ Smáfuglaþyrping
smeygir sér milli húsa
á heiðum himni ]



[ Haustið fellir lauf
dimmir og kólnar veður
sálin leggst í híð ]



[ Leit að gullkálfi
heldur áfram í kvöld í
musteri Mammons ]



[ Kári blæs mikinn
líkt og grimmur úlfur í
Grimms ævintýri ]



[ Valentínus er
ákaft dýrkaður í dag
af blómabændum ]



[ Atkvæði hæku
eru sautján allt í allt
fimm, sjö og svo fimm ]



[ Þröngt er mér um mál
ljóðpundari þyngist hratt
haiku ósköpuð ]



[ Upphaf vikunnar
er jafnframt upphaf hluta
sem skýrast síðar ]



[ Lítil tíðindi
- þessi hæka fjallar nú
ögn um sjálfa sig ]



[ Hjartaræturnar
vermir sumarblíðan ung
bræðir klakabönd ]



[ Vetur í sinni
er mér dimmur og kaldur
þungt er þjökuð lund ]



[ Hika hækur nú
hugsanabrunnur lokkar
sem hreiðurstaður ]



[ Hrímug bílrúða
byrgir morgunsýnina
vetrarstírur guðs ]



[ Grár liggur köttur
grafkyrr og bíður færis
í frostnu grasi ]



[ Hringlótt er gáran
frá regndropum himins
á framrúðunni ]



[ opna upp mitt hjarta
visku veittu mál
myrkrið dimma svarta
taktu úr minni sál

birtu veittu á leið
vísa veg að ganga
svo burtu mína neyð
úr hjarta megir fanga ]



[ Nú látum við trippin hlaupa í hring,
höfum lykkju á staur til að missa þau eigi
og aðferðin reynist rækalli slyng
en - Róm var ekki byggð á einum degi - ]



[ Svo mikil var birtan
Að halda mátti að sólin sjálf vildi brenna í sundur naflastrenginn.
Eitt tímabil hún entist.
Annað hún hvíldist,
og svo hið þriðja.
Á fjórða rofaði til.
Síðan heiðríkja.

Rigning með köflum og lágskýjað.
Léttir til.
Gengur svo á með éljum.
Suðvestran allhvass, eða stormur,
og við sem héldum að veðrið væri vitlaust. ]



[ ef það fer að væsa um mann
verður maður að fara
í góðra vinaskap
þar er gott að vera ]



[ æ hvenær kemur eiginlega
þessi kjarnorkustyrjöld 
sem ég ætlaði að skrifa um? ]



[ sindra augu,

sárafátt 
höfum við 
hvort öðru 
að segja

samt

langar mig 
aðeins 
með þér 
einum

að þegja ]



[ Meir en annað bros þitt beit,
blítt mínar votu kinnar.
Herrann einn á himnum veit,
hvað ég sakna vinkonu minnar.

Seinna munum við himnahlið,
aftur hittast vinir.
Vonandi getum þá loksins við,
verið hamingjusöm eins og hinir.
--- ]



[ Sé holt landið
og ég sogast inn
heimur minn ferst
eldur, brennisteinn
Allt tekur enda
Þvílíkur hiti
Hvers vegna núna?

Horfi niður í myrkrið
jörðin er hrunin
eftir stendur gap ginnunga
lítil sylla eftir
Aðeins ég og orðin.
Bros kemur á varir mínar
Nú er öllu lokið.

Sé krumlu rísa
stærri en allt
stærri en hún sjálf
teygir sig eftir mér
og orðin hverfa.
Aðeins skynjun eftir.

Síðasti andardrátturinn
fellur úr brjósti mínu
Krumlan rís á ný
Nú er komið af mér
Ég horfi á hana
og stekk á móti.

Þegar ég fell
fæ ég þessa tilfinningu
og ég snerti myrkrið
Nú er heiminum lokið. ]



[ Finnbogi rammi er farinn á braut,
frjálslega um skallan strauk.
Í sund á morgnana þráfallt þaut,
því næst útí Páskahelli rauk.

Hann ofvirkan tel með eljuna slíka
að aldrei slakar hann á.
En með gamansemina gæskuríka
og glettnissvip á brá. ]



[ Flugurnar fölna í haustfjúkinu,
heitir draumar og heitir dagar
dala með tímanum,
tímabundið og óumflýjanlega
í takt við breytingar sérhvers manns.
Sumarið sem var hér í gær
hvarf með norðanáttinni. ]



[ Þrautseyglan er þarfaþing,
þókknast flestum mönnum.
Samt hér áður um það syng,
er sæmir óðaönnum.

Heilum vagni heim að aka,
held ég gagnist flestum bezt.
Varast ber of lengi að vaka,
viðar til - þá sól er sest. ]



[ áfram líður
stoppar, bíður
lengist, styttist, fer
allt eftir hvar ég er ]



[ Hvergi og hér,
ekki og auðvitað,
aldrei og alltaf,
ekkert og er.
________________

anda og ekki ]



[ Öld öfgana þeir fullyrða að víst sé hún liðin
Öflug vestræn ríki muni færa okkur heimsfriðinn
Copy – paste-a yfir alla sama siðinn
En segðu mér hví er hún svona löng biðin?
var rennt blint í óþekkt miðin og óþekkt innviðin?
Og víst má blanda saman skáldskap og raunveruleika í ljóð
Og víst verða sum þeirra vond en önnur góð
Og ef að í æðum þínum rennur rósrautt blóð
Ættirðu að dritta þeim á blað og safna í sjóð
Og sannarlega munu þau smám saman heyrast í gegnum kliðinn.

Af 14 ára pilti þú getur ennþá kynlíf keypt
en ódýrt erlent lambakjöt er ekki leyft
því það liggur á, að eignarhald fjölmiðla sé dreift
svo að fávitarnir geti brjóstmynd, af fyrrum forsætisráðherra steypt
á meðan þjóðin vonar að Framsókn deyji í næstu kosningum.
Og foreldrar við skólana þeir fyllast af heift
ef börnunum þeirra er úr skólanum of snemma hleypt
á meðan úttroðnu pizzakrakkarnir þeirra geta sig varla hreyft
frá PoppTV, sem stillt er á því þau hafa fjarstýringuna gleypt
og drengirnir eru of latir til að fitla í sínum litlu typpalingum

Já, menn fremja sjálfsmorðsárás á þingi og í kauphöllum
en hvers er að vænta af mönnum sláandi og hringjandi bjöllum
sem hafa hvorki skilning á lýðræði né á markaðságöllum
og heyra ekki í feminstastöllum á þéttsetnum þingpöllum
og vita ekki hvar þeir eru staddir í heiminum fyrir lygi
En íslamskar konur segjast ekki kúgun sæta
og dr. Lecter sagði ,, ég er ekki mannæta”
og Vilhjálmur sagði ,,við munum ástand miðborgarinnar bæta”
en er strax búinn buxur sínar með kæliskáp að væta
og kjósendur að græta með sorglegri ákvörðun

Saklaus hann setti á sig ótal hlekki
Og lífshlaup hans það hljóp í kekki
Og með kossum vorsins ég hann blekki
Því slíkir kossar þeir blómstra ekki
Eftir manns eiginn smekk - það ég þekki
Á rósin aðeins einn kjól eða er hún nakin?
Myndi hún lykta illa, skitu þakin?
Og spyr hún sig sömu spurningar sofin og vakin
,,Hvar og hvenær verður fundin makinn?
Eða er það munn-makinn sem ég að trekki?”

Og hafmeyjan fegurst í hákarlsins gini
Lenti og hver þarf í eyðimörkinni vini
Sem hefur vin og fjölmarga syni
Myndirðu leggjast hjá Birki, Reyni eða Hlyni?
Eftir að hafa átt samskipti við þurran andlausan kaktus eins og mig
Hún sefur lítið, því hún sér sýnir
En detta af gulir reykingarfingur þínir?
Líkt og laufið sem slagæðarhnífinn sinn brýnir
Og segir ,, nú eru taldir allir góðu dagar mínir”
Og lífi sínu sjálft að lokum sviptir sig

Neruda bölvar dauðans landafræði
,,að nýta og njóta”, Cheerios - betra bæði
Í bræði rennur á menn málæði
Er rætt er um fjórfrelsi – fjórflæði
Gefast upp og í næði yðka sína trú
Hví bragðast ísinn betur í Róm?
Og hvers vegna er tæmandi sundurliðun ekki tóm?
Og hví er Meistarinn bitinn af 10.000 flóm?
Og því heyri ég óm úr húmi lágu og af klórandi klóm?
En dauða(d)óm-ur bíður víst ekki þess er byggir trúarbrú

Hví flæða ekki öldurnar að hafsins miðju?
Hví hættir ótilneydd hóra ekki sinni iðju?
Hví er ég aldrei stoppaður á götu af gyðju?
Og hvers vegna byggja þeir ekki hugmyndaverksmiðju?
Fyrir allt snauða fólkið sem býr á Austfjörðum
Mig dreymdi um dána konu erótískan draum
Og reif upp með því löngu gróinn saum
Og sumar tilfinningar eru sterkar en þessi var aum
En garðálfurinn minn heldur uppi gleði og glaum
En gubbar að lokum á húdd mitt, lambaspörðum

Ég hitti trúleysingja sem trúði á gen
Engan guð eða spámann eða slíkt vesen
Er ég hnerraði sagði hann ,,Guð blessi þig og amen”
Og sat í lótusarstellingu buddisma - Zen
Brosandi með bumbu og í fráhnepptri skyrtu
Kaldhæðið er brosið af vorsins vörum
Og viðkomandi bíður spurninga fullur af svörum
Það er skáldað og skálað og dregið á tálar á reykvískum börum
Og vændiskona semur sáttmála á kaupum og kjörum
En kapitalískur feministi öskrar ,,sjálfa þig hærra virtu!”

Og móðirin lét græða á dóttur sína hala og horn
Og ég vil gult M í stað krossins á þjóðfána vorn
Eða afmyndaðan mann með slæmt líkþorn
Ellegar fyrir landbúnaðarhöft - sauðfé og korn
Jafnvel stjörnur í vinstra horn fyrir utanríkisstefnu
Hann seldi mér sár sín hann seldi mér teip
Ég skrifaði hana hraðar en ég sjálfur hleyp
The Rape – The Abuse and The Big Escape
Hann seldi mér sögu sína frá Abu Ghraib
Og vinnubrögðum ,,hins frjálsa lands” – hinna betur gefnu

Vitnað er í Kalachakra heimsslitaritið
Að konungur Shambala muni hafa fyrir okkur vitið
Það hefst þó fyrr ef notuð er skynsemin og stritið
Og yfir fordóma og kreddur er yfir skitið
Og skoðaðar þær leiðir sem virkilega eru fyrir hendi
Einum er kennt og öðrum er bent
Og trúin hún skiptir góðum þjóðum í tvennt
Og óargadýrið er djöfulli illa tennt
Og barnið sækir í bálið ef það er brennt
Og tekur með í vítisloga sá sem það brenndi

Það er vor og það er war að venju fyrir miðjarðarhafsbotni
Og það má gera ráð fyrir að illa staddur sé sá skotni 
Nema það sé skot hjartans og viðurkenningu konunnar hlotnist
Annars er ákveðinn hætta á að sjúkrhúslaus hann rotni
Islamstrúardrengurinn innilokaður í nútímans Ghettói.....
Tveir karlmenn nú á bar, við lag þeir vanga
Því í stað Keflavíkur- er nú Gay Pride ganga
Því kanarnir nenntu ekki hér að hanga
Uppteknir að senda í Guantanamo saklausa fanga
Hugfangnir af sjálfum sér en sjá ekki eigin heimsku

Hvað eru hryðjuverk? Og hvað er uppreisn, andóf?
Hvar halda hvítflipa glæpamenn sitt lokahóf?
Hvar er maðurinn sem sína gröf sjálfur gróf?
Og hvað þá maðurinn sem mygluna af matnum mínum skóf?
Hann hefur skilið slatta af henni eftir!
Það er alið á fáfræði, skelfingu og ótta
En hvaða fólk er þetta sem er sífellt á flótta
Undan kúlnahríð og þarf að horfa upp á syni sína sótta...
Dauða, og andlega uppurið allra sinna lífsþrótta
En áhyggjur þínar eru valkvíðin: KR eða Grótta?
Og þér gæti ekki verið meira sama um hversu menn eru heftir

Fórnarlaus Abraham eignaðist að lokum sonarson
Og afkomendur hans murka nú lífið úr fólki í Líbanon
Og fólk mótmælir í London, Laos og Lisabon
En vegna neitunarvalds er ekki nokkur friðarvon
En munum við ekki að lokum söguna aftur segja?
Kain hann var ávallt góður sínum bróður
Og helvítið hann Sæmi var andskoti fróður
En ýkju- og lygasögur eru á sagnfræði ljóður
En staðreyndin er að Bandaríkjamenn eyða meiru í hundafóður
En til fátækra sem eru úr hungri að deyja

Það má finna asískan tárakeim af nýjum Adidasjökkum
Og enn má heyra hvína í snoðkollum í brúnstökkum
Og sjá frygðarljómann á viðskiptamönnum í nýjum Boss frökkum
Og fliss fjá skökkum dreymdandi krökkum
Sem sum munu gera það gott, en önnur enda flóabitin
Og senn verða örlög mín dregin á hún
og allir skoppa við ,,trip to the moon”
Og exta-síuð hún hljóp út á tún
Og sofnaði hvít en vaknaði brún
menningarvitinn, greyjið öll útskitin.

Zizek sálgreinir för Móses upp á fjallið
þakkar fyrir heimspeki-,lista- og sifjaspjallið
telur hnefamök samkynhneigðra, skilgreina kynlífið fyrir Fallið
svo ég mun ekki hlýða þó að komi Paradísarkallið
Kapítalismi, órar, óreiða – Lacan vs Alcan
Og menn gleðjast yfir endurkomu Meistarans 
Og hugleiða að Hlemmi enduropnun Keisarans
Því fyllibyttan er til vansa - fremur en mannlegur krans
Því virðingin er frá manni til manns – en ekki til betlarns
En bindishnýttir hugsa fyrst og fremst um sig og makann

En víst er heimurinn í senn ógeðfelldur og fagur
Og víst blívar í honum einnig snotur borgarbragur
Það er Dagur... Sigurðar, Hr. Garcia og Megas magur
Og glettinn trúbador sem er ennþá alltof ragur
En ratar leiðina að velgengni og aftur heim(sfriður)
Og það væru klén skrif að enda í tortímingu og dauða
Eða að stela sögunni um rúturnar, bláa og rauða
Eða beina athygli ykkar til kauða, plastfrauðaskauða
og skilja þar með eftir hugsun auða
Svo andskotinn hafi það ég ,,tjúna" ykkur niður!!!

Á haustdögum detta regndropar á bárujárnsþakið
Hlustið á gosið kitla áldósina ef sumarnætur vakið
Á snjókornin horfið, svo að á veturna þið á slakið
uns á vorin vindar leika - þá vínylplötur skakið
og Megasukkið það klikkar ekki.
Það er logn og ég lít til himinsins stjörnuljósa
Á Karlsvagninn og veru sem minnir mig á ljósálfinn Bósa
Og hún kyssir mig með kóralvörum sínum hún Rósa
Og ég vel Hallgrímsbrag fram yfir fagra prósa
En passa mig að óverdósa, ekki - á þeirri sem ég þekki! ]



[ Við dönsuðum af okkur 
fæturna í gær…
við hlógum úr okkur 
lungun í gær..
við drukkum úr okkur
vitið í gær..

hausinn gæti 
sprungið í dag..
maginn er 
ónýtur í dag..
og marblettirnir eru
allstaðar í dag..

því ég var á skallanum í gær. ]



[ Tökmis
Kötsim

Simköt

Töksim
Misköt

mín.. ]



[ að eldast 
er að telja æðarhnúta
og skiptast á tannlími

að eldast 
er að nöldra og skammast
þegar þú ætlar að segja
ég elska þig

að eldast 
er að horfa í spegil
og segja;
hver er þessi manneskja...
ég kannast svo við augun 
á henni ]



[ og Jesjúss sagði við lærisneiðarnar;
takið við salti jarðarinnar
ávexti rótarinnar
blessaðar séu lendur þínar
upp étnar
af jörðu ertu kominn
og af jörðu skaltu úr
afturenda aftur verða

svo breytti hann vatni í vín
og fór á tónleika á Sirkus
sama kvöldið
blessuð var meyjan og
dýrlegur var eplasnafs
og erfitt var að seðja þorstann
fyrir mann sem labbar á vatni

en þá aftur um kvöldið
hann fylltist af heilögum anda
en í minni sveit
þá köllum við þetta víst landa ]



[ sef eins og sængin
stutt en yfir okkur bæði
les greinar 
eirðarlæs
um kippi í vöðva
sem þarf að stöðva
en gefst upp á greinalestri
til að lesa lítið skrítið skilagrey
og eigin óletruð orð
um þunga kippi í vöðva
sem veikist á flótta
við ótta
um að deyja ]



[ bókþurftar alvöru skáld
ferðast um í strætó
eða á reiðhjóli
milli forlaga

alvöru skáld
drekkur biturt 
eitt útí horni
á næsta bar
og barlómast
yfir að engin
skuli skilja það ]



[ myrkrið, það svarta, það fallega dökka
duga eða drepast, ég kýs að deyja
smámál að vaxa yfir í vesen
nú slökknar neistinn sem kveikti í big ben
london að brenna, borgin í þoku
eldur í sinu síðann kúla í konu
stríðsástand ríkir og hermenn þar læðast
drengur á hjóli skotinn, hefði ekki átt að fæðast
bretland er í logum, bandaríkin berjast
neisti í auga slokknar meðann stríðið ennþá herjar
elskið ykkar fósturjörð gangið í herinn
styðjið ykkar landa og berjist við hanns hlið
þúsundir dánir en enginn að syrgja, enginn að hlusta önnum kafnir við að styrkja
þaggið niður í forseta, takið yfir löndum
skiptir engu um fólkið sem hélt saman höndum
brjálæðisglampi í augum yfirmanna, hatur , reiði og löngun til að banna!
sameinuðu þjóðirnar splundraðar í búta
ein fokking þjóð sem hefði þurft að lúta
2014 verður jörðin þá í rústum, verða bandaríkin afmáð af brennandi húsum!
einn hér og þar að leita að einhverjum öðrum
ekkkert til að borða, enginn til að taka á móti börnum
himinn er rauður litaður af blóði, ráðamenn að segja okkur að halda rónni
segjast hafa ástandir allt undir control
en mér er alveg sama því ég er búnað fá nóg!

stöndum saman, spörkum á móti
mætum þessum herjum með byssum og spjóti
ryðjumst inn á fundi og hertökum forseta
útsending í sjónvarpi þar sem við aflífum þessa fávita


part 2

hernaðarástand um heim allan, engu hægt að breita
voru þetta rangar ákvarðanir, fynnst ykkur erfitt að neita?
kennið öllum öðrum um, skýlið ykkur bakvið stjórnarskrá
getið ekki tekið eigin gjörðum það er alveg af og frá!
stjórnið herjum ykkar eins og peðum á taflborði
sitjið bakvið skriborðið með skipulagningu á þjóðarmorði!
skráning á þeim látnu, komið í nokkrar milljónir
segið mér allt af létta eruð þið orðnir óðir?
sendið sprengjur, skjótið úr byssum, skríðið oní skotgrafir
grípið vopnin, drepið hina, hörfið og síðann hlaðið!
eiffel turninn mikli, í parís rómantísku
brunnin blóm, brostnar vonir eftir hefndir hinna þýsku

stöndum saman, spörkum á móti
mætum þessum herjum með byssum og spjóti
ryðjumst inn á fundi og hertökum forseta
útsending í sjónvarpi þar sem við aflífum þessa fávita ]



[ Þú varst dæmd á unga aldri, lífstíðar þunglyndisdómi.
Gast ekkert um það sagt,
það var of mikið á þig lagt,
þetta gerðist svo hratt.
Hatrið spratt.
Hann var stuttur þinn æskublómi.

En daufur glampi í svartamyrkri,
hélt í þér lífi og ljósi.
Sem örþunn fjöður í hendi styrkri,
varðstu sem lax í ósi.

Ástvinir sem ljúga og svíkja,
sem ræna ró og rústa trausti,
frá þér þau vilja ekki víkja.
Þau banka uppá á hverju hausti.

Þjáningum þínum þú kemst ekki frá,
sama hvaða afl, þú í höggin leggur.
Sjúkdómurinn þig heldur áfram að hrjá
En á milli ykkar er þó veggur.

Með tíma og tíð
Þú vegginn styrkir.
Ég bíð hér í dimmu, kulda og hríð,
á meðan þú veikina kyrkir. ]



[ Einar Rót var úti að týna blóm
hann tók þau öll upp með rótum,
er hann tók þau upp með klóm
klóraði hann sér í skeggrótum
þetta er sagan um mig.

- Einar Roth ]



[ Sérðu þær ekki? stúlkurnar
sem læðast um líkt og draugar
á hnúanum blóðugt tannafar
á andliti djúpir baugar

Sérðu þær ekki? leita lífs
þorsta hins deyjandi, sönnum
en feta sig áfram á brúnum hnífs
týndar guðum og mönnum

Sérðu þær ekki? fálmandi
blindar svo um munar
fegurð í spegilmynd framandi
fórnarlömb átröskunar ]



[ Ég horfði fyrst á eftirþér á leið úti búð
ég vissi að  þu kæmir aftur
Horði á eftir þér í fylgd lögreglu.
ég vissi ekki hvað hafði gerst
Horfði á eftir þér í peysu merktri  hrauninu
á leið í klefann þinn aftur
horfði á eftir þér keyra af stað til borgarinnar
þú vildir finna vinnu
horfði á eftir þér fullum á leið út
við vorum hætt saman
Horfði á eftir þér labba inn í bústað
þú vast að fara að skemmta þér
horfði á eftir þér keyra út að verkstæði
þú hafðir mælt þér mót við konu
horfði á eftir þér faraupp stigaganginn 
þú vast búinn að finna þér aðra

Hver er pælingin..?
hefði ég átt að ganga meðþér í stað þess að horfa?
eða vantaði mig að þú horfðirá eftir mér? ]



[ Umferðarteppa-
Nær einn bíll á einstakling
samt tek ég strætó ]



[ Gulir blýantar,
misvel yddaðir, 
standa fallega
í blómapotti
með strokleðrið til himins
 og spíra ]



[ nú hendur mínar ilma, ástfangnar af þér
og aulabros mitt breiða hver blindur maður sér.

heilinn minn í hringi á ofsahraða snýst
hikandi ég kvaddi -þótt vildi ég það síst.

í rúmið brátt ég legg mig en brosið dofnar ei
breyskur hugur svífur að hvar falleg sofnar mey. ]



[ Gamall maður situr í stofunni sinni, 
hann hefur átt þessa stofu í tugi ára,
frúin situr tveimur bossum frá honum.

Það er samt meira bil 
á milli þeirra en svo;
hún situr í miðjum sófanum
sá gamli er í húsbóndastólnum.

Hann lítur út um gluggann,
það er blíðskaparveður,
og horfir á sólina.

Gamli maðurinn hefur alltaf 
viljað hugsa til hennar,
ekki frúarinnar 
heldur sólarinnar,
sem Sunnu sína.

En málið er: Hann er ekki þannig maður.
Það fer honum ekki að segja eða hugsa:
"Sunna mín"
eða það heldur hann, í það minnsta.

Síminn hringir, Sunna er hátt uppi
langt í það að hún setjist.

"Já, hæ," svarar gamli og starir á Sunnu sína. 
"Nei, bæ," kemur strax á eftir.

Hann biður frúnna um að útbúa
kaffikræsingar fyrir sig.

"Hver var þetta?" spyr frúin
er hún kjagar eins og mörgæs 
fram í eldhús.

"Símasölumaður," lýgur gamli maðurinn
sem hlakkar til matarins. 

Hann vildi ekki fá heimsókn, 
það myndi trufla stund hans með Sunnu sinni.

Sá gamli er að mana sig upp 
í að kalla hana það: 

 - Sunna mín

í hljóði. ]



[ When I'm close to you,
I can hear your thoughts.
When I'm far away, 
I can feel your heartbeat in mine.

You're everything I am,
you're everything I love.

I hope we'll be here forever.
Singing our song,
reading my poems 
to your guitar. ]



[ Orðskrúðugar samræður
einfölduðust 
með hverju orði,
það tók þó sinn tíma
 fannst þeim
en að endingu, 

brotnuðu þær niður í samræði

eða bara einfalt: A. ]



[ Hún segir það best,
það sem ég vildi segja.
Kæfir, kremur hjarta þitt,
þögnin ]



[ Vetur
þrái ekkert heitar en sólina og hitann
sjá smábörn í stuttum buxum leika sér í sandinum
og að geta sitið undir tré í pilsi lesandi Borges,
borðandi ís.

Vorið
ljósið
vil bara sitja undir sólinni 
og sjúga í mig geisla hennar
eins og gleim-mér-ei á sælustað
vil bara njóta og vera og lifa.

Sumarið
á grænni grein
sendist í hæstu hæðir 
sef varla blund
sé Baldur í hverjum manni
og heyri ljóðin sungin í vindinum.

Haustið
þrái hreifanleika myrkursins
og að elska í takt við hráleika þess
vil heyra í sjálfri mér
hlusta á andardráttinn í þögninni
heyra í rigningunni á rúðunni

ég hreyfist í takt
og dansa við ljósið... sæluna 
og myrkrið. ]



[ Núna 
langar mig að fara út, 
leggjast í snjóinn, 
horfa á stjörnurnar 
og hugsa 
um alla þá 
sem ég elska. ]



[ Ég var fjörulalli.

Fallegir steinar,
blöðruþang 
og marflær í krukku.

Bátur í bandi í ólgusjó, 
skipstjórinn stoltur 
á hinum endanum.

Fleyta kellingar,
1      2     3    4   5  6 78 
Kasta langt,
kasta lengra,
gera koss.

Marflærnar lifðu ekki lengi
í krukkunni.

En minningarnar lifa. ]



[ Búningsklefinn kindakofi.  
Þú hengir fötin þín á ryðgaða nagla.

Ef þú stígur út fyrir fjölina 
þá klessist kindaskíturinn 
upp á milli tánna.

En það er allt í góðu lagi 
við erum að fara í sund.
Það er gaman.

Þú sérð ekki til botns í þessum polli.
Þú sekkur upp að kálfum í drullu
en hún er náttúruleg 
og gerir okkur örugglega gott.

Það er synt, buslað og kafað.
Hoppað, skvett og hlegið.

Stundum strjúkast álar við fæturna 
og þú rekst á eitt og eitt hornsíli.

Hér synda allir saman.

Eftir sturtu af mýrarvatni 
hlaupum við um túnin 
og mildur andvarinn þurrkar okkur.

Við erum börn náttúrunnar. ]



[ finna í sögu
sama flugdraum
er vitjar þín aftur og aftur
- en æ sjaldnar
hljóðlausa bylgju
hamingjuskip
sem siglir á háflóði
skáhallt til himins
uns skjólinu sleppir
við ysta mæninn 

lenda að morgni 
í lognværri gleymsku
í allt annarri götu
- en undir sama þaki 
og þeir sem enn minnast
leiftrandi gleði þinnar
lifa um stund
svo létt ]



[ Í Bónus fór ég eitt sinn,
keypti nammi til að fylla í kinn.
Ég keypti poka með hlaupi og lakrís,
síðan Draum, Rís, snakk og fimm Hrís.

en nammið í Bónus var hart. ]



[ Ég grýtti mann, sló konu og giftist barni.




When in Iran... ]



[ Eitt andartak og ævin byrjar
Örstutt spor þá lifnar sál
Og sæl hver móðir sönginn kyrjar
“Sigra muntu heimsins tál”

Og við hvert skref er sigur unninn
Sælan magnast inn í þér
Sem faðir móðir, bros um munninn
Breiðist út svo heimur sér

Og eftir nokkur ár þú lítur
Yfir ævi farna braut
Ljómar þá upp og lífsins nýtur
Lofar allt sem áður naut ]



[ þú ert hjákátleg
og aumkunarverð
ég vil ekki þekkja þig
vil ekki sjá þig
né heyra 

samt fylgirðu mér
og fylgist með
ekki svo fær að leynast
ég veit vel af þér
einsog skugga

þoli þig ekki lengur
farðu heim
skil ekki hvað þú hugsar
hér er ekkert lengur
handa þér

vesæla brotna sál ]



[ ég hlæ
og ég flissa
og hlæ ennþá meira

þú tapar
ég vinn
og þú ert tapsár

svo gröfum við öxina ]



[ finnst ég ennþá geta vafið þig
örmum mínum margfalt
kitlað kinn og höku
til að kalla fram brosið
sem ég hef ekki séð svo lengi

fullorðinn drengur
fyrir aldur fram 
og brosið löngu glatað ]



[ ég bylti mér og bylti
þegar rokið skók mig
og ýlfrið smaug
inn í drauminn
um þig
hjá mér

en nú sef ég vært
þótt þakið fjúki
við hliðina á þér
draumlausar nætur
ég sef
með þér ]



[ Ég sé hvítt lak,
dagar þínir taldir.
dauft bros, 
líflausar hendur,
smurður líkami,
andlaus drengur.

Ég græt þurrum tárum
í von um frið,
frá góðum hugsunum
um ást þína og yl.
Ef kemur þú aftur, 
ég lofa þér því.

Að aldrei skuli ég
yfirgefa þig á ný. ]



[ Djúpsær,komdu nær.
Segðu mér hvað þú geymir?
Sjóskrímsli. Upprunan.Eða alla strolluna.

Djúpgeimur,haltu þér fær.
Ég vill ekki vita hvað þú geymir.
UFO.Guð.Eða endalokin. ]



[ Mér þykkir vænst um ljótasta blómið
Því það hefur þurft að sinna því mest.
Ekkert mundi fylla þar út í tómið
Þegar sólin er mest eða sest. ]



[ Fljótt,segir sólin.
Lifðu skjót.
Á morgun ,
gæti heimurinn verið búinn. ]



[ Skráði mig ekki í það,
held að maður sé skráður sjálfkrafa við fæðingu,
veit ekki í hvaða sæti ég er,
sennilega aftarlega.
Kannski ég taki þetta á endasprettinum? ]



[ Nú hefur himinninn
í hæðum riðað sín net
úr skínandi sólgulum
skýþráðum og sett á pípur 

og vindurinn farinn að fella
þau faglega á teina sína
til að leggja fyrir sól og mána
í lænur himins á vesturfallinu. ]



[ Þegar ég mætti honum
djöflinum sjálfum
þegar ég var að versla.

Þegar ég mætti honum
djöflinum sjálfum
þegar ég var að vinna.

Þegar ég mætti honum
djöflinum sjálfum
þegar ég hugsaði.

Þá horfði ég í augun á honum
en þar var ekkert nema tómið
sem yfirtók mann
og algert vonleysi
sem étur mann að innan.

Þegar ég horfði í augun á honum
djöflinum sjálfum
fann ég eymd allra.

Þegar ég horfði í augun á honum
djöflinum sjálfum
fann ég hungur heimsins.

Þegar ég horfði í augun á honum
djöflinum sjálfum
fann ég vanlíðan allra.

Þegar ég fann fyrir hörmungum heimsins
vissi ég að djöfullinn er alls staðar
þar sem hann kemst að.

Ég sá hann skína í augum fólks
augnaráð frá djöflinum sjálfum. ]



[ Sakna þín
að eilífu
ég lofa
að ég kem og næ í þig
eins fljótt og ég get

Þetta er ekki venjulegt loforð
ég næ í þig
þótt að það verði mitt síðasta

mér er sama um hlutina
sem skilja okkur að
þótt að ég engist um í marga daga
borgar það sig
af því að ég fæ að hitta þig.

elsku stelpan mín,
ég mun bjarga þér frá Flateyri. ]



[ Akureyri er yndislegur bær,
yngismeyjar ganga þar um beina.
Sá missir ei er fystur fær,
farðu og náðu í eina. ]



[ Sorg í mínu hjarta 
því ég elskaði þig,
ég er ekki að kvarta
en þú elskar ey mig 

Niður kinnar mínar
falla tár
falla þau líka niður þínar?,
finnst þér skrítið
að ég er sár?

Komin tími til að segja Bless
ég sakna mun þín,
vona að þú verðir hress,
vill að þú saknir mín ]



[ Bjarni minn er búinn að mála,
bæinn af mikilli list.
En við Gunnar gerðum í að skála
og gleðjast síðast og fyrst. ]



[ Minningarnar í huga mér vakna
er ég sé þig,
man ég hversu sárt 
það er að sakna

Sé þig fara 
sé þig vinka 
er þú hleypur burt
finn ég hjarta
mitt minnka

Hvað á nú að gera ?
veit það ey
bið þig um að vera
en þú svaraðir nei ]



[ Hjarta mitt
grætur rauðum tárum,
líkaminn liggur dauður 
allur út í sárum ]



[ Hann tekur það
og lemur stappar á
og kremur
skilur síðan 
eftir allt í brotum
vegna hans
ást mín til manna
er á þrotum ]



[ Snemma vetur setur að,
snjóar teppa vegi.
Halda mun ég heim af stað
er hlýnar til af degi. ]



[ Ljósastaurinn stendur hnarreistur
og vakir, 
með ljósi sínu, 
yfir fólkinu. 

Starir á það; 
fylgist með hverju fótmál,
jafnvel handapati.

Já, hann lýsir því gráan veginn,
það er honum þakklátt. 
Eða flestir hverjir.

Hnarreisti ljósastaurinn 
sér glitta í aðra ljósastaura
og veit að þeir standa í röðum,
hnarreistir, líkt og hann, og glaðvakandi
allar nætur.

En þeir líta aldrei til hans,
hvað þá heilsa eða spjalla.

Nei, 

þeir,
hinir hnarreistu ljósastaurarnir
þessir sem taka við honum;
lýsa upp gönguferðir fólksins,

taka starfi sínu alltof alvarlega. ]



[ Ölið skaltu drekka lítið
skaðast hugans þróun
Bölið fylgir ekkert skrítið
er það tímans sóun! ]



[ Sónarinn er svaka sniðugt tól
og upplýsti nú að ég held,
að Óðfluga sé geld. ]



[ Hugurinn vaknar
haustið fagnandi ómar
birtan þverrandi
gulleit stráin allt í kring
sem minnast sumarblíðu. ]



[ Fótatak. Ungur maður ferðast um í miðbænum.
‘6 92 92 00!’ hrópar sambærileg mannskepna.
Ungi maðurinn lítur við, eylítið undrandi, og svo glaðnar yfir honum.

‘Nei, komdu sæll,’ svarar hann og upphefjast miklar samræður. 

Sambærilega skepnan, er sambærileg unga manninum að flestu leyti, nema hún gengur undir nafninu Jens. Það er frekar sjaldgæft nafn, ekki margir bera það, en engu að síður er það venjulegt. 



‘Það er svo undarlegt,’ hugsar sambærilega skepnan Jens, ‘með hann 6 92 92 00 – að ganga undir svona nafni. Tölustöfum. Farsímanúmerinu sínu.’

‘Já, eða ferðast undir svona nafni,’ hefði 6 92 92 00 bætt við ef hann læsi hugsanir. En það getur hann ekki, líkt og svo margir aðrir.



Það rekur enginn upp stór augu þegar Jens kynnir sig. Það flyssar enginn eða hneykslast.  Allavega ekki við það að heyra nafnið. Öðru máli gegnir um unga manninn eða farsímanúmerið öllu heldur: 6 92 92 00.

Hann ferðast um miðbæinn, sveitina eða útlönd og er alltaf kallaður farsímanúmerinu sínu. 

Margir hneyklast. Aðrir undrast. Sumir hlægja.



Það getur jafnframt valdið misskilningi erlendis. Þá stundum veit hann sjálfur ekkert hvað hann heitir. Samt er hann hvorki nývaknaður, fullur eða stjarnfræðilega dópaður. Bara skilur ekki tungumál innfæddra, hvernig það segir nafnið hans, 6 92 92 00.

\'Six neuf deux deux zéro zéros gentils,\' kallar Frakkinn.

\'Sei nove due due zero zeri piacevoli,\' undrast Ítalinn.



Unga manninum þykir þetta hinsvegar stórsniðugt. Hann varð svo vonsvikinn yfir því að enginn hringdi í sig, að hann breytti nafninu sínu í númerið á farsímanum sem hann hefur nálægt sér öllum stundum. 

Með þessu móti vita allir sem til hans þekkja farsímanúmerið, svona  ef þeim leiddist, höfðu ekkert að gera og gætu hugsað sér að spjalla.
 
Ungi maðurinn vonar innilega að þurfa ekki að breyta um farsímanúmer. Það myndi hafa afdrifaríkar afleiðingar fyrir hann. Nema í útlöndum. ]



[ ég opnaði einu sinni augun
og það var allt öðru vísi en áður.

ég hlustaði einu sinni
og heyrði meira en fyrr.

það var þegar ég stoppaði til að meta hvern andardrátt
og hvert augnablik
til fulls. ]



[ Saga Margrét ein er enn
af Ystu-Víkurætt.
Koma þaðan konur og menn
er kynslóðir geta bætt. ]



[ Þegar ég geng ein hugsa ég til hans og alls þess sem eyminginn hefur sagt.  Þó ég viti (og velti oft fyrir mér) að hann er eldri og ófáanlegur, þá þyrstir mig í hann.  Ég vil éta hann með hníf og gaffli, ég vil henda honum í vegg og hirða hræið, ég vil kyssa af honum varirnar. ]



[ Ryksuga og rúsínur,
rokktónlist
ungur maður 
í leðri.

Yngri maður í ull,
seinn á ferð
angar af rettu
af kulda

Hvað segir þú kallinn,
elskan mín
þú mátt alltaf
elta mig

Mig grunar þig vita
af fjöður
bráhárum
óráði

Fjöðurin finnur mig,
taugarnar
svo byrja ég
að flissa

Já elsku kallinn minn,
þú ýtir
mér út á svell
í svartnætti

með tilheyrandi falli og fiðringi í maga ]



[ minningar

Aftur grípur hugur frammí fyrir vilja
Hver hugsun, hvert lag minningum tengjast 
Ég reyni og reyni, en þú verður að skilja
að ást mín  á þér vill sífellt lengjast

Ég stóð fyrir vali og um blindveginn gekk
ég sál mina skipti fyrir þig
Þú fegursti hlutur sem jörðin fékk
Ég sál mína skipti, og þú átt mig 

Þú fagra á, kveikir í hug mínum byl
Fegursta ásjón með fossa klið
leyndardómar við steina og djúpan hyl
Í tærasta vatni sem maður fæst við

Ég rölti um ánna  fögru, dimbláa og  bjarta
Heimskur og klaufskur  af stráka sið
Ég  fell oní flúðir  semog náttmyrkrið  svarta 
Sársauka fann sem ég ræð ei við

Veikbigður  líkaminn lamast
Hugurinn tekur þá völdin, 
eitraður af ánni fögru og hrylltur af fossana klið
fjötraður við brúna steininn í hylnum djúpa
kæfandi öskrið, til Guðs ég bið
en lagið klárast og minningar hjúpa

ég aftur fékk mátt,
en hversu lengi?
Úr ánni ég fer, en hugurinn fjötraður fastur 
með ást mína á þér í botninum dvelur
ég spyr þig, hvernig get ég elskað aftur ?
einn  með kaffi og minningar enn mig kvelur

Ég kolsvart kaffið drekk og minningarnar dofna
Einn daginn losnar fjöturinn úr hylnum djúpa  
Þangað til reyni ég að sofna, 
En í stað þess tárinn um vökul augun drjúpa ]



[ Upp kemur sólinn bjarta á hverjum morgni
Í austri og færir byrtu yfir dalina köldu.
Dalurinn blautur, læðugur með svorgni
Brýst út með ilm, og blómunum földu

Dökkklæddur himininn í vestri
Æðandi innundir fjöllinn björtu
Innst inni hyrist röddun á dalina fögru
Öskur og óp, ræðst á alúta fagra dalinn
Ísköld, slepjuleg rigning slær blómin mögru 
kaldar þrekraunir dalsins mynda íssalinn

raddbeiting skýjana er skörp 
vill vel en skerandi 
hörundið rís og nístandi stingur vekur hjarta
lækurinn bríst út í gegnum ísskelina,
það birtir til og skýin sínu fegursta skarta.
hlínandi, kyrlátt veður mildar dalina

losunin við íssalinn og að fá dalina fögru
eftir slíkt öskur er meira virði en að búa í höllum
horfa á eftir fagurrauðum skýjum í slíkri veðráttu
veldur söknuði,og í örvæntingu við köllum

koddu aftur, koddu aftur... ]



[ sex hæða hamborgari
á febrúartilboði
fitaðu þig elskan
ef rassinn verður of stór
þá sjúgum við bara af honum ]



[ Þú lifir í einstefnugötu
rétt hjá hringtorgi
ekkert stopp.
engin hraðahindrun.
bara bensíngjöf
áfram á hundruðum.
keyrðu bara yfir fólk
það er alltaf verið að endurnýja ]



[ þú gafst mér barnaskeið
og hlóst
Ef þú værir grennri
þá hefði ég séð í gengum þig
eytt þriðjudagsnóttinni
í eitthvað gáfulegra
en að hlusta á gaul
í þér og þinni geðveiki ]



[ im locked behind bars colder than steel
yet it is me that holds the key
but somehow it seems i cant let myself out
'couse in my heart there remains a doubt
help me out

i seem to have lost the way to love
pleace angels surround me come from above
this silence is killing me, its just to loud
i crawl under a blanked and in sleep i should
help me out

all i feel is empty im washed inside 
in the darkness of my sell must i forever hide?
allways im lonly, even in the biggest crowd
tell me what is this happyness all about? 
help me out
get me out ]



[ sem fannhvítar dúfur við fljúgum hátt
lítum ei til baka það hverfur allt brátt
svo tillum við okkur á örmjóa grein
brátt verðum við komin í nýjan heim ]



[ vindurinn mér sagði 
að betri tímar biðu
ég lagðist í grasið 
og tímarnir liðu

uns vindurinn þagnaði 
og stráin stóðu kyrr
ég leit upp til himins 
en allt var sem fyrr ]



[ come to me sweetheart
lay by my side
wrap yourself around me
so in you arms i can hide

kiss me so softly 
and hold me real tight
show me your passion
it will keep me safe through the night ]



[ the majority of your complex lying within your soul
your beauty desgised, vision yet found
no tones gripping the sound of your way
closing in on perfection
rollercoster of coulers swirling in those eyes
Im sinking into your exsitence


beond sences we feel our way 
hoping emotions will lead us to heaven
Ignorance left for those drowned and barried
dizzy, swimming in the sky 
amoungst us pearls of thoughts and wishes
Is this life or is this life moving on? ]



[ Its me, the buzz you hear on warm summernights
the ladybug sitting on your porch
Its me, waching you when you turn out the lights
the shaddow cast from no tourch

Its me, whistling songs in your ear when your lockt up in fright
the wind pulling you into various games
Its me, putting words to your mouth starting a fight
the anger running through your vains ]



[ Í ,,Espó” er yndislegur staður,
oft hef þar fengið vín og mat.
Ég ævinlega fer ofmettaður,
et á mig nærri því gat. ]



[ ljóð dagsins
var hundur
sem flögraði um loftin blá í leit að frelsi fálkans
en fann einungis metanmengun
og er tunglið féll í rökkur sængur minnar
fann ég að ljóðhundurinn reiddi út vængi sína
og flögraði að eyra þínu
hvíslaði að þér fögur orð úr fylgsni mínu ]



[ Lokuð augu einungis sjá
hverfandi minningu
þef af engli
hverfandi.

Fallin draumur
vakandi stundum
dreymir mig þig
ertu enn hér.

Haust engillinn minn
sér einungis mig
því minn er draumurinn
draumurinn minn. ]



[ So afraid to turn around.
One teardrop away from loosing my sight,
from loosing my mind from you.

A momentary thought is all.
Everything can collapse and fall,
missing you my star.

I hope my wishes seek you
in dreams at night come true. ]



[ Gleym mér ei,
gleym mér ei,
hvíslar innri röddin
innan um villigrösin
Í brattri fjallshlíðinni. ]



[ Þú ert einstök það ég sé,
þú ert hafmey stundum.
Gjörninga lætur ljúft í té,
ljómar á mannafundum. ]



[ Flokkinn selur, syndir nemur,
sóðaskap telur gefa vel.
Fraukan gelur, flærðir semur
og flýja velur til Ísrael. ]



[ Hrímkaldur hugur
heilsar í vetrarbyrjun
á hvítum fáki. ]



[ Litlir englar 
svífa 
yfir þér 
ég sé þá ekki 
augun 
eru 
blinduð tárum 

Reiðin umlykur mig 
ég öskra 
á þig 
Guð 
alla hina 
brotna 

Vantrúin truflar mig 
lætur mér líða vel 
eina stundina 
þangað til 
sannleikurinn 
hellist 
yfir mig 
aftur 

Ógrynni spurninga 
brenna 
á vörum mér 
langar í svör 
fæ þau ekki 
óráðin gáta 
endalaust 

Ég mun muna þig 
svo lengi 
ég lifi 
brosandi 
hlæjandi 
skiljandi 
alltaf 

Litlir englar 
svífa yfir þér 
ég sé þá 
þerra tárin 
og held áfram 
í framtíðina ]



[ Fýr ég vel þekki
nafnið er Pétur
ljótur er hann ekki
ávallt mikið étur

Fýr ég vel þekki
nafnið er Oddur
fagur er hann ekki
Rúna líkar hans broddur

Fýr ég vel þekki
nafnið er Rúnar
mjókkar hann ekki
því pizzurnar eru búnar

Fýr ég vel þekki
nafnið er Ágúst
viðbjóður er hann ekki
því dansar hann við strákúst

Fýr ég vel þekki
nafnið er Daníel
klipptur er hann ekki
því hann er loðinn ]



[ blekking er allt 
þú ert það sem þú heldur 
þú ert ekki þú 
reynir að klifra þær hæðir 
sem enginn hefur enn klifið 
enginn er allt 
allt er ekkert 
sama hvernig fólk reynir týnist það í 
einmanaleikanum.
enginn veit hvernig á að sýnast vera. 
hvernig á að gera 
týnt í heimi 
hvernig sem þau reyna að finna sig aftur 
eina lausnin 
er að deyja ]



[ <a href="\"http://www.neisti.blog.is\"">Á hestabloginu hef ég mest,
hestamyndir og textasögur.</a>
<a href="\"http://www.visir.folk.is/svarri\""> Netsíðan mín fær þó flest,</a>
fjasið, rím og bögur. ]



[ Að myrða af græðgi það gefur viðbjóð,
en græðgi í nútímanum virðist í móð.
Í æðum slíkra ómenna, er þrælablóð,
en allir bófar vandlega hylja glæpaslóð.

Þessi vesælu greyin þau eiga mikið bágt.
Að þau virði eiða sína ei er nokkur glæta,
en æruflökin siðleysingja liggja svo lágt,
að líta á, að murka fólkið, sé til að bæta.

Þeir slátrað hafa þjóðinni í þúsundavís,
í þjóðarmorðafaraldri runnið mikið blóð
og konurnar telja sig komast í Paradís,
ef komast frá mökum á geldingarslóð.

Ætli sé hægt að svívirða makana meira?
Máttu læknar þess vegna fá meiri laun?
Úr andlegu kaununum alltaf ber dreyra,
aldrei þau gróa og frá þeim leggur daun.

Að orðlengja um ástandið eigi lengur vil.
Umræðan mörgum mun varla þykja góð. 
Hefur frjálshyggjan leitt oss Fjandans til?
Finnst hvergi ábyrgð með kristinni þjóð? ]



[ brésnjaska bergúska
míhrikú natalísk
skrúsni brjésnki

pólska ]



[ heyrnin kveikti í hrúgunni
fór að iða
riða
ríða
heyrnin blekkti meðvitundina
og myrkustu blæti vöknuðu
og dofnuðu til skiptis

einangrandi suðið
veldur mér ógleði
trúglaðir yfirmennirnir
stimpla verklýsingar á ennið á mér
spúa svörtum andvaranum 
í mínar eigin æðar
og smita mig af kæruleysi
iðu 
riðu ]



[ Sumir menn eru svalir
aðrir ekki eins
feitu eru ávalir
ósvölu eru ekki til neins

Herbert Guðmundsson er goð
svo gleymdu honum ei
hann er Íslands stoð
hann Can't Walk Away

ÁP er svalur maður
hann er maður almúgans
ávallt er hann glaður
pabbi hans er ekki Hans ]



[ Í hjarta mínu ást
ég ber.
Ég trúa mun þér.
Ást,umhyggja,traust
og trú.
Ást mína gef ég þér. ]



[ Who ever i'm with,
When ever i'm with,
i'll always lesave
for you.
Deep in my heart
you find love and hope.
I'll always be you'res
and never go.
My heart burns
everytime i think
of you.
My heartache hurts
like hell, cause
together were not.
I love you to much
too tell you cause
i'm afraid, 
afraid you'll reject.
Because you have 
another girl,
and i'm alone
and always will be. ]



[ Ást mína gef ég þjer,
traust og umhyggju.
Ást í hjarta mínu og
allt sem gott er,
gef ég þér

Ég sem elska þig.
Sorg í hjarta mínu
og öll tárin skulda þér. ]



[ ég taldi tíu kindur
og sofnaði
iPodinn heillar mig ekki lengur
eins og allt annað sem ég á

ljósin úti tæla mig
en standast ekki væntingar

neyddu mig ekki 
til samninga
ég veit ekki hvað ég vil
skildu mig bara eftir
í tóminu

er haldin valkvíða
gagnvart lífinu
og vil helst bara sofa
í sólinni ]



[ I loved him in silence,
loved him for years,
stood right beside him,
drying his tears.
His heart was broken
by his horrible past,
his soul was weakened,
he fell pretty fast.

Caught in a circle,
of anger and rage,
unable to love,
locked in a cage.
But I didn't leave him,
I had to believe,
that perhaps I could save him,
I should have retrieved.

When he finally told me
that he loved me back,
it was to late
my heart had gone black.
So he left without warning
one cold winter night,
he told me that we couldn't,
I know he was right.

But I still miss him
every single day,
I still love him
in every single way.
I'll think of you my baby,
I'll think of you and smile,
cause for a brief moment..
you made my life worth while. ]



[ Þú sast á tánum mínum
og glugginn gaf okkur hesta

Allt var svo hljótt hér inni
eins og í þögulli morðmynd

Luke Skywalker og Lea prinsessa
með Spring-dýnuna með sér

Bláfjöllin höfðu hvítnað
og mér fannst í eitt prómill úr sekúndu að það væri vor ]



[ Sólin mín

Hve fallegur er sérhver sólskinsdagur
Ró yfir öllu eftir stormasama nótt
Í loftinu liggur ferskleiki og andværð
Hve fallegur er sérhver sólskinsdagur

Það er engin önnur sól
Fallegri en mín sól

Speglast í glugganum sólargeislar
Syngjandi börnin af ánægju skríkja
Meðan feðurnir brosa og bollræða málin
Speglast i glugganum sólargeislar

Það er engin önnur sól
Fallegri en mín sól

Svo færist daginn yfir rökkur og ró
Og í kinnarnar litaðar af roða
Við saman sitjum, ánægð og sæl
Svo færist daginn yfir rökkur og ró

Það er enginn önnur sól
Fallegri en mín sól ]



[ elsku besta tara mín
þú sem varst svo falleg
ég mun hvorki gleyma þér
né brosinu þínu,
þegar ég frétti það að þú varst dáin
þá leið mér rosa undalega
ég gat samt ekki grátið 
mér bara leið rosalega illa
en svo kom að þessari fallegu jarðaför
og þá sá ég ekki útúr augunum fyrir tárum
mér líður ennþá svaka illa yfir þessu 
þú sem varst bara 30 ára,
og áttir ekki skilið að fara strax,
en svona er þetta bara
ég mun aldrei gleyma þér.

hvíld í friði elsku besta inger tara löve ]



[ Lítið fræ fann sér stað,
frjósaman lund í volgri skál.
Í heitu hýði dafnar það,
hólpið inn í góðri sál. ]



[ Bláleitt hún bar það í heiminn,
beygð af sársauka og mildi.
Það var þá sem ég fann keiminn,
af því sem ég einatt vildi. ]



[ einsog tóm úr ókunnugri veröld
en ekki okkar
öðruvísi tóm
öðruvísi 

ný heimkynni
annar undrunarsvipur
en sá sem ég á að venjast

eins og bros úr ókunnugri manneskju
en ekki þér
öðruvísi augu
öðruvísi blik
öðruvísi

ný rödd
ný bein
annar líkami en sá sem ég á að venjast


ég greini hjartsláttinn í sjálfri mér betur
ég rétti úr vöðvunum og skoða á mér fingurna
anda að mér hreinu og tæru lofti
hugsa að þetta sé nýi heimurinn
sem ég er fædd inn í

þú brosir
og kinkar til mín kolli ]



[ að sögn er þögn
að þegja en ekki segja
ekki muntu þekkja
þöglan mann og söglan ]



[ Ég er kominn heim í hlað
harla er ég glaður
og aftur farinn að yrkja tað,
er ég mislukkaður? ]



[ My guardian angel
come and take me away
show me what to live for
and guide me to the light
so that the light
can lead me out of this darkness

Teach me how to wake up each morning 
and be thankful
be thankful for my family and friends
and most importantly my life
teach me to be satisfied with what I got
and teach me to be happy

Show me what I got
and what I can do 
show me my talents
and how to use them for good

Don’t let me waste my life
doing absolutely nothing

Dry my tears and show me the light
give me the strength to move on
and to deal with this life

Rannveig Iðunn
30. sept 2007 ]



[ Takk fyrir hlátur þinn sem lengir lífið,
sönginn sem ómar svo fallega
og allt dramað sem fylgir þér.
Takk fyrir alla þína hlýju og umhyggjusemi
og fyrir að vera til staðar.

Takk fyrir að leyfa mér að vera með
að tala fallega um mig og til mín,
að vera svona sæt og góð og
öll ljóðin þín sem gefa manni betri skilning á þér.

Takk fyrir að skemmta mér alltaf svona vel,
að vera skilningsrík,
að leyfa mér að vera “mamma” þín,
að syngja með mér,
að vera alltaf til í að faðma mig,
að þykja vænt um mig.

Takk fyrir að vera vinkona mín
og vera til í þessum heimi.
Takk fyrir að segja að þetta ljóð sé fallegt.
Bara af því að það er frá mér.

Takk fyrir að vera Dísa Cas/Ígaboð!

Rannveig Iðunn 
17. sept. 2006 ]



[ Anxiety, anxiety
oh how I love my anxiety
how it turns my stomach upside down
and makes me crawl under my sheets in my bed
how it makes me over-think everything
and stops me from doing a lot of stuff

Happiness, happiness
now what is that?
Why should I want to be happy?
Nothing excited about that
I don’t want any butterflies in my stomach
and be able to do anything I set my mind to

Why should I want to live carefree 
when misery is so interesting?

Rannveig Iðunn 
16.júlí 2007 ]



[ Laufin falla af trjánum
og fjúka burt
rétt eins og vinirnir

Og ég er skilin eftir með tómt hjarta
hjarta sem er svo þreytt á að vera þungt
og svart

En laufin koma aftur á tréin
og vinirnir birtast af og til
en efinn er alltaf til staðar

Afhverju á ég vini?

Rannveig Iðunn 
27. júní 2007 ]



[ Með haustlitablæ 
speglast í flóanum sýn
drúpandi minning
sem varpast í hrímað hjarta
og bræðir frostkaldan hug. ]



[ Hafði um mig hægt í dag,
hestasteik þó setti í pott.
Ég þarf að koma lífi í lag,
lengi hef ég verið brott. ]



[ Glaðir komu í Grænanes
gáskafullir sveinar,
þessi líka þokkafés
Þórður, Björn og Einar. ]



[ Í gulum stráum 
og dreyrrauðum laufblöðum
syngur haustþeyrinn
kveðju í síðasta sinn.
Hvar skildu leiðir um vor. ]



[ Ljósið er farið, það slokknaði.
Hvert á ég að fara? Ég rata ekki.
Viltu finna mig í myrkrinu? Ég er hrædd.

Ég sit í myrkrinu og bíð
ég bíð eftir því að þú finnir mig
ég heyri hljóð og hlusta vel.
Nei, það ert ekki þú.
ég sit og bíð enn með tárin í augunum.

Ég er hætt að gráta, þú fannst mig
aldrei hef ég verið hamingjusamari.
Þú heldur fast utan um mig,
vilt ekki sleppa.
Vilt ekki eiga á hættu að týna mér aftur.
Ég er glöð. ]



[ Ýmsir saman strengi stilla,
þótt standi á hálu svelli.
En sambönd þeirra enda illa,
annars halda þau velli. ]



[ Nafnið er Bassi Hall
glaður ég reyni að vera
er frændi Sigga Hall
mikið ég hef að bera

Aukakílóin bætast á
öruggt og skjótt,
ætti ég að éta strá?
Bumbunni er eigi rótt

Sjálfsálitið eigi er hátt
öll hin eru svo flott
ég hef það ansi bágt
því að éta er of gott

Nú ég góðu lífi lifi
konan ekki lengur æf
það er eins og ég svífi
þökk sé Hörbalæf ]



[ Ógeðsleg lykt af úlpu.
Reykingarúlpu.
Blautri.

French manicure farin að flagna.
Kroppa.
Lítill klassi yfir því.

Fiðrildahauskúputaska.
Blá og brún.
Tískulitirnir í ár.

Með Texas fyrir framan mig.
Dæmin bíða.

Ég hugsa um svefn.
Kaffið er á leiðinni.
Ekkert Canderel.

Í dag er lífið án sætuefna. ]



[ Að hlæja 
er gott

Að gráta
er guðdómlegt

Prófaðu það næst
þegar þú veist ekki
hvort þú átt
að hlæja eða gráta

og finndu muninn ]



[ Taktföst og tilbúin til
að takast á við daginn,
sem bíður mín svo bjartur
og velkomnar í bæinn.

Nú himininn heiðskýr er
og Esjan mín, há og skýr.
Sofna nú en vakna snemmt,
sætur verður morgun nýr. ]



[ Er Doddi hafði dömur kysst
og dásamað til orða,
var á þýsku sungið af sannri list,
síðan farið að borða. ]



[ Tindri vatn í Tjarnargíg
tár á hvarmi skín.
Villist ég á vonum flýg
um vorið ástin mín.
Hrakinn fer um hálku svell
hjarn og jökulbreið.
Orðin þín við efstu fell
endust alla leið.

Ef ég einn um óbyggð fer
í skúta kveiki eld.
Vildi ég þú værir hér
vakir með um kveld.
Stjörnur eiga sagna mátt
skilja hjartans sál.
Líti ég til hæða hátt
heyrast stjörnu mál. ]



[ Lýstu mér dögun Drottin minn
svo dýrð þín og fegurð komi í ljós
og orðin mín og athöfnin
um þig einan efli hrós. ]



[ Hver andardráttur minn er ógn og vá.
Hvert ilhljóð mótað óvissu og hiki.
Fortíðin og framtíð föl og grá.
Á flótta undan duldu skammastriki. ]



[ Hvar liggja þín spor,
á fjallsins egghvössu brún,
tvíátta hugur,
haustsins margræðu litir,
vorsins fölnuðu blóm. ]



[ KK kúkar 

á kvk klósetti

blúps

úps ]



[ Núna er ég Baksviðs býð eftir því að fara framm á Sviðið,
ég er svo kallað Aðalhlutverkið í þessu leikriti Líf.
Þetta er ekkert Venjulegt Leikrit því að það er einginn í Salnum að horfa á, 
Þetta er eins svo Æfing en það er ekki æfing heldur er þetta sýninginn.
Allt í Einu þegar ég Held að Leikritið mitt sé farið að verða Tilgangslaust, 
Gengur Strákur inn í Salin og sest niður,
Hann er á svipuðum aldri og ég, kanski aðeins eldri, 
en um leið og ég sé hann þá veit ég að Leikritið er ekki tilgangslaust lengur útaf því að nú er Nýr Leikari Bættur inn í þetta svo kallað leikrit Mitt. ]



[ Ég hef enga skoðun
á neinu sem máli skiptir, en
læt mig þó flest annað varða,
og til mín taka, ef gerist þess alls ekki þörf.

Ég skil það flest,
sem lítillar hugsunar þarfnast
og velti því öllu mér fyrir,
svo lengi sem tími er til.

Ég fyllist ástríðu
að verulega litlu leiti
ef má ég vera að,
og ekkert er annað, meira urgent.

Ég er ósmeykur
að standa á mínu.
Fastur, ef ekkert er fyrir,
og enginn neitt að því sér.

Ég fagna þér með
því sem þú hefur að segja.
Hlusta, þó án þess að heyra.
Það er svo mikilvægt að vera jákvæður. ]



[ Ég sest niður á áður óþekktum stað.
Umhverfið aðlagast mér samstundis.
Hér mun ég hugsa um stund,
þótt svo hafið reyni að trufla.

Hver einasta bára reynir við mig,
eins og þúsund tilfinningar.
Ég einbeiti mér að sjálfri mér.
Heilluð, en annars hugar. ]



[ Nú kom Neisti heim í dag,
næsta feginn að sjá.
Ég þyrfti að koma lífi í lag
og leggja klárinn á.

Grösin sölna, gulnar jörð,
gott á fóður að taka.
Ók með hest á Fáskrúðsfjörð,
fékk aðra tvo til baka. ]



[ ,,Einu sinni er allt fyrst"
eins og skáldið sagði.
En af hverju ætti ég að segja eitthvað?
Ég er ekkert skáld. ]



[ Bebba mín er besta skinn,
ber ég hana ljóði.
Baslar enn við bónda sinn
og bænir sig í hljóði. ]



[ Allt sem við gerum er að færa auðmönnum gull,
allt sem við finnum, skuldahalana,
allt sem við fáum, spilling auðvaldsins,
allt sem við förum til Helvítis sem öryrki

Allt sem við viljum er réttlæti á jörð! ]



[ Er það ítalst pasta ef það er gert í Englandi?
Er það enskur bolti ef hann er gerður í Þýskalandi?
Er það Þýskur bjór ef hann er gerður af Belga?
Er það Belgísk vaffla ef hún er úr Íslensku hráefni?
Er það Íslenskur fiskur ef hann er veiddur í Íslenskri lögsögu?
Ja.... ég veit það ekki. Skiptir það einhverju? ]



[ All of my life
I\'ve been hoping for a dream.
A dream to come true,
an angel to give me strength
through life 
and infinity

secretly i\'ve been hiding,
hiding my power to survive.
Hiding my believing to the world

Someday I\'ll make a difference,
saveing the world.
Let them know
whatever happens,
it\'s their destiny. ]



[ Þengó er nafnið 
Þengó, er lífstíll. 
Þengó ei kafnið,
því þengó, það  er bókasafnið.
Þengó er guð minn,
og því gef ég honum koss á kinn.
Og á hverju kvöldi ég tilbið,
að Þengó verði mér voð hlið,
á næsta skoladegi, 
og fylgi mer um vegi, 
óttans. ]



[ Bílar eru farartæki.
Maður keyrir á þeim.
Í stórhríð er best að nota rúðuþurrkur,
en í sólskini keyrir maður í sund. ]



[ Geir hét hann Górilla,
gekk alveg stórilla,
reyndi hann rórilla,
rann hann á snjór illa.
Flatur hann fór illa,
í fljót sem hér Mórilla,
kallast það kórvilla,
klæddu hann skór illa. ]



[ Þengó til Dracula.
Dracula til Þengó.
Það er Drangó,
samanber Þecula. ]



[ I was walking down the river,
and my daddy wasn't there.
I was walking down the cliver,
and my daddy was there.
So I said to my daddy,
I ain't no teddybear! ]



[ The Dark is all over and
it wont let me go so
i pick up the silver blade and
my nightmers end at the moment 
and my dreams begin to shape
the future for the life i lead ]



[ When the world seams to come down on you 
you must think of the people that love you
and the people you love to keep on going
and if they are not there for you in your 
time of need you must seek music to numb the pain and make it go away ]



[ Hvítur snjórinn hylur jörð
hlýjan úr lofti flýr.
Ljósbrot sýnast lífi gjörð
ljómar dagur nýr. ]



[ Viltu vera memm?
Koma út að leika?

Róla svo hátt að við sjáum upp til Guðs 
og Maríu Mey vera að dusta sængina sína.
Viltu koma upp á Strokkhól?
Og hlusta á álfana strokka smjör.
Viltu koma í Barbie?
Og þú gerir Ugla-sat-á-kvisti
og velur þannig dúkkurnar sem við leikum með.

Viltu svo koma upp í Stóra Hús til ömmu?
Og við fáum okkur mjólk með neskvikk
og Prins Lu súkkulaðikex.
Og svo hlæjum við svo mikið
að mjólkin frussast út úr nefinu á okkur.

Viltu svo koma og tína sóleyjar og fífla
og gefa Siggu frænku?
Og hún gefur okkur sleikjó að launum.
Viltu svo koma að hjóla?
Og hjóla alveg ógeðslega hratt.
Hraðar en fuglarnir og Týra.

Viltu verða aftur sex ára?
Viltu það?
Viltu vera memm? ]



[ Vestur í Sælingsdal
undir kvöldsignum himni 
í faðmi grænna hóla

sit ég hugfanginn
og læt mig dreyma
faðmlag konunnar. ]



[ Ég slökkti á sjónvarpinu.
Setti Sigur Rós í spilarann.
Sett mig a busy á MSN.
Og fór að semja ljóð. ]



[ Bókfinka (syngjandi): Hver gengur gegnum skóginn svo seint.
Snjótittlingur (svarandi): þessi er vindur af augum beint.
Hjálmfura: Ég elska þessa smámaura litla.
Rauðbeyki: Ekki liður þér svo illa.
Hlynur: Og mér finnst þessi sveppur ekki skemmtilegur.
Strandfura: Hann hjálpa þér að vaxa vel, vertu bara blómlegur.
Keisaraviður: Sjáið öll: skógurinn er fullur af ljósbjöllum!
Það er svo fallegt finnast öllum. ]



[ Sælt var fyrsta augnarblik
   Tíminn leið svo hratt hjá mér
   Ill sár eru hjartasvik
   Aldrei skal ég gleyma þér


   Sárt er skot á laun
   Stutt mun í kveðjustund
   Ill sár eru hjartakaun
   Þó þú vitir ekki baun


   Illt er að elska í leynum
   Verra þó í meinum
   Endar sov með hjartaskeinum
   Sem nísta inn að beinum ]



[ Norðurljósin lýsa fagurgræn 
á kolsvörtum himni.
ég sé mosagrænu augun þín glampa í þeim.
og loka augunum og þegar ég opna þau aftur blasir við mér stjörnubjört nótt. ]



[ Þegar ég sé þig bregða fyrir
  þá veit ég ekki hvað ég á að gera
  mig langar mikið að tala við þig 
  en mér dettur ekkert í hug að segja. ]



[ Þegar ég sá þessa mynd
  langaði mér mikið að framkvæma synd
  Þig langaði mér að kyrkja 
  og lífið úr þér myrkja.


  Hjartað mitt sló auka slög 
  ég vildi ekki bjóta lög
  og ákvað ekkert að segja
  og þér úr huga mér flegja. ]



[ Kvalin og mædd ég minnist þín
  sit ég ein og stari
  og vona að þú hugsir til mín
   ég vona að þú ekki fari ]



[ Tvisvar verður sá feginn
sem á steininn sest.

Þetta voru venjuleg hjón
- að öllu jöfnu -
en höfðu ánetjast steinasetu
til að meðtaka þennan
notalega feginleik
sem streymdi frá jörðinni.

Á kvöldin gengu þau út 
og settust á steinana
fyrir ofan bæinn,
og horfðu út á flóann
þar sem sólin sat á móti þeim
á sjóndeildarhringnum
og starði undrandi 
á þetta dularfulla sitjandi fólk.

En smátt og smátt
sigu steinarnir dýpra og dýpra
ofan í jörðina, 
og að lokum
hurfu þeir alveg.

Nú haldast þau í hendur
í kvöldrökkrinu,
og horfa yfir auðann melinn
steinlausan með öllu. ]



[ Þegar ég vaknaði eftir svæfinguna
var mér tjáð að ég hefði aðeins 5% stóran maga. ]



[ Ég er lítið sker
í litlum firði,
hvar er ég? ]



[ Ég hef verið týndur frá því að ég fæddist
en einn daginn þá fann ég sjálfan mig,
ákveðinn að takast á við sjálft líf mitt
og hætta að vera alltaf í felum. ]



[ There is a place where grown ups ruel where evil wont stand still 
They place a gun in childrens arms and send them of to kill ,
 to a place where pain is real trigered by ignorence lust,
 there is no way them sense what they have doone to us. 

Our minds are numb  our tears are back this time its left us weak ,
couse every time we stand our ground u force us not to speak.  

Parading golden coins of blood screaming red for more, 
playing child  games with there own  toy soildiers of war.
The world is filled with ignorence theres no place left for love,
 the oil spilles of mankinds greed drowned our last white dove. 

There is no proof that any war is mankinds path to hope, 
its just an old mans dying wish to hang us by his rope. 
We truly ceared, its just to late there´s not much left to miss, 
we closed our eyes and left to fate every hopefull wish. 

Safe away from frontlines and pain the cor of hate wont give
by lying to there flesh and blood that killing is ment for all. 
Why!! should we protect our own from cruel desieving wreth? 
while the way to peace is only shown by weapons, force and death 

Why should they ceare ?
With nothing to lose ,to them its just a game.
Pure young minds brainwashed at birth....by curropted power and shame
  
No one\'s safe the hatered has won
well never break this wall .
Were insects to there poison 
and when where all gone 
those roaches will outlive us all. ]



[ As we lay down i hope inside
that´ u wont run away 
but we both know betwen us now
there´s nothing left to say  
I make beleve u ceare for me 
as u act along, we make our love in diferent ways 
and smile as nothings wrong 

Hold on to me  o dont let go,,, 
love me just for now    
please i know  one day u will... 
you just dont know how  

With all the love in this world 
mine is just to give 
couse i know by heart if u wern´t here 
i dont think i could live  

All my pride is gone away 
i kling on to a dream 
pretending things are never more 
as painfull as they seem  

My love just go,,  
ill cry for us ....as i free the pain 
nothing in our life is true  
theres nothing left to gain.......... ]



[ The dark of blue the dark of nigth 
no where seems to end 
why is there no wrong or rigth 
left for us to mend  

Caos twirling like the sea 
tossing lifes around 
one day earth will let us be 
with one vissous sound 

Only then will there be peace 
Nothing can be done, 
O how the stars will shine again after we have gone. 

The brigthest sun  the warmest ray 
brings us back to life 
but waisted as the time goes by 
again we”ll have to strife.  

Smile a bit just to feel 
collors in your soal 
couse living only a day a time is the strongest goal. ]



[ Af ótta einum ekkert get 
nema horft langt undan  
Því lifið sýnir núna loks 
hve óðum styttist stundin  

Tímans vísir hvergi stöðvast 
engin fær því ráðið  
svartir draumar hjartans fár 
nuddast djúpt í sárin  

Þá dag einn vaknar hinsta sinn 
og ekkert skilur lengur.  
Hve tími heims svo allt of hratt 
í tillitsleysu gengur ]



[ Hingað komin engu nær 
viskan hvergi nærri 
Mér var sagt að svörin finndust er ég yrði stærri.  

Enn tíminn safnar aðeins spurnum  
sem ég fæ ei svarað 
Er lífið kannski mannamál sem engin getur talað.  

Mun ég hverfa myrkur í  og stirðna upp af kulda? 
Eða áhyggjulaus fljúgandi, og engum lengur skulda.  

Lífið á sér tilgang einn sem engin fylgir sjóður ...Að getað sofnað hinsta sinn og næra sér umhverfis gróður. ]



[ Ég vildi óska að líf mitt væri  endalust og bleikt 
og að öll mín lífsins ljós yrðu ætíð kveikt  
Enn sofna verð nú eins og þau er kvöddu undan mér og vona heitt að dauðinn ger´ei boð á undan sér  

Því kveðja vil í svefni ljúft við mildast kertaljós 
svo 100 árum síðar vakna fríð sem Þyrnirós  
Ekkert sár og hvergi smeik né döpur yfir því 
Að geta hvorki séð né fundið fólkið mitt á ný.  

Fá að elska meir enn fyrr Og lifa hverja stund og kunnað njóta  þar til á ný verð lögð í græna grund. ]



[ What is this sense 
that makes us stop?
what is it , we fear?

Ignorence only has contol…
Thers nothing left to shear…

Why cant I run wild with the wolfes
Howling in the nigth
safe in my cave braided with beeds..
keeping away from ligth

I feel so small
I am to kind

Your feesting on, my words 
 Drowning slowly ,, I fall behind
washing your yesterday’s shirts,

Feast on my soal , feast on my heart
Clear all the whits from my mind..
My flesh is bear,,my senses are rear
 Im done with the urge to be kind


I cant see my life as anything real
Vaisted my nigths and my pain…
Pushing myself never to feel
Beleaving I am insane,
Pushing myself never to feel
Beleaving I am insane, ]



[ As evil turnes its deadly spear
Towards our peacefull minds
Our wepon TRUTH ´s for all to hear
The pure they know the signs

Because corruption blinds the sense
of greedy spineless soals
Who turn the lifes of those who dance
To endless pitchblack holes ]



[ Máni, máni lýsir nóttina
er við þjótum hjá,
herðir hann tökin ,    
seiðandi í sólarskini,

Máni, máni, lýstu mér, 
á lífsins kaldri vetrarreið, 
leiðina yfir fannaskel,
í þínu næturskini. ]



[ meðan allir ganga um
kveina, nöldra, kvarta
geng ég sjálfur um
með sól í hjarta ]



[ sestu hjá mér 
hérna 
við fjörusteinana

þar sem sjórinn skolar vitund okkar burt
og skilur eftir sig
ekkert nema ást


vindur sem gnauðar í sumarnóttinni
flöskugrænn demantur í sólskini
blóð sem streymir
hugur sem geymir
engar minningar
og ekkert slæmt
bara ást
og frið

segðu mér eitthvað
sögur
syngdu mér hvað sem er

meðan sólin rennur í hafið ]



[ Kræfir þessir kvennamenn,
karl er regislyngur,
Finnbogi rammi ferðast enn,
faðmar gítar og syngur.

Hófu upp spilin heldri menn,
hart á barist var
og allir hældu sér í senn,
sem og vera bar. ]



[ stunda
stundum
stunur
um
stundarsakir

með þér
og með sjálfri mér

en engum öðrum ]



[ þegar við sátum
og störðum.
bara töluðum ekki um neitt.
þegar hugur minn
leið útaf
inn í annan heim
langt héðan í burtu.

þegar ég vissi ekki lengur
hver ég var
og hvar þú hélst þig.

þegar við bæði elskuðumst
í sitthvoru herberginu
í okkar eigin heimi
með öðrum konum
eða körlum.

það var þá
og bara þá
sem ég vissi að ég myndi aldrei endast. ]



[ Stórborgarljósin brenna (augun)
líkt og Bob forðum á Bleeker street
breiðstrætin og barirnir
blúsfylltir tónar og blue note beat

Þú átt þér þúsund einmana andlit
en að því virðist enga sál
líflaus þau liðast flest áfram
og þú aðeins gler og stál

Á hvaða langa fjólubláa gangi?
Í hvaða eimsemdar volæðis lyftu?
Í hvaða dimma skuggasundi...
misstu meistarar fyrri tíma trúna
á þér og lífinu

Já, mannhafið á miðri Manhattan
mest brenglað eða brotið
þetta aldar gamla epli
er ormfyllt bæði og rotið ]



[ og allt það sem ég vildi segja þér,
því allt það sem ég hef gert.
söngur og dans.
hrollur um mig alla þegar ég reyni að gubba.
gubba því út úr mér sem þú ættir að vita
sem ég átti ekki að gera.
en þú ert pabbi og ég er pabbi.
hann er pabbi og samt eigum við engin börn.

bara mömmur skiptast á leyndarmálum
um kynlíf og ást. ]



[ Vonin gefur gull í tá,
gullmolarnir seiða,
Von sér milli bæja brá,
barst mér norðan heiða,
Vonin gjöf er guði frá
og gerir engum leiða. ]



[ Í mínu ungdæmi 
sagði presturinn: Út vil ek. 

Hef ekki séð hann síðan. 


Djöfullinn, 
andskotinn sjálfur í mannsmynd, 
var að ásækja hann, 
ásamt Bakkusi vitaskuld. 

Hann vinnur aldrei einn, 
eyminginn Satan. 


Nú er stóra spurningin: 

Ert þú sonur prestsins? 
Munt þú hverfa af sjónvarpssviðinu 
- með djöfullinn, jú og Bakkus, 
á hælunum? 

Svo veit maður aldrei, 
þó einhver hverfi af sjónvarpssviðinu,
hvort hersveit hins illa 
gefist upp. ]



[ Veisla í völundarhúsi,
villt í eigin hugarheimi.
\"Velkomin í veröld mína\"
Ég endurtek við sjálfan mig. ]



[ Sunday night, at seven thirty,
we, the usual crowd
honker at the bar.

We come here to share ourselves
Essential style, of course.

Our rotating bar facilitators
parked behind the moon shaped counter
skillfully prescribe individually tailored warm ups
by the glass.

In our experience
sipping the medicinal magic nectar
will open hearts, expose souls
extracts triggers and reform pasts.

In one night, You Shall…..
Via our newfound SBBT (somatically based bar therapy)
…..Be Reborn. 

Come share yourself with us tonight
at the Essential Open Seat Bar. ]



[ Á köldu vetrarkvöldi ég 
sit undir teppi
ég er ein og hugsa
en hvað það er gott að vera undir teppi ]



[ Þegar maður íhugar lífið
þá kemur margt upp í hugann
afhverju erum við til?
til hvers erum hér?
hver er tilgangurinn?
ætli nokkur viti tilgang lífsins? allavega ekki ég ]



[ Ekki vera hrædd
Þótt ég fari, ég kem aftur.
Ekki vera hrædd
Þótt ég verði reið, ég róast.
Ekki vera hrædd
þótt ég öskri, ég þagna.
Ekki vera hrædd
þótt ég verði veik, mér batnar.
Alveg sama hvað gerist
ég mun alltaf vera til staðar.
Ekki vera hrædd. ]



[ í tómri veröldinni er lítið að gerast
við fylgjumst með og bíðum eftir tækifæri.
Tækifæri til að stökkva inn og láta í okkur heyra
en það er erfitt, raddirnar eru of margar.
Við erum of mörg í veröldinni til að ein lítilmannvera geti látið í sér heyra.
Hvers vegna er þetta svona?
Afhverju getum við ekki hlustað?
Hlustað og hjálpað öðrum í þessari tómu og köldu veröld. ]



[ Hvernig á maður að finna titil á ljóð sem er ekki til?
Ahverju er ætlast til að maður þegji yfir því sem aldrei hefur verið sagt?
Hvernig á ég að rata vegin sem ég hef aldrei farið?
Afhverju er minnigin góð um það sem aldrei var?

Afhverju fórstu? ]



[ Heldurðu að við séum ekki eins og þú
við eigum sömu björg og bú.
Við erum hvorki mjúk né hörð
við lifum öll á sömu jörð.
Við borðum hvorki kavíar né skít
við erum hvorki svört né hvít.

Við höfum öll hugsun og hug
hugrekki og dug
og þó við höfum ekki öll hönd og fót 
en þó djúpa hjartarót.
Og þó við keyrum ekki öll um á bens 
þá erum við öll homosapiens.

Það geta ekki allir lesið eða keyrt
ekki allir séð og heyrt
talað rétt eða eitthvað mál
okkur var öllum gefin góð sál. 

Búdda, Allah, Þór eða Guð
þetta er eilíft trúarsuð
svört eða brún, maður eða kona
við fæddumst bara svona.

Ekki breytum við þeim sem við búum hjá
eða fjölskyldu hvað þá.
Hvort sem að við eigum tvo feður eða mæður
skrítnar systur eða veika bræður
þá verður hún alltaf eins og hún er
og hún tilheyrir þér. 

Ég vona bara að þú sért sáttur við það 
sem þú hefur og þá sem þú átt að
því um þá færðu fáu breytt
já litlu kannski ekki neitt. ]



[ með stífu klakabrosi
horfa þeir framan í 
ærumeiðandi
framleiðendurnar 

segja frá því

hvernig sálir þeirra
voru seldar 
á 
markaðstorgi fáfræðinnar

fyrir 

slikk ]



[ Ljósið við enda heimsinns
fjarlægist
fer.
Döpur augu missa sjónar
í rökkrinu. ]



[ Í kuldanum verður
blóðið heitt og notalegt.
Þú þurrkar frostrósir
í huganum
og blæst mistri
áður en ég sofna. ]



[ Í firði var ég falinn
og þar mig engin fann.
Þar til tilfinningar týndust
og tíminn í sandinn rann.

Ég brenndi mig á báli
þegar brýnnar þær brunnu.
Og vonirnar veiktust
þegar þær í voginn runnu.

Á sjóinn ég stari
og vonir mínar fleyti. ]



[ Einn í innhverfu
með tímanum horfi.
Sálirnar í kringum mig 
eru allar á iði.
Mín er stjörf.
Mín er frosin.
Kuldinn geymir leyndarmál
sem bergmála
í hljóði. ]



[ Andartak sem eilífð
dagur án tíma.
 Þetta var okkar stund
okkar víma. ]



[ Krypplingurinn kúrði í horninu
 andvaka, uppgefin og sár.
Heimurinn dauður fyrir honum,
 meir en hann sjálfur.
Hann fann fyrir sársaukanum,
 gremjunni og óttanum
og fann hvernig vonin
 dó á flóttanum.
Dvölin í fortíðinni dugði skammt,
 rammt bragðið af sviknum loforðum
endurómaði fyrir vitum hans
 Traust; orð sem hann treysti
ekki lengur.
 Slitni strengur örlagavefana
stóð sem alblóðugur drengur
 syrgjandi samtíðina.
Tár í myrkri blint fellur
 niður í sorgarinnar
sægrænu ræsi 
 borgarinnar. ]



[ Tell me honesly
Are you in love with me?
look me in the eye
and I\'ll say
my love is true.
The smile on your face
I live only to see
These two months
I pray them not to go away.
The time I have with you
is remarkable.
Trust me
I love you
for who you are. ]



[ My soul is weakened by your touch,
My heart exposed by your kiss,
I am devoted to you.

And as the sun sets
And your fire dies;
With it I shall also
For I am one with you
My darling,
And forever shall our love remain,
When everything else is forgotten
I will remember you, my love
And so we shall live forever:
In loving memory. ]



[ It is without hope
That I say goodbye to you.
Without freedom
That I question your love.
Lust has poisoned my mind
And with it I shall die.
But do not cry me, my baby
For I will always love you
Through heaven and hell
Good and bad
Until all opposites collide
And everything crashes.
There will be nothing but us,
So I bid you farewell
My dearest,
With hope, with freedom
always. ]



[ angan
blæddi
rós
rauðum

blakti
þráð
hékk
líf

mildi
skóp
engan
tók

forsjón
feigðar
forðað
var

tækifæri
færðu 
annað
vert

viturt
skaltu
leggja
framtíð

skapa
skaltu
betra
líf

lifa
skaltu
njóta
heima

tíminn
feigum
forðar
eigi

mætum
öll
loka
degi

fyrr
en varir ]



[ Morgundöggin var við það að þorna upp
þegar ég áttaði mig á því að þú lást við hlið mér 
karlmanlegur ilmurinn af unglegum líkama þínum 
veiti mér óstjórnlega ánægju 

Með þá hugsun um unaðsstundir okkar 
vafði ég þig örmum mínum 
og fann andardrátt þinn við brjóst mér 

Ekki gat ég varist þeirri hugsun 
af hverju ég 
hversvegna varst þú minn þessa nótt 
og svo margar fleiri nætur

sem við eyddum saman ]



[ Ástin er gleymd og grafin 
Gangandi himininn er hafinn 
Hafin á brott líkt og vindur 
Hárið fýkur við, ég verð blindur 
Ef hún í djúpið hverfur 
Hvað um hana verður 
Það er margt hægt að segja
Nú ætla ég hætta og þegja

Viðlag...

Ástin er götuð að innan 
Ástin gerir mig ei einan
Ástin afhjúpar nýja sýn
Ástin öll er mín.

Nóttin nálgast, birtan fer,
Ástin blómstrar hratt með þér
Svalan þorstan sýp ég dögum
Samasafn af erótískum ástarsögum
Ef hún í djúpið hverfur 
Hvað um hana verður 
Það er margt hægt að segja
Nú ætla ég hætta og þegja

Viðlag... ]



[ Hvað maður vill
og hvað maður fær.
Fer, sem betur fer,
ekki saman.

Þá færi í verra.

Enginn vill sársauka
sem minnir,
þó best á sig;
sjálfum sér líkur,
og með því að við
séum til. ]



[ til heimsins svona rétt áður en ég dey
ekki sáttur

væri svosem til í að sjá til eilífðar
en átta mig á því, það er ekki hægt

enda erum við bara óvart. ]



[ ef þessi helvítis rigning
væri ekki svona blaut

og þetta myrkur
væri ekki svona dimmt

og það væri aldrei sunnudagur

þá væri þetta ljóð heimsins
en það er það ekki. ]



[ graf alvarlegur hann lítur í átt til mín,
eins og rauður ljósataur, alveg rosalega stífur og skrýtinn.
ég kippist við og ranka við mér
þetta var ekki ég að hugsa. ]



[ Bebba og Mæja brugðu sér
á bíl í ferðalag.
En Doddi granni hefur hér
hesta prófað í dag.

Tea á Spáni teiknaði glatt
á trönum málverk fín.
Fljótan endi á ferð þó batt
og flaug í kaffi til mín. ]



[ hún brosir brosinu sínu bjarta,
en í sálu hennar er falið allt það svarta,
allt brostið í hennar hjarta,
svo margir sem  hafa það gott kvarta,
ef þeir vissu hvað er sálardauði og sorg,
fólk sem strunsar og brunar um alla borg,
efnishyggja og fölsk brosin,
augun tóm og frosin,
lífið er ekki stærra og meira,
eða hvers konar bíl þú ert að keyra,
lífið er að elska og vera elskaður meira,
það er hið eina ómetanlega,
það er eitthvað sem allir ættu að gefa. ]



[ Elsku ástin mín kæra,
hví þurftiru mig svo að særa.
     Ég hélt ég væri þín eina og sanna,
svona sviki og lygi ætti að banna.
     Ég reyni og reyni að treysta þér,
en mér finnst ég bara svo tóm og ber.
     Þann dag er ég frétti,
leið mér eins og ég ætti ekkert eftir.
     Án efa,
ég reyndi þér að fyrirgefa.
     En hjartað varð svo mölbrotið,
eins og öll orka út um gluggan hefði fokið.
     Ég vildi að ég gæti verið þér við hlið,
en við hverju get ég nú búist við.
     Mig verkar á hverjum degi,
hvað viltu að ég meir segi.
     Ég gæti elskað þig að eilífu,
en hvað er ást án blíðu.
     Hverjum degi ég hræðist því svari,
kannski best að ég bara fari.
Mundu það eitt ég þig elskaði alltaf,
og gat yfir því ekkert kvartað. ]



[ Það er þá, akkúrat þá á þeirri stundu sem þú finnur efnin þröngva sér leið um æðakerfið á þér.
Rushið er svo mikið að þér líður eins og pínulítilli kúlu, pakkfullri af hamingju og kærleik sem springur í gleðinni og hrinan kemur yfir þig eins og ein stór dúndrandi fullnæging!

Og við hverja einustu snertingu frá aðilanum við hliðina á þér, hellast yfir þig í bylgjum öskrandi viljinn til að stynja.
Að deila þessari tilfinningu veldur einstakan unað.
Unað sem veldur óbilandi frygð frá hverri manneskju um sig.

snertingar byrja og svo strokur sem gera okkur svo gröð að við fáum nánast hjartstopp af frygð og vökvi lífsins rennur niður læri beggja.
Eftir geðveikislega fróun og bestu fullnægð sem til er og svitinn streymir niður gagnaugað á þér, áttar þú þig á því að fórnirnar sem þú gafst til að eiga \"eðlilegt\" líf voru bara draumar. ]



[ Ég
get ekki lifað
ef ég fer ekki tvisvar í viku
út í garð
að anda að mér haustlaufunum. ]



[ - Vertu að þá vinnst um síðir -
vita það skulu allir lýðir
að festu þarfnast framagjarn.
Árangurs þarf ei lengi að leita
láttu það bara eitthvað heita
en hæverskan er hyggins barn. ]



[ Sá er gegn, sem góðu ann,
gera skulum líkt og hann.
Lán ég vona að leiki þann,
lofi sérhver meistarann. ]



[ Ef ekki neitt, 
er ekki neitt.. 
Hvað er þá ekki neitt?

Ef ekkert er fullkomið..
Hvað er þá fullkomið?

Ef þú velur á milli alls eða ekkert.
Hvað færðu þá?

EF.

Bara ef þetta ef væri ekki alltaf svona efins. ]



[ Allir á fætur!

Krökkunum hent framúr. 
Ljósin kveikt.
Úvarpið kveikt.
Sjónvarpið kveikt.
Tölvan í gangi.

Ristað brauð í vélinni.
Hitað te ofninum.

Gangið frá!
Uppþvotavélin í gang.

Hrein föt í dag
Þvottavélin í gang.

Út í bíl!
Bílarnir þrír settir í gang.
----------------------------

Þetta er ekkert mál. 
Þau gróðursetja bara tré í staðin. ]



[ Summer come quiklie, let me notice
when you´ll be around.
The winter is cold and i´m freezing,
and you´re not around to keep me warm.

But everything will be fine,
everything will be fine
when you´ll be around. ]



[ Líflengd mælir fjölda ára á lífi.
En lífið sjálft 
mælist af augnablikum
sem þú greipst 
á leiðinni. ]



[ I´ve got these unsincriniced thoughts about love,
on one hand it´s sacret like the holy dove,
and shoult not be toucht with out the cleanest glove yeah.
On the other it´s sicker then the deadest man,
shoult be avoyded like the quikest stalking fan,
and shoult not be toucht at all, no!

This is a delema and it´s eating up my heart!
Where´s the middle, the end, where´s the start?
Man i hate to need that flaming spark!
This thing is tearing me apart!

Like a rollercouster, that´s how it shoult feel,
but i get sick on the merrycall wheel?
You can tell what is good,
but will it be understood? No!
Gues love can be good or it can be bad?
it coult leave you happy or leave you sad?
The only thing i know is that....

This is a delema and it´s eating up my heart!
Where´s the middle, the end, where´s the start?
Man i hate to need that flaming spark!
This thing is tearing me apart! ]



[ Finnst sem eitthvað skríði innundir mínu skinni,
sælan skríður, ert það þú sem ég finn?
Aldrei séð þig fyrr, en þú ert í mínu draumamynni.
Dásamlegasta draumasýn, sonur minn.

Þú fæddist af engli vissiru það?
Á fiskeríi mig hún veiddi
sem jónas úr hval...
Hreyfði mig, ég stóð í stað.

Þó snjórinn hvíli þungt, virðist sem grár blautur leir,
er alltaf hlítt,hamingjuríkt og bjart hjá ykkur.
Ég fæ aldrei nóg af ykkur, vil alltaf meir og meir.
Ég veð snjóinn til ykkar þó´ann sé kaldur og þykkur. ]



[ Vandamál fólks eru varin með leynd,
af valdaklíkum sem níða sína þegna.
Bágt eiga margir er berjast við eymd,
þótt barmi sér fleiri smámuna vegna. ]



[ genginn er vegur
bugðum lagður
og hokinn af reynslu
með fjölda ár að baki
þú snýrð þér við
lítur farinn veg
og ferðalagið
það heitir ég

stendurðu stoltur
horfir til baka
fékkstu í hendur
eða þurftirðu að taka
varstu sannur
gafstu til baka
geturðu sofið
eða þarftu að vaka

hér stendurðu
það er í boði
að horfast í augu
við lastið og lofið
gekkstu veginn
beinn í baki
léstu þig bera
megnið af leið

tókstu á við
og horfðist í augu
lástu í skítnum
eða reistir þig við
baðstu um hjálp
og kom kannski engin
því það er enginn
sem kallar þig vin

ég geng þennan veg
með árin að baki
ég stoppa aldrei
og sný mér við
því þau sem ég elska
virði og dái
kusu að ganga
við mína hlið ]



[ Ást mín til þín er óendanleg.
Ást mín til þín er ódauðleg.
Ást mín til þín er tímalaus.
Ást mín til þín er endalaus.
Ást mín til þín er sæt.
Ást mín til þín er tær .
Ást þín til mín bjargar mér.
Án þín væri ég ekki neitt. ]



[ Ég var ekki fæddur í gær
sagði hann,
 
gaf frá sér öndina
flögrandi

og að lokum

Gaf upp öndina. ]



[ Það var partý hjá Guði í gær,
og núna eru allir á niðurtúr

þessvegna er rigning ]



[ ljósastaurar eru róandi
aldrei neitt rugl á þeim
þeir eru alltaf í réttri röð
og rosalega skipulagðir

þangað til þú kemur að reykjavíkur flugvelli, ÞÁ MINKA ÞEIR ALLTÍEINU OG ALLT FER Í RASSGAT HVERN FJANDANN GENGUR EIGINLEGA Á, HVER STENDUR FYRIR ÞESSU?

gamli góði vesturbærinn
stendur alltaf fyrir sínu, loksins kominn útá granda. ]



[ Silence

Brightly shining,
on the velvet sky,
the star of your freedom,
a sparkle in your eye.
A life without sadness,
a life without pain,
Love without reason,
That drives you insane.
Screaming in silence,
Your death is my choice,
only to guide you,
The sound of my voice. ]



[ Frjáls er spökum spurnin ein,
spyr þó ei úr máta,
því það eru ótal manna mein,
sem má í friði láta. ]



[ Veik á að bíða,
eftir að þú látir þig hverfa.

Ímyndaður sársauki minn
byggist upp er þú talar.

Ég flýt í burtu,
burt frá þessari stundu.

Ég flýt um,
flýt eins og ekkert sé.

Hví er svo undarlegt
að vera einfari?? ?

Ég í mínum eigin heimi,
heyri ekkert lengur.

Þakka þögninni,
stari á þig og hugsa. ]



[ Finn blóðið renna,
safnast saman
undir mjúku skinni mínu.

Er hönd þín slær,
engin tár.
Aftur.

Finn marið bólgna
og minna mig á eitthvað
sem ég fíla.

En þú gengur of langt,
ég get ekki hreyft mig.
Hvað hefurðu gert? ]



[ Er dulúðin myndar krossgötur
þar sem lífslínur skerast eða sameinast
geta mikilfengnustu kraftaverkin gerst
og skotið neistum upp í himinhvolfið

Þar myndast ljósviti fyrir æðri verur
og þær vita þá hversu ótrúlegt þetta sköpunarverk
 sem hinn eini sanni faðir hefur búið til
 og er um leið sönnun hins eina sannleika

því um leið og hið mennska hjarta hefur
fundið sinn einlæga tilgang í lífinu
getur það fært heilu sólkerfin saman
í átt að frið, ást og samhygð ]



[ Klukkutíminn fallinn
kanillinn klikkar inn
dansaðu dimmar nætur
um dáleiddar geðrætur

Djöfull er þetta skemmtilegt.
Skrifa þetta sennilega af því bara
ekkert meira afgerandi sniglast svona
mögulega áfram líðandi tíminn.

En fastur í gír afturábak 
gengur líf mitt út um opin 
gluggann ofaní græna ruslatunnu 
fulla af dauðum svörtum rósum

langar til að losa um 
heljargreipar líkkistunagglans
brenn til dauða verð sem 
aska í bakka sendur til himna 
að moldu skaltu aftur verða.

Tíminn stendur í stað
eins og hurð á gafli
stafli af hugsunum 
læstar inni af hæfni. ]



[ Með galtóman hugann oft velti ég vöngum,
í vísnagerð þyki, í sporum röngum.
Snilld mína verð að taka með töngum,
hún treg hefur verið að sinna mér löngum. ]



[ Sólin geislar grundir á,
gulnar blómi vallar.
Sumar er víst að víkja frá,
vetur að nýju kallar. ]



[ Endur fyrir löngu
varð á vegi lítillar músar
sorgmæddur Tinkarl.

Hann leyndi því vel
og músin hló
\"hann er bara að grínast\" týsti hún
og brosti við
þegar hann hrasaði og grét,
endur fyrir löngu.

Löngu síðar,
urðu þau á vegi hvors annars
hann tók hana upp
\"ég er tómur að innan, hvað er ást?\"

músin hvíslaði
\"hví heldur þú að ég viti það? 
- ekki var það ást er ég taldi mig hafa.\"

Stökk hún svo burt út í myrkrið,
\"Ekki skilija mig einan...\"

Settist hann og horfði,
út á úfinn sæ,
reyndi að gráta en gat það ei.

Með tímanum þó,
fann hann það sem vantaði
því inn í tómleikanum
kviknaði ást

og úr músinni
varð stúlka
sem fann fyrir að vera elskuð

og enn undrast menn
að litla músin
og tómi tinkarlinn
hafi náð saman
og dást að
innilegri ást þeirra. ]



[ Hvað er að ske öskraði ég óvart
það skeður aldrei neitt,
svaraði gamall maður
en afturámóti gerist ýmislegt. ]



[ Og ekki ]



[ \"Are you hot?\" 

spurði þeldökka þrífirínan 
með rassinn. 

Ungur hvítur maður 
snéri í hana baki og 
þakkaði Guði fyrir það. 

Hann varð vandræðalegur, 
roðnaði upp fyrir haus
þegar hann heyrði spurninguna

sér í lagi er hann áttaði sig á 
að þetta var ekki draumur.

Ungi hvíti maðurinn, 
vissi nákvæmlega
ekkert hvað hann átti að segja;

hummaði og snéri sér við, 
brosandi.

Hún,
þeldökka þrífikonan
  - þessi með rassinn,
vildi vita 

hvort hún ætti að opna glugga. ]



[ Viltu vera memm
í þjóðhagfræði með Tótu Klemm? ]



[ Haglélið dundi á hárbeittum hömrunum
sem hann kleif erfilega
en með staðföstum vilja 
eins og bjarndýr sem sækist eftir
sætasta hunanginu þrátt fyrir 
djöfullegan ágang býflugnanna

Þá hafði hann þrátt fyrir allt
ennþá hinar dásamlegu minningar
um lífið handan við hið mikla bjarg
þar sem hann ólst upp
og átti öll sín barnaævintýri

En þessi sólbjarti dalur sem lá 
handan við klettana þar sem
allir litirnir voru svo fallegri
ilmurinn ferskari, golan blíðari
og brosið sem hélst alltaf 
á glöðu andliti hans 
það var þangað sem hann sótti

Bæði snemma eftir kynþroska 
og þrátt fyrir að hafa náð upp aftur
verið þar í ár, þá bar forvitnin
hann ofurefli aftur
orðið til þess að hann féll
niður í svarta dýpið sem
var svo heillandi í fjarska

En jafn eitrað og eplið sem Eva
át eftir tiltal útsmogna snáksins
og glataði paradísinni sinni og ást
þá féll hann

En nú klifraði hann með meiri vilja
en nokkru sinni áður og stöðvaði
aðeins til að næra sig á hinum
gómsætu eggjum sem himnafuglarnir
voru búnir að verpa á þeim fáeinu
sillum sem voru á leið hans
og hugleiddi þar þennan tíma
sem var honum svo erfiður þarna niðri

Allar martraðirnar sem dundu
yfir hann að næturlagi og blekkingar
úlfanna sem þrátt fyrir allt
voru ekki búnir að éta hann heilann

Á hverjum degi með loforðum og gylliboðum
reyndu aftur og aftur
en á lífi var hann enn
og hafði engu öðru að þakka en englum,
vilja til að gefast upp
og æðri mætti sem vakti yfir honum þrátt fyrir allt sem gerðist ]



[ Ég vildi að ég gæti birt hér á blaðinu
myndina sem móðir náttúra
málaði í huga mér

í dag

Hún stendur mér fyrir hugskotssjónum
ofan við gráleitan Hlemm
neðst í Holtunum

þar sem regnboginn 
í allri sinni dýrð
sveigði sig
undir

annan regnboga 
–	ívið daufari

eins og grátbólgin dagskíman tæki við 
af fölnandi fortíðinni

yfir rústum 
Hampiðjunnar

og fyndi skyndilega brennandi þörf 
að klára á einu augabragði 
alla litina sína

fyrir næsta skúr ]



[ Guð kom til mín einn daginn
spurði mig spurningu
Hann spurði viltu hamingju Björn Róbert
ég svaraði auðvitað

Hann sagði þá af hverju ertu ekki hamingjusamur
ég sagði að hamingjan hefur mig ekki fundið
Hann glottar og segir
en hefur þú leitað af henni

Auðvitað segi ég og horfi einkennilega til Hans
nú ertu ekki búinn að finna hana þá
greinilega ekki segi ég með gremju
en hefur þú veitt öðrum hana spyr Hann


Já segi ég það hefur komið fyrir
og hvernig fannst þér það
það gladdi mig að gleðja aðra
þá skal ég segja þér eitt

Ef þú ert heill þá mun fólk ekki hafa áhyggjur af þér
þú munt ekki særa aðra og um leið
verða færari að gefa meira og meira

Þá munt þú eiga þátt í að gleðja aðra
og gera aðra hamingjusama
þar af leiðandi munt þú vera hamingjusamari
þetta er leiðin

Nú er þitt að fylgja henni ]



[ Ég hefi séð ljóð, í listamannaveldi,
ljóðin sem spakur hampa þar vildi.
Datt að mér oft að drottin þar teldi,
svo djúpa speki að eigi hana skildi. ]



[ hipp hopp og háir hælar
og eitís og englaryk.
álfheiður og eydís
fimmtán fuglar í fjöru
og maður sem skokkar
skokkar og heyrir ekki
aðra segja góðan dag
þetta er ísland í dag
segir fólkið
þetta er ísland í dag

rökkur og rok
tuttuguogfjórir metrar á sekúndu
valur og vigdís
tólf keðjutjóðraðar tuðrur
gallar og burtfoknar girðingar
skólabíll og berir fingur
ryðið ryðgar
þetta er ísland í dag
sagði fólk þá
þetta er ísland í dag ]



[ Leitandi af hita, 
frosin , skjálfandi , stjörf,
svarthvít meðal lita
svo sóðalega djörf.

Dregin áfram hokin
augu stinga gólfið
stillimyndin eylíf 
virðingin er horfin.

Veika vonin seld
skinn mitt ódýr feldur
ég missi mitt 
þú virðingu þinni heldur

Tuskast og dröslast 
varirnar bláar 
sálin dæmd
óskirnar fáar

Hér vil ég stöðvast 
augun svo þung
kannski von um virðingu
ef deyja mun ung ]



[ Sagan endurtók sig
eins og svo oft 
vill verða

það er 
engin ástæða
til að endurtaka hana
í sífellu.

Lesum bara fyrsta bindið. ]



[ Kirkjan er ræfill og riðin í haft,
Ríkisstjórn lætur sig merja.
Hún ætti að rísa upp rífandi kjaft
og reyna sitt fólkið að verja. ]



[ Sigurður er með rautt nef.
Það er ekki vegna kulda,
heldur ættgengt einkenni.
Pabbi Sigurðar er Trúður ]



[ Einar er blindur á öðru auga,
Pabbi hans er sjóræningi ]



[ Tinni er tannlaus.
Hann veit það núna
að það er best
að forðast 
að skulda
Tannálfinum. ]



[ Síminn minn er 
vandræðagemsi. ]



[ Regnið bylur, rokið úti hvín,
það er ríkidæmi að eiga tölvu nýja.
Að vera úti, virðist ekkert grín,
vonandi hestar þó í skjólin flýja. 

Já, úti bylur regnið rosalegt
ræður fjandinn eða drottinn þessu?
Er það fyrir að fólkið sé tregt
að fara til messu? ]



[ Done many of my firsts,
with you by my side.
Pray to do many of my lasts,
with you by my side.
<---

Never would have guessed happiness,
could be sum up to one name.
But your´s clears up all lonelyness,
that ever in my heart came.

<--
We´ve walked an blissfully easy path,
together to this day.
But we both know the path won´t always be this easy,
together til the last day.

			
			</--</--- ]



[ Bikarinn fyllist
ljósið kviknar
Andartakið kemur.
Lífið byrjar.

Bikarinn er fullur
ljósið skín.
Hvar er andartakið?
Lífið er hafið.

Bikarinn tæmist
ljósið dafnar.
Andartakið gleymist.
Lífið er að fara.

Bikarinn er tómur
ljósið er slokknað.
Andartakið gleymt.
Lífið er farið ]



[ Hver sagði að þessi heimur væri sjúkur

var það ekki Michael Simpson

eða var það Jónata Davíðs

nei það var Kraftaverkamaðurinn
 *Jesús Guðsson*

 sonur Guðs Ekkertssonar
(F.0.0.0.0 - D 0.0.0.0)
  eiginmaður Maríu Meysdóttur
frá Helguvík.
(F 23.09.1986 D 9.11.2001)


það var viðtal við hann á CNN
hann sagði \"it´s a sick world\" ]



[ Tár rennur niður kinn
sorgin heltekur mann
aldrei hef ég séð annað eins
Engill að gráta, hvað hef ég gert? ]



[ Opin gröf.
Enginn liggur.
Var þetta mín gjöf?
Þakklátur hann þiggur. ]



[ Húsið á sléttunni stóð tómt,
innihaldslaust, dautt.
Allt í einu birtist ljós.
Er öll von úti?

Ljósið logar dimmt
Skuggi færist yfir.
Er einhver þar?
Húsið ekki tómt?

Húsið á sléttunni stóð tómt.
Nú lýsir það myrkrið.
Ekki deyr Skugginn
þótt ljósið slokkni. ]



[ Allir þingmenn nú reyna að þegja mál í hel,
þessum greyjum skyldi enginn hrósa.
Í öryrkjamálunum fantarnir segjast vilja vel,
en vissulega helst er fara á að kjósa.
 
Í öryrkjamálunum fantarnir segjast vilja vel
og vissast þurfa sjálfir sér að hrósa.
Nú allir þingmenn reyna að þegja mál í hel,
en þeir vilja svo sig láta endurkjósa. ]



[ Meiri ást hef ég aldrei fundið
fyrr en ég fann þig
Um alla eilífð hef ég bundið
hjarta mitt utan um þig ]



[ Ei hef ég nú gleymt þér
síðan fyrst ég sá þig
Ég vona að þú hugsir þér
að ganga að fá mig

Ef svarið skyldi nú vera nei
þá fúl ég myndi vera
Þú gætir allt eins étið hey
því tunguna úr þér ég myndi skera ]



[ Brátt mun ég verða móðir
við það er ég stundum hrædd
Vonandi verða Guðirnir góðir
og láta mig vera hæfileikum gædd ]



[ \"Vrúmm,\" muldraði
svartklæddur Batmann 
  - með skikkju á bakinu - 
og glápti með pírðum augum
á bláan Súpermann 
  - með skikkju á bakinu- 

fljúga framhjá.

Sá svartklæddi greip um 
Batmannbeltið dapur í bragði.

\"Vrúú...\" 

muldraði hann hljótt. ]



[ Hvers vegna hvarfstu aftur til hans?
Hví viltu vera barin?
Hví viltu sofa við hlið manns,
Við hlið níðings, óvarin? ]



[ óraunveruleiki og nútími; auglýsingaskilti
áhætta, börnin, vegir, húsnæðislán

stress, skilafrestur, skóli, vinna
virðingarstigar, endurtekning

góðan dag
ég hlakka til að hefja viðskipti við þig



úlfakristur


veröld darwins

hálfmeðvitaðir ferlar mannkynsins
dregnir eftir umferðaræðum miklubrautar

plasthanski & lygar

ókunnugi maðurinn á hæðinni fyrir neðan 
(góðan dag)

steypuklumpur við gatnamót

fullt, fullt af bleki
og penni sem skrifaði aldrei


einu sinni hélt ég
að mennirnir
væru guðir

nú sé ég
að guðirnir
eru menn


ástarkveðja,
stanely. ]



[ Ég skrifa á autt nýborið blað.
Rita gjörðir, lög og reglur.

Mer lærist að lesa skrift mína 
um lífsins viðurværi.

Þegar blaðið er fullskrifað 
horfi ég á eyður sem ég skildi eftir.
Orðin sem áttu að príða eyðurnar 
Er löngu dottin úr samhengi. ]



[ Um leið og kýrnar veltu sér upp úr dögginni
svaf hún rótt á sínu græna eyra.

Henni finnst hjátrú hallærisleg

Hún var orðin full
Orðin
Full orðin 
Þegar hún loksins fattaði það.

Svona svipað og að sjá langömmuna á línuskautum 
með ipod í eyrunum
 
eða finna fyrir kúreka geisast fram hjá á mótórhjóli
með extra tyggjó í hægra brjósvasanum

Henni fannst þetta allt hálf hallærislegt

Enda 
orðin 
full
orðin
á Jónsmessunótt. ]



[ Fór hann á sjóinn
keypti svo bát
vann hörðum höndum
fékk kvóta úthlutaðan
á veiðireynslu afa
sem átti bátinn áður
allt að fara í handaskol
útgerðin að fara á hausinn
dæmið gekk ekki upp,
allt krónunni að kenna.

Þá kom bjargræðið
veðsetningarleyfi á kvótann
frá sjávarútvegsráðherra
auðveldur peningur
nennti þessu ekki lengur
seldi kvótann og 
flutti til spánar með
góssið, fékk sér bjór
með senjorídu sér við hlið.

Leiddist á spáni
kom heim
fór í gamla þorpið
sem var orðið dautt
kvótinn farinn burt
atvinnuleysi og eymd
ekki heilsað af gömlum
þorpurum sem unnu hjá
honum forðum daga
Halló, ekkert svar.

Átti ennþá 100 kúlur
flutti þá til London
gerðist fjárfestir
keypti í tískuvörubúðum
lifði lúxuslífi
leyddist þó bretarnir
kom aftur heim.
og keypti búð í kriglunni
sem seldi konfekt. ]



[ Einkavinavæðing
dulbúin sem einkavæðing.
Flokksvinum seld ríkiskompaní á 
langt undir raunvirði.

Helmingaskipti
Þið fáið þetta ef við 
fáum hitt.

Svo styrkið þið okkur ríflega í 
staðinn í næstu kosningum.

Leynisamningar í heimahúsum
baktjaldamakk í reykfylltum
eldhúsum.

Ríkiseignum komið undan 
á auðveldan hátt.

Eins og risaútgáfa af 
minnisblaði leynisamnings
REI-samningsins
að kvöldlagi læðst í heimahús
borgarstjóra
í Breiðholtinu
undir kaffibolla.

Engin áhætta tekin
því við erum einkavinir.
Ef allt fer á versta veg
fæ ég endurgreitt. ]



[ The girl. 

She\'s the girl walking down the street,
with the biggest worries on her shoulder.
She has no one to lean on to rest her little feet.
She needs so badly to have someone hold her.

Her skirt is dirty and her sweather is torn,
her old shoes are shaggy and outworn.
In her face you can see her life's biggest fears,
her eyes show the worlds darkness reflecting in her tears. 

She hides from the sun and stays in the shadow,
she looks away and keeps her head low.
She wants to try standing up from her pains,
try to use the strengths she believes she has in her veins. 

She\'s the girl walking down the street,
she is afraid, unable to hear her little heart beat.
In her heart she keeps her long lost dreams,
and the memory of her life once filled with big beliefs. ]



[ Fyrir augum mér flækist  
grátt flókaský.
Svo ég sé andskotann 
ekkert út úr því. ]



[ Í blekkingarleik, við bágstadda og sjúka,
býður mér við falsi hjá litlum maurapúka
og háttarlagið þykir mér græskulaust grin.
Billega hafa reynst mér öll þín orð og mas,
ætla ég þar verkin betri, en lákúru og fjas,
því skora ég á þig að skammist heim þín. ]



[ Ég bið þér allrar blessunar,
blessaði vinur kæri
og mínar veri messurnar,
mögnuð fyrirbæri. ]



[ ég horfði út um gluggann á loftbelginn 
tilbúinn til brottferðar
hann stóð þarna á planinu
glamandi rauður í sólskininu

og gleðin ævintýraþráin helltist yfir mig eins og sterk vindhviða
svo ég dreif mig af stað

og ég sigldi fram hjá skýjahöllum
ég spjallaði við veðurguðina
steig dans við sólargeislana
og ég gekk um regnbogann eins og tískusýningarpall

tunglið var síðasti áfangastaðurinn minn
þar sleppti ég loftbelgnum og leyfði honum að svífa burt

ég var komin á áfangastað ]



[ Rigningin lamdi mig þegar ég sagði
að ég væri of þreytt fyrir lífið.
\"Hvaða anskotans aumingjaskapur er þetta?\"

Tók mig upp og sló mig,
\"Taktu þér tak manneskja!\"

\"Ég er bara fokking þreytt..\"

\"Þreyta er engin afsökun,
farðu þá að sofa.\"

\"Þú skilur þetta ekki! 
 - Það skilur mig enginn\"

Vældi unglingurinn ég rennvot.
Ældi svo á skóna og bölvaði regninu.

\"Helvítis afskiptasemi....\"

\"Þú ert ekki heil á geði...\"
Svaraði rigningin önug.

\"Hvað í anskotanum veist þú um það?...\"
Stappaði niður fótunum og horfði illilega út í regnið. - \"Hah!\"

\".... ekki er það ég sem er að rífast við regnið....\" ]



[ ég stend fyrir framan klósettið og hugsa
vanda mig,vill ekki hugsa út fyrir

enginn er fullkominn, ég sturta niður
læt þetta bara þorna, djöfullsins kliður

sama hvað ég reyni, drekk en ekki gleymi
maður verður víst að hugsa um allt sem er, einhverntíman aftur,
aftur og aftur ]



[ Svart vatnið
gælir við árbakkann 
og örn svífur hjá

um miðnæturaftan
í skógi
hvíla þar 
rólyndisgrös

hver áhyggjurnar 
ei þjaka 
fremur en
sakleysislegt

upphafið andlit 
míns sjálfs
málað á
gráan steinvegg ]



[ Finndu mér mána
þar sem ég get hvílt og dansað í friði
þar sem álfarnir fara með ljóð morgundagsins
og fólk er rólegt
finnur enga hræðslu
ekkert hatur. 

Finndu mér mána
þar sem litirnir glitra
gera glaða veröld
þar sem grasið er alltaf grænna þar sem ég er
og ekki hinum megin við brúnna.

Geturðu ekki fundið mér þannig mána?

Ég myndi dansa á meðal stjarnanna
nakin og glöð
engin sorg
engin tár
hafa drauma
sem í rólegheitunum rætast

lifa lífinu draumandi
lifandi
lofandi.

Gerðu það, finndu mér mána
þar sem fólk lifir í friði
og deyr með bros á vör. ]



[ Hamingjan er köttur
sem liggur í kristalskál
og eltir skottið á sér.

Hamingjan er barn
sem horfir upp í loftið
grípur í tærnar á sér og hlær.

Hamingjan er móðir
sem leggur barn sitt að brjósti
og fæðir þolinmóð.

Af hverju er hamingjan ekki
maður hlaupandi eftir strætó
sjö að morgni, seinn til vinnu?

Af hverju er hamingjan ekki
unglingur sitjandi yfir skólabókum
bíðandi eftir fullorðinsárunum?

Af hverju er hamingjan ekki 
öldungur sem drekkur vín úr glasi
og horfir í augu konu sinnar?

Af hverju er hamingjan ekki 
unga konan, barnlaus við þrítugt,
hlaupandi um götur samfélagsins leitandi
að öllu því sem stöllur hennar í fortíðinni
aldrei fengu?

Af hverju er hamingjan ekki 
manneskjan
sem brosir 
þrátt fyrir hráleika
hversdagsleikans? ]



[ Senn flýgur burt með svanhvítum  dúfum, 
taktu þá Guð við drenginum ljúfum.
Brýst nú út bjarmi við himinboga
Og niðdimm nóttin tekur að loga.

Brátt tekur ljósið inn að flæða;
Daginn að brenna og nóttina bræða.
Með söngnum ég reyni sálina að róa
Og gömul sár, þau taka að gróa. 

Ískaldan lófann ég fylli með mínum.
Og uppgefinn þú lokar augunum þínum.
Nálgast nú endinn á örstuttu lífi.
Ómálga barn ég orðin þín þýði:

Ég þakka þér Guð fyrir hið eilífa líf
Frá þjáningum mínum burtu ég svíf
Því drottinn þú tekur deginum við 
Og dúnmjúkur andinn gefur mér frið. ]



[ Fjallagarðar fagrir
fanga mína sálu.
Í land fræjum friðar
forfeðurnir sáðu. ]



[ Dimma daga kreisti fram
draumkennt bros sem engan sveik.
Heillað okkur öll hún gat,
blekkt og háð í sama leik. ]



[ ég reyndi að verjast, samt vann húmið á.
í víti strax breyttist hvítt rúmið þá.
lagðist og yfir limi og bol
lamandi þungi og gapandi hol.
kaldur var svitinn, var nóttin þó svöl
svíðandi óttinn gat logandi böl
rauð götulýsingin læddist inn föl 
læstur ég starði á djúpt bælda kvöl.
í glætunni flaut upp fortíðar synd
færðist mér nær og tók á sig mynd.

hendur úr myrkrinu beinhvítar benda.
blóðþyrstar grípa um háls minn á ný.
skil ég nú loks, að mitt líf mun enda
logandi á kafi sektarkennd í.
köld er ber höndin sem kreppist nú grimm.
kafna mun ég þó eigi.
klukkan er orðin korter í fimm
og komið er ljós af degi. ]



[ Á hálfsárs afmæli 2007

Hjá Krötum fór á verri veginn,
að villast út af settri braut.
Þau eru svona siðlaus greyin,
með sóða fyrir rekkjunaut.

Bófar í hópum best sín mega,
því bera jafnan æru ringa.
Það er vont við vonda að eiga,
veljist þeir til stærri þinga.

Gæfan fylgir góðri nenn´,
í góðum málum eins og gengur,
en skauðar þessir murka menn,
í mannréttindum drengur.

Sá á bágt sem illu ann,
ætti bara, rassskellann,
níðir sjúkan náungann,
nýtur sín, að féflettann.

Lítilmagninn er með lífi og sál
og lifir ekki nema fá að borða, 
en eilífar lygar, loforð og tál,
er léttvægt í matarforða.

Þeir sem lifa í vellystingum
virða ekki baun,
vandamálin öryrkja 
og hverja þeirra raun.
Vona bara að fleiri en ég 
krafli í þeirra kaun,
og kynni þeim mannasiði 
til að hafa í laun. ]



[ Á meðan ráðamenn styðja við uppbyggjandi hernám í Afghanistan og Írak
funda með hernaðarbandamönnum í NATO
og stríðsfleyin vagga við vísnasöng í höfninni 
stríðsmangarar peppa hvorn annan upp á Hilton Nordica
við tveggja manna mótmæli
og tíu litlir negrastrákar er vinsælasta bókin
skákar þar sjálfri Biblíunni -revised editon
og Yoko & co fagna tálmyndinni um frið
(sem ósköp auðvelt að ímynda sér
maður lokar bara augunum
eyrunum
og lætur aftur þverrifuna)
dönsum við í kringum Friðarsúluna
snemma á sunnudagsmorgni ]



[ ,,Betra er að hafa yndi en auð”
og elskast, kjá og mala.
Mín ástarþrá er ekkert dauð,
en oftast nær í dvala.
Gef mér kraftinn Guð í nauð,
ég get ekki rass í bala. ]



[ Hef ég hafið horft á
í drunga nætur og dags.
Sýnist mér ég sjá þá
dauðans hest með fax
sem sveipast um í golu
gneggjar á meistara sinn,
í augastað með holu
samt sér hann mig ég finn.
Á bak honum ég sest þá
og geysa um höfin svört.
Eimd sálna þá ég fæ að sjá
líf ei lengur björt,
á braut þær tek og áfram held
að ríða hin svörtu höf
á hverjum degi, sérhvert kveld
uns ég horfi í eigin gröf. ]



[ Þegar ég settist niður
þá fannst mér ég finna friðinn.
Ég hlustaði
og hlustaði
en heyrði ekki neitt
því hef ég staðið síðan. ]



[ Hvers vegna er tíminn svona fljótur að líða?
Hvers vegna eru sárin svona lengi að gróa?
Tíminn læknar öll sár
en það tekur líka langan tíma. ]



[ Mig dreymdi svo góðan draum í nótt.
Mig dreymdi að veröldin hryndi.
Hver guðsótta dagur í hræðsluhjörtum
svo fékk heimurinn nýjan endi. ]



[ Þeir sem myndu gera allt
fyrir stærsta bitann
og sitja svo og bíða
eru þeir sem þurfa
að sætta sig við leyfarnar.

Þeir biðja um ávaxtahlaup
en fá epli að flysja
í sálarangist
og köfnun vegna of harðs bita. ]



[ Ég er eitur
sem spýtist í allar áttir.
Ég reyni að fela slóð mína
áður en við kynnumst.

En eitrið kemur upp um mig.
Þú þefar það uppi
eins og lykt 
af eilífðinni.

Ég held mig í felum
en það heillar.
Við drögumst bæði
að neikvæðni

á góðan hátt. ]



[ Ég geri sjaldan góðar vísur,
þá geðið er í dvala.
Það er eins og að elta skvísur,
sem ekkert er um að tala. ]



[ það myndi enginn skilja
hvers vegna ég horfi löngunaraugum 
að Kleppi
stundum
þegar ég ek þar framhjá ]



[ loksins komin út
og þá langar mig aftur inn
stend og bíð
eins og þvara
með litla íþróttatösku
og kassettutæki
fyrir utan rimlana
og bíð eftir mömmu
langar samt inn aftur ]



[ Árin minna bernsku blunda,
en bæra hugan rótt.
Lengi man til ljúfra stunda,
er liðu alltof fljótt.
Man ég enn til meyjafunda,
sem mörðu kjark og þrótt.
Ekkert í líki við lóðahunda,
var leikið fram um nótt. ]



[ Nú sakna ég Vonar af síðunni hjá þér,
en sæmilega fer vel um hana hjá mér.
En trúlega er betra að hafa sig hægan,
því hún á eftir að gera staðinn frægan.

Vonin sýnist sæl í minni sveit,
sú er hér til sóma það ég veit
og sæmilega bústin og feit.

Með kveðju og þakklæti fyrir viðskiptin!

Einar Sigfússon ]



[ Börnin eru að búa til  snjókall
Með gullrót og steina,og brúnan hatt.
Það er til þess að hann yrði “satt”.
Og þegar tunglið speglaði steinanna.
Smaug sálin inn í gullrót og hattinn,
Þar börðust þeir guð og skrattinn.
Snjókallinn reyndi að feta í fótspor þeirra,
en datt þá í sundur. ]



[ Ég held mínu striki og hamast við torfið,
halda mig sumir í framförum.
Þó líkamlegt þrekið sé löngu mér horfið
og linast ég hafi í samförum. ]



[ Tungan mín of íslensk er
hún ofin var á Fróni
sama hversu þrjósk og þver
þá er hún ei frá Spáni

Stundum vinnast sigrar tveir
og sjö á hverjum degi
einkum meðan get ei meir
þó finn mig réttum megin

Buenas tardes, qué tal?
Quieres tomar algo?
Ha, ha og ha?
Hef uppáhalds orð sem er “cómo?” 

Í lukkupottinn datt í dag
dámaði mér seint
er orðið eitt var mér í hag
á verðinu tvö fyrir eitt ]



[ Þú ert stelpa drauma minna, 
ástin sem ég vonaði að finna,
skiptir ekki máli hvað ég elska þig mikið, 
því þú munt aldrei elska mig,
alveg sama hvað ég geri,
gæti gefið þér heiminn og samt væri ég þér ekkert,

hugsa um hvað ég elska þig mér verður flökurt, 
þetta er að verða of mikið,
höfnun og höfnun aftur og aftur,
hvað get ég gert ég er einn,
þú ert gellan sem ég vonaði að ég gæti skartað vinum mínum,
eina sem ég hefði getað verið stoltur af í lífi mínu,

þú ert svo falleg, fyndin og góð,
segist aldrei hafa verið ástfanginn, ansans lygi,
ástfangin af þér og engri annari,
segist hata þig fjandans rugl,
ég elskaði þig og elska þig enn! ]



[ Tár í augum
dropar falla

Illur grunur
á mig sækir

Hví er ég 
að trufla þig

Nærvera mín 
þig virðist trufla

Eftil vill hverfa
ég ætti 

Burt úr þínu lífi
að eilífu

Er það þess 
sem þú óskar

Öllum þínum óskum 
reyni ég að verða við

Hvað er það 
sem þú villt

Talaðu  við mig
svaraðu mér. ]



[ Í gær var mér heilsað

það kom til mín manneskja
og kynnti sig með nafni
af svo mikilli hlýju
og með skínandi brosi

Í gær var ég svo kvaddur
með semingi
og örlitlum trega

Í dag hugsa ég hve merkilegt það er
að ég hafi aldreigi heyrt nafnið fyrr

Á morgun vil ég fá að heyra það aftur ]



[ Ég var sjórinn sem þú sigldir yfir
eina örstutta nótt

þú varst hvít ásjóna í stafni
sem horfðist á við svarta, klettótta strönd

og ekkert var til merkis um komu þína
nema gutl bárunnar við bátshliðina
og kjölrákin ]



[ Á ferð minni um láglendið
umlukinn brattri fegurð,
um bjartan dag,
ég gleymdi að stanza við

ég naut þín ekki sól
því ég beið hrímkaldrar nætur

og hraðaði mér áfram yfir sinuna ]



[ \"Ég elska þig\"
hefur oft verið sagt

og víst eru orðin
til alls fyrst

sérstaklega 
þegar ekkert annað fylgir ]



[ Það var myndin sem fékk mig til að hugsa
myndin af okkur
sem mig hafði dreymt forðum
og er ennþá í hugskotinu

Myndin er púsluspil
gert úr tveimur hlutum
en þeir voru ekki skapaðir af sama púsluspilsgerðarmanninum
mótin eru ekki alveg rétt spegluð á röngunni

af því að þau passa ekki saman
þá þarf bara að ýta létt
og þau falla þá með lagninni
í sama farið ]



[ Life seemed so hard just a few days ago,
now it seems I\'m feeling better,
haven\'t forgotten her,
but I\'ve come to be happy with what I get,
and I got friendsship wich is one of the best gifts,

anyone can give a person in need,
in the begining he may not be satisfied,
but in the end he will gain happiness, 
wich is everything a man can ask for,
a girl for a great friend and happiness,
what more is there to life,

oh yeah there\'s love,
but love isn\'t something you can just thrust upon someone
even if it doesn\'t come early on
in the end you will have a girl for a great friend, love and happiness. ]



[ Undarlegt eðlisfar
ýtti manninum út í laugina.

Synda!

Synda!

Synda!

öskraði eðlisfarið á manninn,
sem skyldi ekkert hvað var að gerast,
og það sem öllu verra er: 

Hann gerði ekkert. Sökk bara vandræðalega.

Þetta virkar ekki, 
tautaði undarlega eðlisfarið
og rétti fram hjálparhönd. 


Hann má ekki drukkna.

Það, þetta undarlega eðlisfar,
vildi að minnsta kosti
ekki drepa greyið manninn.

Það er svona að vera ósyndur,
kenndi eðlisfarið manninum um. ]



[ Horfðu á mig
svo ég viti að þú sjáir mig.
Talaðu við mig
svo ég heyri óminn af rödd þinni.
Snertu mig,
snertu hjarta mitt
svo ég finni alltaf fyrir þér.
Elskaðu mig
svo ég geti loksins glaðst yfir þér. ]



[ A guy full of anger
opens the door,
sees in my eyes
i\'m begging for more.
Lifs his arm
and hits my face,
and rest of it
is a time race.
I love him and
I hate him so
but somehow I
just can\'t let go.
Those feelings are
long time gone,
but his anger
kinda turns me on.
Set me free
and let me go
I can\'t do this
not ever, no.
My love for you
just has to die,
now i\'m ready
farwell, bye. ]



[ All the times you didn\'t care
I was feeling bad
and all the times you even tried
you just made me mad.

All I want for you is joy
and take away your pain
when you\'re whining about this girl
you\'re driving me insaine.

Can\'t you see, are you blind?
I\'m in love with you
all I pray and hope for
eventually you\'ll love me too. ]



[ Hann sprengir í dag,
í nafni friðar og frelsis.

Stjörnur og strípur,
blakta við himin.

Fimmtíu, ef ég man rétt;
stjörnurnar.
Hef ekki talið strípurnar,
rauðar og hvítar.

Rauðar strípur,
eins og blóðið sem lekur,
af altari frelsisins.

Þessum litla dreng varð að fórna
svo þú getir gengið, frjáls maður, óhræddur.
Frelsið er ekki frítt,
en þér er sama. ]



[ Það versta við það 
þegar ísinn brotnaði 
undan mér 
var að komast aftur 
í ískallt 
hyldýpi veruleikans.
Þegar allt var gott 
þá gerði ég mér 
fulla grein fyrir því 
hvað ég var 
hamingjusöm, 
heppin,
hvað allt var 
fullkomið,
þakið rósarblöðum.
Þá hélt ég 
að demantar lífs míns 
væru eilífir,
gerði mér enga grein fyrir því 
að þótt ég hefði meðbyr 
sigldu samferðamenn mínir 
undir fölskum flöggum.  
Þá var hamingjan 
ást lífs míns 
en ástin 
er tvíeggjað blað 
sem endaði 
í baki mínu. ]



[ Veturinn lætur mann gleyma
sumarsins áhyggjum.
Það kostar ekkert að reyna,
reyna að gleyma 
þráhyggjum. ]



[ Ég sá þig fyrst við tjörnina
og spurði mig afhverju?
Af hverju við og af hverju núna?
Svarið var einfalt,
vegna þess
að við erum bæði hér núna
og viljum það bæði.
Hvað breyttist?
Við hættum að vilja það bæði
og tjörnin drekkti mér.
Undir yfirborðinu sá ég það
sem ég sá ekki fyrst við tjörnina.
Af hverju drekkti hún ekki þér? ]



[ Ástarorð í eyra
\"ég elska þig\".
Ástarorð að heyra
\"elskarðu mig?\" ]



[ Viltu vera vinur minn?,
vera mér hjá?.
Ég skal vera vinur þinn,
ekki fara þér frá ]



[ Þú ert í lífi mínu dagur		
Þú ert í huga mínum nótt
Hver svipur svo bjartur og fagur
Hver fyrstu kynni á mig hafa sótt
			
í huga mínum vetur, sumar, vor og haust
í hjarta mitt þú skaust	
ástarörvar í sálu stungust	
bálið ástar af því hlaust	
			
án þín er ég einskis virði	
án þín er ég bara skel
án þín ég ekki um mig hirði
dimmir dagar og aðeins hel
			
en þegar bros þitt bjarta birtist	
og augun bláu þau eru þín	
þá minn hugur til himna lyftist	
því eitt augnablik – þú ert mín
			
Hvað ég vildi gullmolann eiga	
Hvort að rætist óskin sú?	
Gæfi allt heimsins prjál til að mega
Segja að þú sért mín nú ! ]



[ Ég glaður fer til fundar
Við fagra snót
Við leggjumst rjóð í kinnum
Við víðirót
Ég horfi í heiðblá augu
Með boð um  blíðuhót

Með varir sem kirsuber í blóma
Sogast þær að mér ótt og títt
Kysst þær gæti endalaust
En þá hún hvíslar til mín blítt:
„þínar eru líka mjúkar“
En tel að hún hafi mér þá strítt

Ég renni titrandi fingrum
Um gullið hár
Hugsa um ástina einu
Og felli nokkur tár
Hjúfra mig í hálsakoti
Finnst ég frekar smár

Er ég gekk á dimmum degi
Og átti frekar bágt
Þá birtist verndarengill
Og sagði til mín lágt:
„Mundu þú ert yndislegur
Og ávallt til mín leita mátt“

Ó hve yndisleg hún er
Það segi ég með sann
Ástarorðið eina stóra
Á vörum mínum brann
Ó gullið mitt, ég elska þig
Þú ert sú eina sem ég  ann ]



[ Lengi man til lítilla stunda,
lít ég við og að því grunda,
að mín sé næstum ævin öll.
Ljúft var oft að lifa og vaka,
líka þurfti á verru að taka,
bjó mér skjól í bændahöll.
Marga stundu má ég trega,
mæddur fór ég bölvanlega,
brutu hugan bófar og tröll.
Virðast þó mín genin góð
og gáfuð börnin auka hróð
á gæfustigum um víðan völl. ]



[ Vinátta og vín,
eru alltaf saman.
Þá er sungið dátt,
og oft haft gaman .

En svo fór 
vín að drekka, 
vinátta varð reið
og grét með ekka.

Vinátta og vín,
voru alltaf saman.
Þá var sungið dátt,
og oft haft gaman.

En vinátta er dáinn
og vínið næstum dautt
og maðurinn með ljáinn
lætur rúmið eftir autt. ]



[ Ef að Satúrnus snerist hægar,
og stjörnurnar væru stærri.
Yrðu sekúndur í sólarhring færri,
stundirnar, yrðu þær nægar?

Ef sólin væri svolítið minni,
og skýin væru ei grá.
Myndu augu þín alltaf sjá,
allt sem er í veröld þinni?

Ef árstíðir ekki væru í „ári“ sínu,
ekki sumar, vetur, vor né haust.
Væru til vindar sem blésu þá laust,
eða von í hjarta þínu?

Ef tíminn héldi ei stund né stað,
skildirðu fyrir því finna?
Myndiru einhvern á eitthvað minna,
myndirðu finna eitthvað að?

Ég hafa vil hann eins og hann er,
hverju þarf að breyta?
Ég hef nú lengi verið að leita,
Liggur hér tími, veist þú hvert hann fer? ]



[ Þú mátt það ekki
því skýin þau banna það
þeim þarf að fylgja ]



[ Ljóð þín vekja mig
þekja mig
hitta mig í hjartastað ]



[ Hádramatísk sjálfsævisaga!

gargar ungur strákur
á Lækjartorgi,
með appelsínugulan 
poka yfir öxlina,

um glerungsmissi og 
þau átök sem fylgja því,  

heldur hann áfram og fitlar 
við fimmtíu kall í buxnavasanum,

honum langar í bland í poka,
veit þó full vel 
hvernig það fer með tennurnar

þenur raddböndin og öskrar
á ammrísku:

Read all about it!

Dregur andan inn, lokar augunum 
um stundar sakir

skröltir í sjoppuna. ]



[ Hvað er að vera ég?
Ég er leikari í leikritinu ,,Líf\"
Skrifaði aldrei undir neinn samning
en get samt ekki sagt upp.
Undarlegt
Leikritið fjallar um allt
Allt sem gerist og sem gerist ekki
Ég leik fullt af hlutverkum, 
sum vel ég sjálfur, önnur eru óumflýjanleg.
Ég er bæði aðalleikari og aukaleikari
eftir því í hvaða leikþætti ég er.
Leikritið gengur út á að finna út til hvers þetta leikrit er,
hver leikstýrir því eiginlega og
hvert maður fer þegar því lýkur.
Fer ekki að koma hlé? ]



[ Ég horfi á þig sem lítið ljótt skítseiði.
Þar sem vatnið fyllir upp í munninn.
Og þú drukknar
Smátt og smátt ]



[ Gjörðu svo vel og njóttu vel.
Þú drottins dýrðar drengur
Farðu nú yfir og gefðu vel
þú ljúfi máttar fengur

Skilaðu skilaðu, já skilaðu skjótt
Ég er að fara á taugum
Já skilaðu skilaðu skilaðu fljótt
ég horfi löngunaraugum

Mér nú er orðið um og ó
um og ó og ó ó ó
Ég sef varla varla rótt
fæ ég kannski brókarsótt?

Ég spenntur býð
um nokkra hríð
en ekkert vil ég stríð
aldrei um ómunatíð

Gefðu mér einkunn
og gefðana hátt
enga vil ég seinkunn
nema góðan afslátt
ég fái á aðaleinkunn

Kveðja, Kolbeinn Karl ]



[ Á hæstu hæðum ákalla ég nafn þitt
Hjarta mitt er þitt og þitt er mitt
Þú myrkri herra næturinnar
Þú drottins hjarta aldarinnar
Hjarta þitt er hreint og haus þinn vitur
Ragnar minn vertu því ekki bitur
Á gullnu hjarta ástar þú situr

Ég horfi þig löngunaraugum
Verðum vér að elskhugum
Andlegur leiðtogi þér hef ég verið
Nú saman við förum upp altarið
og í rúmið.. í kjölfarið

Með visku þinni þú fræðir
Með hjarta þínu þú mig bræðir
Fegurð þín líkt og rósahaf
Ragnar, ég mun elska þig... Alltaf ]



[ Hann situr snáðinn þarna,
hann Egill sonur Bjarna
Trítlar, gengur, skokkar.
Eru þetta hans sokkar?
Pilturinn vill sitt smér
það fær hann ekki frá mér

Á hann engin kemst varta
því blóm hann hefur í hjarta
Á dýrðardegi um engin skoppar
Sunnlenska eflaust án hans floppar
Hermd þú mér ástarspegill
Heitir hafmeyja hafsins Egill? ]



[ Þú yndisfríða dýrðarmær
stjarna þín skín svo undurskær
Þú guðfaðir sálar minnar
og Alþjóðaheilbrigðismálastofnunarinnar

Hvílíkt hjarta, hvílíkur munnur
og höfuðið viskubrunnur
Ég syng þér til heiðurs
Þú háa dýrðardís
Þú máttuga veraldarskvís

Hví dansar þú þinn dýrðardans
Hví syngur þú minn himnastans
Engin er þín ástarþvingun
Er nafn þitt kannski Ingunn?

Þú hefur dottið í lukkupottinn
Gengur nú móts við drottinn
Hvaðan er dýrðin sprottin
Þú vegsami þröskuldur hamingju
Þú dýrðarengill visku. ]



[ Þú drottins dýrðar barn
Þú gjöfuli dýrlingur frelsis
Þú ert minn herra, þú ert mitt goð
Af lotningu ég mig hnegi.
Til þín þú fallegi hirðir ástar
þú guðdómlegi drengur þrenningar

Með berum hnefunum hann bjarni berst
þangað til í þingstólinn hefur sest
Önnur eins barátta varla hefur sést
Ávalt segir að framsókn sé best

Hver mun hlúa þín sár
Hver mun þurka þín tár
Þú guðsbarn ástar
þú æskublóm ]



[ Ekkert fréttist af umræðum Alþingismanna í öryrkjamálum þeim,
sem ég hef skammað þá fyrir í marga daga: 

Í fjarðlægð sýnast fjöllin blá
og fólkið allra smæstu menn.
Eins virðist með þingmenn þá,
er þjófgera mín launin enn.

Glæpaklíkan manna mörg,
mannrétt níðir flátt.
Gerir undir Ingibjörg,
en Össur hlær við dátt.
Jóhanna í falli fyrir björg,
fann sína skítaakt,
Ríkisstjórnin klúr og körg,
krimmast í fínum takt.

En fólki sem fátækt er um megn
fær ei nokkra hjálpina á stundum,
en Svarri tekur svínin í gegn,
svona eins og að bægja hundum.

Svakalegur svarri er,
svona að ýmsu leiti,
segir það sem segja ber
og sendir föntum skeyti.

Svaðalegur svarri er,
sýnist mörgum galinn,
skyldi fyrir skammir hér
skúrkur vera talinn?

Ef illa snúið er að mér,
orð læt stundum fjúka,
þá ýmsir vilja örna sér
og ólmir á mig kúka.

Því ég segi á þessa leið,
að þurfirðu frá þér leggja:
Þín mun verða gatan greið,
gáirðu að högum beggja. ]



[ Til Skagafjarðar för er heitið,
fá eiga hryssur skóla þar.
Komum þangað um þrjúleitið
og þyggja munum veitingar. ]



[ Leitaði ég að stelpunni,
allan daginn út og inn.
Sú sem ást mína kunni,
þar sem ég var minn.

Þú fæddist fyrir langa löngu,
ofarlega í huga mér.
Þú birtist mér sem söngur,
sem enginn nema ég sé.

Þó hafi þig eigi í faðminum,
ávallt í huga mínum á ég þig.
Ástin mín lifir í ilminum,
og þótt ástin dvíni áttu mig. ]



[ Undarleg tilfinning hefur læðst að mér
sem legið hefur í dvala of lengi

Í mörg ár hef ég litið undan viljandi
en nú er tíminn kominn

Fiðrildið í maganum hefur verið vakið ]



[ Ritgerð eftir Ritgerð
ohh! mig langar í rúm
Svefnleysi eftir Svefnleysi
ohh!! mig langar í rúm ]



[ Hægri strýkur bak,
í nautn lýk ég augunum ...
vinstri borar nös.

Hún nýtur þess á baki
að ég nýt þess að bora. ]



[ Best er að bjálfast bara,
biðja sína bænir og fara.

Færast svo allur í auka,
eigirðu í horni hauka. ]



[ Þú kvaddir mig með kossi
Fæ þig aftur að sjá?
Út í myrkrið sá þig hverfa
farin varstu mér frá
Með þyngsli í hjarta
tár í augum lá

Er kemur þú aftur til mín
Og liggur í örmum mínum
Sé ég einlæga ástúð 
Úr Augum skína þínum
Ástaratlot, heitum, mjúkum
Hvort þá öðru sýnum ]



[ Við lögðumst saman niður
Í fallega laut
Horfði í bláu augun
Og andlit þér strauk
Hætt get ei að hugsa um þig
Vill nema þig á braut

Lágum saman hönd í hönd
Tíminn frá okkur flaug 
Skiptumst ástarorðum á
Hver í mér titrar taug
Morgunstund gefur gull í mund
En ekki nú – 
þetta er stolin stund ]



[ Mér finnst ég vera ósýnileg,
er ég það.
Enginn tekur eftir mér.
Í skólatímum, 
er kennarinn spyr krakkana,
í stærðfræðitímum. 
Þá fer hann framhjá mér.
Ég virkilega held,
að ég sé ósýnileg. ]



[ Rafknúið bryntröll andskotans stingst inní þegar afmyndað milta riddarans
   Riddara úr hópi athafnamanna.
Eftir verður auðn.
                                            Endalausti rými.
Rúm fyrir kvalir. ]



[ Bak við sillu geri gryllu
glettinn villu-andi;
Jónspostillu hafðu á hillu,
hún ver illu grandi ]



[ Á erlendri grundu í snyrtilega umbúnu rúmi.
Á fallegu hóteli,
í gamalli borg,
dregur miðaldra íslenzkur starfandi formaður stjórnar
á sig og utanum,
litla hlédræga hóru, með nálastunguför á lærunum.

Hún kann hann svo vel samt að meta.
Þennan þunnhærða bláeyga kúnna, sem hlær þó svo leiðinlega hátt
að sínum eigin einföldu tippaskrítlum,
og sögur af sér sjálfum.

Því hann tekur þó þrátt fyrir allt,
Svo lítið af hennar tíma.

Svo rumskar hann sveittur og grettinn og ljótur, þegar hurðin lokast á eftir henni
og teygir sig í símann og sendir konunni heima sms; eftir langan og erfiðan dag. ]



[ Verð að vaka,
Verð að klára.
Ritgerð í rústum,
Ritgerð búin. ]



[ Í bláum ljósum
umferðarteppu
á strætum Moskvuborgar
hvarfla hugrúnir
horfinna tíma
að hjartaroða
heimsins betrunga
er lífið létu
á markaðstorgi
Elísabetar. ]



[ Bíður í leyni
læðist að hælum
bítur í sinar
bæklar svo sinnið
óhræsið betra
strýkur um lendar
stærist og lofar
liggur með mönnum.

Leitar að huggun
laumast í faðminn
lýgur að sjálfi
rænir og rupplar
skilur með skæting
skelfir dreng góðan
skemmtir þá skratta
skúrkur er ástin.

Í vari er vonin
veit sá er bíður
vantar ei kjarkinn
verstur er sjálfum
ástin deyr aldrei
heiftin oss brennir
heitur er eldur
sem okkur aðskilur.

Hvar skildu leiðir
skollagrimm veður
sköpuðu örlög
langt er um liðið
gróandi gefur
gæfu ef sættumst
gleymum ei vori
er sólina gaf ]



[ Í vari a hótelherbergi
á Heathrow flugvelli
málmhvinur ákæruvaldsins
allt um kring

vængstýfður bíð eftir
úrskurði yfirvalda
um leyfi til flugtaks. ]



[ Ég er samtímamaður Bubba
hef notið góðra daga
ef allt mig er að buga
ég nýt hans góðu laga ]



[ Athafnaleysi?
spurði fuglinn
sjálfan sig,

þagði rækilega
og borðaði orm
sem reyndi að sleppa lifandi,

tók nokkur skref, 
eftir breiðum svörtum 
malbikuðum gangstíg 
umkringdur trjám 
gróðursett af 
mönnum og börnum þeirra,

og hóf sig til lofts. ]



[ Þarfir mannanna eru misjafnar. 

Það hlýtur 
einhver að vita,

bæði af eigin raun 

og 

af lestri á innsendum raunum 
annarra.

Það er vel hægt,
að bera raunirnar saman.

Sjáðu bara appelsínuna. ]



[ ÆÆÆ og þetta var ást
og hjá mér þú svafst
meðan börnin sjö sváfu vært
hjá upgefinni móður sinni ]



[ Þá er mamma var bakandi með bros á vör
aldrei eg skil hví hún bað ekki um svör.

Hví allt var svo gott er vorum við ein
enginn var sár né sást á honum mein.

En allt þetta breyttist er pabbi kom heim
og fyllti allt húsið af áfengiskeim

Dagurinn byrjaði með leik úti í garði
en um nóttina sá hvernig hann mömmu barði.

Öskrandi að henni þau ókvæðisorð
að það væri lítið mál að komast upp með morð.

En næsta dag alltaf til mín brosti
hún sá ekki í stöðunni neina aðra kosti.

Alltaf eg kveið þess að dimmdi til nætur
hvernig gastu lamið þínar egin dætur?

Og þetta kvöld er hann mömmu fellti
hann vissi ekki að hun bar barn undir belti.

En þá rann upp fyrr mömmu að skyldi hann út
hann fengi ekki að meiða hennar litla kút.

Hún var hætt að biðja og hætt að vona
aldrei meir skyldi hun vera hans kona.

Og skyndilega sá innri styrkur
við myndum ei lengur óttast myrkur.

Með einskærum hatri og ástarhug
á óhugnaðinum pabba vann hún loks bug.

Brennd að innan, marin og blá
í arma sína tók mig og hræðsluna sá.

En mamma þó aldrei deildi sinni líðan
og hef ég ekki séð pabba minn síðan.

Aldrei mér fæddist lítill bróðir þó
í syrgjandi kviði móður minnar dó.

Þetta kvöld bjargaði okkur hennar kraftur
en aldrei brosti móðir mín aftur. ]



[ Sú þrönga brú lífs míns
sem eitt sinn var svo breið,
ef eftir henni lítur
þú sérð mitt æviskeið.

Sumir hlutir eru fagrir
aðra þú vilt ey sjá,
og þótt ég komist þá í gegn um
trúðu mér þeir tóku á.

Því fyrir öll þau óviljaverk
ég sjálfri mér varnir sór,
því með hverjum vona hlut
brúin mín minnkandi fór.

Ég hélt að ég myndi vita
af slæmri fortíð læra,
svo virðist að hvað sem ég geri
lífið áfram mig heldur að særa.

Að lokum við ég svo þakka
fyrir þennan líka lífsins stallinn,
og það sárnar mig ekki að kveðja
af brúnni minni er ég fallin. ]



[ You heard my cry
and you saw my fears,
but you never took the time
to whipe my tears.

You sold my soul
for a simple golden ring,
and though all my pain
you never did a thing.

You love that monster
who deserves to die,
every word you ever said
to me it´s all a lie.

How could you never
wanted loved or botherd,
all i ever learnd from you
is how not to be a mother. ]



[ With á broken heart
i walk trough the street,
the poring rain
hits my feet.

I try so hard
not to cry,
i never even got
a simple goodbye.

I miss you so much
you were my love,
with broken eyes
i see you at above.

I can not go on
i need to fly,
just to see you again
i will have to get so high.

With á smile on my lips
clime the bridge so tall,
and with pain and love
far dowm i fall. ]



[ To bear the knife of another soul
not many are worth,
but whom who can as an honest man
shall take it to the earth.

To know the thoughts of a strangers mind
may cause some ones to fall,
But whom who keeps them locked and safe
is anything but, at all.

To hear the whisper of a scared child
but theres nothing left to do,
to feel its pain, cold and wild
coming to it, while going through you. ]



[ Regnið fellur og býr til fljót,
fljót sem í ég syndi.
Enginn þari né þar grjót,
ó það draumayndi.

Margar myrkar nætur fer,
ég að fljóti mínu.
Gegnum vatnið greitt mig ber,
regndropanna fínu. ]



[ Here I sit alone in my room
pulling my hair and crying,
hoping for the pain to be over soon
hoping that i will stop dieing.

First i thoght all i needed was rest
to free my mind,
now i think i am deprest
black inside and blind.

Iis eating up my soul
i feek like i´m made of steel,
nothing left inside but a black hole
nothing left to feel. ]



[ My face is a mask
And behind it I hide
My thoughts, my feelings
My heart and my pride.


My thoughts are dark
And my feelings week
My heart so broken
And for pride I can´t seek 

Constantly happy
Sweet and glad
The surfice is good
But I am always as sad 

My soul is rotten
My heart torn apart
Only way out for my sorrow
Is through my art. 

I love you *****
But hate you aswell
It pains me to say it
But you belong in a cell. ]



[ Herbergið mitt hleyp ég inn
heitt og vont það blóðbragð finn,
er rennur niður vanga minn
ég reyni að skilja huga þinn.

Hendur þínar á mínum finn
hálsi, baki, maga, kinn,
hættir aldrei sársaukinn?
Elsku hjartans vinur minn.

Berðu mig fastar, ýttu mér frá
hertu upp hugann og fáðu að sjá
stelpan þín litla er marin og blá
æ hversu vel þú tókst henni á

Í útgrátnum augum er hatursblik
að eilífu man hún þín miklu svik
að vera látin í friði en einstakt frávik
hver nótt er eins, bara högg ekkert hik ]



[ I know he´s charming
I know he´s dear,
when he holds you tight
he chases off all you fear.

I know he´s good looking
I know he´s sweet,
with his silly smile
sweaps you off your feet.

I know you feel safe
you think he´s the one,
I´d hate for you to wake up
and see it´s all gone.

So do what is right
and follow your emotions,
but don´t you forget
your very own devotions.

Honey be with that guy
and hope it doesent go wrong,
for he´s georgeus, great
and so very strong.

But sweetheart dont let him
tare you apart,
cause he´ll use you, abuse you
and brake your heart. ]



[ Þótt himnar og guðir gráti
og tunglið ey skíni í nótt
 þótt erfileikar á þér bjáti
ég býð þér seglu mína og þrótt.

Þótt blóð margra á höndum berir
og hugur gerist illur oft
á þinn hátt það samt gerir
lygavefur léttur sem loft.

Þótt sálu seldir löngu síðan
og tóm er skelin sem var hún í
þín samt öll mín ást og blíðan
og alltaf tekur þú við því.

Þótt týndur sért í myrkum heimi
og aldrei finnir leiðina út
þótt dauðinn allt í kring þig sveimi
hjá þér stend í sorg og sút.

Þótt liggir þú í örmum mér
með augun tóm og hjartað svart
aldrei mun ég víkja frá þér
sama hve þetta líf verður hart.

Því ástin mín á þig ég trúi
við erfiðleikana ég mun fást
trúi að í mér sá styrkur búi
að gera allt fyrir okkar ást. ]



[ Born in to this world
as the people´s king
to walk the earth
and faith to us bring

Along brought twelve
in his fathers name
but soon over spread
his religion and fame

Loved by some
to others a threat
so at last the day came
that he Augustus met

They tied his arms
and they hit his head
after beating and burning
to the hill him lead

Forever be the king
shouts the crowd so high
but on a wooden cross
our king has died. ]



[ Ef þú ert í myrku stríði
margir munu biðja um frið
en þeir sönnu vinir sem vita betur
eru þeir sem standa þér við hlið

Einnig máttu vita vinan
í þessu lífi þú verður særð
en vertu sterk og brostu útí heiminn
að launum mikla gæsku færð

Já, líf án vina er býsna snautt
og vitaskuld það er ekki gaman
en með okkur öll hér allt mun lagast
því vinir standa alltaf saman  
Og sama hvernig líður þér
hvort sem rignir eða sólin skín
þá alltaf mun ég vera hér
að styðja þig vina mín ]



[ Hey mommy, dear mommy
i dreamt you last night
right after you kissed me
and hugged me so thight

I dreamt you went out
to go and have fun
I dreamt you met a man, mom
who gave you a gun

You where holding the gun
and it made me so sad
and the look on your face, mom
it was pretty mad

And on your way home
a man walked by
I´ve never seen him before
he looked nice, kinda shy

And what happend next
filled me with fear
you hit him in the head mom
and shot him near

He cried in his blood
it made me cry to
he was dieing in the street, mom
and the reson was you

And when I woke up
my eyes were at flood
and now I look at you mommy
you´re covered in blood. ]



[ Ég var ekki viss um stund
hvort ég væri að hugsa,
eða að tala í símann ]



[ Ég hata jólin afþví þá er enginn skóli
engir steinsteypuveggir til að halda mér frá

Ég hata jólin afþví að þá er engin æfing
enginn aðskomustaður til að fela mig á

Ég hata jólin afþví hamingjan ræður ríkjum
og fólk ekkert nema gleði sína sér

Ég hata jólin afþví ég neyðist til að brosa
Svo enginn sjái hvað amar að mér

Ég hata jólin afþví krakkarnir kætast
eftir gjöfum frá góðum jólasveini

Ég hata jólin því ekki er það hann
sem um nætur læðist til mín í leyni

Ég hata jólin afþví að þau eru græðgi
óskir um gjafir og ókominn arf

Ég hata jólin afþví ég sé frá þér pakka
líkt og greiðslu fyrir vel unnið starf

Ég hata jólin afþví ég græt og græt
Ég hata jólin afþví ég hata þig

Ég hata að þurfa að horfa upp á
þig elskaðann af öllum í kringum mig. ]



[ Marglit laufin, sem
féllu til jarðar fengu
samúðarkveðjur.

Hann féll ekki í hópinn.
Hópurinn féll með honum. ]



[ Dýrmætur friður
í skugga pýramídans
fór fyrir lítið.

Sólin skín í andlit hans
til eilífðar, til ama. ]



[ Það þarf einungis tvo 
&nbsp;&nbsp; til þess að dansa tangó.


Allt, 
&nbsp;&nbsp;nákvæmlega allt, 
er er þrennt er. 


Nú er heimurinn allur 
því miður
  &nbsp;&nbsp;því þriðja mannskepnan 
ruddi sér til rúms 
með rauða rós í munni 
og bað um að fá að vera með. 


Allt, 
   &nbsp;&nbsp; nákvæmlega allt, 
er er þrennt er. ]



[ Það kannski liggur 
ekki á mili hluta,

heldur manneskja,
við stofu hita. ]



[ rangur staður? sennilegt
réttast væri yfirsýn
eldvatn meiri innsýn
bæir engi borgir og bál-reiðir bændur
bræði lekur flösku í drekkir frændum
raða í réttu röðina stafi
nóg til að táldraga 
hverja þá kind 
sem hrökklast óvarin inn ]



[ Slæmt það er að vera ég
þvílíkur aumingi ég er
kelling er, en þó ekki með leg
hræddur við að vera ber

Byssuleysið hrjáir mig
annað en hjá Gústa
mig langar að bera þig
en þá þarf ég að pústa

Bílpróf hef ég ekki
eftir árekstur við Steina Pé
alkóhól ég mikið drekki
því Gústi er svalur, jé!

Tvíburarnir klessa á
á öllum hringtorgum
allir hræðast þá
svo þeir torga hamborgum

Morgunstund gefur gull í mund
ef maður borðar morgunmat
Gústi er ávallt léttur í lund
en Óli B borðar á sig hamborgaragat ]



[ Gústi frábær er
enda rauðhærður
vonda menn hann sker
er ávallt vel nærður

Gústi borðar alltaf mikið
annað en hann Þorsteinn
aumingi er hann fyrir vikið
Ágúst er hreinn og beinn

Byssurnar á Gústa eru stórar
annað en \"gulrótin\" á Bassa
túrtappapakkningar á hann fjórar
Gústi er með suddalegan kassa

Þorsteinn er veikburða
en þó ekkert eins og tvíburarnir
Gústi stekkur yfir skurða
enda frábær maður ]



[ Í gegnum mannfjöldann
í gegnum þokuluktan mannfjöldann
í gegnum þokuluktan grámyglulegan mannfjöldann

sér maður konu

konu í kápu
konu í eldrauðri kápu

og þau mætast

Hún strýkst upp við hann,
hann strýkst upp við hana,
tæplega, en þó

hann finnur andartaks hlýju umlykja sig
finnur fettu koma á varir sínar,
löngu horfið bros snúa aftur en,
jafnskjótt og það kom, 
hvarf það.

hann bölvar sér í hljóði,
bölvar sér fyrir að halda að hlýjan væri ætluð honum ]



[ Tollgreiðslugengið;

vígalegur her manna


--- Grátbölvað götugengi!  
öskraði gamla konan 
með stafinn og bogið bak ---


Þeir eru með sérstaka greiðslu 
undir höndum, reiðbúnir

hvenær sem er dags, 
sé klukkan á milli 9-17

til að reiða fram þessa fjármuni 
fyrir uppsettan toll. ]



[ Sólarlag við sígrænan ás
sit ég uns kemur sólarupprás.
Í október í lítilli laut
er ég til að sjá síðustu geisla sólar svífa á braut.

Harpan hefur reynst mjög frjó
en þá kemur líka vetur með mjög miklum snjó.

Því ef sælan stendur of lengi 
og í október séu enn græn tún og engi
þá magnast upp í Kára 
sem krefst nauðunga og sára. 
Því ef sælan grefur sig of lengi með orminum,
þá er þetta bara lognið á undan storminum. ]



[ á innanverðri útidyrahurðinni er lítill miði
sem skrifað var á í hendingu áður en innanverð hurðin var úti og skellt aftur inn,
af íbúa \"lokið á eftir ykkur út\" ]



[ Einn gibson ég á.
Sem mig langar að æfa á.
En þar er ekkert pláss að fá. ]



[ I almost held you.
I almost touched you. 
I think I felt you.
But I know I love you.
The night I saw you, I remember what it was like
To kiss you. 
Almost. 
O to kiss you. 
Then I woke up, and saw  I was with out you.
O but how I miss you. ]



[ uppúr hræðilegum martröðum birtist krossinn
í glugganum
ekki guðsson,heldur glugga póstinn ]



[ Oft ég pirraður er,
er grín er gert að mér
þá ég vil helst hlaupa ber
hratt í burtu frá þér

Reiðin yfirtekur mig
en ég geri ekkert á móti
enda hef ég ekkert í þig
kannski ég sjálfan mig skjóti

Allir gera að mér gys
nema Gústi svali
mér fylgir ávallt ys og þys
ég hleyp burt um ýmsa dali

Fer ég í taugarnar á þér?
mamma segir að ég sé slæmur
ég fer í taugarnar á mér
enda er ég maður dræmur ]



[ Stundum í draumum ég dvel,
dýrir finnast mér þó.
Því oftar vanlíðan vel,
að vana yfir ró.

Bölsýn bænheyrð í líma,
bjargir engar né hlíf.
Barinn á besta tíma,
boginn um aldur og líf ]



[ Í Dimmuborgum eigi er gott að rata
og flestir skyldu óska á því bata.
Á dimmum melum Kata sat þar lengi
og sá í draumi himnaríkis engi.

En allt í einu dimmdi fyrir sjónum
það var kominn bíll á fjórum hjólum
Og út úr stigu Dimmuborgar fangar
og sólin skein og jörðin öll hún angar ]



[ Vetur er kaldur og góður,
margir fara inn í bíl og keyra í vinnuna og síðan í búðina.

En veturinn kallar á mig segir að það sé að koma snjór krakkar flýtta sér að fara í snjóin.

Svo koma jólin og allir verða inni og síðan úti að leyka sér í snjónum og síðan er farið inn. ]



[ Andlitið klesst upp við rúðuna,
finn kuldann sem nýstir úti,
í gegnum hana.

Gatan er grá....
strik

strik

strik

strik

laaaangt strik

strik

Þreyta, geispi, andvarp

strik

dauður strik

fugl

dauður fugl

Þreyta, geispi.. svefn.

Vakna, hvar er ég?
Andlitið ennþá klesst við rúðuna,
smá slef, móða

Það eru 25 strik
á milli einhverra ljósa
á Miklubrautinni.

Held ég. ]



[ Skynveruleikasjálfsmynd mín
 er voð
ofin úr viðhorfum annara.

Áður en ég fór að hugsa
 í orðum
varð hún til sem tilfinning
um að vera einhvers virði 
eða ekki. 

Vera elskuð nægilega 
eða ekki.

Fullvissa þess að eiga heima 
í heiminum eða 
svíðandi,beisk tilfinning 
um skort.

Það sem ég sé speglast 
í augum annara 
verður mitt virði.

En hver er ég?

Handan þess sem ég skynja 
er annar veruleiki.

Verður ekki séður,
verður ekki heyrður,
verður ekki snertur.

Er aðeins 
 vissa þess 
að vera til  

                  ort 11/11/07 ]



[ Ef ég væri stödd ´
á plánetutónleikum
mundi ég trúlega heyra
hrynjandi sjávarfallanna
sem rödd jarðar 
eða kannski
áslátt hennar á
óþekkt hljóðfæri
                    15/11/07 ]



[ ég er hæhæ og hó hó og trallallalala ég öskra salla hættu að tralla ]



[ Ég bara sleppti
og rann af stað
Stað óvissu og óöryggis
Stað sem ég vissi ekki af

Hugsunin hafði valdið
Atburðir áttu sér stað
En gerðust aldrei
Hvað var rétt
Hvað var rangt

Þurfti að lenda þar til að fata
Þurfti að fata til að losna
Var samt í lausu lofti
Því ég sleppti takinu ]



[ Gamall maður gengur berfættur 
- reyndar vandræðalega nakinn  - 
yfir útlenska naglafjöl 
í fyrsta skipti á langri ævi. 

Hann sá svona rugl í sjónvarpinu, 
eins og svo margt annað, 
og ákvað að láta slag standa.

Hann er einbeittur á svip, svona
eins og unglingur að þræða nál.

Það líður yfir greyið manninn 
í öðru skrefi.

Hann fellur hægt fram fyrir sig 
á naglafjölina.

Hefði ekki getað verið verra, 
tautar sjónvarpsþulur í útsendingu. ]



[ Sit í júmbóþotu, ásamt öðrum,
mörgum öðrum, 

ég kannast kannski við tvö andlit, 
kannski ekki.

Hver getur munað slíkt?

Hver getur það ekki?!? ]



[ Ungur maður,

með asískan 
skrokk en norræna sál
situr á veitingastað á Spáni.

Hann skilur ekki matseðilinn, 
það eru engar myndir

tungumálið er óskiljanlegt.

Spurning um að giska á rétt númer þrjú,
hugsar þjónninn. ]



[ Ég skil ekki þessi ósögðu orð

-þyrfti stundum að hafa túlk með mér ]



[ Við endalínu hafsins
við byrjun himinsins
rís blóðrauð fortíð
fornra siða ]



[ Titrandi norðurljós
í sædýpi hafsins
handan götóttri slæðunni

Sveipaðu þér í dulúð þeirra
vafið um líkamann
og ég mun gefa þér sprota í hendi
Guð himinhvolfanna ]



[ Dimmblátt hafið
gimsteinar tjaldsins
þungbær bjarminn
á leið í konungshöll ]



[ Ævin er undirbúningur
sem æfing fyrir dauðann
hún er löng, en virðist stutt fyrir kauðann

Dauðinn er upphafið
sem ný tóm bók
hið illa sem gert var í því liðna, er nú allt farið ]



[ bleikir veggir 
bláir
draumar

bak við litlar 
luktar 
dyr 

undir niðri
leyndin
kraumar

bak við litlar 
luktar
dyr

renna niður 
stríðir 
straumar

bak við litlar
luktar 
dyr

verð ég kyrr
sem aldrei fyrr ]



[ Að baki blárra dyra
bíður þú,
eftir lífinu sem þú lokaðir
og læstir úti,
af því draumur þinn fékk drepsótt
og dritlaði úr morgunsárinu. ]



[ Það er lítil rós
sem andar sætum ilmi til mín,
skyldu aðrir elska hana
þegar hún opnar blómin sín.
Eða verður bikar hennar tæmdur
og sætindin numin á brott,
svo sitji eftir brotið hjarta
sem nakið harmar örlög sín. 

Ég skal vernda þig
þyrnilausa rós
fyrir illum öflum 
sem vilja særa og meiða. 
Ekki vildi ég sjá þig
fölna á kistu gamals manns
né orma nærast á rótum þínum
að morgni sumardags.

Þú átt eftir að blómstra
um mörg ókomin ár
fegurð þín og angan
munu vekja heitar þrár.
Morgundöggin á blöðum þínum
glitri á vörum hans
sem finnst þú fegurst rósa
og eina yndið hans.


Þú átt eftir að verða
blómlegur rósarunni,
litadýrð þín gleðja augu
og færa ilm um borg og sveit.
Í skjóli blaða þinna
búi litlar töfra dísir
sem fagna með þér 
hverjum nýjum sólskinsdegi. ]



[ Húsið hafði staðið þarna í hálfa öld,
virðulegt og fallegt,

stórfengleg málverk höfðu hangið þar,
líkt og húsráðendurnir

ekki alla ævi hússins
en ansi lengi

þegar málverkunum var tosað niður,
það þurfti jú að mála húsið,

mundu fæstir hvar þau höfðu verið,
nánast um aldur og ævi. ]



[ Innst við Kaldalón
leiftrar jökullinn.
Þar syngur lítið flón
spói með ungann sinn.

Lítill kúrir þræll
lágt við urð og grjót.
Hann er himin sæll
hleypur hratt við fót.

Þar er fjóla og hvönn
en kuldalegt við sjó.
Ástin hans er sönn
syngur í berjamó.

Fara hljóður  skalt
fram hjá Bjarnarnúp.
Yst  við Djúpið  svalt
stendur í klakahjúp.

Ef hinum megin ber
brúður í hamrasal.
Veistu að heitmey sér
Vébjörn í Súrnadal. ]



[ Margt býr í þokunni
um mig hrollur fer.
Held þó áfram föru minni
því engill lýsir mér. ]



[ Fötin tætt
og líkaminn aumur.
Hárið úfið
og málningin í klessu.
Tárin streymdu
og hjartað hamaðist.
Ég var ástfangin
sem aldrei fyrr.

Shit, hvar eru skórnir mínir? ]



[ Ég skrifa til þín Reykjavík
sem fornar súlur fundu
þinnar setu
til lands og legu

hólmar þínir hug freista
byggja menn þar drauma bjarta
þar loga eldar
þar lög eldar

við sem sækjum á þín mið
þrótt þar finnum
gæfu litla
námið mikla

til slíkra vista er boðið
er sæmir heiðursmanni
í þrótt finnur
heiður vinnur ]



[ Stundum sé ég í speglinum
eitthvað sem er ekki til.
Það lokkandi birtist í myndum
um andartak, miðnæturbil.

Andvarpið svarar mér ekki
og nóttinni síður en svo.
Biðin er aldrei á endapunkti
og aldrei skal koma sú ró.

Er litið í spegil, sést svo margt
sem er ekki til, en þó. ]



[ Á hvítum veggjum
er mynd af blágrasadal 
þrettán x átján
hérna býr ekkert annað 
minningin geymir allt hitt ]



[ ég er særður fálki
og flýg ei meir
notið mínar fjaðrir
í fjöðurstaf
þann sem flýgur hærra
en hæstu tindar

ég er vargsins bráð
og á ekkert eftir
flaug ég þó hærra
en allt sem var
en fljúga mun ég hæst
um hinn heiðríka sal ]



[ From:   lubbi klettaskáld <lubbi@earth.is> 
Date:   Tue, November 20, 2007 3:10 am 
To:   god@heaven.org 
Priority:   High 


kæri guð,

ég vona að ég trufli þig ekki
vil alls ekki tefja þig 
við matarborðið
eða við bænalestur.

hef bara verið að 
spá
og
spekúlera
um
hitt og
þetta.

eins og til dæmis
af hverju þú hjálpar ekki 
fólkinu
þarna í
stríðinu

er það vegna þess að
það trúir á annan guð en þig?
eða af því að það
hjálpar sér ekki
sjálft?

og af hverju deyja svona
mörg börn
í heiminum?
1 barn á mínútu 
er það ekki?
eru foreldrar þess ekki nógu 
trúuð?
eða er það bara til að jafna
töluna?

og segðu mér alveg satt,
hjálparðu í alvöru 
fólkinu í raunveruleika
-sjónvarpinu
þegar það biður þig um það?
og blessarðu í alvöru
ameríku?

hvað með önnur lönd þá?

ég veit ekki með þig
en mér finnst ósanngjarnt
ef þú blessar bara eitt land
en ekki hin...

og hvað er málið með son þinn
jesús?
er hann eitthvað á leiðinni
aftur á jörðina?
það hefur nefnilega verið
beðið eftir endurkomunni
síðan hann dó.

og já, gleymdi því næstum,
hvað hefurðu svona á móti samkynhneigðum?
elska þau eitthvað
öðruvísi?
er fólk kannski bara að 
mistúlka 
orð þín 
sem þú skrifaðir í biblíuna,
eða var það ekki 
annars þú sem skrifaðir hana?

bestu kveðjur,

þinn lubbi


----- The following addresses had permanent fatal errors -----
[god@heaven.org]
    (reason: 550 5.1.1 [god@heaven.org]... User unknown)			
			</lubbi@earth.is> ]



[ Maður labbar inná bar
Sest niður og skálar 
Hlustar á tónlist og skálar meira

Ljóshærð kona situr við hliðina honum og felur sig bakvið meikið
Stóru lafandi eyrnalokkarnir hennar 
Festast í jakkanum hjá honum

þau flissa

það er sumt sem mönnum er ekki ætlað að fást við ]



[ [Vers]
Ég veit að fyrir löngu ég sömu mistök framdi,
Þá varst‘ei hér, varst ei heima, þú varst í öðru landi,
Ég settist niður, bugaður og þetta lag ég samdi,
Líður illa, vantar allt því hjarta mitt þú kramdir.
Engar afsakanir, ég er hér með að banna,
Ást þína á mér þú hálf náðir að afsanna,
Þetta þyrnibeð, geðvonsku þú náðir sjálf að hanna,
Sagðir margt, sumt var satt en annað þarf að kanna.
Mér finnst ég ekki nóg, þú þurfir eitthvað meira,
Það var nú reyndar gott, frá þér ég fékk um þetta að heyra,
Finnst ég einskis nýtur en ég get varla gefið þér fleira,
Finnst ég ætti ofan af bjargi eða kletti ég ætti að keyra.

[Chorus]
Í þessu sem við eigum, fann ég litla sprungu,
Ég‘r ekki nóg, fyrir neinn, fyrir þig og þína tungu,
Langar að gráta, berja allt, öskra neðan úr mínum lungum,
Þá myndi mér bara líð‘eins og fífl, líða eins og gungu.

[Vers]
Fyrr um kvöldið, sentirðu að allt yrði í lagi,
„ég geri enga vitleysu, ekkert slíkt, ekkert af því tagi.“
Falleg ert og drukkin varst, þú ert góð í þínu fagi,
Ég vild‘ég gæti gleymt þessu og ekki vonbrigði ég sæi.

Ef þú vilt og ef þig langar að enda þetta nú,
Þá vil ég fá að segja þér að það ert þó aðeins þú,
Sem gafst mér gleði, gafst mér sorg, gafst mér ávallt trú,
Ástæðu til að lifa, hvern dag fyrir sig, ástæðan varst þú.


[Chorus]
En Í þessu sem við eigum, fann ég litla sprungu,
Ég‘r ekki nóg, fyrir neinn, fyrir þig og þína tungu,
Langar að gráta, berja allt, öskra neðan úr mínum lungum,
Þá myndi mér bara líð‘eins og fífl, líða eins og gungu.

[Vers]
Alltaf hef ég verið afar hræddur um að missa þig,
Aldrei verið ánægður, ánægður með sjálfann mig,
Sagt hefur verið: „Þó sumum líkar ei við sjálfa sig,
Þá áttu alltaf einhvern, allt mynd‘hann gera fyrir þig.“
Þessi orð ég gleypi, og geymi þau með sjálfum mér,
Hjartað mitt fyrir löngu þú tókst, heldur því ennþá hjá þér,
Hverjum degi vakna ég og hugurinn á fullt þá fer,
Hugs‘um þig og hvað þú gerðir, um drykkju ég kenni, þannig þetta ver.

[Chorus]
Í þessu sem við eigum, fann ég litla sprungu,
Ég‘r ekki nóg, fyrir neinn, fyrir þig og þína tungu,
Langar að gráta, berja allt, öskra neðan úr mínum lungum,
Þá myndi mér bara líð‘eins og fífl, líða eins og gungu. ]



[ Hermenn á fætur
hafið er stríð

Hermenn til vopna
vinna er vitið

Hermenn til orrustu
orðin eru átök

Hermenn til sigurs
sagan hún lifir ]



[ Drengur dregur dólg 

dreyri

dramb dutlungafulls djöfuls
dimmur dagur dvín
dúnmjúkur dauðinn drýpur

dreyri

dísin dæmd drós
drengur dokar 
 
draumur deyr. ]



[ Breytingaskeið kvenna mætti líka nefna seinna kynþroskaskeið. ]



[ það var heitt þennan dag
kannski fullheitt ]



[ \"draumur til sölu, draumur til sölu\"

einfætt fórnarlamb stríðs
styður sig við hækjurnar

eitt á torginu
með draum til sölu

\"draumur til sölu, draumur til sölu\" ]



[ ég vildi
að ég væri fluga á vegg
því þá þyrfti ég ekki 
alltaf að vaska upp ]



[ í leit að bráð
í leit að fróun
skimaði þessi
ógeðfelldi maður
í kringum sig

hægt og rólega 
murkaði hann lífið
úr vændiskonunum
og hélt svo áfram
ferðinni

eins og ekkert hefði í skorist ]



[ ég brosti
eins fast
og ég gat

horfði saklausum
augum
á þig

samt vissirðu
að það var
ég
sem leysti vindinn ]



[ Í gegn um þunnt gler
gægist ljósið í auga
hornsílis, sem skalf 

í hrímuðum polli á
bakka Ölfusár við brú ]



[ You\'ve all heard about the rose.
Well now she\'s all forgotten and gone with the wind,
love comes and goes, just like summer and winter.
every year there is one love, 
a girl or boy, you think you love, think you belong with,

Most of the time, they\'re nothing but a quick crush,
soon forgotten like a simple brush on you\'re cheek,
love comes for everyone, even the geek.

You\'ve just got to wait, soon enough you\'ll find your one,
who you will cherish and love forever,
you\'ll have her picture on you wherever you go,
and they will love you as much back
even when you die, you will allways belong in they\'re hearts.

Everyone will find true love in life,
even the geek you thought was lame,
soon he\'ll have all the chicks and all the fame,
just because he used time to learn and mature.

Now he\'s bathing in his hot tub,
while you mop floors in his basement, 
you better treat everyone right
cause you might just be working for the nerd in couple of years. ]



[ Það má engin
snerta þig
nema sá þekkir
þig

Það má engin 
faðma þig
nema sá sem
elskar þig

Það má engin
kyssa þig
nema sá sem
virkilega
elskar þig

Já það er einmanalegt
einmanalegt að vera til
ef það er engin
sem elskar þig
	Víngnir pÁ ]



[ Ég sit ein
í hálfrökkvuðu, lokuðu herberginu
Ég mála
mála rautt og gult
og blátt og svart
og tjái tilfinningar mínar
á blaðinu
Listaverkið getur þú svo keypt
keypt tilfinningar mínar á blaði ]



[ Tvær stelpur
að róla hvor annarri
í einhverri járngrind

Önnur segir
kannski að Guð sé að hlæja
að okkur núna

Nei segir hin

Jú hann er svona stór
segir sú fyrri 
og gerir stóran hring 
með annarri hendinni ]



[ Hann fæddist
ólst upp í skóla
skrapp í gönguferð
um lífið
og kom til baka
sem kennari
Hann fór að kenna í skóla
sem síðan var breytt
breytt í elliheimili
og hann kemst ekki út ]



[ Hann sat og drakk
drakk brennivín
brennivín til að drekkja sorgunum í

En hann grét svo mikið ofan í glasið
að það fylltist jafnharðan í glasið
fyrir hvern sopa sem hann tók
þannig að hann gat aldrei hætt að drekka

Dæmdur til að drekka endalaust
brennivín og tár sorga sinna ]



[ Mig dreymdi þig í nótt
Mig dreymdi að þú kæmir
og talaðir við mig
Lengi
Og þegar þú varst að fara
spurðir þú
Viltu koma með
Já sagði ég
og við fórum saman
En þegar ég vaknaði
með bros á vör
vissi ég að þú værir ennþá
bara strákurinn
hinum megin við vegginn ]



[ Í útvarpinu
alltaf lög um ástina
alltaf
Og ég hugsa um þig
keyri heim
og himininn
svo fallegur
Hugsa um þig
svo fallegur ]



[ Ó þú forna fósturland
Hvað er um þig komið?
Er samfélagið komið í strand?
Þú hefur sorgina lopið

Hvar eru hinar fornu hetjur?
Gísli Súrsson horfinn er
Í dag eru menn aðeins tetur
Frægðarljóminn farinn er

Hugrekki manna er að minnka
Alveg eins og jöklarnir
Í dag er bara borðuð skinka
Hvar eru samfélags sökklarnir?

Hvar eru hinar íslensku hænur?
Litskrúðugar og fjörugar
Í dag er verið að virkja sprænur
Hvað er eiginlega í gangi þar?

Burt með tækni og völd
Komum inn með súrmat
Ísland til baka á forna öld
Hin nýja er algjört frat

Upphituð hús eru ofmetin
Sjónvörpin tímanum stela
Í dag er við ríki letin
Hvar erum við eldmóðinn að fela?

Til forna var ekkert í basli
Einungis hetjur byggðu þetta land
Nú er hinsvegar allt í drasli
Ó, hvar er mitt forna fósturland? ]



[ Lífið hjá honum var stutt
möguleikinn á lífi var enginn
af James Bond var honum rutt
enda studdi hann vondan drenginn ]



[ Ég velti fyrir mér 
hvernig líf þitt
á eftir að verða

Muntu ferðast 
út um allan heim
eins og Sen konan

Muntu enda á Ítalíu
með mann sem elskar þig
og kyssir alla þína 
   leyndustu staði
um leið og þið hallið ykkur
upp að skakka turninum

Muntu enda í Lapplandi
með mann sem elskar þig
og heldur á þér hita
um leið og þið kúrið saman
í finnskum kulda 

Muntu enda í Ólafsfirði
með mann sem elskar þig
af því að þú ólst honum 
börnin fimm og fín
og af því að þú ert þú ]



[ Þú glóandi sólhærða barn mitt
með ljómandi bros
yfir rjómafyllt gin,
augnráð þitt flæðir seytlandi
yfir mig.
Vetur er innra með mér
en neistar úr þér
loga - innan í mér
og vetrarnótt verður sumarnótt.
Höfuð mitt vorar,
blóm kvikna,
augu sindra.
Brumum, vöknum!
Ég vil finna heitann andvarann
sem þú ert. ]



[ í stóru hvítu húsi
í höfuðborg frelsis og tækifæra

stendur kúreki vestursins
við klósettvaskinn 
og skolar af sér saklaust blóð,
með nýju samviskusápunni úr Wal-mart 
raulandi bandaríska þjóðsönginn ]



[ Sólin rís og sest,
hverjum degi á.
Við sjáum það flest,
en það táknar eitt sem allir vilja fá.


Sólin falleg er, 
líkt og þú,
og á hverjum degi hún fer,
líkt og þú.

Sólin svo bjart skín,
eins og þú skín á mig.
Ef þú værir bara mín,
ég myndi ætið elska þig. ]



[ Súbarúinn silvraður
með spojler og naktri konu
hangandi neðan úr baksýnisspeglinum
vel lyktandi
Lostinn líður með reyknum sem rýkur upp úr heitum, sprungnum mótornum

Auga springur,
varir klofna
brjóstkassar kremjast,
steikjast eins og pönnukökur
í hitanum;
vininni í kalda kuldanum

Ætli hafi ekki bara verið slett bleikiefni
yfir eldrauðu mjallhvítarvarirnar?

Æskudraumurinn fór fyrir bí
með bílnum:
Hræinu sem brætt var niður

Ég gæti allt eins setið á honum núna:
Fætur stólsins mættu vel vera niðurbrætt bílhræ ]



[ Vængbrotinn liggur hann þarna,
fuglinn, aðeins svartur og hvítur.
Lítur ávallt upp til stjarna,
en aldrei gamans hann nýtur.

Móðir hans dáin og farin,
faðir hans flúði í gær.
Vangi hans er blár og marinn,
hugsar að engan séns hann fær.

Síðustu stundirnar líða hratt,
liggur hann, skakkur og einn.
Hugsar hann samt, þótt að ég datt,
í himnaríki verð ég beinn. ]



[ Ákvörðunin ein er erfið sú,
um brautarval mitt þau spurðu.
\"Á hvora brautina ætlar þú?\"
ég leit á þau með furðu.

Stærðfræðin er meira púl,
103 er á nátt.
Vissulega fyndist mér það meira kúl,
að útskrifast samt með sátt.

Jarðfræðin er hinsvegar ekkert mál,
í gegnum hana ég kemst.
Samt er stærðfræðin algert hugarbál,
ég þarf bara að sitja fremst.

Íslenskan er að reynast mér góð,
sögurnar ég næ að skilja.
\"Í Agli Skalla var eldheitt blóð\"
og fleira ég þarf að þylja.

Þýskan mun ávallt vera fyrir mig hörð,
jafnvel þótt ég reyni.
Út af henni þarf ég kannski að hefja störf,
sem lögga, þar umferð ég beini.

Danskan hefur fylgt mér þau ófá ár,
hef fengið af henni nóg.
Sá lærdómur mun ei færa mér fjár,
en muna ég samt skrifa í logbog.

Enskuna finnst mér gaman að læra,
ég þegar fínn er þar.
Kennarinn, írskuna hefur fram að færa,
því er fínt mitt hugarfar.

Lífsleikni hinsvegar er biti af böku,
í því fagi þarf lítið að gera.
En þegar hún talar fara allir í köku,
í hláturskrampa maður þarf að vera.

Skólinn sjálfur er afar góður,
MA sjálfur ég kaus.
Nú enda ég þetta áður en þú verður óður,
því núna lærdómurinn yfir mig gaus. ]



[ Ég trúði að ég yrði alltaf ein, 
þar til ég kynntist þér.
Þó að ég hafi verið soldið sein,
að sjá hvað þú vildir mér.

Ég trúði ekki á ást,
en nú elska ég þig.
Skildi ekki hvað þú sást,
þegar þú horfðir á mig.

Ég trúði á einnar nætur gaman,
eftir að hafa drukkið annað en kaffi.
En núna erum við saman,
og ég ekki lengur í straffi.

Vil vera með þér öll kvöld,
nálægt þér verð ég soldið hrærð.
Gæti verið hjá þér fram á næstu öld,
vona bara að ég verði ekki særð. ]



[ Viðlag. ]



[ Þú ætlaðir að hringja,
en ég heyri ekki í símanum klingja.
Ertu kannski eins og hinir,
villt bara að við séum vinir?
Ég get ekki hætt að hugsa um þig,
þú segist elska mig.
Ertu að ljúga,
á ég þér að trúa? ]



[ Þú segist elska mig.
Þú segir að ég sé sún eina.
Þú segist allataf vilja vera hjá mér.
Þú segir að ég sé draumadísin þín.
Þú segir að ég sé fallegust og flottust.
Þú segist ætla að vera mér allt.

Já þú segir svo margt! ]



[ Ég fann svo til
en þú tókst frá mér alla kvöl
án þín ég ekkert skil
er óvön að lífið sé ekki böl
ég trúi því sem þú segir mér
á ég að gera það
eða er ég eins og kona sem ekkert sér
segðu mér
hvað á ég að gera?
hvað? ]



[ Rosabaugurinn leitandi,
logn skyggir lél.

Einblýnandi máni,
áhorfandi,

yljandi ranghvolfun hugsuðar. ]



[ Allt bölið er farið, 
þú bjargaðir mér.
Nú er líf mitt að nýju hafið,
og það er með þér. ]



[ Þá daga 

sem ég er við það að falla við
og brotna,
er hræddur
opinn og varnarlaus

þarf hulu
þarf virki
einhvern til að hlaupa í skarðið
til að hjálpa,
skerma mig af.

Lífið er mér ofviða
með ærandi hljóm sinn
kalt og ég þjáist,

þá er ég heyri þig hlæja
verður allt kyrrt
og skjólsælt,
hlýtt

þær sekúndur ]



[ Yndið mitt mér langt er frá
um ókunnar slóðir ég sveima
Vildi ég væri henni hjá
á grundunum okkar heima ]



[ Heimsendirinn sem þú pantaðir, 

manstu þegar 
þú talaðir 
á ráðstefnunni í Prag 
í maí, 

hann er kominn. ]



[ Mig langar að vera útigangskona á íslenskri heiði 
heilt sumar.
 Mig langar að selja myndir á lestarstöð
 til að eiga fyrir næsta miða.
 
Ég vil vera náttúran, vera menningin. 

Ég vil bara vera og týnast svo eins og allir hinir.
Stjörnuhrap á himni eilífðarinnar. ]



[ Ég ligg andvaka í dimma herberginu
þungar hugsanir læðast að mér
og mér er ekki rótt
þú þrengir þér alltaf inn í hugann minn
og gerir mér ókleift að hugsa um nokkuð annað

Í örmum þínum er ég örugg
örugg frá öllu því svarta
en þú ert aðeins í draumum mínum
og því ekki veruleiki

Hér ligg ég enn,
reyni að finna ró innra með mér
ímynda mér að ég sé í örmum þínum
þú haldir mér og hvíslir að mér huggunarorðum
segir að ég sé örugg hjá þér

En þú ert ekki hjá mér
aðeins í draumum mínum
og ég er ekki örugg
ég er ein
án þín

Rannveig Iðunn
23. nóv 2007 ]



[ Maður rökræðir 
ekki við mann 
undir áhrifum Wongs ]



[ Kviðmávarnir kallast þeir,
ef kvennmann einann nota.
Sjálfsagt þarna síðar meir,
sinn hvorn annan rota.

Veturnátta vinda sól,
virðist halda á málum.
Frumlegheita frama tól,
fengur góðum sálum.

Vissulega virðist mér,
vænlegt fram að taka,
Að frísklega þú fagnr hér
fangbrögðum frá maka. ]



[ Þú og ég vorum teymi.
Við sórum og sögðum
að við skyldum alltaf,
ávallt,
vera bestu vinkonur.
Að eilífu amen.
Silkiband á milli okkar táknaði vináttu mína og þína.
Fallegt silki úr skíngráum litum.
Saman prjónuðum við fallegar minningar og geymdum dýrmæt leyndarmál.
Æskuvináttan.
Árin liðu allt virtist eins 
en einn daginn slitnaði bandið.
Silkiband er fallegt en viðkvæmt við viðkomu. ]



[ Það er ein stelpa.
Hún á fullt af fallegum hlutum.
Hún á fallegt líf.
Annars þekki ég hana ekkert það vel.

Það er ein stúlka.
Hún á fallega grímu.
En hún á ekkert að innan. ]



[ já það var hún í upphafi sem sjóinn sauð
þar sem tvær sálir suðu
en valdi bara aðra
Já það var hún í upphafi sem sálinna aðra valdi til suðu í sjónum
sú sál sauð uppúr
og enn bíð ég eftir heitri suðunni. ]



[ Ég sit ein í myrkrinu
og hugsanirnar reyna að drekkja mér

Hvernig getur ein, lítil stelpa tekist á við þann sársauka sem þú hefur skapað?

Þú fórst, yfirgafst mig,
án þess að kveðja. 

Svo komstu á ný nær dauða en lífi, 
lætur eins og ekkert hafi í skorist. 

Hvernig á ég, bara lítil aum stelpa, 
að lyfta þér upp í ljósið svo þú getur læknast?

Hvernig á ég, bara lítil aum stelpa, 
að bera þunga heimsins á öxlum mér?

Hvernig á ég, bara lítil aum stelpa,
að geta gleymt öllum þeim vonbringðum sem þú ollir mér og öðrum?

Ég get það ekki og þú veist það. ]



[ Ein og ný á nýjum stað, 
ég þekki engan hér.
Hugsa gömlu daganna, 
hve líf mitt erfitt orðið er, 
ég man eftir þér, 
þú skín svo skært sem sólin er, 
hvað ég sakna þín,
faðir minn. 

Þú hoppar inn og út, 
úr og inn í líf mitt. 
Veistu hvernig það er?
Svo mikil sorg er það, 
að ég sé þig aldrei meir, 
faðir minn. 

Komdu heim, heim til mín. 
Þú fórst burt en kvaddir ei.
Ég skal þér fyrirgefa komdu heim,
faðir minn. ]



[ Að sjá
hvernig augum þín ljóma
líkt og demantar. 

Að heyra 
hvernig rödd þín mjúk
hljómar eins og silki. 

Að lykta
hvernig ilmur þinn fylgir
þér við hvert fótmál.

Að finna
hvernig ást þín hlýjar
færir yl í kulnuð hjörtu. 

Að tjá
hvernig ást þín yfirtekur
hjarta mitt og kremur það til bana. 

Þannig ert þú. ]



[ Spyrnir 

fótum, höndum og köttum. ]



[ Jóhanna Katrín kornung mey
komin um fertugt er hún ei
sautján ára hún aðeins er
eins og hún líka ber með sér ]



[ Ég skemmti mér
skríðandi
í skugganum
til að hafa
betri yfirsýn.
Skröltormarnir
sem ég 
hitti 
á leiðinni
eru allir
málhaltir.
Ég áveð að vera
nakin 
til að skera 
mig ekki
úr
-ákveð að öskra 
svo enginn
heyri 
í mér.
Ég drekk drykkinn
í einum
teig
til að verða
ekki
full.
Horfi í 
augun 
á 
öllum 
sem ég mæti
svo að
enginn
elti mig. ]



[ Dillimann og Dúsa
skjótast á milli húsa
eru að leita lúsa
á honum feita Fúsa ]



[ Mönnum lendir saman
en svo verða þeir vinir. ]



[ Eitt sinn var þessi kona barn.
Hamingjusamt barn,
með stór sakleysisleg augu,
hreint hjarta
og fallegt bros.
Hún hló 
og lék sér.
Hún heyrði að Öskubuska
hafi farið á ballið,
hitt prinsinn
og þau hafi lifað 
hamingjusömu lífi
upp frá því.

Köttur úti í mýri
setti upp á sig stýri.

Innst inni er þessi kona ennþá barn.
Hrætt barn,
með skömmustuleg augu,
stungið hjarta
og ekkert bros.
Hún grætur 
og er hætt að leika sér.
Hún komst að því að Öskubuska
hafi aldrei komist á ballið,
hún hitti aldrei prinsinn,
hún hitti nauðgara
og dó í öskunni 
-alein.

Úti er ævintýri. ]



[ Buguð af krafti fjallsins
hún fetar einstigið oní fjöruna
og horfir í sjóinn
meðan fjallið 
flýgur yfir ]



[ Einn líkami sem skelfur,
þráir hjálp, umhyggju.
Haltu mér fast,
aldrei sleppa,
annars kemur skjálftinn aftur. ]



[ Hvað ert þú að gera hér?
Átt þú ekki að vera á AA?
Mér er nú svo sem andskotanum sama.
Þú og þitt kæruleysi kemur mér ekki við.
Láttu pabba bara vita að þú komir ekki heim í kvöld. ]



[ Djúpur dalur,
táraflóð sem nær að ökklum,
svo sölt og bitur.

Dimmur dalur,
dregið fyrir sólu,
af hrafnsins svörtu vængjum.

Ókindin í dalnum,
dregur burt kraftinn.
Drekkir mér í tárum. ]



[ Í myrkrinu leynist margt
sem maður ekki vill sjá,
þess vegna er myrkrið 
svo maður sjái ekki það
sem maður óttast.
Af þessum ástæðum
óttast margir myrkrið
því þar leynist það 
sem maður ekki vill sjá
samt er ekkert að óttast 
það er alltaf einhver 
sem passar upp á þig. ]



[ Ef maður er ástfangin 
bómstrar hjartað og allt er gott,
svo slitnar sambandið og hjartað brestur.
Maður veltir fyrir sér 
hvort það væri ekki betra 
að hafa bara ekkert hjarta 
þá værik enginn sársauki
enginn beiskleiki 
enginn endir
en þá væri heldur ekki ástin
ástin sem yfirstígur sársaukann.
Hvað er betra en að vera ástfangin?
Ætli það sé ekki bara best 
að hafa sitt hjarta brotið eða heilt? ]



[ Ef mér dettur þetta í hug
þá er það ósanngjarnt.
Ef þú tekur eftir því
þá ertu augljóslega að svindla.
Ef við rekumst á hvort annað
verðum við vinir.
Framtíð okkar leiðir okkur áfram
uns við hverfum. ]



[ Ég er ekkert hugrökk núna

missti af áfangastað mínum 
þorði ekki að fara út loks þegar lestin stoppaði

Það er bannað að fara til baka
og ég er ekki viss um að ég þori að fara fram á við

Ég missti af þér 
og þú kemur aldrei aftur ]



[ Þú komst til mín
Þá allt var hljótt
lagðist hjá mér
kysstir mig skjótt


Komdu, komdu lágt þú sagðir
Hvíslandi í eyra mitt
Horfðir á mig biðjandi
Svo þú þagðir


Mjúkar varir þínar snerti
hljóðin okkar komu lágt
fingur mínir titrandi
í kappi við hraðan andardrátt

varir mínar takmark fundu
urðu saman að einni fléttu
ó, hjartað mitt mig mundu
þú ert mín með réttu 

Ástríðurnar um okkur fóru
Hljóðin okkar komu hátt
Í ástarboga við spenntumst
Örvar ástar skutust kátt

við sameinuðumst
urðum eitt
við örmögnuðumst
urðum þreytt

Hvíldum í hvors
annars örmum
Tárin blikuðu á
votum hvörmum

Eins og veifað væri hendi
Var stundin liðin
Þú varst farin
Og aftur kom biðin

Að hitta þig
Að fá þig leitt
Að fá þig kysst
Og að aftur yrðum við eitt ]



[ Allir yrðu hissa.
Allir feldu dóm,
ef Páfinn myndi pissa
á Péturstorg í Róm

og slúðurdálkar slagblaðanna
slettu í góm.

Enginn yrði hissa.
Ekkert kæmi í blað.
Fáir myndu flissa
og fyndu ekkert að,
þótt ég þyrði að pissa
þarna á sama stað. ]



[ Fermingarveisla og fólkið 
fær sér að éta,
allir í magann troða og troða 
og tyggja eins og þeir geta.

Það er mikið um dýrðir, en mest þó 
um mömmur og pabba
og alls konar ókunnugt skyldfólk að rabba.

Fermingarbarnið í forstofunni
með framréttar hendur dvelur.
Tekur á móti böglum, tekur á móti seðlum
og telur og telur og telur.

Gleymist þeim gestum 
er girnast átveislu þessa.
Að drottni til dýrðar 
fyrir dulitlri stundu var messa,

haldin í heilagri kirkju. ]



[ Heyr, heyr,
helvíti er það skrítið 
þegar einhver deyr,
hve peinið er nú góður inn við beinið.

Allir verða svo innilega
ógnar harmi slegnir,
en eru þeir ekki,
en eru þeir ekki
en eru þeir ekki bara svona fengir. ]



[ Á föstudaginn verður gaman
en þá er MA árshátíð
allir skemmta sér saman
ég og stelpurnar með hárin síð

Lambakrullurnar eru mættar
aftur eftir langt hlé
en Bylon voru sko hættar
og klæðst verður strengnum gé

Já á árshátíð er glens
gömlu dansarnir yfir duna
ekkert verður hjá mér kossaflens
kvöldið ég mun þó muna

Alkóhól er djöfull
og honum er ekki boðið
Anton er gjöfull
bakið á Danna er loðið ]



[ Sögu vil ég segja stutta
sem fjallar um feitan mann
og dverg á stærð við putta
hana ég að utan kann

Dvergurinn er svo lítill
að á stækkunargleri er þörf
já, hann Dabbi er trítill
að hann leikur í \"smörf\"

Vinur hans er hinsvegar feitur
borðar pezzur ræktinni í
nafnið er Rúnar en ekki Teitur
líf hans er farið fyrir bý

Vinir mínir furðulegir eru
nema einn hinn góði
Gústi með sinni veru
stöðvar mig sem sóði ]



[ Að særast
sé fylgifiskur þess
að elska ]



[ Eftir margra ára ánauð hef ég loksins öðlast frelsi.
Ekki meiri sársauki, ekki meiri verkir, ekki meiri vandræðalegheit.
Ekki meiri fordómar.

Ég er frjáls.

Ég losnaði í dag.

Í dag er ég frjáls.
Ég ber þó enn viss ummerki um dvöl mína í.... helvíti.

Í dag mun ég brosa.
Og um alla framtíð!
Mun ég brosa!
Brosa mínu breiðasta.

Gleður mig að tilkynna ykkur munnlegt frelsi mitt. ]



[ Þokukennd móða,
skyggður veruleiki,
vitund að bresta?
Brotið bros,
á stjörfu andliti,
sekkur dýpra í óhamingju.
Vesælt hjarta,
hrynjandi veröld,
réttlætiskennd glötuð,
blyggðunarkennd brotin,
sálarmorð
sofandi, dofin,
dáin? ]



[ Snjóhvítt fiskabúr
með eldrauðu vatni
brennandi svartir fiskar
svamla þar um
loftbólurnar eru úr gulli
og þeir éta bara sólber, helst
gömul og gerjuð.
Handsnúningur
af brennandi hafragrauti
hafði svo hátt 
að hann vakti
krákurnar í fegurðarblundinum
...svo komu hænsnin
sem höfðu drukkið of mikið tequila 
-þannig það hefði ekki skipt neinu máli.
Hamagangurinn frá klónum undan hænsnunum
klóraði í gegnum gólfið
og
við lentum í villtu gelgjupartýí 
og leið illa fyrir að vera ekki í magabol.
Svo átu fiskarnir hausinn af hænsnunum
og ropuðu brennisteini, 
gelgjurnar byrjuðu að öskra
á meðan fiskarnir sprikluðu prumpandi á gólfinu. ]



[ Ég vil ráðskast með þig,
ég, ég, ég
er allt sem ég heyri þig segja.

Ég, ég, ég,
og ekkert annað.

Veistu,
ég sakna þín samt
en það er ekki mitt
að breyta þér.

Bölvaðu lífinu
en elskaðu það samt.

Við þig er allt
svo fullkomið,
ekki satt? ]



[ Ég sakna þín mjólkurvara
ég skil ei
hvers vegna
þú þurftir að fara

Þú varst svo ljúf í munni mínum, 
leyfðir mér að dreypa 
af töfrum þínum

En þú varst flagð undir fögru skinni
ég naut þín, 
en þú níddist á heilsu minni

Í ár og mánuði og daga
ég engdist um 
með krampa í maga
fleiðraða húð og flakandi sár
þungan anda, 
stíflað nef, 
sölt tár

Þú gerðir allt að veislukosti
Lífið var betra með bræddum osti ]



[ Þótt ég villtist
út á enda veraldar
og yrði
að dúsa þar
til dauðadags,

þá skiptir það ekki máli,
þrátt fyrir allt,
því ég hef fengið, 
að elska þig. ]



[ Litla stúlkan stendur,
hárið berst með vindinum,
laufin fjúka.
Regnskýið fyrir ofan hana
fellir tár,
brotið hjarta,
kramin sál. ]



[ Tárin falla,
rifin fötin,
allt gegn vilja,
meyjan horfin.
Hjartað kramið,
brotin sálin. ]



[ Vampíra 

í stífpressuðum jakkafötum 
með rautt bindi

spennir upp svarta regnhlíf,
gægist eylítið undan henni,
rigningin fellur á fölt andlit hennar.

Rokið feykir henni í Blóðbankann,
með brúna leðurtösku undir arminum. ]



[ Fjarlægasta stjarnan í geimnum er langt í burtu.
Enginn getur séð hana.
Enginn getur sagt neitt um hana.

Kannski líkar henni einsemdin?
Eða kannski vill hún láta taka eftir sér? 
Kannski er hún týnd?

Fjarlægasta stjarnan í geimnum er langt í burtu. Og vonandi kemur einhver auga á hana,
svona rétt áður en hún hrapar. ]



[ Það verður vitaskuld að spyrja að því, 
hugsaði pilturinn, 
bugaður.

Horfði á snakkið 
sem heilt partí umkringdi óskipulega.

Hann fékk sér nokkur vel valin  snökk. 
Og svo heila lúku. 

Drepa tímann.

Snakkaði því næst við næst mann.

Fresta,
hugsaði pilturinn. ]



[ Þessi nótt er svo fögur.
Útskornu punktarnir á himnum okkur á stara.
Allt er svo þögult.
Tunglskinið lýsir upp fyrir mig þig.
Úr augunum lest þú mig.

Ég vil ekki taka í hönd þína, 
því ég er svo hrædd við að þurfa að sleppa.
Andardráttur þinn fellur blíðlega á mig.
Þú tekur í hönd mína, 
færð samþykki mitt að hreppa.

Svo fell ég inn í ljúfan draum sem þú mig í gegnum leiðir.
Ég veit að þetta er rangt en hverja áhyggju mína þú smátt og smátt deyðir.

Stingandi frostrósirnar bíða uns til ég vakna.
Fallegar þær stinga í mín augu og minna mig á raunveruleikann og synd mína.
Þín ég á eftir að sakna.

Stjörf ég stend og tár fellur.
Þú lítur blíðlega á mig og rósirnar kaldar stara.
Tárið niður skellur.
Núna þarf ég að fara.

Sárasta kveðja mun þessi vera.
Vot augun mín þú lest.
Ég hef áttað mig á að þetta má ég aldrei aftur gera.
Kveðjur okkar hafa margar orðið en mun þessi særa mest.

Orð okkar og fundi í hjarta mínu ég mun læsa og lyklinum henda.
Þér ég mun aldrei gleyma.
Engan vil ég nema þig lykilinn aftur senda.
Ég get þó alltaf leyft mér að dreyma. ]



[ Tíminn leið svo hægt
og hjartað ósköp ósköp þægt
lítill, örsmár, undarlegur lækur

(Fyrsta daginn, födselsdaginn)

Síðan leið hann hraðar
Heilinn þaut án stefnu út í jaðar,
ljúfsár, feimin, fagurrömmuð lindá

Tíminn varð svo allt of rýr
allt í einu í fimmta gír
drullug, straumhörð, steinstandandi dragá

(Árin sem samanbrotin hvíla inní sarpi)

Tíminn æðir
(hraðar en þegar ég sat í rússíbana 
og hélt ég elskaði einhvern sem núna er horfinn)
hjartanu blæðir
jökulköld, hvít og kulin jökulá ]



[ Ég versus Ég
etja að kappi 
í æsispennandi viðureign
í leik Sjálfsins.

Mótrök náðu yfirhöndinni
í fyrri hálfleik við mikil fagnaðarlæti áhorfenda.
Meðrök náðu að jafna
á síðustu mínutu seinni hálfleiks 
og áhorfendur æltuðu að tapa sér úr gleði

Dómarinn stóð í miðjunni
með flautuna í kjaftinum
í röndóttum sokkum.

Hægri eða vinstri?
Villa eða leikarskapur?

Hann gafst upp.....
hann fór heim 
og drukknaði í sjálfum sér. ]



[ Og þar sem ég keyrði niður Ártúnsbrekkuna 
og allt var grátt og litlaust
renndi ég augunum yfir lífið
ýtti á rec og tók upp það sem fyrir augu bar
svo photoshoppaði ég það 
í hjarta mínu á staðnum
og það varð allt í regnbogans litum

Takk fyrir að gefa mér þetta forrit. 

ihs ]



[ Snjókoman,
þetta veður,
minnir alltaf
á fyrstu ferðina,
byrjunina, upphafið.

Þetta var
samt varla byrjun,
þetta endaði
of snemma til þess
að vera byrjun.

Hlýjan í
litla, kalda húsinu
vakti upp
áður óþekktar tilfinningar.

Heitt súkkulaði
og rannsóknir
í rökkrinu,
uppgötvanir
og feimnislegir kossar.

Lítið hús,
umlukt þéttu myrkri
og hríðarbyl,
sem innihélt
tvær fíngerðar sálir
sem vissu varla
í hvorn fótinn
átti að stíga.

Hríðin minnir
á faldar tilfinningar
sem reyna
og reyna
og reyna
alltaf þegar snjóar. ]



[ þitt bros mitt hjarta bræðir
þinn hlátur kætir lund
þinn grátur er sem himni blæði
er ég hugga þig í næði
hjarta þitt svo hreint
segir allt út beint
þú segir: ég elska þig pabbi
ég segi: ég elska þig líka

hver þarf aðra auðlegð
þegar maður hefur auðlegð slíka? ]



[ Stafrænu myndirnar í grasinu
skiptu um form 
þegar mismunandi fætur gengu. 
Ekkert venjulegt hey sem það gaf
í kýr sem mjólkuðu betur og lengur. 
Skiluðuðu kjöti líkt og aldar hefðu verið á bjór og nuddi.
Samt var eftirbragðið pínkulítið gervilegt. ]



[ Trúðar á Austurvelli og 
anarkisti með hanakamb, 
sem hrópar innantóm slagorð

í skugga fellur málefnaleg barátta,
dregst með niður í svaðið

byltingin fremur sjálfsmorð ]



[ „Það er vitlaust veður“ 
segi ég vitandi að þessi orð koma
aldrei til með að létta á stemningunni. 

„Já“ segir hún bara 
og heldur áfram að vinda á sér hendurnar. ]



[ Litefnahrörnun sjónu
sjónudepilsrýrnun

Gulur gáll gulur gáll okkurgulur gállinn,
gefðu mér að éta með þér gerðu bara það.
Kasta þú til mín smáflís af kjötflykkinu sem þú gengur með í rassvasanum.
Þegar þú ert búinn að því komdu þá í bað.

Ég skal drekkja þér í eigin drullu
tíu fingur upp til guðs

Svo tek ég inn eitur
til að vera hjá þér

Rotnum saman í helvíti við rómantíska loga
á meðan kölski þerrar klökkvann af hvörmum sínum.
Öndum að okkur brennisteini, drekkum brennivín,
bjóðum Adolf í Abendbrot.

Þú ert það eina í lífi mínu sem er grátt ]



[ Ef miskunnsemi og mannúð ein,
mættu í heimi ráða.
Yrði reynslan engin nein,
unnið fátt til dáða. 

Ljós skapar skugga, skugginn ljós.
Skapar hinn illa sá góði.
Allt rennur frá einum ós
item Sæmundur fróði.

Er því von að villumst öll,
í veraldarstríðunum hörðum.
Vel má þó finna í vetrarins mjöll,
að víðar er Guð en í Görðum. ]



[ Við Bernhöftsbakarí lagði rússajeppi
sem í rauninni var reinsróver
og út úr honum sté stórbóndi
eða öllu heldur auðmaður

Ég hvolfdi kaffinu yfir kverkarnar
og tók bita af kleinunni.
Af hverju sit ég svona ein og sýp
úr nautnabankanum niður í botn?

Auðmaðurinn borgaði brauðið
og bakkelsið,
brosti til mín blíðlega
meðan hann beið eftir nótu

Mér fannst ég ætti að falla á knén,
bursta skóna hans með svertu,
setja á mig svuntu og sörvera te.
Maur sem minnkaði, varð að veggjatítlu

(Títlan stækkaði fljótt aftur og fannst þá aftur það sama og áður: 
Það er svo trist að sjá bara út um framrúðuna á 4runnernum) ]



[ Það er ekki góðs viti
þegar ég skrifa góð ljóð
Ég skrifa svo vel þegar mér líður illa ]



[ Allt
til
búið ]



[ Þegar mér stendur,
stendur tíminn kyrr.
Mér stóð svo oft
hér áður fyrr. ]



[ Hvernig finnst þér þetta helvíti?
...Það að ísbirnir séu byrjaðir að steikja hamborgara
rosalega abrigðilegt eitthvað finnst þér það ekki?
Já gervilegt segðu,
ég gekk nú á stafrænu grasi um daginn.
Sérstakt.
Það breytti svo myndum þegar maður gekk á því.
Já ísbirnir að steikja hamborgara...
maður hefði nú haldið að þeir þyldu ekki hitann! ]



[ Ástin þín er það sem ég vil,
traust þitt er það sem ég óska,
koss þinn er það sem ég lifi fyrir.
Þú ert það sem ég elska.

Þegar ég sá þig fyrst
augun mín horfðu,
varirnar mínar brostu,
eyrun mín hlustuðu.
Þú ert það sem ég elska.

Þótt samband okkar er stutt
er lifið langt.
Hamingjan okkar saman
muna alltaf vera
og ást mín mun alltaf lifa. ]



[ Hvernig mér líður er hvergi\' hægt að skýra með orðum
Hvar ég er staddur ég veit ei og ekkert ég skil
Þótt heimur minn sundrist og hugur minn fari úr skorðum
Hún er sú eina sem uppfyllir allt sem ég vil

Bros hennar geislar af birtu og fegurð og veldur
Í brjósti mér tilfinningum sem ég aldrei hef þekkt
Ég get hvorki falið né geymt þær og ekki gleymt heldur
Ég get ekki nokkurn og allra síst sjálfan mig blekkt

Engum tókst hana að eignast en margir það reyndu
Auðfengin reynist seint neinum svo mikið er víst
En því sem í brjósti mér býr get ég ei haldið leyndu
Svo bíða mun rólegur svo lengi sem henni líst

Því hún er jafnfalleg og fegurstu stjörnurnar björtu
Og fannhvítur snjór má sín lítils ef hún er þar nær
Veröld mín ilmar af alsæld er slá okkar hjörtu
Ég elska\' hana helmingi meira í dag en í gær ]



[ Ég stend fyrir framan þig 

Þú sérð mig ekki

Ég horfi í augun á þér

Þú horfir í gegnum mín

Tárin mín falla á öxl þína

Þú finnur ekki fyrir þeim

Ég kalla til þín

Þú heyrir ekki í mér ]



[ Hvernig getur þú skipt mig öllu og engu máli á sama tíma?

Hvernig getur þú verið það eina sem ég vil og það eina sem ég vil ekki?

Hvernig get ég elskað þig en samt hatað þig?

Ég get ekki lifað án þín og ég get ekki lifað með þér

Þú skiptir mig öllu og engu máli ]



[ Bláu, stóru, fallegu augun þín.

Augun sem ég bjóst við að sjá þegar ég horfði í augu barna minna

Augun sem horfðu á mig með eintómri ást og virðingu

Augun sem fylltust af tárum þegar ég fór ]



[ Hvað er ást án þín?

Hvað er ást ef ég elska þig ekki? Ef þú elskar mig ekki?

Það er ekki til ást eins og okkar var

Engin mun elska eins og við

Okkar ást var ekki bara ást

Hún var ástin sem ég hélt að væri ekki til ]



[ Ég sá þig ekki dögum saman,

en ég vissi að það væri stutt þar til ég sæi þig aftur

Svo ég saknaði þín ekki

Ég sá þig áðan, en ég sé þig kannski ekki aftur

Nú sakna ég þín meira en ég hef nokkurn tíman gert! ]



[ Hvert fórstu hamingja? 

Ég var svo viss um að ég hefði þig í hendi mér! 

En ég hélt þér of fast og þú rannst burt á milli fingra minna.

Og eftir sit ég...

með tóman lófann. ]



[ Blessuð jólin börnum lýsa
björt og skær um vetrarnótt
Jólastjarnan veginn vísar
verður brátt í hugum rótt.

Hátt við syngjum sálm um jólin
sefast hugur enn á ný
Hrífumst öll um heimsins bólin
hjartagæskan birtist hlý.

Nú mun aftur birtast bráðum
bjarmi ljóss á himni hátt
Okkar ósk er öll við þráðum
ekkert leika mun oss grátt.

Líður mynd að ljúfum drengi
er lagður var í jötu lágt
Lifnar stundin logar lengi
um líf með Kristi syngjum dátt.

Kveðjum drunga og daufan huga
dveljum lengi vinum hjá
Æsku minnumst, ekkert bugar
öll við gleðjumst jólum á. ]



[ Steininn er grár
Steinninn er leiður
Þegar steinnin er leiður þá er hann grár

Steinninn er blár
Steininum er kalt
Þegar steininum er kalt þá er hann blár

Steinninn er grænn
Steinninn er veikur
Þegar er steinninn er veikur þá er hann grænn

Steinninn er svartur
Steinninn er þunglyndur
Þegar steinninn er þunglyndur þá er hann svartur

Steinninn er rauður
Steinninn er reiður
Þegar steinninn er reiður þá er hann rauður

Steinninn er gulur
Steinninn er glaður
Þegar steinninn er glaður þá er hann gulur

Steinninn er hvítur
Steininum er flökurt
Þegar steinninn er hvítur þá er honum flökurt

Steinninn er fjólublár
Steinninn er fínn
Þegar steinninn er fínn þá er  hann fjólublár

Steinninn er gullitaður
Steinninn er elskaður
Þegar steinninn er elskaður þá er hann gullitaður

Steinninn er silvurlitaður
Steinninn er hataður
Þegar steinninn er hataður þá er hann silvurlitaður


Steinninn er appelsínugulur
Steinninn er svangur
Þegar steinnninn er svangur borðar hann þig

Steinninn er bleikur
Steinninn er manneskja
Steinninn er alveg eins og ég og þú ]



[ Hann var gott efni í óreglumann
og átti í glímu við að koma lífi í lag.
Mottóið var að geyma ei vínsopann,
væri möguleiki að drekka hann í dag. ]



[ Sú hefur margan varginn að velli lagt
er vildi taka stórar sagnir heim
og spilagenin slungin til afkomenda lagt
en snilldartaktar bregðast ei hjá þeim. ]



[ Finnbogi talar tungum
og tekur í nefið af list.
Dáður af dömunum ungum
dansar hann rokk og tvist. ]



[ Yngissveinn í auðnuleit
oft má falsvon kenna,
er fögur gerast fyrirheit
í faðmi villtra kvenna. ]



[ Svanhildur hlær öldungis ær,
aldur sinn vel hún ber.
Hún er oss félögum öllum kær,
einkannlega þó mér. ]



[ Geirlaug mín geimin tekur
með geislandi kæti á brá.
Gróði alltaf gleðina vekur,
gremjan er þess sem að lá. ]



[ Vilný er dýrindis dama
og dugandi briddsinum í,
svo fögur að fáum er sama,
frjálsleg og undur hlý. ]



[ Katla er ei kona með læti
er kem ég og fæ mér sæti,
kemur kaffisopinn,
kætir dropinn,
við lofum öll hennar ágæti. ]



[ Anna Jenný er hér yndæl og flott,
auðvelt er hana að plaga,
því ekki virðist gera henni gott,
að glápa á spikfeita maga. ]



[ ég er sannfærður
um að sannleikurinn
hafi komið fram
 
í svörum mínum

ég vona að 
kennarinn
sannfærist líka. ]



[ Möndlubjarmin í brosinu þínu
bræðir mig  hægt
Tónninn í röddinni titrar
tár í augum glitrar
hláturinn tónverk 
með gylltum nótum. Nætur
af dansandi hlátri í fjarska. ]



[ Hatrammar deilur
helgihald ekki bæta
því fátt er í raun

rammara en forneskjan
rammara en forneskjan ]



[ Mig vantaði ekki sorgina
einu sinni eða tvisvar var nóg
en það var allt hégómafullt
áður en ég vissi var ég dofin

En eitthvað gerðist inn í mér
þegar ég var með þér
hjartað mitt bráðnar á jörðinni
fann eitthvað satt
allir i kringum, horfðu og töldu
mig verða ruglaða

En mér er sama hvað þau segja
ég elska þig
þau vita ekki sannleikann
hjartað mitt blómstrar
hvert skipti er ég sé þig

Reyni að hlusta ekki
en þau tala svo hátt
þau reyna að láta mig efast
en þau reyna að láta mig ekki falla.

Ekkert er betra
en að eyða tímanum með þér
og öll þessi efasemd
hverfur er þú heldur mér fast

Hjartað mitt brotnar
mig blæðir út um allt
þau reyna að fylla mig af efa
en þau vita ekki
að ég elska þig ]



[ Ég ætla að fá mér kærasta

sem allra, allra fyrst

og ekki verður vandi að finna ha-ann.

Því vélmenni ég kaupi sem ég leik mér við af lyst 

og í leikhús bæði og bíó munum fa-ra.

Svo duflum við og dönsum alveg fram á rauða nótt

og dútlum smá við \'hitt\' af firna 
þrótti...


En svo þegar hann er búinn, þá býtta ég honum út,

því bara fjör er það að standa í svona stússi. ]



[ Hrímþurs grár við heimskautsbaug
heldur fast í öll sín völd.
Halda spenntri hverri taug
harðir vetur, sumur köld.

Eldþurs löngum leggur á 
lítinn gróður þunga raun.
Á hann fellur aska grá
eftir fylgir kolsvart hraun.

Ísland, þér er ósköp kalt.
Utanlands er blærinn hlýr.
Þar er ekki svona svalt
sandbyljir og veðragnýr.

Útlent gull í grænum skóg
gildi eflaust hefur sitt.
Aldrei breytist þetta þó:
Þú ert eina landið mitt. ]



[ Það er eitthvað við tilverunna
það er eitthvað eins og vaxandi tré
það er eitthvað sem vekur mig á morgnanna
Það er eitthvað, sem sýnir sig
en sést ekki
það er eitthvað er blæs lífi í mig
það er eitthvað eins og fiðrildi
það er eitthvað við mig
þetta eitthvað ert þú ]



[ Sigga hefur gengið gæfuveg
og glímt á lífsins þingum,
einstök kona og yndisleg,
ótal skreytt með hringum.

Oft hún gerir grín við mig,
getur þess, ég hafi léttst.
Ég hefði viljað þekkja þig
þegar þú varst og hést.

Kæra kveðju og þakkargjörð,
krota ég á blað til þín hér,
hamingjan megi halda vörð
og hanga í skottinu á þér. ]



[ Það er um lífið sjálft að segja
og sýnist ei gott um að þegja,
að í föðmum munaðarmeyja,
menn vilja helst lifa og deyja. ]



[ Guðrún er sem glitrandi ljós,
við götu þegar dagsbirtan hopar
og það eru eins og draumar í dós,
er drukknir eru með henni kaffisopar. ]



[ Sigríði fríska sá ég hér,
sú er ekki í geimið treg.
Sótti kaffi og sat hjá mér,
Sigga frænka er stórkostleg. ]



[ Rennur tár í koddann minn
í sinni þungur ekki
Vildi ég hefði vanga þinn
heitan sem ég þekki

Gott að láta tárin renna
í mjúka kotið hálsa þitt
Í huga mínum hugsanir brenna
þá þú huggar sinnið mitt ]



[ Á meðan ég gubba gærkvöldinu í klósettið
reynir nýr dagur að fá mig í leik, 
en hann veit ekki að á morgun 
fær hann sömu meðferð. ]



[ Það gerist stundum
að eyrun þín fara 
á undan í frímínútur.

Það er allt í lagi.

Það er verra
þegar þau týnast
úti á leikvelli. ]



[ Hver er þessi djöfuls  drungi

er  dregur úr mér allan mátt.

Og hver er hinn  þögli þungi

er þráfallt knýr á dyrnar hátt.

 

Ert það þú sem sorgir sefar 

en skilur eftir harmatár.

Líkt og þegar högg og hnefar 

kaldir rífa  blóðug sár.

 

Margir þekkja þennan efa

þú er stendur á sterkri grund

mundu æ  að Guð mun gefa

gullið ykkur með milda lund. ]



[ stjór snjókorn sem vagga hægt niður til jarðar

englakór uppi í skýjunum sem syngur heims um ból

eplakinnar,
ljóslukt

glampinn í augum þínum ]



[ Sumir elta það, 
lifa eftir tálsýninni um það,
hið fullkomna norm,  
en aðrir flýja það, hryllir við tilhugsuninni um að vera normal 

6 milljarðar manna
og engir tveir eins.
Er þá virkilega eitthvert 
norm?

Samt sem áður
eyðir fólk ævinni í að 
elta það, 
flýja það
án þess að fatta 
að það næsta sem það kemst því að vera normal og abnormal í senn,
er bara
og einungis það
að vera hamingjusamur ]



[ Að krækja í maka oft ei þykir grín
og erfið reynist mörgum þrautaglíma,
en trúir þú á ást við fyrstu sýn,
ættirðu að geta sparað mikinn tíma. ]



[ Ég sendi engil
á þinn fund
og bið hann að stoppa,
hjá þér um stund. ]



[ Ei þarf ég yfir væntingum að væla,
ég vildi í morgun yrkja tvö ljóð
og önnur vísan varð bull og þvæla,
en ég vil meina að hin sé nokkuð góð. ]



[ Helvíti með hjarta.
Himnaríki kalt,
ég er ekki að kvarta
en í paradís er svart ]



[ Ég átti ást,
ég átti þig.
Þú áttir margt,
þú áttir mig

Svo þú fórst
þú vildir mig ei sjá
svo þú dóst
ég vildi ekkert fá

Ég ráfa ein
um dimman geim
og virðist ekki finna
leiðina heim. ]



[ Hún var lítil leikskólapía
með lélega mætingu
ég leit inn um skráargatið
og varð vitni að raðfullnægingu...
...hún var orðin átjan
átjan mánaða
og ég sagði við foreldrana
ég ætla að fá hana lánaða

Hann var grenjandi gaur
með hor alltaf vælandi
ég kýldi hann í nýrað
og nú er hann blóði ælandi...
...bara þriggja
þriggja ára gamall
ég hrinti honum úr rólu
svo í jörðina hann skall

Ég var tveggja ára tappi
tignarlegur, hún sá það
ég hjálpaði 15 ára fóstru minni
í fyrsta skipti að fá það...
...notaði hnefana báða...
..sýndi henni hverju ég hef yfir að ráða
ég afmeyjaði þessa fóstru
þó hún reyni að afmá´ða

Trúlega þau munu taka
þennan texta úr samhengi
að ég sé til í sætar stúlkur
og tæli litla drengi...
...ég tek þau úr mínu mengi
en slæ þó á létta strengi
ég held ég hefði það gott 
með gay BDSM mótorhjólagengi. ]



[ Sæll veri kæri Móri minn,
mikli öðlingsdrengurinn!
Póstinn allan þakka þinn,
það var meiri fengurinn! ]



[ Falinn ég fann
hinn  funheita eld.
Beið hann þar og brann
í brjóstinu um kveld.
Napurt var að nóttu
og nýfallin mjöll.
Þeir sáu mig og sóttu 
í snæþakta höll.

Sóttu mig og sýndu
silfur gull og fé.
Buðu mér og brýndu
að  bjargið  væri vé.
Kuldalegur hreimur
hvíslaði  þá.
Ást er annar heimur
er álfar ekki sjá. ]



[ Hommi, hóra, mella, tík,
hálfviti og belja.
Asni, auli, fífl og frík,
flyðra, sonur helja ]



[ ****** sleikti slím af dreng,
sló hann utan undir.
Skellti sér í þröngan þveng
og þrykkti í hann brundi. ]



[ æ minn kæri góði
léttum fæti stígur
nálgast mig í spori
ljós og hnarreistr maður ]



[ Við sátum við varðeldinn, þegjandi
myrkrið grúfandi okkur yfir
og sögnin um einhyrninganna,
landið, regnið
var okkur ljóslifandi í huga ]



[ it\'s so hard, oh so hard
and hurts so much
and I wish, yes I wish
my thoughts to you
could change a bit

but I know, oh I know
we can never meet
under tree, under stars
we just are not
ment to be ]



[ Aftur hefurðu sært mig.
Aftur hefurðu traðkað á tilfinningum mínum.
Aftur hefurðu gert það sem þú vilt gera án þess að taka tillit til mín.
Aftur segistu elska mig þrátt fyrir allt.
Aftur fyrirgef ég þér þrátt fyrir allt.
Aftur segist ég líka elska þig þrátt fyrir allt.
Hvað mun líða langur tími þar til að þú særir mig aftur? ]



[ Ég leitaði að manni sem að fengi augu mín til að tindra
Ég leitaði að manni sem að fengi augasteina mína til að stækka
Ég leitaði að manni sem að fengi varir mínar til að brosa
Ég leitaði að manni sem að fengi munn minn til að hlæja
Ég leitaði að manni sem að fengi hjarta mitt til að slá hraðar
Ég leitaði að manni sem að fengi fiðrildin í maga mínum til að fljúga
Ég leitaði að manni sem að fengi lendar mínar til að brenna
Ég leitaði að manni sem að fengi heila minn til að hugsa
Ég leitaði að manni sem að fengi gáfur mínar til að blómstra
Ég leitaði að manni sem að fengi mig til að elska á ný
Ég leitaði að manni sem að fengi mig að finnast ég lifandi aftur
Ég leitaði að manni sem að fengi mig til að hlakka til framtíðar
Ég leitaði að mann sem að fengi mig til að finnast ég elskuð aftur
Ég leitaði að manni sem sem að yrði besti vinur minn, 
faðir barnanna okkar, sálufélaginn minn
Ég fann hann þegar ég var búin að gefa upp vonina um að finna hann
Ég fann hann þegar ég var hætt að leita
Ég fann hann á ólíklegasta stað sem hugsast gat
Ég fann hann í ólíklegasta manni sem hugsast gat
Ég fann hann í þér
Þú ert ennþá þessi maður!
Er ég hætt að vera konan sem þú leitaðir að? ]



[ Ég hef gert það enn á ný
slæmir hlutir koma frá mér
lífið er farið fyrir bý
langar ekki að vera hér

Það sem ég gerði var ljótt
kúkurinn lengst upp á bak
lyktin yfirgnæfandi skjótt
skitan er komin upp á þak

Djöfull er ég ógeðslegur
set aldrei í mig gel
einnig er ég viðbjóðslegur
á skilið að frjósa í hel

Það sem ég gerði var
að ég tók lífið frá Nebba
póstkassinn er ennþá þar
en ég slökkti á Hebba ]



[ Draumurinn minn
hann vill fara inn
í huga minn.
Mig dreymir hann!

Minn litli draumur
hann er svo aumur.
Enn samt svo sætur.
Mér finnst eins og hann sé ætur

Minn litli draumur.
Hann er algjört klúður.
Hann breytist í martröð.
Ég vakna og vil ekki dreyma hann aftur!!!

Ég fer framm og niður
stigann.
Ég seigi mömmu frá draumnum.
Ég segi hvernig hann
byrjaði og hvernig hann endaði.
Allt endaði vel.
Og sagan endar hjá mér. ]



[ Vofir yfir vetur þungur,
víða er kalt í desember.
Grátin kona og gumi ungur
geta hvergi yljað sér.

Lýsir tunglsins ljósið skært -
lítil börn í hlýju dreyma.
Sumir aldrei sofa vært -
sumir eiga hvergi heima.

Dátt er sungið lag með ljóði,
ljóssins hátíð er við völd.
Mæðgin þegja þunnu hljóði.
Það er aðfangadagskvöld.

Góðu börnin gjafir fá;
Gítar! En sá sældarfengur!
Fátæk móðir ekkert á,
í örmum hennar kaldur drengur.

Fimbulkuldi, frostið meiðir
föla móður, lítið skinn.
Blíður maður barn sitt leiðir:
„Má bjóða ykkur tveimur inn?\"

Inni í hlýju ylja sér -
ást er til í þessu landi.
„Elsku vinur, þakka þér.
Þetta er sannur jólaandi.\" ]



[ silfur þræðir
svarta skotta
alla daga
natinn vinnur
gildru spinnur
bæta og laga
langur slóði
vætlar blóði
heima haga
spinnur, vefur
vakir, sefur
vefi gefur
allt sitt lif

undir orpið
amstur dags
björg í bú
bærir fluga
blóði fórnar
báðir vængir
bærast eigi
blóma milli
blika augu
litla stund
blóðfórnarlambið ]



[ Ég teygði mig í klósettrúlluna og áttaði mig þá á því að ég sat við eldhúsborðið. 
Ég lét þernuna þrífa upp sóðaganginn. ]



[ Eru allir menn hálfvitar sem pissa sitjandi eða er það bara ég og Þorgrímur? ]



[ Ef maður yrði að svampþvo saman einn trúarleiðtoga og einn homma í freyðibaði - hverjir yrðu fyrir valinu? ]



[ ... að vera heimsk og ljót ef maður ætlar sér langt í kvennapólitík. ]



[ ...hvað fólk er alltaf fljótt að fara þegar að afi drepst berrassaður í fermingarveislum...

...ætli það sé lyktin sem myndast milli hans og leðursófans? ]



[ Er ekki tímabært að Hallgrímskirkjukór æfi upp lagið ,,Ef ég nenni\" og flytji það í jólamessunni klukkan sex? ]



[ Ég heimildir fyrir því að kirkjuþing hafi lagt fram svipaðan lista og vinir Gísla Marteins fyrir Eurovison - biskupinn á víst að koma orðum eins og kúkur, prump, feministar og trukkalessur fyrir í jólamessunni.

Ætli þetta verði ekki til að einhver hlusti loksins á messuna? ]



[ Snjótittlingur sníkir
en hyskið stelur
stelur 
það skoppar út 
með sólina

þögul við sitjum
sár af alþjóðavæðingu
við trítlum um tune-ið
tune-ið frá Apple
tune-ið frá MacDonalds
- ekkert athvarf bíður
okkur íslendinga
allt er tómur voði

og hyskið það stelur
stelur
það skoppar út 
með sólina

Undarlega Ísland
ekki lengur fyrir
mig og þig ]



[ Uppáhalds orðið mitt
veit ekki
en uppáhalds hluturinn 
MINN
ert  þú dauður

uppáhalds stellingin mín
veit ekki
enn uppáhalds testellið 
MITT
er brotið 

til að drepa þig ]



[ mitt fagra föðurland 
okkar dýra land
lang dýrast í heimi -
og því meir dýrmætt

þú þekkir hvorki 
sverð né blóð
enda þarf að flytja inn fólk
til að sjá um það 

þannig kom
öll grimmdin til þín
mitt fagra föðurland

manstu þegar þú 
varst svo langt frá
heimsin vígaslóð
við vorum frjáls
við ysta hafið?


En þetta getur breyst aftur
hver dagur þarf einungis að 
vera smá þraut

smá þraut, lítil dáð
svo ísland verði ei
öðrum þjóðum háð

hver vill rísa upp
fyrstur og endurtaka

,,Aldrei framar Ísland byggð
sé öðrum þjóðum háð!\" ]



[ Ó menn, hugið að ykkur!
Hvaða yfirlýsingu ber dimm haustnóttin?
Það vita þeir best sem vín þrá
þeir sem hafa sigrast af flöskunni
alltaf á heimleið
(en koma aldrei)
með heita og rjóða vanga
sólin dauð á biðstofu hversdagsins
grasið farið að anga
(flaskan dugar ekki endalaust)

Ó menn, hugið að ykkur!
Hvaða yfirlýsingu ber dimm haustnóttin?

Eitthvað sem okkur ber að gleyma ]



[ það verður bjartara og bjartara
og rithöfundar
trana sér í blöðin
þurralkarnir á INN-síðum blaðana
gera ÚT af við þig með blaðri
,,ég skal segja þér ævisögu mína
en ekki gefa mér sjúss \"

þjóðin hlustar 
og hlustar
og kinkar
og kinkar


og kinkar kolli



en aðeins ein óþrotleg þrá
þessi jól svo og önnur

að drekka sig í hel

kollu af bjór bræður
jólin byrja í dag ]



[ Mér finnst það voða fúlt
að fara út á land
og eyða tímanum
innan um illa lyktandi fólk
svo ólikt borgarbúum
að það gefur mér hroll

Skötuangan og fjandans fjöll
fljúga þar í gegnum eilíf kvöld
glittir ekki í glóru
ekkert nema eldur og ís
allt frosið og dautt
Satan og dauðar sálir ]



[ Monte Vessapoesia 
er mesta viðundur Italíu
guðlausar hraunbreiður  
sundlandi gjár
þetta einstaka eldfjall
er alltaf á túr 
kvikstrokurnar flæða 
eirðarlaust áfram
marka hlykkjóttan veg
sem endar í sólinni

fylgist með úr 
órafjarlægð ]



[ Gegnum penna minn sé ég glitta í stjörnur sem hafa  fengið sæti í gluggakistunni og innsiglað sólina
líkt og það sé fjandi nóg af morgundögum

,,Morgundagurinn verður sem þessi ekki sóa kvöldinu\"

Eins og skilningssljóir bjúrókratar æða stjörnurnar á milli húsa og boða öllum það sama

,,Morgundagurinn verður sem þessi ekki sóa kvöldinu\"

Þegar dagar lúra stjörnurnar í draumamóki. Við verðir hversdagsins göngum þá blind og haltrandi frá deginum.  Mundu að sparka í hann liggjandi. ]



[ Barmur minn 
er jafn stór og ... Ísland er lítið,
tuðaði sílikonbomban í samfellu. ]



[ Niður vanga lítið tár eitt læðist
líkt og þýður andvari eða þeyr
á stjörnunóttu fallegt barn eitt fæðist
en fátækt annað und stirndum himni deyr.

Lífið svona líður eins og gengur
og líkast til mun áfram halda um sinn
að eins manns dauði er annars brauð og fengur
og enginn hugsar neitt um haginn minn.

Í kalsaveðri allt kvarnast burt og hrynur
nú komið er að fararstund hjá mér
í jólasnjónum nötrar normansþinur
af nístingskulda kveð ég heiminn hér

og næðingurinn kveðju mína ber
- til þín. ]



[ Veðrið reikar óstöðugt um,
hér og hvar í skrítnum heimi.

Það klappar fallegu húsi, 
líkt og óvitinn, sem það er.

Lítur inn um gluggann;
sér ekkert!

Fyllist bræði!!!

Óveðrið bankar á gluggann og grætur;
heyrir ekkert nema sinn eigin ofsa.

Undir sænginni, undir þakinu
felur titturinn sig. ]



[ þú segir mig geðveika vera
þvílík endalaus vitleysa
þú hefur aldrei séð bak við þessi augu
þú segir að ég þurfi hjálp
en hvað veist þú um það
allir snappa einhverntímann
ég er geðveik
á þér ]



[ Sitt sýnist hverjum,
sólin mín,
dansandi á tánum
grasinu í

hún er ekki sest
en það er komin nótt
þið þekkið þetta öll,
það sefur enginn rótt
því það er eilífðar nón
hér á Fróni.

Vaknið allir bjartir 
drengir
vekið allar ástir 
stúlkur

verið tilbúin að elska
það er komið sumar

og hjartað blómstrar eins og rósin

augu barnanna ljóma,
söngur fuglanna hljómar
hátt
og lækurinn dansar dátt.

hefur þú upplifað sumar í paradís?

döggin hefur lækningarmátt
vaktu fram á rauða nátt
syngdu með sólinni
sem blessar þetta land.

sjáðu fossana mála
regnboga á kletta,
finndu sandinn milli tánna
og láttu þig detta
í grasið

sjórinn er blár

stingdu þér út í
sumarið bíður

hefur þú upplifað sumar í paradís? ]



[ Þegar þú fórst,
kvaddir þennan heim.
Varð mér það ljóst,
að eftir stóð ég ein.

Tómleiki birtist,
vonleysi og eymd.
Allt virtist,
í kringum mig gleymt.

Depurðin mér hélt,
og vildi ekki sleppa.
Ég gat ekkert gert,
eilífð sálarkreppa.

Ég mun alltaf bíða,
bíða eftir þér.
Tíminn mun líða,
ég alein með sjálfri mér.

Sorgin tók mig,
sagði að ég væri sín.
Þegar ég missti þig,
varð ég hennar - án þín. ]



[ Draumur í myrkri.
Ósk í draumi.
Koss í draumi.
Myrkur í ósk.

Svo rangt.
Svo gott.
Svo ósatt.

Tár í kodda.
Öskur í vindi.
Ást í tári.
Koddi í öskri.

Svo rétt.
Svo sárt.
Svo satt. ]



[ andi liðinna ára 
kom aftan að mér síðustu nótt 
laumaði sér niður um hálsmál mitt 

smaug 
inn á milli 
herðablaðanna 

hótaði að 
reyra mig niður 
og sýna mér 

svart - á hvítu - söguna alla 

* * * 

ég hrökk upp með andfælum 
málaði veggina 
myrkri 

setti svart 
utan um dýnuna 
blúnduofið bláfjólurökkur 
utan um sængina og svæfilinn 

og rétt áður en ég lagði aftur augun 
tók ég niður tunglið 

kæfði glóð stjarnanna 

dreypti loks bleki í hvítu augnanna 
til að tryggja að allt yrði 
örugglega 

almyrkvað ]



[ My audible tears  
      explode with a noise
     They echo to your eyes
where they mirror my heart ache ]



[ Af Hervöru minni hafði ei góða frétt,
að hún í tamningunni væri ekki létt.
Með kerruna ók ég á Fáskrúðsfjörð,
færið er nú skárra og hlánandi jörð.

Og upp á kerruna strax fór hún fús, 
fór svo hin ljúfasta á eftir mér í hús.
Þvílíkt er með þægð hennar og akt,
en því er hún reið sé á hana er lagt? ]



[ Closing in on me,
The shade of my soulless past,
Try to forget
But my heart’s beating way too fast.
I love you,
All these voices in my head.
You love me,
So why all those tears I need to shed?
Why do you hurt me?
How can you live with my mistakes,
Do you need me?
Cause without you
My whole heart begins to ache.
How can you miss me,
When I’m only one step away?
Don’t get me wrong,
I do want you to stay
How can I love you,
With all this pain you put me through?
I’ll never be strong enough,
But baby there’s only you. ]



[ Þjónn orðsins orti
á máli lands og ísa
sem áður gátu

rist freygáturnar á hol
en nú bráðna hljótt, án orðs ]



[ það er skrýtið að verða gamall
að sjá samferðamennina
smá týna tölunni
einn og einn
og sá getur átt sorgir að baki
sem eru sárari en orð fái lýst ]



[ Nú bráðum jólin birtast
í bjartri drottins dýrð.
Um hátíð englar hittast
í helgri næturkyrrð.
Í söngvum þeirra  segir
að sonur Guðs sé  hér.
Þótt hjálp þú enga eygir
er andi hans hjá  þér.

Að bræðrum gefum gætur
og gleymdum þetta kvöld.
Og ástinni er grætur
á bak við gluggatjöld.
Þeir blessi brá er vakir
börn og móður tár.
Við treystum að þú takir
tregann burt og sár. ]



[ ég er farinn að hlakka til jólanna
ekkert síður en litlu börnin
er bíða spennt 
eftir að fá að opna pakkana sína

að sjá dæturnar mínar yndislegu
tengdadótturina í engilsmynd
efnilegu afadrengina
tengdasoninn prúða með góðu genin

og strákaormana mína 
ekki rassgat verri en fleiri frábærir
sem ætla að blanda geði á Akureyri
í hópi vina og vandamanna ]



[ \"amma er svo gömul 
að hún ætti best heima
á safni!\" 

sagði unga stúlkan 
við föður sinn.

\"ekki ennþá, litla mín, 
ekki ennþá.\"

svaraði faðir hennar, 
fornleifafræðingurinn

og taldi dagana. ]



[ af moldu 
ertu komin

að fornleifum
munt þú verða ]



[ brotin krús
hárnæla úr tré
fín klæði
og
brosmildar haus-
kúpur

hér var greinilega partý! ]



[ hann óraði 
ekki fyrir því
að hann, 
einbúinn sem 
engan
þekkti
og engan hitti,

yrði síðar, 
löngu síðar,

heimsóttur af 
milljónum

liggjandi beinaber
í glerkassa ]



[ Nú reyna fáir að yrkja eins og Káinn,
enda vart lengur í móð.
Menn velja frekar að bulla út í bláinn
og búa til órímuð ljóð. ]



[ Hin ofur-epíska gas.
Hið ofur-snúandi iljandi.
Hinn ofur-ytri nári.

Djúpi ytri nári.
Djúpi feminíski.
Lækkandi hné. ]



[ Nú er vetur og orðið kalt.
Blómstrin eru löngu farin
en minning þeirra ekki.
Sólin felur sig bakvið skýin
þessa litlu stund sem að hún er.
Kuldinn nístir að tánum sem standa
framundan sænginni.
Ég dreg lappirnar að mér.
Glugginn sýnir snjókornin sem falla
sem falla svo ótt í desember.
Alveg eins og sprengjurnar falla
úr B-22 vélum stríðsherranna.
Við horfum á fögur jólaljósin
meðan bræður okkar horfa með hryllingi
á nágranna sína verða að dufti.
“Gleðileg jól” kveðum við í kór
meðan öskur barna og kvenna
óma annarstaðar vegna sprengnanna.
Maturinn er svo dýrlegur
við borðum og gleðjumst.
Rotturnar gleðjast annarsstaðar
vel grillað kjöt á þeirra borðum.
“Gleðileg jól, gleðileg jól” kveðum við
og gefum gjafir.
“Gleðileg jól” kveða kaupmennirnir
og telja peningana.
Gjafir okkar eru fínar og dýrar.
Gjafir bræðra okkar eru vesæld
hungur og sjúkdómar.
“Gleðileg jól allir saman” ]



[ Guðrún þú ert sem engill líkust,
er ég horfi á þig þá ég loga og skín.
Þú ert öllum kvenmannstöfrum ríkust,
svona góð svona elskuleg og fín.

Þú ert mín í öllu þessu veldi,
þessi völd sem báru okkur saman.
Gerði ég samning og sál mína seldi,
eða er það guð sem vill að við höfum það gaman. ]



[ Oft ég hugsa hver sé tilgangur okkar,
hvers vegna við séum hér.
Mér finnst lífið eins og nokkrir spilastokkar,
okkur raðað, síðan ruglað og svo allt í mél.

Af hverju erum við öll ekki ofsa happý,
það er alltaf hægt að láta sig vona.
Ég uppí loftið lít og drottinn kalla í,
guð ég hélt að þetta ætti ekki að vera svona.

Hvað uppskerum við svo er lífið tekur enda,
eftir vinnu, áhyggjur, ást og sorg.
Skal ég þér og öllum öðrum á benda,
þú færð inngöngu í drottins borg. ]



[ Þú ert sumar þú ert vetur,
hver sem er það sér.
Styrkur, trú, von og kærleikur,
ber þú með þér hvert sem er.

Ásjón þín fegurri finnst hvergi,
sólargeislar umlykja þig.
Þú ert ljós í næturhiminn geimnum,
þú ert stjarna alheimsins.

Þú ert móðir mín. ]



[ Þú ert vor, þú ert haust,
það er það sem ég sé.
Góðmennska í fyrirrúmi,
orð guðs þér að vopni.

Þú ert traustur, þú ert sannur,
uppréttur gengur beint til verks.
Stór þú ert í mínum augum,
en stærri í augum drottins.

Þú ert faðir minn. ]



[ Trítlandi, þrammandi, stígandi,
Fótspor mín í gegnum lífið.
Í örmum þér þá er ég svífandi,
Geng um á skýi hátt upp á himni.

Því í dimmum dal hef ég ráfað,
Er þú tógið gafst mér og dróst mig upp.
Inn í lífið, ljósið allt svo fágað,
Þú minn engill, þú minn guð. ]



[ Þú ert allt sem allir vildu eiga, 
Minn andardráttur kemur frá þér.
Ljósið sem líf mitt mun leiða,
Lífsneistinn handa mér.

Guðrún þú ert engill endurborin,
Sem leiðir mig um vondan heim.
Kennir mér réttu lífssporin,
Stíginn handa okkur, ekki þeim. ]



[ Hvenær sem er að degi sem nóttu,
ég mun hugsa um þig eða dreyma.
Alla þína daga ég bið þig njóttu,
því ég mun þér aldrei gleyma.

Vertu því ánægð, vertu í stuði,
farðu út á götu bara til að fríka.
Farðu með friði, farðu með guði,
og svolítið af hugsun minni líka. ]



[ Fögur orð ég ætla að rita,
svo að þú Guðrún fáir að vita.
Hvað mín þrá til þín er mikil, 
og hve vænt um þig mér þykir.

Fögur er hún með dökka lokka,
blá eru augun og með yndisþokka.
Aldrei áður hef ég séð slíka dís,
Og hana af öllum kvenmönnum kýs.

Guðrún þetta hjarta mitt logar,
líkaminn, andinn og hugur minn lofar.
Að vera þér trúr, stoð þín og stytta,
því þig ég mundi ekki afbera að missa.

Alveg er sama hvar ég mun vera,
alltaf skal ég ást þína í brjósti mér bera.
Kalla ég til þín er að kvölda tekur,
söknuðar tár niður kinnar mínar lekur.

Bið ég þig nú í þessum fáu ástarorðum,
að þú takir mig í faðm þér líkt og þú gerðir forðum.
Haldir mér fast og seigir að ég sé þinn,
þá á hverjum morgni ég mun kyssa þína kinn. ]



[ kæra sumar
vildi láta þig vita að ég svaf
aldrei hjá vorinu viljandi
hún lofaði mér yl sólarinnar
og ég trúði því 

en að öðru
hvað sérðu í fjandans haustinu

Kveðja 
vetur konungur ]



[ Ætíð hafa dömur elst við strumpa
og ei síður þeir við fljóð. 
Þeir sækja í að pumpa og pumpa,
en pústin þykja víst góð. ]



[ Þú reynir að bæta það sem er ónýtt,
reynir að sætta þig við sannleikann,
á meðan heimurinn er í rústi
gerir þú hann fagrann
með þínum töframátt.

Þú ert sá sem ég verð með í endanum.
Þú fyllir rafhlöðurnar mínar
en þegar þær eru tómar,
þarfnast ég þín einu sinni aftur.

Þú veist ekki um mína fortíð
og ég veit ekki mikið um mína framtíð
og kannski við förum of hratt
og kannski á þetta ekki eftir að endast.

En hvað segirðu um að taka áhættu?
Gá hvar við stöndum.
Sjá hvort við verðum sterk.

Taktu mig inn
einhverstaðar undir þitt skinn,
og þú verður að muna
ég kem alltaf aftur fyrir meira. ]



[ Lítilfjörlegar samræður
umræðuefnið búið
ekkert að tala um
orðtóm liggur í loftinu

Jæja sagði maðurinn
þegar hann hafði ekkert
gáfulegra að segja
þá var best að þegja ]



[ Öll myndum við kjósa
að stíga ekki útí kant eða lengra
stíga ekki á strik
fara ekki út af veginum vandrataða

einhverjir eru öðrum áttavilltari
og aðrir klofríða fjósröftum

án þess þó að brjóta gullna reglu
get ég sagt að manneskjan sem gagnrýndi mig fyrir sleggjudóma
sé veruleikafirrt sjálfumglatt kjánaprik
sem vill engum illt ef aðrir engu ráða

illt er fátt með öllu
og hlýtur hverju sinni byr að ráða ]



[ Afhverju eru ljóðin svo ruglingsleg hér?
Lengingar mála, og uppskrúfað hjóm?
Myndmálið bundið og orðin tóm.

Hvað eru skáldin að fela fyrir mér? ]



[ Velkomin Marta yfir Íslandsála,
alltaf er gaman að fá þig sjá.
Fyrir nýju ári nú fáum að skála,
í fríhafnarvíni er kaupirðu þá. ]



[ Ekki má ég grönnunum gleyma,
gleðileg megi, verða ykkar jól.
Ási er í ró og heldur sig heima,
hestanna gætir er fer ég á ról. 

Nú höldum við jólin á Akureyri,
ætla ég gleðin þar verði stór.
En síðar gætu fréttir orðið fleiri,
fengjum við okkur lítinn bjór. ]



[ Gunnar var stæltur og stóðmeri þeysti, 
á stóðréttardaginn, en sú var ei höst.
En Nonni minn Hervöru í klofinu kreisti,
sem kollhúfur lagði með hrekkjaköst. ]



[ Jólahátíðin át manna eykur,
enda mest borðaðar steikur.
Gæt að því verða ekki veikur,
varast það að ofát er ei leikur. ]



[ Komdu í leik
Leikum okkur
Látum sem ekkert skipti máli.

Feik itt
Till jú meik itt.

Komdu í leik
Leikum okkur
Látum sem allt skipti máli

Meik itt
Till jú feik itt.

Komdu í leik
Leikum okkur.
Látum sem sumt skipti máli.

mitt
..ekki þitt. ]



[ W
Wo
Won
Wong

M; Mr; Mr.;

Mr. Wong; Mr. Wong!!! ]



[ Meinvill í myrkrinu lá
breiddi sængina
upp fyrir höfuð.
Hugsaði um lifandi brunn,
mannkindir.
Frelsisins lindir,
Syndir.

Meinvill í myrkrinu lá
hlustaði eftir
fótataki jóla.
Hugsaði um englasöng,
himninum frá
Læðast létt á tá,
allelújá!

Meinvill í myrkrinu lá
reyndi að halda
augunum lokuðum.
Hugsaði um lávarði heims,
lýsandi ský.
Jólin koma á ný
-jibbí. ]



[ Að þér líki vísan, það rétt ég vona,
því ég tel betra að hafa hana svona.
En hin var auðvitað helvítis klúður,
höfum hana svona og ekkert múður. ]



[ bráðum steypast stressuð jólin
og sturtast yfir þreyttan lýð.
börnin kætast, blessuð fólin
búast ei við sinni tíð. ]



[ Þægileg þögnin 
á þorparans andvökunótt.
Slær frá sér
stelur sálarrótt.

Tóm hold
liggja hér.
Anda að sér
ryk og mold

Lútir í hné,
skottið milli lappa.
Gengur ekki
að ganga í svefni ]



[ Mætafríða meyja,
milda vetnisdís,
fröken orkufreyja
færðu\'oss paradís!

Legðu bönd og beisli
á bensíneyðslutröll
svo glaður sólargeisli
æ glampi á heiðskír fjöll.

Bættir verða bílar 
ef beitir kænsku þú.
Á þig öll þjóðin stílar
og þráir lausnir nú.

Snælands trausta snót
sniðug vertu\'og klár.
Nú vantar viðbrögð skjót
og vetni í þúsund ár. ]



[ Ást án efasemda
er hún til?
Ást án þín 
er hún til?

Hvað er ást
nema ofskynjanir
og geðveiki?
Ég er ástfanginn
ég er geðveikur

Er ég nógu góður fyrir þig?
Er ég nógu góður við þig?
Er ég of góður við þig?
Ert þú nógu góð fyrir mig?!

Ert þú haldin ástarofskynjunum líka?
eða er ég bara eins og þægilega brjóstahaldið þitt?

Spennan,
er hún okkar?
Framtíðin,
er hún okkar?
Framtíð án ástar,
er hún til?

Sársauki=ást.
Ást=sársauki?
Einn meiðir enginn mig.
Einn meiði ég engann.

Farðu.
Bless. ]



[ bruised by life
hurt myself
what\'s the way
out of my hell

now i know
where i\'ve been
closed the door
couldn\'t handle the light

still i miss the warmth
i need the light
can i get there
what\'s the way

tired of the fight
stuck being perfect
breaking the frame
that\'s crucifying me

overdosing on normal
lost in the woods
darkness surrounds
but still provides

cut myself shaving
because i wanted to
drove into a wall
because i had to

needed to break through ]



[ Vísa þér á bug ófæddum.
Eftirá eftirsjá.
Tilfinningum eytt.
Einn ég verð. ]



[ Á hverjum degi ég dæmi.
Reglulega jafnvel fordæmi.
En ef ég sný mér snögglega við,
átta ég mig á því 
að þarna er enginn
nema spegilmynd mín. ]



[ Hjá Laufeyju leikur allt í lyndi,
því litlu börnin eiga þar yndi
og allir vilja þangað í skyndi. ]



[ Dyrabjallan hringdi í Fjólugötunni
klukkan níu í morgun og Magga hrópaði
jólasveinarnir jólasveinarnir
pabbi komdu með myndavélina

hún sagði nafna að opna fyrir þeim
reif Hreiðar Loga upp úr draumheimunum
við hlupum til dyra af annarri hæð
og öll á brókunum

og þarna stóðu þeir á dyra tröppunum
í skrautlegum jólabúningunum
með stóra pakka
sem þeir réttu drengjunum

Magga bað þá að segja hvað þeir hétu
Bjúgnakrækir 
sagði mjóróma rödd
Kertasníkir sagði önnur miklu dýpri

Einar stattu hjá þeim sagði Magga 
við nafna og stillti sér upp með Hreiðar 
það kom blossi af nýju myndavélinni
sem Bjarni minn færði mér frá Amiríku ]



[ Hver hefur ekki lent í því
að vakna dauðþreyttur og óska þess að það sé frí.
Vita samt að í skólann þarf að mæta
og það ætlar mann ekkert að kæta.
Sitja svo hálfsofandi í tíma
og inni í loftlausri skólastofu híma.
Smitandi geispinn hvert sem maður lítur
og að geispa sjálfur að lokum maður hlýtur
Hundleiðast og sjálfum sér lofa
að fara beinustu leið heim eftir skóla að sofa! ]



[ Líkaminn þinn, og líka minn
mig langar í þinn, þú vilt fá minn
ekki ósnortinn, samt stórbrotinn
mínir fingur, vonast til að komast inn
strjúka svo blítt, ég lofa því
að þú opnir þig, svo gott að horfa í
augun þín, augun mín, týnast í
svífandi, andardráttur, svo lifandi
hvíslandi, syngjandi skynfæri
samlífið er yljandi, fingurnir stynjandi
taktur og hrynjandi, æsandi stígandi
lífsleikni, blíðleiki, fríðleiki
ég og þú, við erum tvíeyki ]



[ Mikið myrkur, lítill styrkur
hugur, óvirkur
lamaður piltur, sálartetur
sem kaldur vetur
skjólið óþekkt og flest í fýkur
gefast upp?.... þessu líkur
vonleysið, brostið stoðkerfið
tíminn líður í ofboði
offorsi, orkuleysi
veggurinn leggur mig
mér var stillt upp
shit, ég er viltur !
hjálp! ]



[ Siggi var heimakær rengla.
Lá mikið í rúminu og hékk yfir 
dánlóduðum bíómyndum.

Fór nær aldrei á vit ævintýranna, 
langaði það ekki: 
Nema kannski til Mæjorka.

En lífið, eins og það  nú er,
heimtar erfiðisvinnu af Sigga.

Hana hataði hann:

Þegar Siggi var að byggja skýjakljúfur,
missti hann hægri höndina 
í ömurlegu slysi.

Siggi mun því aldrei gleyma;
læknarnir saumuðu svartan arm 
 - það eina sem þeir áttu til á lager! -

á hvítan heimakæran skrokkinn. ]



[ Orðið 
stendur eitt
óvarið 
skotspónn
bannfært.

breytir um
merkingu 
eftir því
hver notar
það.

verðlagt,
gengisfellt
togað og
t ey g t.

Orðið 
sligast orðið
undir
þunganum
-níðþunganum. ]



[ \"Can\'t live with them, can\'t live without them\"

Fáránleg setning

Víst get ég lifað af án þeirra, hef gert það í 22 ár og get gert það í 22 ár til viðbótar.

Bölvaðir drullusokkar

Það snýst allt um þá, mér líður illa, ég gerði vitleysu, þú varst vond við mig!

Þvílíkir vælukjóar

Eins og engum geti liðið illa nema hann sé karlmaður! ]



[ Ég hef ákafa andstyggð
á þessu jólatré
það stendur þarna úr plasti

Þótt ég standi þarna,
einum metra frá
þá truflar lyktarleysið mig

Einu sinni þegar ég var lítil
komst ég í jólaskap
þegar ég fann grenilykt.

Það er búið að taka það frá mér
Þetta ógeðslega plastdrasl
stendur þarna, drekkhlaðið jólaskrauti.

Það er jólaskraut sem ætlað var lifandi trjám,
og hefur setið síðan ég man eftir mér,
á lifandi trjám.

Ef bara jólaskrautið væri ekki þarna
til þess að sefa huga minn
myndi ég kveikja í því.

En þá man ég,
að það myndi bara bráðna,
og eyðileggja gólfið. ]



[ ógnvænlega fallega fuglahræðustelpan mín

með gult hár í allar áttir
karamelluvarir
og spyrjandi augu

yfir okkur:
graskerstungl.

kannski 
við ættum að taka næsta flug með norninni á kústinum? ]



[ Heilsufarið var heldur bágt,
helst er að frétta af jólum.
Bölvuð flensan lagði oss lágt
og lúrðum við mest bólum. ]



[ Neminn skelfur, nálgast próf.
Nú er vandi á höndum.
Sjúkur hiti, svitakóf
Senn fer allt úr böndum.

Próflestur er strembið starf
sem Steindór þarf að drýgja.
Orkudrykki þamba þarf,
þreytu til að flýja.

Valda próf og vanlíðan,
verst eru íslensk fræði.
Lítið er ei lagt á mann -
logandi brjálæði.

Seint ég kemst á skýrlegt skrið,
skortir allan vilja.
Bækur sem mér býður við
berst ég við að skilja.

Sársauka í brjósti ber
berst ég fyrir næði.
Langtum meir þó leiðist mér
lífræn efnafræði. ]



[ kveður við
nýjan tón
völu spá

teikn á lofti
tregar heimtur
brestur von

segjast máttu
bréfa dýrin
héldu jól

bankanna  menn
þrútna, fitna
okur vaxta

glugga bréfin
lúgu gægjast
gul og rauð

samviskunnar
vonar lestir
löngu dauð

nú Rangerover
leikurinn er
game over

hlutabréfin
keypt og gefin
glitni og landsbanka ]



[ \"Hvernig er hún?\"
\"Hvernig er hver, ástin mín?\"
\"Hvernig er hún, konan sem þú sefur hjá?\"
\"Hvaða kona?\"
\"Þú veist vel hvaða konu ég er að tala um!\"

Lítur á hana.

\"Hún er ólýsanleg.\"
\"Ég vissi það!\"
\"Hún er stórkostleg og æðisleg. Einstaklega guðdómleg.\"
\"Hver er hún?\"

\"Tja, þú þekkir hana reyndar. Hugsanlega mjög vel.\"
\"Hver er hún!?\"

Lítur í augu hennar.

\"Ég er að horfa á hana.\" ]



[ Augu þín svo skær
  saklaus,mosagræn
  þau voru aldrei fýld
  Hann vildi engum ilt ]



[ ég horfði uppundir glasið
 þar sem hálfmáninn varð að fullu tungli
ég þambaði
vel það bragðaðist og batnaði skjótt
um stund ég sveif í tímanum
hvorki orð né vindar við mér gátu hreift
allt var svo uppljómað og tært
það þurfti löðrung til 

að ég áttaði mig á  
að ég væri maður

ég hrapaði í götuna og hljóp
ég komst hvergi ]



[ Tilraunin sem heitir Ísland
Hún tókst! Hún er blómið
Í miðju Atlantshafi
Sem elur kindur og menn ]



[ Unglings stúlka sem særir foreldra sína.
Kemur ekki heim á nóttunum, lætur ekki vita af sér.
Drekkur sig fulla og gleymir sér.
Lætur stráka notfæra sig.
Litla pabbastelpan í undirheiminum.
Um miðjar nætur vekur síminn foreldrana.
Djúp rödd tilkynnir þeim að dóttirin saklausa liggur meðvindingar laus í sjúkrarúmi.
Hræddu foreldrarnir með tárin í augunum fara til litlu stúlkuna sinna.
Horfa á hana grátbólgna með næringu í æð. ]



[ Hann sagðist elska hana,
Hún vildi ekki heyra það,
Hann vildi vera með henni,
Hún þorði ekki að horfa á hann,
Hann vildi hana svo mikið,
Hún var hædd um að hann notaði sig,
Hann varð sár, 
Hún tók ekki eftir því.
Hann kvaddi hana og hengdi sig,
Hún grét og sá það að hún elskaði hann en það var um seinan og nú kennir hún sér um dauða hans horfit á litla mynd af honum og getur ekki snert eða elskað. ]



[ Er dimma fer
og dökkir skuggar læðast
um stræti og torg  í desember.
Þá kólnar hér
menn vetrarfötum klæðast
drungi hvílir yfir hvar sem er.

Þá birtu finnum
djúpt í hjörtum vorum
og samúð öllum mönnum með.
Hvert öðru sinnum
hverjum óskum og vonum
og sameinumst við jólatréð. ]



[ Ég var svo ung, ég var forvitin.
vissi að stóru krakkarnir gerðu svona.
mér langaði að vera eins.
ég gat ekki beðið meir.

ég fann þig. og drakk þig.
fann hvernig víman helltist yfir mig.
Þar til ég gat ekki ráðið yfir mér.
Tárin runnu niður kinnar mínar. 

Ofurdrukkið fermingarbarn.
hvað hafði ég gert.
aldrei var aftur snúið.
Þú hertókst mig.

Hrædd er ég, þú stjórnar mér.
ég bíð eftir næstu flösku til að opna og klára.
deyja og gráta, hata og elska.
ég þarfnast þín öll kvöld. ]



[ Heimsóknir? Ullabjakk!

Helst ekki takk,
var svo dregið eylítið í land,

barnalegt orðaval 
þurfti að víkja.

Spurningin stóð eftir sem áður,
hékk skefld í loftinu.

Jólatré, stolt heimilismanna,
lítið og bústið,

urraði frekjulega, 
í einu af fjórum hornum stofunnar,
paranójt og pirrað.

Það var heilsusamlega grænt, 
fjarska fallegt og íburðamikið 
skraut hékk stolt utan á því.

Jólatréð vildi ekki sýna sig,
þó alveg til í að sjá aðra.

Manstu, hugsaði það 
lítillega með sjálfum sér. ]



[ Síðasta vígið er fallið
Það er engin von eftir
Samt rís sólin í austri
Samt er maður mettur
Samt kemur nýr dagur

Það er engin von lengur
Allar varnir eru brostnar
Samt laufgast trén
Samt brosir mær
Samt fer sem fer ]



[ Þú ert manneskjan sem fæddir mig,
En hugsaðir ekki um mig,
Fórst útá lífið og gleymdir mér
Þar til of seint, þá var ég farin frá þér.

Nú eru 16 ár liðin,
Varstu búin að gleyma mér?
Ég eignaðist nýtt líf.
Nýja fjölskildu, ætt og hverdagslíf
allt saman nýtt

Inní líf mitt, birtist þú á ný,
En alltof seint,
aðeins eins árs var ég tekin frá þér,
lífið hélt áfram og ég gleymdi þér.

Í dag er ég átján ára.
Og ræð yfir mér.
Þú skalt gleyma mér
Ég vil ekki vera skyld þér. ]



[ Hann kom í lygum
lifir í lygi
vefur sinn lygavef

Margir litlir vefir í hornum
skreyttir með þyrnóttum rósum
ljósakrónan óskýrari
vefurinn  þykknar yfir ljósinu
þar til að allt verður að lokum myrkvað
hann hefur framið enn eitt morðið
drepið sálina með lygavef ]



[ Þurr skítur skítur frá sér eigi, 
né skaðar,
nema vel ef að vera megi, 
væta til staðar. ]



[ Ég vaknaði á 21 öld
sú öld var mín fóstra
ég vaknaði úr dái margra alda

Ég kom í heiminn til að sigra
allt óréttlæti og allt böl
og ég kný á drottins dyr

Ég geng veginn til enda
mér er miskunnað fyrir allt
ég hrasa og spyr
geturu lánað mér fyrir sjúss ]



[ Tágrönn og horuð
situr og grætur
veit ekki hvert hún stefnir
né hvar hún mun enda

Situr ein, hugsandi um lífið
reynir að bæta sig
en getur það ekki
föst í eigin kvölum

Hægt og bítandi
verður hún að beini
reynir að bæta sig
áður en það er of seint

Því dagurinn í dag gæti verið

Sá seinasti ]



[ Hálkan er mjög varhugaverð,
varúðin betri en góð.
Hæfir best sá hraði í ferð,
er heldur réttri slóð. ]



[ Ég snýtti mér áðan í eldhúspappír og slumman hún minnti mig á þig, allar þínar grænu vonir og vötn. Ég kuðlaði draumum þínum saman og sturtaði ofan í klósettið hlæjandi. ]



[ Hringiða

gulir, rauðir, bláir og grænir litir mála svartan himinninn
nýtt ár
nýjar tíðir

hringiða

vetur, vor, sumar, haust

og tímarnir breytast
allt breytist

nema ég
sem sit og horfi á flugeldana
frá stofuglugganum
og ímynda mér að þeir beri með sér
nýja tíma

betri tíma
betra skaup

kampavínsflöskurnar tæmast
litirnir hverfa af himninum
ró leggst á borgina

kaffið er heitt í bollanum
ljósin slökkvast

hringiða

að ári liðnu
sit ég enn og stari í kaffibollann
og velti fyrir mér 
árinu sem leið
hvaða ár sem það nú var
og ég ímynda mér að í bollanum 
geti völva lesið framtíð mína

hringiða

nýir tímar
allt breytist

nema ég. ]



[ Ljós í myrkri.
Skjól í regni.
Bros í gegnum tárin.
Þú. ]



[ Fallið í ljúfa löð,
eftir erfiða nótt.

Regnið drap á dyr,
bauð sér inn,
þrátt fyrir mótbárur mínar
og undirskálar. ]



[ Ég horfi á þig í gegnum tárin.
Hvað getur grætt hjartasárin?
Ég reyndi að fá þig til að skilja
en þú virtist það ekki vilja.
Ég öskraði, æpti, grenjaði og grét.
Ég öllum illum látum lét. 
Ég ákvað þér allt að segja,
ég hefði betur átt að þegja.
Þú sagðir að ég hefði þig svikið
og ég fengi að fjúka fyrir vikið. ]



[ Bálköstur augna þinna
sem stundum ég í kveiki
á dimmum vetrardögum
svo sjái ég til.

Ljósið speglast af mér
líst þér á?

Í næfurþunnum nælonbuxum
gengur mér framhjá. ]



[ Hlýnar í veðrinu hlána svell
heimreiðin lagast skjótt.
Suðvestan og sunnan hvell
setti hér að í nótt.

Harnaði veðrið heldur skart,
hann snéri sér í norður
og þakplöturnar fóru á flakk,
því fengu ei haldið skorður.

En þessi kviðan er þotin hjá,
þekkiði nokkra smiði?
Illt er að hafa allt á tjá,
og ekkert af smíðaliði. ]



[ Þú ert mitt fagra fljóð
öll þín fegurð geislar.
Þú ert mér svo góð
og vanlíðan mína beislar.

Það er engin eins og þú
sem er sko alveg satt.
Ástæðan er til dæmis sú
að þú hefur mig alltaf glatt.

Það er alveg á hreinu
að ég dái þig mikið
Misstíg mig í fáeinu
en hef þig aldrei svikið.

Það er margt hægt að segja
sem fær að bíða betri tíma.
Nú ætla ég hætta og þegja
því ástin þú ert mín víma. ]



[ Ég hræðist það smá
að vita af þér úti á
Costa Del Sol.

Hræðist það að þú
kyssir einhvern 
spánverja í 
misskilningi og hafir
haldið að þetta hafi
verið ég.

Nei segi bara svona..... ]



[ Það að þú finnist 
þú ekki sæt
þykir mér jafn 
ótrúlegt og
að ég fari og
gangi um í Borat-sundbol
í Kringlunni. ]



[ Að sjá þig brosa
er eina sem ég þarf.
Það er einhverskonar
kassakvittun sem
sýnir að ég 
geri þér gott. ]



[ Ég var með 
hnút í maganum
marga daga eftir
það þegar þú 
skallaðir gluggakistuna
eina nóttina 
hjá mér.

Var viss um að 
allir hafi haldið 
að ég hafi lamið þig. ]



[ Þú verður alltaf 
aftur 7 ára
þegar þú reiðist í 
gamnislag

bítur í neðri vörina
og þykist geta
ráðið við mig. ]



[ Hef reynt lengi að 
gera aukaeintak
af bringu minni
fyrir þig

Bara fyrir þig til 
að klóra og strjúka þegar
við erum ekki saman
á nóttinni. ]



[ Hvað sem tímanum líður
þá veit að stúlka mín bíður.
Sá biðtími er erfiður en blíður
því brátt kemur hún Bjarnfríður. ]



[ Bara svo þú vitir
þá hef ég alltaf
séð eftir því að
nefna gömlu konuna
sem ég þykkist sjá
í horninu á herberginu
þegar við erum að fara sofa
og allt er dimmt.

Því innst inni er ég
að skíta á mig úr hræðslu. ]



[ Fögur er þessi Skagamær
fögur með yndisþokka.
Með fagurt dökkt sítt hár
með ólýsanlegan kynþokka.

Segir margt um mig
sem gott er að heyra.
Eyða því með henni tíma
til að fá að heyra meira. ]



[ Finnst það svo geðveikt fyndið
að stríða þér meðan þú sefur

það sem þú segir og gerir
meðan ég kítla og pota í þig. ]



[ Við erum í sama liði
berjast saman við allt.
Lútum aldrei í gras
og gerum flest blákalt.

Við eru í úrvalsdeild
erum númer eitt.
Jákvætt er það að enginn
getur því aldrei breytt.

Við skorum á allt og alla
gefum engu slæmu grið.
Gerum sko allt saman
enda erum við saman lið. ]



[ Við þykjum afskaplega fallegt par
og því verður skoekki neitað.
Ekkert er líkt því sem áður var
fellgasta par sem hefur deitað.

Tignarleg og hávaxinn við erum
brosmild með fallega greidd hár.
Von og gleði á herðum okkar berum
bæði núna og um ókomin ár.

Við erum það sem allir dýrka og dá,
erum öfunduð af fólki víða um heim.
Eftir okkur er kallað og öskrað “Vááá”
en við erum orðin vön köllunum þeim. ]



[ Hún er það róleg 
og ekki snobbuð eða
yfir sig aðra hafin
að ég má prumpa
eins og ég vil 
í kringum hana

na na na bú bú. ]



[ Jæja sólargeislinn minn
gott að þér líði vel.
Ég er manstu kærastinn þinn
og nafn mitt er Mikael. ]



[ Þú ert svo falleg
og kemur vel fram.
Sterk og bein í baki
aldrei stopp, aðeins áfram

Aldrei skal vont hljóta
heldur lífsins njóta.
Fyrir skal ég berjast
og við óvini þína berjast. ]



[ Ertu eitthvað slöpp
elsku ástin mín.
Beinverkur í löpp
ekki besta staðan þín

Þú þarft ekki gráta,
ég hjúkra þér heima.
Það gerir þig káta
og lætur þig gleyma. ]



[ Why can\'t only things be like they were
It’s not the same when I no longer can speak to you,
I may have changed but so have you
It’s like we\'re prisoners and we just can’t get free
It’s like we\'ve locked us up and thrown away the key
I see your smile the same old smile But then you take me down and make our feelings die.
I only see the shadow of the girl that I was before
Nothing real nothing anymore, I was living in a dream world
With you boy always by my side, you were everything to me
But now I’m only a girl
Alone in this world, You stood there so happy
I stood there alone and my heart was like stone
And then you saw my face
And I remember your eyes, Your face make me glad
Every time you smile I feel weak,
I hear you laughing, and it feel so good, What we see may not always be like what we thought
Love is strange and can change
How we feel about someone and what’s right
We can find or we can hide. I see you smiling 
But you aren’t smiling at me you smile at them
You look at me whiteout a sign
I hear you talking
My words go trough you I am talking to a wall, I know I can never be the one you need,
Your always acting could and show no signs of love But I feel every time you’re around 
some how You make me hold on to what it is we had
I don’t know what it is or what it is you do But the thing is like this 
I can’t leave you, I feel guilty
my words are empty. I never thought that the time and the distance
between us made us so much colder. If you ever need someone, 
sorry \'bout the things I\'ve done 
My life goes in reverse
If you ever change your mind, 
when the coldest days are gone
and the balance returns. I know it\'s my fault
It feels so cold, but I know it\'s something I deserve, 
I deserve to be dead
Talking about life, what it was and what it\'s going to be
Take my heart and take my soul I don’t need them anymore.

 -Katla sigurðardóttir. ]



[ When you fall I\'ll be there to ketch you, when your heart is broken i\'ll be there to help you billed it op again. It was you that help me trough the darkness so now I’m going to help you trough your sorrow. Fore you I’ll do anything. I would walk trough fire and run a cross the world just to be with you. When you smile you are making my day so wonderful. Pleas don\'t go, don\'t leave me hear on my own. I can\'t live with out you. You know I\'ll do anything just for you. Your cute laugh is there is the best music I cut ever think of. And when I\'m here in your arms it\'s like I’m in heaven, nobody can imagine how sweet it is just to watch you sleep at night, and every angel I’ll ever meet can never compeer to you. You are the sun, you are the world, and you are my everything. And if I die before you do I\'ll go to wait for you. Because of all the Friends I have ever met you are the one I won’t forget.

-Katla sigurðardóttir ]



[ Ég sofna ein.
Ég vakna ein.
Ég borða ein.
fer út ein.
kem heim ein.
Ég geri Allt ein.

Ég horfi á sjónvarpið ein.
Ég fer að versla ein. 
Ég hlusta á tónlist ein.
Ég fæ mér að borða ein.

Ég lifi lífinu ein.
Ég græt ein.
Ég deij ein.


-Katla sigurðardóttir ]



[ I\'m sorry for the times that I made you cry and for the times that I told you a lie and when I killed your dreams well I didn\'t mean to make you scream, but I got to say how I feel before I grow older, well you are like a stone hanging a round my neck you see I got to cut it loose before it breaks my back. I\'m sorry but I can’t change my ways you know I\'ve tried but I\'m still the same. Well I can carry the burden of pain because it isn’t the first time that a man goes insane. 

-Katla Sigurðardóttir ]



[ Hesthúsþakið þaut á loft 
en það var mikið feil. 
Því er ég að þenja kvoft 
og þér að senda meil. Einar

Kanntu ekki kæri vin
að koma með þrautaráð,
því mín eru bæði laus og lin
og léleg í bráð. Einar

Talað er um slæmar spár 
og sleppur varla lengi, 
að nudda hendur næsta ár, 
en ná sér í fríska drengi. ]



[ ég sá ögrandi glottið
rétt áður en hann sveiflaði sér yfir girðinguna 

með hattinn minn

eins og vel þjálfaður sirkusmaður
stóð hann kyrr í loftinu
eitt andartak

leit við

og lyfti hattbarðinu 
í kveðjuskyni ]



[ Ég sit hér í mannþrönginni,
samt er ég ein.
Ein, því ég á ekki samleið
ekki núna.

Sár, af því að ég ræð
ekki við aðstæðurnar
sem mér eru gefnar í hendur.
Kaldar hendur.

Þreytt á hávaðanum,
höfuðið að springa
af gömlu höfuðverk sem
lætur á sér kræla

...er ég ein? ]



[ Hnokki nokkur hýr á brá
hreinn og yndisfagur
á hurðina bankar hann handarsmár
og heitir nýársdagur ]



[ Fyrst rak hann Ondi í mig skörunginn.
Svo rak hún Balla í mig, ekki neitt.
Svo datt ég á rörgarminn.
Svo er ég svona og svo er ég veik. ]



[ Nú er ár á enda runnið
ennþá er komið nýtt.
Óska að verði í það spunnið,
yndislegt og hlýtt. ]



[ Bölvuð jól
reyndu að gabba mig
með hvítum snjó.
En ég læt ekki gabbast
eins og þessi neysluþjóð.
Hér er þó stundarró
í hálkublettinum
á meðan úr höfðinu á mér fossar
fallegur jólalitur. ]



[ Fullnægja,
nægjusemi.
Full varkár,
stíga skrefið.
Bullþarfir,
byrgja sýn. ]



[ Rétt hilla,
röng hilla.
Alltaf er pláss
fyrir gersemi. ]



[ Lífsleiðin torfær urð,
líður þó hratt.
Lífsleiðinn lokuð hurð,
ljósið senn kvatt. ]



[ Eitt er vaða í vísur dagsins,
í von um skáldamóð,
annað er vöndun verkalagsins
og vísan reynist góð. ]



[ Innilokaður
útlagi.
Innileg,
útilokuð. ]



[ Komum veislu kátri á fót,
kætumst, höfum gaman.
Í Úthlíðinni um áramót
ættin safnast saman.

Mörgum byrgir bjórinn sýn.
Blikar ölsins gára.
Margir drekka mikið vín
á mótum tveggja ára.

Gerum okkur glaðan dag
á gamlárs léttum kveldum.
Skaupið kemur skapi í lag,
svo skotið er upp eldum.

Gulur, rauður, grænn og blár
gerist himinn nátta.
Mót oss tekur tignarár;
2008.

Flestir fara að sofa seint,
þó sofa vært og dreyma.
Sumir hafa heitin strengt
sem hefðin er að gleyma. ]



[ Ljósastaurarnir standa keikir vaktina
staðráðnir í því að koma í veg fyrir slys. ]



[ Þau grétu, svo umkomulaus
og óttaslegin,
lítil börn á ókunnum stað.
Örvæntingarfullt ópið
í tárvotum augunum
náði ekki til okkar,
þau voru svo langt að komin
og ekki eins og Lúkas
með loðin eyru.





í október 2007
© allur réttur áskilinn höfundi ]



[ Fuglinn í búrinu
hann er bróðir minn.
Bundinn er í báða skó
bölvaður ræfillinn.
   Glöggt má sjá í auga hans
   að aldrei muni hann stíga dans
   sem hann heitast þráir þó,
því bundinn er í búrinu
í báða sína skó.




 2007
© allur réttur áskilinn höfundi ]



[ Logandi ást sína hefur þar hafið,
himninum játað, og örlög sín falið.
Ó, ef ég gæti í glóðina þeirra,
gengið. – Að eilífu dvalið.
- Sjáðu hve eldheitum unaði þrungin
ást þeirra er, og logandi geislunum bundin,
en veistu, áður en örskotið rennur,
    -úti er stundin –
Og þannig er alltaf með eldinn sem heitast 
af unaði brennur.



Júlí 2006
© allur réttur áskilinn höfundi ]



[ með söknuði horfi ég til löngu liðinna ára
en læt mig samt dreyma um að hefja gönguna þar að nýju
sem að hún endaði á óræðum vegamótum
og einmana stóð ég og horfði á eftir -henni-
og þegar hún leið eins og skuggi í skýlausan bláinn
mér skildist að ástin var líklega horfin og dáin.......




 
  2007
© allur réttur áskilinn höfundi ]



[ Úr forstofunni,
fylgdum við til grafar
saklausri ást, sem dó
í dimmum kjallara.


í september 2007
© allur réttur áskilinn höfundi ]



[ Þið kveiktuð ljós á lýðsins braut
þó liðu bæði sára þraut,
þið vöktuð mörgum von og trú
sem veikur lá við heljar brú.
Því verður æ, mín bænin blíð
að blessun Drottins alla tíð
ykkur þúsund fylgi föld
og friðsælt gefi ævikvöld.

”Í bljúgri bæn„ ég krýp á kné,
við krossins ykkar þunga tré,
og bið að loks sé linuð þraut
á langri þyrnum stráðri braut,
ég bið að nú sé gatan greið
að gæfan fylgi ykkar leið,
ég bið að skærast skíni sól
skaparans á Laufáss ból.

1996
© allur réttur áskilinn höfundi ]



[ Í dag skín sólin
sæl á hafið lygnt
og seiðir mig
er þráir skip
að sigla á gjöful mið

en þar sem ég
á ekki kvóta né krónur
að kaupa fyrir hafsins gull
þá verð ég víst 
að láta mig dreyma
að haldi heim 
með hlaðið að skammdekki skip. ]



[ Þessa nótt reikaði ég um rökkvað strætið,
ég rýndi í kalt myrkrið
í von um sjá ljósið í kaffihúsinu okkar,
en einhver hafði komið.

Ég sá hann í rústunum
leika að teningi með aðeins tveim hliðum
-lífi mínu og þínu-
þá hvarf mín gleði í myrkrið,
þú, sem vafðir hjarta mitt
himinblómum.

Hverju skiptir það annars
fyrst enginn kemur
til að anda að sér ilminum,
og miskunarlaus haustnóttin
hylur suðvesturloftið?

Ég veit ekki afhverju ég sit hérna enn
og stari yfir svartan sandinn.
Kannski eru það furðuljósin í fjöllunum
sem fanga huga minn,
ljósin sem þú horfir á um gluggann þinn,
ljósin sem við horfum bæði á
þaðan sem við finnum ekki hvort annað.
Í kvöld hætti ég að horfa
og fer í hina áttina.

Ég fer þaðan sem gleðin
mældi mér barmafullt
lífið af hamingju,
ég fer vegna þess
að á botninum
eru beiskar dreggjar sjálfs mín.


í september 2007
© allur réttur áskilinn höfundi ]



[ Nú farinn ertu mér frá 
Hvað geri ég þá ?
Þig hafa ég vil
Og segja mér til 

Nú verð ég að kveðja 
Fæ ekkert um það að velja 
Þú kvaddir mig með hlátri 
Það er ekki skrítið að ég gráti.

Í hjarta mér þú verður 
Þaðan aldrei hverfur
Ég minningu þína geymi
En aldrei gleymi.

elsku hjartans afi minn
Nú friðinn ég finn
Þá kveð ég þig um sinn 
Og kyssi þína kinn.
                         
 Höfundur. Ágústa Kristín Jónsdóttir  (barna barn) ]



[ Nú sefur þú rótt
Það er komin nótt
Þú sefur vært 
Það er mér kært 

Vertu mér hjá 
Lof mér að sjá 
Hvað á ég að gera 
Það er svo margt að bera 

Þó ég sé særð 
Þá friðinn þú færð 
Þreyttur þú varst  
Mörg árin þú barst . 

Ég elska þig afi 
Það er enginn vafi
Minning þín er 
Í hjarta mér.
           
Höfundur. Ágústa Kristín Jónsdóttir ]



[ Úti er veður kalt 
Enda líka vetur 
Þá getur verið svalt
Mér líkar sumar betur 

Þá skín sólin svo skært
Og blómin dafna
Úti er varla bært 
Nema án yfirhafna ]



[ Láttu mig vera.
Farðu burt.
Ég vil þér gleyma.
Þú reifst úr mér hjartað.
Eignaðir þér það,
lékst þér að því.
Ég reyndi að taka það til baka 
en þú neitaðir að skila því. ]



[ Ég skar úr mér hjartað
og gaf þér það í jólagjöf.
En þú sagðir að það væri ógeðslegt
og hentir því, ennþá innpökkuðu, í andlitið á mér. ]



[ Ég lýsi megnum viðbjóð á veslingum þeim,
er virða ekki dómana í öryrkjamálum.
Leiðréttingar koma ei nema að hálfu heim,
hjá helvítis ræfladóti með níðings sálum.

Ríkisstjórnir ætíð hafa að öryrkjunum sneitt,
alþýðu manna kúgað en hina ríku skeint.
Ekki borga nú endurgreiðslur fantarnir neitt,
en úrbætur smáar og látnar koma seint.

Kunna ei að skammast sín Krata-lufsu-grey?
Að kattarþvottapólitík vesalmennin stefna.
Kroppuðu í mannréttarbrot og kóruðu:,,ókey!”
Er komið var til stundanna loforðin að efna. ]



[ Sigurður setti stefnuna yfir hafið,

rétti fram passann,
flugmiðann,
settist í sætið sitt

og beið eftir kraftanna verki

\"Faðir vor!\"
grét barnsmóðir hans,
og glápti á Sigurð

álkulegan í bláa sætinu

IIIIIIIIiiiiiiiiiiijjjjjjjjjjjjjjj. K....KKK.....Kkk.....!
(Vélin hrapaði) ]



[ Blómi allra Íslandsmeyja
Afródítu miklu fegri,
öllu í heimi unaðslegri
í örmum þínum vil ég lifa og deyja.
Þar finn ég ei þó eldum spúi
efstu loft og brennisteini,
þar mun ekkert mér að meini
meðan þér ég ann og trúi.
        Nei, ekki er til í Íslands tungu
	orð sem getur nógu tjáð
	hve öll mín hugsun er þér háð,
	hve hjartað logar í brjósti ungu.



© allur réttur áskilinn höfundi ]



[ Öll jörð af gleði grætur
geislum sólar við,
og grösin fara á fætur
og faðma sólskinið.
- Mér finnst ég aldinn ungur
og aftur bregð á leik,
við leiftur frá liðnum tíma
ég lyfti mér á kreik.




© allur réttur áskilinn höfundi ]



[ Fyrir löngu á æskunnar unaðsríku dögum
engar voru sorgirnar en gleði um alla jörð.
Þá léku tvö í skóginum í ærslafullu yndi
og ekkert hugðu að myndi vinna gleði þeirra mein.
	En haustið kom í skóginn og skuggi þess var kaldur
	og skyggði dauðans fölva á hverja skógargrein.

Í skóginum hann reikar svo ráðvilltur og dapur
rændur því sem lífi hans var yndi og æðsta hnoss,
hann leitar þess svo ákaft sem útséð er að finni
og aldrei framar kemur í skóginn þeirra vor.
	Því haustsins svarta myrkur kvað upp dauðadóminn
	og dauðakvein hans nístir í hverri kletta skor.

En hún, sem hafði vafið lífið björtum ljóma
leikur enn á hörpu sinnar ómþýðu strengi,
lengi, lengi.



2006/2007
© allur réttur áskilinn höfundi ]



[ Sat ég við sæinn kalda
að sækja þar rósir til mín,
þá hvíslaði örgeðja alda
„einungis grín”
Spratt ég á fætur og hentist um hól
og heimleiðis gekk frá sænum,
og þar fór ég inn, sem ætlaði skjól,
á eftir mér læsti bænum.

	Ég sit þar í svarta myrkri
	og sýp mína beisku skál.



Í ágúst 2007
© allur réttur áskilinn höfundi ]



[ Einn situr greppur hjá garði
gamall og reikar í tíma
þegar að hamingjan hló við báðum
og hafði ekki þörf fyrir síma.
Þá var nú lífið leikur
létt var um grundirnar stigið,
en óskastundin sem aldrei var gripin
í aldanna skaut hefur hnigið.


2006
© allur réttur áskilinn höfundi ]



[ Í dag er ég dapur,
í dag hlýt ei frið,
í dag hefur heimurinn hrapað.
Að rækta mér rós
ég ræð ekki við
í garði sem týnt hef og tapað.





2007
© allur réttur áskilinn höfundi ]



[ Mér hefur lífið lagt
leið sem að getur ei breyst,
ég get ekki annað sagt
en allt sem þú veist.

Ef grafið er í gömlum mal
hvar gengnar stundir tifa,
æskuminning aldrei skal
aftur reyna að lifa.


© allur réttur áskilinn höfundi ]



[ Allt sem ég er 
Sérðu hér
Ég er bara ég
frasinn sem þú heyrir svo oft
Ég er bara frumefni, kannski bara loft
líka sál og andi
Líkami á þurru landi
Ung kona
Einmitt svona
Elska þann sem ég vil
Margt sem ég ekki skil
Fólk horfir á þig, 
Lítur svo á mig
Hugsandi hvað er að þér
Það horfir á það sem það sér
ástina svarta á hvítu
Á þessa mítu
Það sem enginn vill sjá
Stingur í augu þeirra þá
Þú og ég saman
Umrenningurinn og daman
Eins og ævintýri í 
Rómeó og júlía, það skilur ekkert í því.
“Hvað á myrkur skyllt með ljósi “
Það er sem ég að innan frjósi
“Hvernig á saman svart og hvítt”
Það þolir ekki að sjá eitthvað nýtt
Þeir sem ég hélt að elskuðu mig
Þeir hata þig
Þann eina sem ég í alvöru elska
Þeir telja sig vera mennska
Þröngsýni og fordómar rúmast í þeirra hjarta
Horfa á fólk, skilja á milli hvítra og svartra
Dæma líka alla hina, sem fyrir þá vinna
Þá munar ei um minna.
Setur sig á háan stall
Heimskinginn með sitt drullumall.
Ég er orðin þrætt á að þræta
Sannleikurinn mun þeim mæta
Ástin er heit 
Og það veit sá sem allt veit
Að jafnt hann elskar alla
Setur ekki fólk á stalla
Fólk skiptist ekki í gott og vont eftir húðlit
Eftir hjartalagi og í hvað það setur sitt vit
Eyðir það tímanum í pretti og svik
Safnar það peningum sem eyðir heimsins ryk
Telst það með nöðrum
Eða hjálpar það öðrum
Sýnir það kærleik þegar á reynir
Eða hatar það hina og því leynir
Er það hrætt
Fær það heiminn bætt
Það skiptir öllu hvernig fólk að innan er
Hvað það gerir þegar enginn sér
Fólkið sem ég taldi gott að innan hefur brugðist mér
Ég er ekki lengur hér
Farin, ég er, floginn á braut
Ætla að takast á við lífsins þraut
Ef fólk horfir bara á liti
Er það eigi góðst viti
Þessi heimur harður er
Litið illa á þann sem litilmagnan ver
Ég ætla að elska eins og ég vil
Þótt þú segir “ég ekki skil”
Ég er farin
Af ykkur á sálina barin
Bless pabbi, bless bróðir, bless mamma
Ég er þreytt á að þurfa ykkur að skamma
Þið skiljið ekki neitt, 
Því fær ekkert breytt
Veriðið sæl
Ég hlusta ekki á neitt væl
Fariðið nú í ykkar kirkjur
Bless bless blessi ykkur
Þessi Guð sem þið segið að fari í manngreinarálit
Eftir húðlit og kannski háralit
Nei það er ekki minn Guð
Ágreining trúarbragða um það hver Hann er
Nei hann í gegnum það sér
Minn Guð elskaði miskunnsama samverjann
Og hvern sinn samtíma mann
Minn Guð elskaði hóruna og sauruga fólkið
Sem enginn hafði trú á að yrði hólpið
Minn Guð hlustar á hjarta
Minn Guð gefur mér framtíð bjarta
Sama hvað þið segið 
Einn daginn í gröfinni þið þegið
Veriðið sæl
Ekkert skæl
Takk fyrir mig, Guð blessi þig. ]



[ Hvað vantar í heiminn daginn í dag ?
Það er allt búið að gerast..
En er það allt saman okkur í hag?
Það vantar að láta það berast..

Að láta það berast að heimurinn sofnar
Og það er okkar sök...
Sjónin okkar dofnar og dofnar
Við erum að missa á þessu tök.

Á þessari stundu er fólk að þjást
gráta,hræðast og veikjast.
Við viljum ekkert um það fást
Þetta verður að breytast.

Fólk sem drepur annað fólk
er það hluti af degi þínum ?
Að skjóta byssuskoti úr hólk
á móti vilja sínum.

Friður er það sem vantar
í heiminn handa þeim
Burtu þurfa allir fantar
Þá geta allir farið heim. ]



[ Feluleikurinn er þarfaþing

grét þátttakandi 
í myrkum salarkynnum

og kveikti þar með ljósin. ]



[ Fjörgamall maður 
 - lítt fjörlegur að sjá
situr á þungum steini 
í svartri fjöru að hausti til.

Sjórinn flæðir fram og til baka,

í takt við þungan, 
áhyggjufullan og reykfylltan,
andardráttinn.

Vindurinn, sú skapbráða skepna, 
blæs vinalega í fangið á honum,
sí og æ í sömu átt,
þvert á ferðir sjávar.

Sá fjörgamli ímyndar sér sjávarniðinn, 
heyrir hann ekki,

engu að síður 
eru eyrun með stærra móti. ]



[ we are the same color
still nothing happens
we look a like
still nothing happens
what is it
that is
wrong with us
my same-color friend? ]



[ Það er langt um liðið,
ég get ekki gleymt þér,
gaf þig frá mér, hvað var ég að hugsa,
það er málið, ég var ekki að hugsa.

Ég hugsa um þig hvern einasta dag,
fallegu augun þín og brosið þitt bjarta,
brosið það eina sem gat kætt mitt lífsnauða hjarta, þú veldur mér óróa, róa af ói sem ég vill ekki hafa.

Ég vill þig ekki, farðu í burtu, 
hugsunin um þig kremur mig, 
ég þarf þig ekki en samt er eins og ég geti ekki stjórnað því,
Ég er betur settur án þín. ]



[ Þín er fegurðin mitt er mál
mæta tengdó í Skálateigi.
Drottinn gerði þér góða sál
og geðslag er svíkur eigi. ]



[ Nú er rétt að fara að fá sér,
finna vil á mér hót.
Þær eru fjandi fáar hjá mér,
ferðirirnar á þorrablót.

Ég held ég reyni að hafa þá,
frekar tvo en einn
og viljir þú félagi Vodka í tá,
þá vertu ekki seinn. ]



[ líkamar okkar eru botnlausar tunnur

við hrúgum í þá rusli

en þeir standa það af sér

uns aldurinn færist yfir og

þeir gefa eftir, styttra komnir á sprettinum

 

líkamar okkar eru botnlausar tunnur

við föllum í stafi 

við föllum í faðma þeirra

hrökkvum ofan í hyldýpi einhvers konar tilfinninga

höfnum að lokum í svartholi einhverrar tunnu

þar sem enginn fær losað sig burt ]



[ Mikilfengleg óperusöngkona,
mjúk á líkama og sál,

stórkostleg í nánast alla staði!

tók að ókyrrast þegar 
lítið var eftir af hennar síðasta lagi.

Hún leit niður af háu svölunum,
á dáleidda áheyrendurna,

maginn tók hratt á rás,

leit því næst flóttalega  
á bratta stigann með myrkrinu:

Logandi lofhrædd. ]



[ Íklæddur svartri dúnúlpu,
þéttvaxinn og skeggjaður,

óminnugur,

saknar hann jakkanna sinna,
sérstaklega þeim grasgræna. ]



[ Hringur er brotinn, hringur trausts.
Svikula fjendi, þú byrgin mér bauðst.
Stakkst mig í hjartað, kvalarinnar naust.
Barðir á dyr, þú sál mína skaust. ]



[ Allan daginn
beið ég eftir að sjá
andlit þitt.

Þögnin  tómleikinn
hékk í loftinu
ekkert heyrðist
nema þrusk saknaðarins
þegar hann kom fram 
úr fylgsni sínu. ]



[ Vanhugsað oflæti,

stökk á gráan vegg,
sem vildi ekki víkja,
gat það reyndar ekki:

Af persónulegum ástæðum. ]



[ Mamma
Mamma er konan sem orðið 
\"hvundagshetja\" var búið til um

Og pabbi; 
Pabbi er töffari sem keyrir rallý 
og gengur í stuttbuxum allan ársins hring

Svo stjúpforeldrarnir 
Snillingarnir 
sem færðu mér þriðja og fjórða vinkil heimsins
Enda hefði heimurinn verið bölvaður vesalingur
svona í tvívídd til lengdar

Fyrst varð ég til 
Úr ástinni sem færðist úr þeim í mig
svo sá ég heiminn 
frá fjórum hornum hans

nú er ég 
ég 
sem betur fer
þökk sé þeim ]



[ Ég drap ljóð



Skrifaði það 
ýtti á 
                 \" Í lagi \"
og upp kom 
                 \" Gefa þarf ljóðinu nafn \"
púff

horfið ]



[ Við erum öll týpa

...með lífið í lúkunum
á lúkunum
á fingrum, úlnliðum, olnbogum, herðum
höfði, hnjám og tám

...með framtíð í snyrtilegum stöflum
og vel samanbrotna lífshamingju,

en eftir langan dag
er gott
að henda lífinu í hrúgu við rúmgaflinn
Ganga frá á morgun. ]



[ Sóttum Röst á Reyðarfjörð,
reyndist færðin góð.
Sýnist vel af Guði gjörð
og geta aukið hróð. ]



[ ég er vinstri skórinn
á örvhentri stúlku
seinasta skrefið ávallt
við það að eyðast upp ]



[ Lífið er erfitt.
Slæmir hlutir henda mig,
mjög reglulega. ]



[ Einu sinni voru brúnka, rauðka og ljóska að tala saman í vinnunni um hvað þær höfðu gert um helgina með eiginmönnum sínum. Brúnkan sagðist hafa farið út að borða og í bíó og svo farið snemma heim að sofa. ]



[ Tumi hoppaði útum gluggann og vinur hans Egill hringdi í lögguna. 
-Halló, enginn hoppaði útum gluggann!
-Já, og hvað með það?
-Halló! Heyriru ekki í mér? Enginn hoppaði útum gluggann!
-Já, ég heyrði í þér, og hvað með það? Ég má ekki vera að því að svara svona símaötum!
-Nei þú skilur ekki, enginn hoppaði útum gluggann!!!
-Heyrðu þetta er brot gegnum lögum. Ég get handtekið þig fyrir þetta! Hvað heitir þú?
-Haltu kjafti. ]



[ Nonni litli sem var bara 9 ára var á leiðinni til ömmu sinnar þegar rauður jeppi keyrði framhjá. Hann var nýfluttur í hverfið og þekkti engan nema foreldra sína og ömmu sína sem bjó rétt hjá. Það var orðið að vana hjá honum að heimsækja ömmu sína um þetta leyti, en þá var hann búinn að fara í bað og borða morgunmat. Heima hjá ömmu sinni mundi hann svo spila við hana bridds og borða nýbakaða kanilsnúða í anda ömmu gömlu, eða ömmu Möndu eins og hann kallaði hana. Þegar hann var nýfluttur í hverfið langaði hann mjög mikið að leika við hina krakkana í hverfinu, hann sá þá í boltaleik í sumarsólinni og vildi endilega kynnast þeim. Einu sinni hafði hann meira að segja tekið frumkvæðið og spurt hvort hann mætti vera með, krakkarnir sem hann talaði við leyfðu honum það en þegar hann steig inn á völlinn kom Tommi rauðhærði, stærsti krakkinn á leiksvæðinu. Tommi rauðhærði réð yfir hinum krökkunum og hann vildi alls ekki fá Nonna litla í hópinn. Tommi ýtti Nonna niður og hló að honum. Krakkarnir þorðu ekki að gera neitt og héldu áfram að spila. Nonni tók eftir því að ein af stelpunum horfði á hann með samúð og seinna komst hann að því að þessi stelpa hét Helga og honum fannst hún mjög sæt. Þau hittust oft á ganginum í blokkinni hans Nonna en hún bjó tveim hæðum fyrir neðan. Hann langaði að tala við hana en þorði það ekki. Þau horfðust alltaf í augu og Nonna langaði svo mikið að kyssa hana. Amma hans var vön að hressa hann við og hvetja hann til þess að láta þennan Tomma ekki vaða yfir sig. Hún sagði að ef hann vildi sigra hjarta Helgu ætti hann að sýna þessum Tomma hvar Davíð keypti ölið fyrir framan Helgu og kenna honum lexíu eitt skipti fyrir öll. Seinustu vikuna hafði Nonni mætt til ömmu sinnar og hún hafði kennt honum allt sem hún kunni í karate frá unglingsárum sínum svo að hann gæti barist við Tomma og í dag var seinasti kennslutíminn og dagur bardagans. Stór hnútur var í maganum á Nonna því aðeins örfáir tímar voru í það að hann ætti eftir að ögra Tomma rauðhærða, illkvittnislega feita Tomma rauðhærða. Þegar hann gekk inn í íbúð ömmu sinnar sem stóð opin sá hann ömmu sína liggja nakta á gólfinu. Það lak blóð úr öllum líkamsopum hennar og henni hafði verið kynferðislega nauðgað og barin til dauða. ]



[ Tístrar þarna titrandi mús,
teikna ég nú stökkvandi lús.
Hendi til hennar stórri krús,
þarna er mín litla bygging.

Hoppa ég ofan á fagran hest,
heiðin er rofin af stórri lest.
Puttinn minn hann pínandi sest,
hitti ég nú gamlan mann sem að predikar fyrir fólki um trúarmálefni.

Dauðinn er sá sem drýgir hór,
dansar þar heimskur og mjór.
Brosandi fallegi beiski sjór,
sýp ég nú á mínum drykk sem er gulgrænn á litinn og gerir mann kærulausann og graðann og hættulegan undir stýri og maður vaknar daginn eftir með hausverk.

Logar þarna bjart ljós,
líkt og ryðgað brennandi fjós.
Rennur og rofnar springandi dós,
uppsprettur falleg blóm sem eru tákn fyrir ást og er með vellyktandi rauðum blöðum á toppnum, grænum hörðum stöngli, grænum laufum og svona þyrnum sem stinga mann ef maður passar sig ekki. ]



[ Tveir tómatar voru að labba yfir götu þegar bíll kom og keyrði yfir annan þeirra. Útförin verður haldin á mánudaginn 19. nóvember kl. 14:00 í Landakotskirkju, að henni lokinni verður hann jarðaður í Grafarvogskirkjugarði og erfidrykkjan haldin að heimili hans á Bragagötu. Hann skilur eftir sig eiginkonu, börn, barnabörn og barnabarnabörn. ]



[ Enga á hann illsku til,
öllum er hann velviljaður
Hann er orðinn hér um bil
hálfrar aldar gamall maður.

Þótt hafir margt að minnast á
og marga klifið djúpa gjána
Þá eru hárin furðufá
sem farin eru að visna og grána.

Aldrei hafa hríð né él
hendur þínar fjötrum bundið.
Ævi lýsa einkar vel
internetið, svo og sundið.

Á botninn er nú öllu hvolft
og eru mínar niðurstöður
að efst í huga er mér stolt.
Enginn á sér betri föður. ]



[ Örlætið þekki ég eigindina besta,
þótt ýmsir fari þakkanna á mis.
En ágirndin vill auð mestan festa
og allar gjafir lítur hún sem slys. ]



[ Að allt sé í góðu er engin lygi,
ei er því mikið í fréttunum hér.
Mamma er í fríi, en bíll í biliríi,
og búð að járna Kjanveigu er. ]



[ Með því að flytja út á land
hægi ég á hraða mínum
gref stríðsöxi
baráttu upplýsingaöflunar,
tylli mér í sæti rólyndis
horfi á sveitalífið silast framhjá,
gefur mér hornauga
álítur mig utanaðkomandi aðskotahlut
sem þarfnast tilkomumikilla umbóta
eða einfaldlega að hrekja mig út
með heygöfflum, ljáum og kyndlum á lofti.

Með því að flýja úr hraðahelvítinu
þar sem hugsunin er trufluð,
lendi ég í samfélagi þar sem ekki er allt með felldu.
Kannski verð ég hrakinn aftur
eða tekst mér að kynnast púkum landsbyggðarinnar
og halda mér í rólegum straumi sældarlífsins?

Ég gríp vatnsfötuna og reyni að kæla mannskapinn. ]



[ Ég stend í miðju herberginu.
Ég horfi í allar áttir og sé alla,
en það virðist sem enginn sér mig.
Ég, sem stend í miðjunni.

Ég heyri óp til mín.
Aftur og aftur það kallar nafn mitt.
Ég dett í gólfið og hvísla;

Hér er ég herra minn,
hér er í þinn auðmjúki þjónn.
Hvað get ég gert þér til þóknunar?

Þú tekur utan um mig,
biður mig síðan mjúklega að standa upp.
Tilfinningin í maga mínum er skrítin.

Yfirvaldið er að tala við mig eins og því sé ekki sama um mig... ]



[ Hefurðu heyrt söguna um manninn sem dó? Já hún er sorgleg ekki satt herra gaur sem talar inn á skjáauglýsingar á stöð eitt þegar þessi frábæra tónlist spilast undir og ég get bara ekki staðist það að taka létt spor þegar ég heyri þau glamra í eyrunum mínum.

O.s.frv. ]



[ Hvert skipti sem þú lofar einhverju verndar engill loforðið,
Þú brýtur loforð þitt,
brýturu engil loforðana. ]



[ Vitnað hefi ég til vondra níðingssála,
vandlætt slæma Ríkisstjórn lon og don,
en gleður mig leggir þú gott allt til mála,
Guðbjartur ljúflingur Hannesson. ]



[ Þó að á móti blási
og öllu virðist lokið.
Hafðu bakið beint
en ekki bogið og hokið.

Þú ert þinn herra
sem hefur sínar þarfir.
Óvinir eru aumir
og ekki nógu djarfir.

Bíttu fast á jaxlinn
og horfðu fram á veginn.
Dagurinn í dag er sá
sem línan verður dreginn. ]



[ Kirkjuklukkur nú hringja,
pantað er pláss hjá Guði.
Erfið eru fráföll að kyngja
og söknuðurinn tekur mánuði.

Farinn er góður félagi,
farinn til feðra sinna.
Líf þitt þótti í lagi
en hann er nú á meðal dáinna.

Hann hvílir í friði og ró
enginn mun hann vekja.
Frá deginum sem hann dó
munum við sögu hans rekja. ]



[ Kynnti sig á kostunum,
kunni að virða herra
og menn höfðu góð orð um,
enginn sagði verra. ]



[ Taktu mig aftur 
í arm þinn sem ég elska.
Snertu mig einu sinni aftur
og mundu
það er engin sem mun elska þig meir.

Ekki fara þú veist það mun brjóta mitt hjarta.
Hún elskar þig ekki eins og ég geri.
Ég er sú sem mun verða eftir
þegar hún gengur i burtu
og þú veist ég mun standa hér kyrr.

Ég mun bíða eftir þér
hér í hjarta mínu.
Ég vil elska þig meira
en nokkur annar mun gera.
Treystu mér
og þú munt sjá 
leiðir okkar liggja saman.

Og einhvern vegin
okkar ást
mun finna leið
til að halda okkur hér saman. ]



[ Á hægri ferð
niður Bankastrætið
skaust óljós sorg
hraðar en hljóðið
léttari en fjöður
gegnum hugann,
í baksýnisspeglinum
þekkti ég strax
þessar ávölu mjaðmir. ]



[ Hugi fékk sér eina enn,
ástar drakk af seiði.
Kræfir eru kvennamenn,
er konur ber í veiði.

Kræfir eru kvennamenn,
kelur varla spottinn.
Var að fá sér eina enn,
ekki af baki dottinn. ]



[ lifandi málverk af söngvara
sem söng um lífið sitt

fannst það koma mér ekki við
svo ég kom mér í burtu

einhvernvegin fann þessi söngvari
leið til að elta mig
alla leið útí bíl ]



[ ég er maðurinn með ljáinn
ég geng hljóðlega um strætin
ég ætla að skera úr þér augun

ég ætla að skera úr þér augun
sitt í hvoru lagi
svo ætla ég að borða þau
steikt upp úr smjöri og salti ]



[ Galískur texti: Hugh Roberton
Enskur texti: Archibald MacDonald
Þýðing: Ragnar Böðvarsson

Komdu með, komdu með
brjótum tímans hörðu hlekki. 
Komdu með, komdu með
hvort sem gefur eða ekki.
Prýdda víðri breiðu blóma
okkar byggð ég aftur þekki.
Látum sönginn saman hljóma.
Komdu með, komdu með.

Þarna kvakar lóan létt
og við dönsum dátt af stað.
Höldum glöð og frjáls í ferð
er við þekkjum orðið það
hvernig bikað borgarstræti
oft við þreyttu hjarta hneit.
Okkur svo í fjarlægð fagnar
friðsæl heimasveit.

Ferskur blær við fjallsins rót
ilmur vors úr mýri og mó
söngur fugls á grænni grein
fjöruangan út við sjó.
Það er margt sem mjúkum rómi
stöðugt kallar okkur á.
Eftir för um hraun og hrjóstur
heim við munum ná.

Komdu með, komdu með
brjótum tímans hörðu hlekki. 
Komdu með, komdu með
hvort sem gefur eða ekki.
Prýdda víðri breiðu blóma
okkar byggð ég aftur þekki.
Látum sönginn saman hljóma.
Komdu með, komdu með. ]



[ ég vil ekki lifa áfram
sagði presturinn
og ók út í eilífðina ]



[ Its Sunday morning
I arrive home
with joy in my step.
The joy from
a wild night.
I sit at the Kitchen table,
keep a glass of milk
and a doughnut company
asking myself
the question
‘Should I take a shower now or when I wake up’

There is nothing wrong with
taking a shower in the middle of the night
but I usually don’t.

I am tired,
I am lazy,
I am drunk.
I hope she wont
smell her
when I sneak into bed. ]



[ Að faðma, að vera faðmaður.
Að kyssa, að vera kysstur.
Að elska, að vera elskaður.
Að særa, að vera særður. ]



[ Eitt sinn gaf vinur minn mér 
einn á kjammann
og ég skrifaði það
í sandinn

til þess að vindur
fyrirgefningarinnar
gætu blásið það burt

um daginn bjargaði svo vinur minn
mér frá drukknun  
og ég meitlaði það í steininn
svo enginn gæti eytt því
að hann bjargaði mér

nú skrifa ég vonbrigði mín
í sandinn
en hegg hamingju mína
í stein
og kem þannig jafnvægi
á lif mitt. ]



[ Hvar ertu núna.
Í hjarta mínu.
Í lófa þínum.

Kvöddumst aldrei.
Sé upp til þín.
Sérð niður til mín.

Mun ávallt þig elska,
langar til þín.
Síðustu stundu,
úr himnaríki kastað.

Kannski er ég
engill án vængja. ]



[ innantóm
vaknaði ég
og sofnaði aldrei aftur

innantóm
horfði ég út hafið
og hugsaði
um alla fallegu fiskana

innantóm
gekk ég í sjóinn
og flaut ]



[ Þessi kassi er bara hringur með horn.
Ekki segja að hann sé kassi.
Þetta er ekki kassi.

Allt er hringur, manstu ekki? 
Lífið er hringur, ég sagði þér það seinast. ]



[ Nótt í bænum og enginn tekur eftir tunglinu bara mínípilsunum. 
Tunglið er fullt. Ég tala um tunglið en Tunglið brann víst á Lækjargötu. Bjórinn flæðir ofan í klósettið og volgt hlandið verður súrt í glasinu. Karl sem hlær að einhverju og allir hlægja, en það var ekkert fyndið. Það er karl í tunglinu sem hlær ekki. Hann lítur niður og hristir hausinn en ég sé hann varla fyrir reyk. Ég labba til hans en enda í Ostahúsinu sem er lokað og skildi ekki neitt. Þá var einhver sem hvíslaði að mér að tunglið væri úr osti og mér brá. Ég leit upp en þá var orðið bjart. Veskið tómt og karlinn í tunglinu farinn til Ástralíu. ]



[ nakta eyrarún
læddu til mín leyndarmálum
um borgina,
ég hef ýmislegt í huga 
fyrir okkur.
Ég mun stjórna þér eins og faðir
og þú veist
ég er faðir allra þeirra
sem vilja eiga mig sem dóttur,
sem eyrarúnu. ]



[ Mig langar í þig,
ofan á mig.
Þar skaltu færast upp og niður,
þar til að enginn mun vera friður.

Því þá get ég ekki meira,
enda stunurnar hefuru fengið að heyra.
Veist þó að aftur kviknar bálið,
við gerum þetta aftur í fyrramálið. ]



[ Alkahólisti

Límir bara yfir viðvörunarljósin í mælaborðinu 
og keyri af stað.

Gæti keyrt til Akureyrar á gleðinni einni saman.

Hann er ekkert bilaður, hann finnur alltaf einhvern verri bíl á þjóðveginum.
Sem er verr á sig komin. Druslu.

Skrýtið hljóð í vélinni og höktandi gírkassinn. 
Kva´ með það. Hann er vel bónaður að utan og lúkkar vel. 
Aðrir sjá ekki höktið.

Þangað til að einn daginn bræðir hann úr sér. ]



[ Ég reyni að hlaupa á undan henni
en þegar hún nær mér
þá vil ég verða samferða henni.

Ég reyni að berjast við hana 
en þegar hún nær hálstaki á mér
þá leyfi ég henni að klára lotuna.

Ég reyni að fela mig fyrir henni
en þegar hún finnur mig
þá vil ég leika við hana.

Ég reyni að hata hana
en þegar hún læðist upp að mér
strýkur mig, og gælir við mig
þá vil ég elska hana.

Alltaf. Allstaðar.

Þangað til ég losa mig við hana. (og fer í merðferð.)
Fíknina. ]



[ þrúgandi þreyta án syfju. vonlaus vilji til svefns sem vill ekki koma. óseðjandi hungurleysi. ég reyki samt sígaretturnar mínar af vana og skyldurækni. ugglaust til að hafa eitthvað að gera. bara eitthvað. einhver sagði mér að drekka einn bjór - það væri góð hugmynd. ég gerði það til að láta þeim sem stakk upp á því líða betur. hann hélt hann væri að hjálpa og þarf á því að halda að halda. halda að hann hafi hjálpað. en ég er of niðursokkin í hugsanir sem í tómleika sínum eru fullar af engu. þetta tiltekna ekkert. allt snýst um ekkert og ekkert leiðir af því. í veskinu tvær samanbrotnar brostnar vonir. minjar um tilfinningar sem aldrei urðu. ást.

heimurinn, ég dey?

nei.

tilhugsunin um að láta stjórnast af tilfinningum þvert á öll skynsamleg rök er hálfu eða heilu verri en tilfinningarnar sjálfar. þess vegna hugsa ég um ekkert. ekkert hjálpar. ]



[ Er að reyna að ganga í gegnum vegg.
 Ætla að reyna það í n-ta sinn í dag. 
Lendi alltaf á honum, 
þrátt fyrir vísindalegar kenningar 
um að það sé ekki útilokað, 
að einn daginn komist ég í gegn. ]



[ Tár í augum mínum
ættu að vera vegna þakkar
fremur en dapurleika,  
því ég þekkti þig
ekki sem hluta af sögunni
heldur samlanda 

sem horfði upp á sama himinn   	
og sigldi yfir sama hafi
í örstuttum tíma á jörð
sem okkur var gefinn	 


Þú varst yndi, sterk og heit
grófst upp fræplöntu 
úr frosinni mold 
sem þakti hjarta mitt
og hlífðir henni  
þar til blómkrónur bárust

Í kulda á norðureyju
held ég fast í blómið 
þangað til himinninn opnast
einnig fyrir mér ]



[ Eitt sinn kunnu skáld vors lands að skrifa
og skópu ljóð um vora fósturjörð.
Engum dylst að doðrantarnir lifa,
sem Davíð orti um fagran Eyjafjörð.

Þeir ortu um fegurð fjalla og náttúruna
og fólk sem hrærðist um í gleði og sorg.
Þeir ortu um landsins tíðaranda og trúna
og Tómas orti um götur, stræti og torg.

Í guðsóttanum bitrir margir báðu
uns birti til - nú sól á himni skín!
Um Jesú Krist og Júdas margir kváðu,
en Jónas orti um ferðalokin sín.

En tíminn leið og kemur aldrei aftur,
því aldrei skrifa gömlu skáldin meir.
Máttur fylgdi kvæðum þeirra og kraftur,
nú kann ei neinn að yrkja eins og þeir. ]



[ Gengur niður strætið 
með átta krónur og gulan miða í frakkavasanum.
Kannski var hann rangur maður á réttum stað í tilverunni
eða réttur maður á röngum stað?

Kortleggur framtíðina.
Morgunmatur hjá mæðrastyrksnefnd
kvöldmatur bak við tíu ellefu, eða á Grund.

Janúar, maí, 
skiptir ekki máli. 
Allir dagar eins.

Hann lítur á björtu hliðarnar
hann þarf að minnsta kosti ekki 
að borga eignarskattinn. ]



[ Nú á hjólum stórum stíma,
staða milli hryssur fínar,
en fjórum löppum í fyrri tíma,
fornar tróðu leiðir sínar. ]



[ Hvað er svo glatt í veislu vina,
sem vín er lífgar hugans mál?
Við hefja skulum hátíðina,
hátt svo kveða söng og skál. ]



[ Ein í myrkrinu
stólasamkoman hefst
glugginn blæs
garðdýnur dansa
klukkan tikkar
myndirnar á veggjum flissa
hvað er að gerast??

er mig að dreyma?? ]



[ Gengur einn um ganganna
enginn lítur við honum,
enginn spyr hann að neinu
eins og hann sé ósýnilegur.
Allir flissa og pískra
honum er alveg sama.
Þau eru ekkert betri en hann. ]



[ Væri ég kerti
myndi ég kveikja í mér
væri ég vatn 
myndi ég drukkna
væri ég kaka
myndi ég vera borðuð
þetta er skrítið, en staðreynd! ]



[ Ég sit ein
það er farið að líða að kveldi.
Það fer hrollur um mig
mér er kalt
Ég leggst undir feld
ég ligg undir hlýjum feldi.
Ég hugsa um þig
ég elska þig afar heitt
ég hugsa um það
hvernig það er að eiga þig sem vin.
Ég hugsa um það hvað ég ann þér heitt.
Hvar ertu?
sé ég þig aftur?
ég hef ekki séð þig neitt
þykir það afar leitt.
Ást mín brennir yfir til þín
hugur minn beinist nú bara að þér
ég vona að þú hugsir til mín.
Ég vona að þú vitir hve heitt ég elska þig,
ég vona að þú farir bráðum að koma til mín. 
Ó ljúfur komdu fljótt, komdu fljótt. ]



[ Þú ert sá sem ég var með á fæðingardeild.
Þú ert sá sem ég var með í leikskóla.
Þú ert sá sem ég var með í skóla.
Þú ert sá sem ég vann með.
Þú ert sambýlismaðurinn minn.
Þú ert faðir barnanna minna.
Þú ert sá sem annast mig.
Þú ert sá sem ég missti.
Þú ert sá sem ég mun sakna sárt.
Þú ert sá sem ég mun aldrei gleyma. ]



[ hjartað þitt 
hamast ört
hjartað þitt 
er svo fagurt
hjartað þitt slær
það slær og slær
þangað til....það
stoppar.
þú ert farin
farin mér frá
ég mun alltaf muna eftir þér
ég mun sakna þín
hugsa til þín
hvert sem ég fer þú ert alltaf í huga mér.
Guð blessi þig. ]



[ Ég sit við hlið þér
þú heldur utan um mig
þú heldur á mér hita
ég hitna
sjóð hitna
ég sofna
líður tími..
ég vakna
þú ert farin
ég fer að leita
ég leita og leita
eftir smá tíma finn ég þig
í örmum annarrar konu
hvernig gastu þetta...??
KARLREMBUSVÍN!! ]



[ Litli bangsinn situr kyrr,
þú hefur átt að sjá hann fyrr.
því hann sætur er,
þegar hann í fangi mínu er. ]



[ Amma gamla situr og saumar
ruggar sér á stól fram og aftur
lítið lag hún raular
ruggar og ruggar, fram og aftur
fram og aftur.

Lítill einmana strákur
leikur sér
en allt í einu kemur stór snákur
litli strákurinn forðar sér.

Hættu að flokka
og farðu í sokka 
farðu síðan að rokka.

Úti er fuglasöngur,
bjartur og fallegur hann er.
Bændur fara í göngur,
þegar haustar fer.

Hér á landi er lítil borg
í þeirri borg er lítið torg
þar situr lítill strákur í ástarsorg.

Lítið barn rólar
til og frá, til og frá
framhjá einhver hjólar
barninu brá...

barnið dettur 
það fer að vola.
Á buxurnar kemur blettur
fótinn þarf að skola.

Sumarið kemur 
blómin vakna
skáldið semur
margt þarf maður að sakna.

fuglarnir syngja fyrir mig
blómin út springa
loks fæ ég að hitta þig.

í einu litlu húsi 
er lítil sál
þessi litla sál heitir Fúsi
Það dýrmætasta sem Fúsi á er lítil nál.

Með þessari nál saumar Fúsi
hann saumar fötin sín.
Hann er aleinn í þessu húsi
og saumar fötin sín.

Ég á stórann fíl 
hann leikur sér
að litlum bíl.

Hann vill vinur þinn vera
þó að hann sé fíll
þá hefur hann nóg að gera.

Vinningshafi 
er þessi.
Hann er alveg í kafi
og er alltaf í stressi.

Hér er hringur
sem ég dreg á þinn fingur.
Ég vona að hann fari þér nokkuð vel
ef hann dettur niður fer hann í mel. ]



[ Manstu eftir því þegar ég sá þig fyrst
og sagði við þig byrst:
\"hvað þykist þú vera að gera góði minn?\"
þegar barnið okkar rétti þér bangsann sinn
og spurði: \"af hverju er mamma reið?\"
og hverju svaraðir þú \"æ hún mamma þín er bara leið!\"
þú varst verulega mikill kjáni
minn klári og fallegi Stjáni.

Manstu eftir því þegar ég kyssti þig í fyrsta sinn.
Ég man eftir því þegar þú straukst um vangann minn.
Manstu eftir því þegar við höfðum fyrst mök.
Og ég eftir á þurfti að þrífa mörg lök.
Eftir þessi mök varð ég ófrísk eftir þig.
Við eignuðumst dóttur sem kúrði fast við mig.

Manstu eftir því þegar þú æptir á mig og ég á þig.
Barnið okkar var logandi hrætt
þetta fengum við aldrei bætt.
Barnið grét og grét
hvað átti ég að gera? ég eins og asni lét.

Manstu eftir því þegar þú komst og pakkaðir niður.
Loksins vissi ég að það yrði friður.
Þú skildir mig eftir, og fórst út í rokið.
Þessu var klárlega lokið. ]



[ Svona á þetta ekki að vera
rennandi tár.
Einhver er að hlera,
æ! nú er ég sár!

Ég elska að vera til!
það er æði!
en svo kemur ótrúlegt tímabil
þegar nýtt líf ég fæði.

Til hvers að gera öðrum lífið leitt
þú tapar bara á því!
það gagnar akkúrat ekki neitt
af hverju ekki að vera vinur á ný. ]



[ Ég geng um allt
en í kringum mig eru bara veggir
bara eintómir veggir
ég leita að þér 
hvar sem þú ert mun ég finna þig
og þú mig.

Ég geng í hringi
hvar sem ég er munt þú finna mig
ég veit að þú ert hér einhversstaðar.

Ég vona að ég eigi eftir að finna þig. fljótt.
En ég held að það verði erfitt því hér eru bara eintómir veggir. ]



[ Ást.
Ekki hægt að hugsa sér annað
ekki hægt annað en að dást.
En það er alveg bannað
að hætta að elska!
því að þá eyðileggur þú allt!

Endalaust vakna spurningar
um endalausar ástir
en stórkostlegt
að eiga þig sem ástvin. ]



[ Um allan bæ eru endalausar sölur
og syngjandi völur.
Ég með drykk í hendi
þú heldur á blómvendi.
Maður nokkur drekkur drykk sem heitir Toppur.
Ég meina \"en sá kroppur\" ]



[ Að hafa mök
ekki hægt að hugsa sér betra.
En að þrífa hundrað lök
ekki nógu gott.
Hvernig á að ná á þér tök?
ég veit það ekki
ég á enga sök
á því að vera þunguð
það er yðar sök. ]



[ Krakkar eru að tala
kennarar skammast 
þeir segja þeim að hætta að mala
í hópum krakkar safnast
og fara að baktala. ]



[ Endalaus bið
en þetta tilheyrir sið
þó að fólk reki á eftir manni
þá þarf maður ekkert að vera glanni.

Allsstaðar hljótt
ekkert heyrist
hlauptu fljótt
eitthvað hreyfist. ]



[ Um jólin er gaman að vera
betra er að gefa en að þiggja.
Jólasveinninn kemur með jólagjafir til að gefa.
Á meðan er heimilisfólk jólamatinn að tyggja.

Um áramótin gamla árið maður kveður
bæði synir og feður
skjóta upp flugeldum til að nýja árinu að fagna.
En gamla árinu munu allir sakna. ]



[ Ef ég væri
þig ég særi
en ef ég kæmi
væri ég með læri
ó minn kæri
það er tækifæri. ]



[ Nei, sjáðu þarna er api
æ hættu þessu gapi

Þarna er fín borðstofa
því skal ég lofa.

Hér er ég sjálf
sem líkist sko engum kálf.

Ekki bölva
þó að þarna sé tölva.

Ég á lítinn kött 
sem kann að tala
það er alveg út i hött
eina sem hann ekki kann er að mala
NEI! hann er byrjaður að mala. ]



[ Ef ég þig hitti
og liti niður fyrir mitti
og svo á bros þitt
kemur þú svo við brjóst mitt
ég kem við lim þinn
þú kyssir mig á kinn
þetta er æði.
Það vantar bara sæði
eftir hverju erum við að bíða
förum að ríða.
að sjá þig svitna
mér er farið að hitna
mer líður vel
en þér? ]



[ Sólin skein
á lítið bein.
Stúlkan var að vera sein
en hundurinn gerði engum mein.

Sólin skín
stelpan er fín
þetta er stelpan mín. ]



[ Ég vildi bara
láta þig vita að því að ég sakna þín
Ég vildi bara
láta þig vita að ég elska þig.
Ég vildi bara 
láta þig vita að ég vil vera í þínum faðmi
Ég vildi bara 
láta þig vita hve ég ann þeir heitt.
Ég vildi bara 
láta þig vita að ég er hér
Ég vildi bara 
segja þér að ég er alltaf til staðar
þegar þig vantar mig. ]



[ ÉG ER FASTUR Í EYÐIMÖRK

ÉG STEND Í SANDI UPP AÐ HNJÁM

ÞAR ER EKKERT AÐ SJÁ

ÞAR ER ENGAN AÐ SJÁ

ÉG ER FASTUR Í EYÐIMÖRK.


ÉG ER FASTUR Í EYÐIMÖRK

OG ÉG KALLA Á HJÁLP

EN ÓP MITT ÞAÐ DEYR

OG HVERFUR Í SANDINN

ÉG ER FASTUR Í EYÐIMÖRK.


ÉG ER FASTUR Í EYÐIMÖRK

OG ÉG BÍÐ EFTIR ÞVÍ

AÐ EINHVER MÉR HJÁLPI

VÍSI LEIÐINA BURT

ÉG ER FASTUR Í EYÐIMÖRK.

  
       ÞVÍ DAUÐINN VÍST KEMUR INNAN FRÁ
        
       OG DREYFIR SÉR RÓLEGA UM
     
       MEÐ BLÓÐI MUN BERAST

       ÞAÐ MÁ EKKI GERAST
 
       ÞVÍ LÍFIÐ ER ALLT SEM ÉG Á.


ÉG ER FASTUR Í EYÐIMÖRK. ]



[ Í tryllingslegum dansi
og við tálsýnir í höfði mér
Taktfast fyllist vellíðan 
í tónaflóði áhrifa

Með hamingju í hendi
hálslöng, þó með breiðan búk
hetjulega tekst á loft
í hugarflugi andskotans

Í dauðsmannslandi skaltu búa

Í vöku sem og draumi
á vængjum þöndum svíf ég um
velti vöngum yfir því 
hvort víman vari endalaust

Í bardaga við lífið 
botnlaust síki sekkur í
Breyting ei til batnaðar
á ballarhafi vímunnar

Í dauðsmannslandi skaltu búa

Og einn daginn það
að þú dýpra kemst ei einn 
að þú kemst ekki meir  
það dregur dilk á eftir sér
því nú dauðinn fylgir þér 
hann fylgir þér.

Í dauðsmannslandi skaltu búa.....

....einn ]



[ SÓLIN NÚ VARPAR SKUGGUM Á VEGGINN
OG ÉG SIT HÉR OG HUGSA UM ÞIG
ÞÚ FÓRST YFIR HAFIÐ ÞÚ FÓRST AFTUR HEIM
JÁ, ÞÚ FLAUGST BURT OG YFIRGAFST MIG

ÉG HORFI Í DRAUMI Á ÞIG HVERJA NÓTT
OG ÉG HELD MÉR Í FAÐMI ÞÉR
EN FLJÓTT ERTU FARIN ER VAKNA ÉG UPP
Í FAÐMI Á SJÁLFUM MÉR

VILDI ÉG SOFNA, EKKI VAKNA MEIR
SOFNA OG DREYMA UM ÞIG
DREYMA UM BROS ÞITT OG AUGUN ÞÍN
VIÐ HLIÐ ÞÉR ÞAR SÆI ÉG MIG

SÓLIN NÚ SKRIÐIN ER BURT BAK VIÐ SKÝIN
EN SÝNIN ÞÓ STENDUR Í STAÐ
KYNNI AÐ VERA EF KANNAÐ ÉG GÆTI
HVORT KÆMIST ÉG YFIR ÞAÐ

EF FÆRI ÉG SJÁLFUR Í FERÐ YFIR HAFIÐ
OG FENGI ÉG LITIÐ Á ÞIG
OG ÖÐRUM ÞÚ VÆRIR ÁKVEÐIN ÞAR
ANDSKOTINN ÞÁ HIRÐI MIG

VILDI ÉG SOFNA, EKKI VAKNA MEIR
SOFNA OG DREYMA UM ÞIG
DREYMA UM BROS ÞITT OG AUGUN ÞÍN
VIÐ HLIÐ ÞÉR ÞAR SÆI ÉG MIG

VIÐ HLIÐINA Á RÚMINU LIGGJA Í RÖÐ
RETTURNAR, PILLUR OG VÍN
EKKERT ANNAÐ SEM AUÐVELDAR MÉR 
AÐ KOMAST AFTUR TIL ÞÍN

VILDI ÉG SOFNA, EKKI VAKNA MEIR
SOFNA OG DREYMA UM ÞIG
DREYMA UM BROS ÞITT OG AUGUN ÞÍN 
VIÐ HLIÐ ÞÉR SÆI ÉG MIG

VILDI ÉG SOFNA EKKI VAKNA MEIR...... ]



[ I KNOW THE WIND IS BLOWING
BUT CANNOT FEEL IT IN MY HAIR
I KNOW THE SUN IS SHINING
BUT CANNOT FEEL IT IN MY FACE
I KNOW THE BIRD IS SINGING 
BUT CANNOT FEEL IT IN MY EARS
I KNOW MY GIRL IS LOVING 
BUT CANNOT FEEL IT IN MY HEART ]



[ Long time’s gone without a trace
we were lost in unknown maze
Never heard and never seen
though in my heart you’ve always been
there you’ll always have a special place

I’ve found you now and want to keep
you in my arms while you sleep
to make you calm, to make you ease
live our lifes with love and pease
and I know my feelings are so deep

Every night to God I pray
and every night I hear him say
not to worry for you and me
we were always ment to be
our love will grow from day to day ]



[ Í LAUTINNI UNDIR LAUFGUÐUM TRJÁNUM LÁGU ÞAU HLIÐ VIÐ HLIÐ MEÐ BROSTIN AUGU EN BROS Á VÖR BÆRÐU ÞAU HVORKI LEGG NÉ LIÐ ]



[ Oftast hefur unga fólkið ansi lítið að segja,
stökuorð á stangli og síðan bara ,,ókeyja!”

Skyldi ást þeirra allra gegnum útlitið liggja,
ég efast um það stórum og ei vil á byggja.

Leiðin að hjartanu liggur ljóst um magann,
láttu þinn ljúfling hafa snúð til að nag ‘ann. ]



[ Kínaveldið 

Kínverjar eru elstu og sérstæðustu minningarþjóða heims og 
hafa átt einkinnilegri feril en þær flestar.Ríki þeirra hefur staðið nokkurt lengri en ríki sem sögur hafa
farið af í 4000 ár og var orðið bæði voldugt og háþróað löngu fyrir daga Krists. 
Hann er ævagamalt land þar sem allt er tröllvaxið.
Vesturfjöll sem eru yfir 8000 metra há,
eru ásamt Himalajafjöllum hæstu fjöll heimsins. 
Í norðvestan landinu er einn lægsti blettur jarðarinnar,Túrfan-lægðinn sem liggur um 170 metra undir sjávarmálið. 
Um norðurhéruð landsins hlykkjast lengsta mannvirki í heimi - Kínamúrinn. 
Kínamúrinn eru 2400 kílómetra langur og var reistur fyrir meira en 2000 árum til a hefta ágang fólks frá gresjum Asíu.

******************************************
 
Einu sinni var stelpa sem heitir Hanyu Jiaocheng hún er 10 ára gömul á enga mömmu og pabba og var skyld eftir á siglingar skip hjá Kínverjum einmitt þegar þau ætluðu að sigla til Afríku en þau hættu við og vildu búa á sínu heimili og verjast útlendingum. 
Eftir það við norðurlandamærin var byggt lengsra mannvirki í heimi að verjast árásum úr þeirra átt út af því var Kínamúrinn byggt. 
Allir voru að hjálpa að byggja byggingunni líka Hanyu og þar hittir hún Shu Lianghe og giftust þegar hún var 14 þau lifu mjög hamingjusöm. 
EITT ÁR SÍÐAN 
Eina nótt heyrir öskur af barn sem heitir Comfucius og var fæddur á 28.septembers
nóttina en Hanyu var veik frá síðan 20.sept og deyrð eftir að hún fæðist Comfucius. 
Þessi kvöld var bæði gleði og sorg.
Faðir hans Shu Lianghe og var afkomandi aðalsætta sem missti
lönd sín og völd í Song-ríki og neyddist til að flytjast til Lu-ríkis.
Þetta var ekki óalgengur hlutur í Kínaveldi því hún skiptist upp í ótal smáríkja og
aðalsættir gátu misst öll lönd og völd á svipbrigði við pólitískum umbreytingum.
Þrátt fyrir fátæktina er nokkuð ljóst að Confucius hafi hlotið góða
menntun þrátt fyrir fátæktina þó ekkert er vitað um neina kennara.
Það var kannski ekki aðalatriðið því hann var vanur að segja að þar sem þrír menn fara
saman getur alltaf einhver lært eitthvað.
Skemmtilegt er samt að segja frá því að Confucius fékk aldrei nógu mikil laun í ráðuneytisstörfum
sínum til að lifa vel þannig að hann kenndi hliðsjónar hinu starfinu.
Löngu seinna þegar hann gafst upp á öllu stjórnmálarstússinu hélt hann áfram að kenna.
Hann var fyrsti maðurinn sem sögur fara af sem hafði ofan af fyrir sér einungis með
kennslu og því hefur hann gjarnan verið kallaður fyrsti kennarinn.
Ungur að árum, í kringum tvítugt, var hann minniháttar framkvæmdarstjóri af einhverju tagi í Lu-ríkinu.
Seinna meir náði hann að vinna sig upp sem dómsmálaráðherra (Justice Minister).
Á þessum tíma var talið að hann hafi hitt Laozi (Lao Tse), höfund Taoisma.
Samt eru engar staðfestar heimildir fyrir því.
Taoistar halda því fram að Confucius hafi ferðast til Zhou-ríkisins,
þar sem Laozi vann sem skjalarvörður í keisaralegu bókasafni Zhou-ríkis,
til þess að læra af honum. Í samtölum þeirra var sagt að Confucius hafi lært meira af Laozi en frá öllum bókum safnsins.
Ég er samt meira á þeim buxum að þeir hafi hirst þegar Laozi ferðaðist um ríkin að dreifa visku sinni og hafi Confucius komist á tal við hann í Lu-ríkinu. Hitt hljómar eins og Taoistar vilja láta Laozi, og þar af leiðandi Taosiman, líta gáfaðri og betri út.
Lu-ríkið var eitt ríkasta ríki Kína á meðan Confucius vann fyrir það og fannst honum það að hluta til vera hans kenningum um stjórnarfar að þakka. Stoppið í ráðherraembættinu var samt stutt því honum blöskraði stjórnarhættir Ji Huanzi forsætisráðherra og spillingu keisarans að hann sagði af sér og þá hóf margra ára flakk hans milli ríkja í norðurhluta Kína ásamt nokkrum lærisveinum. Markmiðið með því flakki var að fá ríkin til að taka upp stefnu sína. Þetta var ekki óalgengt að lærdómsmenn með ákveðnar skoðanir á pólitík ferðuðust milli ríkja og byði valdhöfum þjónustu sína. Fyrst fór hann til Wei-ríkis. Honum fannst stjórnhæfileikar Ling fursta ekki ýkja merkilegir en hann náði samt sem áður að halda völdum þökk sé ráðgjafa síns að mati Confucius. Furstinn vildi hinsvegar láta Confucius kenna sér herstjórnarlist en þá var Confucius nóg boðið og yfirgaf Wei-ríkið. ]



[ Laufin koma á tré
fuglarnir byrja að syngja
geitungar og randaflugur lifna við
blómin lifna við og springa út.

Vorið er gott og hlýtt 
það fer að hlýna
allt er orðið nýtt
börnin blómin byrja að týna.

Á vorin gerist margt
margt sem gaman er að sjá
það hættir að vera kalt
og margt fer á stjá. ]



[ Hvernig er hægt að stöðva sorg
Hvernig er hægt að elska 
Hvernig er hægt að tjá sig
Hvernig er hægt að faðma
Hvernig er hægt að berjast við ástarsorg
Hvernig er hægt að vera sannur vinur
Hvernig er hægt að kyssa
Hvernig er hægt að gera þetta allt?? ]



[ Eitt máttu vita
að ég á vin
sem ég treysti
sem mér þykir vænt um
sem ég get talað við
sá vinur ert þú!!

Eitt máttu vita 
að ef ég elska einhvern 
þá ert það þú! ]



[ koss
ekkert annað en mjúkar varir þínar
Faðmlag
ekkert annað en faðmur þinn
kynlíf
ekkert annað en hitinn frá þér
bros
ekkert annað en aðlaðandi varir þínar
þú
æ ég veit ekkert betra en nærvera þín. ]



[ Ég sit hér ein
þú ert horfinn
ég er algjörlega alein
það er engin hreyfing
ég sakna þín
hvar ertu??

vonandi, vonandi
kemur þú aftur
ég er sífellt volandi
ef þú kemur aftur
þá skal ég fyrirgefa þér! ]



[ Ég tíni blóm
þau eru rauð
ég er í gulum skóm
það var svo heitt
að ég var næstum dauð. ]



[ Stundum vill fólk gera eitthvað annað
sem er alveg bannað
Hvað er hægt að gera
án þess að láta á því bera

Hér held ég á blómvendi
í minni fallegu hendi
ég týndi hann út í móa
og þar var falleg lóa. ]



[ Gulur
eins og sólin
rauður 
eins og blóðið
grænn 
eins og grasið
blár 
eins og himininn

Eins og þú og ég! ]



[ úti er mikið frost
úti er ekki hægt að vera
ég trúi ekki að þú fórst
út til stelpu að hlera

sum börn fá ekki mikið
en sum fá allt!
passaðu þig að detta ekki ofan í sýkið
því að þar getur verið mjög kalt. ]



[ Hjartað mitt
það er svo hlýtt
hjartað mitt
það minnir mig á þig
hjartað mitt
það er svo fagurt
hjartað mitt 
það hamast ört
hjartað mitt
er mín ást
hjartað mitt
er eins og þitt
svona get ég haldið 
endalaust áfram!! ]



[ Dúkurinn er gulur
syngjandi þulur
pollurinn er rauður
þú ert algjör sauður
bletturinn er grænn
drengurinn er vænn
himininn er blár
gefur frá sér stundum tár
sandurinn er svartur
þetta er erfiður partur
skýið er eins og hvítur 
óhreinn skítur. ]



[ Einhver er sár
einhver er í ástarsorg
rennandi tár
og niður á torg
er írafár. ]



[ stundum er erfitt að 
átta sig, 
það er margt skrítið til.
En það er ekki málið
haltu áfram að skola kálið
hættu að mala og áfram með smjörið
því annað eyðileggir þú fjörið. ]



[ Þó að þú smitir
þá er gott að þú vitir
að áður en ég dey
mun ég deyja hrein mey. ]



[ Gangandi fílar
flautandi bílar
lífið er að verða vitlaust
læti, löggan kominn.
allt er að verða bilað
hvað er hægt að gera?
Svona á þetta ekki að vera!
en svona á þetta að vera
engir fílar
hljóðir bílar. ]



[ Þarna er gluggi
hann er glær
ég sé í gegnum hann
kemst ekki í gegnum hann
sé allt annað hinum megin
þetta er eins og spegill
ég sé sjálfan mig
og ég sé þig. ]



[ Hér er önd
sem réttir þér blómvönd.
Hún er hrifin af þér
og hún sér á þér
að þú ert hrifin af henni
svo hér er penni
skrifaðu nú ástarbréf
gangi þér nú vel. ]



[ Hér er rós
hún er rauð
hún er í dós
sem ég þér bauð. ]



[ Rautt epli
grænt epli
hvort er betra?
ég veit ekki
þau eru jafn góð. ]



[ Sólskin
skýin verða þung
það fer að rigna
síðan fer að lygna
það er komið sólskin. ]



[ Hvað ertu að flissa
þetta er nú bara byssa
svona taktu hana
og þig ég mana
og skjóttu þetta kvikindi til bana. ]



[ Ég veit ekki hvað þessi kona
er búin að segja oft orðið \"svona\"
hve mikið hún vinnur
hvað er margt sem hún finnur
hún er frekar snjöll
að ganga á fjöll.

Þessi kona er 28 ára 
hún heitir Lára.
Þó að hún sé gleymin
þá er hún ekki vitund feimin
hún er líka oft út á engi
og hún er þar oft mjög lengi.
þó að hún sé gift
þá getur hún þungum steini lyft
hún er ólétt
og er orðin frekar þétt
hún er algjör feigð
að vera komin sex mánuði á leið
hress manneskja gefur lífinu lit. ]



[ Á þessari braut
er hættulegt og stórt naut
það er svart og feitt
horn þess eru mjög beitt.

það hleypur svaka hratt
það er alveg satt! ]



[ hér er kaka
sem ég var að baka.
Er hún ekki góð?
ég hveiti og sykri í hana tróð.
Þetta er það besta sem ég hef fengið á ævinni. 
Þótt gott bragð ég finni
æ það er alltaf gott bragð af kökunni minni. ]



[ Ástarljóð ég yrki
yrki til þín
um svokallað ástarbirki
frá mér til þín.
Ég vil að þú vitir
hve heitt ég hugsa til þín
þótt ég standi eða sitji
þá berast hugsanir mínar yfir til þín.
Einnig vil ég að þú vitir 
hvað ég elska þig heitt
þótt fast þú bitir
það er ekki neitt
ó ástin mín
ég vildi að þú vissir
hvað ég sakna þín mikið :) ]



[ Ég er einmana
hvar ertu?
ástin mín
ég sakna þín

ég er alltaf sífellt ein
alla daga
aldrei neinn
hjá mér
nema skugginn minn
hvar ertu?
ég sakna þín!! ]



[ Góðan dag
syngjum lag
um fagra ást
þegar þú lást
hliðina á mér
og ég strauk þér.
Þetta var yndislegur dagur
þú varst svo fagur
ég gleymi því aldrei glampanum í augum þér.
Þegar þú leist í augun á mér
fuglarnir sungu
með sinni fögru tungu
sólin skein
á okkar fögru bein.
En nú er þetta liðin tíð
og önnur tíð framundan
hver veit nema að hún
verði aftur með þér. ]



[ Að sitja við hlið þér
að fá koss frá þér
er algjört æði
af því að við bæði
pössum saman
og það er gaman.
Ég hugsa um þig
jafnt sem nótt sem dag
þá hugsa ég bara um þig
ég elska þig svo heitt ástin mín. ]



[ Það heyrast stunur
hann er að fá það
þvílíkur munur
eða hvað. ]



[ Graður gaur
fer upp að staur
er með standpínu
eftir að hafa verið ertur af Nínu.

Vill fá að ríða
eftir hverju er hann að bíða
er svo graður
saklaus maður. ]



[ Snjórinn fellur til jarðar
allt er að verða hvítt
fótsporin fara að sjást
tré verða hvít
bílarnir hvítir
allt hvítt!

Börnin búa til snjókarl
aðrir búa til snjóbolta 
mikil snjókoma
gaman, gaman. ]



[ Eitthvað hvítt fellur til jarðar 
eins og það hefur verið gert gat á kodda.
Þetta er kalt viðkomu
þetta brakar.
einhvers konar duft
bráðnar í höndunum á manni
verður að köldu vatni,
hvað er að gerast þarna uppi?? ]



[ Lokuð inni
sé ekkert, ekkert nema svart
ég finn að líkaminn titrar
er það kuldi eða hræðsla?
heyri fótatak
einhver kemur
dyrnar opnast
fæ ofbirtu í augun sé ekki hver þetta er
hurðin lokast
hvar er ég? ]



[ Er með kvíða
fæ magaverk jafnvel niðurgang
er oftar veik
allir eru á móti mér
húfan tekin
ég kann ekkert
ég veit ekkert
ég er asnaleg
á ekkert að vera til
er skilinn útundan
það er sparkað í mig
mér er strítt
mér líður illa
af hverju ég???? ]



[ Jólaljósin lýsa yfir þorpið
jólakötturinn kíkir út frá sorpi
jólatónlistin glymur
jólasveinninn strompinn stekkur fimur
jólin eru kominn. ]



[ Hann er sá sem labbaði framhjá mér.
Hann er sá sem horfði fyrst á mig.
Hann er sá sem talaði fyrst við mig.
Hann er sá sem snerti mig.
Hann er sá sem kyssti mig.
Hann er sá sem elskaði mig.
Hann er sá sem trúlofaðist mér.
Hann er sá sem giftist mér.
Hann er sá sem sem er barnsfaðir minn.
Hann er sá sem hataði mig.
Hann er sá sem barði mig.
Hann er sá sem hélt framhjá mér.
Hann er sá sem kíkir á mig aðra hvora helgi
Hann er sá sem ég þurfti að þola. ]



[ Jólin banka á dyr kl sex
hundurinn Rex
stekkur á dyr og geltir
á meðan kötturinn liggur og matinn meltir
jólasveinninn stendur fyrir utan með pakka.
Mamma situr í stofunni að neglur sínar að lakka.
Pabbi pirrast getur ekki látið á sig bindið.
Það er nú bara frekar fyndið.
Allir komnir í fínar buxur og fínan kjól
þá segi ég bara Gleðileg jól. ]



[ Elskar hann mig?
hefur hann áhuga á mér?
eða er hann bara að hugsa um sig?
\"ég er ástfanginn af þér\"

Þetta myndi ég segja við hann
ég sakna hans
það sem hann fann.
Æ, mér er sama langar bara að
bjóða honum upp í dans. ]



[ Sit ein geðveikt þreytt
horfi út um gluggann 
leiðist!
stelpur að senda miða á milli
strákar sofandi!
en hún ein situr bara og er 
að deyja úr leiðindum horfandi 
út um gluggann.
Af hverju eru tímar svona leiðinlegir? ]



[ The snow of January

It comes down thick,  its the cotton harvest from the sky.
The path covered in white, the trees too
Perfect conditions for igloo.
Everything pearly white, clean, sterile
For a season all ugliness of the earth are under a frozen sky. ]



[ The end of another year, a start of another.
The year in passing was  a troubled one, much like the one before and the one before that
A great woman has died, and another great woman may die. 
People lives on, hopefully carrying with them
Their wisdom 
A womans death  shattered a country
And the other woman, shattering her own life 
Yet she has said many things on records
That has served great lesson to people who are already lost.
Would a nation be rebuilt? Would she finish a rehab?
If she does would she be able still to teach us?
 Has  people  learned anything from the last?
No they have not, people come and go
Much like the years that come and pass
People leads their nation, people that sing.
In the next year by Tuesday
We will all still be the same. For the next year will again
Be a troublesome one. ]



[ Inn á milli fagurra fjallatinda
og firninda, sem náttúruna mynda,
finna má í sælli veröld sinni
sumarhús, sem heitir Vinaminni.

Á botninum í djúpum, fögrum dalnum
dvelur það, í miðjum fjallasalnum.
Hvort sem er, að vori eða að vetri,
veður gerast hvergi á landi betri.

Hér logar ávallt lífsins besti eldur
og logi hans í öllum brjóstum veldur
hamingju og heimsins besta friði,
sem heyra má í tærum lækjarniði.

Hér er ávallt afar kátt á hjalla
og ómar stundum gleði um Kjósina alla.
Sumir kátir syngja um heima og geima
en sumir lúra vært í koju og dreyma.

Fátt er betra en hér í ró að hafa
hæga stund með ömmu sinni og afa.
Í sældarför á værðarinnar vegi
ég varið gæti hérna hverjum degi.

En öll við þurfum Kjósina að kveðja
og kann það eigi nokkurt hjarta að gleðja.
En hingað verkar frækinn feiknarkraftur,
svo fljótt við munum snúa hingað aftur.

Því hvergi er í veröld betra að vera
og víst mun ávallt ljúfa í brjósti bera
minningu um bústað sem í sinni
sælu veröld lifir - Vinaminni. ]



[ Horfi út um gluggann.
sé þig.
Get ekki hætt að horfa á þig
þú ert algjört yndi.
Vildi að ég væri þarna hjá þér
myndi labba með þér
faðma þig og kyssa
en nei því miður hugsanir
eru æðislegar 
en ekki raunverulegar. ]



[ lífi mínu er lokið
ég á ekkert eftir
rekin að heiman
ég er api
kann ekkert og veit ekkert
verð ekkert!
er ekkert!
á hvergi heima
líf mitt er búið
tilgangslaust að lifa lengur
er búin að vera
langar að deyja
hef ekkert við lífið að gera lengur
ég er ekki mönnum hæf!
Á bara ekki að vera hér lengur
vill einhver hjálpa mér að 
DEYJA!! ]



[ kem til þín
þú tekur í höndina á mér
ég finn æðislega tilfinningu koma 
þú ert æði!
ég kyssi þig létt og faðma þig innilega!
þetta er æðislegt!
pikkað í mig!
helvítis ímyndun! ]



[ Sit ein á ganginum
fólk lítur á mig
álíta mig sem betlara
með töskuna á milli lappanna
með skrifblokk í annarri hendi
og blýant í hinni.
Hvað er að því hvort maður sitji einn á ganginum
maður er samt Félagsvera! ]



[ Hún er félagsvera
hvað hún er að gera
veit ég ei
hún er hrein mey
það er eitt er víst
eitt sem ég veit að þú kýst
það er að vera henni hjá
og hana alltaf sjá
Hún falleg er
hvert sem hún fer 
ilm hún ber með sér
ég vildi, að allir væru á eftir mér. ]



[ Jólin koma
stressið byrjar
búðir fyllast
spenningur eykst
blótsyrði magnast
raðir langar
hamborgarinn uppseldur!
illt í efni
Hvað er núna til mála!? ]



[ Lítil stúlka tínir blóm
hún tínir lítil blóm
hún kemur heim
með litlu blómin
segir: \"mamma mín, sjáðu blómin mín!!\" ]



[ sólskinsdagur
fallegt veður
ungar liggja 
í hreiðri

glitrar lækur
glampar fjörður
tindar sperrtir
með hnjúka

mildur blær
grasi vaggar
leka af dropar
morgundaggar

líður dagur
ljúfsár
fallegt veður
uppá heiði

en fyrir varginn
ber vel í veiði

syngur fugl á steini
sorgarrödd um ástmögur
við sitjum hjá og hlustum
en hvað hún er fögur

líður dagur hjá 
uppá heiði ]



[ Einu sinni í fornri fyrnd
fæddist lítill, ljúfur drengur.
Veröld hans var stjörnum stirnd
uns stór hann gerðist - eins og gengur.

Yfir fóru að færast ár.
Fagurt ómar ellistrengur.
Núna skortir höfuð hár.
Hann er ekki ungur lengur.

Niður kinnar torveld tár
í taumum miklum óðum streyma
\"Mér til höfuðs hrannast ár!
ég hlýt að vera að fokking dreyma!\"

Nú er af sem áður var,
æskan hefur burtu fokið.
En horfðu á björtu hliðarnar:
Hér er þessu kvæði lokið. ]



[ Þegar þú ferð frá mér,
hjartað mitt brotnar,
sál mín grætur,
brosið mitt dofnar.

Þú gefur mér tilgang til þess að lifa,
veitir mér orku í gegnum daginn.
Þú lætur mig eltast við draumana mína,
lætur mig trúa að ég geri rétt

Þú ert ástæðan að ég vakni á morgnanna.
Þú ert ástæðan fyrir brosinu á andliti mínu.
Þú ert ástæðan ég trúi og voni.
Þú ert ástæðan ég lifi.

Þegar þú ferð frá mér,
augun mín gráta,
lífið hrynur,
dagurinn hverfur.

Þú ert ástæðan ég lifi ]



[ Nú vil ég líta til nágranna vorra,
næsta ég ætla þeir séu í geimi.
Það á að mynda Skruggu og Skorra,
skrautlegt er lífið í þessum heimi. ]



[ Ég er gamaldags stelpa,
en það er allt í lagi.

Ég er viðkvæm manneskja,
en það er allt í lagi.

Ég er öruggur persónuleiki,
en það er allt í lagi.

Ég er bara ég,
og það er sko í lagi. ]



[ Í skákheiminum stæltur stór,
stimplaði Ísland heimskort á.
En héðan Bobby Fischer fór,
til feðga á himni að máta þá. ]



[ snemma kom annar, of árla hinn fór
yfir tuttugu ár þeirra á milli,
nafni þeir deila, -heill þér, halldór!
hjörtu af kærleik þú fyllir. ]



[ Ég finn hvernig feimnin felur þig
bakvið brotna grímu
það ert ekki bara þú sem ert í felum
ég fel hjarta mitt
í ótta við að það fynnist
þú hefur fundið það
brotið og fleykt
Sama tilfinningin fer um mig
Sársauki, reiði og hatur
Verður þetta alltaf svona?
velur munstrið mig
eða ég það?
hvað geri ég rangt.... ]



[ Ég hitti eitt sinn skvísu 
sem sagði mér vísu
um hana Lísu
sem borðaði ekki ýsu ]



[ Lífið er gott
lífið er skemmtilegt
en lífið er líka erfitt
því allt og allir 
eiga sína vonda hlið
því annars yrði 
lífið of gott
til að vera satt ]



[ Kalt er úti
kuldinn bítur mann
samt er veturinn
ekki svo vondur
leika í snjónum 
er hægt
og er hægt að renna sér ]



[ a story forming in her face,
sitting there with sorrow, hiding behind her grace.

showing sometimes her real skin,
covered up with her smile, so thin.

memories hurting her for so long,
seeking peace, through sadness in a song. ]



[ Hókus pókus
huff, puff, heff
uppúr hatti steig
Ólafur eff ]



[ að tala um þá
ekki eins og því taki
með skítinn á nefinu
og líka uppá baki

grátklökkir af snilld
hvorn annan þeir mæra
ef annar er pimpinn
hvor er þá gæra

rósrauðum augum
skósíðum baugum
stefnumál í haugum
sjálfstæðis taugum

minnumst samt þess
er líður frá degi
að hver er ber að baki
nema hnífasett eigi ]



[ bar að skugga
blómið lagði
fölnuð er nú
hjartans rós

þig kyssi blítt
alheims englar
í faðmi jesú
sofðu rótt

geymdu guð
barnið blíða
sorgu þessa
veittu huggun

þig kyssi blítt
alheims englar
á kistu þína
legg ég rós ]



[ Hrifning í mínútum,
Ást í sekúndum,
sjálfsblekking, horfin.
Ráfandi í myrkri,
engin útskýring,
engin orð,
ekkert hik,
því ég mun elska þig, alltaf. ]



[ Með deigum hug 
og dimmum svip
ég dögunum mæti

því máttvana hendur
og magnþrota kné
mér gefa ei kæti. ]



[ Þegar ég loka augunum
rænir þú hugsunum mínum.
Þú stendur í tröppunum
og treður tungunni
í sænskan pönkara.

Ég hleyp út, 
beint í fangið á Angelinu Jolie.
Augu hennar eru full sakleysis og hún brosir til mín.

Það er eins og litlir djöflar séu 
að rífa úr mér hjartað 
og borða það í maga mínum.

Kreista brosið titrar á vörum mér 
er ég hleyp, hleyp í burtu.
Burt frá þér, burt frá augum sakleysis
og fel mig í kolsvarta hjarta mínu
og reiðu stelpurokki.

Kem heim og jarða tilfinningar mínar
undir sænginni.
Yfir beisku morgunkaffinu,
velti ég fyrir mér hvort að 
Óli Lokbrá hafi verið að stríða mér,
enn og aftur. ]



[ þetta kvöld eftir dansleikinn hljóp stelpan niður í fjöruna í bláum síðkjól. 

og hún klæddi sig úr skónum og henti þeim í rigningarblautt grasið og svo hélt hún áfram að hlaupa þangað til hún stóð berfætt í sandinum alveg við sjóinn og lét brimöldurnar gegnbleyta sig.

og hún hló því henni var heitt og hún var rjóð í kinnum eftir dansleikinn en sjórinn var svo svalandi og svo var hann líka svo góður á bragðið að hún sleikti út um. 

og hún óð lengra út á hafið þar sem öldurnar biðu hennar lokkandi og fagrar og mávarnir kölluðu á hana að koma til sín, hærra og hærra, og hún hljóp til þeirra, lengra og lengra, og gaf sig í faðm hafsins. ]



[ Hvik eyru
sveigðir hálsar
titrandi nasavængir
Hvítir hestar 
í silfurskógi

Sál mín 
á flugskóm
í tunglsljósi
                    
                  23/01/08 ]



[ Ódauðlegar stjörnur himins 
takið móti honum,
er elskaður er
og dáður
því nú er ekkert eins og áður
stjarna hefur fallið.

Við þekkjum ekki manninn
en þó hann
er svo kær
minningin mun lifa
um eilífð okkur nær. ]



[ Ég á sætan sælureit
og sól með fögru skini.
En eitt er það sem enginn veit:
Ég á ei neina vini.

Eitt sinn Guð mér góðan vin
gaf um stundarsakir.
Sú var þó aldrei ætlunin,
hjá englum nú hann vakir.

Ég veit að gróa seint þau sár
sem seilast inn að beini.
Hann lést um sl. ár
úr lungnakrabbameini.

Hann reykti ekki og aldrei drakk,
var öllum kær sem bróðir.
Engu að síður hann fór á flakk
á forfeðranna slóðir.

Nú einn ég vaki um vetrarkvöld
þótt verði gjarnan þreyttur.
Hér geysar sorgar ógnaröld
allur minn heimur breyttur. ]



[ Fyrir þig ég fremja myndi glæpi
ef fengi ég að dvelja æ hjá þér.
Án þín get ég ei mér hugsað lífið,
því ást til þín ég sanna í brjósti ber.

Þú minnir mig á fagran svan sem syngur
af sannri gleði um ævintýrin sín.
Ég elska þig af öllu mínu hjarta
og óska að þú verðir ávallt mín.

Ég hreifst af þér um leið og okkar leiðir
lágu saman þetta sumarkvöld.
Nú engum dylst að dýrðleg stúlka hefur
að dyrum minnar ástar lyklavöld.

Til framtíðar ég fært mér sé að horfa.
Þar farsæld ríkir - á því hef ég trú.
Því eitt ég veit, að einskis þarf að kvíða
ef einhvers staðar hjá mér verður þú. ]



[ Þeir vart við neitt af viti fást
en vilja að illsku og hatri dást.
Af hugaróró heimskir þjást
og hafna því að til sé ást.

Vitleysingar viti fjær
vita ei betur. Þeim er nær. ]



[ „Sic transit gloria mundi, Mundi minn\"
suðaði fiskiflugan í glugganum og Mundi varð hugsi á svipinn svolitla stund. 
Síðan hélt hann áfram að klippa á sér táneglurnar. ]



[ Hvers vegna slær hjarta mitt
svo ótt þegar þú hlærð?
Hvers vegna roðna ég
þegar þú blikkar mig?
Hvers vegna horfi ég
á eftir þér þegar þú gengur hjá?
Hvers vegna er ég alltaf
að athuga hvort þú sért nærri?
Hvers vegna dreymir mig
þig á löngum nóttum?
Hvers vegna hugsa ég
ekki um neitt nema þig?
Hvers vegna meiði ég
aðra fyrir þig?
Hvers vegna ræni ég
frá öðrum fyrir þig?
Hvers vegna þarfnast
ég þín svo mikið?
Hvers vegna er nafn þitt
heróín? ]



[ Læra, læra,
með straumnum ég flýt.
Lesa, lesa,
þó ekki ég vil.
Vinirnir hér,
lærdómur þar.
Því miður get ég ekki verið alstaðar. ]



[ Allt er hamingja,
allt er óhamingja.
Allt er skemmtilegt,
allt er leiðinlegt.
Sumir eru jákvæðir,
aðrir eru neikvæðir.
Hvað ert þú? ]



[ Sá sem vil ekki vera ástfanginn,
er hann skynsamur? ]



[ Maðurinn,

með hendurnar tvær 
og vitaskuld búkinn föla,

eiginkonuna,
börnin tvö
    - sem eru líka með tvær hendur og búk;
      bara enn ræfilslegri -

og hattinn; sem auðkennir manninn,

drakk frá sér allt strit:
Losnaði algerlega við það.

Lúmskur fjandi. ]



[ Nú karpað er um kóngsins skegg,
kominn er nýr borgarstjóri á legg,
Dagur er barinn,
Björn Ingi farinn,
en Svandís er enn að súpa hregg. ]



[ Ég sit hér,hann er þar.
Augu okkar mætast.
Er hann eins og ég?
einn,ósæll og marinn.
fynnur hann hjartað mitt slá.
Eða er þetta draumur?

Fer þetta eins og hvert annað skot?
eða er þetta að eyjlífu?
Hvert er svarið við hugsumum hanns.
mun ég eitthverntýman vita það? ]



[ \"Mig langar að gera byltingu,\"
viðurkenndi þybbin kona
fyrir ljótmjóum sálfræðingi.

\"Já,\" brosti hann feimnislega,
með kvenlegum hreyfingum,
\"það er kallað á fagmáli: Byltingakennd.\"

Þybbna konan, 
sem vissi ekki hvort hún væri sjúk á sálinni,
eður ei, en taldi vissara að athuga málið,
missti út úr sér:

\"Það er byltingakennd, hversu 
fáránleg athugasemd  þetta er hjá þér!\"

og hló geðveikislega. 

Samviskubit fór að naga hana granna. 
Hægt og óþægilega. ]



[ að hugleiða
hug leiða
útvatnaðar
hugmyndir
málaðar
brjálsemdaróminni

hátt ískur
hátízku
allir sem eins
eins fyrir alla
konur og kalla
einslituð

afhverju
spyr ég
hversvegna
er svarið
hversvegna
afhverju ég

spyr sá
sem veit
tjóðraður
í reit
nægt gras
fyrir alla

á kvöldin
koma úlfarnir
gulnuðum augum
horfa á þig
og bjóða í
sleik

þegar allt 
er til alls 
ertu annars 
manns steik ]



[ Blótsyrðið,
sór 


við líf.......þitt,
(lét mitt friði)

það næði fram,
furðu.......og losta.


Ostarnir hvítir og gulir,
þjóðverskir og kínverskir
- furðulegir - 

(án tungumáls; en geta þó 
mælt, fælt og tælt; 
einhvers konu þrenning)

skornir hver af öðrum. ]



[ Íhaldið í djamminu vill dóla
\"Doninn\" hélt afmæli í kjölfar jóla,
loksins Villi vaknar
vandamála saknar
glaður á geðslag Óla vill nú stóla.

Kjarvalsstöðum nú stormuðu að,
\"stuttbuxnadeildin\" riðin er í hlað,
Gísli Marteinn slefar
grybbu-systur sefar
að samviskunni sárt er nú kallað.

Reynir nú ört á  rifjarnar Óla
reiðir eru margir og tjúllaðir spóla,            
vertu \"nokk hipp\"!
skellt´ í hauskipp! 
í ranann mættir \"snorka smá kóla\".
                              
Oft lenda bestu sálir í svað
en siðlaust ég tel að nýta sér það,
Óli er fínn \"dúdur\".
en lenti bara útúr,
bjarnargreiði þar eða haldiði hvað? ]



[ Eitt er óbrigðult í þessum heimi,
allir kveðja hann fyrir rest.
Spurningin er hver sálina geymi,
síðan hve langan þú hefur frest. ]



[ Kyrrðin djúp og þögul,
Drungi færist yfir,
Berst við myrkrið svarta,
En get þó aldrei unnið,
Augnlok þurr þau þyngjast,
Brátt ég út af lognast. ]



[ Bráðum koma jólinn til þín og mín,
það er sko ekkert gín.
Jólinn koma með bros á vör, 
Jólinn koma með næstum öll svör.

Pakkar hér og pakkar þar
pakkarnir eru alstaðar
Hátíd gledi og gamman er
bæði hjá mér og þér

Kondu þér i jóla skab 
því þá er meira gamman að 
Og kveikjum nu jóla ljósinnu á
þvi við jesús barninnu minnumst tá 

Jólin eru hér og þar
jólin eru alstaðar 
Ísland Danmörk hvar sem er
En þú ert þar og ég er hér ]



[ Í honum er hjarta
steypt úr gulli
tekið úr þér.

Það sýnist vera lítið 
en er svo miklu stærra,
því hugurinn sem fylgir
ert þú.

Og þó ég ekki sjái
það gullna hjarta slá,
veit ég að það fylgir
taktinum í mér. ]



[ Horfinn, farinn.
Inn í næturinnar mættið.
Þar sem fuglsins sál,
lifir að öðrum bættum hætti.

Ég var rauður, ég var blár.
Vængjaþit á milli handa minna.
(Viltur var gróðurinn,
sem æðar mínar þræddu.)

Ég var gulur, ég var grár.
Vængjaþit á milli handa þinna.
(Viltur var gróðurinn,
sem æðar þínar þræddu.)

Horfinn, farinn.
Inn í næturinnar mættið.
Þar sem fuglsins sál,
lifir að öðrum bættum hætti. ]



[ Í ljósbláum skýjahnoðrum
hverstaksleikans.
Fléttast slóðir okkar saman
með hægum en ákveðnum 
handartökum.
Fortíð, nútíð, framtíð.

Og þegar að regnið dynur á framrúðunni
og frostið situr á vörum mínum
þekki ég þig. ]



[ Þrepin leiða
hug minn upp
að hæðsta tindi 
stefnir.

Bara ef ég gæti selt
sálu minni 
efnið. ]



[ Ísköld er þokan
sem byrgir mér sýn yfir flóann.
Undir náhvítri blæju í fjörunni
hvíla tvö för
er sigldu eitt sumar
um safírblátt haf,
en dapurlegt feilspor
dró þau í naust.
Í kring, lúta frostbitin strá
og tár þeirra frjósa 
á helkaldri mjöllinni.


 í september 2007
© allur réttur áskilinn höfundi ]



[ To some the cold just feel so right,
sadness purity - blue and grey!
With frozen veins, feel the air.
Flying birds see through glasses of fear

There is dark, there is only a day.
There is light, there is just a night.

With frozen veins, feel the air.
Flying birds see through glasses of fear ]



[ Bráðvillt hleypur hjörðin í hringi,
og vonar það besta, misinnilega.

Það hlýtur eitthvað álitlegt að þvælast fyrir,
tautar hún og reynir 
þar með að halda í vonina.

Hjörðinni skrikar fótur
höfuðin steypast í jörðina
hver á eftir öðrum; 

dómínó áhrifin.

Fall er fararheill, 
hughreystir hún sig
en setur upp stórt spurningarmerki

? ]



[ Ég sat og starði á uppáhaldspunktinn minn í loftinu á skrifstofunni minni þegar brjálaður rómantíker æddi inn. Hann var rjóður í kinnum og ljómaði allur. Roðinn stakk í stúf við stíliseringuna á kalkhvítu veggjunum og bleiku skyrtunni minni. Ég höndlaði þetta ekki og sagði honum að drulla sér út. Hann brosti bara breiðar, æddi að mér og kyssti mig á ennið. Hann angaði af baldursbrám. Hvílíkur endemis viðbjóður! Í hrópandi andstöðu við Armani-ilmvatnið mitt! Hann var klæddur í einhvers konar rókókó-föt, eða hvað sem þetta kallast. Rómantíkerinn dró upp snjáðan pappír og las hástöfum:

Andi vonar okkur skekur,
augu hans sem bál.
Við hrópum, því hans tunga tekur
taum af okkar sál.

Þraukum! Vonar syngjum sálma.
En söngur berst til hvers?
Til lækja, engja og ægishjálma.
Óður viskuhers!

Ég henti honum út um gluggann, 
í gegnum rúðuna og út í rigninguna. 
Vonandi 
þarf ég aldrei aftur að hitta rómantíker. 
Vonandi. ]



[ Þegar ég lykta
af mjólkurkexi
dettur mér dauðinn
í hug

Þegar ég heyri
stef Dánarfregna og jarðarfara
dettur mér mjólkurkex 
í hug

Blómaskreyttur plastdúkur
á borði

Vofukennd rödd
úr gluggakistunni
þylur nöfn
látins fólks

Úti er grátt

„ ... börn, barnabörn, barnabarnabörn ... “ ]



[ Dagar gárunga,
forn skráargöt svarthola;
sjálfhverfandi gap. ]



[ Rómantíkerinn mælti:

„Tilveran
er fótspor
í mosa
sem mun hjaðna
innan tíðar.“

Nútímamaðurinn mælti:

„Tilveran
er að senda sms 
til tjellingarinnar
meðan maður hjakkast
á ritaranum
og gerir um leið upp við sig
hvort maður vill
svín eða lamb
í hádeginu.“ ]



[ Í miðri hringiðu aldanna
stöndum við frosin
með ryðgaðan lykil

við erum ný
alltaf ný

þéttur veggur
af röddum og hlátrasköllum
umlykur breyskleikann
sem streymir úr augum okkar
       vot, stingandi, ringluð

staðfestan horfin
nema þetta sé nýtt
upphaf

hvert andlit
er fellibylur
með sérnafn
hvert andlit
geymir skráargat

lykillinn gengur ekki
að neinu þeirra
nema okkar eigin

Í hringiðu aldanna
stöndum við varnarlaus
andinn er til staðar
röddin er til staðar
litir, útlínur og skuggar
nánast fullkomnir

en við höfum ekki
kjark né hug
til þess 


... að opna ]



[ Út um rúður
í kirkjuturni má sjá 
almúgann skipta litum.

Sjá! Þarna fer bakarasonurinn
frá hvítri ull lambsins
og inn í blóðpoll
fyrir neðan Rómverjann.

Sjá! Þarna fer taugaveiklaði
og hóstandi rithöfundurinn 
sem skrifar furðulegar sögur
í gegnum höfuð Gabríels og 
endar við sverðsoddinn.

Almúginn skiptir litum.

---

Valmúginn
til þess að sjá hann
verðum við að stökkva
ná haldi á reipi
kirkjuklukkunnar.

Hærra
upp á topp.

Efst uppi, úti fyrir
sjáum við inn í efstu hæðirnar
þær eru allar einlitar 
og reykmettaðar.

Valmúginn
klæddur í refaskinn
með vúdú-dúkkur
milli handa.

Á meðan 
skiptir almúginn litum. ]



[ Ungar mjaðmir 
liðast, vekja
svarta fýsn.

Mórautt hár
eftir mjóbaki
tælir bleikar hendur.

Gegnsæ slæða
gárast á svitaperlum.
Vofa svífur um lendur
minninga.

Níu sinnum
hlykkist líkami
hlykkist, hnykkist
hlykkist, hnykkist.

Níu sinnum
blotna varir
blotna, bogna
blotna, bogna.

Hvað sérðu?

Hvöss eyru?
Hræ í skolti?
Rófu? Rófur?

Hugrenning, dagrenning
horfin í skaut og skoru. 
Þú átt þér enga von;
auður fastur í hlýrum,
æra hulin lygum.

Hvað sérðu? ]



[ Sandkorn hrynja
úr eyrunum
þegar ég staldra við
óhljóðin

við sólarflötinn
hálfan 
líða yfir auðnina
tvífættar verur
grænar, brúnar,
andstuttar.

Ein þeirra skelfur

Þorpið öskrar

Á móti mér hvítar verur
á hlaupum inn í hálfrökkrið
ein þeirra, lítil, brosir til mín –
skelfing úr andlitum þeirra stóru.

Þorpið þagnar

Bergmálandi þögn

Sandkornum fjölgar
í auðninni. ]



[ Viljirðu þú félagi úr skökklinum skvetta
skaltu upp á bretta og síðan á þér létta.
- Duravit - þig biður
að sturta svo niður
en hlandfýlan annars gerir menn gretta. ]



[ Mars er bæði súkkulaði og jörð
á henni býr svaka hjörð.
Mars getur bráðnað og hlaupið
myndi það þá koma í skaupi ]



[ Hún Silja fór út

að hitta hann Knút.

Knútur var ei myndarlegur

enda var hann ekki drengur 

Það er í lagi því hún Silja Ýr

hún er HÝR... ]



[ Orðin 

sannarlega ekki tóm,
en fjarska hljóð,
líkt og gola á sumarströnd 
í eyrum Knæpverja. ]



[ Lítil snót með lokka gullna og bjarta
leitar hlýju í faðmi hins unga manns.
Með vonarbros, en brothætt, viðkvæmt hjarta
hún bíður eftir tilsögn sannleikans.

Því hún mátti áður þola svik frá sumum,
sem sögðust hana elska mundu og þrá,
en eyddu svo með eldingum og þrumum
ástinni sem farin var á stjá.

En ungar stúlkur þessi maður þekkti
og þóttist kunna að leika á hvaða frú.
Hann okkar ljúfu snót með brögðum blekkti
og besta vann með svikum hennar trú.

Hann sór að ávallt yrði hann til staðar,
svo öllum stundum gæti hún sofið rótt.
Á öðrum degi desembermánaðar
dvaldi hann hjá henni yfir nótt.

En eftir á var annað í honum hljóðið.
Hann hló og fagurt andlit hans varð ljótt.
En stúlkan grét og fann hve funheitt blóðið
flæddi í hennar vanga ofurhljótt.

Á axlir hennar hönd sína hann lagði.
Um hjarta hennar læddist kaldur þeyr.
Með bros á vör og válegt glott hann sagði:
\"Nú vil ég ekkert með þig hafa meir.\"

Litla stúlkan lét sem ekkert væri,
þótt læddust niður vanga hennar tár.
Um sorgina engin liggja landamæri.
Læknar tíminn í alvöru öll sár? ]



[ Þrjátíu ára píanó, það er eins og nýtt,
það á eftir að glamra mikið lengur.
Það var í geymslu þar sem að er hlýtt, 
því er ekki falskur nokkur strengur. ]



[ Ég held ég fari að halla mér
og hafi ei úthald lengur.
Móttökurnar þakka þér,
þetta var frábært drengur. ]



[ Oft er mætast stálin stinn,
stimpast menn á og róta.
Vertu ei svekktur vinurinn,
vont er að ragna og blóta. ]



[ Slæmt er veður víða um land,
vindar lýðinn kæla.
Á sjúkrahúsum saur og hland
og sumstaðar líka æla. ]



[ Ef ég byggi í Belgíu
eða jafnvel fæddist þar 
mætti kalla mig 
Helga Belga. ]



[ Ef ég aðeins gæti
unnið stórar þrautir,
stigið föstum fæti
fram á huldar brautir,
gæti ég rakið lífsins leyndu þætti,
látið hjörtu slá með orðsins mætti,
tryði ég mínum ljúfu leiðsludraumum.

Líkt og leiftrið bjarta
loftið regnvott klýfur,
eða óspillt hjarta
ástin fyrsta hrífur,
þannig skáldin allt í einu vinna
alla þá, sem lífsins hjartslátt finna,
væri ég aðeins einn af þessum fáu. ]



[ Dregnar eru litmjúkar
dauðarósir
á hrungjörn lauf
í haustskógi.
Svo voru þínir dagar
sjúkir en fagrir,
þú óskabarn
ógæfunnar. ]



[ Fiðrildi bleikvængja,
fljúgðu af blómi,
sestu á þá hönd,
er þú hittir hvítasta.

- - -

Spyrja mun hún þig
mjúkri röddu:
Kemur þú að utan
úr köldu regni?
Horfið er glit þitt,
gullinflögra,
og silfurhreistrið þitt
sumarfagra.

Svara þú fiðrildi,
og til flugs þér lyftu:
Kem ég ei að utan
úr köldu regni,
en áðan hvíldist ég
á ungu blómi
í hönd þess,
er þú heitast unnir. ]



[ Ég sótti upp til fjallanna um sumarbjarta nótt. -
Sólin gleymdi dagsins háttatíma. -
Ég efni heitið, vina mín, hið dýra djásn skal sótt.
Í dimmum helli verður risaglíma.
Hæ, hó!
Ég er á nýjum sokkum og ég er á nýjum skóm.
Í öllum heimi er enginn, sem ég hræðist. ]



[ Í ljóði til þín finn ég farveg
minni frávita ást,
meðan þögnin hvíslar ósögðum orðum
út í bláinn.



3.feb.2008
© allur réttur áskilinn höfundi ]



[ Arnarfjörður feiknarstór,
fegurð af öðrum ber,
þar búa ýmsar verur 
og yndislegt fólk þar er.

Á sumrin blessar sólin
elsku fjörðinn minn,
þar blása sjaldan vindar
og blessaður er ylurinn.

Þegar ég sit hérna
og það berst í tal,
hvar sé best að vera
hugsa ég um Bíldudal.

Þó fæddist ég á mölinni,
á hjarta mitt þó heima
í firði vestur á fjörðum
sem aldrei mun ég gleyma. ]



[ Þér á ég að þakka
þessar fögru vonir,
alla ástarsælu
og unaðsríka drauma;
því skal ást mín aðeins
einni þér til handa.
Þín skal minning mæta
mér æ þekkust vera.

Þér á ég að þakka
það, að ég á hjarta
óspillt enn að mestu,
ástargjarnt og viðkvæmt.
Öll mín smáljóð eru,
ástmær, frá þér sprottin.
Þú átt litlu ljóðin.
Leik þér að þeim seinna. ]



[ Þig hef ég ungur augum leitt,
ástar minnar stjarna.
Þú hefur hug minn hrifið, seitt
hjarta mitt og frið mér veitt
og stráð með blómum brautu mína farna.

Þú hefur lýst mér liðna stund,
ljósið vona minna.
Hvort grátinn eða glaðri lund
gekk ég, þráði ég þinn fund
til þess einnig ylinn þinn að finna.

Hættu ekki, ljúfa ljós,
að lýsa á vegi mínum.
Líf mitt þér að launum kjós.
Lýstu seinast, himinrós,
inn í dauðann veslings vini þínum. ]



[ Þetta er ljóta bölvuð byttan,
bæklað stýri, kjölur fúinn.
Allt er rifið eða brotið,
allur reiði sundur snúinn.

Ef það væri ljófa leiði,
léti ég samt bátinn vera.
En byljirnir úr Skuggaskörðum
skemmri munu veginn gera.

Dauðinn sér í djúpi byltir,
dylur sig í boðahrönnum.
Ertu í þessum eða hinum,
ófreskjan, að nísta tönnum? ]



[ Gyðja sælla drauma,
gættu að barni þín.
Lokaðu andvaka
auganu mínu.

Bía þú og bía,
uns barnið þitt sefur.
Þú ein átt faðm þann,
sem friðsælu gefur.

Þú ert svo blíð og mjúkhent,
og indælt að dreyma.
Svo er líka ýmislegt,
sem ég vil gleyma. ]



[ Velkomið sé vorið
að vekja það, er sefur.
Ljúf er blessuð sólin,
sem ljósið oss gefur.

Nú vildi ég njóta,
nú fer að verða gaman,
þar sem ást og yndi
unað fá saman.

Gott er enn að geta
glaðst af sólareldi,
þótt ástin mín sé útlæg
um allt hennar veldi. ]



[ Hunangsflugan blóm af blómi
bjartan flaug um sumardag,
hitti fjólu á haugi eina,
henni flutti ástarbrag.

Maðkaflugum fannst það skrítið
að fjólan, þessi tildursmíð,
hlyti söng - og sögðu reiðar:
Svona ljóð er þjóðarníð!

Jötunuxinn hafði heyrt það.
„Heyrið“, sagði'ann, „annað lag“!
Hóf svo söng um haugsins gæði
helgan feðra-mykjubrag.

Hrifnar allar haugsins flugur
hlustuðu á hans mykjuóð:
Þetta er köllun, þarna er andi.
Þessi kann að yrkja ljóð!

Hvert hans orð er eins og meitlað
út úr vorum mykju-daun,
ættlands prýði, haugsins heiður
hljóttu þökk - og skáldalaun! ]



[ Auðn og myrkur! - Aldan stynur
ömurleg við kaldan sand.
Bak við hafið, bak við hafið
bíður fagurt draumaland.

Og hann sigldi út á hafið,
ólmur vindur þandi voð.
Skjótt gekk ferð - á firði miðjum
feigðaraldan hvolfdi gnoð.

Kuldalega báran byltir
bleiku líki upp við sand.
Bak við hafið, bak við hafið
bíður fagurt draumaland. ]



[ Já, þú ert mín, já, þú ert mín,
ó, þökk frá hjartans grunni!
Hver harmur deyr og húmið dvín,
og himinsól um löndin skín,
sem jörðin beri brúðarlín
og brosi móti unni.

Þú glitrar sjálf, sem gullið vín
og glæðir ljóð á munni.

Á mínum vegi er rós við rós,
ég reika milli blóma,
og geislar dansa ós frá ós;
frá efsta tind og fram til sjós
um lífsins yndi, ást og hrós
nú allir strengir hljóma.
Mér finnst sem húmið fæði ljós,
mér finnst ég sjálfur ljóma! ]



[ Leita landa! Leita landa!
Trúa á skýin, treysta á hafið,
tefla um líf við stormsins vél!
Sjá í fjarska sólu vafið
sælla land - er glottir hel.
Heyra í gegnum hafsins nið
hærri tóna dýpri frið.
Leita landa!

Leita landa! Leita landa!
Fylgja stjörnu langar leiðir,
lengra máske en draumar eygja
yfir dimm og ókunn höf.
Aldrei lækka, aldrei sveigja
eiga bros ef dauðinn breiðir
kaldan faðm - sem gleymda gröf.
Leita landa! ]



[ Ég veit hvert vegurinn liggur
mitt vonarland er nær.
Því sólin hefir sagt mér það,
hún sagði mér það í gær.

Ég veit að brautin er hörð og hál
og hyldýpið margan fól.
Æ, viltu gefa mér gyllta skó
að ganga þangað sól! ]



[ Blundar nú sólin
í bárunnar sæng;
húmskuggar læðast
frá haustnætur væng,

sveipa í svörtu
hinn sofandi dag.
En andvarinn kveður
hans útfararlag.

Haukar á hamri,
hrafnar í tó
hlusta nú hnípnir
á hljóðið, sem dó.

Langanir, sem leita
að ljósinu enn,
detta niðr um myrkrið
sem drukknandi menn. ]



[ Snjór að kveldi
tekur hvert hljóð götunnar í sig
Bæjarlíf hverfur í silfurjörð,
djúp kyrrð er eftir 

Taki ég snjó með lófum mínum,
hljómar hlýja heimilis í eyrum? ]



[ Ef þú verður kaffið skal ég vera eplið
kaffið og eplið
kaffið/eplið
þú munt bera eldsneytið og ég mun bera fræin
kaffið og eplið
kaffið/eplið
halda saman oní maga
syfjaðan að morgni
og hefja nýjan dag. ]



[ Ég þekki unga yndissnót
við Ölfusfljót.
Hún gaf mér sína yndisást
sem aldrei brást. ]



[ Veðrið oss af vonsku slær,
vindar blása kaldan,   
þá inniveran er mér kær,
þar á ég kodda valdan. ]



[ Í fjarskanum
husjón,
gallalaus tálsýn. 
Í skugganum beiðstu
í svarthvítri þoku,
huldri snjókomu.
Sem huganum svipti
rökréttu
ytra borði hrokans. ]



[ Bíum bíum bamba
börnin litlu þamba
ég læt sem ég röskvi 
en samt mun ég vaka. ]



[ Engin orð
nógu smá 
lýsa hamingju minni.
Sálarinnar einfaldleiki
draumanna smæð
í föstu formi.
Draumana
ég gaf alheiminum
að gjöf 
og glataði. ]



[ Það er líf fyrir utan
gluggann minn
I herbergi fullu af fólki
finn mig leita að félagsskap
leita að mér.
í herbergi fullu af fólki

Og þegar ég fer
mun eg leita að þér
í herbergi fullu af fólki.
og þegar eg finn þig
munum við deyja saman
í herbergi fullu af fólki.

Og lífið í henglum
skýst framhjá augum
í herbergi fullu af fólki
með tárin í augunum
öskur í eyrum
í herbergi fullu af fólki

Með hlaupið í kjaftinum
blóðið í eyrum
í herbergi fullu af fólki
Finn ekki neitt
nema holuna í hausnum
í herbergi fullu af fólki. ]



[ Við enda regnbogans,
gamall maður sefur
en dýpst í huga hans
eitrið grefur.

Hnígur dýpið yfir,
frá huganum hrekur grið
og það sem eftir lifir
aldrei öðlast frið. ]



[ Sorgar sögur segir,
maður sem allt á.
Tunguna sína teygir
og reynir þér að ná.

Kyrrðina þú tætir 
tekur hana burt 
ef þú aðeins gætir,
verið hér um kjurrt. ]



[ Orð um ást,
voru þau til mín?
að sitja og þjást,
og verða aldrei þín ]



[ Ég ligg hér ein,
hugsandi um þig þar til það verður sárt.
Ég veit að þú ert sár líka, en hvað getum við gert?
Ég vil að þú komir og berir mig heim,
burt frá þessum kvöldu, dimmu nóttum.
Er þessi tilfinning öll svo rétt?
Hvað mundir þú gera ef ég mundi kalla,
segja að ég get ekki haldið áfram án þín?
Það er engin auðveld leið,
það verður erfiðara með hverjum degi.
Elskaðu mig eða ég er farin, ég er farin. ]



[ Ég sakna þín þótt þú sért við hlið mér.
Ég er hrædd um að þetta sé búið
en ef hjartað þitt er ekki inn í þessu,
ekki þykjast að það sé til að gleðjast mér.
Frekar vil ég að þú farir burt.

Þú segist elska mig.
Þú segir að það er allt í lagi
en ef þú hefur eitthvað að segja,
ekki byrgja það inni.
Það er ekki gott fyrir neinn

Ég get ekki látið þig skipta um skoðun.
Ég get ekki breytt þér.
En ef hjartað þitt er ekki hér,
ekki þykjast vilja vera eftir.
Frekar vil ég þjást
og sjá þig hamingjusaman. ]



[ Komdu dauði,
minn góði vinur,
ég er tilbúin.
Dreptu þess ást!

Það sem fyllti hjartað,
hefur þurrkað það upp,
blóðsugan ást.

Megi kalt járn þitt,
drepa ástina.

Megi köld hönd þín,
gera mig ónæma.

Megi kaldur andadráttur þinn,
gera minningar að engu.

Aldrei mun ég elska aftur!
Aldrei vil vera elskuð aftur!
Aldrei aftur ást! ]



[ Hér sit ég og berst við að semja þér ljóð
en sum verða fráleit og alls engin góð.
Því stórlega fátt sæmir stúlku sem þér.
Stúlku, sem af öllum öðrum svo ber.
Samt mun ég seint hætta að reyna.

Og einstaka sinnum ég hugdettu hlýt
en hugdettan fer, svo ég blýantinn brýt.
Ég finn að innst inni býr ást mín og þrá
þótt engu mér takist úr höfði að ná.
Þú veist kannski vel hvað ég meina.

Ég reyni oft að hugsa ei um stund mína og stað
og stundum tek pásu - læt renna í bað.
Og frasarnir myndast og fara á stjá,
en fannhvítur pappírinn bægir þeim frá.
Mér líst ekkert á þetta lengur.

Og stundum er bölsýnin bankar á dyr
ég blóta í hljóði og sjálfan mig spyr:
Hví get ég ei skrifað eitt skaðræðisljóð,
er skáldgáfan horfin í gleymskunnar flóð?
Er slitinn minn ljóðræni strengur?

Sorgbitinn arka ég örk minni frá
því aldrei mun framar með ljóðlínum tjá
ástina ljúfu sem brjóstið mitt ber,
en barnslega hjartað mitt slær handa þér.
Það hvorki er úr steini né stáli.

En jafnvel þótt ljóðlistin læðist á brott
mun lífið halda áfram jafnindælt og gott.
Ég ber ennþá innanbrjósts örlitla þrá
og ást sem ég láta mun héðan í frá
óma í óbundnu máli. ]



[ Fór í besta kjólinn sem ég fann
Sagði mömmu að ég væri að fara á ball
En ég var að fara að hitta hann..


Þennan dag var skýjað en bjart
Það var þurrt en raki í loftinu
Þennan dag sá ég allt svart
Vildi ekki enda dauð í skottinu

Hann setti mig í silfurlitaðan bíl
Og svo keyrði hann langt í burtu
Fannst ég vera kramin af fíl
Óhrein og vildi komast í sturtu

Spennan í loftinu
Hræðslan í huganum
Hnúturinn í maganum
Ekki láta hann koma aftur

Þennan dag var lítið sagt
Lét eins og ekkert væri
Hann braut mig niður margfalt
Óskaði þess bara að hann færi

Hann hélt mér niðri 
Ég hélt í mér andanum
Hann hélt sér ofan á
Ég hélt að allt væri búið

Spennan í loftinu
Hræðslan í huganum
Hnúturinn í maganum
Ekki láta hann koma aftur

Stutta hárið, bláu augun,
Massaði líkaminn
Flóttaleiðir í hugann flugu
En ég var bara lamin

Blá og marin
Illa barin
Ertu viss um
Að hann sé farinn.. ]



[ Ligg uppi í rúmi og heyri vindinn slá rúðuna mína
Ligg uppi í rúmi og er þungt hugsi á óskina þína
Enginn getur séð tárin sem streyma úr augunum
Mála mig vel svo ekkert beri á baugunum

Óskin þín er engin venjuleg ósk, sjáðu til
Því óskin tengist engu sem ég vil
Óskin þín er að ég sanni ást mína á þér
En veit ég fyrir víst að þú hefur hana á mér?

Sit við skólaborðið og stari á kennarann tala
Langar mest að gufa upp og leggjast í dala ]



[ Love is when you can´t sleep,
because you don´t ever want
to stop looking at
him.

Love is when it´s hard to get out of bed,
because in his arms you
feel so safe, just with
him.

Love is when you want to go out,
because you´re so proud
to be his girl, only with
him.

Love is when you don´t care,
because everything you need
and every thing you want is
him.

Love is when you feel like shit,
because it hurts so fucking
much when you´re not with 
him. ]



[ Hittu mig. Sjáðu mig.
Heyrðu mig. Faðmaðu mig.
Kysstu mig. Snertu mig. 

Geymdu mig. Haltu í mig.
Efaðu mig. Hugsaðu mig.
Mældu mig. Skráðu mig

Lemdu mig. Þjáðu mig.
Finndu mig. Huggaðu mig.
Elskaðu mig. Mundu mig.

Kveddu mig. Sjáðu mig.
Heyrðu mig. Faðmaðu mig.
Kysstu mig. Snertu mig. ]



[ Ég vil
fara á ,,knöttinn´´
til englanna
sem syngja sviksöng
um lífið
og 
framhald þess
og hvernig
við trúum öllu
sem við lesum
í þægindum morgunsins
við matarborðið

en
englarnir hlægja
af eigingirni mannkynsins
af barnslegri trú okkar
á ríkisstjórninni ]



[ Ég fíla
sveittar samlokur
sem liggja saman
alla nótt
allan dag

en ég vil ekkert
bull
á milli
því tvær brauðsneiðar
eru meir en  nóg

Úff.

kannski smá smjör? ]



[ Ostur!
Brostu fyrir myndavélina
ég hef enga trú
á snævi þakktri götu

enn! sólin trúir;
í takt við tunglið

ég sit í eldhúsinu
við eldavélina
og bíð
eftir að heyra söng

kjötböku ]



[ Iceland the greatest country in the world
Iceland home of the Vikings
Iceland with all your beautiful women
Iceland with the purest nature,
the best water and cleanest air
Iceland with your long cold winters and short summers
Iceland you with your changing weather
Iceland where everyone has it so good
Ohh Iceland! My beloved Iceland
You are so full of shit!
People hate you and love
Your people are descendents of slaves and outlaws
It’s a quality to drive a big car,
to have enough electricity to play a videogames that came across the sea
to have so much food that they can throw it away
to spend money on things they don’t need!
Your people are corrupted and don’t even care
Your people say you’re the best at the same time they try to kill you and trash your identity 
Ohh Iceland! My beloved Iceland
Aint you proud? ]



[ Ég skal segja þér
sögu
um stjörnu
og tungl

sem urðu ástfangin
en það varð aldrei
að neinu

ekki vegna ljóssins
sem stjarnan gaf frá sér 
eða myrkursins
sem umlykti tunglið

heldur vegna

aðgerðarleysi
þeirra beggja ]



[ Að pæla í því að sjá þig aldrei aftur
þú veist ekki hvað ég elska þig
af hverju fórstu í burtu frá mér , gastu ekki beðið þangað til að ég var tilbúin  að sjá þig hverfa ?

þú veist ekki hvað ég sakna þín
vonandi líður þér vel án mín .
það er erfitt að hugsa um þig því að ég fæ tár í augun.
þetta voru góðir tímar en nú ertu farin
það er skrýtið að hérna hjá afa er allt tómlegt
en takk fyrir allt.
ég elska þig . ]



[ músin er lítil
enn hesturinn er stór
risaeðlan er stærri
en refurinn er mjór, ]



[ hér ertu komin til aði fresta
þér mat og hlýju
ég fann einhvern neista 
kannski færðu þér slepu að nýju ]



[ I had this dream last night 
once again 
about you and me. 
I met you last weekend 
once again 
it was you and me. 

But my dream is different 
different from reality 

In my dream you love me 
In my dream you kiss me 
In my dream you touch me 
In my dream I\'m yours 
In my dream I\'m not afraid 
afraid of telling you what\'s in my heart 
In my dream I\'m not afraid 
afraid of telling you about my feelings 

In real life we\'re just friends 
In real life you don\'t love me 
In real life I\'m not yours 
Sometimes you kiss me 
Sometimes you touch me 
It feels so right 
But it\'s just that, nothing more 
Still it get\'s my hopes up 
you wouldn\'t do this if you didn\'t 
in someway find me attractive... 
Would you? 

In real life I\'m a coward 
so afraid to tell you... 
so afraid you\'ll deny me and never talk to me again. 
You melt my heart... ]



[ I extinguish the light 
render it\'s death. 
There is no light, 
light is dead. 

Lying on your altar 
hoping to be spareed 
my love lies bleeding 
please take me instead. 

As told by the holy ones 
my lessens to learn 
jouney to a world afar 
and seek the truth of faith 

I sat out to find the truth 
I travelled far 
By the time I got to you 
you were already dead 
and the darkness whispered to me 
so sweetly: 
\"The truth you seeketh is a lie\" 

The I know I had been betrayed 
used by the holy ones 
They knew I couldn\'t save you 
so they sent me 
to finish this pointless crusade 

Falling to my knees 
strained and out of breath 
dissapointed, discovering 
my whole life was a lie 
repeating over and over again 
in my head 
\"The truth you seeketh is a lie\" 
that is the only truth left in this world. ]



[ I\'m falling so fast through this abyss 
I know the landing will kill me 
Please won\'t somebody grab me? 
Save me? 

Soft, strong arms catch me 
I\'m saved 
I look at my saviour 
It\'s you 
We share a long deep kiss 
happiness? 

Happiness isn\'t present in this world 
just as I started feeling happy 
I opened my eyes 
I saw I was lying all alone in my dark room 

And realized that it was just a dream 
nothing more... 
Does happiness even excist? 
Because I know from my own experience that it\'s never permanent 
It allways fades away and leaves you in darkness 

That\'s when the hopelessness, lonelyness, sadness 
reality hits you. 

I wish it wasn\'t a dream 
I wish it was actually reality. 

Maybe this is a dream, this sad place 
and the vision in my dream is actually the real reality? 

I wish... ]



[ My life seems so dull sometimes 
so incomplete. 
I get so lonely sometimes, 
I long for you my sweet. 
I just can\'t figure you out, 
what is it that you want? 
I wish I could be the one to give it to you... 

The things you say imply you don\'t 
but the things you do say that you do. 
What am I supposed to read out of it? 
Is there a secret message hidden in there, 
or is it just my imagination hoping there is? 

I feel like I\'m worth nothing in your eyes, 
just another fuck. 
You act like your looking for something better, 
what is wrong with what I have to offer? 

Sometimes I get so lonely, 
Sometimes I\'m decaying, 
Sometimes my life is fading, 
Sometimes I\'m invisable 
Sometimes you see me 

I am nobody in your eyes 
I am nothing in your eyes 
You\'re looking for something better 
what is it? 

I wish I was somebody in your eyes 
I wish I was something better in your eyes 
I wish you\'d show me some intrest 
I wish you\'d want me 

Just look me in the eyes and tell me: 
that sometimes I\'m somebody in your eyes 
that sometimes I\'m the best 
that sometimes you\'re intrested 
that sometimes you want me 

Because I get so nervous around you 
can\'t breathe 
I\'m so afraid of denial 
that I can\'t even tell you this 

Just sitting here, hoping, 
that possibly you\'d stumble upon this poem 
and realize I\'m talking about you. 

If you do and you don\'t want me 
please bring it to me gently 
cuz right now I\'m so fragile 
that I could break into a million pieces 
and get blown away with the wind. 

Don\'t hurt my feeling... 

I just wish I was worth something in your eyes ]



[ Changes have been made, 
defined priorities. 
The sweet, tender love we had, 
has died, became extinct. 
I didn\'t mean to hurt you, 
but you know my temper. 
It\'s time for me to focus, 
focus on myself and my needs. 

All your troubles rested heavily on my shoulders. 
I didn\'t have time to deal with all of it. 
I loved you while it lasted, 
now we\'ve grown apart. 
Nothing in common anymore. 
And I was so sick of you 
thrushing your believes upon me. 

We are very different people 
with different believes. 
But we dissagree so much. 
Some of our believes 
drenched us into quarreling. 

We started out so alike 
but as time passed 
we became quite oppisites. 
I wish it didn\'t have to end so brutaly 
but it\'s already done. 

But how can you justify your actions? 
Making people believe I was using you? 
You know that\'s not the case. 
I thought you didn\'t believe in lies? 
I guess you do now.... 

In a way trying to be as friendly I can, 
considering all of the above, 
I think we shouldn\'t contact anymore... 
It will just make it worse. 
Evolve into yet another conflict. 

I\'m sorry..... 
Goodbye...... ]



[ Discover it 
Realize it 
Accept it 

Discover me 
Realize me 
Accept me 

Lying here this close to you 
Staring at your face 
Looking in your eyes 
Waiting for you to say it.... 
Say what we\'re both thinking 

My chest rises, hard to breathe 
Cuz you take my breath away 
Butterflies fluttering 
Body shaking, disire 

Your kiss so unique, so deep 
I\'m lost in your kiss 
trembling with desire and lust 
I desire you 

Your touch so gentle 
Your body so fragile 
But you are so cautious 
Are you afraid that I will hurt you? 
Betray you? 
Trust me! 

Your orgasmic piece 
fits right in my puzzle 
It\'s the missing piece I needed 
I want you 

This was one time 
I want it to last 
Open your eyes 
Lower your guard 
I won\'t hurt you 

Discover it 
Realize it 
Accept it 

Discover me 
Realive me 
Accept me 

Discover love 
Realize love 
Accept love 

I wanna give it to you ]



[ From the wounds that you left me 
floats my decay 
You left me bleeding 
life fading away 
You gave me pain 
I wanted to die 
Yet even though you murdered me 
I can\'t help but miss you 
because you were so special 
you understood me 

You were just like me 
hurting inside 
You showed me I wasn\'t alone 
then you left me all alone 
and I miss you 
and even though it lasted short 
even though I never said so 
I loved you, still do 
and I miss you so much 

It hurts when I see you 
stabbing at my heart 

But I must face it 
it\'s been a long time 
and you hate me 
you don\'t care 

I just wish you could see the world through my eyes 
feel my pain 
share my sorrow 
just for once 

But it\'s pointless 
you don\'t care 
and worst of all.... 

you don\'t even seem to know ]



[ Your face is like a razor to my heart 
Your voice killing me inside 
Am I invisable? 
Don\'t you see me? 
Why won\'t you talk to me? 

You act like I don\'t excist 
Ignore my feelings 

Am I just another girl 
fallen for your lies? 
Am I just another girl 
stuck in your gracious gaze? 

Your face is like a razor to my heart 
tearing it apart 
A cut so deep will never fade 

Your voice killing me inside 
I can feel myself twist in agony inside 

I just wanna try again 
See what happens 
We are older now, wiser and better 
Maybe it would work, maybe not 
but then I\'d know 

STOP KILLING ME! 
IT HURTS SO MUCH! 
YOU SAID YOU WOULDN\'T HURT ME NO MORE! 
YET I\'VE BEEN HURTING ALL THIS TIME! 
FOR ALL THOSE YEARS! 
STOP! ]



[ My life seems so dull, so incompleted 
so worthless, I just simly wanna break down and cry 
My thoughts streach towards you 
I need you 
Can\'t you tell? 
Can\'t you see it in my eyes? 
Cuz sometimes I just wanna die 
Sometimes I feel so dead 
Everyday without your love is hurting me 
Yet you said you won\'t hurt me no more 
Sometimes I just wanna die 

There just ain\'t no way surviving this painful life without you 
And I don\'t wanna feel this pain 
At night I cry in vain, for so long, it seems forever 
It never goes away 
I just wish I was someone in your eyes 
I wish I was something better 
Please tell me I\'m someone 
Please tell me that you cared 
Cuz I never can forget this pain 
Don\'t make me cry no more 
Don\'t make me hurt no more 
Just look me in the eyes and tell me 
that sometimes you feel the same 
and sometimes you wish me back ]



[ For all the people who suffer like I do 
abandoned by their love 
Their hopes and dreams shattered by denial 
Forced into the shadow of sadness 

Mother never cared, father gone away 
all alone loved by nobody 
Then you came along 
The only one who cared 
The only one that ever showed me love 

I loved you but you were afraid 
Afraid of being loved 
Afraid of being happy 
You sacrificed your true happiness for your own image of being happy 

And I suffer, cause I long for you 
Abandoned by you 
My hopes and dreams shattered by your greatness 
Forced to live in the shadow of sadness 

Drenched in my blood I lay 
And since I can\'t have your love 
I just want to let go 
Because I can\'t live without your touch 

So it\'s best for me to leave this world 
A world that doesn\'t love me 
A world that doesn\'t want me 
So really I should just let go but I wonder 
How will you react to the news of my death 
Will you even shed a tear? 
I can\'t go on 
Because I\'m shattered ]



[ I\'d never think you\'d do this 
I\'d never think you\'d betray me like this 
What was wrong? 
Was it something I said, something I did? 
Am I too ugly, am I too fat? 
We had so much in common 
What did she have that I didn\'t have? 
What did she show that I didn\'t show? 
Please tell me it\'s not true 
Please tell me it\'s a lie 
I never told you this, I loved you 
Would it had made any difference if I had? 
This has ruined me completely 
I got sad, I got drunk and cryed 
all those tears I cryed were for you 
Each tear had a memory 
A figure of time we shared 
A fragment of my life 
You said you wouldn\'t hurt me no more 
You can\'t handle hurtnig me 
I can\'t handle to loose you 
although I already have 
I am nothing, I am already dead 
You killed me and yet 
I remain as dedicated to you as this song ]



[ I\'m gonna draw a picture in my wrist today 
I got no pencil but I\'ve got this razorblade. 
I\'ll stick it in to see how far it goes, 
and cut my life away cut me loose from this hook 
I\'ve been hanging on so long. 

And when I\'m lying cold, dead on the floor 
Don\'t you cry for me 
this is what I wanted 
You cannot feel my pain, 
you cannot see it either 
but I cannot live with that pain 
try to understand. 

Keep on living your perfect lives 
like I know you can 
My life was never meant to be but don\'t forget 
I love you all with my heart 
and that\'s why I\'m gone 

I\'m gonna draw a picture in my wrist today 
I got no pencil but I\'ve got this razorblade 
Stuck it too deep and the ambulance was late again ]



[ Do you ever get the feeling about a person that you used to care so much about... and still care about
But you feel denied? 
You can\'t bare to see the person again? 
Because the person hurt your feelings? 
But you care so much about the person? 
Ever feel the urge to meet that person? 
Even after all the person did? 
Just to see if the person is doing fine? 
Even thouh you know 
The moment you see this person 
You\'ll burst into tears

I feel so empty inside ]



[ Once again. 
I\'m stuck in this void of emptines. 
Once again. 
I let the pain out. 
Once again. 
I disapointed you. 
Once again. 
Stop eating. 
Once again. 
I\'m so alone. 
Once again. 
Nobody wants me. ]



[ Snow falling on my face 
snow everywhere, snow. 
It\'s dark and I\'m alone outside 
snow eveywhere, snow. 

Have you ever had a mother who doesn\'t give a shit? 
Have you ever had a father that doesn\'t give a damn? 
Have you ever had a family who doesn\'t care? 
Have you ever spent one moment in my shoes? 
Then why do you judge me as you do? 

I look around, 
everywhere broken glass 
I don\'t know waht happened. 
I don\'t know who the fuck I am and they come. 

Now I\'m locked inside of here 
white walls everywhere 
don\'t go, don\'t go 
I\'m locked inside the darkness in your heart. 

Mother I just wanted you to love me 
Father I just wanted you to know me 
Family I just wanted understanding 
You, I just wanted to be loved. 

Have you ever had to wake up early in the mornig, 
ignore your drugged up mother in the kitchen? 
Take your little brother to kindergarden and getting him back? 
Just like you were his mom? 
Because his mom isn\'t here anymore... 
She is somewhere, lost in her head? 
Have you ever stood alone on your two feet? 
With a baby that you gotta feed? 
Had no friend cuz you had responability? 
Is is right for a 10 year old kid? 
HAve you ever spent one moment in my shoes? 
Then why do you judge me as you do? 

Snow falling on my face, 
snow everywhere, snow. 
It\'s dark and I\'m leading you home, 
mother please wake up. ]



[ Running away, away from life 
don\'t know where I\'m runing 
I just gotta get away 
My heart is pounding 
don\'t know what I did 
what was I thinking? 
I just gotta get away. 

Never ever look back 
keep on running fast. 
Never ever think back 
this is now the past. 
Never ever stop 
keep on going on 
and on and on and on. 

Wonder about the future 
what will it bring? 
money food and drinking or will I be a dope? 
House, kids and marrige or will I be a bum? 
I don\'t really care 
I just gotta get away 

Never ever look back 
keep on running fast. 
Never ever think back 
this is now the past. 
Never ever stop 
keep on going on 
and on and on and on. 

Now I see a light 
not so far from here. 
Is it what I think: 
The final task. 
My burden was heavy 
now it has lightened 
cuz you came down here 
and saved me. ]



[ All alone in this world, 
nobody can save me. 
Sitting in a corner, curled, 
hiding nobody can see. 

I feel so confused I feel so amazed, 
is there really no other way out? 
Am I just this crazed? 
I\'m all alone in the crowd. 

Everything I enjoyed has flown away 
and I\'m here lonely 
can\'t take another day. 
Willing to dissapear only. 

My hands are cut and torn assunder 
don\'t you know I can hear what you\'re saying? 
Who else than me understands this blunder? 
I still have no wish for staying. 

Tears are leaking from my eyes. 
I know you\'re just using me. 
I can see through your lies, 
you just want a flagging I can see. 

I really don\'t wish to die, 
all the things that I\'d miss. 
Still it\'s time to say goodbye. 
It can\'t be different, it\'s like this. ]



[ The fire I see sparkles in my eyes 
I don\'t know why I\'m here in the darkness 
Cuz ever since you left I\'ve been feeling this way 
and it wakes up my mind to my old considerations 
So I sit here in the dark 
All alone 
without you thinking how can I get you back. 
And it brings me back, brings me back to my endless consideration 

If I should die tonight, would you cry? 
If I should take my life, would you regret leaving? 
If I shouyld die tonight, would you miss me at all? 

It\'s been a long time and I\'m still crying 
and I wonder now do you even miss me. 
Without you I feel so ugly, oh no, 
my self-esteem is breaking in front of you 
The very sight of you breaks me down, 
the sound of your voice makes me cry and I wanna die. 
Because I\'m without you and I\'ll never get you back. 
And it brings me back, brings me back to my endless consideration. 

If I should die tonight, would you cry? 
If I should take my life, would you regret leaving? 
If I should die tonight, would you miss me at all? 

Please just look at me, 
can\'t you see my pain? 
Just look at me without you, 
my world crumbles. 
Everything goes wrong when I\'m without you. 
Can\'t you see I just wanna have you back? 
And it brings me back, brings me back to my endless consideration. 

If I should die tonight, would you cry? 
If I should take my life, would you regret leaving? 
If I should die tonight, would you miss me at all? 
Would you miss me at all? 
Would you miss me at all? 
Would you miss me at all? ]



[ Sólin geisla sendir inn,
sýnist allt í haginn.
Sólarlummulykt ég finn,
líða hér um bæinn. ]



[ Að horfa
að sjá
að brosa
að spá
að horfa
að hlæja
saman
að faðmast
að ríða
að stara
að stara
að dást
ást
að dást
að stara
að stara
að leika
að kitla
að hlæja
að gráta úr hlátri
að gráta
að faðmast
að lesa
að hugsa
að ríða og kúra og hugsa
að keyra
að hugsa
að gráta
að spá
að horfa til baka.

Það vorum við. ]



[ They are brought up among snowflakes
They come in many forms and sizes,
All of them pointed
All of whom are sharp,
They can pierce your heart.
They think straight
Forward headed
When they find warmth of another´s heart
They melt,
Yet the weather so extreme
The cold synonymous with the name
Amazingly, they refreeze themselves
In order to keep their
Beautiful, spiky, crystal 
Clear Shapes. ]



[ Maður einn stendur og stynur
því stöku sinn yfir hann dynur
þráhyggjupest
svo þunglyndið sést.
Hann telst vera vínandans vinur.

Ómar nú öllarans strengur
er æpandi maðurinn gengur.
Hann labbar á hurð
og hrapar í skurð,
hinn óheppni aumingjans drengur.

Og sumhverjir segja að hann sé dóni
og að söngur hans valdi öllum tjóni.
Það kann vera satt
að hann skuldi smá skatt
enda rammgerður miðbæjarróni. ]



[ Smella á tölti treður spor,
í tún og veður engi.
Ung hún sýndi yndi og þor,
sem eflaust varir lengi. ]



[ Kolli köngulhaus
með stíðið medú yfir. ]



[ Þýtt úr færeysku
Höfundur J.H.O. Djurhuus
Lag: J. Waagstein
Hnípinn þú situr söngfuglinn minn
sviptur frelsi í búri.
Gleðinni rændur er rómurinn þinn,
rændur er fluginu vængurinn.
Söngfuglinn minn
særður í þröngu búri.

Manstu er lékstu lipur um völl
litli fangi í búri.
Dillandi söngva um dali og fjöll,
dansandi vængjatökin snjöll.
Manstu þau öll.
Frjáls varstu, fugl í búri.

Svefnhöfginn löngum léttir þér neyð
litli fangi í búri.
Dreymir þig söngva á loftsins leið,
leiki, ástir og vorsins seið.
Háloftin heið.
Frjáls ertu, fugl í búri. ]



[ Þrjú lítil börn
liggja á gangstétt
og búa til snjóengla
Þau ímynda sér að þau séu englar á himnum
fljúgandi innan um snjókornin.

Bíll rennur í hálku,
snjórinn fær rauðan blæ
og börnin þurfa ekki að ímynda sér lengur ]



[ Þýtt úr sænsku.
Höf.Ulla Hornborg

Við siglum hin köldu sjávardjúp
og síld við Ísland bíður.
Svo til norðurs skútan skríður.
Til Íslands enn, til Íslands enn, til Íslands enn.
Því Íslandsmiðin okkur kalla ákaft senn.

Fyrr en við siglum skal duna dans
og dansinn okkur gleður.
En í sumar síldin veður.
Og út í bát, og út í bát, og út í bát.
Þar annan dans við okkur stígur alda kát.

Í æstum stormi er stýri beitt
með stæltum sjómannsarmi,
djörfum hug og hreysti í barmi.
Til Breiðafjarðar bráðum skútan brunar fljót
og silfri hafsins söfnum við í síldarnót. ]



[ Ég bjóst við því forðum að brosið þitt ætíð mér fylgdi
ég byggði mér höll einsog siður er ungra manna.
Ég sá ei að dísin sem duga mér skyldi til heilla
var duttlungafull 
og ekkert á hana að treysta.

Svo hugðist ég leiða þig langt inn í höllina mína
og lífið var fagurt og bjart eins og heiðríkur morgun.
En dísin var orðin að norn sem að nálgaðist óðum
og nákaldri röddu hvíslaði: aðeins draumur. ]



[ Þú reifst hjarta mitt
þú sleist það af
og ég missti andann

Þú varst mér allt
þú varst lífið
en nú er ég ein

og græt í laumi ]



[ Taktur og tregi
titrandi raddir.
Svignar sviðið,
svitinn bogar.
Gígjurnar gala
er gengur í sali
drottning dansins
dróma og sælu ]



[ Ég er öryrki og oftast heima,
oft er ljóð mér stundarglíma.
Skrái sögur er skal ei gleyma
og skulu minna á gamla tíma.

Mörg ég hefi mistök gert,
sem mætti fara um orðum.
Það er ekki einskis vert
að ekkert fari úr skorðum.

Að gloríurnar geri menn,
gjarnan þykir skitið.
Oftast kenna á því senn,
ekki að stíga í vitið. ]



[ Hann hætti skyndilega lestri ljóðsins 
stóð upp 
og henti lítilli marmarastyttu
út um gluggann.
Hún féll á gangstéttina með háum hvelli.
Þegar bylgjurnar skullu á honum 
hélt hann áfram lestrinum. ]



[ Andartaki fyrir snertingu
stoppar tíminn...

Skugginn andvarpar 
og víkur fyrir ljósinu. ]



[ Hláturinn ómar um allt hús.

Þú lest í flókinni bók
Hann steikir beikon
og hún talar í símann.

Matarlykt.

Matarlykt sem smýgur
inn í dýpstu hjartarætur.

Ekki fara frá mér!

Hver á þá að elda fyrir mig? ]



[ Þetta er vægast sagt verri vefur,
Drottinn tók og Drottinn gefur!!! ]



[ Ennþá einu sinni
á mér hefur lent
árás illrar stjórnar
eitt er jafnan hent
þeim sem ráða ríkinu:
Það að níðast mest á mér
mýkra taka á þér.

Þessu breyta þyrfti
og það sem allra fyrst.
Alveg sýnist augljóst
að ekkert get ég misst.
Ég fæ lágt og lítið kaup
á því kosta engra völ
aðeins sult og kvöl.

Þú ert betur búinn
basli lífsins í.
Eg vil draga eina
ályktun af því:
Þegar býður þjóðarheill
agnarlitla færðu fórn
fyrir vora stjórn. ]



[ Ég veit ekki hvað ræður því er ég fer að yrkja
og eyði löngum tíma í smíði á vondum kvæðum
því enga köllun finn ég sem kynni mig að styrkja
svo kvæðin gætu vaxið að magni eða gæðum.

En einhvern veginn finnst mér þetta furðulega gaman:
að finna að ef ég nógu lengi við mig sjálfan glími
þá tekst mér oft að raða ýmsum orðum þannig saman
að úr þeim verður kvæði með hljóðstöfum og rími. ]



[ HÆ!!!

Í vetrarhörkunni hugsaði ég mig 
úti við um hásumarið 
í góðum félagsskap og næturhitabylgju sæmilega sauðdrukkinn
 
og eins og svo oft áður
búinn að drekka af mér allan fjöldann 
sem ýmist sefur fram á borðin
eða liggur undir þeim
 
þá víkur sér að mér maður
sem telur sig eiga sökótt við mig
og ég reyni bara að svæfa hann líka  
og raula við hann vögguljóð:

Eigi skaltu þrasa og þrátta
þegar aðrir sofa rótt.
Yndislegust Íslandsnátta
er hin bjarta júlínótt. ]



[ Hvað er það að vera Hattur?
Barð eigandans féll fyrir augun mín
ég er blind fyrir hann ]



[ Á hlaðinu skapaðist neyðin í nótt,
næstum því vindur Bebbu fargaði.
Bóndinn þá svaf og bölvið var ljótt,
því bannsettur í símann ei ansaði.
Í neyðinni hringdi í ,,Skorra” skjótt,
er skundaði strax og henni bjargaði. ]



[ kaldur morgunn
kalt rúm
mædd rúða

það er svo kalt að laglínurnar sem við spilum
sjást eins og móða
og nóturnar verða ljóslifandi í loftinu
við spilum áfram þrátt fyrir handkulda

einhvern tímann kemur aftur vor ]



[ þegar ég hugsa til þín
missir hjartað úr slag
það væri svo sem í lagi
bara að þetta gerðist annan hvern dag
en þetta er orðið sem alversta kveisa
yfir lasleika þessum verð ég kvarta
ég veit að það er til allskonar ráð
fyrir gamalt og einmana hjarta

en skríða á hnjánum
er ekki minn stíll
nema að springi dekk
eða bili minn bíll
svo finnst um mér erfitt að hugsa til þess
að ganga með hring á hönd eða  í nefi
allt þetta fólk svo í veisluna komi
og óþarfa hluti mér gefi

því ég þarf ekki blandara
né skúffur undir skó
eða hlusta á ræður og brandara
að hugsa til þess mér verður um og ó
og vill því við þessu öllum hlífa
að ganga inn gólfið á guðsteppinu
er sem ég væri sjálft fjallið
everest að klífa

nú ever rest ég mitt keis
búum saman ég hygg að sé gaman
kaupum okkur kofa á selfossi pleis
og lifum þar til endaloks saman ]



[ skip mitt er strandað
á ljótum kletti
mín eina björgun 
er gúmmíbátur...

...en ég stekk út
á röngu róli
og hafna
í djúpinu. ]



[ ég blekkti mig um daginn
þóttist vera að bíða
eftir mikilvægu
svari

en í raun var ég bara
að tefja
tímann ]



[ Skrjáf í runnanum
með gul lauf í hárinu
réttir hún mér nál

þetta er allt í lagi
hún er næstum ónotuð ]



[ Við sungum listavel saman,
samhljóma var hver kjaftur.
Þetta var gríðarlega gaman,
greyin mín komið þið aftur. ]



[ þú fórst
hún átti ekki mikið
bara frost og kulda innst inni
þú ert bara aumingi og ræfill
þú fórst fyrir það sem þú elskar
hún þurfti að borga fyrir vikið
þú fannst aðra að sinni
vilt ekki að þessu linni
því nú þú yfirgefið hefur
því þú aldrei gefur
frið og kærleik
heldur hatur og reiði
aftur
fyrir það sem þú elskar
þú hefur misst okkur flest
sem elskuðum þig mest
nú?
Var ekki ein önnur?
Fyrir langa löngu
Hún var tveggja barna móðir
Þar er mín systir
Og hennar bróðir
Hvað á hún Eva nú?
Þið eruð bæði farin
Sitthvora leið
Þú í sjálfselskulíf þitt
Og hún í annann heim
Þú hefur sært svo marga
Mig langar að garga
en það þarf tvo
Ef þú værir ekki
væri engin \"ég\"
Ég er ekki stolt
að vera hluti af þér
En hvern er ég að gabba
Ég á engann annan pabba
og sama hvað gerist
ég mun alltaf elska þig ]



[ Í kvöld er ég kvalin í hjarta

krokna af barnshugans þraut

þá framtíðin blikandi bjarta

beið mín...en hvarf svo á  braut.

               

Í kvöld er mín lundin svo lúin

og leiði í huganum er

sálin er fölnuð og fúin

friðsældin horfin mér.

              

Í kvöld þá er myrkrið svo magnað

og maðrandi vindurinn hvín

ég get ekki´ í fjötrunum fagnað

sem fangi í eigin pín.

                  

Í kvöld er ég kenni til sefa

á koddann minn leggst ég þá hljótt

svo bið ég að Guð muni gefa

mér góða og friðsæla nótt. ]



[ Nú mig ástar langar ljóð

að lesa fyrir þig

í vísnasmíði varla góð

þó vanda geri mig

     

Bæði´ um nótt sem nýtan dag

nálægð finn ég þín

við þig hef ég lagt mitt lag

ljúfust ástin mín.

    

Ávallt styttir stundir mér

stöðug mærðin  þín

þetta játning ástar er

elsku Tölvan mín. ]



[ Ég skríð upp vegginn
og staðnæmist í loftinu.

Ég lít niður til þín
áður en ég laumast 
út um gluggann.

Fallið upp himininn
er ferðalag heim.

Það er erfitt að 
anda í skýjunum.

Ég er hættur
að reyna. ]



[ Klukkan er 00:07.
Ætla að njóta augnabliksins.
Ohh! Damn it!
It\'s gone. ]



[ Hér skín sólin

bara svo þú vitir það
þá vakna ég 
á hverjum degi
við geisla að utan 
en ekki að innan

Hérna er kaffið sterkt

svo hnausþykkt
að ef ég þekki þig rétt
fyndist þér það verra
en drullukökurnar í sveitinni
í gamladaga...

Í gær sat ég í lest

ekki á leið til Prag
eins og við létum okkur
dreyma um fyrir nokkrum
mánuðum síðan

Nei ég baða mig ekki
í dýum
án þín

né drekk þunnt kaffi
ein

Það er auðvelt að flýja
en það að halda sér flýjandi
minnir á Ólympíuleikana;
örvæntinguna nasavængjanna,
eldinn sem á aldrei að slokkna
en hlýtur að gera það af og til

Ég kem aftur
eftir innan við viku

Þú ert ekki ídeal manneskja
til að hafa endalaust
á aftanverðum augnlokunum

Og núna hérna
í sólinni
er mér sama um útitekna húð 
og freknur

Eins og jeppi
er framlenging
á einu
er sólin framlenging
á öðru ]



[ Literature interest me, i don´t know why but its an unexplainable itch. I scratch and scratch and what i end up with are words that conveys images of things to happen that are spoken from my soul.  
Cuisine nourishes me and those i cook for, not so bad if my cooking is great.
Language, pertaining to that, i would have never been able to write this list. 
Music  has its rhythm similar to the rhythm of the heart, the beat readily available to us for many annals of time. Not only that they are entertaining they also bring us serenity. When the beat of the music and our heart are in sync then we know it is not so bad at all to be you. 
Dancing sets me apart from the rest of the motionless herd. And dance makes music visible.
Films can give us a  glimpse at another reality, for we cant appreciate our own 3D.
Photography captures moments of our time and it makes sure we don´t forget.
Travel, allows us to see more than movies and t.v. can provide, basically its a good escape from our own reality.
Singing,  no comment. ]



[ Í ljósbláu lofti og hrollköldu
teygja trjágreinar sig með brumum 

Þeim fæðast lítil vor ]



[ Snjóflyksur bráðna
í augunum grábláu
og breytast í tár
á kinnum þínum rauðum
og kæla ímynd þína. ]



[ Hrímaðar bárur
gleyptu hann í járnbúk með
andvana vélar

Ekki tókst þá að flytja 
bensín á milli tanka ]



[ sit og bíð
ekkert hér
tómt herbergið
sit og bíð
get ekki hætt,
hætt að hugsa um þig
herbergið er fullt,
fullt af minningum
minningar af þér
þú gleymdir mér
nú vil ég gleima þér. ]



[ Svo hlýleg og tær.
Svo glöð hún hlær.
Ein saklaus mær,
veit ei hvað hún fær.

Þegar horft er inn um gluggann,
má sjá brotna sál, 
má sjá eitt mál 
sem ekki hafði sína rödd.

Sú litla telpa 
sakleysið kvaddi.
Þegar vinur pabba 
rakleitt í hana æddi.
Allir vissu,
en enginn sagði.
Stóri bróðir stóð bara og þagði.

Hvað eftir annað hún andlitið sér.
Hvað eftir annað finnur hún strokið sér,
þó engin komi hana við.
Þá var þetta komið í ákveðin sið.

Eftir nokkur ár hún kjarkinn fékk.
Á bak og burt hún rakleitt gékk.
En ávalt þessi ör hún ber.
Ör sem enginn sér.

Í dag er hún kona,
sem lifir og vonar.
Í dag er hún sterk,
því það er hennar verk.

Vinir eru hennar lífsinskraftur,
í þá sækir hún styrkinn aftur. ]



[ On Valentines Day,
Lovers all around, Roses and Chocolate
Boxes ablaze, Flower shops ajar.
From Paris to London,
Heart shaped cardboards on window shops.
Red, red, red color´s of love.
Only my friend Segafredo holds that banner as a canopy shading me from rain.
All about is gray, stone and concrete, 
No men pacing down the street,
With bouquets of rose´s holding them
awkwardly upside down,
Hurrying to their lovers home, and show
Them red, red, red colors of their love.
Where is the love in Reykjavík?
Did Cupid not learn his geography?
Or did he go to the far east,
In his midlife crisis to learn 
Japanese Calligraphy?
Will he one day realize he already has
what he seeks,
That is to shoot arrow´s everywhere, 
And make people find within themselves
That the love they look for, 
Is where the arrow lands. ]



[ Do not provoke it,
Let it growl.
Keep your feet on the ground,
Stand your guard.
Let that monster belch steam off its nose,
Take off your red sweater and slam it on the floor.
It is stark raving mad now,
Its eyes blood shot with anger,
Smoke coming off its orifices 
Looking down to the red sweater on the ground.
Its horns now pointing to you, 
Do not be afraid.
What is needed to be done now, 
Is to stroke its horn´s gently,
Softly, lovingly with your hands.
Because the monster only has a headache,
From stubbornly carrying those detachable,
Heavy, plastic horns. ]



[ Ég lifi í gervi
gervið er hvítt,
sálin er svört,
ég þykist mikið.

ég þykist þannig að öðrum líður vel,
ég þykist en mér líður ei vel.
ég þykist og þykist,
læt eins og mér líði vel. ]



[ ég sakna pabba,
ég sakna mömmu,
ég sakna systur,
ég sakna bróa,
ég sakna mín.

þegar ég var lítil,
það var allt svo einfalt,
áhyggjulaus,
ánægð og glöð,
ef tækifæri var.

Núna vex ég úr grasi,
núna dafna ég ekki,
núna hverfur brosið mitt,
ekkert er í alvöru,
allt er falið,
ég sakna sannleiksins,
ég sakna ástarinnar. ]



[ Alveg eins og
Músin sem var svo lúsug að hún var snúin úr hálslið,
kindurnar sem voru teymdar í burtu á vorin,
gamall maður á sínu hinsta kvöldi,
visnað blóm að hausti,
barn sem hrapar fram af brún,
fíkill á kaldri götunni,
kramin padda og
fugl sem ætlaði í gegnum glerið,
þá fór stelpan mín í bíó. ]



[ Í stað þess að:
Strjúka þér um feldinn,
horfandi á þig mjúku auga,
finna ylinn
og horfa í brún augu þín.

Neyðist ég til þess að:
Horfa á þig út um gluggann,
í kassa ofanjarðar því jörðin er frosin,
halla höfðinu að glerinu,
láta fingurna snerta glerið

Og bjóða þér góða nótt, stelpan mín. ]



[ Elsku pabbi,
ef að þú bara vissir,
ég hef ákveðið að fara eftir þínum ráðum;
og drekka ekki fyrr en líkami minn ræður við það.
Ég er komin með kærasta, ef þú bara gætir hitt hann.
Stelpan mín er dáin, þú veist það, hún er hjá þér.
Ef ég bara gæti sagt þér þetta, ef bara. ]



[ Kæra dagbók, 15.09.-07
Í dag steig ég upp í bíl,
koltvísýringurinn og vatnsgufan láku út,
því að kæra dagbók,
í dag lærði ég að eyða ósonlaginu. ]



[ Þegar hinn glæsti prins
ríður á steinlagða stígnum
á hvítum glæsifáki,
stígur prinsessa út úr kastala
og hendir til hans Ipodinum sínum
til þess að sýna honum lag
sem að henni líkaði við. ]



[ Suðið í ryksugunni rekur hugann á fjarlægar slóðir þar sem fótspor eru mörkuð í sandinn.

Og maður hugsar,
af hverju er ég hér að ryksuga? 
Að ryksuga upp fótspor, matarleifar, kusk og þræði,
söguþræði hins daglega lífs.

Með einum litlum mótor og þokkalegum sogkrafti sogast  sönnunargögnin um fólkið burt.

Fótspor á heimil eru ekki eins spennandi og fótspor á fjarlægri strönd.

Að minnsta kosti ekki í eina suðandi stund. ]



[ Ef að bara, góði guð
þú myndir afþýða jörðina í tvo daga,
svo að ég þurfi ekki að horfa á kassann
sem að mun liggja úti á svölum þangað til að frostið fer.
Gerðu það, þýddu jörðina með kærleika þínum
og hjálpaðu mér að yfirvinna sorgina.
Ég veit að þetta er Ísland,
og veðrið eins og unglingstúlka
í drengjahóp. Getur ekki ákveðið sig. ]



[ Það er þessi strákur
sem að fær mig til að brosa,
og byrja að syngja aftur.

Það er þessi strákur
sem að fær hjartað í mér til að missa úr slag,
og halda svo áfram að slá fyrir hann.

Það er þessi strákur
sem að hefur hjálpað mér,
að komast yfir svo margt. ]



[ Ég horfi inní augun djúpblá, sár.
Þar sem kvalir aldanna, þjáning áranna,
hryggð daganna syndra.
Tárin, já tárin, ár og lækir lífsins.
Svartur sjórinn kallar á mig, frá þér.
Elsku Halla þetta er kveðjan mín. ]



[ Leiðir okkar lágu saman,
þú sem tinkarlinn
og ég sem ljónið.

Þú leitaðir að hjarta
en mig vantaði hugrekki

en ólíkt sögunni
fundum við það
í hvoru öðru. ]



[ Það var einn daginn
sem ég vaknaði, en var ekki vöknuð
ég bara hélt það.

Sólin skein og inn til mín barst
regnbogalitaður söngur fuglanna
sem báru mig út um gluggann

og tónarnir dönsuðu við sjóinn,
blómin brostu 
ég sá í himninum hjörtu 
úr bleikum skýjum

Grasið bragðaðist eins og sykur
en ég veit það bara
því vindurinn sagði mér það.

Og allt var þetta eins raunverulegt og rigningin
sem féll á andlit mitt í gær

þangað til að ég vaknaði aftur,
eftir að hafa lagt mig í sykraða grasið
og hugsað hversu súr hugur minn væri,
en þá leit ég út og sá hálfbráðnaðan snjóinn í garðinum

en ég áttaði mig á því að nú væri að vora
og kannski einhvern tímann yrði 
ævintýralega súrt sumar
að mínum veruleika

en það var bara hugdetta. ]



[ Heiða Rós,
er stúlkna drós.
Fór sem skiptinemi
með svaka afskiptasemi
Hún fór til Austurrík\'
enda er hún svaka frík.
Hún fer þar á bretti og skíði
og lærir um leið smíði.
Við söknum hennar allar
og líka allir kallar
Við þín söknum
og heimkomu þína hlökkum. ]



[ Inga er stelpu hnáta
sem reynir við alla skáta
hún setur á sig stút
þegar hún kyssir hann Knút
Silja býr langt í burtu
enda fer hún aldrei í sturtu ]



[ Lífið,
meikar,
ekki. ]



[ Fortíðarinnar andi um svífur
 í fylgsnum trjána , framtíðin bíður.
 Drottinn að farsæl hún verði.
 Í aldingarði forðum þú gekkst,
 frið og gleði frá föðurnum fékkst.
 Mér að hugga og gefa
 sorgirnar sefa !
 Í kertanna logum ég minnist þín heitt
 sem lífinu hefur töfrum á beitt.
 Oft hef ég von þinni brugðist.
 Á annan veg fer oft en hugðist.
 Hvíl þú mitt hjarta og hjálpa þú mér
 að gera aðeins það 
 sem er þóknanlegt þér. ]



[ Hún fann það allt í einu 
 hún fann það þegar kalt regnið snerti hörundið
að það er lítils virði að lifa lífinu dáin.
Tíminn , árafjöldinn er afstæður þegar kemur að því að lifa , lifandi. ]



[ Enginn er vegur að þekkja fólk til fulls
fyrr en maður gengur þeirra slóð.
Það er svo margt, sem metið er til gulls,
sem miklu frekar reynist tár og blóð. ]



[ Ingibjörgu finnst allt nógu gott handa öðrum!
Já, flest er lánið dapurt, sem leikur vora þjóð,
í launamálum fátæklinga hún þykist vera góð!

En Steingrímur því mótmælir stinnur sem stál
og staffírugur telur svikin öll Samfylkingarmál.

Það reyna víst flestir að verja sinn vesaldóm,
vantaði ekkert upp á nema færa henni blóm!

Hjá þjóð vorri þrífast best þrælmenni og dót,
það sannaðist í Kastljósinu er blasti mér mót! ]



[ ég læddist á tungunni til þín
hvíslaði orðum í eyra
fegraði allt og sagði ekkert satt
allt sem þú vildir sjálf heyra ]



[ Þeir skipa mér að þegja
      & segja: \"Sá sem spyr, 
      er að biðja\'um að deyja\".
Þannig held ég áfram, því
ég tel mig þurfa\'að lifa.
Þó ég lesi framtíðina í
læt ég mér nægja að skrifa.
Því ég óttast að ef ég segi frá,
verði ég laminn, grýttur;
negldur krossinn á.
En er það annars ekki það sem allir þrá?

-Athygli? ]



[ Hvað er allt, miða við hvað sem er?
Efni, máttur eða alls\'ekki neitt?
Það dæmir vízt hver eftir sjálfum sér,
en samtíðinni fæst þó\'ekki breytt.
Né útskýringar dregnar út
okkar eilífðarspurningum við.
Þau eru til, svörin, en þau eru í hnút,
við það sem við gerum að sið.

Ef við flokkum\'í sundur úr þeim siðavenjum
sem óspurð við erum öll forrituð af;
við losnum við girnd, við losnum við gremju,
við losnum við þjáningu, eitt vízt er það.
Leiðin er þó falin í fjarlægri tíð;
fallega ofin í tilbúið lín.
Og\'þó mannshugurinn sé mögnuð smíð,
seint mun hann meðtaka drauma-orð mín. ]



[ Minning var mér að upprifjast,
frá miðskólaárum mínum.
Þegar vit mitt þjála var ennþá hart,
& ég þeyttist óprúður í tímum.

Rauðhærður djöfull sem reiddist of fljótt,
ruddist á aðra\'eins og sýndist.
Um samnemendur sagði misjafnt ljótt,
svo við kennara af hörku glímdi.

Ein var þó sem aldrei ég hæddi, 
af aulaskap fylltist er var henni með.
Um vináttu & frið hún kauplaust mig fræddi,
fyllti hjarta mitt glatt & stillti mitt geð.

Við fyrstu kynni ég kunni\'þig við,
þú komst mér ósjaldan frá falli.
Vænni vinkona fæst ei fundið
í veröld okkar gjörvallri.

Þó tíð sé nú runnin & tímarnir aðrir,
þá títt ég velti mér uppúr því;
af hverju samband svona lítið ég hafði
eftir að sitthvora áttina fórum við í.

Víst hef ég villt mína eigin lífssýn;
vaðið í dýpsta syndafljótið.
Ég vil bara\'að þú vitir, kæra vinkona mín;
ég vona\'að þú alls besta njótir. ]



[ Ef „er” fyrir mér
         væri „ef” fyrir þér,
         eflaust er væri á sveimi.
         Og „þú” fyrir þér
         þá er „ég” fyrir mér,
         þrumuguð í þessum heimi.

En lífið er upplausn; langur gangur.
Ég næ engri nautn; nei, er ekki svangur... ]



[ Ég veit það, þú veist það,
við elskum hvort heitt svo annað.
Og ég veit það & þú veist það,
að elska okkur er bannað.

Ég sé það, þú sérð það,
ást okkar aldrei fæst slokknað.
Ég sé það að þú sérð það 
að ást okkar engin fær botnað.

En ég veit það & þú veist það,
að ástina’er ekki’að skilgreina
Og ég vona að þú kona
skiljir hvað ég reyni að meina.

Ég finn’það, þú finnur það,
að ekkert okkur fær sundrað.
Ég veit það & þú veist það
að tengsl okkar aldrei fást splundrað. ]



[ Finnst þér í lagi blindfullur að vera?
Flestum þykir það gott, það ég veit.
Best finnst mér þó að blasta’eina svera,
vera bóluskakkur í sælunnar reit. ]



[ Manstu þegar minningar
mynduðust okkur í fjarska?
Okkar kæru fyrstu kynningar
í köldustu Nebraska?

Manstu hvernig húsin létu,
hvernig göturnar byrjuðu að tala?
Hvernig blómin hlupu og bílarnir grétu,
& bófann sem varð óvænt’að smala?

Manstu ljósastaura & lítil börn
leiðast glöð niður að strönd?

Manstu álfa & menn og
magnaðar sögur frá
ímynduðum heimi?
Úr algleymi
ég reyni
að rifja’upp en
hef ekki taug til
að toga. – Ha?
-Þú veist,
... eða hvað?

Mundu þó eitt
elsku stúlka til þessa;
Þig ég elska heitt,
bara þig & ekki neitt
þó þú lítir út eins og skessa. ]



[ Lengst úti á landi, í litlum bæ við Kirkjuhvamm,
er vina vertshús, vel og mikið því ég ann.
Á Þinghús-bar, þar glaum ég meta kann.

Ósjaldan höfðum setið & sukkað svívirðilega þar,
pælt í trú & pólitík og prísað Þinghús-bar.
Á Þinghús-bar, mitt annað heimili þar var.

Já, vinalegt vertshús, í annars vesælum smábæ.
Þegar súr, á Þinghúsið var ekki lengi’að “droppa bæ”,
á Þinghús-bar, mitt annað heimili þar var.

Kannski sat þar Kjartan með kaffið sitt & smók.
Hann talsvert virðir tónlistina; telur hana ekkert djók.
Á þinghús-bar, ég nám um lífið nam.

Og Tóti bakvið barinn, bestu drykki bar hann fram.
Ef vin þér fór að vanta, væni, þú hóaðir í hann.
Á Þinghús-bar, mitt annað heimili þar var.

Á Þinghús-bar, á Þinghús-bar, mér þótti best að gá,
að blanda geði & bulla og í brennivíni sulla smá.
Á Þinghús-bar, mitt annað heimili þar var.

En nú liðið er að lokum fyrir litla barinn minn.
Strákarnir hættu, seldu húsið og reksturinn.
Nú Þinghús-bar er allt annar en hann var. ]



[ Í svörtu húsi við Austur – Skaptafell,
situr ung stúlka af sér hríðar skell.
Dimm og köld nótt í janúar.
Á sama tíma undir fannarsæng hann flýr,
finnur búkinn kólna er yfir brestur ógnar gnýr.
Dimm og köld nótt í janúar.

Vetrarkóngur kaldur, mátt sinn sanna kann.
Svei mér, ef einhver veit það er það pottþétt hann.
Þessa dimmu og köldu nótt í janúar.
Hann hugðist liggja nóttina en um morguninn ekki stóð.
Hugfangin beið hún heima, af áhyggjum orðin óð.
Þessa dimmu og köldu nótt í janúar.

Senn stillti veðrið en ekkert sást til hans.
Svo snemma að vori þiðnandi lík hans fannst
Síðan dimmu og köldu nóttina’í janúar.
Svona lýkur þeirri sögu, reyndar pínulítið stytt;
stúlkan þoldi’ei harminn og endaði lífið sitt
á dimmri og kaldri nótt í janúar. ]



[ „Ég er ótrúgjarn, fæddur bóndi,”
ég hvað að henni og hún á mig góndi.
Ég vissi ekki hvað þá var eða er í dag.

Hún þóttist skilja en ég veit það vel,
að vitundin var frosin í hel.
Þess vegna reyni ég að gera’úr því lag.

En hún mundi aldrei þiggja mig,
þó munað og ást mína ég gæfi’henni.
Því það sem ég er, hún ekki sér.

Ég sé það núna, já, ég sé það skýrt;
að reyna á ástina getur verið dýrt.
Það fer reyndar eftir því hver það er. ]



[ Þegar reiður ég er,
þá reyk fæ ég mér
Til að draga úr illskunnar báli.
Því staðreyndin er sú,
og ég sé það skýrt nú
að skólakennsla skiptir’engu máli.

Ef svangur ég er,
þá \"smók\" fæ ég mér,
til að samstillast þeim fagra tóni,
ég heyri nú lágt
en heyri brátt hátt,
með góðri hjálp frá tilbúnu lóni.

Þá segi ég glatt,
já, ég segi það satt,
sé heimur þinn allur í bölvuðu tjóni:
Þá kíktu fljótt inn
kæra mín, kæri minn 
og kveiktu þér upp góðri, hjá Jóni. ]



[ Tilfinningum hef ég týnt
í taumi rangra vina.
Þó margt þeir hafi’mér misjafnt sýnt,
mestu þjáningar lina.

Við fyrstu kynni kynntumst vel
& kumpánar urðum við mestir.
Ferðinni sem var of fáránleg
í fyrstir við vorum og bestir.

En eins og dögg fyrir sólu
þeir stálu mér frá,
því, að getað elskað, hatað,
sagt af eða á,
- nú andar mitt höfuð í blíðviðrisgjólu. ]



[ Ég stend á villigötu samtímans,
set út á hvítflipalíf og elegans
því ég sé út um gluggann það sem enginn sér.
Tómar brennivínsflöskur og tómir bjórar,
bara tímaflækja, ekki ein heldur fjórar.
Augun mín, eins og fínpússað gler.
Stolnir draumar seldir á götuhorni
en í sannleika sagt eru þeir löngu horfnir.
Það finnst bara öllum gaman að rugla í mér.
Ég krefst þess kona að þú klækir mig,
já svona, svona, ég vona að þú særir mig
& við tökum því bara eins og það er.
Þó gefi ég allt sem hér ég geymi,
græði ég ekkert í þessum heimi.
Ég segi þetta nóg, ég á ekki heima hér. ]



[ Geng ég um í glórulausu rúmi,
gleymi mér um tíma & stund:
Flakka einn á fagurgrænu túni,
finnst mér vanta vin, kannski hund. ]



[ Fleygi mér á færeysku yfir andlit á manni
sem mér finnst ég kannast við, eða nei.
Ég veit ekki’af hverju, bara uppá gamnið,
ég ættleiddi 17 vetra tælenska mey. ]



[ Vaknaði upp við
talandi viðtækið.
Reis þá úr rekkjunni og lækkaði.
Það er svo skrítið,
hvað það þarf lítið, 
ég á mér hund sem stundum talar um þig,
þegar ég hvíli mig.

Gref ég upp líkin;
sjúklega sýkin,
sleppir ei takinu helvítis tíkin.
Laus eru lömbin,
loftlaus er vömbin.
Ég skrifa í skýin heilu sögurnar
sem sitja ennþá þar.

Giska á tölur meðfram gangbrautum,
gleymi stríði á hendur hryðjuverkum.
Læt mér leiðast yfir mismunun,
loka á hugsanir um tímaflökkun
& enginn mig hugsar um. ]



[ Kröfur gerðar til rangra karlmanna,
kreist var upp’úr börnum eggjanna.
Lífið losnar frá ströngum vitsmönnum,
sem leiðindi hugsana spanna.
Þjarmað að þröngsýnum ungmennum;
það er það sem við í skólunum kennum.
Við staðið höfum í stríði á móti,
stanslausri níðslu valdsins þrennu. ]



[ Með blýant í hönd á blað mitt ég góni,
berst ég hart við að skrifa’á það ljóð.
Sveittur ég sit í algjöru tjóni
- nei, skáldastíflan er ekki góð.

En hvað er að sjá, hvað er að gerast?
Mér heppnast hér hefur að ráða úr því.
Nú hugmyndirnar óheftar berast
& hamingjusamur er ég orðinn á ný.

Því ekkert er betra en stökur að semja
ef skapið er vont og lítil er trú.
Ef lund þín er lin þá skaltu þér temja
leik, góðan, að orðum eins og geri ég nú. ]



[ Margsinnis hef ég misnotað
margan drykkinn góðan
& ekki get ég fullyrt það
að einhver hafi gert mig fróðan.

Svo hins vegar hef ég leikið mér 
að “húlla upp” nokkrum skvísum.
Svo skrítið hvernig ég heiminn sé,
eftir \'svolítið ball með þeim dísum.

Með áfengi um hönd, á fyllerí held
- hef alltof oft staðið í þannig þeysi.
En ef ég rúlla upp dömu og ber að henni eld,
ég öll vandamál heimsins leysi.

Greinið á milli og greinið í sundur,
gangið nú frá þessu straffi.
Vil ég þá minna á að þetta munaðar undur
er minna ávanabindandi en kaffi.

Svo berið út orðið og berið það hratt,
berið það alla leið til Mekka.
Þó þeir segi annað þá er þetta satt:
Smókurinn er betri en að drekka. ]



[ Mig dreymdi í nótt nokkuð undarlegt,
ónákvæmt ég man allt, og þó:
Fólk, það lifði lífið blekkt,
lifnaði í fæðingu, eltist og dó.

Börn voru framleidd á færiböndum,
flokkuð í sundur & sorteruð sér:
Hverjir hentuðu í stjórnun á löndum
og hverjir hentuðu í almúgaher.

Stofnanir sáu um uppeldi þjóða,
steiktu’í þeim heilan og forrituðu á ný.
Og þeim einstaklingum sem þeir sáu í gróða
þeir umbunuðu með lúxuslíf.

Hvergi var samheldni, heldur geisuðu stríð
sem enginn sá fyrir enda á.
Í stað fyrir snjó- var það blýkúluhríð,
fyrir sökudólg hvern annan bentu á.

Ég vildi vakna en ekki ég gat
viðskilið mig frá því \"djóki\" - 
að helmingur heimsins átti ekki mat,
hinn lifði í lífsgæðamóki. ]



[ Nú gulnar grasið úti á túni
sem gréri í sumar svo vel.
Fagrir runnarnir orðnir fúnir,
frosið er allt líf í hel.

Blómin hætt að vaxa’útí garði
& bláberin horfin á braut.
Þéttar þúfur nú nær rofabarði,
að þrotum lindir; nú að drullugraut.

-	Hvar eru flugurnar sem flugu hér fyrr?
        Hvar eru skriðdýrin sem voru aldrei kyrr? ]



[ Éljagangur og skíta kuldi,
geispandi vindur og stökustaðsól.
Efli sjálfsdáð með hugsunarleysi;
leggst til hvílu í bjarnarból.

Sköpunargleði sem of seint fæðist,
kemur út í þessum ónýtu orðum.
Allan þó gef mig til ætlunarverka,
þó ekki teljist til áfanga merkra.
Illt er að vera úr skorðum,
gæfulegt væri ef samband upp næðist.

Á mörkum þess að vera heill á geði,
stari ég inn í þá tómu hugsun,
Tilfinning sem áður ég hef ekki fundið;
af hverju er ég ekki í buxum? ]



[ Ég er ekki gamall en veit það þó,
að ekki er allt sem sýnist.
Eins og borgirnar allar sem sukku í sjó,
sumt aldrei finnst ef það týnist. ]



[ Það mætti telja upp alla þættina,
þeir þola varla sættina
þó þeir vísi því reyndar á bug.
Ég svaf varla dúr í gær, 
það er erfitt með svona kaldar tær
en maður kemst af með hlýjan hug. ]



[ Líf voru tekinn í lyga nafni,
leyfð voru morð fyrir aur.
Sem vitsmunavera er sjálfsagt ég hafni
skítugum orðum sem lykta af saur.

-	Því skora ég á þig, þú mannbróðir góði, að segja
stopp! ...því nauðgun er glæpur. ]



[ Stefán,
hættu að skoða klám!
Þú verður geðveikur ef þú skoðar klám.

Stefán,
hættu að skoða klám!
Þú verður blindur ef þú skoðar klám,
Stefán, hættu að skoða klám.

Stefán,
hættu að skoða klám!
Þú missir aleiguna ef þú skoðar klám.

Stefán,
hættu að skoða klám! 
Þú ferð til helvítis ef þú skoðar klám.
Stefán, horfðu bara á mig;
ég skoðaði klám. ]



[ Blæðandi magasár og bólga í anus,
beinverkir, pína & opin beinbrot.
Ímyndaður vinur, sem kallar sig Janus,
starir dolfallinn í mitt dimma skot.

Nauðganir, árásir & ásetin morð,
allt fellur í sama pakkann.
Ég stilltur og prúður sest við mitt borð,
svellkaldur tæti ‘á mér hnakkann. ]



[ Um borgina eru skreytingar settar
& inní húsunum sitja fjölskyldur mettar.
	Það eru að koma jól.

Að lífsins gæðum við beitum okkur helst að,
en samt er fólk þarna úti sem á ekki svefnstað.
	Og það eru að koma jól.

Samfélaginu, við verðum því að sinna;
vinna og vinna, til að fá meira en minna.
	Því það eru að koma jól.

Í Kringluna við viljum nú keyra
til að kaupa hamingjuna meira og meira.
	Því það eru að koma jól.

Aukakílóin í burtu við æfum,
um leið og leiðindin með innkaupum kæfum.
	Já, það eru að koma jól.

Svo er kastað sprengjum yfir þjóðir einsog Kúveit,
,,hvar endar þetta”, maður spyr sig en hver veit?
	En það eru komin jól.

Og nú mamma & pabbi, sér í kjólfötin smeygja,
á meðan sveltandi börn í Afríku deyja.
	En nú höldum við gleðileg jól,
	því það eru komin jól;
	öll sömul gleðileg jól! ]



[ Það er allt eins
upp & niður.
Ekkert til neins
& enginn friður.

Hægri-vinstri hólmganga,
hamagangur í gríð.
Upp-niður fangar hanga,
endalaus blóðug stríð. ]



[ Í sófasettið sest,
skallinn gengur á milli manna.
Svona líður sjálfum mér best,
svíf létt upp til skýjanna.

Fylgist með en ekkert sé,
finn vel fyrir strokum þeirra.
Sitja ein með sjálfum sér,
sjúskuð geta loks ekki meira.

	-En alltaf komum við aftur, í leit af því
	sem engin hefur fundið:
	Fullgildri lífshamingju.

Eldhúsborðið er fullt,
af eitri og allskonar nammi.
Ýmist grænt, brúnt, hvítt eða gult,
það gerir mig bráðum að manni.

Seinna get ég ekki meir,
sit í dái og get ekki talað.
Úr dáinu ég dey,
dýpstu spurningum er helst ekki svarað.

	-Ég reyni og ég reyni, en gefst fljótt upp.
	Ég sjálfsagt aldrei finn fullgilda lífshamingju. ]



[ Hún er feit og hann er mjór,
hinn er lítill en þessi stór.
Horfi og stimpla hvern einasta og einn,
frá uppnefni sleppur hvorki nein né neinn.

Fitubollur, stubbar og slánar,
skítalýður! – það ekki nú skánar.
Og sjúkar sálir frá geðspítalasetri,
en spurningin er: ,,Er ég eitthvað betri?” ]



[ Það er margt sem ég vill segja,
en ég kem því ekki frá mér, þó ég reyni.
Það er margt sem oft angrar mig.
Þegar fólk lætur mig ekki í friði, heldur mig sig,
þá mamma, ég hugsa um þig.

Mælirinn er aðeins hálfur,
ég virðist vera einn í þessum heimi.
Maðurinn hugsar bara um sjálfan sig...
Þó upptekinn sé ég sjálfur, þá aldrei ég því gleymi,
mamma, að hugsa um þig.

Mér finnst ég oft þurfa eitthvað,
eitthvað til að fylla uppí tómið.
Ég er oft svo einmanna.
Ef mér finnst ég ekki eiga rétta nágranna,
þá mamma, ég hugsa um þig.

Ég finn það nú hversu sárt það er,
svo sárt - að vera\' ekki hjá þér.
Núna er svartara skammdegið.
Ég held að þú aldrei, gætir giskað hversu mikið,
mamma, ég hugsa um þig. ]



[ Hvort heldurðu að fólki sé nær að segja frá,
eða að segja til?
Hvort heldurðu að sé gáfulegra að svara nei,
eða játandi?
Það eru til svör við þessum spurningum,
spurning hvort ég vil,
Láta það í friði eða enda líf mitt,
hangandi? ]



[ Hörund þitt, þitt hold svo fagurt,
hvíslar í gegn augu mín.
Og aldrei er nú mál mitt magurt
ef mál mitt er til þín.

Ég elska þig í gegnum vindinn,
og er andar suðrið hlýja.
En ef brotið er gróft, þá stækkar syndin,
sem seint er þá hægt að flýja.

Ég rita því þessi orð til þín,
er þreytan er mig að svæfa.
Ég óska að ég gæti hætt við allt vín,
en eymdin er mig að kæfa. ]



[ Held niður ‘í miðbæ einsog heiftugur vargur,
helli ‘í mig spíra og bjór.
En er áfengið klárast, þá fyrst verð ég argur,
og eflaust drekk bara klór. ]



[ Klóra mér í hnakkann
með níþungan makkann
Og bölva því ég á ekki aur.
Stari inní vegginn,
búinn að brjóta á mér legginn
og er við það að drukkna í saur. ]



[ Halla nú höfði og kveinka mér mjög,
horfinn er allur lífskraftur.
Sver því við dáta og drengi, þau lög,
að drekka aldrei neitt aftur. ]



[ Ég er með hundraðfalda helminga af hugmyndum,
og ég höndla það illa í dag.
Verð að rækta heilann og réttlæta‘ hann,
já, ég reyni að koma honum í lag.

	-Spurning hvort ég spynni úr þessu eitthvað efni,
	 samsvarandi góðum sólarhringssvefni? ]



[ Leitandi,
ei skeytandi
og engu breytandi.
Það virðist allt svo eðlilegt,
á sama tíma nokkuð skelfilegt.
Ég reyni að komast heill í gegn,
sem þjóðarinnar þegn,
en það er mér um megn.
Upplifi allar lygarnar,
trúlegar en samt gegnsæjar.
	-Það ver hver sinn bróður, hvar er þinn?
	Ver hver sinn bróður? -Já. 

Grátandi,
frálátandi
og sjálfum sér slátrandi.
Hann hlær af sjálfs síns gríni,
er sama þó kjósendum týni.
Þetta er nefnilega svo yndislegt;
siðleysislegt,
samt löglegt.
Það vita flestir sannleikann,
þeir þekkja hann en enginn mótmæla kann.
	-Ég er orðinn óður, stingið mér inn!
	Ertu snaróður? -Já. ]



[ Yrki ég nú ferskeytlu ei ætlaða börnum,
um ofsaför mína á klósetið.
Ég hélt sjálfan Satan vera í mínum görnum;
svei mér þá, hvað hafði ég étið?

Ég sat aumur, einn og engdist af kvöl,
augun voru rauð & þrútin.
En ég frelsaði Mandela, þó ekki með þjöl,
þakklátur þerraði stútinn. ]



[ Ég er stolinn,
græði gras á vorin.
Ég er rændur,
með sumri sameinast frændur.
	Flýg yfir morð & nauðganir
	með býflugur í maganum.

Ég er klofinn,
úr samviskuleysi er ofinn.
Ég er leystur,
meiriháttar en sálarútkreistur.
	Flýg yfir morð & nauðganir
	með yfirtöku á heilanum.

Ég er sperrtur,
glaumfullur og gróðamerktur.
Ég er rotinn,
óttist mig og verið mér lotin.
	Flýg yfir morð & nauðganir
	með spillingu í vasanum. ]



[ Með aragrúa í höndum mínum,
mökkölvaður þurrka af þér slef.
Búinn að horfa‘eftir hundruð af línum
hverfa upp í þitt nef.
Bakkus með allt sitt brennivín,
bjargað þér getur ei meira.
Ég sé það í gegnum augun þín,
þú ert þig búin að útkeyra.

Ef ég hefði aðeins hugsað fyrr,
hugað að því sem uppúr sauð.
Þá lægir þú kannski ekki svo kyrr,
þá værir þú kannski ekki dauð.
Gleðin er löngu liðin tíð,
leggst hægt við þína hlið.
Andlitið fallegt og augun þín blíð,
og í huganum loksins færð frið.

Fædd og uppalin í fallegri sveit,
með fjallgarða háa sem prýða.
Fyrirmyndar stúlka samt frá henni leit,
sem fannst gott að detta í það.
Skilur eftir þig fátt nema vin,
sem vildi hafa verið þér nær.
Mig verkjar nú í hvern vöðva og sin,
við að hugsa um daginn í gær. ]



[ Ég veit að sumt er staðreynd ein,
& sjálfsagt eitthvað enn meira’ en það.
Því kynnst hef ég sjálfur kvenmannsins grein,
að kreista’ úr manni sálina og rífa í spað.

Þó fríðar á vanga þér finnist þær vinur,
eða fágaðar bæði í tali og sýn,
þá veit ég og segi, þú undan þeim stynur,
þinn lífsþrótt þær þamba einsog rónarnir vín. ]



[ Hugsa um daga og drauma sem á mig snéru,
drambið var falli næst.
Þröngar minningar hug minn réru,
meðan ósk mín gat ekki ræst.

Draugar fortíðar á mig falla,
fyrir minn síðasta túr.
Feigðardrykkurinn á mig fljótt kallar,
fjötrum hans kemst ekki úr.

Hleð skot í hólk og geri hann kláran,
heiftin nú meira en næg.
Gleypi endann á hólknum og græt mig sáran,
gikkinn dreg aftur og hlæ. (bæng)

-Ranka nú við mér og verkjar í kjálkann,
velti mér, reyni að grípa í bjálkann.
Lít í spegil en veit eigi hver þar fer,
það er eitthvað andlit – en ekki andlitið á mér... ]



[ Man ég þá mæðu sem upplifði ég,
meðan áfengi hug minn firrti.
Stúlka bæði falleg og fönguleg,
fyrir lítið ég hnátuna myrti.

Ég gekk hægt að og gaf henni högg,
grýtti í andlitið steini.
Reyndi að flýja, var ekki nógu snögg,
ég skar hana djúpt inn að beini.

Hún hneig þá niður og engdist um stund,
höfuðið blóðugt og skrapað.
Ég sparkaði í hana einsog skítugan hund,
sársauka hafði þá skapað.

Lá þá nær líflaus í götunni, ein,
í laug af ógeðs viðbjóði.
Kreistandi upp sitt síðasta kvein,
& kafnandi á eigin blóði.

Ég fylgdist með henni dálitla hríð,
hló og bið hennar lengdi.
En vitandi það að verða’að enda’hennar líf,
ég vafði gaddavír um hálsinn og hengdi. ]



[ Stari inn í skarð milli tannanna þinna,
sem gæti verið minna.
Tennur svo svartar sem hrafntinna,
sem verður betur að sinna.
Fyrir sársauka þú hlýtur að finna,
svo ekki fari verr, á þessu þarf að vinna.
Sælgætisáti, þú verður því að linna,
þig fyrir tannhirðu verð ég að kynna. ]



[ Það er rigning & þoka, og gefur sig mjóbakið.
Þjarmar að mér stanslaust sú bælda tilfinning,
að ég finni’aldrei innri ró né frið.

Læt hug minn leika við rotin betrunarsvið.
Losa um streitu á hug með bjór í plastglasi;
ljúft læt hann renna’í minn kvið.

Verðmiðinn vegur þungt, og ræður því ferðinni.
Vegna bólgu í fjárhagi er stjórnin löngu sprungin,
en þeir leyna því mennirnir.

Dett niður aumur og sé ekkert fram á við.
Aldrei mun ég aftur skoða Grímsnesið,
frekar en hvað annað lið.

Skoða bækur & rit og bít við þeim pælingum
sem bjóða uppá heim fullan af upplýsingum;
hluti sem ég veit ekkert um.

-Nema glórulaust vit og vitlausar kenningar.
Velti mér uppúr skít, því svo er mér skipað,
en ég kippi mér ekkert við það.

Læt því yfir mig vaða með látum og skítkasti.
Löðrungarnir er því fjarri fágætir;
geymi hjartað í frauðplasti. ]



[ Meðan tungumál manna ómar út’í eitt,
og magnast frá orði til orða.
Sit ég og hlusta en skil ekki neitt,
svo best væri sér nú að forða.

En ef ég það geri ekkert ég græði,
á hvorki máli né talsmáta þeim.
Nei, aldrei mál þeirra skilja ég næði,
ef ég gæfist upp og hundskaðist heim. ]



[ Sit á bekk með skrifblokk í hönd,
stari út í veður & vind.
Hugsa’um að skrifa um fljúgandi önd,
eða sjálfhelda aumingja kind.

Hugsa & hugsa en ekkert ég festi,
í hugann um skriftirnar mínar.
Fæ ýmsar ídettur á mínútu fresti,
en fæstar eru þær fínar.

Gefst þá upp með þetta á blaði,
en þykir samt helvíti fínt.
En þarf nú að hugsa um þarfari staði,
því glórunni hef ég nú týnt.

Læt þetta duga mér sjálfum að sinni,
svoleiðis búinn mig út að keyra. 
Ég vona nú bara’að glóruna ég finni,
ellegar yrki ég aldrei neitt meira. ]



[ Ég sá hana í gegnum hólfið;
útúrdópuð, búin að koxa’á gólfið.
Lá á bakinu & augun brotin,
bjartsýnishugsunin löngu rotin.

Hugsaði um Halldór Laxnes,
en hugsun þeirri í burtu strax blés.
Lét á litlu sem engu bera,
lúmskir menn láta ekkert vera.

Burt frá því séð er enginn eftir,
ergir mig og hug minn heftir.
Geng í burtu á milli þrepa,
athyglissýkin er mig að drepa.

Lýsi svo yfir stuðning við komma,
stelpur með stelpum og brennandi homma.
Vantar ennþá smá salt í grautinn,
svona’er hún erfið lífsins þrautin. ]



[ Það er blind & byljandi hríð,
bræði andlitið undir klúti.
Undir skafl ég skjálfandi skríð,
svartsýnn vona’að ég verði’ekki úti. ]



[ Þú ert fífl og fáviti,
faggot spilandi hóra.
Rusllýður og rasisti,
ræfils ónýtt flóra. ]



[ Ég á mér einn stóran draum,
það að geta ekki vaknað.
Því í draumi ég ann mér við glaum
og ekki vil ég þess sakna.

Ég bý í húsi sem heitir Pétur,
hannað af sjálfum mér.
Upp’á höfuð mitt Hallgrímur setur
hverfula klukku sem tímana sér.

Viltu kaupa þér villu mína?
Viltu skera þér tertusneið?
Ég skal gera frænkuna fína,
fljótur skenkja í þína skeið.

Á meðan viltu slátra mér ær?
Viltu lambið litla pína?
Meðan Donovan strengina slær,
sjónvörpin viðbjóðinn sýna

Hjálpaðu mér upp í mót,
mjakaðu mér út á broddinn.
Viltu síðan þegja einsog grjót,
svo blotni ekki hjá mér koddinn? ]



[ Ég stend á önd & styð mig við gluggann,
stari á álftirnar fljúga út’í geim.
Við bryggjuna bíður ein lítil duggan,
bara eftir því að taka mig heim.

Þó ég vilji ekki fara er ég samt dreginn burt,
æpandi á guð og aðra vætti.
Það er ekki einu sinni að því spurt
hvað um vistina sjálfum mér þætti. ]



[ Stein fyrir stein,
skríð ég einn heim.
Tek af mér sokkana og hendi þeim.
Hef þurft að þræla,
grátbiðja & skæla.
Sé veginn framundan og leiðin er greið,
en ég kemst ei alla leið.

Hef farið víðan völl,
vötn heimsins synt öll.
Hitt fullt af furðufuglum, álfa & tröll.
Klórað í bakka
með þungan hnakka.
Drukkið með Bakkusi á’við heilan her,
sem í restina kálar mér.

Hef þurft að bíða,
og dónaskap líða.
En gleymt því öllu með því að detta’í’það.
Rústir ég byggði,
og eilíft líf tryggði.
Dansaði djöfulsdans í engum skóm,
við eigin ímyndunarhljóm.

Gleðin þá búin,
og ég er lúinn.
Hugur minn óheill & öfugsnúinn.
Sit sár á tröppunum, 
dofinn í löppunum,
finn enga lykla, búinn að týna þeim,
og ég kemst ekki heim. ]



[ Ég sá þig í gegnum nóttina;
angraður, truflaður.
Andlit þitt ég sá svo fagurt
skrapaður, hruflaður.

Tröppu hafði gert mér að heima
er hoppaðir þú þar fram’hjá.
Ég var næstum þér búinn’að gleyma
en snögglega mundi er horfði þig á.

Ég kallaði nafn þitt og þú namst
neyðarbrems og á mig leist.
Í setningar get ekki bundið
þá tilfinningu sem hefur ei breyst.

Augun þín óttast ekkert
verndarar veraldar
minnar.
Ára þín óttast ekkert,
gætir veraldar
þinnar. ]



[ Það er svo margt sem nú má vita,
mikið meira en í denn.
En þó meyran takir þú bitann,
þá ertu’ekki gáfaður enn. ]



[ Guðs börn eru stór & smá,
saman búa í veröld hér.
Einsog systkin kýta sárt,
samúð enginn neina ber.

Við dýrkum vá af eigin sök,
viljum sanna ófagra vídd.
Réttlætum með kolröng rök,
reiði að innan erum prýdd.

Það bjargar hver sem sýnist sér,
er sálirnar frelsast jörðu frá.
Deginum er ljósara að í dvölinni hér
dafnar ekkert fyrr en dauða er náð. ]



[ Eftir langa bið mælti hann:
,,Hvað er það að deyja?
Það vill mér enginn segja.”
Það ætti að setja’á’hann bann.
     Þá er það meðfram ánni,
þeir láta hann hanga’á slánni,
þann mann sem ekki sannleikan kann. ]



[ I try and I try, but my mind I can´t find.
Any questions unanswered are all left behind.
However, this one I ask you and answer it true;
who is more human, is it me or is it you?

I lay alone and tremble from worries and fear,
my imagination has gone far - yet so near.
I can´t bare the fact that the undone is not,
so I must accept that unforgivable plot.

I´ve been just a pessant for twenty long years,
sentanced to stagger for what the puplic most fears.
I´ve tried \'to live by their laws & their rules;
I´ve paid them my taxes, I´ve tended their schools.

Now, looking upon our crusified man
who they say dit not follow our Gods masterplan.
But the thing is my children, my women and men
the one thing he dit was us to defend.

Just open your eyes, you will see it so clear.
Just open your ears and you clearly will hear;
there ain´t much time left; the end, it is near
but if you follow the right path there´s nothing to fear. ]



[ Stend ég einn og stari út’í tómið,
sveittur og raddlaus á þig kalla.
Ég vildi vara þig við; ekki borða blómið,
en þú heyrðir ekki í mér, Halla... ]



[ Feeling unknown begin to rise
and they’ll stay with me this time.
At first, I recognize my pride,
then I loose my mind.
After all, I’m just a man,
I have to understand.

I think it’s love, but then again
it could be hate, my dear old\' friend.
Sometimes I can’t tell those things apart,
but that’s my choice of art.
After all, I’m just a man,
you have to understand.

We’re all condemned; we’re all confused,
we’re all alone, with nothing to lose.
We must accept their wicked games,
which they play, all in our names.
After all, we’re all human,
we have to understand. ]



[ Open eyes that gaze at me,
shadows running on the wall.
Paranoia drags me down;
No one will ever hear me call.
-Spider spins her masterpiece,
we are friends, or so it seems.
We talk of politics & sins,
we talk of this & everything.

-\"The moon is shining, stars are bright.\"
Someone is leaving for the door.
Our spirit talks of disbelieve
´cuz noone knows him anymore.
-“My greatest friend is myself,
I don’t need anybody else.
I know my politics & sins,
I know this & everything”. ]



[ Come on, ride with me!
We’ll solve our mysteries
like Scooby-Doo,
& you know who...
-Could it be; eternity?
He doesn’t see, he doesn’t hear;
he doesn’t think the end is near.

Working\' hard or hardly working\'?
-He doesn’t really talk that much, nor sing.
Spreading diseases
& blowing to pieces...
Celebrating victory with democracy
is history’s biggest hypocrisy.

-Over & out and march me over!
Freedom is as rare as a four-leaf clover.
Too many guns to kill,
too much blood’s been spilled...
-If he doesn’t see & he doesn’t hear,
he doesn’t think the end is near. ]



[ See me trying.
Trying to make the world a better place to live in.
See me crying,
& fighting the armies who’re frying,
every little thing that has never made a sin.
See me walking.
Walking forward to the bitter end.
See me talking.
Talking to somebody I thought was a friend.
See me setting my goal higher.
Higher than no time known before.
See me try a little harder,
harder than anyone just to score.

Every time I try to make myself clearer,
someone drags me nearer,
nearer to the darkness of the world
which none but he understands. ]



[ Shadow creatures of every size,
break the silence of stillborn cries.
– Suddenly I hear an echo from a baby, crying
         as it haunts me; I feel my sole dieing.

Now, the Exodus isn’t far away,
Genesis was yesterday.
      I pray and I pray!
Oh Lord, can’t you hear what I have to say?

I see life’s reflection in the wind,
it reminds me of my deadly sins.
My eyes try up & I feel the spirit fly by,
touch my back and I wonder; why?

Now, it all is to far away
no one remembers yesterday.
       I pray and I pray!
Oh Lord can’t you hear what I have to say? ]



[ She says to me she bares a name from above;
runes, written by god.
Her presence, delightful; she steals my eyes.
        For a moment in time
        but forever on my mind.

Together we travel through all sorts of images.
With spiritual privileges
we float alone with nowhere behind.
        For a moment in time
        but forever on my mind.

Though I know, I still can’t say it,
or explain this one single thought.
She enslaves my mind completely,
        dips in it deeply,
        converts it neatly.

And I think I may have to say
it’s to a better way
in getting through the day - unchained.
	For just a moment in time,
	though forever on my mind. ]



[ Floating around the world in a day,

on a cardboard made out of clay.

I live in a house called Pete

& for fun I don’t bother to eat. ]



[ I sit here alone,
waiting for a call.
Drank a lot of Jack last night,
but that don\'t matter at all.
I’d like another cigarette;
I gave my last one away.
Hey, if my call will come in time,
could I speak with Dylan, O.K.?

        So, away I flow,
        and like Bobby said:
       “One more cup of coffee before I go”.
        My gun I reload,
        and like Bobby said:
       “One more cup of coffee before the road”.

If my call doesn’t come on through,
if the operator says no,
would you run down to my coffee-shop
& quickly let me know?
Because if I didn’t know in time
I would wait for so many years,
hoping for that one phone call;
to hear Dylan’s voice in my ear.

        Now further I go,
        and like Bobby said:
       “One more cup of coffee for the road”.
        My gun I reload,
        and like Bobby said:
       “One more cup of coffee before I go,
        to the valley below”. ]



[ The sun is bleeding diamonds,
	and the moon starts to cry.
It’s pretty hard to take
	to watch your sister die.

	- Staring into a black universe,
	that collapses under fear.
	 Moaning out it’s last thoughts,
	as death follows near.

Rises up from his evil inside,
	so dark, so deep, yet so tall.
Following only the soles of sin
	he reaches for us all.

Fighting the core of our earth,
	living on all of our days.
Breathing flames of burning fire
	his anger on us he lays.

Intoxicating our children,
	& destroying our minds.
We walk out the gallows
	leaving all of ours behind.

Into the night we’ve vanished,
	left the colourful dance.
Beaten brutally down
	by his violent ignorance. ]



[ In ways I can’t explain,
I’ve found peace; got rid of pain.
Everything is now & forever,
always has, yet also never.

      -it’s strange, how we seem
       to be prearranged in shame…
       so, who’s to blame?

Heavenly blue as the clearest sky,
your blossom pours out from your eyes.

Blond hair, blue eyes
I believe those are yours.
The kind that saves lives,
truly; your optical doors.
Writings from past times
in our God’s alphabet-rules.
Your grace all around shines
without a word nor even a move.

Justice for your glory
& justice for your fate.
I know it’s not our time
that’s my reason to hate. ]



[ If the day today was the day tomorrow,
would you join me in a walk of crime?
If the day tomorrow was the day of sorrow,
would you help me kill the time?

If the years to come are the years we’ve followed,
will they still hold the same fences?
If those years to come will be as shallow,
then when will we come to our senses? ]



[ Walking on the other side of nowhere,
waiting for my train to come,
to take me far away from here.

I’ve spent all of my life to get here
but now I’ve changed my mind;
now I want to go back home again.

       One time isn’t always always,
       two times make it more
       & the third time makes it one more day alone.

I left all of my loved ones,
my family, friends and Jane
for this world and I regret it every day.

My train doesn’t seem to be coming,
well, that’s my own damn fault.
I’m going to be stuck here for all my days.

       Because one time isn’t always always,
       but two times make it more,
       & the third time makes it one more day alone. ]



[ I am here but you are there,
these people aren’t going anywhere.
I feel my mind is about to scatter
but January will make it better.

I wish I hadn’t been so late.
Still this decision you’ve already made.
Gather all your stars together
for the men are predicting bad weather.

Please don´t talk or make a sound
‘cuz true happiness I’ve already found.
I hope we´ll meet again in December,
if I don\'t forget, I will remember. ]



[ Try to wake but I fall asleep,
I’ve been here for way to long.
Lost my faith & believe,
think terrible thoughts
all about different odds.

Try to stay but then I go again,
it’s hard to leave, my love.
But strangest things seem so good,
even though many are bad
–worse things I’ve never had.

Far away the light begins to shine
and I float into the fog.
Reasons not given, nor explained,
I feel good but not for long.
When you get here, I’ll be gone.

It’s hard to see or even to feel,
        forget my loss.
It’s hard to take, don\'t start to cry,
        don’t make such a fuzz.
Just go back to sleep, I’ll be in your dreams
        to bring you relief.
Now, it’s my time to go
        & I want you to know
        that it’s not bad at all. ]



[ Lone rider Slim,
don\'t take your guns to town.
Don’t shoot him down.

Don’t make that sin,
God bless you if you can.
Just be a real man.

Make peace with evil
with no big iron on your hip,
just use your lips.
That’s my advise, be smart and take my tip. ]



[ I hate the moon & I hate the sun.
I hate the clouds, every single one.
I hate the cold & I hate the heat.
& I really hate the rain that falls on the street.
I hate the autumn & I hate the spring.
I hate the year and it’s stupid ring.
I hate the ground & I hate the sky.
Today I hate you all – but I don’t know why… ]



[ I live alone; I’ve never had a home.
I don’t own many clothes; I’m only skin & bones.
For all my live I’ve been completely on my own…
And it’s now time to say goodbye and go.

I feel so sad; true joy I’ve never had
and I’ve tried to hide it by always acting glad.
I wish that I had never played that game…
‘Cus now and forever will ever be the same.

Gone by so fast, this day will be my last.
As I lay dieing, I think about my past.
Now as I go, I want the world to know:
Who you think is your friend is more likely be foe… ]



[ I never give, I only take.
Well sometimes I give promises;
Which I only brake.
¯ I sense a defeat
in a war that hasn’t started:
	My conscience & wisdom;
	for a long time been parted.
Feel the wrath of my tongue
in my melancholic voice.
Lets finish while we’re young,
bring on the noise.
I see, you see, together we see:
Our love, getting lost at the bottom of the sea. ]



[ Come meet me, please feed me of your stories so true.
You know, I’d been long gone if it wasn’t for you.
-	I’ll tell you this much of the world you live in:
	There’s no room for good, it’s so full of sin.

Come find me, please mind me when I beg for Thee.
I feel so reclusive, I’ll never be free.
-	We’ve all been pre-punished for all of our crimes,
	that’s why I know how to handle hard times.

Come see me, please free me from this terrible pain.
I don\'t have much left, there’s no time to explain.
I’ve lived through my live maybe to blindly,
so the only thing I know there ain’t that much to see.

¯

You know, when I wrote this I was as sober as hell,
you can’t find any other this story to tell.
I’ve been put here to die, I’ve been left here to weep,
for cross-firing nations my wisdom to weak. ]



[ Growing food in their backyard,
in the front they’re mining gold.
Talking peace with their neighbors;
the air is far from cold.

Building futuristic buildings;
in history left untold.
Their society was beautiful,
now their culture has been sold.

Sailing across the whole Atlantic,
packed with diseases & guns to blow.
With only one thing on their minds;
to find some land & growth, you know.

Invading those beautiful nations,
taking all they had to give.
Starting cutting down the people,
letting nobody to live.

¯

When will this nonsense come to an end?
Can the dictatorship be stopped?
We’ve burned up all their history,
on saving it we flopped.

They’re not gone but still forgotten
& their land the white man craves.
Starting war within their nations;
in the end them no one saves. ]



[ Humour enlightening & easy
keeps my heart from totally freezing.
Ivory white skin
& aroma of spring
your closeness; well gratifying.

Vivid your glow, soft & fair face,
you represent the meaning of grace.
You’re a flake of snow
& no evil you know
only love inside you grows.

Ruby red lips, magical eyes
Hair, as bright as a surprise
Diamond like smile
& like the Nazis said: Hail!
I honour you sweet Abigail. ]



[ I sit down to write this for the ones of the youth
for I think it´s my duty to try’to tell them the truth.
Of what the real world really is to,
there´s so much disorder but yet nothin to prove.
Some sense them, some don´t 
and some know they are there;
thus making of evil, witch we all do despair.
       Those who bare nothing of love & good deeds,
       those who discomfort us planting our seeds.
Is their mission this obvious; to put us aside
& lock as many up forever to hide?
       Oppress the free thinking & controll the press
       and to brainwash the puplic with their politic-chess?
I guess I´ll never know so I encourige you
to open your eyes; try to seek out the truth.
With these final words jolly wishes I send
to all who are trying to see it throuh to the end. ]



[ Aside from a low, lonely whisper, 
she hears a strange noize;
a hammering sound of desolution
-it´s her brain.
Nowhere around 
is her red, lovely sweater. 
Still, she bares no hate,
towards us nor against us. 
Becouse, hate only leads away, 
not the right way; just far, 
far from here, to a different day.

Her voice is deep & low
yet she´s 8 miles high
from artificial snow;
she touches the sky.

Colors of spoken language,
she knows not to sence;
leaking sounds, rising grounds,
she smells happiness & thinks of righteusness.

Then, through time´s endless circle, 
she leaps, or at least she tries to; 
but she tumbles. 
rolles & crumbles,
& though she rises, 
still she stumbles. 

So, she has a brand new vision 
on the mental obsession 
that makes her mind 
find a thought of depression.

Another dimension 
with greater expansion
gives her a taste 
of an eternal solution.
It´s a better place 
for her race 
or at least 
that´s what she
chooses 
to belive. ]



[ hvað er ljóð
annað en 
marineraður hversdagleiki ]



[ mín hönd 
er sem steinrunnð vatn
er þú snertir mig

þitt bros mig til þín kallar
og augun svo tær og hrein
veita mér huggun
hjarta 
og hugar

ég hitna
ég svitna
og blóðið fossar
um innstu æðar
en  þó stend ég kyrr

steinrunnið lauf í vindi ]



[ Elsku systa,
Eftir stutta ævi mína,
horfði ég á eftir þér.
Þú varst mín fyrirmynd,
áður en þú,
þú sjálf dast ofan í gildru
og helvítið tók öll völdin.

Þú fórst á stað til helvítis,
og sukkið tók sér stað í lífi þínu
guð, ég finn söknuðinn,
hjálpaðu henni, systur minni.

Ef ég ætti eina ósk,
Myndi ósk mín sú vera, án efa.
Að veita myndi þér bestu læknishjálp.
Svo þú myndir snúa baki við þetta.

Horfði á eftir móður okkar,
fella tár og gleðjast til skiptis.
En loksins þegar við glöddumst
var skotið okkur í bakið.

Hefði aldrei dottið í hug
að þetta væri leiðin þín.
Til þess að búa til betra líf
Ég hélt þú ættir meira vit.

Nú bið þig, Guð.
Hjálpaðu henni systir minni.
Dökkhærð, brúnleit og afar lífsglöð
að stíga á réttan veg á ný.


---

Að lokum vil ég samt þakka þér fyrir líf mitt.
Þakka þér guð, fyrir að fjölskylda mín sé til, sérstaklega hún systir mín.
Ég vil bara fá sjálfa systur mína heim. ]



[ Ranka ekki við mér,
fyrr en eftir langan tíma.
Hún hefur gefið mér svo margt
þótt heilinn í mér sá bara svart.

Ég mun og hef alltaf elskað hana,
þótt ég áður gerði mér því ekki grein
fyrir að hún hefur aldrei viljað mér mein,
heldur gefið mér líf og allt þetta plain.

Þótt hún sé nú ekki rík,
þá mun hún alltaf gefa mér flík
þótt ég fæ ekki allt sem ég vildi
um leið og ég smelli fingri.

Mamma hefur átt erfitt,
síðustu tvö árin,
þegar systir mín sökk í neyslu
og byrjaði að telja upp sárin.

Ég vill biðjast fyrirgefningar
fyrir hvernig ég hef látið
elsku mamma, þegar ég hef verið
erfiður í gegnum tíðina.
Og þegar ég bætti á erfindin.

Það sem ég vill segja hér,
er að ég er byrjaður að fatta
að ég á svolítið erfitt.
En þótt ég vildi svo heitt
að það hefði aldrei gerst neitt
og ég sorgina fengi ekki greitt
& systir mín hafi sér ekki meitt. ]



[ I
Vinur minn, hann starfar - sem símasölumaður
og selur gsm- og nettengingar lon og don.
Hann reynir hvað hann getur - og brögðum beitir glaður
og boðar þeim sem svara - tilboðsgróðavon.

Þannig vill að starf hans gengur stundum vonum framar
og stórar sölur koma inn á sölustjórans borð.
En oft vefst honum tungan - um tennur, svo hann stamar
og tíðum notar skelfilega frasa og vitlaus orð.

Hann gáskafullur hringir - og góða kvöldið býður.
\"Er gemsareikningurinn hjá þér ekki allt of hár?\"
En harla fár ef nokkur - er neitt samvinnuþýður.
\"Ég nenni ekki að skipta um símafyrirtæki í ár.\"

II
Hann hringir, hann hringir
en er hunsaður af öllum.
Það sinnir enginn sjálfviljugur
sölumannsins köllum.

Hann reynir, hann reynir
uns raddböndin bresta.
Svona tekst jú sumum
sölurnar að festa.

III
Stundum veitir starf sem þetta gleði,
þótt stöku maður kunni
að glata sínu geði.

Eitt er það sem þykir mörgum sannað:
Það sem mönnum leyfist hér
er öllum öðrum bannað.

En þetta er jú bara starf
eins og hvað annað. ]



[ birtan stutt
myrkur
stormurinn með léttasótt
               eirir engu
stóðið á ásnum
stendur á freðinni jörð
               skaflalaust
staurarnir eina skjólið
þeir kljúfa
               vindinn ]



[ Heim er komin hryssan fín,
hún er stáss á bóli.
Sértu velkomin Smella mín,
sómi í mínu skjóli. ]



[ Skrapp með klár í skaufaþvott,
að skrúbba þá er nú vitið.
Fjórir hlandsteinar fuku á brott
þá frískaðist kóngsupplitið. ]



[ Do we really know that we have grown? Did our childhood games really end? Or does it go on and on? Our pretend games, imaginary friends, tree houses, and tea cups of mud? Did you continue playing and became good at it? I only ask because I did not play childhood games and never mastered it, then,  now Im short I failed to grow up to be like everyone else. Is it too late to mature at 24? 
If you stop playing you will lose the game of life. ]



[ Seig og stórstíg í laut
Smella töltir frisk sem vor
kynni að katla salt í graut
kaup´ana engin í Matador ]



[ Ég stíg undir fallandi vatnið
finn hvernig það skellur á líkama mínum
og seytlar eftir hverri húðfrumu

ég finn hvernig vatnið, uppistaða alls lífs
skolar mig og þrífur;
hvernig áhyggjur og gamlar syndir hverfa

harða skelin mýkist upp;
ég stíg undan
nýr maður ]



[ Þokan þekur Breiðholtið
Bókstaflega
og 
myndhverfð
Sú bókstaflega er grá
sú myndhverfða er blá
Þokan þekur breiðholtið. ]



[ Það má vera að tott séu fjötrar og að sá
sem oft hvílir á hnjám sér við verknaðinn
sé þræll eða ambátt
og þiggjandi svipumeistari hálsvöðva hans

Sá sem sýgur hefur oftar
en ekki fullan munn
af tönnum sem flestir vita
að geta orðið (eftir atvikum og lífshlaupi)
ansi beittar

Má vera að ég vefji vindla
-eins og tekið er til orða
Og sömuleiðis spili á flautu
en sama hvað þá getur verið
að eina skýringin sé
sjávarloftið: að það auki löngunina eftir salti
uppí mig og yfir

Sá sem drekkur úr rauðu ánni
fer með hjörtu á flötum eldi
til himna og síðan dregur maginn þau til baka
Það er lýrík
en hefur svo lítið að gera með augu

Hitt er snúnara og gerist aðeins svo best verði
í upplýstu rými

Ég veit bara um einn
sem ég mundi spila fyrir
á flautu ]



[ Blíða mér barst frá vini,
bærilega vetraralin.
Komin af Keilissyni,
kostagripur er talin.
Liturinn bleiki ljómar
lýsir og vel í fjarska.
Þótt hafi ég hendur tómar,
henni vart ég braska, 
því vinargjöf skal virða
og vandlega um hirða. ]



[ gíraffarnir standa á hillunni
í sólinni
varpa skuggum á rauðgulan vegginn

ég ligg 
vafin inn í dúnsængina 
hundurinn sleikir á mér tærnar
og ég stíg á fætur

það er pönnukökuilmur í loftinu ]



[ rauða hárið þitt,
sterkbyggður líkaminn,
stórar og breiðar hendur,
langir og sterkir fætur,
en svo er það búkurinn,
sterkur og stór.

en heildin,
og það sem er best af öllu,
er hjartað,
hjartað í þér.

það hefur að geyma,
svo mikla ást,
en þó ekki jafn mikla,
og ég ber til þín. ]



[ Ég fiktaði í blóðinu þínu,
málaði með því myndir
á hvíta vegginn í eldhúsinu
og drakk fullt glas á eftir.

En þér fannst myndin ekki falleg,
varst með endalausan móral,
kannski finnurðu bara aldrei til.

Þú horfðir á mig,
augnaráðið geðveikislegt,
en ásökunin svo sterk
að ég naut þess að draga andann.

Þegar ég loksins lagði þig í rúmið
gastu ekki annað en grátið,
en ég hæddist að þér og hláturinn minn fylgdi þér inn í nóttina. ]



[ Óstaðfestur veruleiki 
leikur lausum hala,
liðugur eins og köttur,
kraftmikill eins og tígur.
En hvergi að finna. ]



[ Meðan ég tala um hamingju og heimsfrið,

Gera aðrir stór plön um fjárhagsleg markmið,

Meðan ég græt friðar tárum,

Eru aðrir ábyrgir fyrir blóðríkum sárum,

Meðan ég skrifa þetta ljóð,

Þá er einhvers staðar sárkvalin þjóð. ]



[ Líf mitt, ég slæ á harða strengi,
Þróttmikill maður, slæst við hugar þanka,
Reiðin óhefluð, huga minn ég rengi,
Bjánalegar hugsarnir berjast um minn hugar banka,
Lífið er leiðinlegt  og hefur verið lengi. ]



[ Ég tala um herbergi,

Herbergi sem umlýkur mig allar nætur,

Sjóbláir veggirnir halda utan um mig meðan tíma mínum er varið þar,

Tíma þar sem væntumþykjan er í fyrirrúmi og kærleikurinn blómstrar líkt og barn sem brosir,

Skjannahvítt þakið felur mig fyrir heimsins veðrum,

Í fjær horninu er svefn staður minn ,

Hann passar mig yfir nætur og þar á ég mínar áhyggju minnstu stundir,

Stundir sem ekki fást fyrir fast verð,

Á morgnana er ég vakna situr glugginn á sínum stað yfir ofninum dag eftir dag og

Sýnir mér þá ásjónu sem lífið getur gefið,

En það fer eftir reiði goðana,

En sá sér það hann vill sjá,

Hann er mín vinstri hönd,

Þó á hann bróðir sem er mín hægri hönd,

Þar liggur sá hlutur sem fólkið vill sjá í sínu mesta næði,

Leggur við sjón og hlustir,

Heyrir og sér allar helstu hamfarir heimsins,

Svo labba ég út. ]



[ Sjómennsku ég stunda, sjómennsku ég dái,

Hellist yfir mig friðurinn, líkt ég baði mig í foss,

Sjómennska er yndisleg , sjómennsku ég þrái,

Hafið þyrmir engum, ég tala um öldurnar koss,

Brimsokknir steinar, hetjurnar eru ekki lengur á meðal oss. ]



[ Á tíma hamingju og ástar um hátíðarnar,
Börn deyja og byssukúlum rignir,
Ráðamenn sakausir í faðmi fjölskyldurnar,
Réttindasinnar fangelsaðir og sagðir firrtir,
Í nafni olíu og demanta þjóðir eru myrtar,
Hermenn heimsins siðspilltir og vel til lygnir,
Leiðtogar frelsis og friðar laun myrtir,
Gleðileg friðsæl jól og hafðu það gott yfir hátíðarnar. ]



[ Enginn íslenskufræðingur , en ríma þó af snilli ,

Um pólitískar skoðanir og mína helstu sálarkvilli,

Lýt eigi íslenskum reglum, orð mín fá að fljóta,

Um glæpamenn á þingi , sem stela af okkur kvóta,

Margur múgurinn mælir þá, en engu fær um breyta,

Stungið síðan í steininn er mótmæli er að þreyta,

Lygar og spilling , alþingi okkar skreyta,

Byggða svæði brjáluð, enginn peningur sést upp til sveita,

Hvar er réttlætið, Í heimsins fegursta landi,

svikul ríkistjórn , er eigi á okkar bandi. ]



[ daginn eftir sambandsslitin:

hann saknaði glansmyndarinnar
hún, tálmyndarinnar

en hvorugt mundi hvernig hitt leit út ]



[ Útlenskir skindibitastaðir,
útlensk tónlist,
útlenskar kvikmyndir,
útlenskir siðir,
útlenskar sólarstrandir,
útlenskir háskólar,
útlensk mint,
útlensk merki, 
útlenskur,
útlönd.

En EKKI útlendingar. ]



[ Líður eins og manni,
sem stendur einn á vígvelli,
síðastur, ósærður,
blóð á beittu blaði hans.
Hann öskrar sigurópi,
sem er þó innantómt,
og er sem fangelsi,
fangelsi væntingana.
Hann er einn, sigurvegari,
en enginn til að njóta
sigursins. ]



[ Þráin vex.
Ég vil.
Ég get ekki fengið.
Ég er skrímsl.
Freistingarnar bíða.
Get ekki stjórnað.
Vil brjóta fjötrana. ]



[ Hvar sem sálin felur sig,
hvar sem sorgir hennar eru
þar fær hún ekki skjól
gagnvart orðum sem særa
orðum sem tæra og brenna.
Síðan öskra ég í hljóði,
sársaukinn óstöðvandi,
myrkrið hremmir mig og nístir
með kuldaklóm.
Öskur sem óma í huganum
stoppa ekki, og ég brotna.
Ég er brotinn, fallinn. ]



[ í ævintíraveröld,
prinsinn með skjöld,
faðir með völd,
konan með áhöld,
síðan á átjándu öld.
nú er veröldin köld. ]



[ Ég sit og horfi a skájinn.
Á honum sé ég Rambo nú væri gott að fá sér lakkrís bita frá sambó. ]



[ Gott er að grípa í bók
verði manni brátt í brók. ]



[ Tell me you love me
and I will go away.
Tell me if its true that love knows no barrier and that it sets you free,
So I can fly away knowing that you love me.
I do not mean your heart to break,
I just do not know how to love you back.
Your heart is whole
Mine is hallow, do not wait for me
like a saint with golden halo.
I fly about looking to fill my empty heart. But if you nourish my soul 
I might change my mind and stay to learn how love works and not fly away. 
Just remind me constantly
that I already have the love
I was looking for. ]



[ Ég veit helling um nágranna mína.
Ég veit hverjir það eru sem sofa ekki á nóttinni.
Ég sé ljósin í gluggunum þeirra
alveg eins og þeir sjá mín.
Við erum ,,klúbbur\"
,,klúbbur\" ráfandi sála sem finna enga eirð,  meðan aðrir sofa.
Við þekkjum myrkrið, því að við heyrum í því.
Kyrrðin er góð, en svefnleysi er slæmt.
það er eitthvað þunglyndislegt, þrúgandi við það að vera einn vakandi á nóttinni.
Þú ert úr takt, úr takt við allt lífið.
Einn, aleinn, en samt ekki.
Ég sé ljósin í gluggunum þeirra.
Svefnlausir! ]



[ Íslensk tunga uppfull er af orðatökum.
Flestum skrítnum, fáum spökum.

Sjaldan hef ég sulti þrunginn sopið fjöru.
Frekar myndi ég fá mér tjöru.

Morgunstundin Munda gefur mikið gullið.
Þetta er nú auma bullið.

Fall er ekki fararheill, heldur farartálmi.
Þetta sögðu Páll og Pálmi.

Að vægja er ekki vitsummerki, veit það margur.
Sumur verður af því argur.

Málshættirnir margir eru mikið rangir.
Einir stuttir, aðrir langir. ]



[ Ó rís upp Drottinn rís þú upp.
Þitt réttlæti er friður og ljós.

Glæð heiminn líkn glæð hugann friði
og kærleika Guðs um alla  jörð.
Lof sundruðum þjóðum sátt og griði
syngið Drottni vorum þakkargjörð.
Því síðasta ósk hins örmagna manns
voru orðin sögð í hinsta sinn.
Bænin af krossi kölluð til hans;
„ Í hönd þína Drottinn anda fel minn".

Ó rís upp  Drottinn rís þú upp.
Þitt réttlæti er friður og ljós.

Við göngum öll að Drottins dómi
dætur og synir og allir menn.
Himni lútið helgum rómi
hlustið því andinn er hér enn.
Þú ert fræ á akrinum eina
eitt lítið blóm úr skaparans hönd.
Þú blikar á stjörnur og steina
og sál þín er hafið og lönd.

Ó rís upp  Drottinn rís þú upp.
Þitt réttlæti er friður og ljós. ]



[ Annar tími til að upplifa þær stundir sem þú viltir ekki gleyma.
Annar tími til að gera það sem þú hélst að þú mættir ekki gera.
Annar tími til að til að endurskoða valið á þeim tíma sem nú er.

Annan stað til að upplifa það sem þú þorðir ekki að upplifa.
Annan stað til að gera það sem þú gast ekki gert.
Annan stað til að endurskoða stað þinn í lífinu.

Annað líf til að framkvæma þær stundir sem þú vildir ekki gleyma.
Annað líf til að gera það sem þú máttir ekki gera.
Annað líf til að lifa því eins og það sé ekkert annað. ]



[ Horfðu upp í himininn
og hlustaðu á,
vindinn sem þýtur fram hjá.

Horfðu yfir sjóinn
og hlustaðu á,
öldurnar skellast saman.

Horfðu á grasið
og hlustaðu á,
grösin hvíslast á.

Aðeins maður
sem hlustar á,
heyrir hvað um er að tala. ]



[ Maður er manns gaman, 
skrifaði kínverskur munkur 
á lítinn miða fyrir mörgum kvöldum, 
sem settur var í glerflösku og rak um höfin, 
sem þá voru tólf, 
að strönd þar sem tiltölulega ungur piltur (nú látinn)
horfði þreyttur til himins og krotaði í bók 
sem síðar varð þekkt sem Hávært mál.

Svo að það megi verða, 
að maður verði manns gaman, 
þarf að minnsta kosti tvo til. 

Það vitum við fullvel. 

Aukin heldur er æskilegt að leikendur hittist af og til.

Þumalputtareglan er að vinir fjarlægist
ekki hver annan  um meira en ökuferð eða svo, 
nema í tiltölulegan stuttan tíma. 

Enda stóð í glerflöskuskeytinu: Áttu vin, vertu kýr.

Síðasta ofankomman gæti verið aldagömul mistök. ]



[ Sigríður Ögmundsdóttir
22.júlí 1897 - 8.mars 1992

Hvernig er hægt að þakka, 
það sem verður aldrei nægjanlega þakkað.
Hvers vegna að kveðja,
þann sem aldrei fer.
Við grátum af sorg og söknuði
en í rauninni ertu alltaf hér.
Höndin sem leiddi mig í æsku
mun gæta mín áfram minn veg.
Ég veit þó að víddin sé önnur
er nærveran nálægt mér.
Og sólin hún lýsir lífið
eins og sólin sem lýsti frá þér.

Þegar að stjörnurnar blika á himnum
finn ég bænirnar,sem þú baðst fyrir mér.
Þegar morgunbirtan kyssir daginn,
finn ég kossana líka frá þér.
Þegar æskan spyr mig ráða,
man ég orðin sem þú sagðir mér.
Vegna alls þessa þerra ég tárin
því í hjarta mínu finn ég það,
að Guð hann þig amma mín geymir
á alheimsins besta stað.

Ótti minn er því enginn
er ég geng áfram lífsins leið.
Því með nestið sem amma mín gaf mér,
veit ég að gatan hún verður greið.
Og þegar sú stundin hún líður
að verki mínu er lokið hér.
Þá veit ég að amma mín bíður
og með Guði tekur við mér.
                  15.mars 1992 ]



[ Ég lá á bakinu í blómabreiðu og dáðist að gulum blómunum og bláum skýlausum himninum. Þá dottaði Móðir Jörð og lygndi aftur augunum. Lítil stúlka settist hjá mér. Hún hét Sóley, eins og blómið, sem er fallegt en sem kýrnar vilja ekki. Það var líkt og ljósið myndaði eldbaug um höfuð hennar í hárinu sem það liðaðist í golunni. Hún bað mig að sýna sér heiminn. Ég stóð upp og tók í hönd hennar og leiddi hana að Viskubrunninum til að gefa henni að drekka. Það kom á hana sorgarsvipur, hún fölnaði upp, og visnaði. Ég sá mér til skelfingar að ég hafði óvart slitið hana upp með rótum. ]



[ á knæpu einni í úthverfi borgar
situr maður
með skerta meðvitund
hann er ekki viss um
hvers vegna hann situr
í þessum stól á þessum bar
í þessu hverfi ]



[ myrkrið tekur á móti honum
með opnum örmum
og styður hann
léttu leiðina í gegnum lífið ]



[ Naut 
helgarinnar - hamslaust - 
í gryfjunni

með höfuðið hátt,
jafn hátt og það komst.

Dýr
ð
legt. ]



[ Mér líkar illa að ganga á glóðum
og geta ei sagt nema “sjitt”.
Ég hefi reynst góður með góðum,
en gjarnan með hinum hitt. ]



[ Brjóstvitið láttu þig leiða,
ljóst máttu vel á því byggja.
Lófa áttu blíðu mót breiða,
ber háttu þá, lær að þiggja.

Gjarnan mátt gá að fleiru,
gleðina lát frá þér spretta,
,,betur sjá augu en eyru\"
í eilífð má hugleiða þetta! ]



[ Flýg upp í himininn 
Á vængjum vímunnar
Allt svo gott
Engar áhyggjur
Allir svo glaðir
Ekkert vesen
Sé ótrúlegustu hluti
Sem aldrei hef ég áður séð
Allir að tala 
Dansa og skemmta sér
Flýg hærra og hærra
Og vil aldrei koma niður aftur

allt hringsnýst fyrir augum mínum
hræðsla og ráðþrot
yfir mig hellast
hvað er að gerast
hvað varð um alla hamingjuna
allir eru svo breyttir
svo vondir
svo ljótir
engin að dansa
engin að skemmta sér
fell svo hratt 
svo hátt


átta mig á því
að þetta er hið raunverulega
andlit fíknarinnar
þetta ljóta
þetta vonda
þetta fall
þessi þörf fyrir 
meiru og meiru
endalaust meiru 
þangað til að 
líkaminn gefst upp
hugurinn gefst upp
og þú ert ekki neitt
nema þræll fíknarinnar. ]



[ Ási stóð í stóraðgerðum
og styður sig nú við hækjur.
En hryssu Skutlu heimta verðum,
hún má ei lenda í flækjur.

Flest fer vænum vel úr hendi
og vandann ei hann grætur.
Fjótur í Mývatn förum brenndi,
á fjallajeppa ágætur. ]



[ Lifi fyrir daginn í dag
hugsa um daginn í dag
við eigum daginn í dag
við eigum gærdaginn
og fyrradag
hugsa bara um einn
dag í einu
dagurinn í dag
er það eina skiptir máli
morgundagurinn
og þarnæstu dagar
eru dagar sem ég ræð ekki við
sem ég skil ekki
dagurinn í dag 
er dagurinn minn. ]



[ Hví  á ég að þjóna þér
og hví átt þú ei
að þjóna mér
við lifum ekki í íslamstrú

Ég er ekki þinn þræll
og þú ert ei minn
hví lætur þú svona
svona grimmdarlega

Ef þú villt þjón
þú kannski annað
ættir að leita
til dæmis til íslamstrúar

Mig langar svo að 
hætta að þjóna þér
því það gerir líf
mitt frekar tilgangslaust

Að hugsa um þig 
og aðeins þig
og hafa ekkert
útaf fyrir mig

Hvernig get ég 
farið þér frá án 
þess að líða eins
og hafi ég kastað lífi mínu mér frá

Hvers vegna læturðu
svona við mig
hvert get ég farið
hvað get ég gert

Ímyndaðu þér
hvernig þér myndi líða
ef ég kæmi svona
fram við þig

Hversu niðurlægður 
þú værir
hversu bældur
hversu sár

Geturðu það
geturðu ímyndað þér
þetta líf?

Það er kannski 
í lagi af því 
ég er kona
jafn rétti my ass ]



[ laun heimsins er vanþakklæti
vanþakklæti heimsins er laun
heimurinn er launað vanþakklæti

hvað ertu að bulla maður?

ég veit það ekki,

en hljómar þetta ekki ljóðrænt og duló? ]



[ Ég man það, er ég sá þig fyrst, þú hreifst mitt litla hjarta.
Það hamaðist svo ótt, svo títt, það næstum gekk úr skorðum.
Kvöldi þessu fæ ég eigi lýst með ljúfum orðum.
Ljósið þitt, það gerði mína veröld undurbjarta.

Þú sýndir mér og veittir alla lífsins leyndardóma.
Svo ljúf var sérhver stund, ég hélt mig hlyti að vera að dreyma.
Nú hlýjar sælutilfinningar um mig allan streyma
og allt í kring ég sé hve heimsins bestu dýrðir ljóma.

Þú kveiktir ást í hjarta mér og hamingju og gleði.
Í huga mínum mynd af þér ég alla tíð mun bera.
Með undurfagurt bros og augun björt þú æ munt vera
það besta sem í lífi mínu nokkru sinni skeði. ]



[ skírlífi skal sálina tálga
snara, skerpa, þrengja þann gálga
kvölin kreistir, kremur kauða
kaus kæfikynlíf sem kostaði dauða ]



[ Flest í lífi segir svo
og síðla má því linna:
Þú um kosti teflir tvo,
að tapa eða vinna. ]



[ Unconciously, the hand reaches out for that which it cannot have
Uncontrollably, the hand yearns to grasp the forbidden fruit

Silently
Slowly

Trough the darkness it floats

Closer
Slower still

In the dark it's tips land upon the golden surface with incredible softness
So delicate the outlawed touch
Like the warm breath upon a lovers neck ]



[ Hjólastólahomminn nálgast mig,
ég byrja að ganga hraðar,
ég hleyp,
en hann nálgast mig enn.
Ég sný mér við og segi NEI,
ég vil ekki hjálpa honum á klósettið.
Burt með þig Jeff! ]



[ Grín og glens með allskonar fólki,
ég er í algjöru fokki,
áfengið af skornum skammti,
ég hleyp glaður út á götu,
maginn öskrar á mig.
Ég lít við,
og sé ekki neitt...
...er ég blindur? ]



[ Ég horfi á manninn,
opnum augun,
hvað er hann að pæla?
Sá hann ekki hvað gerðist!
Auðvitað ekki!
Hann var á klósettinu að æla!
Ég skallaði hann. ]



[ Hvar skal þetta enda?
Hvar skal þetta byrja?
Hvar skal þetta slútta og hvar skal þetta starta?
Ég veit ekkert.
Mér líður eins og George Bush. ]



[ Hvað er að þessu feita fólki,
sem étur puru út í eitt...
fáránlega sveitt. ]



[ Sorgleg í alla staði,
nennir ekki að vakna,
þreytt á þessu morgunblaði,
melludólgs sín saknar. ]



[ Þýðir kynlíf á ensku. ]



[ Ég er kramin 
Ofan í kassa
Jafn stóran og fótbolta 
Útlimirnir bogna, beinin brotna 
Ég sit þar alein 
Í vonleysinu og tómleikanum 
Á meðan huginn svífur um 
í köldu myrkrinu
Ég sekk lengra og lengra ofan í djúpið 
djúp samansett af eilífðri þrá ]



[ Ertu svangur litli pungur?
langar þig að éta?
Hvað er það sem kallast hungur,
er það Hans og Gréta? ]



[ Það er til lítils, ljóð að semja
um ljótan vetur, vor og haust.
Svartur himinn, gálaus gremja
glatað veður endalaust.

Fólkið þangað og hingað hendist,
hálkuna ég fyrirlít.
Fannhvít aldrei fönnin endist,
full af alls kyns drullu og skít.

Skýin hranna himin, sjáðu,
heldur fer að vora seint.
Nær nú hitinn naumast gráðu,
nístingskuldi alltaf hreint.

Kuldabyrgi klökkur hleð ég
kann að forðast vetrar mein.
Frosinn klakann kalinn treð ég,
kuldinn nístir merg og bein. ]



[ þegar minnst varir
skýtur upp í hugann
myndinni af þér

eins og vírus í tölvu
sem er vírusvarnarlaus ]



[ Góðan daginn Guðmundur minn,
geðjast þér ekki brandarinn?
Lát Lilla ei þig teyma
þótt ljóska sé breima
og langi að leika sér standarinn. ]



[ Það eru föll þegar feitir kallar detta
og firnin öll getur hlegið sérhver kjaftur.
En ef þú dettur hafðu í huga þetta:
Að herða þig og brölta á fætur aftur.
              Einar og Doddi Júl. ]



[ Hvert sem maður fer, færast fjöllin með, 
en frelsarinn kemst ekki með.

Þegar vötnin fara að kræla þá fara börn að skæla en ekki ég...

Þegar tunglið verður svart þá gerist ekki margt en vaka skulu englar yfir mér. ]



[ Önd rímar við strönd,
önd rímar við axlabönd.
Önder líka fugl
svo ég skrifi ekki bara rugl.
Öndin heitir Mæja 
en getur ekki hætt að hlæja.
Það er svo margt að gera,
ættli hún sé að hlera?
Öndin Mæja er á leið útí heit lönd,
en lofaði að kaupa handa mér
ný axlabönd. 
Því þessi eru orðin lúin og slitin
og á meðan lekur af mér svitinn
því að ekki er bærilegur hitinn. ]



[ Elfur er voða liðug
en ekkert rosa sniðug,
er alltaf að teygja
og rosa góð að beygja,
nær allaleið niður á tær 
og miklu lengra en þær.
Þetta var svaka flott 
og miklu betra en gott.
ætli hún verði ekki eins og áll
og endi með því að verða eins og steratröllið
Jón Páll. ]



[ ,,Hollur granni er gulli betri”,
því góðum er ætíð treyst.
Nú kemst ég vel undan vetri,
því vandamál mín eru leyst. ]



[ Nú skálum við og syngjum okkar allra besta lag
og óma látum gleði um dal og engi.
Því afmæli á mamma, hún María í dag
og má því fagna ærlega og lengi.

---

Þú gafst mér sál, þú gafst mér líf og lyndi.
Þú gafst mér einn og annan lítinn bróður.
Þú gafst mér hlýju og umhyggju og yndi.
Enginn gæti eignast betri móður.

Þú stundum mína léttir lund með sögum
og lagðir síðan aftur gluggatjöldin.
Þú gafst mér skál af skyri á mánudögum
og skondnar bækur last mér oft á kvöldin.

Ef gatan sýndist grá í vitund minni
og gangan þung og allir vegir skakkir,
þú skenktir mér af kærleikskönnu þinni.
Ég kann þér mínar allra bestu þakkir. ]



[ Lá ungur andvaka, 
nýtti tímann,
eða hann nýtti mig

og beið þess að verða fertugur. 

Þegar ég vaknaði 
var ég lítið sem ekkert eldri, 
þrátt fyrir biðina. 

Undarlegt.

Jafnvel undursamlegt. ]



[ Það var orðið um seinan
Vængirnir löngu brotnir
og hjari veraldar blasti við

Fallið var hart og skók jörðina 
svo álfarnir grétu

Hann lá lengi lengi
í óvissunni
um hvort hann gæti...

Svo lengi að mosinn tók að hylja
allt sem hann eitt sinn vissi
allt sem hann eitt sinn átti

Þegar lárétt mynd 
blómsins í sandinum
bærðist 
í frosnum augum hans
blikkaði hann og gaf golunni leyfi

Blómið rétti úr sér
og eyðimörkin brennimerkti yljar hans

Hann leit um öxl og pírði
í gegnum rykið
sem fyllti vit hans
og máði út slóðina
heim

Heim þar sem árnar runnu
í línum lófa hans
og djúpir dalirnir
aðskildu fingur hans

Þungi tilverunnar 
þrýsti hnjánum
ofan í skorpna jörðina
sem kallaði á meira
og meira

Með andlitið falið í höndum sér
veitti myrkrið honum huggun
Myrkrið varð veruleikinn
á hjara veraldar

Hann opnaði 
dali handa sinna
og birtan gaf von

Hann horfði í lófa sér
og heyrði
kallið í myrkrinu
Ylmur barst frá blóminu
og í lófanum sá hann
heim ]



[ Ljóðið liggur í makindum í bókinni, 
breitt yfir það af blaðsíðum, 
og ég tek af því sængina, 
sleiki það upp oní maga
og læt það svo svífa
út og á ósýnilegan striga
beint fyrir framan sjálfa mig
og þið sem á hlýðið
-	horfið
á myndina birtast af munnvarpanum

ihs ]



[ Friður þinn
eins og snjórinn sem hylur þakgluggan
Ástin þín
bergmálar í hjarta mér eins og fegursti sumarsöngur
Gleðin þín
bubblar í mallakútnum eins og freyðibað
Lífið þitt
litríkara en gönguferð á Hawaii

Friður þinn
kælir niður áhyggjurnar  
Ástin þín
ég er með hana á heilanum
Gleðin þín
ég dembi mér í hana á bólakaf
Lífið þitt
vissi ekki að veröldin gæti verið svona falleg.
ihs ]



[ Bjarta veröld vorsins rís á fætur
veltir sér úr fleti, eftir langa
hvíld sem varði nokkuð margar nætur,
nuddar úr sér stírur, strýkur vanga.  

Stendur upp og stekkur út í daginn
stálpuð, hress og ungleg nú sem áður.
Vetur gamli hokinn, hress en laginn
úr huga okkar nú um stund er máður.

Allt til sumars full af þrótti þreyjum
þess er ekki allt of langt að bíða
tilhlökkunin sem í barnsins barmi

Senn mun vakna sægur af flugugreyjum
síðan hratt mun draumaveröld líða
en fyrir sumar lifnar vorsins varmi.
ihs ]



[ Ég á vini sem rækta
ekki kartöflur
heldur kroppinn sinn
vökva sig og fara svo í potta. 
ihs ]



[ Ef mér er boðið til einhvers
sem allt á
hvað þá 
get ég gefið honum, mér frá?
Ef mér er boðið til einhvers 
sem allt gaf
heilt haf
fjársjóði lífsins, allt sjálfum sér af?
Ef mér er boðið til einhvers
sem ég elska mest
líkar best
ætti ég heimsókn þeirri að slá á frest?

ihs ]



[ Upphafið má 
salta eða reykja
upp á gamla mátann,

líka krydda og bragðbæta
á ýmsan annan hátt

til þess að gera fortíðina 
liðugri og betri á bragðið.

Svo má jafnvel 
dreifa henni snyrtilega yfir væna
lambasteik

og steingleyma með góðu rauðvíni. ]



[ Þegar snjórinn breiddist yfir
bíla og alla borg
var eins og fólk vogaði sér 
ekki að tala. 
Þögnin bjó kannski í snjónum, 
...og þó ekki – því litlu börnin
sem gripu hann með tungunni
skríktu og hlógu hástöfum
- svo kannski bjó gleðin í honum. 
Einhverjir vopnuðust hvítum kúlum
miðuðu, skutu, hittu
eða fóru framhjá
-þó fór ekki framhjá neinum
að núna var 
vetur í Reykjavík.
ihs ]



[ sem hlýjar sálu þinni
um vetrarmánuðina
og bragðast eins og sítróna 
á sumrin.
Má ég bjóða þér í te
með lifandi brauði
og Orðum sem áleggi.
Má ég bjóða þér í te
sem mýkir upp
særindin innra
svo þú syngur af gleði.
Má ég bjóða þér í te
úr lækjum lifandi vatns?

Má ég bjóða þér 
               í teboð 
                      til Jesú?

ihs ]



[ Það er heiðbjartur himinn á köldum vetrarmorgni,
hvað ef ég væri ríkur og hefði efni á brauði og korni.
Ég glápi útí endlausan geyminn og læt mig dreyma,
teygji fætur útí loftið, ég nenni götótta skóna ey að reima. 


Hvað ef ég væri ríkur og af mönnum virtur,
ég gengi í fínum fötum alltaf vel uppgirtur.
Mér væri heitt og liði vel alla daga,
væri fjölskyldufaðir og ætti mér heimahaga 


Mér er kalt, ég finn að líkaminn dofnar og stífnast upp,
mér er sama um allt, og áfengið löngu komið á þurrt.
Hvern er ég að blekkja, ég á bara þennan eina bekk,
lífsandinn slökknar og ég á sálinni slekk. ]



[ A: Sæll meistari, ég er hér hvar ert þú?

B: Ég? ég er bara heima, SOFANDI!

A: Já!? Af hverju, ætlaru ekki í íslensku hjá Helga? 

B: Íslensku hjá H...? Halló það er helgi, farðu að sofa! ]



[ B: Sæll meistari, ég er hér hvar ert þú?

A: Ég? æji ég þurfti að taka að mér helgavakt.

B: Helgava...? Maður segir sko helgaRvakt.

A: Nei ég er á helgavakt.

B: Nú jæja hafðu það eins og þú vilt.

A: Ok... En já, Helgi biður að heilsa. ]



[ Við dagrenningu
spratt morgunmaturinn
á fætur

til þess eins að hverfa
jafn skjótt aftur í myrkrið. ]



[ Órólegur sakleysingi 
stillir sér upp við 
upphafið á Dyggðastræti,
með bakið upp að ljósastaur.

Það er enn bjart úti;
ljósið ekki enn farið að loga.

Augun vísa upp götuna,
hann hugsar til næturinnar

sem síðar gleypir hann í sig. ]



[ Lífið er sólarupprás.

Lífið er sólarlag.

Og ég veit að lífið er allt þarna á milli... ]



[ Einmana sálir tvær
ganga saman 
í mjúkri dagslóð ]



[ Í næturkyrrð sér una lítil ljóð.
Svo ljúft, svo fagurt syngur hvert sinn óð
um vorsins blóm og býflugur í senn,
og börn sem vaxa úr grasi og verða menn.

Og flestum kveikja ljóðin yndi og ást
þótt ávallt þurfi sumir menn að þjást,
því ljóðin geta minnt á sorg og sár,
svo sytra niður vanga þúsund tár.

Svona er það með lífsins bestu ljóð.
Þau láta suma finna til,
en eru öðrum góð. ]



[ Ég vann bangsa handa þér í tívolí
Og á honum stóð ,,kiss me’’
En ég skildi ekki orðin
Áður en ég vissi af
Varstu búinn að skella einum koss á mig

Ég sló þig utan undir og sagði:

,,Á ég að berja þig?’’
Þú hristir hausinn og leist á bangsan
Ég hélt að þú værir sár.

Síðan labbaðir þú í burt
Hentir bangsanum
Og fórst til vina þinna.

Þú skildir greinilega ekki heldur
Hvað stóð á bangsanum. ]



[ Ekki gleyma að skila skrifaða disknum
Sem spilast regulega í Hagkaup

Því einhver gleymdi að skrifa nafnið þitt á það
En skrifaði í staðin ,,tvítóluð’’ ]



[ Flassið á myndavélinni þinni
Er of skært.

Einhver á eftir að fá það í augað
Og blindast.

Þá er bara málið að taka þetta með
,,Left-hand’’ og spaða ás.

Svo að þú nærð
,,impagimpinu’’ hans afa. ]



[ Það á að grafa tilfinningar 
Í blárri mold í móa hjá Sandgerdðibæ
Því þær voru hannaðar einungis
Til að flækja ómerkileg mál

Þessar tilfinningar, ást, hatur og afrbýðissemi
Eru jafn tilgangslaus og rigning eða súrefni
Það eina sem við eigum sameiginlegt
Ég og þú

Er að við búum undir berum himna
Og einhvertíman hljótum við að hafa upplifað
Hið fullkomna ,,móment’’ vegna tilfinninga
Og rétt eftir dottið í sorgargryfju
Því ,,mómentið’’ var farið

Nú hlýturðu að skilja hvers vegna
Tilfinningar eiga best heim í móa
Rétt á milli Sandgerðis og Keflavíkur
Í blárri mold. ]



[ Hér sel ég sál mína með fimmtíu prósenta afslætti
Alveg eins og þú seldir ást þín, fyrir fullnægingu
Á lokastigi ragnaröks.

Takk fyrir að treysta mér, og að gleyma að ég er
Manneskja með tilfinningar og erfiðleika
Og alltof marga punkta í setningum

Ég hata ekkert og finn ekki til, en það eru verri hlutir til
Aðallega fylgifiskar þess að vera einmanna í búri
 Fiskabúr, ef ég má, því það er svo framandi

Mér datt ekki í hug
Að þú myndir finna mig í dimmum draumi
Þar sem jafnvel fiðrildin eru ógnandi, ég er ekki hrædd

Skuggar verða að lifandi verum
Manneskjum, sem ég hélt að hefðu yfirgefið mig
Underlegt hvernig sárin bíta í mig, án sjáanlegar einkenna ]



[ Ég horfi út um gluggan,
læt mig hverfa inn í skuggan.
Reyni að gleyma,
tilfinningununum leyna.
Held aftur af hverju tári,
því hvert tár verður að sári. ]



[ ég borga vexti
og vaxtavexti
og vexti líka af þeim

en Trölli og Trína 
búa í útlöndum
og ætla aldrei aftur heim ]



[ Ég horfi í augu þín tær
Færðu þig örlíðið nær
Upp með þinn fót
Og sokkinn af, hnót
Þú ert með samvaxnar tær

Áttu til skæri' eða hníf?
Þá skinnið á milli ég ríf
Hafðu nú hljóð
Hratt spítist blóð
Í andlit, nú vantar mig hlíf ]



[ Hvað sé ég?
Ekki neitt!
Það er allt í móðu.

Ertu hér?
Kannski ekki!
Kannski? ]



[ Ríkisstjóri er sagður hafa mellu halað,
hann vilji það afsaka, lánið er valt.
Fyrr má nú skilja en að fullu sé talað,
farið mun embættið í kol og salt. ]



[ Þegar ég horfi í 
lófa minn

sé ég 
óútsprungin fræ
jurtir í blóma

læki sem renna
niður æðarnar
og kvíslast
um lófann. ]



[ Að vera
 
ástfangin 

er eins og að eiga 
fötu
fulla 
af glimmersteinum. ]



[ fjöruna sopið dauða úr skel
blaut var hún hvorki né þurr
dagarnir tómir alla þá tel
iðandi af lífi en kjurr ]



[ Græðgin er ætíð söm við sig
því sleppti ég ekki taki
þó eldavélin sáran særði mig
og sligaði í baki.

Ási á hækjunum horfði á,
hélt mig vera að deyja
en ég lifði af því lund er þrá
og lukkan mín þér að segja. ]



[ Nú þrjátíu og sjö árin bera þig böndum
besta okkar Magga með kærleik og yl.
Afmæliskveðjuna eilítið blöndum,
en ást og fjármagni gerum nú skil. 
Gleður oft dollara að hafa í höndum
í heimsóknum fátæku landanna til. ]



[ Ég er hvergi.

Ég fer hvergi.

Því ég er hvergi. ]



[ ég elska gras á túni það er svo gott og fallegt. ]



[ Ef ég væri sokkur þá væri ég drullusokkur. ]



[ Gunnar framdi á ferli glæstum fáa glæpi.
Enda þótt hann ýmsa dræpi. ]



[ ég ligg á paradís
á ljósbrúnum sandnum
ég sé sjó
og hvítar öldur
ég lítí hina áttina
sé sóina gylta og gula
ég svíf í bláum himnum

rrrrrriiiiiiiinnnnnnnngggggg!!!!!!

-þetta var drumur ]



[ enginn getur ekki neitt 
samt getur enginn allt 
góður engill, hjartagóður 
en allt er betra en ekki neitt




horfi á það, liggur það hjá sér
enginn er engill sjálfur 
sem elskar ást og þrá
lofar allt á þig ]



[ Lífið sníst um einkunnir
Ekki bara mig
Seint á kvóldin sofnar þú og vaknar aldrei aftur-
einkunnina gefur Guð þér þá
þú færð nýtt líf, tíl að nýta
og nýta það betur


sálin endar aldrei
endar aldrei
svona er lífið
hugsaðu það ]



[ Ég ligg á mjúku hvítu skýji 
engillinn kítlar mig 
ég svíf yfir bláan himinn
ég sé öll þessi lönd og þetta stóra bláa haf-
svo fljúga allskinns fuglar framm hjá mér
mér finnst það skrítið að vera kominn heim



ég átti ekki heima,
þar sem ég bjó
ég á heima hér,
hér í himnaríki ]



[ einhver spenna undir niðri 
einhver titringur 

svo áþreifanlegur 

en þó ég sé í lokuðum skóm á Austurvelli 
með trefilinn tvívafinn um hálsinn 

eru gráðurnar svo svífandi 

svona um og yfir 
fimm 
á celsíus 

og sólin glottir 

af því öll þessi spenna 
hefur ekki vott af grænum lit 

og engir krókusar láta á sér kræla 
enda ótímabært

þetta íslenska vor ]



[ Elskan mín,
Farðu að hoppa og skoppa í helvíti !
Farðu bara , já mér er sama,
um þig og alla meira að segja kalla.
Ég átti mér draum þú eyðilagðir hann !
Ójá .. Ég ætti að hætta að skrifa þetta til þín því þú ert ömulegur og ekki þess virði til að eyðileggja lyklaborðið ! ég elska þig. ]



[ Borðuðum saman við Sólfarið
      inní bílnum þínum
  það var rigning og rökkvað kvöld

  þetta var bráðsniðugt og mjög órómantískt 
                  en samt eitthvað svo rómantískt

ég var máttlaus 
    af barnslegri gleði
        þér fannst ekkert fyndið

 þú keyrðir mig svo heim
    varst alltaf að tala um
að þyrftir að pissa

  veit ekki ennþá hvort ég
         hefði átt að bjóða þér inn til mín
                     til að pissa ]



[ Í heimabænum mínum
í aðeins einum bíl
er kona sem fór einu sinni með mér í bíó
eða reyndar tvisvar
aðeins einum bíl
sem keyrir framhjá mér
er ég labba í vinnuna á morgnana ]



[ Nærvera þín svo hrífandi
návistin notaleg.
Fjarvera þín svo rífandi
fráhvörfin fantaleg.

Hjarta mitt er tifandi
heilinn horfinn er.
Líkami minn svo lifandi
löngun logar hér.

Tilfinningarnar fossandi
tjáningu í tungu fel.
Straumarnir svo blossandi
sálinni svimar vel.

Þráin alveg logandi
þörfin þokkaleg.
Aðdráttaraflið sogandi
alsæla afskapleg. ]



[ Tilbið ekki fallegt morgunsár,
líkt og skáldum sæmir,
enda þarf ég ekki nýtt upphaf,
ég meira svona að leita að hádegi tilveru minnar.

Engu að síður,
var ég að ráfa um borgina að morgni
með báðar lappir stilltar á brölt
 - hossaðist talsvert - 

í bleikri birtu sem strauk augu mín blíðlega,
líkt og nýbökuð og þreytt móðir.

En líkt og þægar þjóðir þurfa sorphirðu reglulega,
andaði ég óhjákvæmilega! 

að mér rjúkandi reyk, 
sem konan sem gekk öskuvond á undan mér,
blés út í bleikt loftið og rummmmskaði djúpt
líkt og gamli strætóinn sem hún var.

Ég greip andann með lofti! 

Sleppti honum lausum, hristi hausinn

og lagði fram tilboð 
í einstaklega ljúft morgunsár.

Það er svona: 
Næs tú hef. ]



[ það mótar fyrir þér 
bakvið gluggatjöldin mín
öfugugginn þinn

ef þú þyrðir fram samviska ]



[ er ég hékk með reipi um háls minn
í loftinu á herberginu 
læst svo enginn kæmist inn ]



[ Úti ómar vindur,
eitlar vetrar mein.
Inn eru hverjar kindur
komnar - nema ein.

Sú beit gras í sumar
en sást svo aldrei meir.
Hátt nú himinn þrumar,
hrímköld kind brátt deyr.

Beinin hennar braka,
blóðið frjósa nær.
Kyngir niður klaka,
króknar gömul ær.

Fimbulkuldi, frostið
færist yfir allt.
Liðið liggur brostið
líkið, jökulkalt.

Aldrei mun hún aftur
eitt né nokkuð sjá.
Kuldans feiknarkraftur
kæfði týnda á. ]



[ Margt getur skeð á langri leið,
lífs er vegur svagur
og mjó sögð gata betri en breið,
er ber að hinsti dagur. ]



[ ég er allt zem er ,hugzanir mínar,
líf mitt,draumarnir mínir zem hafa ræzt 
ég er allt zem ég kýz að vera
mer eru enginn takmörk zett
þar zem ég ræð förinni

á hverri zekundu get ég endurfæðzt 
á hverri zekundu get ég gert nýja byrjun
það er val , það er aðeinz mitt val 

ekki eru neinir draumar zem eru ómögulegir
aðeinz takmörkuð zkynjun á hvað er mögulegt ]



[ Varla má ég fara úr flík
þá fæ ég henni gleymt.
Gerst mér hafa glöpin slík 
að get´ana aldrei heimt. ]



[ Uppgefin gömul kona
þybbin og þrútin

þó einna helst rauð á  vanga
eins og fölnað rósabeð

íklædd víðum blúndukjól
sem þyrnarnir eru búnir að rífa í sig

setur tvær rauðvínsflöskur 
í myrkan skammarkrók og segir lágt: 

Þið farið ekki fet ...
ekki fyrr en þið eruð búnar ... 

að skammast ykkar!!! ]



[ Úti að hlaupa ég sá þig þar
Hvað hugsaðir þú, hugsaði ég
Hugsaði um þig yfir sjónvarpinu í gær
Hvernig þú hafðir augu allra á þér og þú vissir það, eða hvað
Með mig í vasanum, vissir ekki af
Afrek er þinn innblástur
Hvatning, þér þykir ég skástur
Hleyp, hleyp og gleymi 
Gleymi að þú hafðir þá alla en valdir mig, fyrir þig
Með þér í hasarnum, ég valdi það ]



[ Mærin og skáldið brosa breitt,
bæði af sóma borin.
Það mun fáum görpum greitt,
að ganga í þeirra sporin. ]



[ Dísir róast er ég mæti
þær vita að ég mun leita að einni sætri
er draumakona til fyrir mig
eða mun ég deyja einmanna í djúpum hyl

hvernig er alheimsálin
er ég týnda nálin
komdu Guð og finndu mig 
vegna þess ég dái þig 

ertu Guðs Faðir hjarta mitt
sem passar upp á sitt
ég þrái hlýju þína heitt
og veit þá að ekkert getur mig meitt

syndandi sála mín á það að villast
af því ég dópi oft heillast
ég get gert gert allt fyrir þig 
ef þú tekur fíkn frá fyrir mig

Björn Róbert ]



[ Dreymdi mig unað í dag 
en ekki eitthvað ónýtt flag
girnist ég ást og ljúfa tóna
í rúmi mínu með ástarhljóma

sinni ég þér með blíðum höndum 
eins og ég geri með konum í flestum löndum
sætar þær eru eins og þinn ástarsviti
þú ert kona að mínu viti ]



[ dolfallinn varstu á fyrstu dögum 
eins og í ævintýrasögum
söngur er um þú dyr steigst
ástin til þín endalaust eykst

líf okkar verður dans á rósum
og mun ég endalaust hella yfir þig hrósum
yndið mitt ég elska þig
Guð gaf mér þig til að gleðja mig ]



[ draumi mínum sá ég sýn. sem smakkaðist eins og besta vín. ræktað á himnaekrum, af englum sem kunna bara dekrun. drukkið niður og þá hlýnar hjarta, og allt hvarf þetta svarta. Himneski Faðir þú skapaðir mig . og ég ætla að gera allt til að gleðja þig ]



[ er ég þig átti þá grét ég þig
trúði ekki að Guð þætti svona vænt um mig 
lífið blómstrar fyrir mig nú
og þetta gefur mér nýja trú

mun ég þér sinna því það er mín vinna
og þarf það ekkert mig á að minna
ástin mín þú sætust ert
og fyrir þig verður allt gert ]



[ hvernig getur þú eyðilagt þig 
þú gast alltaf svo glatt mig
trúðu á góðmennsku og þá kemur Guð
og þá hverfur Djöfulsins suð

rótin er falin en er til staðar
sniffaðu það uppi og gerðu það með mér
og ekki áður en ég fer
nei stoppaðu mig elskulegi himnaher ]



[ Þegar kynntumst
vissum ekki að höfðum
búið í sömu blokkinni
í sama stigagangi
og kannski á sama tíma

kannski sá ég oft bílinn þinn
áður en ég varð stundum farþegi í honum

hlustuðum bæði á konuna
á fyrstu hæðinni
spila á píanóið

það var notalegt
meðan lært var

vissum ekki af hvort öðru ]



[ Fyrir henni er ég bara leiðinlegur
alltaf á msn að tala um skáldskap
og glitrandi gítarstrengi
og tilfinningamál eins og kelling
algjörlega óskiljanlegur

fyrir henni er ég bara leiðinlegur
alveg óþolandi á msn ]



[ Lífsins barn,
þú leikur þér
Í sandkassa hverfulleikans
og verð lífi þínu
Í að byggja þér sandkastala.

Sjáðu til,
að allt nema það 
sem býr innra með þér
mun í tímanna rás
renna út í sandinn. ]



[ Sjálfsagt lífið er
Sjaldan kvörtum vér
En þú með mér
Í helvíti krækiber
Hikari og hálviti
Heimskari en salt
Ást í æsku liti
Sem útskýrir þetta allt ]



[ Ó litli leirklumpur minn
Fallvötn áreitis hafa mótað
Meðtaktu nú lærdóminn
Svo í öðrum getir rótað

Saman við lifum lengi
pössum þitt frumumengi
þótt ég sumar véfengi 
og drepi með áfengi ]



[ Vakna seint
Get ekki hugsað mér að byrja að læra
Helli morgunkorni í skálina
það er engin mjólk
Bursta tennurnar og horfi á sjálfan mig
Hugsa um að hlaupa í dag en veit að það er ekki að gerast
Velti því fyrir mér að rista mér brauð en nenni því ekki.
Kveiki á tölvunni, langar á netið
Byrja að læra,
allt of svangur.
Fæ mér kaffi.
Reyni aftur að læra, 
gengur ekkert.
Hugsa um hversu gaman það væri að ganga vel.
Kveiki á töluleik.
samviskubit yfir því að læra ekki,
held samt áfram,
dey aftur og aftur,
nenni ekki að læra,
leikjadauði er betri en andlegur.
Fæ mér annan kaffibolla
Vona að gallup hringi svo að ég hafi e-ð að gera,
vona að það verði bolti í kvöld,
nenni samt ekki út úr húsi,
gallup hljómar betur.
Horfi á bækurnar,
blaða í gegn og sannfæri mig um að ég kannist við eitt og annað.
Fæ mér hádegismat,
klukkan er orðin þrjú,
Búinn með eina blaðsíðu. ]



[ Það var daginn sem ég
týndi mér
og týndi þér og hinum,
öllum þessum stórkostlegu,
mikilvægu vinum,
sem lífið kom og hrifsaði 
úr hugarheimi mínum
þanka þá sem undu ei
í hugarheimi þínum.

Þá skildi ég að lífið vart er
gott án vina minna,
sem alla tíð ég muna mun
og mér er skylt að sinna.
Því góðra vina leitum við,
þá erfitt er að finna
í veröld sem ei veitir lið
við lífsbaráttusinna. ]



[ Tannlausar girðingar 
brosa í sveitinni
eitt sinn stóðu hér landróverar á beit
ekkert ryðgaðir
en oxiteraðir skreyttir sóley
mör draup af hverri kind
sem gekk óáreytt til fjalla
þá fengu menn inni fyrir fallþunga
kaupfjelagið geymdi dýrgripi
en einn daginn bara hvarf þetta
og enn ganga menn til fjalla
leiðin sem var vörðuð
er horfinn í sandroki virkjana
nú ganga menn beina
og betla í borginni stóru
og bíða viðtals ráðherra
upp rísa múrar tollvernda
fram flæðir aur styrkjanna
svo byggt ból
bregði ekki búi
og lifi áfram í fortíð
en ekki þessu helvítis núi ]



[ Ó hvað ég vildi getað
teiknað eins vel og Leonardo Da Vinci.

ó hvað ég vildi getað
sungið eins vel og Pavarotti.

Ó hvað ég vildi getað
dansað eins vel og Adam og Karen.

Ó hvað ég vildi getað
spilað eins vel og Mozart. ]



[ Ég sit hér og skrifa
veit ekki afaveiru en
vonsat til að finna 
einhver orð en þau snúast 
og snúast í hringi 
en ég vil skrifa þau niður 
en þau komast hvergi niður á 
blað ]



[ Í dag er hafið lygnt
og sólin skín
á skipin 
er halda út á mið

og um mig 
fer tilfinning
að nú sé vor 
hlé frá vetri 
með veður vond

og bráðum komi sumar
með sínar björtu nætur
og gefi mér 
í hjarta frið. ]



[ Engillinn ánægður í faðmi föður.
Þeir feðgarnir sitja og hlusta á tónlist.
Litli engillinn dansar og reynir að syngja með,
en orðin myndast ekki.
Því engilinn kann ekki að tala
allavega ekki mannamál.
Ég veit að það kemur á endanum,
enda er hann bara ellefu mánaða.
Hann er samt engill.
Hann er engilinn minn 
og ég elska hann ]



[ hann afi minn af nú ekki hlegið núna 
ef hann af séð mig sit her með tölvuna 
 mer fyrir fram mig hann af nú sussað sveigað 
veit ég þess að hann sat eigi skaltu sita er og yrka vísu 
þú sakld af kerta ljós paír svo
 það komi ekkvað ut ur þer að vidi  barn mit ]



[ Þegar grímuballið stóð sem hæðst,
Vissi engin að hápunktinum væri náð
nema Álfkonunni .Sem sagði  .”Kví,kví,kví”.
Engum öðrum til upplýsingar. ]



[ Í eyðimörkinni

bíður slóttugur höggormurinn átekta,
reiðubúinn að deyða hjartað með eitri sínu,


áður en  hann gleypir sálina í heilu lagi. ]



[ Ég reyni að verjast gráti
og finnst eins og ég geti gert betur,
í framhaldi af þínu andláti
hefur tónlist þín hljómað í vetur.

Þessi sorglega saga
sem brennd var í mitt hjarta.
En ég get verið kát þessa daga
því maríubjallan kær er það bjarta.



 hvað er ég að kvarta þér líður nú vel. ]



[ á stríðsvelli liggja blómin
blóðguð hunangi lífs
sem stórar býflugur manngerðar
sækja og setja í svarta poka
send eru heim í betri svörð
sett niður meðal hvítra krossa
lokirðu augunum í litla stund
heyrirðu kannski blóðið fossa
andvarin kaldur kinn þína strýkur
í blómagarði guðs
hvílir enginn ríkur ]



[ Brumm brumm er vinur minn.
hann keyrir um allt og leikur um sinn. 
Brumm brumm bíbar og skutlast um allt.
um leiðir sem hljóma alveg þúsundfallt.
Brumm brumm er nú dálítið lúin.
þessi saga er nú sirka búin. ]



[ Húgó diddi dillidó
er besti vinur minn
hann spilar og segir sillilillidó
og vill vera vinur þinn.

hoppar og leikur 
og spilar á saxafón,
en verður ekki smeykur
og tekur á móti tón.

en húgó diddi er nú orðin sibbinn,
og kveður um þessa stund
og segir dibbinn libbinn gibbinn
og sofnar í mjúkri lund. ]



[ kisan mín gráa mjálmar svo sætt
að maður er alveg að deyja,
skinnið hennar er vel grá klætt
en henni vill enginn fleyja.

Hún kemur nú stundum með fugla inn
til að þakka okkur fyrir matinn sinn,
fuglana gröfum við nú oft
svo þeir gufi ekki bara upp í loft. ]



[ því ertu farinn?
Því fórstu langt?
því sakna ég þín?
því þú?

Hvenær hitti ég þig?
Hvenær horfi ég á þig?
Hvenær skemmtum við okkur?            

Hvenær hlusta ég á dýrðina? 

     
  

     ..... af hverju ertu farinn? ]



[ Ríð heiladraugum í gránætti
ljósið hörfar

fælist mig eins og hrætt dýr.

Skuggarnir lifa.
Hugrenningar,
minningarafturgöngur og framtíðarvofur
gera mér lífið leitt.

Óttan lifnar við og deyr.

Kaffið er beiskt
en morgunskíman er velkomin.
Nýr dagur tekur við
og vofurnar geymi ég til næstu nætur. ]



[ It is a cruel world we live in, both dead and cold,

People betraying others for gold.

Men become restless and give into boredom,

Looking for little girls to sell into whoredom.

A young mind sent to a foreign land to fight,

For something that is told to be human right.

Freedom ideas for nations are sold,

In a country so determined and bold.

Convincing others of their powerful might,

While falling apart in the dead of night.

I ask you; why are they fighting a mindless war,

Offending other nations and closing the door,

Making others mad and calling for war and more?

Why do we stand and watch people in pain,

Stand and do nothing when fire bullets rain?

When did this world fall into madness?

So helpless and woeful I give into sadness.

Where is that beautiful hope-star?

Long since lost to smoke and tar.

We are all passengers in this brakeless car.

We all have to start thinking in another way,

Stop judging Muslim, Yew and gay,

Stop being hateful and wish others to pay,

Or we might not live another day. ]



[ I have this love in my heart,

can feel it in my every part.

Trying to act as if I’m smart,

Ignore my feelings and then dart.

 

I can\'t help it, thinking of you,

often wonder if my feelings are true.

But then again I do,

Love you and your hue.

 

I can’t find peace and I can’t rest,

like life’s putting me to the test.

Opening my heart to this unwelcome guest,

he makes himself welcome to build a nest.

 

I never wanted this, but cupid’s arrow hit,

So now I’m sunken deep in this pit.

Trying to use my every wit,

When love is putting my heart a lit.

 

I dream about you at night in my bed,

about you and me being wed.

But with that said;

Everything between us is already dead.

 

So why do we have this feeling called love,

When it nests in our heart like a great big dove,

Making us feel both pleasure and pain,

Knowing that there is nothing to gain? ]



[ I have a gnome in my garden,

he tells me that his home is in Arden.

When I looked at it on the map,

I saw a great big gap.

It\'s a long way to Arden from here,

he looked at me smiling and told me \"dear\"

\"It is not a great walking length

it just requires good will and strength.\"

I just stared at him and nodded,

my thoughts heavily plodded.

\"But, isn\'t there something in Arden you miss,

like a woman or a good memory-bliss?\"

He looked at me green eyed and wise,

\"I love that place but I said my goodbyes.\"

I looked at him with wonder,

of this gnome I was growing fonder.

I asked him of his name,

and again that wise smile came.

His eyes filled with delight,

changed color from green to bright.

\"Well, my name is Elm,

and your garden is now my realm.

I hope you don\'t mind?\"

I didn\'t mind, Elm was too kind.

\"So what do you do now?\"

I asked as I tried not to bow.

\"Well, I take care of the living,

by listening and giving.\"

I smiled at that thinking,

happy like I\'d been drinking.

\"Does that mean you are my caretaker?\"

\"No, that\'s the job of the rye bread baker.\"

I looked at him baffled,

as all questions gaffled.

\"I don\'t understand you.\"

He smiled, \"I could say the same thing too!\" ]



[ Life goes round and round...
Like a big black hound,
not giving a sound.
It just stares at you red eyed, bound.
Waiting for the day when it\'s free,
to bite you back.
You know it will, you\'re just looking for a lifetree.
Something to save you when that dog\'s on your track.
You know it\'s inevitable, undeniable, laughable.
That life is hunting you, like a big black dog,
seeing through your fear, lost in a fog.
You go round and round...
Until your at the same place, 
lost in time and space,
Afraid of life\'s chase.
You go round and round...
It owns you, that dog from hell.
You drown in it\'s reality well.
Deny it all you will, 
but it owns you, it\'s kill.
It might give you life\'s fill,
but after that you get the bill.
And then you are his.
The hound that was bound goes round.
There is no lifetree,
it owns all, you, them, me.
We go round and round...
The big black dog of pain,
your loss is his gain.
He owns your wheel,
can\'t deny it because it\'s real,
your breath struck him a deal.
Shivering when you hear it\'s footfall,
death\'s last call.
You might win this battle,
Can you hear it? It\'s your death rattle!
Oh yes, life goes round and round... ]



[ It’s Friday night

And everything was open.

People crowded the streets,

Moving at their own beats’

All those lonely souls out there,

Looking for a love, so rare.

Trying to find their dream, but where?

Some act’s if they don’t care.

 

But I did care.

And I wanted to find my dream.

But instead of looking for it desperately,

I waited to see if it would come to me.

I found my dream, but it was not like I had been hoping,

I fell for a girl, forbidden to show my love and I was moping.

I still feel that love, filling me with bliss,

I just wish I could have her in my arms to kiss,

But instead all I have is this:

A girl so special, that I keep in heart and miss.

I try to repress my love for her, so that I can cope,

But still, I love her in my heart, and dare to dream and hope. ]



[ Fullorðnir tala oft um íslensku
sjó, fisk og mikilmennsku.
Vilja ekki ganga í þetta Evrópusamband,
tala bara um þetta mikilfenglega land,
meðan krónan rennur í sjó og sand.

Íslenska tungan er hin allgóða móðir,
fyrir enskuna erum við alltof góðir,
business menn eru fjandi óðir,
og bankastjórar ansi móðir.

Hvað er að því þótt mig langi að semja á ensku?
Er það ljótt?
kannski bilað og ögn ótt?
Ætli ég sé ekki komin með þessa ESB sótt?

Íslensku sinnaðir og enskuhatandi,
raula um ég, mig, mér, mín,
en ekki eitthvað enskt rím.
Fjandin hafi þessa ensku hóru!
Skírum ekki börn okkar Chris,
köstum heldur enskunni í piss!

Hversu mikilmennskubrjálaðir,
hrokamálaðir erum við Íslendingar?
Skítandi yfir alla viðkunnalegu pólverjana,
blaðrandi stanslaust um móðurtungu og hvernig eigi að verjanna.
Áður unnum við hörðum höndum,
fiskuðum hjá Ísalands ströndum.
Fokk! Nú fór þetta allt úr böndum!

Nei nú höfum við hugmynd,
hvernig losa skal um alla þessa synd,
og vernda aftur okkar íslensku kind.
Við smölum bara saman þessum pólska lýð,
geymum kannski stöku konu sem er fríð.
Komum þeim fyrir á litlum bát,
svo öll við verðum nú glöð og kát.
Sendum þau aftur til síns heima,
út í þessa víðáttu geima,
sem við köllum útlönd.
Höldum svo svaka veislu,
og lifum á íslenskri neyslu.
Svo þegar helgin er búin,
og við finnum að við erum orðin löt og lúin.
Köllum þá aftur í okkar pólsku vini,
þessa duglegu Íslands syni.
Brosum bara blítt,
og spyrjum þá hvað sé títt.
\"How do you like Iceland?\"
Já já, svaka Niceland.
Vissuð þið að 80% af þeim sem vinna í álverinu á Reyðafirði eru útlendingar?
Hvað eruð þig annað en djöfulsins vitleysingar?

Hrokinn og sjálfumgleðin vaxa um okkur eins og blómin,
svona er nú íslenski rjóminn.
Er þá enskan nokkuð svona slæm?
Er hún nokkuð \"kræm\"?

Fokk Iceland,
þetta er ekkert Niceland! ]



[ Við erum sérstök þjóð!
Við Íslendingar.
Semjum sér íslensk ljóð,
engar ensku blendingar,
nei takk! Við erum góð.

Sko, mamma mín sagði við mig:
Brostu útí heiminn,
víðáttugeiminn.
Gættu að því hvað þú segir,
best væri að þú þegir.
Spurðu alltaf hvað þú megir,
og þá eru þér opnir allir vegir.
Því já, við Íslendingar erum seigir.

Ég lærði ekkert hjá henni mömmu minni,
og heldur ekkert hjá systur þinni!
Í dag segi ég allt sem mér dettur í hug,
engin skömm vinnur á mér bug,
ég er eins og hver annar Íslendingur full af dug.

Aldrei gefa svíni perlu,
og heldur ekki gull og fagran skó.
Kerlingin bakaði karli snúð,
sem hún keypti reyndar í búð.
Ég man ekki alveg alla söguna,
það vantar nefnilega í mig minnisflöguna.
En ég man að þetta var eitthvað í þessa áttina;
Græðgin þó, át allt saman og dó.

Nú man ég reyndar ekkert um hvað ég var að semja,
ætli það felist ekki í mér dulítil gremja.
Mig langar helst ljóð.is að lemja,
en þann ósóma ætla ég ekki að fremja.

Í staðinn ætla ég að ausa yfir ykkur öll mín íslensku ljóð,
og senda það inná þessa slóð.
Því greinilega hef ég ekkert annað að gera,
hef engum til að skemmta og veit ekkert hvar ég á að vera.

Ég bara er, því ég er.
Nei það er reyndar ekki rétt.
Ég er, því mömmu minni og pabba leiddist um vorið,
allt það veður slorið.
En það er bara engin frétt! ]



[ Ástin tekur lífið sínum tökum,
tefur sig ekki við að beita rökum.
Skellur á skjótt,
skýst burtu fljótt,
er skötuhjúin snúa saman bökum. ]



[ Lífsbrautina hugsa mér sem hengibrú,
sem heldur vart fæti og sveiflast til
og fyrr en varir fallið getur þú,
fjandans til og búið spil.

Og eitt er óbrigðult í þessum heimi,
allir kveðja hann fyrir rest
en spurningin er hver sálina geymi,
svo er bara hver fjölin bregst. ]



[ Af atburði nú sögu segja skal
sem setti hug minn verulega úr skorðum.
Ég heyrði óvart tveggja manna tal
sem tíminn hefur gert að þessum orðum:

„Í kvöld við skulum kynnast djammsins list!
og kaldan bjórinn sötra vel og lengi.“
- „Ég sleppi því, ég sletti úr klaufum fyrst
þá slær á miðrar vinnuviku strengi.“

„Nú hlýtur þú að vera að gera grín
og gantast í mér, annað væri skrítið!“
- „Ég grínast aldrei, ein er reglan mín:
Ég alltaf vakna um helgarnar í bítið.“

„Þú kemur með, við syngjum lífsins lag
og látum okkur fljóta á bjórsins öldum!“
- „Ég nenni ekki að drekka bjór í dag,
ég djamma bara á miðvikudagskvöldum.“ ]



[ Minnist ég ávallt sólarinnar
sem á sumrin fór á stjá,
Margir dagar æsku minnar
liðu með hennar heitu þrá. 

Því að sólin líf mitt nærði
og það gladdi hjarta mitt,
eins og þegar hún mér færði
elsku blessað hjarta þitt. ]



[ gylltir geislar sólarinnar
dansa cha cha cha
á sægrænum 
sundlaugarbotninum

og ég
sem flýt fyrir ofan
varpa skugga
á gleðina
eitt augnablik

en veit

að ballið er ekki búið
fyrr en sólin
fjarlægist 
norðurhvelið ]



[ Ætlar að koma ýmsu í lag,
æstur að fleyta rjómann.
Hann var ekki heima í dag,
hvar á ég að góm´ann? ]



[ Ástin er viðkvæm 
eins og lítið strá.
Þú ert mín næring
ég verð hana að fá.

Ástin er brothætt
eins og kristalskál.
Þú ert mitt lím
sem bjargar minni sál.

Ástin er okkar
okkar um ævibil.
Ég elska þig af öllu hjarta
á leið okkar verður aldrei skil. ]



[ Hér stend ég á tímamótum
tvístígandi á báðum fótum.
Leiðin hingað var löng
og sálin orðin svöng.

Lífið tekur, lífið gefur
ljós mitt ei lengur sefur.
Ákvörðunin var erfið
en gott að missa gervið.

Framtíðin er framundan
finn að hún er skammt undan.
Sársaukinn er sætur
með nostalgíu um nætur.

Bjartsýn er á betri tíð
með blóm í haga og hverri hlíð.
Friðurinn mig fyllir
og storminn, hann stillir. ]



[ Sæl og blessuð Sigurlaug,
sélegust Íslands fljóða.
Hér er auðvitað ekkert spaug
eða smekkleysi góða.

Þú spurðir mig og vita villt,
víst um folans ættargnóttir.
Lét hann fara fannst og illt,
frún Hólmfríður Geiradóttir.

Mig undrar ei að folinn sé flott,
finnst hans ættin vera glæst,
ætla ykkur munu gera það gott
og gleðistundir fái ræst. ]



[ Þú lánaðir mér lykla sör,
er leystu vanda af hendi.
Úr Reykjavík ég flýtti för,
sem fékk ei góðan endi.
Ef líkar eigi er lundin ör
og lyklana þér ég sendi. ]



[ Nú
þegar þú ert farinn
get ég einbeitt mér að uppvaskinu.

Naktir stíga diskar
heitir
uppúr sápufroðunni.
Fingur mínir leika að hnífum
þrýsta stálið.
Mig langar að vera hlutur
sveima um
í volgu sápuvatni
kólna á grind
verða glansandi
glansandi og köld.

Þá þyrfti ég ekki að skola andliti þínu
niður um frárennslið
eða bera út hjarta mitt
í ruslafötunni.
Hlaupa inn og læsa
hlusta við rúðuna.

Þótt ég hvítskúri eldhúsgólfið
þar til hugsanir drukkna í enninu
ertu stöðugt fyrir augum mínum.
Þú situr fyrir mér.
Mynd þín þrengir sér 
inní ramma hversdagsins.
Þú stelur af mér
stelur af mér ró minni
og öryggi.

(1976) ]



[ Hús mitt frystikista
full af augum.
Stríðnisleg rödd þín
utan við mig
í myrkrinu.
Nóvember
síðan í vor.

Í gær
var þér skotið
út í geiminn.
Ég afklæði sólkerfið
með augunum.

Þú fórst
eins og þú varst
og kemur
aftur einhvern daginn
eins og ekkert
hafi í skorist
illa greiddur
með strætó
ofan úr Breiðholti.

(1976) ]



[ Þær koma í halarófu
með gula vagna
og græna.
Litla anga
stóra krakka
einbirni, ómegð
annað á leiðinni.

Óska til hamingju
kíkja
undir skerminn
gæla
vega og mæla.

Hraustlegur strákur
voða sætur
og svona frískur
sefur, grætur.
Mjólkarðu elskan
komin á ról.
Gekk allt að óskum
- en gaman.

Viðbrigði auðvitað
vakna, gefa
bía, sussa
en góða, það venst.

Reynslusvipur
í andlitunum
örugg handtök.
Þær kunna sig
í sínum heimi.

Það er verið
að vígja mig.

(1981) ]



[ Þarf að hitta konuna
sem bjó hér
fyrir margt löngu.

Leita að nafni hennar
í símaskrá
á Hagstofu
í biðskýli fullu
af veggjakroti.

Skyggnist um eftir henni
í skuggsælu sundi barnapíudaga
á malarkambi
þar sem húsið stóð
og sólberin róluðu sér.

Hún kvaðst mundu bíða
en mér hefur víst dvalist.


(2001) ]



[ A life with out a pain

I´m a Jesus myself
and there is no hell.
Only a better place
lost in time and space. 
Imagine that with this letter
I will make the world better
so there is no unfair death
and no child is left 
behind all by it self.
No road that strikes to hell.
No burden to carry 
No one's hungry
No one that sees his mother die.
No saying to daddy good bye.
No one beats his wife
nor steps with knife.
No one can control life.
Not even me up so high.
No rich or poor
Everyone's got a door
to a house called a home
and no one is left alone.
But life is not that way
And there wont be a day
in the world with out a cry
or a death or saying good bye.
But we can try
until we die.
There is a reason for all this pain,
I'll try to explain:
If there were nothing to hate
you would get happy late
Cause if there is no pain
Than life´s just a game
It would drive you insane.
Cause I´m sure that someone must hate the rain.  

Hulda Hvönn 2.09.2007 ]



[ Hrygg í bragði, hart í ár
hafnar sínu sjálfi.
Ekkert sagði, eymdin sár
eftir situr bjálfi.

Framtíð hulin, fortíð sker
fyrirgefur fanti.
Höllin hrunin, hjartað gler
hlakkar þótt hann vanti. ]



[ Ég er engin tík!
urraði (helvítis) merin.

Það útleggst reyndar:
UUUuhhh-uh! Ho, ho. 

á hennar þungu tungu,
hestnesku. ]



[ borða morgunmat
yfir mínu rými
er í skólanum
á msn

loka hurðinni
og fer á mbl
nóttin læðist að
blessaða niðurhal

er andvaka 
á andlitsbók
gúggla allt
sem mig vantar

veraldavefurinn hefur spunnið sig 
utan um mig 

og ég er föst. ]



[ Hann sagði hvað og spurði hvernig mér liði,
hvar ég væri og hvað hans biði.
Hann sagðist elska mig mikið og afar heitt,
hann vildi vera mér hjá þó lífið væri ógreitt.

Hugurinn tómur en hjartað fullt,
tilfinningaflækja en orðin fóru burt.
Áhyggjur sem ég hef ekki tjáð,
orð og hugsanir sem ég get ekki ljáð.

Sit og stari með brjóstið þanið,
augun tóm og hjartað falið.
Skömmin og óvissan fyllir mig,
margt sem ég get en ég vil aðeins þig.

Kossar hans mjúkir og hjartað er hreint,
gleði og eftirvænting fara ekki leynt.
Barnsleg einlægni einkennir brosið,
ég brosi til baka með andlitið frosið. ]



[ Hélt alltaf að frelsið
myndi koma hlaupandi á móti mér
hlæjandi og brosandi 
hoppandi og skoppandi
hvað tefur það?
hvers vegna er það ekki enn komið?
er það vegna þess að ég er hér enn?
kemur það þegar ég fer?
eða er ég frelsið mitt
er það ég sem á að hlæja og brosa
hoppa og skoppa?
er það ég sjálf
sem skapa mitt frelsi? ]



[ ég fylgist með þér í speglinum

á krítarhvítt andlit þitt
málar rjóðar kinnar
og í kringum súkkulaðibrún augun
dregur dökkar línur

tár þín hrynja
og eyðileggja farðann
bleksvartir taumar leka niður vangana
hvers vegna brosir þú ekki lengur?
þú sem ert svo falleg þegar þú brosir

þú steypir hvítum fallegum silkikjól yfir axlirnar
og niður eftir líkama þínum
hann klæðir þig vel

manstu þegar við vorum vön að dansa
fram á morgun
þangað til sólin kom upp og flæddi inn um glugga og dyr
og silkið sveiflaðist í sólargeislunum
og vafðist um granna fætur þína

og ég hugsa til baka
hvað við vorum hamingjusöm þá

ég fylgist með þér í speglinum
og tár þín flæða enn ]



[ Þegar þú hringdir ég sat
í sæti úr postulíni og plasti.
Og gerði þar allt sem ég gat
til að starta deginum með blasti. ]



[ Við hlupum um á ísilagðri tjörn,
í andstæðingsins mark var reynt að skora.
Við snerum síðan sókn í harða vörn,
en settumst ljúft í gras er tók að vora,
Líkt og værum aftur orðin börn.

En þeir sem oft af útihlaupum misstu
urðu að puða í kaldri þrælakistu. ]



[ ég elskaði fáa
þó einn fremur
en niðurstaðan varð alltaf sú sama
svo ég sagði við mig sjálfa:
þar lá hundurinn grafinn,
í garðinum heima.
En..
Hver fer að grafa upp hundshræ? ]



[ Ef þú bara vissir,
hve mikið ég elska þig.
Ég óska þess hvern dag,
að þú verðir hjá mér.
Í hjarta mínu munntu ávallt vera
Minningin um þig varir í huga mínum
andlit þitt ég sé þegar mig dreymir
Ég óska þess hvern dag,
að þú munir aldrei gleyma mér. ]



[ Þú sem varst svo lítil
Og sæt
Prakkari í hnotskurn
Saklaus og góð.

Þú stækkar nú óðum
Og fellur 
Út í lífið
Stundum sakna ég þín.

12 ára gella 
Nú þú ert
Og líf þitt 
Er mikilsvert.

Svo munt þú eldast
Og verða gömul
En alltaf mun ég
Vera hér fyrir þig. ]



[ You are the friend
who make me laugh
when the day has been 
a hole mess

You just said
it could be worse.
You are the friend
that can make me
forget the time,
because we are
never bored
when we are together.

We can watch
comedy movies
all day long and
never be bored ]



[ we won\'t make it together
we can\'t hide the truth
we lied when we were dreaming
our crying were just fake.

I\'m giving up for you now
I\'m hunted by your shadow
I reach to feel your face
I don\'t know how long
I can hold you strong

Just take my hand 
give it a chance 
Remember to me you\'ll be forever sacred,
with every breath you take , you save me ]



[ Þú ert vinurinn
sem lætur mig hlægja
þegar dagurinn hefur verið
alveg hræðilegur.

Þú sagðir
að það gæti verið verra.
Þú ert vinurinn
sem getur látið mig
gleyma tímanum
því þegar við erum saman
leiðist okkur aldrei ]



[ Hann sendur var að sækja brauð
og sitthvað fleira í tómlegt búið.
Því fjölskyldan var fátæk, snauð,
fólkið orðið svangt og lúið.
Af stað hann fór og ei varð aftur snúið.

Strákurinn gekk en stormur hvein.
Hann staulaðist uns brustu fætur.
Napur vindur nísti bein,
næðingur óx við fjallsins rætur.
Svona liðu nokkrar langar nætur.

Í eymd hann lá og björgunar beið
með brotinn fót og kalna fingur.
Undan frosti sárt hann sveið,
seytlaði um æðar kuldastingur.
Drengur sá var sannur Íslendingur.

Hann fann hve lífið fjaraði út.
Farin heitust andarþráin.
Hug hans fylltu sorg og sút,
hann sá hann yrði bráðum dáinn.
Sá í fjarska hinn fræga mann með ljáinn.

Hans leituðu menn um víðan völl,
vongóðir um að finna drenginn.
Hann heyrði í fjarska hróp og köll
og hjartað snerti vonarstrenginn.
Í mót hann æpti. Máttur hans var enginn.

Mennirnir gengu í aðra átt,
eymdin fyllti drengsins hjarta.
Hann fraus í hel um næstu nátt,
nisti dauðans mátti skarta.
Hann sveif í átt til ljóssins, ljúfa bjarta. ]



[ Ég horfi á þig
og úr fjarlægð ertu fögur
sem fjallstoppur sem gnæfir yfir hæðir
og dali.
En í nálægð ertu mér innan seilingar
svo ég get snert silki þitt
andað að mér súrefni þínu
neytt líkama þíns.

Í morgunsárið sný ég mér
og gef þér koss minn
og vangi þinn er svo þýður
og reiðubúinn að taka kossinn.
Ég horfi í þetta tæra vatn
sem eru augu þín
og ég get ekki annað en elskað
í gegnum þessi augu
og þessar hendur.

Hjartslátturinn fyllir mig þrá
eftir nýjum morgni
nýjum kossi
nýju frelsi í þér ]



[ Þú færir mér kaffi og hamingju
þar sem ég sit og hugsa.
Hamingjan ríkur úr bollanum
og kólnar ekki.

Fingur þínir læðast í gegnum hárið á mér.
Mér líður eins og ketti,
hringa mig saman í kjöltu þinni
og mala.

Sólin stendur vörð fyrir utan gluggann
og hleypir aðeins geislum sínum inn,
og birtunni. 

Angann af kaffi og hamingju fyllir vit mín
og húsið. ]



[ Þú stendur í vegi mínum
og starir á mig, 
eins og þú njótir
að sjá  mig þjást.

En ég hopa ekki,
stíg skrefið fram
og nýt þess að sjá þig falla. ]



[ Þú stendur fyrir framan mig
og horfir spyrjandi í augun á mér.

Að taka skrefið,
að stökkva af stað,
eru spurningar sem þú færir mér.

Það ber fyrir gleði í augum þínum
þegar ég tek skrefið,
stekk af stað. ]



[ Augu þín báru skilaboð frá hjartanu.
Brosið þitt undirstrikaði þau,
og snerting þín tók af allan vafa.

\"Ég elska þig\" sagði hjartað seiðandi,
lyngdi aftur augunum,
og brosti. ]



[ við  hlæjum við syngjum við grátum
 
við eins og fílf látum.
 
við bítum við klípum við lemjum
 
við alltaf á endanum um sátt semjum
 
við kyssumst við knúsumst við tölum
 
við öll hin pörin mölum
 
við gefum við spörum við þiggjum
 
við alltaf hliðiná hvort öðru liggjum
 
Við snertumst við sleikjum við njótum
 
við eigum ást með svo sterkum rótum
 
við að eilífu hvort annað elskum ]



[ Ef við hefðum farið nið’rí skeifu...
Ef við hefðum verið samferða...
Ef ég hefði séð það sem hann sá...
Ef ég hefði verið hún...
Ef ég hefði verið að tala við þig...
Ef veðrið hefði verið betra...
Ef ég vissi hvernig þeim líður...
Ef ég heyrði hugsanir hans...

Ef þú vissir hvernig okkur líður...
Ef þú hefðir séð okkur í dag...
Ef þú vissir hvað við ætlum að gera...
Ef þú hefðir séð okkur í gær...
Ef þú hefðir verið lengur að borða...
Ef þú vissir hvað við þörfnumst þín...
Ef þú gætir hugreyst okkur...
Ef þú hefðir farið frá okkur...

Hvað ef? ]



[ Þú ert sú sem kætir alla
Þú ert sú sem allir vita hver er
Þú ert sú sem enginn hugsar ljótt um
Þú ert sú sem finnur alltaf réttu orðin
Þú ert sú sem allir dá
Þú ert sú sem getur allt
Þú ert sú sem allir vilja þekkja
Þú ert sú sem gerir allt rétt
Þú ert sú sem hrífur alla
Þú ert sú sem styður alla
Þú ert sú sem engan særir
Þú ert sú sem finnur það jákvæða í öllu

En nú
ert þú
ekki hér

Og nú
ætlar þú
að treysta á okkur

Við ætlum að kæta þig
Við ætlum að finna réttu orðin fyrir þig
Við ætlum að dá þig
Við ætlum að geta þetta
Við ætlum að gera þetta rétt
Við ætlum að hrífa þig
Við ætlum að styðja þig
Við ætlum að finna það jákvæða í þessu

Þú gast það ein.
Við getum það saman.
Allt. ]



[ Góð að mala en gerir smátt,
gerðist þý með litlum sóma.
Á flokksfundinum hafði hátt,       
en hefur tapað öllum ljóma.

Hún lét það fyrir lítið sú,
laumaði fé í sokkinn.
Glataði æru og góðri trú,
gefur vitlaust stokkinn. ]



[ Stelpan mín, vertu nú sterk fyrir mig
gleymdu ei að ég er á lífi
mundu svo alltaf að ég elska þig
og geyma mun þig líkt og þýfi ]



[ Hjartað sem eitt sinn virkaði vel
er nú sig alveg að gefa
er ég sé þig veikan, er mér ekki um sel
og tárin gleðina sefa ]



[ Lokuð augun, og brosið
á daufum vörunum 
sýna frið,
frið sem þú aldrei fannst fyrir.
Ég bið Guð að gefa þér stað á himnum. ]



[ Ástin mín er veikbyggð,
veikari en sú-
af því ég hef andstyggð
af að vera eins og þú ]



[ Bráðum tekur alls kyns fólk að ferðast
í fjarskann, yfir ólguhaf og land,
og allt sem því finnst eftirtektarverðast
mun örugglega fest á filmuband. ]



[ Á illviðrinu er ekkert lát,
allar fenna slóðir.
Þetta setur mig í mát,
mínir hálsar góðir. ]



[ ,,Partíljónið\", sem prýðir hér,
pundaði á mig vetur.
Þórhöllu á Hofi þetta ei fer,
þjórar hún öllum betur. ]



[ Það er dýrlegt að drottna
og djöfull þykir smart,
að sjá leikmennina lotna
og leika við þá hart.
Heyra greyin gnísta tönnum
er geta þeir ekki meir.
Þá teljast þeir ei með mönnum
og mega drepast þeir. ]



[ Fitan kallar á meiri mat,
margt er lýsisbölið.
Ýmsir éta á sig gat,
sem ættu að kneifa ölið. ]



[ Byrjar með brosi og endar með gráti
Baneitruð orð eru hrópuð í fáti
Hryggbrotið hjarta og skortur á vilja
Hugur og líkami ákveða’ að skilja

Dagarnir líða í torskildum draumi
Dauðaósk byrjar að myndast í laumi
Brotinn og bágur er nú minn lífskraftur
Þú bráðum verr endar ef særir mig aftur ]



[ Einsog síðasta laufblaðið
sem heldur dauðataki í lífið
mun ég halda í þig
-í okkur

Einsog sterkt bjargið
sem berst við sæinn
mun ég vera traust
-sem steinn 

Einsog auðtrúa sál
Sem bíður himnaríkis
Mun ég bíða þín
-dag og nótt

Einsog heimskur hundur
sem eltir næsta rass
Mun ég halda áfram
-einsog allir ]



[ Innantómt bros
Mynda rauðar varir
Merkingarlaus orð
Leka úr grunnri sál
Hún er alls ekki neitt
í henni finnst ekkert bál

Hrædd við það óþekkta
Felur hún sig
Djúpt í skotum hugans
Og hjartað sem ei fær neinn
Er frosið og hart sem steinn

Lifir í sjálfsblekkingu
Þetta er betra svona
Betra að vænta ekki neins
Heldur en að kveljast og vona

----------------------------------------

En skyndilega breytist allt
Hiti kemur í það
Sem áður var aðeins kalt

Án þess að hugsa sig tvisvar um
Hendir hún af sér fjötrunum
Stekkur upp, og hún flýgur

Vitandi um að þetta muni enda
Og að eitthvetíman þurfi hún 
að lenda, hún lýgur

En áttar sig svo, og hugurinn frýs 
Hverju myndirðu ekki fórna
Fyrir aðeins einn dag
Í paradís
? ]



[ Eins og þegar fuglarnir fljúga til heitari landa
Þegar veturinn kemur og kólna fer
Þá hverfur þú við minnsta vott af vanda
Flýgur í burtu frá mér
-og eftir sit ég ein

Eins og þegar dagurinn víkur fyrir nóttinni 
Og sólin fyrir mánanum
Þá vík ég fyrir þér
Svo þú komist framhjá mér
-haldir áfram

Og eins og öll él styttir upp um síðir
Því ekkert varir að eilífu
Þá mun ég standa upp
Og halda áfram
-án þín ]



[ Stundum 
er eins og 
heimurinn sjáist ekki í réttu ljósi
nema í gegnum auga myndavélarinnar. ]



[ Íslendingar Davíð á,
dyggðir mannsins prísa.
Hér er eins og ætla má,
öfugmæla vísa.

Kosti Halldórs fáa finn,
fljótur í stríð að renna.
Af honum lekur ólundin,
eins blek úr penna.

Skelfing á nú bágt hann Björn,
búinn marga að kvekkja.
Seinheppinn í sókn og vörn
sjálfur tímaskekkja.

Undarleg er okkar stjórn,
ei má leyna slíku.
Snauða lætur færa fórn,
fyrir hina ríku.

og í rökréttu framhaldi:
Hæðsti réttur hátind nær,
heimsins undrið fína.
Ef þar Davíð inni fær,
með alla vini sína. ]



[ Mundu að hvað sem gerist áttu mig að 
Mundu að hann særði þig 
Mundu öll tárin sem hann olli 
Mundu hve heitt þú elskaðir hann 
Mundu að hann vill ekkert með þig hafa 
Mundu að hann kaus að rústa öllu 
Mundu að hann kaus vímuna fram yfir þig 
Mundu að hann er ekki þess virði 
Mundu allt sem þið áttuð 
Mundu allt sem hann gerði 
Mundu að hann þráir annað ástand 

Gleymdu öllum loforðunum sem hann gaf þér 
Gleymdu öllun nóttunum sem þið eydduð saman 
Gleymdu kossum hans 
Gleymdu faðmlagi hans 
Gleymdu snertingu hans 
Gleymdu líkama hans 
Gleymdu öllu sem hann gaf þér 
Gleymdu rödd hans 
Gleymdu ást hans 
Gleymdu orðum hans 
Gleymdu honum 

Hann er heimskari en allt í þessum heimi því hann hafði þig og kom illa fram við þig. 

Hann er heimskari en allt í þessum heimi því hann sá ekki hvað þú ert fullkomin og yndisleg. 

Hann kaus vímuna fram yfir allt það sem þú ert og allt það sem þú hefur að bjóða. Hann kaus vímuna og hann er ekki þess virði. ]



[ Bjáti vinur eitthvað á
í ólgu lífs á vegi.
Andlegt fóður er að fá
hjá Einari í Skálateigi.
     
Einar svarar
Oft er spakir spora hjá,
spýtist fóðrið að.
Besta hleðslan þykir þá,
frá Þórði á Skorrastað. ]



[ Sólin, appelsína sem skín
á glötunina sem er
svarthvítt myndbrot af dauðanum
með áróður á móti lífinu.
Kómískur hryllingur með dramatísku ívafi.
Svo er öllum sagt að þegja og fyrir lygum og illsku hneigja.
Hryllileg dramatík með þó kómísku ívafi. ]



[ Grasið gerir mig gáfaðri,
get leyft mér að fullyrða.
Verð frískari og fágaðri
og fordóma alla vill myrða.

Hugsað get ég helmingi skýrar;
hugað að þeim sem minna sín mega.
Hugmyndir allar strax verða hýrar
og heimurinn enn litla von virðist eiga.

En mig verkjar í höfðið og mig verkjar í hjartað
við að hlaupa í felur og að leyna því,
að ég noti\'það, reyki\'það, hreinlega elski að
þrykkja í jónu og kveikja\'henni í. ]



[ Dagur sem dofnar í hringhlaupi tímans,
er dagur sem gleymist í mínútusjó.
Augnablik grafin í ómerktar grafir,
geymd en týnd eins\'og saumnál í mó.

Fljótandi áfram í elfi hringrásar,
uppsprettu streitu & geðveiklunar.
Vindar samtímans strítt á mig blása,
sárt þeir draga til bæklunar.

Á biðinni er ég að bilast
og brjálæði er ekki að leyna.
Ég er bara\'að reyna\'að finna frið
mín fegursta allra eina. ]



[ Trekktu mig upp, mér finnst ég vera klukka.
En ég stoppað hef í miðju tímahlaupi og sit eftir, einn.
Ég horfi uppá fólk sem ég eitt sinn þekti, taka mér fram\'úr og skilja ekki neitt. 
Þau spyrja eftir svari: Hvað tefur þig, Jón minn?

En ég get auðvitað ekki svarað, ég skil ekki spurninguna...
því ég er bara klukka ]



[ Lengi hef ég hugsað til
að hefjast á því handa,
sækja heim minn svanna vil;
stíga til annarra landa.
En ekkert veit, né ekkert skil
né einhverju við það\'að blanda.

Nú sál mín og hjarta napurt er,
til Nancy vil ég halda!
Skipta á einsemd sem situr í mér
& sælu hlotnast margfalda.
Kenni nú hver um sjálfum sér,
sem sálarangri sér valda.

Þá sit ég í sorg & aumingjaskap
við skriftir undir steypu & grasi;
geðheilsan eins\'og Ginnungagap
og greini\'ekki móðurmálið frá þrasi.
Ekkert ég græði utan fyrir tap,
á ekkert til\'að fylla í glasið ]



[ Ég sé ljósin loga
gegnum litleysuna,
eins\'og hverir hyldjúpa
hvínandi funa.

Ég finn tímann titra
í eintómu hringsóli.
Markmið allra manna-
- mega finna\'upp hjólið. ]



[ Sagan er samin í dag,
úr takt við tímann.
Ég veit ekki hvað;
ég veit ekki hver.
Orðin flæða úr hyldýpi skarans.
Þau flæða
og læðast
yfir múra sjálfsvitundarinnar
og með klækjum festa sig við
tilfinningar
svívirtar!
liggja þær eftir...

Bergmál minninga úr lokuðu rými.
Komast ekki út.
Ljósið, vonin,
er sama
og var og verður. ]



[ Litla, litla Ljóta
litla andlit sitt vill brjóta.
Til fulls þá fær að njóta
friðar, hún þráir að hljóta.
-engra nýtur hún úrbóta
aumingja greyið litla,
litla Ljóta. ]



[ Einn um dauða & dofna jörð
dansa ég í leyni.
Langt er heim í Húnafjörð
helst mig þangað dreymir.

Einn ég húmi\'í harðræði
við hvatir ástarinnar.
Endurómar fáfræði
ímyndunar minnar.

Nú er svart allt sem ég sé,
skuggi yfir liggur.
Á enga von og ekkert fé,
svo einmana og hryggur. ]



[ Óáþreifanleg tilvera, sem er
svo sannarlega til. Án snertingar,
sjónar, bragðs eða heyrnar - ég er
þar, verð og var; í skynvilluflóði
ég drukkna þar og dey.
...eða nei,-ég lifi!!
Ég lifi, geng um & dafna í mistri
veruleikans en gleymi mér,
á meðan heimurinn heldur áfram.

Heimurinn, með sinni hlutlægu synd,
heftir mig & mína huglægu ímynd.
Form, mót og bygging mannsins,
sem mótast í þyrnum frelsarans kransi,
gefa mér góða mynd af tilganginum:
Að eiga\'í einingu staðfestu um að
í eilífðinni saman mega dansa um
og að elska Guð af öllu hjarta,
í auðmýkt trúa á hans krafta
-tvö, sem eitt, í faðmi frelsarans.

...áfram ég læðist í taktlausu
flæði, meðfram formlausri
vitund minni. Með vissu\'um að ég
snúi\'ekki aftur, ég upplifi í nóttinni
endursýningar drauma minna.
Ég er hættur að finna til.
Ég er hættur að finna fyrir skítugum
hvötum og hugsunum. Finn fyrir bata,
og horfi rólegur á heiminn fæðast í dauðann. ]



[ Áfram, áfram!
-en ég dett áður en ég kemst neitt.
Aleinn, drukkna ég í deginum.
Finn hvernig vit mín fyllast af raunveruleikanum,
sem á endanum skríður niður í mig 
og fyllir hverja einustu lungnablöðru...
Svo ekkert.

-Kæfður úr einu í annað,
svo aftur á morgun... ]



[ Dofin gengur hún koldimman veg
í druslulegri hempu; brjóstumkennanleg.
Með ekkert að baki og enga framtíð,
ekkert nema hempuna og dapurlegt líf.

Hún hefur ósjaldan úr sorpinu étið
aldrei við silfur borðbúnað setið.
Þekkir ekkert annað en þann fátæktarheim
sem í auðnuleysi hún gengur ein.

Berfætt hún áfram sig haltrandi ber
um harðgrýttar jarðir, hvert sem er.
En áfangastaðirnir eru færri en fáir,
því uppsker kona ekki eins\'og hún sáir? ]



[ Ég er leiður, svo leiður
það lagast ekkert, ég veit\'það.
Ég er bitur, svo bitur
& batna hægt, ef eitthvað.

Ég er óður, svo óður
ég ann orðið engum lengur.
Ég er reiður, svo reiður
ræðst á allt sem gengur.

Ég er móður, svo móður
mæðan mig gjörvallan skekur.
Ég er hryggur svo, hryggur
mig hryggðin á endanum drepur. ]



[ Ósköp væri ég mikið til
í\'að áskotnast þeim rétti,
sameinast svanna fyrir Guði ég vil,
sannlega yrði það léttir.

Hef ég ei í hug að meina
hverja konu sem er.
Heldur vil ég aðeins eina
er alla tíma í hjarta ber.

Mig dreymir þessa einu drós,
dásamlega að líta.
Roðafulla, eins\'og blómarós,
rós sem aldrei má slíta.

Fegurri augu ei fást séð,
fjöll öll yfirgengin.
Af börmum bestan er\'hún með,
bærir gleðistreng minn. ]



[ Það eru föll þegar feitir kallar detta
og firnin öll getur hlegið sérhver kjaftur.
En ef þú dettur hafðu í huga þetta:
Að herða þig og brölta á fætur aftur.
              Doddi og Einar ]



[ Að vera ein en þó með svo marga í kring
Með vinunum falsa brosið
Hausinn á mér snýst hring eftir hring
og hjartað í mér er frosið.
Veit ekki af hverju verkurinn er
En held það sé útaf honum
Ég bara bíð eftir að hann fer
Af hverju gerist þetta alltaf hjá konum?
Karlarnir virðast ei finna neitt
Og ástarsorg finnst ekki hjá þeim
Hjá þeim aldrei lífið er leitt
Ætli ég finni einhvern úti í heim? ]



[ Ef þú bara vissir,
hve vænt mér þykir um þig.
Ef þú bara vissir,
hvað þú gætir fengið.

Ef þú bara gæfir,
mér aðeins meira af þér.
Ef þú bara gæfir,
mér eitt stutt augnablik.

Ef þú bara myndir,
hlusta á mitt hjarta.
Ef þú bara myndir,
sjá allt það bjarta.

Ef þú bara sæir,
það sem ég er að stafa.
Ef þú bara sæir,
sólina rísa í nánd.

Ef þú bara vildir, 
Opna á þér augun.
Ef þú bara vildir,
bara vildir sjá.

Ef þú bara, ef þú bara myndir horfa.
Þá þyrfti ég ekki að ef-ast neitt meir. ]



[ Vinátta er seint talinn slæmur hlutur.
Þegar að hitti ég þig fyrst
tók hjarta mitt kipp.
Ég vissi, ég fann á mér
að þessi dagur yrði dagurinn að nýju upphafi.
Ég varð ekki söm eftir okkar kynni.
Hugsanir og hlátur flutu um líf okkar.
Líkt og tveir villtir folar í engi lífsins.
Vináttuböndin urðu sterk, 
svo sterk að ekkert gat slitið þau.
Kraftaverk var uppgötvað.
Ég og þú myndum magnaðan kraft.
Sá kraftur var kraftaverkið sem breytti mér, 
breytti mér til hins betra.

Vinátta hefur sterkan mátt.
Vinátta þín fullkomnar mig og gerir mig heila. ]



[ Ég opna mig fyrir heiminum.
og heimurinn steypist á hvolf.
Ég tjái mig við veðrið,
og veðrið hendir í mig vindi og snjó.
Ég leik ljúfa tóna
og tónarnir brotna á kaldri gangstétt veruleikans.
Kannski ég ætti bara að hætta að reyna... ]



[ Einsemd á ný,
hellist yfir sál og líkama
þessarar einföldu mannveru.
Leið og döpur
röltir hún um í volæði.
Lífið var ekki alltaf svona.
Hlátur og gleði hér áður fyrr
einkenndi líf verunnar.
Því það varst þú, 
þú sem að kættir hana.
En græðgin gómaði þig.
Líkt og hrægammur í eyðimörk,
að nærast á sínum seinasta bita.
Þú skildir veru veruleikans eftir í sárum.
Ef þú hefðir ekki fæðst
hefðir þú ekki valdið uslanum.
Mannveran tekur því samt sem áður,
að hún verði líklegast ein að eilífu ]



[ Í næturmyrkrinu heyrist grátur þeirra særðu
Grátur og sorg,
Hatur og org.
Ég þjáist hvern dag því þú ert ekki hér,
Ekki þar, hvergi...
Þú ert mér hulinn, 
Sé bara ímynd þína.
Sál þín er ekki eins og ég hélt.
Þekki þig ekki lengur.
Varstu nokkurtíman hjá mér í hjartastað?
Þú hvílir hjá englunum, kannski fæddistu aldrei.
Það er ekki hægt að syrgja það sem að er ekki,
Var ekki og mun aldrei verða.
Ætli ég sé þá glöð eftir allt saman?
Það er þunn lína milli gleði og sorg, 
Kannski er engin lína hjá mér,
Það er bara þoka.
Ekkert nema þykk þoka lífsins ]



[ Ég kalla á þig en þú ekki heyrir.
Þú lítur á mig en ekki mig sérð. 
Ég snerti þig en  þú finnur ei.

Ég brenn af þrá,
Þrái að finna hönd þína við kinn mína,
Varir þínar við varir mínar,
En það gerist ekki.

Ástin er blind en hatrið enn blindara.
Verst að ég get ekki hatað.....
Ekki þig. ]



[ Minningar,
Læðast að manni fljótari en vindurinn.
Minningar, 
Ferð um lífið.
Minningar, 
Sumar góðar, aðrar slæmar.
Minningar,
Æskunnar gull. ]



[ Tár er söknuður og söknuður er tár.
Ég hugsa um þig, og einmanaleikinn hellist yfir mig 
eins og kalt vatn.
Söknuður fellur á kinn mína
Og ég finn fyrir tári. ]



[ Æskan mín var björt og fögur,
ung að árum, faðir sagði mér sögur.
Prinsessa og prins, hamingjusöm til æfi loka,
Af hverju endaði ég að vera úti að moka? 
Ég loka augunum, dreymi um æskuna,
óska að líf mitt gæti verið eins einfalt og þá.
Gæti ég fengið prinsinn ef ég má?
Traust mitt geymdi faðir, nú er það burtu farið.
Hvað gerði ég rangt en að vera ég sjálf?
Allt virðist brotna niður núna, 
hvernig á ég að lifa núna?
Með enga hamingju, enga ást og mögulega enga dáð ]



[ við mættumst tvö
sem þrestir í náttmyrkrinu
bæði án stefnuljósa
ef ekki væri fyrir
mótmæli trukkabílstjóra
þá fengirðu kannske annarskonar
í nefið frá Geir Jón
bibaðu á mig any time
ég kvóta í Hannes
að þið eruð ljós heimsins
blikkandi og bráðum
fellur feigur 
því oft fellir lítil þúfa
heila ríkistjórn
og ekki þarf maður 
að leigja þyrlu til
að fatta
flan er feigðar
ferðast um í flugi
tveggja vængja ]



[ Ég eygi mér aldrei neinn glampa
og engist því stundum af krampa,
og nótt mín er dimm,
svo drungaleg, grimm!
Ég fer kannski og fjárfesti í lampa. ]



[ er frystir
leggst hélan jafnt
á fylltan bikar
sem tóman ]



[ þrýstingurinn
rembingurinn
kreistingurinn

andardrættirnir voru örfáir.
\"þetta er allt að koma\" 
sérfræðiaðstoð að ofan
og mamma að horfa á
rembingur
kreistingur
æsingur

\"nú er það versta yfirstaðið, 
slepptu,
leyfðu okkur að gera lítið úr ofstuðluninni\" ]



[ Tuttugu og átta ára í dag
ertu með glæsibrag!
Þú færð heillaóskir og hrós
Halldóra blómarós!
Lánið þig leiði frá þrautum
með lífsglöðum förunautum!
Á gleðinnar gæfuvegi!
Gömlu tengdó í Skálateigi. ]



[ Uppáklæddur er í stíl
við allt sem nú skal gera,
en úlpuna mína útí bíl
ég ætla að láta vera. ]



[ Geislar skína skærir,
skuggar missa völd.
Friður þreyttum færir,
fagurt ævikvöld.

Vakir von í hjarta,
velur hver sitt fag.
Blómaveldið bjarta,
býður nýjan dag. ]



[ Í leit að lífsins gæðum,
við langan förum veg.
Við yl af ástarglæðum,
þar ætíð studdist ég. ]



[ Þó að ég geti stund og stund,
stiklað fram og aftur.
Hjartað þráir hennar fund,
holdsins ræður kraftur. ]



[ Frá æskudögum í mér bjó,
ást á fögrum sprundum.
Þó að bæði bæði kjafti og klóm,
kynni að beita stundum ]



[ Ég hef gaman af glettni og bulli,
gettu nú hvað ég heiti.
Mæddur af meðalasulli,
maður að öðru leyti. ]



[ Fögur kenning lista og ljóða,
lítinn ávöxt ber.
Foringjarnir frjálsra þjóða,
flestir trúa á her. ]



[ Andagift mig alveg sveik
eitt ég mundi en gleymdi hinu
þegar konur læraleik
léku djarft í útvarpinu ]



[ Ég beið í blómahvammi
ég beið þar eftir þér
í fjalladölum frammi
þar fegurst sýnist mér
ég beið þín bjarta daga
ég beið þín dimma nótt
þú komst með kraft frá braga
það kjör mín bætti skjótt ]



[ Í mörgu ég snúast mátti,
frá morgni til sólarlags.
Smiður sem aldrei átti,
efni til næsta dags. ]



[ Prangarar í pólitík,
pretta og snuða sína vini.
Kenna slíkt í keflavík,
Karli Steinari Guðmundssyni. ]



[ Veitir Dísu vínið rauða
vel hún sýpur á.  (Bogi Geir)
Gæti verið gott í nauða 
að ganga í SÁÁ.  (Einar) ]



[ Gott er að eiga góðar dætur,
ég get þeirra oft í raupinu.
Þær hafa á því góðar gætur
að gefa mér í staupinu. ]



[ Oft er saman eru tveir
þeir yrkja ljóðin fínu. 
Bóndinn Svarri og Bogi Geir,
sem býr við hlið á Stínu. ]



[ Ást mín er eins og jörðin

að þessu leyti...
ef eitt form lífs hennar fer
kemur bara annað.

Þannig er ást mín ódauðleg. ]



[ Tíminn er eins og vatnið
og vatnið er djúpt og kalt.

Ég rétt skýst upp til að anda,
svo sekk ég aftur.

En vatnið rennur burt
og þornar upp.

Ég er feginn,
ég get andað aftur.

Birtan er eins og loftið
og loftið er þurrt og heitt.

Ég fæ ekkert að drekka,
ég er þyrstur.

En þurrkurinn endar
og það rignir aftur.

Ég er feginn,
ég get drukkið aftur.

...

Og vatnið er tíminn. ]



[ Hann sat þarna aleinn
og starði í myrkrið.
Í skilningsvana uppgjöf
hristi hann höfuðið,
reis hægt á fætur og lokaði dyrunum.
-
Gjallandi seiður
glumdi milli veggjanna
og myrkrið varð djúpt og kalt.

apríl 2008
© allur réttur áskilinn höfundi ]



[ Hurðin opnast og inn stígur piltur
hann heilsar og ég nikka á móti.
Hann sest og hverfur
nú er þar bók, Kaldaljós eftir Vigdísi Grímsdóttur.

Það er aldrei neinn í strætó
og ég keyri einn.


Svo dinglar bjallan og bleikur ipod fer út.

Það er aldrei neinn í strætó
og ég keyri einn.


Hurðin opnast og inn stígur kona
þá birtist maður í þriðju röð og heilsar henni.
Svo hverfa þau og ég heyri að þau eru í fríi
(sem farið var síðasta sumar).

Það er aldrei neinn í strætó
og ég keyri einn. ]



[ Hann vill barn, ég vil skóla.
Hann vill sambúð, ég vil heimsóknir.
Hann vill eiga mig, ég vil eiga mig sjálf.
Hann vill stjórna mér, ég vil stjórna mér sjálf.
Hann vill giftingu, ég vil samband.
Hann vill svo margt sem ég vil ekki. ]



[ Það áttar sig enginn á því
að Aþena er enn í dag.
Með blysið sem ber hátt við ský
borg með heimspekilag.

Þar byggðust háar hallir 
í horfnum merkis heimi.
Þar voru líka, ekki allir
undarlegir menn á sveimi.

Fræddu þann er vaka vildi
um veröld sem enginn sér.
Um anda með önnur gildi 
og eldinn inn í þér.

En

Ég hitti seinna á Hverfisgötu mann
í himinbláum jakka við borð.
Og karlarnir söfnuðust í kringum hann
og kölluðu á heimspekiorð. ]



[ Þetta er dimmur dagur,
grár veruleikinn í leit að bráð
byggingar gnæfa yfir
himinhvolfin líta niður til manns
-með glotti á vör og illkvittnum augum...
Frumefnin kallast á;
,,...hvað ætli þessi tolli lengi?”
Skyndilega er alger þögn,
loftið fyllist spennu,
ekkert heyrist nema eigin hugsanir
og andardráttur...
Taktföst gönguskref nálgast
og þá ómar blístur,
já, það er gamli maðurinn
að bera út morgunblöðin,
alltaf jafn hress og léttur á fæti.
Já, gamli maðurinn sem veröldin hefur ekki bugað,
maðurinn sem bjargaði deginum.
Og svo kemur sólin
og blístrið gefur tóninn...
Það verða unnir sigrar í dag ]



[ Ódáinsvellir
og  draumlanda  rökkrið
okkur sundrar
óskiljanlegar mannverur
í yfirlögðu næturhúmi
þar sem hvorugt skín
án hins. ]



[ Ef ég væri fallegri,
hefðiru þá séð mig?
Ef ég hefði logið,
hefðiru þá hlustað?
Ef ég hefði spurt,
hefðiru þá svarað?
Sástu mig aldrei?
Fannstu aldrei þrána,
sem lýsti af mér?
Fannstu aldrei sársaukann,
sem kvaldi mig frammi fyrir öllum?
Ég beið eftir þér öll þessi ár, 
sástu mig aldrei?
Þegar allir höfðu snúið við þér bakinu,
þegar ég stóð ein,
tókstu ekki einu sinni eftir mér?

Þú niðurlægðir mig.
Þú sviptir mig mannorðinu.
Þú kvaldir mig.
Sástu það ekki?

Allan tímann,
er þú lítilsvirtir mig,
stóð ég og hunsaði það.
Ég var vöruð við þér,
þau reyndu að koma mér í skilning um það,
en ég hunsaði það.
Ég elskaði þig.
Þú sást mig ekki?

Einn dag hafði ég staðið,
staðið – niðurlægð og óséð,
öll þessi ár,
án þín.
Einn dag kramdist hjartað.
Þú sást það ekki?

Mig sundlaði,
mig verkjaði.
Táraflóðin stóðu, 
meðan þú varst með augun lokuð.
Eftir hafsjó,
opnuðust augun.
Ég skildi.

Lífið tók kipp.
Ástin hafði umbreyst
- hatur tók við
sástu það ekki ?
Ég óskaði þess að ég gæti safnað öllum tárunum 
& drekkt þér með þeim.
Ég sá þig eitt sinn í ljósi,
en ég skil nú að það er bara myrkur.
Svartur – eins og sál þín.
Í stað þess að bíða og vona,
er ég nú með brúðu og nál.
Meðan ég þrýsti stálinu
í gegnum tómst höfuðið,
óska ég þér dauða.
Ég beið þín.
Nú bíður þú mín. ]



[ ,,Vændiskonu vísað á dyr”,
vandi er að lifa í borgum.
Ef flækingur um frúna spyr,
finna má hana á torgum. ]



[ Lúlú og Goggi
Sigga og Benni
Allt í lagi 
Doddi verður með

Beggi og Dódí
Bíbí og Kalli
Allt í lagi
Bóbó kemur líka ]



[ Ég hélt að 
ef ég hugsaði nógu stíft
um þig
og hversu mikið
mig langaði í þig
fengi ég þig.

Ég hélt að
ef ég leyfði tilfinningunum
mínum
að leika lausum hala
myndu þær á endanum
ná þér.

Ég hélt að 
ef ég óskaði mér
nógu heitt
gætum við verið hamingjusöm
til æviloka
eignast börn
og kannski buru

En þú hefur greinilega ekki horft á Leyndarmálið. ]



[ ég trúi ekki á guð
ég ætla bara að skrifa um það seinna
sko um guð

En ég trúi á hann!

nei ég trúi ekki á guð
og sé eiginlega eftir
að hafa fermt mig

Ég trúi á Travolta!

ég veit þó að ég trúi ekki
á boðskap vísindakirkjunnar
það er bara tómt rugl

hversu heil er trú þín
eða trúleysi?

ég trúi ekki á guð
en ég trúi að bænir
virki

ég veit ekki
hvort ég trúi á guð
en ég bið bænir
„just in case“

Ég trúi á stuð!

ég trúi ekki á
skiluru
kallinn með síða hvíta skeggið
sem stendur í gullhöllinni sinni
uppí skýjunum

en ég trúi á að það sé
eitthvað
sem verndar okkur
og

trúið þið
á drauga?

en já ég trúi á drauga
og hef séð
nokkrum sinnum

ekki oft samt

ég trúi ekki beint
á drauga

en ég trúi alveg
að það geti verið sálir
eða „andar“

þú þarft ekkert endilega
háhraða internet
til að ná í þá

Ég trúi á sjálfan mig!

ég trúi ekki á eitthvert
æðra máttarvald

ég trúi bara því
sem hægt er að
sanna

ef einhver getur
sannað
að guð sé til ]



[ fyrir vestan af fjöllum menn dást
þar sigla bátar um ósa og mynni
þar býr stúlka með hjarta sem tifar af ást
en fjöllin þau loka hana inni

í Reykjavík býr hjartfólginn drengur
er hana dreymir um dagana langa
til suðurs liggur sá hjartans strengur
sem leggst yfir fjöll, dali og tanga

því hjörtu þeirra slá sem væri eitt
þau hittust víst oftast í leynum
en hún á sér mann og hann á sér konu
en ást þeirra fæddist í meinum

á kvöldin er sólin sér tyllir á rönd
gullrauður himininn dansar
ást þeirra er flöskuskeyti á mannlausri strönd
sem enginn finnur né ansar ]



[ Álit.

Í skrúðgarði heima,sem hefur styttu að geima,
Af sérdeilis góðum manni.
Það er hægt að segja með sanni,að í hans ranni,
hafi margt gott komið frá.

Samt var sögð sú saga,að það hafi myndast þvaga,
Þegar styttan fór á sinn stað.
Og úr þvögunni kvað,slæmur tónn um það.,
hann leit alltaf niður á aðra.

 Henni var breytt,og í dag er það leit,
Því trjágróður hillur hana.
Sumum er  sama,þeir keppa að því sama.
Að verða stytta sem lítur niður á aðra. ]



[ Lurkum lamin,
blá og marin,
jörðu grafin,
héðan farin. ]



[ Það var grófur völlur. Holið var samfellt við hol annarra, hol hjúpsins. Menn sögðu, að í háu grasinu væru slöngur.

Þessir vellir eru misstórir. Menn hafa notað þá til framleiðslu. Vörurnar eru fluttar inn á meðan á samsetningunni stendur.

Þar breytast þekktar stærðir eins og í menntaskólastærðfræði. Sumt er stytt, tvenndir eða þrenndir myndast, akkeri eru færð, og stormsveitir búnar til. Þessar breytingar halda vitaskuld áfram á öðrum stöðum.


Allt sem er framleitt þarna er merkt. Að átta sig, að minnsta kosti, með asa - að þetta sé allt í miðjunni.

Það sem þekkir örstærðirnar binst því merkilega og stjórnar myndun heimsins til ákveðins staðar - rER. ]



[ Ég ætti ekki að vera hér,
ég viltist.
Hvað ef þú kemst að því?

Ég ætti ekki að vera hér,
en ég verð.
Viltu fyrirgefa mér?

Ég ætti ekki að vera hér,
ég verð að fara.
Fyrirgefðu mér fyrir að gráta. ]



[ Sól að morgni
hér er gott að ganga.

Handan fjallsins
er það sem alltaf bíður.

Handan fjarðarins
er það sem allir forðast.

Handan götunnar
er það sem hugurinn girnist.

Handan hússins
er það sem samviskan hafnar.

Handan gangsins
er það sem andinn þráir.

Handan þrepsins
er það sem forboðið er.

Húmar að kveldi
hér er gott að vera. ]



[ Það er ég viss um
upp á æru og trú
að þetta skip
hefur aldrei
tekið þátt
í byltingu
sem varð öllum til tjóns
og hún hefur í áranna rás
kallað yfir sig hörmungar og dauða.
Upp á punt á Nevu
er Aurora lofuð
með stolnum fjöðrum. ]



[ Fullur máni
slær birtu á götu
og skuggi minn
hefur skýtna lögun.
Skuggi dapur,
hnípinn, dökkur
fjarar út. ]



[ Upprifinn af veraldaramstri
dálítið upp með mér að minnsta kosti
læt ég það ráðast
þó tími sé alls ekki til þess
að endurskoða
það sem réttast er og skylt.
Það er komið að þér
að dæma rétt og rangt.
Þitt er að greina
hismið frá kjarnanum
og segja það
sem sannara reynist.

Það sem eftir stendur
er dómur yfir því sem löngu er liðið
Öll mín gjörð
er sett á fótstall þinn. ]



[ Regndropar falla
niður andlit mitt,
hver og einn eru árin liðnu
sem ekki koma á ný.
Andlitið blotnar,
meir og meir
við hvert ár sem líður
og ellin færir þau í rennustein. ]



[ Með óróa og hálfum hug
að hæðinni geng,
efast um það sem þar birtist
eða hvað hugurinn skilur.

Breiðist um brekku óravíða
steinar í þúsundavís
eins og hvítur dúkur
legsteinar látinna manna.

Ónot og kvíði, drúpi höfði
og spyr: ,,Var þetta til einskis?”
Minningarmörk þeirra
er bandamenn misstu.

Steinsnar frá, óþekktar,
huldar trjám og gróðri
í hundraðavís eru grafir óvinarins. ]



[ Gustar af manni, hefur
raust sína, af eldmóði hvetur
landsins lýð til dáða
til framsóknar ættjörð og þjóð.
Sú saga mun skráð
meitlandi orðskrúði
og dæmdur munt eftir því.

Eins og leiðarstjarna
sá sína framtíðarsýn,
en oft fer það svo
á langri leið til lokamarks
að orð og æði manns sjálfs
beri góðri sýn og málstað ofurliði. ]



[ Hvert liggur leið þín um bæinn í síðri kápu með hatt?
Hvað rekur þig áfram með hrópum og köllum
á ímyndað fólk og farartæki, götuna á enda?
Á leið til myrkrafjalla, á svörtum bomsum.

Hver er það sem fylgir og leiðir þig um,
hulinn öðrum en gleður og kætir þitt geð?
Aldrei til enda ferðinni lýkur, allt er svo dökkt
og fólk víkur úr vegi og leið þín verður bein og greið.

Meðan á ferðinni stendur þú fjasar við allt og alla,
leitar að vængbrotnum fuglum og hlúir þeim að,
brosir til himins og þakkar þá náð sem dagurinn gaf,
misskilin ertu og mannfólkið tilsegir þig.

Undir hönd sinni laganna verðir þig leiða, burt frá öllu
sem gladdi þann dag sem frelsið þér færði.
Við tekur einsemdin, myrkrið og sú svarta veröld
er enginn skilur nema þú og sá sem þér samferða er. ]



[ Hvað er það sem þú hefur
og aðrir hafa ekki, 
sem laðar mann að þér
sem aðrir gera ekki?

Það ert þú sem gefur
gleði smáa og stóra
þú ert slæg þú ert þver,
þú ert kisulóra. ]



[ Í grasinu, vænting, bros í miðri ferð.
Bláhvítur himinn, grænar hlíðar,
ljósslegið hár bærist í golunni, rauðar varir
gefa ungu fólki vonir, albjört nótt.
Framtíðin brosir við samferðafólki.

Í fjarska, fjallið, sólslegnir tindar himinháir,
endalaust upp, tíminn stendur í stað,
hvolfist yfir fjarskann eins og dökkir lokkar
niður hnarreist enni ungrar æsku.
Við sjóndeildarhring er lofað dansi og spili.

Hvert er heitið, vænting, draumur, hvert?
Áfram fjallið suður, galsi, kæti, gleði.
Ólgar von og þrá um heita vanga,
lófa í lófa, hendur um háls, kannski meir,
hvíslað í eyru, pískrað, falla fögur orð?
Enn er langt á endastöð. ]



[ Þegar mönnum fé er falt,
finna þeir kvöt hjá sér.
Flestir vilja eiga það allt,

en alveg sama er mér. (Doddi)

(Doddi Júl laumaði hér inn 
hjá mér síðustu setningunni 
og kom með annan fyrripart, 
sem ég botnaði) 

Alltaf þegar fé er falt
finnst mér ég þurfa að gefa. (Doddi)

Verst að flestir eiga allt
og oft þarf að stýfa úr hnefa. (Einar) ]



[ Rauðvínið réði gjörðum hennar
ástríðan tók völdin,
og vakti þorstann og þrána

augu hennar nutu andlits hans
aðskildar varirnar kossa hans 
skaut hennar nam hann allan ]



[ Ef ei ljós þitt

næði til mín

myndi ég lýsa upp

Túmið

og þér sameinast

að eilífu ]



[ -Við enda götunnar,
Hafa rætur mínar bundist malbikinu
Svo aldrei hef ég haggast.

-Við enda götunnar,
Hafa tár mín fallið og myndað vötn
Svo aldrei mig þyrsti.

-Við enda götunnar,
Hefur hár mitt vaxið um mig allan
og hlíft mér frá kuldanum.

-Við enda götunnar,
Ég brosi er þú leggur þreytta hönd þína
Í lófa minn.

-Við enda götunnar,
Slít ég rætur mínar,
Þerri ég vötnin
Og sker hár mitt.
Tek hönd þína og geng við hlið þér.

-Við enda götunnar,
Er upphafið. ]



[ Fallega til fóta taka
folöldin í Skálateigi.  (Einar)

Þetta verða svaka, svaka,
snillingar á efsta degi.  (Doddi) ]



[ Undir Vébjarnarnúp
rís sker úr sjó,
útvörður landsins
teygir koll sinn
úr sjávarlöðri.
Vísar farendum veginn,
og gefur byr í segl
þeim sem fórnir færa.

Í vondum veðrum
rýkur sær á loft,
og vindar skella
á haf og land.
Ef Álka fær sitt
fá skip og menn
laun erfiðisins. ]



[ Hátt uppi í fjalli,
í Naustahvilft
hvílir steinn
á skálarbarmi,
margar aldir hafa
meitlað hann.
Birtu slær á húsaþök.

Þar örstutt frá
er steinn, litlu minni,
með bros á vör.  
Hróðugur hefur
numið land
á nýjum stað
Birtu slær á allt í kring.

Stór og stæltur
við hlið hins aldna.
Í fjarska er Eyri,
með spekingssvip
og fjörðurinn
með Eyrarfjall. ]



[ Fegurst af öllu sem augað mitt leit,
þú ert engill sem svífur á skýinu sínu.
Þú ert það besta sem brjóstið mitt veit,
þú ert bjartasta ljósið í lífinu mínu. ]



[ Kvenmannsleysi\'er mikil kvöl
Kemst ég ekk\'í háttinn
Fyrr en ég hef fengið öl
og fjandi góðan dráttinn ]



[ Ég sit einsamall í rykugu kjallarakytrunni og hlusta
á síðustu plötuna með George Harrison – þá sem kom 
út eftir dauða hans. Hún vinnur á við hverja hlustun,
kannski eins og sjálfur dauðinn? Ég var að kreista 
í haldarlausu krúsina síðustu dreggjarnar úr 
hvítvínsbeljunni, (reyndar á ég tvær smáflöskur í 
ísskápnum og örlítið rauðvín), og sit hér aleinn
við gömlu tölvuna sem er ekki einu sinni nettengd. 
Ég er nýbúinn að segja upp eftir sextán ára starf á
geðveikrahælinu og er dálítið skelfdur: Mun ég lenda
lífi mínu sæmilega eins og flugdreka þegar vindurinn 
færist í aukana? Ég veit það ekki – svosem hver
lendir lífi sínu virðulega í dragsúgi dauðans? – en ég 
reyni að hughreysta mig með því að lesa Iðrandi syndari
eftir Isaac Bashevis, búinn að taka fyrri svefnpilluna, 
búinn að gera allt sem ég veit að ég á að gera – og eftir 
stendur ekkert nema þetta sem ég hef enga stjórn á; 
síðasti hluti lífs míns: Hið óvænta ... ]



[ Aldrei bað ég neinn
að elska mín ljóð.
Þau orti ég einn
í anda míns sjóð.

Hver einasta stund
er örskot og bið.
Á siglingu um sund
á skipinu  við.

Við borðstokkinn sit
og sigli út  á mið.
Sé gersemi og glit
í gömlum rekavið. 

Á fjaðravæng flýg
að fjarlægri strönd.
Á sjálfan mig stíg
og svíf yfir lönd.

Nótt þú ert náð
niðdimm og hljóð.
Þar  get ég áð
við ókunna slóð.

Til deyjandi dags
er dögun mér hlý.
Ég leita því lags
að lifa með því. ]



[ Minna ekki stjórnvöld okkar Íslendinga 

óþyrmilega á ógnarstjórnina í Kína????

Lögreglan hér er eins og í Kína, 
elskulegheitin við þegnana sína.
Greyjum eru gefin,
gæðakorn í nefin
og ástand talið allt í þessu fína.

,,Á torgi hins himneska friðar”,
hervaldið landsmennina siðar.
Meiðir og mer,
meisar og  ber,
af brjálseminni Ríkistjórn riðar.

Á síðasta vetrardag 
þann 23. apríl árið 2008, 
öttu hinir brjáluðu 
stjörnufákar ríkisvaldsins 
lögreglu með plastskjöldum, 
bareflum, meisúða 
og handjárnum á borgarana,
 
sem vörubílstjórar 
hafa farið fyrir 
í mótmælaaðgerðum 
gegn óheyrilegum skattaálögum 
á bíla og olíuverð. 

Minna þessar aðgerðir 
stjórnvalda mig óþyrmilega 
á aðferðir ógnarstjórnarinnar 
í Kína við að brjóta á bak aftur 
friðsamleg mótmæli ungmenna 
á torgi hins himneska friðar. 

Ég tel að hér eins og þar 
hafi slík mótmæli fyrir löngu 
verið orðin tímabær, 

frá hendi allra þeirra mörgu 
landsmanna sem hafa mátt lúta 
í gras fyrir ógnareðli 
þeirra til misréttis. 

Enda ekki á góðu von 
þegar stjórnmálamenn 
fá að sitja eins og hér 
óáreittir af fjöldanum 
í fíabeinsturnum sínum, 

þrátt fyrir að fjöldi þeirra 
séu margdæmdir níðingar 
fyrir siðleysi sitt 
og mannréttindabrot 
á sjúkum og fötluðum öreigum. 

En slíkt tel ég að megi 
vel lýsa hversu lágt 
æðstu menn okkar þjóðar 
eru tilbúnir að leggja sig,
 
til að raka saman auði 
og auðlindum þjóðarinnar 
fyrir sjálfa sig, 
vini og vandamenn 
og valda gæðinga. ]



[ \"Pabbi! Pabbi!\"
kallar pínulítil hnáta,

umvafinn mjúkum 
íslenskum trjám, tám og útlenskri sólarvörn

í óðaönn að afvopnast bleikum armkútum
á sundlaugabakkanum

nýbúin að sprikla í norsku vatni, 
sem málar jörðina dekkri litum við hvert skref. ]



[ Að eiga vin
er að standa ekki einn
þegar eitthvað bjátar á.

Að eiga vin
er líka gleði á góðri stund
gæfa í hversdagsleikanum.

Að eiga vin
er því gulli betra.

Því sannur vinur
stendur ætíð kyrr
án þess að reikna kostnaðinn
þegar aðrir hverfa á braut.

Að eiga ekki vin
er að eiga minna en ekki neitt. ]



[ I didnt know it was coming
till it was already here
I didnt know it was coming
and it wasn\'t just fear.

Just on one day
everything was black
Just on one day
and it was no turning back.

If only I had seen
what was on the way
If only I had seen
I had not stayed.

Alone now I am thinking
were did all the love go
Alone now I am thinking
maybe some day I will know. ]



[ Hér ver ég gjarnan góðum tíma,
glaður í bragði lífinu ann.
Og þegar ég ekki er að ríma,
ég opna stundum doðrant þann
sem inniheldur heimsins fræði
er heimspekingar færðu í orð.
Já, hér er ró og hér er næði.
Hér ég sit við einangrað borð.

En að mér steðjar stundum leiði,
þá stend ég upp og fer á kreik.
Ef sólin skín í sinni heiði
ég sæll fer út og bregð á leik.
Annaðhvort ég eitthvert labba
eða skelli mér í sund.
Þar er gott að þvæla og rabba
um þjóðarhag og liðna stund.

En senn er mál að arka aftur
upp á Hlöðu að lesa bók
og finna hvernig fræðakraftur
fangar þar hvern kima og krók.
Það getur stundum tekið tíma
að telja í sig nennu og kjark.
Þegar hér er háð sú glíma
hitinn nálgast bræðslumark.

Fyrr en varir að lokun líður
þá læðast menn í burtu strax.
Og enginn er sá sem ekki bíður
í ofvæni næsta Hlöðudags.
Hér tækifæri gullin gefast
hér glímt er hart við lestrarpuð.
Enginn þarf um það að efast,
að á Þjóðarbókhlöðunni er stuð. ]



[ Ástin rífur, bítur, brennir
Skilur, gleðir og kennir
Kennir manni að þjást
Og við endalausar martraðir að fást.
...............................................
Því ekki dó ég á sjúkrabörum.

Við höfðum ást 
En ég fæ að þjást
Því Karon þér stal
Við fengum ei val.
................................................
Því ekki dó ég á sjúkrabörum.

Í staðinn ég ein stend
Við dauðan kennd
Sigli á myrkum höfum
Bíð löngum dögum.
.................................................
Því ekki dó ég á sjúkrabörum. ]



[ Tvo engla, tvo djöfla
Tveir eru englar
Farnir mér frá
Tveir eru djöflar 
Er sitja mér hjá.

Ávallt ég dreg þá 
Minn dimma veg. ]



[ Ein á kletti
Hátt á kletti
Út með sjó
Syngur Lorelei.

“Hann fór
Hann fór”
Syngur Lorelei
Syngur sæta sálma
Sýrenan hún Lorelei.

Í blindni þeir koma
Fálma, deyja köldum
Sjávar dauða
Allt þökk sé Lorelei.

“Hann fór
Hann fór”
Syngur Lorelei
Syngur sæta sálma
Sýrenan hún Lorelei. ]



[ Er sólin sest
Sef ég eilífum svefni
Og finn þig hólpna
Við hina djúpu á.

Ég borga tollinn
Yfir við förum
Meðan við deyjum
Á sjúkrabörum. ]



[ Ávallt synguru hásum róm
Enginn vill þína sögu heira
En ég fyrir gef þér allt.

Í rámri rödd er sorg og sátt
Sátt yfir hvítum fjöðrum
Sorg yfir svörtum gjörðum
En ég fyrir gef þér allt.

Þína sorgar söngva engir heyra
Syngdu meira og ég skal hlusta,
Hjálpa og mun þig hylja.

Burt frá þínum svörtu,
Sorgar gjörðum
Hult í mínum örmum
..........
Ég fyrir gaf þér allt. ]



[ Man ég, man ég
Daga góða, hjóða
Vini gamla og fróða
Man ég, man ég
Daga martraðar
Illra grimdar glóða. ]



[ Djúpar sprungur
Mína sál rista
Hjarta mitt
Fer hratt að frysta
- allt er dautt.

Þau djúpu holundasár
Er mitt hjarta ber
Blóð drýpur, drýpur
Úr djúpum ristum
- allt er rautt.

Draumar bresta
Nóttinn dimm
Aldrei draumar
Mínir hætta
- allt er svart. ]



[ Ég hleyp í gegnum dimmar borgir
Gamlar grimmar sorgir
En ég sný mér við og dreg upp sverðið
Til að drepa mína djöfla
Ég get ekkert gert.

Maður berst gegn sínum djöflum
Sínum innri illu öflum
Haltrar á miklum köflum
Er maður berst gegn sínum djöflum.

Ég tapa hvern dag 
Hvern einasta dag
En rís aftur og dreg 
Þá djöfla með mér 
Eins marga og ég get 
Og bíð eftir næsta degi. ]



[ Geng ég á 
Beittum nálum,
Bjarga vini
Úr djúpum málum.

Góðum glöðum 
Ungum sálum
Sem hröpuðu
Á beittum nálum. ]



[ Djúpt niður í jörðu
Það bítur, bramlar, nagar
Hátt upp í himninum
Það öskrar, kallar, slær.

Óvættirnar tvær
Ein djúpt í jörðu niðri
Önnur hátt á himni uppi
Níu heimar liggja á milli

Snöggur & snar
Hann hleypur
Niður til eins
Og upp til annars
Með fréttir, hallmæli
Og níðandi kvæði.

Þrjár eru systur
Allt þær sjá, allt þær vita
Þær vita hvað!?
Þær vita hvernig!?
Þær vita hvenær!?
En ekkert leyfast að segja.

Öll eru þau sex
Föst á einum stað
Við askinn þau bíða
Láta tíman líða
Eftir hverju þau bíða??
........................................
Þau bíða eftir ragnarrökum ]



[ Um Platón les og Perikles
og pælingarnar þeirra,
um siðferðið og Sókrates
og síðan mikið fleira. ]



[ Sjálfstæðið veit ei hvað velsæmi er
og veldur því ómældum baga.
Af heimsku og ofstæki bílstjóra ber,   
sem betla með galtóma maga. ]



[ Margir tóku hér töltið í dag,
tróðu upp drullu og pytti.
Allt var þó með besta brag
og bærilegu snitti. ]



[ ég er hér alein i þessum heim
reika um og leita
er hér einhver annar 
sem sem er líka alveg ein? ]



[ Andardráttur
sem lunga fyllir
en til hvers?

Efni í æðum
sem frumu færist
en til hvers?

Bruni í frumu
sem orku eykur
en til hvers?

Hjartsláttur
sem blóð ber
en til hvers?

Neisti í heila
sem boð ber
en til hvers?

Andardráttur
sem lunga fyllir
og til þess...


...að sjá hana einu sinni enn ]



[ Sveigja kann skeiðar með hug
Sturlar einnig ærlsadrauga af dug
Bíbí er loks næstur
Löngu mun kæstur
Verið hefur “GEÐSYG” í vel áratug. ]



[ Hvort ég komi vart er vafi, 
en veltur samt á góði,
að ég ferð og heilsu hafi
og heitið geti ei slóði. ]



[ Með lögum skal landann styggja.
Lasarus hefur jú á fáu öðru að byggja,
Lýsandi dæmi:
“Fasisma-mæmi”.
Þvílíkt þjóðfélagsmein er forræðishyggja. ]



[ Seinna muntu sakna svo sárt.
Seinna muntu gráta svo hátt.
Seinna muntu skilja svo fátt.
Seinna muntu hefna svo sátt.
Seinna öskra þú mátt.
En alltaf þú átt,
ástina frá barninu sem
saknað er sárt. ]



[ Einn dag muntu skilja
og aftur mig vilja.
Öll ör reyni að hylja
ef þú vilt mér fylgja
þangað sem heimurinn
endar. ]



[ Hver er að sigra 
á yfirstandandi fiskveiðitímabil? 
Og það væri einnig gaman að 
vita hver væri líklegastur
að sigra bikarkeppnina. ]



[ Tók eftir því nýverið að allir 
þeir innkaupapokar 
sem streyma inn
á heimili mitt eru 
frá Bónus og Ríkinu
og það segir mér 
að ég er alki og nískupúki. ]



[ Efnishyggja hér á landi 
er orðin slík að 
fólk er farið 
að sýna 
kynferðislega hegðun 
þegar talað er um peninga og völd. ]



[ Eftir að mamma fékk sér gleraugu 
er hún alveg hætt að nefna það 
hvað ég er myndarlegur 
og hvað ég var fallegt barn. ]



[ Íslensk knattspyrna gengur 
aðallega út á 
það hver getur 
sparkað boltanum 
lengst og hæst upp 
í loftið. ]



[ Fólk á landsbyggðinni 
gefur góða mynd 
af því hvernig 
hár-og fatatískan 
var í Reykjavík 
fyrir 20 árum. ]



[ Það eru tvennt 
í lífinu 
sem maður vill 
ekki vita.
Það er hvar og 
hvernig maður var búin til. ]



[ Klámblöð eru 
af mörgum talin viðbjóður
en það má læra 
margt af þeim,
til dæmis stafsetningu. ]



[ Það er mjög slæmt 
að vera eini starfsmaðurinn á vinnustað 
og þar ríkir skítamórall ]



[ Ég tel að 92% leigubílstjóra 
eigi leiðinlegar eiginkonur. 
Þeir eru nefnilega aldrei heima. ]



[ Að gefa sígarettur 
í jólagjöf 
er góð leið 
til að spara jólagjafakaup 
þegar til lengri 
tíma er litið. ]



[ Mér finnst það 
merki um uppgjöf 
ef handarlaus maður vill 
ekki gítar í jólagjöf. ]



[ Dvergar verða aldrei álitnir sem stórmenni. ]



[ Afhverju fá börn sem bíta 
ekki sömu meðferð 
og hundar sem bíta. ]



[ Mannorði þínu 
verður ekki bjargað 
ef þú hlýtur 
meiðsli á skákmóti. ]



[ Mér leiðist vísindaskáldskapur 
alveg svakalega. 
Þess vegna horfi ég ekki 
á Út og Suður. ]



[ Það ríkir alltaf 
viss spenna hjá mér 
þegar ég horfi á 
fréttir frá Afríku. 
Spennan felst í því að sjá 
hvort einhvern 
klæðist fötum sem ég hef átt. ]



[ Strípalingar er hópur fólks 
sem hefur aldrei skilið spakmælin
\"Að bretta upp ermar\" eða 
\"Að girða í brók\". ]



[ Ef það væri til 
S-mæltur einstaklingur 
sem byggi í suðursveit 
sunnan Selfossar, 
á sveitabænum Sólstöfum 
og væri giftur konu 
sem heitir Sesselía
og uppáhalds 
hljómsveitin hans væri SSSól, 
þá ætti sá greinilega eitthvað ógert inni hjá Guði. ]



[ Það er greinilegt
að staða kvenna í þjóðfélaginu 
sé á uppleið. 
Sá nefnilega konu 
keyra rútu um daginn. ]



[ Hann fór þegar það ringdi
Vildi ekki að ég hann fyndi
Hann skildi hurðina eftir opna
Þessa nótt var ómögulegt að sofna

Skilinn var eftir hringur
og mér gefinn fingur
Hann sem var vanur að þegja
Hafði allt í einu svo margt að segja

Ég segi þér það satt
Ég hef alvöru rök
Ég bara datt
Allir gera mistök

Hann fór út í dimmuna
Eitthvað sem ég mun alltaf muna
Hann sagðist ekki elska mig nógu og mikið
Til að geta gengið yfir strikið

Hans lausn var að labba út
Mér brá og hrökk í kút
Var ekki hans frú
Þrátt fyrir að
Ég hafði alltaf verið trú ]



[ Veit að þú særir, og mig færir, aftur á bak, gefur mér þak. 
Hugsar um mig, en ég veit ekki sjálf með þig.
Þú hringir stöðugt, mér fer að verða flögurt.
En það er allt í fína! Hef engan fjanda, lengur, þú ert samt fengur.
Ég þakka þér fyrir allt, sem þú gerðir, því það þýðir þúsundfalt.
Ég þakka fyrir þína ást, fyrirgefðu, ég að ég brást, þér, vildi bara hafa þig hjá mér.
En ég veit ekkert lengur, hvernig allt hengur. ]



[ Púkar í portretti sýkilsins,
Pranga með hugðarefni fíkilsins.
bíða þeir barnanna,
Í þágu forvarnanna,
Áfengis &Tóbaksverslun Ríkisins. ]



[ þetta andartak
svo magnþrungið
við mættumst í dyragættinni
þú bauðst góðan daginn
og ég svaraði
meðan ég naut ásta með þér í huganum
ég þurfti að taka á öllu sem ég átti
til stökkva ekki á þig
og kyssa þig
og strjúka þig
straumarnir rafmagnaðir
spennan í hámarki
þetta andartak
svo magnþrungið. ]



[ Eitt andartak með þér
svo fullt af lífi.
Allt svo ríkt af gleði
allt svo einfalt.

Eitt andartak með þér
fyllir mig af ást 
sem ég vissi ekki af
ást sem endar aldrei.

Eitt andartak með þér
lætur mig hlæja dátt
ekta hamingjuhlátri
beint frá hjartanu.

Augu þín svo opinmynnt
hugurinn svo tær
hjarta þitt slær í takt
við púls jarðarinnar.

Ekkert er yndislegra en þú 
elsku barnið mitt. ]



[ . ]



[ Hjarta mitt
         horfið í tómið
         horfið til meistara myrkursins
         horfið til þín. ]



[ Farin?
     Hvert fórstu?
                  Komdu aftur.
ég vil þig. ]



[ Hvað hef ég gert
til að verðskulda þetta?

Er það karma að
launa mér kinnhestinn?

eða á ég ekkert 
betra skilið

en að vera elskaður
af konu sem elskar tvo? ]



[ Komdu inn....

Legðu lófa minn á kinn þína,
tár þín skríða,
yfir kalda fingur mína.

Legðu munn þinn að mínum,
okkar hinsti koss
á andvana varir mínar.


  .....fyrirgefðu mér ]



[ Bitur orð úr blýi streyma
bjöguð inn í mína bók.
Friðast ef ég fæ að gleyma
að féll ég fyrir eigin krók ]



[ Hjartað í lófa
lofar sér,
aldrei að særa
brotið hjarta ]



[ Þú, sem gafst mér allt.
Allt, sem ég þarfnast.
Allt, sem ég sækist eftir.
Allt, sem ég vildi.

Þú, sem tókst frá mér allt.
Allt, sem ég þarfnast.
Allt, sem ég sækist eftir
Allt, sem ég vil

Þú, sem ég vil.
sem ég þarfnast,
sem ég sækist eftir,
sem ég vil.
   - farin ]



[ Mig langar í þig
Núna
Komdu
Farðu
Ég vil þig ekki lengur ]



[ Ég athuga vildi hvort væri hún geld
því víst mátti telja hana svera.
Þá hefði mátt græða ef sú yrði seld
en svo reyndist þó ekki vera. ]



[ Þú, þú ráðherra lands
er þín samviska hrein?
Og fílabeinsturn þinn,
frekar mannabein
úr hinum vinnandi manni
sem trúði þig á?
Þú sem mat okkur meinar
meðan tyggjum við strá.

Þú ert sekur að sanni
samviskulaus.
Svíkur sárt fólkið
sem að þig kaus.
Með þína vopnuðu verði
þú vanvirðir oss.
Rausar þinn rógburð
um rafbyssukost.

Viltu útskýra eitt
um efnahaginn,
eru varnarmál heldri
en öryrkinn?
Hvað með blíðu börnin,
blæðandi sár?
Í hverju felst vörnin
um ókomin ár?

Mig dreymir þig deyja,
að þú deyjir í bráð.
Tapir þínu trausti
þá\'er takmarkinu náð.
Verðir grafinn að vetri
í vellandi grút
og súpir seið þinna gjörða
af sjóðheitum stút. ]



[ ,,Oft er tungutrúr tíðindafár”,
af tungunni fá margir sár
og sumir því skilja ekkert í. 
,,Vitið er verðinu betra”,
vandi að tala og letra,
en glópurinn gatar á því.
Sannleikur sagna er bestur,
í sífellu lygin brestur,
sem flest annað falssvínarí.
Fleygir oft slíku til föðurhúsa
og fast í svefni þar mætti dúsa,
en fjandinn vaknar alltaf á ný! ]



[ Fiðringurinn er að fara með mig
hvað er málið með þig
ég má ekki sjá þig
án þess að vilja fá þig!
hvað ertu eiginlega að pæla?
ég er alveg að fara að skæla
hér sit ég og væla
en mig langar svo í þig að næla
tókst mér þig að fæla
frá mér
ohh ef þú værir bara hér
þú ert alveg sér
á báti
ég fer í fáti
ætli ég ást mína á þér ég játi
nokkurn tímann
ég stari á símann
af hverju hringiru ekki
reyni að losa hálsinn við kekki
best ég bjórinn drekki
á mér ertu að leika hrekki
án þess það að vita
af hjarta mínu þú hefur tekið bita
tilfinningar mínar reyni að rita
get það varla fyrir svita
sem sprettur
meðan hjartað dettur
þú sem ert svo nettur
því viltu ekki vera minn klettur?
er ég að fara á taugum?
þurr tár renna úr mínum augum
sem eru undirstrikuð með baugum
og verða stundum að votum laugum
verð ég að viðurkenna
jesús þessi ástarbrenna
hún er þér að kenna
mér líður eins og boðflenna
í þínu lífi
munar engu að í mig þig rífi
líkt og ég endalaust háan vegg klífi
ertu þessi stífi 
gaur sem þú þykist núna vera
Hvað á ég að gera
á ég þessa spennu að skera
eða bíða og vona
þessi einmana kona.. ]



[ Ég átti eitt sinn dag
Og dagurinn var minn
En þú tókst þann dag
Og dagurinn varð þinn ]



[ Ég stari út í nóttina
Stjörnurnar eru hættar að lýsa, máninn er horfinn
Fjöllin stara á mig ásökunaraugum

Ég stari út í daginn
Sólin neitar að skína, himininn grætur
Fuglarnir þegja

Ég heyri ekki neitt, ég sé ekki neitt
Þú ert farinn
Heimurinn er hættur að snúast ]



[ Sama lægðin
var við Nýfundnaland
í fyrradag.

Á hún eftir
að gleðja okkur
eftir nokkra daga? ]



[ Óvæntur spegill
flytur gleði í heim minn.
Spegilmyndin þín
er fyrr þar sást töfrandi,
varpar nú ásýnd sinni. ]



[ Ég er ekki hér.
Þetta sem stendur fyrir framan þig,
þetta sem er af holdi & blóði,
þetta sem talar með röddu minni,
þetta sem þú heyrir hjartslátt & andardrátt frá,
- þetta er ekki ég.

Ég er löngu farin.
Það varst þú, manstu?
Það varst þú sem snertir mig,
það varst þú sem hræddir mig,
það varst þú sem sagðir mér að þegja,
það varst þú sem neyddir mig,
það varst þú sem hélst áfram,
það varst þú sem hraktir mig burtu héðan,
- það varst þú.

Manstu ekki eftir mér?
Ég er hún.
Ég er litla stelpan.
Ég er barnið sem þú tældir,
ég er barnið sem þú hræddir,
ég er barnið sem þú neyddir,
ég er barnið sem þú svívirtir,
ég er barnið sem hágrét & bað þig að hætta,
ég er barnið sem grátbað þig,
ég er barnið sem þú snertir,
- ég er hún.

Þú drapst mig.
Þú eyðilaggðir líf mitt,
þú svívirtir mig,
þú notaðir mig,
þú gerðir mig að því sem ég er í dag,
- liltu, dánu, einmanna, svívirtu barni.

Það er þín vegna,
sem ég vil ekki vera snert.
Það er þín vegna,
sem ég hræðist suma menn.
Það er þín vegna,
sem ég get ekki tjáð mig.
Það er þín vegna,
- sem ég get ekki lifað.

Og veistu hvað?
Ég fyrirgef þér.
Ég fyrirgef þér að hafa eyðilaggt líf mitt,
ég fyrirgef þér að hafa notað mig, 
ég fyrirgef þér að hafa svívirt mig,
ég fyrirgef þér að hafa snert mig,
- ég fyrirgef þér að hafa drepið mig.

Ég veit.
Þú misnotaðir saklaust barn.
Þér verður refsað,
- en ég fæ lít mitt aldrei aftur. ]



[ ,,Hver nýtur síns um síðir”,
sá þrífst sem þarfur er.
Illur er argur og stríðir;
,,elskan dregur elsku að sér”.

Gleðina er ljúfast að leiða,
til leikjanna vera ekki veill.
,,Að kvöldi skal ósættum eyða”.
,,Gott hús er góðum heill”.

,,Hver vaknar til sinna leifa”.
,,Þokka býður þrifin hönd\".
Með vinum skal vínið kneifa
og treysta sín tryggðarbönd. ]



[ Við Norðurgötu bý ég niðri við.
Þar finn ég hvorki sálaryl né frið, reyndar á ég ekkert þarna heima.

En gömul eik hér býr,ég held sé austan við,hún stendur mér svo þétt og fattins við.
Ég veit að hún sér himininn og kannski líka tunglið.Hún kannski kíkir upp  fyrir mig.

Allt sem ég vil.
Fyrir mig,fyrir mig.
Hún stendur sig.
En hvað með mig? ]



[ Ég,þú,við saman,
nú verður sko gaman.

Þú færð að fitla,
mér byrjar að kitla.

En ég segji ekki neitt,
því ég fékk það feitt. ]



[ Ég ætla nú að láta leiðast
til ljóðs um þig.
Mér finnst ég til þess núna neyðast
en nóg um mig.

Þú ert sæt, með ljósa lokka
en ljótan fót.
Hefur engan yndisþokka,
ekki hót.

Ég sá þig fyrst á förnum vegi
fjandans til.
Ég hugsa um þig á hverjum degi
hér um bil.

Ég elska þig af öllu hjarta
æ, og þó...
Mér logaði ástarbálið bjarta
en bálið dó.

Nú fer ég brátt að fella klæði
og fara í bað.
Mér finnst þetta mikla kvæði
misheppnað. ]



[ When I love someone so deep inside,
It seems like it\'s so easy to hide.
I\'ve loved you for so very long,
I would think you could do no wrong.

Every day I would hope and pray,
That you would always stay this way.
You treated me like Ishould be treated,
I thought my life was finally completed.

I thought our love was growing true,
And then one day it was all so blue.
You started putting me down and it hurt,
I thought all I was to you was dirt.

You started ignoring me and I wondered why,
All I wanted to do was curl up and die.
I thought our relationship would never end,
But that was all so fake and pretend.

One night you were so sweet to me,
I thought all those things were maybe untrue,
Two days later you were back the same,
I thought I was the one to blame.

You thought the relationship was getting too serious
And that I had become a little too curious.
By this time I knew it wouldn\'t last,
All the nice things you said were in the past.

I thought that I would marry you some day,
But this time God wanted to get his way.
I wanted things back how they were before,
But I knew this couldn\'t happen anymore.

It was a Monday night about nine o\'clock,
I heard the news and it wasn\'t a shock.
I knew this was going to happen soon,
As I laid there and cried in the pale lit moon. ]



[ Gleymd mín æska,
börn verða menn.
Bláir sandalar,
muna mig þó enn.

Snáði í slopp,
gulrauðum röndum.
Bláa sandala,
úr ítala löndum.

Óska þess enn,
undir mínum fæti.
Bláum söndulum,
enn þá þar sæti.

Gengur þó áfram,
barnsins rölt.
Blárra sandala,
undir annari löpp. ]



[ Yndisleg er auðnagná
af öðrum ber til kosta.
Er hún fer hans fundi á
finnur hann sér til losta. ]



[ ég málaði handa þér mynd

á gangstéttina fyrir utan bláa fallega húsið þar sem þú býrð
(það er hvít róla á pallinum og há ösp í garðinum)

og myndin var af gulri sól og stelpu í kjól með fallegt bros og rautt hár eins og þú 

nema þú brosir aldrei og þess vegna gerði ég mér ferð til þín, til þess að gera þessa mynd svo þú myndir kannski brosa aðeins

og ég veit ekki hvort það var ímyndun 
en þegar ég leit í átt að húsinu
fannst mér þú brosa soldið
á bak við gluggatjöldin ]



[ Dauður úr hræðslu
í tóbaksdósinni.

Hvarf niður í hafdjúpið
og skreið þar inn. ]



[ Þegar ekkert er eftir nema bænin
en ósköpin öll af rafmagni í loftinu.

Biðin mitt eina vopn.
Bið eftir meistaraverki í grófum sviða
sem mun heilla þig upp úr skónum.
En andleg fátækt ín rímar við aðrar þjáningar mínar
svo sem fátækt.

Upp á von og óvon fer ég yfir naglana í dekkjunum.

Í kaupfélagi hamraðra járna eru nælaíðigapparötin búin
og allir örvamælar tómir.

Mig langar í faðm þinn.
Sökkva í barminn, ilmandi hálsakotið
og hvíla hendur á lendum þínum.
Svo bara næring í æð og bað þegar þú nennir. ]



[ Ef þú hegðar þér ekki heimskulegar en þetta,
áttu upp á pallborðið.
Ef þú hegðar þér ekki heimskulegar en þetta,
á ég það ef til vill til að losa um blöndunginn
og þú mátt haf´ann
ef þú hegðar þér ekki heimskulegar en þetta.
Farðu samt varlega með fannir fjallanna
og uppsprettur mýranna.
      Jésús minn. ]



[ 5. apríl kl.17.32
segir hún
\"Sif var að hringja,
ég þarf að hitta hana í kvöld\"

-Beil-


5.apríl kl.21.58
SMS frá Sif
\"Eruð þið bara tvö?
Má ég joina?\" ]



[ Dúaðu, fugl minn, undir fæti mínum
þó braki
og hjartað bresti við súluna, dúaðu.
Og þótt fuglsandinn
skreppi úr léttum kroppi, dúaðu,
því morgundaginn flýgur þú
í uppstreymisallsnægtum paradísarfuglanna. ]



[ Ég kann einn mjög fyndinn: Keyptu þér brjóstahaldara.
-Ha, þennan fattaði ég ekki.
Ókey, hvað með þennan: Keyptu þér standara.
-Hva... Hvað þýða þessir brandarar? ,,Keyptu þér standara\"? Hvað er standari?
Það eru þessi aukadekk sem eru á hjólum fyrir byrjendur. ]



[ Alex er orðinn sautján en María er ennþá sextán. Þau eru kærustupar og eru búin að vera saman í næstum þrjú ár, síðan í byrjun 9. bekk. Núna eru þau í fyrsta bekk í Versló og eru á árshátíðinni sem er haldin á Broadway. Alex og María sitja á einum sófanum út í horni og eru í sleik, undir heyrist hátt í popplaginu MajaHi. ]



[ Ég vil snúa augunum þínum við í tóftunum
svo þú getir litið inn á við bara í smá stund 
og farið út með ruslið sem er byrjað að mygla yfir perlurnar. ]



[ -Nei, hæ! Hvað segirðu?!
-Nei, hæ ástin mín! Allt fínt, en þú?!
-Bara allt þetta besta! Er að gera jólainnkaupin og svona.
-Já, einmitt. Sama hér, var að koma frá Iðu. Heyrðu langt síðan við höfum sést og takk fyrir seinast!
-Já, elskan mín það var ekkert, mín var ánægjan, ha...
-Já, þetta var rosa fínt hjá ykkur, ha. Hann er orðinn svo stór, orðinn fermdur og allt, Guð. 
-Jááá... hann stækkar og stækkar maður veit ekki hvað gerist næst.
-Nei, einmitt. Heyrðu, hvað ætlið þið að gera um áramótin? Það verður stórt teiti hjá okkur, ykkur er eeendilega velkomið að koma...
-Jááá. Veistu það hljómar bara vel. Við erum ekki búinn að ákveða neitt. Hannes vildi eitthvað kíkja á sumarbústaðinn en krakkanir vildu helst vera í bænum og svona. Kannski að ég segi honum frá því og við höfum það til huga, ha.
-Já, gerið það alveg endilega. Það væri gaman að fá ykkur. Við erum náttúrulega upp í Grafarvogi með útsýni og alles, Helga og þau koma. Það verður mjög mikið fjör.
-Já, veistu ég held alveg örugglega að við bara komum. Heyrðu, ég þarf að þjóta en ég hringji fljótt í þig.
-Já, gerðu það elskan mín. Heyrðu ég bið að heilsa!
-Ég skila því og sömuleiðis! Ég vakna á hverjum morgni hrædd við allt í mínu tóma lífi!
-Bless bless! Ég græt þegar ég er nakin. ]



[ Lóan er komin
And so what!
Er það nú eitthvað til að redda málunum?
Þessi dirrindí farfugl 
sem syngur að vori 
telur okkur trú um að allt verði betra
með hækkandi sól 
svíkur okkur svo að hausti
þegar á bjátar og skammdegið leggst yfir á ný

Skiptir litum og fjölgar sér
Safnar kröftum
Til að fara
Farin, búin, bless
Svo kallar maður þetta vini sína

Vorboðinn ljúfi 
vertu bara heima hjá þér
Hættu að koma og vekja með mér vonir
Um að bráðum komi betri tíð

Lóan er ekki að koma
Lóan er að fara ]



[ Tvítug sviptu þau sig lífi
Í fossinum heima
Faðir og móðir fátæklingar sem unnust
Eignarlaus vinnuhjú 
meinað að eigast
slíkt var ekki til siðs
Fjölskyldan slegin í sundur
Börnin gefin á hreppinn
Höfð með skepnum, fóðruð á hrati
Misnotuð af hrottum
Hún af bóndanum, húskörlum og messugestum
Hann af bóndanum, húskörlum og messugestum
Hún varð skækja
Hann fékk uppnefnið umgangur
Þau leiddust í fossinn ]



[ Veggir, gólf, loft og allt á milli.
Fyrir utan er himinn, sól og geimur.
Samt hugsa ég um veggi, gólf, loft og 
allt á milli. ]



[ Í kirkjugarði
þú hvílir beinin
aldar gömul meinin
þögnuð eru 
sorgar kveinin.
..................
Í kirkjugarði er ávallt hljótt.

Í kirkjugarði
þú sefur rótt
uss hafið hljótt
heill og sæll
er máninn í nótt.
...................
Í kirkjugarði er ávallt hljótt. ]



[ Á brúninni við breiðu Kinn
ber við  grýttan svörð.
Vörðu þreytta er varla finn
vina mín en hörð.

Fálkinn er  í Dagverðardal
og drýpur niður fæti.
Hann lítur um í víga val
og velur fugl að æti. ]



[ Oft er dauft að hanga heima,
herpast í tölvunni síðast og fyrst,
Finnboga þaðan mig tókst að teyma,
talandi um anda af hjartans list.

Að Narfastöðum hélt ég heim,
hlaðinn að aftan og framan.
Þar átti að hefja upp gleði og geim
og gera eitthvað saman.

Þar gafst næði í nokkra daga,
sem nýttum við eftir kostum vel
og ferðin ei mér færði baga
en framhaldið hjá Guði tel. ]



[ Þú komst til mín brotin í naustið 
og ég baðaði þig í öldunnar róti 
þegar blámi himinsins 
rann saman við spegilsléttan flötinn 
og saman við græddum sár.

Hvít seglin blöktu fyrir gluggum 
og vörpuðu mildri birtu 
á óvissunnar nagandi ótta
framtíðar hverfula land
er blasti við stafni en hvarf síðar í 
ólgandi iðuköst hugrúna þinna. ]



[ Ef æðir þú vinur ótrauður fram
allt lendir bráðast í hvarf.
En reyndu bara að berast áfram,
og bakka ekki lengra en þarf. ]



[ I\'m getting up from bed
Ringing in my head!
Alarm\'s having a fit
so I\'m playing dead

I wanna sleep some more
God I\'m such a bore!
I set it to a bit
and wake up in four..

Couldn\'t the Sun 
just wait a minute more?

World is what it is..

I\'m rushing up to school
but feel like such a fool
I\'m late again
it seems to be a rule..

But that\'s not half of all
I need to do much more
Like get to work
and work and work lots more!!

Couldn\'t the time 
just wait a minute more?

Life is what it is..

I should have got up earlier
should have eaten healthier
should not have stayed up so late!

I wish I was more organized!
I wish I was more energized
Wish I wasn\'t always so late!!

Couldn\'t I 
just do a bit more right?

I am what I am..

It\'s how it is... ]



[ Einu sinni
dó prinsessa... 

hún hafði verið í popppartýi með hinum prinsessunum og ein baunin náði að lauma sér undir dýnuna.

morguninn eftir vildi þessi prinsessa alls ekki vakna.

hún var marin og blá frá toppi til táar og með risastórt gat í gegnum magann. 

steindauð.

það kom síðar í ljós að þetta hafið verið prinsessan
sem eitt sinn var kennd við baun.

ein dýna var alls ekki nóg. ]



[ myrkrið umlykur mig
vefur mig örmum sínum
slengir þeim um mittið á mér

föst í hyldýpi þess

og síðan kemur sólin... ]



[ Ef þú gætir einu sinni
hætt að angra mig svona
með endalausum ástarjátningum
og rauðum rósum

þá myndi ég kannski íhuga að elska þig ]



[ Andi manna oft er rýr
og yndi við neglur skorið.
En allir finna hvað að þeim snýr,
eða fyrir þá borið. ]



[ Það tekur víst 
meðal manneskju fimm ár 
að skipuleggja 
fullkomna strípu innkomnu 
á knattspyrnuleik. ]



[ Sundskýlurnar sem 
sundlaugarnar lána
eru aðeins hafðar 
í þeim tilgangi 
að starfsmenn þeirra 
geti hlegið í vinnunni. ]



[ Örninn burt úr hreiðri floginn.

Meinið þig rændi,

yndislegi frændi. ]



[ ef ég ætti að lýsa því 
þá myndi ég segja að það væri langt langt í burtu
fyrir neðan
í tóminu

það er eins og lítil hnefi
sem er kreistur
þéttingsfast

andlit og mikið af tilfinningum
sem blossa upp
þegar ég loka augunum

...samt bara stundum

ég held þetta sé sjálfið í mér að láta vita af sér ]



[ fojj
sagði hann og hrækti á gráa stéttina

þú ert með útstæð augu og auk þess
hefur mér alltaf líkað illa við örvhenta

ég hélt áfram að tosa í tígóið
og blikkaði augunum á ógnarhraða svo tárin myndu þorna fyrr

fojj
sagði hann

og hrækti á gráa gangstéttina ]



[ Hann er frægur fyrir lúkkið,
hann er frægur fyrir á réttum stað á réttum tíma
Fólk vitnar í \"oneline-era\" hans og finnst það töff. Hann er sólbrúnn og seiðandi.

Hann er frægur fyrir að sýna sig og sjá aðra...
Hann
  er
    frægur
       fyrir ekki neitt ]



[ Hennar andlit er litað með maska,
munnur rauður er glitrandi skær
og hún sýnist falleg í fjarska,
en ferleg ef kemurðu nær. ]



[ Pussi og Tulla
pissa í kross
gera horkúlur með nefinu
og hlægja út í loftið 
að engu ]



[ Nú atómljóðin upp í stórum stöflum
stöðugt hrannast, óháð rúmi og tíma.
Þótt braglaus séu bærileg á köflum
ég betur kann við ljóð sem stuðla og ríma. ]



[ Gas!! Gas!!
Ekkert helvítis
þras!  þras!! ]



[ Ég er með svo
græna fingur að
ég get örugglega
komið afleggjara
til af mér
áður en ég dey. ]



[ Yndislegt er oft að vori,
þá óðast fer lífið á stjá
og allt ber angan af þori
og engan sér fölva á brá. ]



[ Viljirðu líta á ljóðin mín,
ljóðlistin er ei fjarri.
Þar vantar oft ég geri grín,
en gá að: ljod.is/svarri ]



[ fjöllin renna saman við vatnið
svo fögur
móta jörðina
ég ligg hér í myrkri
horfi á fjöllin svört
lít upp, á stjörnurnar
sem lýsa upp nóttina
lít inn í núið
það virðist allt svo snúið
tárin renna
sálin er að brenna
það er langt síðan þú varst hér
einn með mér. ]



[ dagarnir liðu
og krakkarnir biðu
loksins rann upp sá dagur
svo bjartur og fagur
er þau lögðu af stað

þau vissu að öllu leiti
hvert ferðinni var heitið
því í Botni var svo gaman
þegar þau voru síðast saman
og nú komin í annað sinn
á uppáhalds staðinn minn

þetta er rosagóð aðstaða
því í potti er gaman að vaða
allir troðast inn
með ipodinn sinn
stinga i samband
og hækka þar til heirist í annað land

fara út að leika
með fallega boltann bleika
vöknuðu snemma þótt
þau vöktu fram á nótt
eina sem skiptir máli er að þau höfðu gaman
í annað sinn þarna saman ]



[ hver, djöfullinn?
fann ég hann í fjöru
liggur einsamall 
búinn að brenna allar brýr
enda frá helvíti kominn. ]



[ Hann Rebbi kemur í september.
Lágfóta hún bíður.
Hann elskar ber hann elskar ber,
hann elskar að lifa og leika sér
Hún grætur er hann fer.
Hún elskar hann,hún elskar hann.
Lágfóta elskar Melrakkann.
Frjáls einn dag,einn einasta dag.
Það fer sem fer.
því er ver.
Við gerum það sem okkur þykir gaman.
aðeins einn dag saman. ]



[ Af engu lærði ég ekki neitt
Af blaðinu lærði ég eitt
Af bókinni lærði ég meira
Af tölvunni ennþá fleira

En af lífinu lærði ég það 
sem enginn hefur skrifað á blað
Með því að treysta einum
lærist að aldrei skal treysta neinum ]



[ Lífsins englar allir farnir
ætli Guð mér standi hjá?
Samningar og sáttmálarnir
samtals hálfri milljón ná.

Verri en diffur, verri en tegur
verri en allt sem talað er
Þjóðaréttur rosalegur
reginkúkur þykir mér.

Heimalærdómshöfuðborgir
hafna mér og bægja frá.
Skyldu drykkir deyfa sorgir?
Drottinn, leyf mér prófi að ná.

Svartsýnin er sannur djöfull
sjálfan mig með henni kvel.
En elsku drottinn Guð er gjöfull
gefðu að mér farnist vel.

Feiknarmyrkur færist yfir
finn hve myndast svitakóf.
En vonarneisti lítill lifir
nú les ég þar til byrjar próf. ]



[ Á vorbjartri nóttu þú nærðist á frið
vogurinn færði þér himnanna svið,
læddist svo kátur um klettanna skjól,
kyrrðin hún speglaðist á álfahól.

Hann gladdi þig ávalt og gaf þér svo margt,
geystist um hugann og allt var svo bjart.
Leiddi þig áfram um æskunnar land
Umvafinn ljóma, sjó og sand.

Þótt hverfirðu á braut hann horfir til þín
með hugsun til baka í hjartanu skín
Tindurinn sagði mér, treystu á þann
sem færði þér tímann, fóstraði og ann. ]



[ Upp hann sig byrgði með brennivín,
bjartsýnn en áhrifin villtu sýn,
fékk sér í nefið,
fataðist skrefið
og ráfandi ratar ei heim til sín.

Einar og Ásgeir Hreiðarsson ]



[ Rétt ég vona að fjölin fljóti,
falleg ekki er veðurspá.
Ýmsir farast í ölduróti
og enginn til að segja frá.

Ég vil setja á bílinn bensín
og bruna svo af stað.
Með bjórkassa og brennivín,
að berast ljúft í hlað. ]



[ Líf hans er fagurt en lukkan hjóm,
lundin glaðvær þó buddan sé tóm,
heiðin brött og heimferðin ströng,
heyrist í klettum bergmál af söng.

Feginn lítur hann fram af hæðinni,
finnur sig þurfa að kasta mæðinni,
en til brúðar, berast hratt á fund.
Bráðafeigð kallar þá:,,Lokastund\"! ]



[ inní mér er ljós sem aðeins ég get séð. Og allir reyna að sjá það en bara ég get séð. ]



[ úti er sól en hjá mér er myrkur Þar sem ég sest verður aldrei bjart hjá mér er kuldi og ekkert líf aðeins þetta myrkur. ]



[ þú talar til þess að særa og þá kemur myrkur yfir þig og þú verður kaldur og þú nærð myrkrinu aldrei af þér. ]



[ Lífið snýst einungis um ást
allir sem henni ekki kynnast þjást
tilfinningar eru allt það sem við erum
og þær spila inní hvað svo sem við gerum
flestir hafa upplifað þessa kvöl
að missa stelpuna án nokkurra kosta og völ
fynna hverning allt sálarlíf þitt er niður brotið
og þú vildir óska þess að þú gætir þig skotið
svo þegar að þú hélst að það gæti ekki orðið verra
þá fréttir þú að ástin þín er í örmum annars herra
þú verður viti þínu fjær
og hugsar um hluti sem eru engu viti nær
hótanir, líkamsmeiðingar og morð
eru hlutir sem þú skallt aldrei láta það fara út í meira en orð
þó svo byrgði þinni virðist aldrei ætla að létta
þá skalltu muna þú átt að lifa fyrir meira en þetta
lífið heldur áfram trúðu mér
það kemur nýr dagur eftir þennann og hann er ætlaður þér. ]



[ orðin eru orðin
svo mörg
og gjörðir gerðar.

allt virðist ekkert
svo víða
og tómleikafullt

Sárt svíður
hið eina rétta
er það rétta
hið eina?

Ef allt er klappað og  klárt
vandast málið
einfaldlega

Höfuðið fullt
af svörum
við einhverju öðru
orðin eru orðin
að spurningum

enginn svarar
ég læt hringja út ]



[ Verður þú aldrei tilbúin/n sð tala við mig?
Rennur reiðin aldrei af þér?
verður fyrirgefning aldrei til staðar?
hvað það sem þú ert hræd/dur við? ]



[ Hefur mat og listir í sinn sarp,
sér oft á honum tópaksmotta
og auðvelt er fyrir göngugarp,
að ganga þangað vegarspotta. ]



[ Dagar og ár líða
og þú veist ekki eftir hverju þú ert að bíða.
Það er svo margt sem liggur á þínu hjarta
en þú ert svo langt í burtu frá ljósinu bjarta.

Innantómur og hugarlaus
framtíð þín hún fraus.
Þetta tímabil virðist aldrei ætla að enda
og hvernar þú myndir á jörðinni aftur lenda.

það sem þú áttar þig ekki á
að þú ert búinn að missa allt það besta sem þú ert búinn að fá.
Ég missti það sem var mér kærast
ég sé það nú því í myrkrinu skýn ljósið skærast. ]



[ Þar vantar ei veitingar 
né almennilegheit,
en vandamál skapast 
er gengur þú fjær,
því þá ertu mesta 
kvikindi sem það veit,
og þaðan af verri 
frá hvirfli on´í tær. ]



[ Það er eins og gamall sjómaður,
sem fékk allt í einu þá firru,
hann í bátnum þurfti ekki lengur,
að halda fyrir kyrru.
Það er kyrrlátur sjór og maður,
þegar fæturnir snerta flötinn,
og eftir stendur báturinn og fötin,
í veruleikanum. ]



[ Mikið andskoti er Ólafur seigur,
Evrópumeistari, nú þriðja sinn.
Hann skoraði sem skrattinn ódeigur,
skellti boltanum tólf sinnum inn. ]



[ Þú kveikir í mér
Notar mig í nokkur
unaðsleg andartök
Síðan hendirðu mér út um gluggann
Með sígarettustubbunum ]



[ appelsínur í rauðum stígvélum sem skella í pollum.
bros og tíu tár sem falla ofurhægt niður á gráa gangstéttina.
ást og hlýja í bland við almennt hatur. 

hún skoppast eftir veginum, hóstar smá, heldur svo áfram. 
eyrun standa út undan húfunni og brosa í átt að sólu. einsog álfur eða kálfur sem er nýsloppinn út í sumarið.

ákvörðun hefur verið tekin. appelsínurnar skulu étnar upp til agna og tárin sleikt af rjóðum kinnunum. ástin yfirgnæfð af hatri. hún dregin eftir veginum, hóstinn kæfður niður og eyrunum troðið undir húfuna. 

hún skal fullorðnast og það strax. 

---

eiginmaður óskast ásamt appelsínum til átu. 
mynd fylgi með. einkamál. 

flugvélar hrapa og fánar eru dregnir í hálfa stöng.  
flókið líf, fullt af hatri og grimmd. 

engin svör, tómur póstkassi. ]



[ þú mátt ekki yfirgefa mig!

-þó svo að ég hafi sagt að mamma þín væri eins og jólatré 
og að pabbi þinn væri í raun pabbi minn
og ég pabbi þinn

p.s.
ég elska þig ]



[ ég er með kusk 
í naflanum
sem minnir mig á þig

svona lítið og hringlótt
doldið loðið
og ekki laust við að ég komi auga á spékoppa

ég skírði það Jóa
veit samt alveg að þú heitir Jóhann
ég var bara eitthvað utan við mig... ]



[ hún stóð í fataklefanum
lítil og rauðhærð
með þrjár freknur
öðru megin

við horfðumst í augu
í dágóða stund
svo gekk hún til mín
hægt hægt eins og hægt er
hvíslaði í eyrað mitt

að mamma sín borðaði kúk ]



[ Sem betur fer eru ekki allir eins,
enda gæti það hæglega verið til meins.
Einn er hár,
annar er lár
og hvernig var þá allt liðið hans Sveins? ]



[ Nú er sumarið komið,
horfinn burtu vetur.
Enginn hangir inni í tölvunni,
allir fara út að leika.

Grasið byrjað að grænka,
allir út í fótbolta.
Veturinn liðinn og sumarið komið,
enginn nennir að hanga inni. ]



[ I will never be afraid again
I will keep on fighting till the end.

I can walk on water, I can fly.
I will keep on fighting till I die.

I will always be brave, that\'s right.
I will never be afraid at night.

I\'ll do everything I want to do.
There\'s just nothing I can\'t do.

I will never be afraid again.
I will keep on fighting till the end.

I can walk on water, I can fly.
I will keep on fighting till I die. ]



[ Ljóð er rofin þögn
síðbúinn koss sem
heldur fyrir þér
vöku í myrkrinu. ]



[ Gremjan mörgum glepur sýn
og gerðu því að minni bón,
að reyna frekar að gera grín,
en grenja og láta eins og flón. ]



[ Það tæki mig eilífðar tíma
að taka saman lítið ljóð
að yrkja ástinni minni óð
að ég tali ekki um, þá ég þyrfti að ríma
það með stuðlum og höfuðstaf
því Guð þá gáfu mér ekki gaf
betur mér bæri að tjá henni ást mína í síma
það virkaði betur og tæki mig engan tíma. ]



[ Solla talar vel í Sjónvarpið,
Samfylkingu vill reista,
en hálsar góðir haldið þið
að henni sé að treysta? ]



[ Þýðing mín á ljóðinu \"Like a rolling stone\".

Einu sinni varstu rík og varst klædd sem lík
Gafst fátækum flík og þeim sem þú taldir frík, var ekki svo?
Fólk hrópaði, sagði:,,Gæskan, passaðu þig, þér er ætlað að há séu
Þín föll.
Þú áleyst þessi köll vera spaug.
Þú varst vön að hlægja að því
Fólki Sem var ekki VIP
Nú talarðu ekki svo hátt
Og virðist ekki svo sátt
Að þurfa að skrapa saman fyrir því sem þú þarft.

Hvernig er það?
Hvernig er það 
að sofa ekki á sama stað og í gær
að vera engum kær
Líkt og flökkumær.

Og þú fékkst hina  bestu menntun það er saga segin ,er ekki svo, fröken Einmanna?
En viti menn þú varðst heilaþvegin.
Og engin kenndi þér að lifa á götunni
Og nú verðurðu að venjast því.
Þú sagðist aldrei ætla málamiðlun að gera
Við umreninginn en nú sérðu að hann er ekki að bera
Neinar auðveldar lausnir
Og þú nú sérð hvað er um að vera og spyrð
Viltu semja?

Hvernig er það?
Hvernig er það 
Að enginn hjálpað þér fær
að sofa ekki á sama stað og í gær
að vera engum kær
Líkt og flökkumær.

Og þú snérir þér aldrei við til að sjá þetta lið 
sem er eins og við.
Þau reyndu öll að einbeita sér að því að skemmta þér.
Þú skildir aldrei hví það er ekkert vit í því
Að láta aðra vinna skítaverkin.
Og þú þóttist alltaf leika einhvern Hróa hött
Og varst alltaf með diplómatinum sem átti síamskött.
Var ekki erfitt að hafa hann ekki þar
Hafa hann ekki til staðar
Þegar hann hafði tekið allt frá þér.

Hvernig er það?
Hvernig er það 
Að enginn hjálpað þér fær
að sofa ekki á sama stað og í gær
að vera engum kær
Líkt og flökkumær.

Prinsessa í neyð og allt fína fólkið á sinni leið
Slugsa aðeins og hugsa ég hef meikað það.
Skiptast á allskonar pökkum og þökkum.
En þú hefðir átt að taka demantshringinn þinn 
Og veðsetja hann elskan.
Þá fannst þér það svo hlálegt
Hvernig þeir yljuðu sér við bálið og notuðu tungumálið.
Farðu nú, hann kallar, þú þorir ekki að neita.
Þegar eitthvað er horfið þá er tilgangslaust að leita.
Þú ert ósýnileg nú, þú hefur ekkert að fela. ]



[ Hvers vegna enda ég alltaf ein í myrkvuðu rúmi
hvernig finnst þér ég vera í þessu húmi
hvert fara þessir hvítu vindar
hvar eru þessir hæðstu tindar
hér er hljótt og ekkert um að vera 
já ég er einmannaleg vera
Það er enginn hér nema ég


Annarsstaðar er líf og fjör
þar kviknar fljótt ást og böl
er mér ætlað að vera hér 
á flótta undan sjálfum mér 
hvernig endar þessi ferð ]



[ Ég er svo hrædd við ást þína 
ég get ekki treyst þér 
mig langar að segja þér leyndadóma mína
þú færð ekki strax játningu frá mér 
eða er kannski einhver önnur 
kannski ertu búin að finna þína einu sönnu
segðu mér stund og stað 
segðu mér hvað er að 
segðu mér hvað þú leynir
þá skal ég segja þér hvað mig dreymir
þér er óhætt, segðu mér
hvað býr í brjósti þér ]



[ Hún sat á furubekk með yfirgefið hjarta
Sólin skein á hvíta andlitið hennar bjarta
beið hún eftir sínum Bjarka
Hún var alein og þurfti að þjást
og hugsaði skildi þetta vera sönn ást. 


Tíminn leið og vorið kom 
Tárin streymdu niður vanga hennar
Hann á sérstakan stað í hjarta hennar
hennar von kom ]



[ Ég er búin að segja þér að ég hef ekkert að fela
nei, ég er ekki að hitta neina aðra dela
traust er það mikilvægasta sem til er 
þó að ég sé að ljúga að þér.


Ertu upptekin á mánudaginn, því ég er það
nei, ég er búin að segja þér að ég hef ekkert að fela
en eitt veistu ekki, að ég er að stela 
Ást þinni og hvað með það ]



[ Á næturnar fer ég í mína vinnu  
\"hvað var þetta í herberginu hennar tinnu...\"
í gömlum ruggustól það marrar í
verur sem eiga hvergi heima koma til mín
ég svitna við hræðslu og ótta
ég tek af rás og fer á flótta
undan draug sem mig ætlar að skaða 
nei, þetta er bara gamla konan sem ég lofaði að baða ]



[ Hæ ég er að reyna finna hann Binna
ég fór á google og leit
ég hefði nú alveg eins getað talað við geit
en guð hvað hún Stína er orðin feit
svo setur hún alltaf svo mikið meik

ég bara skil ekki svona fólk 
sem drekkur of mikla mjólk

Heitir kona hans Binna, já hún Anna 
 er hún ekki algjör naðra
annas frétti ég allt í gengnum hana Báru 
æi manstu ekki eftir systur hannar Láru 
sem sváfu alltaf naktar 
ég hef aldrei séð eins þvílíka takta 
og þegar strákarnir kysstu þær systur
þá gjörsamlega þær allt misstu

hvað með hana Sif 
sem rekur endarlaust við 
var hún ekki gift smið ]



[ Hér orðin eru bundin þétt í bögu
þótt bærilegra sé að tala um ljóð.
Nú ætla ég að segja stutta sögu
af sómamanni nokkrum - hafið hljóð!

Hann er ekki öðrum mönnum líkur
og ofurlítið þver og sérvitur.
En hann er alveg ofboðslega ríkur;
á örugglega meira en Björgólfur.

Hann á marga milljarða af krónum
og margar á hann einkaþoturnar.
Og Hondúras og helminginn af sjónum
og heimskautin og mörgæsirnar þar.

Og Skógarfoss og skrilljón boltapumpur
og skyndibitastaði 57.
Og konungshöll í Kú-úala Lumpur
og kínverja frá 2002.

Og heimsálfur á Satúrnus og Neptún.
og nætúrklúbb í Los Angeles-borg.
og bílasölu og kardemommukauptún
og hvítabjörn og himneskt friðartorg.

Og úðabrúsa og táragas og trégas
og tundurdufl og jólasveinahatt.
Og eiginhandaráritun frá Megas
og engan borgar hann af þessu skatt.

Hann á dýragarð og geimflaug líka
og gulllitaðan limmósínu-Benz.
Flestir karlmenn kalla hann Jenna ríka
en konur tala æ um Ríka-Jens.

Reyndar á hann ekki neina vini
né eiginkonu trygga, nema hvað,
né kærleik neinn og hvorki snót né syni.
En hverjum er ekki alveg sama um það? ]



[ Málarameistarinn málaði bæinn
fyrir fólkið
allan lið langa daginn
yfir torgið

hann notaði alla liti til að prýða
heima hjá honum beið hún Fríða ]



[ Vonin er sterkari en þráin
Hún liggur þarna alveg eins og stytta
Móðir mín er dáinn 
lík hennar fæ ég aðeins að snerta

ég horfi á hana, hún andar ekki
hvít að hörund og ísköld
þú ert engill á annarri öld
ég mun aldrei gleyma þér
kveð þig með tárum mínum
von um afturgjaldanfund í heimalöndum  þínum ]



[ Gull er falleg gyðjan ljós
grær með yndisþokka
fegurst allra rauða rós
með rökkurtóna lokka. ]



[ Feykna sögð er fríð Maísól,
senn fæ að líta hana.
Ég ætla að fara fram á hól
og fá mér korn í rana. ]



[ Skáldaðu nú upp í eyðurnar sem eru að myndast
hjá hljóðlátum vörum, eyður sem engu eira
hlauptu þitt maraþon talandi í símann
með vaxandi líkþorn með sex strengja talanda
og það þarf ekki einhvern sem engan þekkir til að sjá í gegnum þetta bros
sem nær ekki  í gegn og ekki hægt að hringja á sjúkrabíl
skáldaðu nú upp í eyðurnar sem skildar voru eftir af þeim bræðrum Kain og Abel
þegar þeir voru að þrífa blómabeðin og við, ég og þú höfum liðið fyrir síðan
eltu fótspor mín sem sjást ekki
á þungbúnum himni, sköpuðum af mér
til að fylgjast með gjörðum þínum Og kona
hleyptu heimdraganum svo ég geti skáldað
upp í eyðurnar sem mér voru færðar í dag á silfurfati
af ólíkum mönnum, flóttamönnum framtíðar
hjartað mitt æpir á hjarta þitt Og kona
æpir skrækir og þagnar síðan
er vinur minn sem eittsinn var 
syngur fyrir mig um einmana mann á dánarbeði
ég vildi ég vildi ég vildi
skáldaðu fyrir mig skáldmenni
upp í eyðurnar sem eru að myndast í sprungunum sem eru að lengjast
fylltu uppí með hörðnuðum sjó með þéttri þoku
og spurðu mig svo um dótturina
sem ég á með Guði
og þá þarftu ekki að skálda upp í eyðurnar skáldmennið mitt
því þá skal ég syngja þér söng aftansöng
aftan úr grárri forneskjunni sem ég heyrði hjá  einmana manni á dánarbeði
endur fyrir löngu fyrr í dag
slösuðum á óravíddum þreytunnar
á óravíddum þreytunnar
samt sem áður, fylltu upp í eyðurnar sem ná utan um mig faðma mig hvísla að mér
orðum frá aftansöng úr svartri forneskjunni
og þá verður allt slétt og ég fell
að fótum þér og ég skil skil skil. ]



[ Má ég spyrja hvert ferðinni sé heitið
og hvar þið ætlið nú að rífa upp teitið?
Er það hjá tengdó
eða kannske leyndó?
Æ greyin, af ykkur, fréttirnar reitið. ]



[ Skiptir máli að skilja ljóð?
Skildi listin prump eitt vera?
Hver eru slæm; hver eru góð
og hverjir eiga úr að skera??? ]



[ Þeim er sama ,
Hvort Þú Lifir 
Eða Deyrð.

Þeim er sama ,
Hvort Þú Farir 
Eða Verður.

Þeim er kannski sama ,
En Ekki Mér.
Ég Veit Að Þú Vilt Ekki
Alltaf Vera Hér.

Ég Veit Að Það Eru
Erfiðir Tímar.
En Ég Er Hér ,
Ég Er Hér Fyrir Þig. ]



[ Malbikið svart 
Titrar á hörundi þínu
Hendur mínar
Þreifa í nóttina
Strjúka yfir brjóst þín
Andardráttur þinn
Eins og hvirfibylur
Í sál minni
Leikandi létt 
Skauta ég á þig
Niður
Upp  
Til hliðar og svo aftur
Og aftur.
Talaðu inní mig
Láttu orðin skera hjarta mitt
Svo þau smjúgi inn 
Innar innar 
Innst.
Og fari aldrei.

Ég held ég sé hrifinn af þér.
Ást?
veit það ekki enn

Þú ert eins og kona sem hrærir deig
hrærir í sál minni.
hnoðar
tíminn stoppar, bíðum við 
Deigið á eftir að hefast 
Stingdu mér inn í ofninn,
fylgstu vel með
ég vil ekki láta brenna mig. ]



[ það var einu sinni stelpa
bara ósköp venjuleg stelpa

hún hét Geir og ræktaði grjón og gulrætur
hún var alveg sátt við það og í raun mjög hamingjusöm
hún Geir

samt kveikti hún í húsinu og sprengdi sig í tætlur

þannig sáði hún fræjum til frambúðar ]



[ Ég þarf litlu að ljúga um það
að líkist ég ei til róna,
því ég er búinn að fara í bað
og bursta spariskóna. ]



[ Nóttin, frostið, hjarta sem slær
hvernig komumst við öðru nær.
Skugginn, birtan, vinur minn
strjúktu mína svörtu kinn.

Komdu, komdu segðu mér frá
ferðinni löngu frá Hljákaá.
Komdu, komdu yljaðu þér
eldurinn logar, hvískrandi her.

Manstu, manstu daganna þá
blómkransar flutu vatninu á.
Manstu, hver fagurt sungu þeir þá 
áður er en myrkvið dimma skall á.

Stundin, myndin, farin á braut
loks er lokið lífsins þraut ]



[ Nú ertu smiður; nú ertu stór;
nú ertu til heiðurs borinn.
Öll við hrópum í einum kór:
,,Allt er svo fagur á vorin”! ]



[ Menn segja að 
það sé ekkert grín 
að vera svín en 
samt er ekki hlaupið 
að því að vera önd. ]



[ Ég ætla mér 
að verða fyrsti 
einstaklingurinn til 
þess að ferðast 
í kringum landið 
á matskeið og í sundskýlu. ]



[ Þegar lýsti af degi hafði vindurinn færst í aukana
svo gaf á bátinn sem kominn var á miðin einskipa
til að draga dár að kvótakerfi fiskifræðinganna

og karlarnir komnir á dekk að stíga krappa ölduna
við skyldur á hafi og við hvinin í spilinu
sem másandi dró bunkuð kraftaverkanetin
af dýrum leigukvótaþorskum 
upp af straumhörðum karganum 

svo greiddu þeir úr þann gula og bölvuðu í leiðinni
sjávarútvegsráðherranum
fyrir að trúa fiskifræðiruglinu í landkröbbunum

hann ætti að vera hér í dag helvískur og sjá með eigin augum
að það er alveg sama hvar trossunum er hent
allstaðar er fiskur á djúpu sem grunnu
og nánast býður þess að fá að festast í möskvunum 
 
því ætt´ann að afleggja kerfið sem ekkert hefur af sér gefið 
annað en einn allsherjar kvótablús og sunginn hefur verið tregablandinn af kvótalausum landsbyggðarmönnum 
án þess að ná eyrum laglausra ráðherra í þingsölum 
sagði vélstjórinn og blóðgaði sveittur stórþorskana
enda viss´ann sem var að þrátt fyrir mokið þá væri hluturinn lítill

því auðurinn væri þeirra sem seldu og leigðu kvótann
svo væru þeir líka hættir að míga í saltan sjó
en farnir að braska með gróðann á þurru landi

og svo stæði í stjórnarskránni fyrir þann sem lesa vill
að þjóðin já þú og ég ættum fiskinn í sjónum. ]



[ Nú ég yrki ótt til þín
er það helst í minni,
þegar fyrsta fruman mín
fékk að kynnast þinni. ]



[ Þú berð af
léttfætt í dansinum
heillarðu mig.
Þrá mín heim
hverfur
eins og dögg morgunsins,
eins og geislar sólar
að kveldi.

Við ljóðasöng
ég kveð til þín
söngva,
sem flæða
af vörum mínum
eins og öldur hafsins
eins og niður
við sendna strönd.

Á valdi óttans
við dveljum,
líf okkar mun aldrei
verða það sama aftur.
En innst inni
vitum við bæði
að vonir okkar
og þrár
munu síðar rætast. 

Ég ann þér Pelagia,
og í draumum mínum
á ég ekkert annað
en þig,
en þig. ]



[ Á Valhúsahæðinni er hætt að krossfesta menn,
í staðinn taka verktakar og fyrirmenni sér far
með Escelate og Suburban
til að horfa yfir svæðið, lítið og lágt,
og girnast byggingar sem hægt er að fjarlægja,
fyrst í huganum svo með prettum.

Svo er spáð og velt fyrir sér hvernig skal
leggja málin fyrir ráðamenn
til að ná sínu fram eins og til er ætlast.
Hálfsannleikur dugar best 
þar til allan sannleikann þarf að segja,
þá er örugglega orðið of seint að bakka.

Fyrr en seinna er hægt að snúa deiliskipulaginu
okkur í hag sem ferðumst um svæðið
leitandi að ráðþrota einyrkjum og skuldseigu fólki
sem á varla lengur til hnífs og skeiðar,
otandi að þeim útbólgnum tékkheftum
með ónotuðum erlendum myntkörfulánum.

Bubbi þarf ekki lengur að óttast
að þurfa aftur, aftur, aftur að vinna í Ísbirninum
því hann er farinn (og Bubbi líka),
Iðunn,  Marbakki og fleiri sömu leið.
Í staðinn rísa blokkir, helst átta hæða
en þeir fá loks að hafa þær fimm.

Þriggja herbergja íbúðir eru verðlagðar
til almúgans á hundrað milljónir,
svo eru ráðamenn undrandi á því
hvers vegna fækkar í skólum.

Góðhjartaðir velgjörðarmenn 
eru hraktir burt með sitt (að eigin sögn)
því hugdettum þeirra er hafnað (að eigin sögn).
En þeir góðhjörtuðu gleyma því
að þar lifa ekki lengur fáir sem hugsa smátt.

Skyldi bæjarstjóranum ekki leiðast að láta krossfesta sig
aftur og aftur? ]



[ Ó þú yndislega nörd,
þú yndislega sveitta nörd
sem situr í aldargamalli
Íþöku
með latneska lestrarbók.

Þú sérð mig ekki sitjandi í horninu,
sitjandi í horninu við gluggann
þó að augu mín fylgist meira með þér
en öllu öðru

þú veist það ekki ennþá
en ég skil þig
eins og 

andtákni á t-RNA 
skilur tákna á m-RNA ]



[ Ég hef ýmislegt að sýna þér ef þú átt mínútu aflögu
og er ég þá ekki að tala um nakinn líkama
eða hershöfðingja ælandi út úr sér orðum skömmum
og fyrirskipunum, ég gæti sagt þér frá og sýnt þér þá sem
hafa verið í bandinu hans Leonards Cohen,
ég gæti gefið þér blóm sem ætluð voru Hitler
þú sem aldrei hefur reynt að búa ein
þú sem aldrei getur gleymt
þú sem ert með fólk í örmum þér
viltu sjá alla útsýnisturnana mína
viltu sjá alla þá blessun sem í boði er 
eða viltu sjá gröf móður þinnar
ef ég rata þangað enn
þúsundir smámynda af stórmennum hef ég í handraðanum
ef þú átt mínútu aflögu
ég úti að aka
ég með öllum Hansenum veraldar
ég að rífa í mig sjálfstæðið
og jafnvel mynd af okkur á lægsta punkti veraldar
ég get gefið þér mínútu af mínum tíma
því ég hef verið ótrúr
og ég hef logið
og ég hef betlað og grátbeðið og drukkið með keisurum
dansað með fuglum og séð menn fljúga
réttu út hönd þína og gríptu augnablikið nei gríptu eina mínútu
sjáðu betlarann með rauða krossinn á enninu
og biddu mig svo um meira
á meðan ég er svona meyr
einn í nóttinni
að reyna að vera frjáls. ]



[ You make me smile,
and forget for awhile,
everything else but you. ]



[ Það var svo gott þig að kyssa
að ekki ég vil þig missa
en ég yrði ekki hissa
því þetta var risa stór skyssa. ]



[ blikkandi ljós
gul, rauð, græn og útfjólublá,
dyndjandi tónlist,
sem enginn skilur,
en allir dansa við

taktur sem grípur
en texti sem særir
eyru þeirra sem
virkilega hlusta

en maður gleymir 
hvort sem er að hlusta
því takturinn
er svo
grípandi. ]



[ Niðdimm nóttin teygir langar krumlur sínar
yfir þorpið og grípur þar fjölda manns.
Eftir stendur fólkið í logandi frosnum eldi
kalið, hélað á líkama og sál. ]



[ Auðnuleysi og ólán ber
engum tryggur vinstri maður.
Fylgið drepur fljótt af sér,
flýgur til hægri mislukkaður.

Það er ljóst, á þennan hátt,
sem þegin er sérhver dúsan.
Svo draga þeir ríkum fjandi flátt
og fólkið borgar brúsann.

Arðrán dýrkar ólánsvé,
ill gerist þörf að slíkum.
Að ljúga þótt öllum ljóst það sé
er ljóður á valdaklíkum. ]



[ Svo ung og svo falleg
ertu kannski að plata mig
ég sem gæti alveg viljað þig.
Ertu kannski tuttuguogeins
og konan hans Sveins,
nei ekki blanda mér í það
sem ekki er mér í hag
ég kann ekki við það. ]



[ Líður þér eitthvað illa
alltaf að skjóta á mig
þú býrð í alltof þröngu húsi
og alltaf að hugsa um mig
stækkaðu húsið þitt og láttu mig vera. ]



[ Það er eins með þig
og aðra kalla
þið fáið allir skalla
og brátt muntu sjá
að það er ekkert að fá
svo hættu að kvarta. ]



[ Þú felur þitt hjarta
þú gætir átt framtíð svo bjarta
láttu nú ljós þitt skína
og það mun verða allt í þessu fína
og ég mun þér sýna
að þú getur látið ljós þitt skína.
Ég veit að það er við margt að glíma
en þú mátt ekki sjálfum þér tína. ]



[ Viltu stíga viltann dans
þú veist samt að ég verð hans
en samt ég mun falla í trans
í þessum vilta dans
þegar ég fer til baka
er ekki við mig að saka
ég sagði að ég væri hans. ]



[ Það er sárt að sakna einhvers... 
Það er sárt að vera án bestu vina sinna... 
Það er sárt að vinir manns eru langt í burtu... 
Það er sárt að vera einn...

Það er erfitt að standa einn,
á móti öllum öðrum...
Sem baktala mann í bak og fyrir...

Það er sárt að elska einhvern,
sem elskar mann ekki á móti...
Það er sárt að sakna einhvers,
sem saknar manns ekki á móti...

Meðan ég hljóma eins og versti þunglyndissjúklingur og enginn hlustar.
Því miður er þetta sannleikurinn... 
og hvar eru svo allir þegar maður þarf á þeim að halda... ]



[ Eðlið þykir mest til meins,
menningin vill það plaga.
En kenndir flestra eru eins
og erfitt sér vel að haga. ]



[ Ríkisstjórnin ákvað að kaupa tíu tigrisdýr     
frá Tasmaníu þar sem fjöldi þeirra býr.          
Og sleppa þeim öllum á stræti þessa lands   
og stórauka þannig afköst hins vinnandi manns.      

Þá féllu fyrstir venjulegir verkamenn, 
er vöknuðu snemma og  syfjaðir enn . 
En ökumenn  jeppa með ofur dekk
undan komust allir með vondan skrekk.

Öryrkjar og aðrir sem  yfir fóru  á lítilli ferð
urðu líka fyrir barðinu af  þessari gerð.
Víkingasveitin var kölluð út eins og skot
því allir sáu að málið var komið í þrot.

En með aflbyssum þeirra féll enginn í rot
óargadýr falla ekki við rafmagnsbyssuskot.
Því var í  forsetann hringt hann Buch við ”lunch”
“I hear you my friends I will send you  better guns “ ]



[ Ég er ótti,
ég er eymd,
ég er sársauki,
ég er þjáning, 
ég er hræðsla,
ég er svik,
ég er kvöl,
ég er lygar,
ég er illska,
ég er ljótleiki,
ég er hatur,
ég er grátur, 
ég er girnd,
ég er losti,
ég er fýsn,
ég er eigingirni,
ég er misnotkun,
ég er dráp,
ég er dauði, 
ég er plága,
ég er ég. ]



[ Ég tóri enn, 
þó að lífsmark sé lítið
og læt aðra um 
að þykja það skrítð.

Oft hef ég trítlað 
um tæpasta vaðið
og tekist að hleypa,
gæðing´ í hlaðið.

Nú reyni ég helst, 
að yrkja eitthvað taðið
og eitthvað af sögum,
að festa á blaðið. ]



[ Menn fá ekki alltaf bara það besta,
af beggja genum þó geti það skeð,
því þó maður kostina fái flesta,
fylgja gallarnir jafnan með. ]



[ Ólíkir straumar blandaðir hatri og ástarþrá
herja á mig líkt og hvirfilbylur sé farinn á stjá
afhverju er engin hugarró í mínu hjarta
ég fyllist leiði og byrja umhverfið allt að sverta
fatta ekki að það er sálin sem er að svelta
angist og örvænting nú fyllist ég bræði
Þol mitt og styrk ég grátandi kæfi
afturábak og áfram þjóta hlæjandi minningar
og hugurinn ey sættir sig við að þær eru einungis til sýningar
ég teygi mig og reyni að strjúka andlit þitt
þetta fallega bros þitt var eitt sinn mitt
augun þín voru mín
augun sem nú eru hætt að glitra
og skildu mig eftir í polli að titra ]



[ Íslensk sól
á sumardegi.
Landinn ærist úr gleði
og hleypur í hringi
líkt og hauslausar hænur.
En bölva svo og ragna
þegar þeir brenna í andlitinu
og enda með sólgleraugnafar
og freknur á stærð við lambaspörð.

Hvað er það með íslendinga
og tryllast yfir smá sólarglætu. ]



[ Hugur minn reikar hringinn í kringum hjarta mitt
nemur ekki staðar nema rétt til að gefa því kjaftshögg
blóðið hoppar af stað og nístir sál mína
smátt og smátt losa ég um eymdina
með því að læðast skömmustulega út um augnkrókana
síga hljóðlega niður vangann og gufa upp ]



[ Nú er lag!
Hvar í heitasta helvíti er ég?
Svo held ég að ég sé að fá slag.
Frábært! Alveg fullkomið.
Hvar kveiki ég ljósið?
Ég sé ekki rassgat
lyktin er eins og ég sé komin í fjósið,
svo man ég ekki neitt.
Hvernig í fjandanum komst ég hingað?
Fokk!
Ég er hættur að drekka. ]



[ Ó ó ó 

Það er komið

eins og lóan

dirrindí.

Ó ó ó 

Sumar. ]



[ Það að hugsa um það,
er eitt

þá finn ég sálina
iða í skinninu.

finn ég hvernig 
hún skelfur dauflega

en það er annað

að njóta þess

tveir líkamar
áður en þeir snertast
rafmagnað andrúmsloft

titringur og há spenna

- snerting

að finna húð þína
mjúka
bera
með fingurgómunum
kossarnir brenna
varirnar mjúkar

að finna ástina í hreyfingunum

andardráttinn á hálsinum
og vita að þú ert minn

þó ekki nema á þessari stundu.


Þetta,
er eitt form ástar

- and I like it. ]



[ Reynist mér erfitt, um ást mín’að rita
blanda henni saman við fegurstu mál,
upp magnast stressið, færandi svita
ég reyni og reyni með hjarta og sál.

Fyrir mér aðeins draumur þú ert
kvíði ég fyrir að vakna, 
snerta þinn vanga og holdið bert
alla ævi og lengur mun sakna.

Líf okkar þakið er rauðum rósum
sem þó eiga til með að stinga,
stutt er í tárin, oft sorgina kjósum
þá verð ég hjá þér, 
Ó fyrirgef mér.

Ó elsku ástin mín, þú ert sko toppurinn
kynþokka berð fullum hita,
fallegu varirnar, flottasti kroppurinn
ég gráðugur er í einn bita.

Mín orð eru sögð, og skrifuð í bók
þú veist hvar mig er að finna,
ég elska þig mest, það er ekkert djók
þig vildi ég á það minna. <3
			
			</3 ]



[ Oft eru hestarnir kreistir í klofi 
og kostina eiga að láta í té.
En eru þó fáir ausnir með lofi,
,,ekki er allt vakurt þótt riðið sé”. ]



[ Leyndamálið.

Nauðug erum við boðuð á fundinn,
við straumhart lífið og engin svör.
En það hefur einhver sagt að stundin, 
í þúsundir ára,fari að ýta úr vör. 

Að óvörum kemur þá síst skyldi,
og þá erum við kannski of sein.
 Að trúin sýni okkur einhverja mildi, 
hún fullyrðir  að við séum ekki einn. 
  
Málinu verður ekki mikið trúað,
Því raunveruleikin verður ekki þar.
Því verður öllum trúum þangað hrúgað,
og engin fær sama svar.

Þú átt því líf þitt að stilla,
og framkvæma það besta sem er.
Það er ekki hjá guðunum  villa,
að kærleikur sé bestur hjá þér. ]



[ Hve óhemju óþarfa flókið að líða,
að engjast og andvaka liggja og bíða,
því kæri, ég á við einn vanda að stríða:
að bansettum bévítans prófunum kvíða. ]



[ Allt gengur vel þegar vel er að staðið,
við grannarnir höfum oft þetta reynt. 
Með hestakerrunum var brotið blaðið,
birtist Tea með hestana allsekki seint.

Við ókum til Héraðs með folald og meri,
á Hryggstekk við lentum, en ekki hvað?
Hryssan þá fjandlega að folanum snéri
og flýttum við okkur heim í Skorrastað.

Við skildum við merina, hestinum hjá,
hennar áhugi mun að líkindum glæðast
og bærileg er von um hann fylji hana þá,
heppnin verði gjöful og líf megi fæðast.

En þar mun að mestu mannkynið vera sér,
sem megnar að maka sig hvenær sem er! ]



[ -Góðan daginn, ég ætla að fá einn penna.
-Ha, Hvað sagðirðu? Ætlarðu að ljá steinn renna?
-Fyrirgefðu, ég heyrði ekki. Er tá seinn að brenna?
-Bíddu nú við, heyrði ég rétt? Á Hábeinn þennan?
-Ha, á að ná reit spenna?
-Heyrði ég rétt? er tár neinn milli enna?
-Hvað sagðirðu? Er þá teikn að kenna?
-Ha, sagðistu ætla að fá einn penna?
-Já, ég ætla að fá einn penna takk. ]



[ Konur með bolla í KB,
nístandi lykt,
af varalit og kaffi

Sérstök samsetning,
sem hverfur ekki úr huga mér. ]



[ Ég hef heilmikið að hugsa um
og heilan sæ af spurningum.
Hvað gerði ég vitlaust og rangt
fór ég yfir strikið og langt.
Eflaust ætti ég að láta þar með sitja
en ekki strax óvissunar að vitja.
En nú er of seint að ætla snúa við
en um leið verður mér fært að kanna nýja hlið.
Eigðu við mig nokkur orð
það skaðar ekki neitt.
Ég vil heyra og sjá frá þér
það kemur þér víst út í eitt.
Þú ert kanski allveg bit
en ég þarf að sýna lit.
Seinna meir fæ ég eflaust svar
og í þínum hugarheimi ég kemst í var. ]



[ The lights are fading out.
But i´m still awake.
I wonder how make it trough the day.
Hanging by the phone.
Baby please just call me.
Couse I don´t want to face the light agein.

I don´t wanna see you with some one.
I don´t wanna listen to no one.
Telling me that we can just be friends.

If only i I could turn the time around.
I never had to live with out you.
I only wan´t to be with you agein.
Come back and  stay.
Don´t go away.

Couse I love you.
And that´s true.

Forever and ever. ]



[ Fyrirgefðu mamma
fyrirgefðu að ég var svona slæm
fyrirgefðu að ég var svona vond
við þig og alla hina mamma
fyrirgefðu að ég lét þig fara
í taugarnar á mér & öskraði á þig
fyrirgefðu að ég var ekki jafn góð
og þú bjóst við & jafn greind
og hinir fyrirgefðu
að ég var ekki jafn falleg og aðrar
né hagaði mér eins og þær
fyrirgefðu að ég gerði mistök
og allt klúðraðist fyrirgefðu
að ég féll aldrei inn í hópinn
né neinum líkaði við mig
fyrirgefðu að mér líkaði
myrkrið og dvaldist þar ósjaldan
með mína djöflatónlist eins og þú sagðir
fyrirgefðu að ég henti fötunum frá þér
eða klippti þau í ræmur
fyrirgefðu að við áttum
ekkert sameiginlegt fyrirgefðu
að ég kaus að líta svona út
og fæddist með þessa kynhneigð
fyrirgefðu að mér líkaði gatanir
og skreytti mig með þeim
fyrirgefðu að hann var ekki nógu góður
fyrir þig og hún af vitlausu kyni
fyrirgefðu að ég valdi mér þessa vini
og dæmdi þá af persónuleika
fyrirgefðu að ég hugsaði um ljóta hluti
og kostaði þig fúlgu fjár fyrir sálfræðingi
& geðlækni fyrirgefðu mér mamma
að ég varð veik og döpur
fyrirgefðu að ég lét þig aldrei
vita né bað sérfræðingana um hjálp
fyrirgefðu en ef þú hefðir tekið mér
eins og ég er hefði ég aldrei
skorið mig mamma. ]



[ Honum er ekki sama um mig
ég finn það vel að 
honum þykir vænt um mig
& elskar mig út af lífinu
ég vil samt
ekki að hann geri þetta ég
vil ekki að hann komi inn til mín
á kvöldin eg vil ekki
að hann setjist á rúmið mitt og
togi niður um mig buxurnar
ég vil ekki að 
hann sé að senrta mig svona
ég bið hann um að hætta en hann
heldur bara áfram og það er sárt svo
ég fer að kjökra en ég
þori ekki að gráta
hann brosir þá til mín og þurrkar
tárin og raular vögguvísu
og segist alveg að verða búinn
ég hafi verið góð
og ég kyngi ælunni sem
leitar upp ég kúgast
af honum og mér líkar illa
við hann en um leið
skammast ég mín honum
þykir vænt um mig hann fæðir
mig & klæðir huggar mig og hughreystir
en ég veit vel að þetta á ekki 
hann á ekki að gera þetta
ég þori ekki að segja neinum frá
hann er sá eini sem elskar mig
og ég vil ekki fara frá honum
ef ég gerði það myndi hann
drekkja sér af söknuði og 
ég vil ekki missa hann þótt 
hann sé að þessu ég elska
hann og hann elskar mig hann
er nú einu sinni
pabbi minn. ]



[ Löbbuðum saman eftir götunni
það var vindur
ég sagði að stundum fykju gleraugun 
af mér í vindi þau væru svo létt
þú hlóst
svo leistu á mig og sagðir að svona væri 
að fá sér gleraugu úr títani
ég sagði ekkert en skildi samt ekkert í því hvernig hún gat vitað úr hvaða efni gleraugun mín væru þegar ég veit það ekki einu sinni sjálfur ]



[ skyndilega líða sekúndurnar
eins og mínútur
og mínúturnar 
líkt og klukkustundir

og þær sem eilífðir

allt í slow motion
nema hjarta mitt
sem er stopp

blý fyllir huga minn
sálin gal
tóm

örvæntingin býr hér núna ]



[ Ég er stór og þekki Þór
hef þekkt hann vel og lengi.
Hann er mjór og kannski í kór
kemst í fatahengi.
Þó að Þór sé mikið mjór
má hann teljast þungur,
svo hann fór og fékk sér bjór
furðulega ungur. ]



[ Hann álpaðist á fjöll, máttvana drengurinn.
Fjallasýnin; hávær - en í senn hljóð, 
eins og svo oft áður í þessari hæð.

Eftir átökin, stökk pilturinn þyrstur í útisturtu:

Hugur hans tók á rás, fór því næst í flækju
og læstist í rembihnúti.

Svitnaði talsvert við áreynsluna,
er hann glímdi og barðist 
miður fimlega við tröllvaxnar ákvarðanir.

Hvert skal hitastigið á vatninu vera?

spurði drengurinn sig í sífellu
og sneri hitablandaranum,
fram og til baka af áfergju.

Hann gat ekki ákveðið sig.

Fjöllin gláptu stjörf á. 
Tóku svo eitt skref aftur á bak, frá átökunum.
Þau nötruðu, þeim hryllti svo við.

Vetrargamall snjór þaut spenntur niður hlíðarnar.
Vinir hans flykktust með.
Þeim langaði að skoða baráttuna betur.

Stráksi, enn óákveðin,
barðist um og öskraði æ!

Kaffærður í vináttu. ]



[ Þú mátaðir húfu, ég mátaði hatt
við mátum hvað færi oss til haga.
Og hugnaðist báðum að hafa það svo,
að hengja þau saman á snaga.
. ]



[ Hvað eru mörg R í Því? ]



[ Sigurður fór út í búð að versla mjólk. Sigurður fór út í búð............. að versla mjólk. Þar hitti hann........ þar hitti hann Þórunni. 
Þórunn er að fara að elda pastarétt í kvöldmatinn. Þórunn er að fara að elda........... fara að elda......... pastarétt í kvöldmatinn.
Helga vantaði afmælisgjöf handa honum Agli. Helga vantaði afmælisgjöf.............. handa honum Agli.
Egill er að fara verða ellefu ára gamall. Egill er að fara verða........... ellefu ára gamall......... ellefu ára gamall.
Kuldi er andstæðan við hita. Kuldi.... er andstæðan....... andstæðan........ við hita. Kuldi er andstæðan við hita. ]



[ Ber sig um á skeiði skjótt,
skálmar yfir dalinn.
Undra skal nú engan þótt,
aukist fagurgalinn. ]



[ Sú sem ætlaði að sleppa,
er sú sem er græn á brá.
Þetta er lítil mynd, af tveim konum að kyssast 
og karli sem horfir á. ]



[ húsið í tjörninni
sigldi í strand
af því það vantaði band ]



[ 'Elsku hjartasta blómadýrðin,- mín!!
Voru ætíð hans fyrstu orð, á morgnana til mín og blá augu hans ljómuðu, af þeirri mildi sem var stóra barnshjartanu hans svo eðlislæg, þegar hann leit framan í mig svona nývaknaða, með andlitið enn hálfkrumpað eftir nóttina. ]



[ ...klæði ég mig upp fyrir þig\"
sagði sumarið
og baðaði sig í birtu og yl
en aldrei kom kvöldið 
fyrr en í haust. ]



[ Hann breiðir teppið yfir tún og engi, ryksugar það með rokinu 
og bróderar á það baldursbrár og fífla. 
Tjaldar svo himninum og tyllir hælunum laust 
í mjúka jörðina 
svo sólin fer frjáls ferða sinna 
daga og nætur. 
Af alúð úðar hann vellyktandi yfir fjöll og dali og skóga 
og einmitt í þeim, 
trekkir hann upp fuglasönginn 
sem ég vakna við svo ljúft 
og sofna við svo friðsælan sumarið á enda. 

Með tánum tel ég dagana sem eftir eru af sumri og baða mig í þeim og nýt. 
ihs ]



[ Ég hengi hjarta mitt út á snúru
og leyfi því að þorna
í morgunsólinni
svo horfi ég á það blómstra
þegar sólargeislarnir 
hitta það af himninum. ]



[ Mig dreymdi eitt sinn heim án illsku.
Heim án óttar & eymdar, 
án sorgar & gremju,
án þjáningar & reiði.
Mig dreymdi heim án vanlíða,
heim án höfnunar & mismunar,
án fordóma & þröngsýnis,
án eigingirnis & sjálfselsku,
án græðgis & mannvonsku,
án verkja & harðinda,
án ofbeldis & sársauka,
án plága, afskiptasemis & virðingarleysis.
Mig dreymdi heim án vonsku
en þá
...
vaknaði ég. ]



[ Skuldabréfin hrannast 
inn um bréfalúgur skuldunauta 
skömmu fyrir mánaðarmót.

En hver skuldar hverjum hvað?
Skulda bréfin þér eitthvað?
Eða, skyldu bréfin skulda mér eitthvað?
Eru þessi bréf skuldum vafin inn í sellófan?

Rétti þeir upp hendi 
sem ekki fá bréf sem minna á skuldir.
- Ég minnist þess ekki 
að hafa hitt skuldleysingja hingað til.

Við megum að minnsta kosti
ekki skella skuldinni á bréfberann
Hann vinnur bara þarna.
ber þunga byrði.
Skuldabréfagreiðslubyrði
með tilheyrandi áhyggjum viðtakanda
um fjárhagslega afkomu.

Rétt fyrir mánaðarmót
á Íslandi allra landsmanna. ]



[ Stefnumót

Ung stúlka leggst í grasið sem hylur jörðina.
Hún hlustar á andvarann leika um lendar sínar.
Blómailmur gælir við brjóst hennar
og varir hennar kyssa sólskinið.

Þegar kvöldið kemur
útbýr hún sér hvílu úr kvöldroðanum.
Nóttin döggvar skapahár stúlkunnar
og  hún sofnar við þungan andardrátt jarðarinnar.

Hún er örugg 
eins og ásmey í faðmi elskhuga síns 
eftir unaðsleg ástaratlot. ]



[ Loforð
eru tortúr sálarinnar.
Þú lofar
og óttast eftir það
Að geta ekki
efnt loforðið. ]



[ Gamanaið gerir grín að sjálfu sér,
skemmtir sér konunglega
og smellir í góm.
Alvarleikinn heldur aftur af sér,
setur upp pókerfésið
og dregur annað augað í pung.

Þannig er tilveran.
Margbrotin, merkileg og misvísandi.

Við manneskjurnar
tökum það sem sjálfgefið
að vita ekki í hvernig skapi
við vöknum á morgnana.

Við veljum ekki viðbrögð okkar
í erli dagsins,
heldur verðum þau
aftur og aftur,
án þess að blikna. ]



[ Tökum skrefið dag eftir dag
Samt virðist ekkert haldast að
Sakna þess að hafa þig
Allar nætur mér við hlið.

Alltaf eitthvað sem tefur þig
eða mig

Og ég finn frið þegar ég er átta vilt
Og ég finn von þegar einhver bregst mér

Kannski er það þess vegna sem ég 
eða þú
skiljumst að

En það er ekki ég
það ert  þú
þú

4.júní 2008 ]



[ Hver sem ég er 
og hvert sem ég fer 
geng ég oft útfrá því einu
að hver sem ég var 
skiptir ei hvar
lærði ég sjaldan af neinu

Þótt tvíverknað, leti og
mistök ég gréti
aldrei neitt liði mér betur
frekar læt ég þig lesa 
eftir mig; lúsablesa 
eitthvert tilgangslaust helvítis letur

þínum tíma ég sóa 
bý til sár sem ei gróa 
létt vér drepum yndið
sem sólin vor stjórnar 
og maður títt fórnar
þú ert sauður og mér finnst það fyndið.      
--------------------------------
ca 10 mín. ]



[ Sá þig einn morguninn
Ég var 186, klukkan ekki meira en 13:25

.við. vorum 205 samtals 
Ég sá þig ennþá snerti þig með annari,
missti jafnvægið, dró hendina tilbaka 
náði jafnvægi. 
Klukkan ekki meira en 13:30. 
Þú varst köld, smitaðir fingur mína sem náðu ekki að skilja hversu fíngerð, fullkomin og heit húð þín er í raun... svo fékk ég það yfir lyklaborðið, slökkti á tölvunni. 
Með nett bros á vör hugsaði ég með mér: ,,kvenmenn eru ekki svo flóknir eftir alltsaman... maður þarf bara að vita hvar maður hefur þá og hversu miklum tíma maður á að eyða í þá. 
Hehe svo segja þeir að ég er geðveikur\" Klukkan ekki meira en 13:35, þarf heavy að hrauna.
-------------------------------------
5 mín. ]



[ Sælir góðir hestamenn, 
ég orti formálann að ræðu minni 
um reiðforingjann knáa, sem réði mig til starfans, 
hann hljóðar á þessa leið:

Ég staðreyndum reyni að halda til haga,
hingað fengum við Ingólf, sem mála kann.
Húmorinn glæddi og hann mátti laga
og hestamennina fljótlega uppnefna vann.

Ásvald og mig nefndi Ræktun og ráðgjöf,
við reyndir menn erum og viskan ei treg
og mörgu í sama dúr engin varð á töf,
uppátæki hans eru oftast viskuleg.

Nú réð´ann mig sem ræðumann í kvöld,
til að raupa um hestamennsku og ljóð ykkur að segja.
Ætli ruglan hafi rifið af honum völd
og ráðlegra hefði ekki verið að biðja mig um að þegja? ]



[ Ég á hestamennskuna minni,
mína þó viti ekki sök.
Þar fer allt eftir fótlyftunni,
færi ég að því rök.
Mikið betra þykir þinni,
þegar þið hafið mök. ]



[ Að lokum ætla ég að kynna ykkur aðeins betur
hestaþjónustu- og ræktunarmiðstöðina
að Efri-Skálateigi 2 og því orti ég ykkur alveg 
special kveðjuljóð um Ræktun og ráðgjöf:

Í hestamálum mörgum hér,
misjafnlega er farið.
Munið að: ,,Ræktun og ráðgjöf” er
með rétta og eina svarið.

En góðu ráðin gerast dýr,
er gjaldið fram skal reiða,
efni margra eru rýr
og erfitt til viskuleiða.

Oft er ráðið eina þá
upp í skuld að taka,
yndislega augnagná,
æsta til skyndimaka.

Því segi ég ykkur að víst er von,
að viskan komist í lensku,
því ég gæti getið ykkur son,
góðan í hestamennsku.

Vafalaust allir vita um það,
með verkunum mér láti best tala.
Ég skrái þetta og skrifa á blað,
skál kæru vinir og rassgat í bala! ]



[ Flott er hún en ferðu eitthvað á bak,
fæ ég þarna undaneldishryssu?
Nú mættirðu fara að taka henni tak
og fá úr þessu skorið með vissu. ]



[ Sjónhverfingarmaður orðanna
Bjó til myndir úr orðunum
Fyrir fólkið til að finna.
Hann varpaði myndunum 
á veggi hugskotssjóna þess.

Þessi sjónhverfingamaður átti hníf 
og með honum risti hann svo,
sameiginlegan skilning fólksins og sín, 
í lífsins tré.

Og fólkið spurði sjónhverfingamanninn:

”Hver er galdurinn 
á bakvið fegurð skilningsins 
í þeim rúnum sem þú ristir
í lífsins tré?

Sjónhverfingamaðurinn brosti góðlátlega 
og svaraði með annarri spurningu:

”Komið þér ekki auga á kærleikann 
í okkar sameiginlega skilningi?

Svo laut hann höfði, 
dró andann djúpt 
og friður færðist yfir andlit hans.
Með lokuð augu 
og hlýju í röddinni, 
tók hann til aftur til orða:

”Kærleikurinn býr yfir töfrum 
sem draga fram fegurðina 
í öllu því 
sem við finnum saman 
með ást og skilningi.”

Fólkið laut höfði á meðan hann talaði.
Síðan lokaði það augunum 
og fann skilninginn færast til sín 
með ást.

Þannig fann hver og einn 
fegurðina innra með sér
og allir fundu hvern annan
fallega. ]



[ Bak við bæinn forðum brjóstin  fengu sól,
Hrafninn söng við bæjarlækinn hýreygður með ról.
Barmafull af  æsingi og í svörtum gúmmískóm,
keyrði hún áfram leikinn og skellti undir góm.

Dældist veslings grasið  rifið tæt  og sveit,
Fíflar og sóley étnar eins og ekki neitt
Mátti jarðargjafinn hafa sig allan við
En bak hita leiksins hann skynjaði alltaf klið.

Er æsast fóru leikar og lundin tók sinn sprett,
lendar tóku fjörkipp og ástin varð svo nett.
kastaði hún öðrum skónum í hrafninn fyrir raus,
hafði það slíkar afleiðingar að leikurinn hann fraus.

Sá svarti gerði sig lítið fyrir og skeyt í skóinn þann,
Og til að bæta gráu ofan á svart gerði gat á hann.
Brjóstin hurfu sólinni og  orð hennar urðu merk,
að hún kæmi bak við bæinn aftur að drýgja sitt verk ]



[ orðin stansa áður en ég get hleypt þeim út
þau stansa og skríða aftur upp í heila
þar sem þau hreiðra um sig
og endurtaka sig aftur og aftur

endurtekningin magnar upp hjartsláttinn
sem veit ekki hvernig hann á bregðast við
öðruvísi en að slá hraðar og hraðar

titringur streymir fram í fingurgómana
titringurinn sem nærir stressið
stressið sem nærir efann
efann sem nagar sig í gegnum hugsanirnar

andardrátturinn berst við að fara eins djúpt
og hann kemst
í gegnum allt þetta mótlæti
hann berst

og eftir langa hatramma baráttu

vinnur hann. ]



[ Það skiptir engu máli ,því það birtir ekki lengur,
fyrir brúnu augu barnanna sem höfðu sýnt sín ystu mörk..
Heimurinn bara ropar  og veit ekki hvað á  gengur,
þeim er fleygt í sorpið eins og hverjum öðrum börk.

Þið gleymduð að hlúa að grasinu, stilkana að styðja,
svo upp úr illri gresjunni  lifnaði afraksturinn frjór.
Sem flæddi um ykkar hurðir án þess að biðja
og óþægilegt  hljóðið var orðið  ískur en ekki klór.

Það stoppar ekki hljóðið ,þótt hurðir séu ræstar,
Því lífið neitar hungri og leitar að græni jörð. 
Það var hægt að opna ,en þið höfðuð þær alltaf læstar,
vissu ekki um lykilinn eða hans réttu skörð.
 
Maðurinn lærir aldrei,og er alltaf að finna hjólið,
arfurinn hans verður lítill fram yfir ystu rök.
Heyrðu sökkvast guð minn, gætum við fengið hólið,
því heimskan hún var okkar og áttum því enga sök. ]



[ Inn um glufur lósið lætur sverfa,
Í lágu byrgi læðist vera klökk.
Óskin einn er í náttúru að kverfa,
Fara innar, neðar, vera dökk.

Í höndum hrjúfum andlit hefur falið,
Við hvert andvarp,hreyfing er í leit.
En ekkert tár,því tárið hefur kalið,
Þar engin von,í von um nýjan reit.

Þá lítið ljósrof  í sprungu leikur helli,
og slær á veggi  annarlegum ljóma,
draumar vakna um fagur græna velli,
 í frelsi lifna bak við lukta dóma.

Út hún braust og hljóp á lágu landi,
elt þar uppi fram um tímans okið.
Það lifa margir sem eru í þessu standi
og geta aldrei um frjálst hárið strokið. ]



[ Enginn er eins
og þó
eru allir eins
og
þeir sjálfir. ]



[ Hleyptu  mér inn
þú  skalt fá að sjá
þó aðeins um sinn
alla mína þrá

Færð  mín að njóta
alla vega um sinn
ég mun aldrei brjóta
múrinn þinn

Hættu að berjast
vertu minn 
við munum gleðjast 
ástvinur  minn

Ekki óttast mig 
bið bara um þessa nótt
leyf mér að elska þig
lífið líður svo fljótt ]



[ My love is fading, decaying
My tears are streaming, falling
My head is battling, confusing
My heart is racing, breaking
My lips are shaking, quivering
My soul is crying, dying
My life is ending, flatlining ]



[ One look in your eyes says it all
You’ve been hurting for so long,
You’ve been betrayed
Your hearts been broken
And your love is all gone 

I can relate
I share your pain 
I understand your sorrow
I’ve been through the same 
I lost it all 

I think if you’d give me a chance 
I could mend your scars
Make you whole again 
I understand if you’re not ready
But when you are you know where I am 

When you’re hurting
And feeling alone
Don’t be afraid to talk to me
You can tell me everything
I won’t turn my back on you 

Your beauty is divine 
And your touch is sweet 
I wish it was mine 
But the choice is yours
I just hope you realize
What I could give to you
Who I could be

I could end up being your savior ]



[ Þar sem mætast, mar og jörð
mun ég ávallt standa vörð.
Langan veg um loftið vært
ljós mitt blikar ofurskært.
Hættum við skal vara þá
sem vaskir sigla hjá.

Vörð ég stend um ár og öld
einn, um niðdimm vetrarkvöld.
Bjartan dag sem dimma nátt
dvel ég hér í lífsins sátt
og samlyndi við sjávarnið,
minn sálar innri frið.

Þótt stormsamt sé og stinningskalt,
þótt stálgrá þokan hylji allt,
þótt löng sé nóttin, líflaus, svört
eru ljós mín allar tíðir björt.
Æ mun veginn vísa þeim
sem vilja rata heim. ]



[ Ég stend ein míns liðs andspænis þér
minn engill, mín ást, minn djöfull, minn hatur
hvernig á ég að horfa á þig?
Sem manneskjuna sem ég elskaði heitt, 
eða manneskjuna sem sveik hjarta mitt?

Ég kemst ekki hjá því að kenna til, 
því ásjóna þín rífur upp aldargömul sár
og mér til hryllings geri ég mér grein fyrir því að mér þykir enn vænt um þig
mitt líf, mitt ljós, minn dauði, mitt myrkur
hvernig á ég að hugsa um þig?
Sem manneskjuna sem skildi mitt mál,
eða manneskjuna sem brást þegar ég þurfti á að halda?

Það er ekki satt sem þeir segja,
tíminn læknar ekki öll sár
nema þú sért gæddur þeim hæfileikum að brjóta sársaukaþröskuld hjarta míns til frambúðar. 
Þú varst minn engill, mín ást, mitt líf og mitt ljós
en nú ertu breyttur,
og þegar skuggar fortíðarinnar sækja á mig
og þú ert ekki til staðar þá ertu 
minn djöfull, minn hatur, minn dauði og mitt myrkur
en ég elska þig enn
þrátt fyrir að þú hafir sært mig
þrátt fyrir að hugur minn öskri nei
þrátt fyrir að þú hafir yfirgefið mig
þrátt fyrir að þú sért með henni
þrátt fyrir að ég fái þig aldrei aftur
þrátt fyrir að þú látir eins og ég sé ekki til
og ég mun ávalt gera það ]



[ Best er að hafa handtök snör,
hamra skjótt og tegla.
Þótt naglar sæki í fyrri för,
að flýta sér það er regla. ]



[ Dagurinn sem degi líður
Sagan sem sögu sýður
Bólgan á ný börur landi ríður
Gráti nær, grýtur stjórn glæður ]



[ Að ljóð mín falli ekki ljúft í geð,
læðist að saga ekki ný.
Af manni, þó að vart verði séð,
að vit hafi mikið á því. ]



[ Maðurinn sem hafði ekkert að segja
var sagt að þegja
þegar hann fékk málið
og vildi burt álið. ]



[ Heyri Paul lalla
í útvarpinu
La-la-la-lalala-la – hey djúd.

Heðher
(Lúsí in ðe skæ viðh dæmonds)
veltir sér í millunum 
einmana í villunum 
Jú kant bæ mí lov.

Help!
Einlitt regnbogaloforð óskast
efnist í grænum lit.

La-la-la-lalala-la – hey djúd.
Úr varpinu
lallar Paul út. ]



[ Með vambfylli af útrunnum dögum er ráfað um eyðisanda á leið til hins hinsta svefns
einhversstaðar á leiðinni verður hrasað um löngu gleymdar minningar
sem eru þó ferskar og falleg bros setjast á skóna
tónlist liðins tíma lifnar við eitt andartak
og gamall söknuður rífur í hjartarætur
hvernig gat þetta ekki gerst?
af hverju er heilt úthaf á milli þess sem ekki var og ekki verður?
síðan verður haldið áfram röltinu til hins hinsta dags
með saltbragð á sprungnum vörum. ]



[ pakkaðu borðstofuborðinu vel inn
í þykkan umbúðapappír

bittu snæri utanum

þú sendir mér það yfir hafið
frá Köben

ég hringi svo á mánudaginn ]



[ Lögurinn er breiður sem lýsandi haf,
með lága bakka og hús ekki fjærri.
En flóðin koma og færa þetta í kaf,
fífl hvert ætti að geta því nærri. ]



[ Ég er
bandingi
og bundin í
báða skó
með
handaböndum
úr sléttuböndum
og
venslaböndum
úr fléttuböndum.

með
bundnum
fastmælum
tryggðaböndum
flæktist ég
einnig í festarband
er fangaðir
þú mig
í hjónaband

Ég vildi að
það héldu mér
engin bönd.

Svo færðu mér strax!
Aðra betri skó. ]



[ Hátt á kletti
þú stendur ein
há eru
þín sorgar hvein
óma þau nú 
um allan heim.

Komdu niður 
því ekki ertu ein
engin fær 
gera þér mein
græða skal
ég þín brotnu bein.

Sitjum við hljóð
hvor öðru góð
í augum okkar 
ástar glóð. ]



[ Heyri ég hljóðin dofna ...
ég vil bara vaka ... 
ég vil ekki sofna ...

Heyri ég hrotur byrja ...
framúr ég fer ...
uppúr svefni þau kyrja ...

Heyrist mér allt vera hljótt ...
ég finn fyrir þreytu ...
já góða nótt ... ]



[ Þar sem steinarnir synda og svölurnar fljúga

þar sem stjörnurnar endurkasta einstaka fræum

frá blindri von

og hinn eineygði risi fellur að fótum fram

þar er vor tíð

því ekkert verður og ekkert var

steinarnir synda og svölurnar fljúga

og seint verður grasið grænt

enn er ég hinumegin. ]



[ Hvað mig langar að leysa minn hnút
Geta litið úr svartri þoku, koma brosandi út
Myndi fórna mínu lífi fyrir að byrja á ný
Hvar mun þetta enda.. þetta sárkvalda ský. ]



[ Ég er konunglegur kapistalisti
kominn í Paradís.
En ekki krati eða kommonisti,
ég krem þá eins og mýs.
Í fyrirtækjum á sjóði svera
og svo á málin lít,
að almenniungur eigi að vera
ofan í djúpum skít. ]



[ framaná púðanum er
útsaumuð mynd af
manni á hesti
með byssu og hundi
og önd sem er dauð
að því er virðist

úti á engi ]



[ málverk á vegg
ilmur í lofti
axminsterteppið?

Nei.

lágvær smellur
hratt fótatak
morgunblaðið?

Já.

sötrað úr bolla
glott við tönn
kaktustíð?

Já og Nei ]



[ Það birtist mér í blöðum trjánna
að boðberi vorsins er seint á ferð.
Ég sé það líka  við grjótagjánna
að grámosinn býr að fyrstu gerð.

Stofn sem líka var af Guði gefinn
og glóir við engi sem sáð er í.
Lifir þar sem veðra kreppti hnefinn
er kaldari en móður höndin hlý.

Hann vex upp við akrana alla
er enda þar sem land hans grær. 
En brum hans í baráttu falla
ef birtan ekki til hans  nær. ]



[ Hún Magga mín varð Master í dag,
meistara kennari með glæsibrag.

Veisluna hennar vinir vildu kanna
og veðrið var gott til smávikanna.

Við þökkum öll sem þáðum þennan beina!
Þú ert kæra Margrét Þóra perlan mín eina!

Knús, pabbi ]



[ góðan daginn
í gegnum blaðalúgu morgundagsins
augu bánkastjórans
auga lögfræðíngsins
augu saksóknarans ]



[ Eigðu þig andskotans djöfulsins drasl!
Þú dugir til einskis nema að búa til basl.
Vesen þú skapar og vanlíðan að mætti
og veldur því að ekkert virkar sem ætti.
Ég í borðið þitt ber
og brjálaður sver:
Bráðum á haugana hendi ég þér! ]



[ Hingað til hef ég lifað í þeirri trú. 
Að aldrei ég finni aftur sanna ást, og ástæðan er sú.
Ég hef hitt marga menn sem snertu mig á sinn hátt.
En enginn þeirra gat hjartað mitt átt.

Óttalaus um lífið og dauðann ég var, meðan ég  átti ekki neitt. 
Nú hef ég allt , hræðslan eykst, því fær enginn breytt.
Að elska er að gera sáttmála við sársaukann, og allt sem er þér kært.
Að óttast ástina er eins og óttast lífið,  en ástfangið hjarta er auðsært.

Særð hef ég verið, og sært hef ég aðra. 
En það er minn stíll að flörta og daðra.
Ég gerði margt sem mátti ekki sjást,
enda að fela mig fyrir svokallaðri ást.

Ekki misskilja mig, 
Ég hef kannzki ekki haft það verra en aðrir
Því ég veit að betra er að hafa elskað og misst,
en að hafa lifað og engan kysst.

En hjarta sem hefur of mörgum glatað,
getur ekki rétta veginn ratað.
Allavega tregara við að finna,
einhvern sem særir það minna.

Ég var kannzki ekki ein, en þó einmana.
Hjartamein varð mér næstum að bana.
Ég gat ei meir, vildi ekki meira
af ljúfsárum amorsorðum í mitt eyra.

Grunlaus um að fá slíkt svar þér frá, 
Að þú vildir mig og enga aðra sjá.
Hleypti birtu í sál mína og hjarta,
Gæti verið að ég eigi framtíð bjarta?

Ég græt af ást,
ég græt af gleði.
Ég græt af því að ég á lífið,
sem í hjarta mínu trúði að ætti ég skilið.

Ég vitna í þig þegar ég segi,
Þú hefur fangað líkama minn og hug, hjarta og sál,
Og ég held að það sé bara hið besta mál! ]



[ Ég vildi að ég gæti gleymt.

Gleyma því sem ekki má,
í samfélagi nútímans.

Ég hef verið staðin að verki, 
sem þjófur ástarinnar.

Ég vildi að ég gæti gleymt.

Öllu því sem ég man.

Ég vildi að ég væri hestur,
þeir gleyma. ]



[ Þótt bíllinn ekki fari frá
svo frammúr aka megi,
láttu sem ekkert liggi á,
ljúfurinn minn ég segi. ]



[ Hann Nonni Megas nýtur er þegn,
sem nostrar við hesta og temur.
Á böllum tekur svo bófana í gegn,
en blíðast við konurnar semur.

Eitt sinn var hann inn´á bar,
æstur af slagsmálafólum.
Ljósat fór af honum ljúfmennskan þar,
hann lamdi þá með borðum og stólum.

Á hestunum þeysir oft farna slóð,
svo allur í loftköstunum snarast.
Eins hefur leikið með fögur fljóð,
sem fengu hans töfra ekki varast. ]



[ í lok dags
í öðru landi
græturðu yfir því 
að hafa gleymt deginum

hrópar upp yfir þig að þú hafir ekki gert neitt þjóðlegt í dag

það er aldrei um seinan
segi ég
fæ mér kók og klóra mér í rassinum ]



[ Ef einhver af eftirfarandi hausum passar:hausinn \"Subject\" inniheldur \"sexually\", hausinn \"To\" / \"Cc\"  inniheldur \"sexually\", hausinn \"Precedence\" inniheldur \"sexually\", þá á að henda því.	

Breyta Afrita Eyða Færa Niður Move to Bottom
2		Ef einhver af eftirfarandi hausum passar:hausinn \"Subject\" inniheldur \"New message\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"exxplicit\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"eexplicit\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"expplicit\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"expllicit\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"expliccit\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"expliciit\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"explicitt\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"seex\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"sexx\", þá á að henda því.	

Breyta Afrita Eyða Færa Upp Færa Niður Move to Bottom
3		Ef einhver af eftirfarandi hausum passar:hausinn \"Subject\" inniheldur \"porn\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"pporn\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"poorn\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"porrn\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"pornn\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"bitch\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"moviees\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"mmovies\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"moovies\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"movvies\", þá á að henda því.	

Breyta Afrita Eyða Move to Top Færa Upp Færa Niður Move to Bottom
4		Ef einhver af eftirfarandi hausum passar:hausinn \"Subject\" inniheldur \"death\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"biitch\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"bittch\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"abuse\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"abused\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"tits\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"fuck\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"fucks\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"fucking\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"f*ck\", þá á að henda því.	

Breyta Afrita Eyða Move to Top Færa Upp Færa Niður Move to Bottom
5		Ef einhver af eftirfarandi hausum passar:hausinn \"Subject\" inniheldur \"bitch\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"sex\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"sexy\", þá á að henda því.	

Breyta Afrita Eyða Move to Top Færa Upp Færa Niður Move to Bottom
6		Ef einhver af eftirfarandi hausum passar:hausinn \"Subject\" inniheldur \"pornstar\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"poornstar\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"ppornstar\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"porrnstar\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"pornnstar\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"pornsstar\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"pornsttar\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"pornstaar\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"pornstarr\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"girlfriend\", þá á að henda því.	

Breyta Afrita Eyða Move to Top Færa Upp Færa Niður Move to Bottom
7		Ef einhver af eftirfarandi hausum passar:hausinn \"Subject\" inniheldur \"pussy\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"penis\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"vagina\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"pussies\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"whore\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"whores\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"puussy\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"pusssy\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"f*cking\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"f*ck\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"adult\", þá á að henda því.	

Breyta Afrita Eyða Move to Top Færa Upp Færa Niður Move to Bottom
8		Ef einhver af eftirfarandi hausum passar:hausinn \"Subject\" inniheldur \"cumalot\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"cuumlot\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"ccumalot\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"sexyy\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"aadult\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"addult\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"aduult\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"adullt\", þá á að henda því.	

Breyta Afrita Eyða Move to Top Færa Upp Færa Niður Move to Bottom
9		Ef einhver af eftirfarandi hausum passar:hausinn \"Subject\" inniheldur \"dvd\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"movies\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"sucking\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"dick\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"twat\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"panties\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"teen\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"teens\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"rape\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"raped\", þá á að henda því.	

Breyta Afrita Eyða Move to Top Færa Upp Færa Niður Move to Bottom
10		Ef einhver af eftirfarandi hausum passar:hausinn \"Subject\" inniheldur \"slut\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"sluts\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"sluuts\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"slluts\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"slutts\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"slutss\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"naked\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"nakde\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"nkaed\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"seeex\", þá á að henda því.	

Breyta Afrita Eyða Move to Top Færa Upp Færa Niður Move to Bottom
11		Ef einhver af eftirfarandi hausum passar:hausinn \"Subject\" inniheldur \"teeen\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"teen\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"tteen\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"teenn\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"addult\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"aduult\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"adullt\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"aadult\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"adult\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"pornographic\", þá á að henda því.	

Breyta Afrita Eyða Move to Top Færa Upp Færa Niður Move to Bottom
12		Ef einhver af eftirfarandi hausum passar:hausinn \"Subject\" inniheldur \"gay\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"gays\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"interracial\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"gaay\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"ggay\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"3some\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"gayy\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"sucking\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"cock\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"cocksucking\", þá á að henda því.	

Breyta Afrita Eyða Move to Top Færa Upp Færa Niður Move to Bottom
13		Ef einhver af eftirfarandi hausum passar:hausinn \"Subject\" inniheldur \"pretty\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"teens\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"teen\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"innocent\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"fucking\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"blowjob\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"milfs\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"milf\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"oldies\", þá á að henda því.	

Breyta Afrita Eyða Move to Top Færa Upp Færa Niður Move to Bottom
14		Ef einhver af eftirfarandi hausum passar:hausinn \"Subject\" inniheldur \"aass\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"erotic\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"teen\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"tteen\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"eerotic\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"tight\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"exposed\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"sucking\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"milf\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"errotic\", þá á að henda því.	

Breyta Afrita Eyða Move to Top Færa Upp Færa Niður Move to Bottom
15		Ef einhver af eftirfarandi hausum passar:hausinn \"Subject\" inniheldur \"lovely\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"asian\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"girl\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"female\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"females\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"girls\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"secretary\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"cody\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"masturbating\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"maasturbating\", þá á að henda því.	

Breyta Afrita Eyða Move to Top Færa Upp Færa Niður
16		Ef allir eftirfarandi hausa passa:hausinn \"Subject\" inniheldur \"anal\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"aanal\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"slut\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"sluts\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"fucked\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"masturbating\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"whore\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"whores\", hausinn \"Subject\" inniheldur \"nude\", þá á að henda því. ]



[ Dekkri en skuggadansar
sem birtast
björtum tíðum,
sporna gegn hvíld,
aðal áhanganda;
við hlið ríkjandi gálga;
Bónarmanni þínum.

Svefn er til
og striði gefinn.
Hvert náttferli;
helför ljómandi,
blóðrauð himna
glóir öskrandi
á tinnusteina sína.

Herra trúmaður!
Á dökkum bjarma!
Liggjandi fölur her
að engu verður
nema að eilífu,
gerður að
krossfestum sjarma. ]



[ Hvíslaðu að mér hvað
þú heyrir og ég
skal segja þér hvað
þú segir.
Hvíslaðu að mér hvað
þú heyrir og ég
skal segja þér hvað
þú segir.
Hvíslaðu að mér hvað
þú heyrir og ég
skal segja þér hvað
þú segir.

Andskotinn þátíðin.
Andskotinn þátíðin.
Andskotinn þátíðin.
Andskotinn þátíðin.
Andskotinn þátíðin.
Andskotinn þátíðin.
Andskotinn þátíðin.
Andskotinn þátíðin.

Andskotinn þátíðin... ]



[ Maðurinn smali,
rauðloðinn og spikvaxinn.
Gekk um bæinn með ágætis vin.

Maðurinn smali,
aldrei nógu svangur til að borða ekki
aldrei nógu saddur til að stunda át.

Maðurinn smali,
Maðurinn smali.

Maðurinn smali,
flottari titill en nokkurn tímann
ljóð. ]



[ Útilíf, útilíf.
20% afsláttur á útifatnaði og skíðaskóm.

Glæsibær. ]



[ Þann tíma,
ég eyddi 
að litlu það leiddi,
ég fann þig samt 
um skeið

Sú glíma 
að kveðja
ég myndi ennþá veðja
þú fannst þinn frið
um leið ]



[ Einsog um haustið þegar ég varð sautján
og himininn var í seilingarfjarlægð og gatan virtist endalaus
myrkur og ljós voru ekki andstæður
frekar en byrjun og endir
þannig er nú hádagur um miðja nótt
og draumar koma án fyrirvara
lífið er ekki í neinum tengslum við dauða
því framundan er ljós og myrkur
andlitin eru ekki lengur sviplaus og konan með klettabeltið
er orðin að stúlku á ný
barinn hefur opnað aftur og þangað inn fá aðeins
meðlimir að koma
vertu mér svo samferða
til heimalandsins á ný þú sem varst og verður til 
og ekki til
síðan vöknum við
af svefnlausum nóttum ]



[ Tárin renna.
Hann er farinn.
Augun vot. 
Gráturinn bregst.
Hvað á að gera..
Það veit engin.
Faðmlag er vinsælt
Það er rétt.
Tárin streyma
Niður um vanga.
Djúpur faðmur
Umhyggjan eykst.
Daginn eftir 
Hún er farin
Engin veit
Hvar hún er
Engin nema 
Hún... ]



[ Sem lífsins versta hatur
og heimsins versta stríð,
svo ljúft og yndisfagurt,
svo friðsælt alla tíð,
sem næturmyrkrið svartast
og svarin vetrarhríð,
sem guðdómlegur söngur
og sumarnóttin blíð

það unir sér við vatnið
svo undurkyrrt og tært
í lífsins dimmu veröld
ljós þess blikar skært.
Aðgát skaltu hafa
um allt sem því er kært
því ástfangið hjarta
verður auðveldlega sært. ]



[ Viskubrunnur í tómri tunnu?
ég tæpast uni þeirri trú.
Viti munnur mælir grunnu,
þitt morkna, þunna heilabú. ]



[ Gægast myndi gjarnan vilja
og gluggast um í huga þér.
Minnið rekja og þanka þylja.
Ég þyrði ef enginn vissi af mér. ]



[ Bráðum kemur sumarblóð í æðar mínar.

það mun leika sér í fingrum mínum
það mun leika sér í augum mínum
það mun leika sér, það mun leika sér

o hó

það mýkir vefi
það herðir vefi (úps)
og þenur taugar

Allt um vefur sumarblóðið.

upp vaxa hugarmyndir og blómstra
upp spretta gleðimyndir í hugskoti
upp fer sálin á ferð og flug
með ólgandi kroppnum

Bara í sumar, bara í sumar
svo kemur vetrarblóðið
það er öðruvísi



Ásgeir Beinteinsson
19. júní 2008 ]



[ Týndur, lítill, tættur, ungur drengur,
tárin renna niður vanga hans.
Lífið virðist litlu skipta lengur,
hann leiður er að stíga þennan dans.

Hann þraukað hefur gegnum þrautaraðir,
og þorir hvorki að líta fram né aftur.
Hann\'sér ei að hjá honum stendur Lífsins Faðir,
og á þrotum er hans lífs og sálar kraftur.

En hvenær mun hann líta upp og skilja,
að hjálpina hann þarf bara að þiggja.
Þá Guð mun harða fortíð hans hylja,
og honum bjarta framtíð með sér byggja. ]



[ Sú sem alltaf vill hjálpa
og alltaf vill gefa.
Hún alltaf segir já
án nokkurs efa.

Sú sem alltaf er jákvæð
þótt vandi að steðji.
Hún alltaf er sterk
þótt vinur kveðji.

Sú sem alltaf getur brosað
þegar allt virðist svart.
Já þessi unga stúlka
hefur upplifað margt.

Sú sem alltaf er til staðar
þegar eitthvað á dynur.
 Hún Sjöfn mín er
alveg einstakur vinur.

Tinna Björk Kristinsdóttir ]



[ Bíð og sjá hvað koma skal,
þú blessum mikla hlýtur. 
Svo þrauka gegnum dimman dal,
Því náðar Guðs þú nýtur.

Og ætíð er þú fellir tár,
þá til Hans skaltu leita.
Því Hann mun græða öll þín sár,
og hamingju þér veita.

En kæri vinur gættu þín,
því margt oft mun þín freista.
En Guð stendur við orðin sín,
svo honum skaltu treysta.

Tinna Björk Kristinsdóttir ágúst\'07 ]



[ Minn Lausnari ég lofa þig,
og ljós mig færist yfir.
Í örmum Þínum berð þú mig,
Jesús minn þú lifir.

Ég fyllist gleði, fyllist von,
því lifa fæ ég lengi.
Faðir vor hann gaf sinn son,
svo eilíft líf ég fengi.

Þú bjarta framtíð færir mér,
og bros á hverjum degi.
Tilgang minn hef fundið hér, 
mig undir Þig ég beygi.

Tinna Björk Kristinsdóttir apríl\'07 ]



[ stendur við búðarborðið
lítil og ljóshærð
með eitt tígó og biður um sígó

afgreiðsludaman hlær og sýgur upp í nefið
spyr hversu gömul hún sé

fjögurra ára svarar sú stutta
eftir dálitla þögn

afgreiðsludaman ræskir sig
hún er kvefuð
neitar henni um sígó og segir bless

ég er gömul sál
gólar sú stutta
afgreiðsludaman snýst á hæli

fjögurra ára 
stendur við vegg
lítil og ljóshærð
með eitt tígó og sígó ]



[ Ég elska þig Kata!
mig langar bara ekki að taka
á móti litla barninu
sem fæðist í vor

Þetta sagði pabbi
hann var víst algjör kúkalabbi
gekk út um dyrnar
og aldrei inn aftur

Ég heiti Arnar
og fæddist þegar allar konurnar voru farnar
af deildinni
og mamma 
sat ein eftir ]



[ það var einu sinni maður
mjög merkilegur maður
hann átti flugvél
og bát og bíl
sem hann notaði til að ferðast á milli húsanna sinna

hann átti sjö konur
og áttatíu börn

þessi maður var mjög góður
gróðursetti tíu tré
og ættleiddi sextíu börn

svo mætti hann
á fjórar góðgerðarsamkomur
sama dag og hann dó ]



[ ég elska þig
sagðir þú
ég elska þig
sagði ég

svo fórstu úr sokkunum og þá var allt ónýtt

ellefu skítugar tær
... ]



[ ég er svona eins og gler
þunn og gegnsæ
eða gagnsæ
skiptir ekki máli ]



[ pínulítil kúrir hún í lófanum,
grunlaus um hvað bíður hennar

eigandinn er þriggja ára ljóshærð telpa
innskeif og með hor
plastfata í hægri hendi

strýkur henni um bakið,
lirfan hlykkjast um lófann

kyssir hana og lyftir henni upp að sólinni
tekur um mittið og hristir hana aðeins til

lætur hana falla á gangstéttina
það heyrist ofurlítið skvamp

bleikur gúmmískór markar endalok lirfunnar
telpan kremur hana miskunnarlaust með fætinum
úr verður græn klessa

hundrað lirfur í plastfötu
grunlausar um hvað bíður þeirra ]



[ Come here my love.
 See me.
 Here I am. 
 Because of you I am restless and
 nervous. 
 And all the heartbeat inside me, 
 drives me to be shy and strange
 around you.
 I can\'t look into your eyes.
 My eyes are radiant and glowing.
 Your smile melts my heart. ]



[ Ég man þann dag sem drottinn gaf mér dreng,
dýrðlegan hrærði í brjósti mínu streng,
en örstutt reyndist unaðsstundin sú
er áttum saman barn mitt ég og þú.

Þú hefur kvatt mig kæra barnið mitt,
ég krýp í hinsta sinn við rúmið þitt
og bið að guð þig geymi enn um sinn
uns get ég aftur faðmað drenginn minn.

Þá verður dýrðleg stund í drottins höll,
þann dag sem að við hittumst aftur öll
og ekkert skilur okkur framar að,
það er svo gott að hugga sig við það.


1979
© allur réttur áskilinn höfundi ]



[ These
soft handed 
days 
have tenderly
touched 
the flowers
and from their 
winter sleep
the fair 
lilies woken. ]



[ síminn hringir
og ég svara

þú spyrð um Anítu
Anítu?
segi ég

vinkona mín
segir þú
ég er ekki vinkona þín
segi ég

ég er úti á sjó
segir þú
sjó?
segi ég

á árabát
segir þú
árabát?
segi ég

ég er týndur
segir þú
týndur?
segi ég

vitlaust númer
segir þú
þarftu hjálp?
segi ég

nei
segir þú
ókei
segi ég

bless
segir þú
bless
segi ég ]



[ ég er með bólu
hún heitir Katrín
lítil og mjúk
ljóshærð 
með eitt hvítt brjóst

ég kalla hana Kötu ]



[ Hvað hef ég gert
Tárin renna
fiðringur í maga
samviskubit
Hvað er að mér
Afhverju gerði ég þetta
Þú svarar ekki
Mér líður illa
Meir en illa
Hvað get ég gert 
Til þess að spóla til baka
Hvað get ég gert til þess að
Gera eitthvað betra úr þessu
Hvað get ég gert til þess að bæta þér þetta
Hvað get ég gert án þín..
Plís svaraðu mér!
Án þín!
Er ég ekkert.. ]



[ Ég horfði á tárin renna
Og auga sakleysin starði á mig
Án þín er ég ekkert 
En með þér er ég allt

Sem Ástfangin fiðrildi við flugum
Út um heim og geim
Alltaf var sól með þér
og aldrei rigning ]



[ Ég er hræddur
hræddur um líf án þín
Hræddur um líf með þér

En hvernig sem fer
var nóttin góð
frábær
Fullkomin ]



[ Þegar sólin hverfur
Og skuggar taka völd
Þegar ástin hverfur
Og sorgin tekur völd

Vill ég halda í þig

Án vafa og efa
ertu ástin mín

Aldrei þetta líf ég kaus
Aldrei þessa þjáningu ég kaus
En með þér
lifi ég

Hvað sem gerist
Hvert sem ég fer
Mun ég elska bara þig ]



[ Logaði blóð,
lifnaði móð,
leiftraði sjóðandi hatursins glóð.

Eftir ógurleg hljóð,
á illskunnar slóð,
orti ég rjóður mitt andstyggðarljóð. ]



[ Hvaða máli það skiptir, ég það ekki skil.
Skoðanir brenglaðar mynda í höfðinu gil.
Hví er það svo sárt? Hví finn ég svo til?
Hvernig breyti ég þessu? Ég vita það vil!

Ég þykist nú vita hvað er um að vera
og veit að það er ekkert við því að gera
því þó að mig helst langi hjartað út skera,
upp höfðinu lyfti og hátt mun það bera! ]



[ Stundum er ég týndur
á milli ljóss og myrkurs
Mig langar að vakna 
En ég get það ekki

Alltaf þegar ég stend upp
kemur eitthvað uppá
og ég dett

Ef aðeins einu sinni
Ég gæti verið góður 
í skólanum
í vinnunni

Næði að sanna mig
Ekki fyrir öðrum
Heldur fyrir sjálfum mér ]



[ Kossinn kyssir
Bíða vanga

Þú varst mér allt
Fyrsta ástin mín

Í örmum þínum lá ég
Sál í herkví ástar

Fyrir þig ég lifði
og lifi enn
Þó stormar lífsins
herji á mér

Án þín var ég ekkert
Og með þér var ég allt ]



[ Aðeins með þér hef ég samvisku
Og finn hvað ég er mennskur
og alls ekki máttugur

Án þín er ég stakt sker
Í hafi ástar og haturs
Sorgar og gleði ]



[ Hvar er Víðistaðakirkja?

Í rauðum VolksWagen Polo
Sitjum við.
Hann með stýrið
og ég, með símaskrána á lærunum.

Hvar er Víðistaðakirkja?

Hann flettir upp á kortinu
við finnum það í sameiningu.
Síðan keyrir hann af stað.

Hvert á ég að fara næst?

Þegar ég hafði svarað
áttaði ég mig á því að ég var orðin
konan sem les á kortið. ]



[ Orðin sem flugu af bekknum
Tóku strax stefnu til þín
Þau flugu yfir götur
Þau flugu yfir gras
Þessi orð eru orðin mín

Orðin sem flugu af bekknum
Segja svo margt um mig
Þau móta líf mitt
Þau gera mig betri
Þessi orð eru: \"Ég elska þig\" ]



[ Nú skal koma lífinu í lag,
letin sækir mér að.
Það er speki dagsins í dag,
að djöfla sér í bað. ]



[ Afhverju geta ekki allir verið vinir?
Afhverju er stríð útí heimi?
Afhverju má fullorðnafólkið ráða öllu?
Afhverju,Afhverju,Afhverju.
Ég hef svo margar spurningar,
en Afhverju að spurja,
þegar að enginn nennir að svara? ]



[ Einu sinni var hvít lítil krít !
Nú er hún öll útí skít ! 
Nú er hún ekki lengur hvít !
Bara krít ! ]



[ Sama hvernig við deyjum 
í bílslysi,átröskun,sjálfsvígi,öldrun,reykingum 
eða einhverju öðru þá erum við öll jöfn fyrir dauðanum, því að dauðinn sér
engann mun !

Á meðan fátæk börn í afríku deyja úr hungri,
eru ameríkanar að deyja úr fitu 
finnst ykkur þetta réttlæti ?
Er ekkert réttlæti í þessum heimi?



\"ÞETTA ER EKKI RÉTTLÆTI !\" ]



[ Þegar ég leggst upp í rúm
Og lífið leikur við mig
Eitt andartak

Þá get ég ekki annað en hugsað
Hvað það væri gott að deila þessu lífi
Með einhverri sérstakri
Eins og þér

Ég vildi að við gætum gengið um
Og haldist í hendur
þar til að sólin sest

Sama hver þú ert
Ég skal elska þig svo mikið 
Að himnarnir gráta þegar ég 
hugsa um þig ]



[ Gegnið hef ég langan veg
hann var steinum lagður
og sársauka skreyttur

Til þín að gera það
sem mér langar
öllum langar

Að elska
Að vera elskaður

Nú þegar ég er kominn
Nú þegar ég er þinn 
Þá sé ég himnaríki í augum þínum

Þá fyrst koma tárin 
Fyrir allan sársaukan 
Fyrir allar lygarnar
Fyrir það að ég skuli enn elska þig ]



[ Fjörutíu og eins færð þú ljóð,
frá pabba sem skálar við loft
og vísan mín skal verða góð,
vandinn þó bregðist mér oft: 

Marta hefur mætust kvinna,
mikið til góðverka að leggja,
haft mörgum hefur að sinna,
til handanna vinnu tveggja,
nú æsist til Englandsferðar,
Afríku þótt vel um skeyti,
en vel þurfa að vera gerðar,
varnir fyrir Doktorsheiti.
Hún hefur í erminni ása,
sem oft hafa á borðið litið,
er aðrir býsnast og blása,
barasta notar hún vitið. ]



[ Fárast Jón með orðafrera,
finnst ég vera ofuræstur.
En ætli hann ætli sig sjálfan vera,
Íslands eini ofur-Kræstur? ]



[ Þú sast á bekk í bláum kjól
og bauðst mér góðan daginn.
Það var heitt og sunnan sól
og sumarið  komið í bæinn.

Nú liðin eru allmörg  ár
og enn er efst í minni.
Hið ljósa gullna hrokkna hár
þá  kvaddi  ég æsku kynni. ]



[ Fram hér reiðir Bidda bull,
blöskrar ei ljótan siðinn.
En hestur sem að hamrar lull,
hann er vart mikið riðinn. ]



[ Væna konu valdir þú,
Valur þessu sinni.
Hugulsöm þið byggið bú,
með bezt málin inni. ]



[ Hið góða vill oft gleymast skjótt
og gjafirnar sem á þér dynu.
Eitt vanhugsað tilvik í lífinu ljótt,
lætur þig gleyma öllu hinu. ]



[ Þú grætur þöglum tárum
ég heyri samt snöktið
spyr hvað sé að
þú þegir
þá slæ ég þig utanundir
athuga viðbrögðin

þú grætur þöglum tárum ]



[ Þau lágu á sumargrasinu,
sólin ekki langt frá.
Ingaló og Eysteinn,
mjög ástfangin þau sjá.

Struku og skoðuðu,
líkamana á.
Himnaríki á jörðu,
eilífðin já.

Tveimur manneskjum að einu,
fötum keisarans á.
Þegar augu þeirra mættust,
hún sagði þá.

-Koddu hingað durgurinn þinn og leyfðu mér að kjamsa á munnfésinu
á þér. ]



[ Og vindurinn dansar við þig. ]



[ Ný barnabók eftir Þórarin Eldjárn. ]



[ Ef veðuguðir gerast reiðir,
gá að þínum fótum.
Vítt um sviðið liggja leiðir,
ljóst á vegamótum. ]



[ Hún starði í spegilinn,
spurði myndina hvað hefði brugðist.
Meðan maskarinn rann niður kinnarnar,
meðtók hún svarið.

Sökin var hennar, ekki satt?
Hver hefur sitt eigið líf í höndum.
Að gefast upp henni hafði verið latt,
En núna hélt henni engum böndum.

En hennar var valið, hvað gjöra skal nú.
Viltu kannski gefast upp og deyja?

Mundu þó mótlætisvindar þér blási í fang, er út úr kú, 
að lífsins baráttu eigi að heygja. ]



[ Tilfinning ólýsanleg,
hríslast stjórnlaus um allt.
Eins og eldur á grasi
sem brennur allt sem fyrir verður.

Rauði liturinn þekur.

Tekur illgresið sem ég þráði svo að losna við,
en rífur um leið upp fallegu blómin, 
er ann ég svo heitt.

Enginn vill hafa illgresi í garðinum,
en það þarf að læra.
Að ávallt fara saman sorg og gleði,
láttu litríku blómin skína skærar.

Annars situr einungis eftir;
Dauð svört sinan ]



[ Að halda til við holdið bert,
heims er fegust saga
og það er ekki einskis vert,
þá eðlast barn í maga.

Bíða fantar busa með,
bruggaður leynifundur
og þeim verður glaðast geð,
geta þau brytjað sundur.

Halda sig gengna guði á vald
og gera allt til bóta,
en þurfa fyrir að greiða gjald,
að gista djöfli ljóta. ]



[ Ilmurinn af ástinni
lá í sumarnóttinni
er þú seildist eftir mér 
og við elskuðumst í svefnrofunum
á meðan húsið svaf.

Bara þú og ég. 

Hvísluðum ástarorð
innileg og sönn.

Við hlið okkar lá ungviðið og svaf vært.
Saklaus ávöxtur ástar okkar. ]



[ Trippi járnar þú bara á blöð,
best er neglt með fjórum.
Tálga ei hót og hantök snör,
en hamra þó eigi stórum.

Klapp má líka láta í té,
lætt upp í þau getur.
Ekkert vil ég mögl né mé,
á minnið þetta setur. ]



[ Ég sekk í dýpi augna þinna,
er tindra svo björt og fögur.
Þó viti ég að bak við leynist,
skemmdin og falsleikinn.

Hvernig get ég elskað þig? 
Þú notar mig eins og tusku.
Þér er alveg sama um mig.
Aðeins litli leikur þinn gildir.

Þótt þú brást mér,
þá titra ég enn er þú snertir mig,
og ég unni þér,
þó þú hafir eyðilagt mig.

Brotið mig og límt mig saman,
með stóru svörtu límbandi.
Glerbrotin voru enn til staðar.
Þegar þú braust mig aftur.

Ég horfi í augu þín,
vona að ég fái kjark.
Til að brjóta mig úr viðjum þessa leiks.
Þetta er bara skemmtun fyrir þér.

Slepptu mér, hleyptu mér lausri.
Varlega þó, ég er brothætt.
Límbandið dugar ekki að eilífu.
Slepptu mér, leyfðu mér að fara. ]



[ Líkar ei fjas og mikið mas,
met ei bras og klúður,
vinn í DAS og vil ei þras,
viltu í glas tussusnúður? ]



[ Storknaðar strýk ég úr augunum
stírurnar endilangt baugunum.
Hárið hrært og úfið,
hafði í koddann grúfið.
Helvíti tæpur á taugunum.

Liðamót lúin og brakandi.
Líkaminn vægast sagt slakandi.
Harður í hálsi rígur.
Höfuðið aftur sígur.
Helst ég því varla við vakandi.

Þróttlaus af þreytu er dofnaður.
Þegar er hugurinn klofnaður.
Leggjast ljúfur í bólið?
Lifna við, komast á rólið?
Ljóðið mitt sem og er sofnaður. ]



[ Ég nennekkjað sitja, ég nennekkjað liggja.
Ég nennekkjað lifna og fara á stjá.
Ég nennekkjað drekka, ég nennekkjað tyggja.
Ég nennekkjað anda að eða frá.

Ég nennekkjað sofa, ég nennekkjað vaka.
Ég nennekkjað virkja storknandi blóð.
Ég nennekkjað stífna, ég nennekkjað slaka.
Ég nennekkjað ykrjidda andskotans... ]



[ Afi, nú ertu dáinn og farinn til englanna.  
Og með þér fór tækifærið til þess að kynnast þér
Ég veit ekki hvernig mér á að líða, þetta er allt svo skrýtið.
Ég þekkti þig aldrei, en mig langaði alltaf til þess. 
Vissi bara ekki hvernig ég ætti að fara að því. 
Og nú ertu farinn.
Á ég að vera reið af því að ég þekkti þig ekki neitt?
Eða á ég ekki að finna fyrir neinu, 
af því að í rauninni er ekkert að breytast?
Nei, ég er sorgmædd, af því ég kynntist þér aldrei,
eins og mig langaði alltaf til. 


Afi, láttu þér líða vel hjá Guði, 
ég sé þig þegar ég kem til englanna, 
þá getum við kynnst. 


23. júní 2008 ]



[ Í nótt sem leið gleymdi sólin að setjast
í nótt sem leið þurfti ég ekki að hvílast
í nótt sem leið horfði ég á Guð í fyrsta sinn

ég sá hann í sólarlaginu, í fjallgarðinum
í marglitum himninum, í jöklinum
ég sá hann í hjartanu mínu

í nótt sem leið þurfti ég ekki að hvílast. ]



[ Vindurinn steig dans með trjánum
Er ég gekk inn í skóg brostinna vona
óuppfylltar óskir svifu um
í takt við þöglan söng skógarþrastar
sem villst hafði af leið. ]



[ Nú tengjast hlekkjum traustar ættarkeðjur.
Nú tendrast Jensen-ljósin hreinræktuð.
Ég sendi austur allra bestu kveðjur
og óska þess að þar sé hörkustuð.

Í kvöld mun glæðast fjör á Eskifirði
og fólk mun dansa og syngja um næturbil.
Því fjölskyldunni fátt er meira virði
en fjörðurinn sem hún sig rekur til.

Þarna eru Jónas lögga og Jórunn
og Jenni frændi, er stjórnar öllu hér.
og Kristinn Þór og Opa og amma Þórunn.
Allir munu saman skemmta sér.

Ég sérstaklega sendi kveðju mömmu
og syng til allra lífsins gleðilag.
Og hamingjunnar óskir sendi ömmu
því amma mín, hún fæddist þennan dag. ]



[ Í glasinu hafa verið drykkir,
bæði vondir og góðir.
Vondu drykkirnir setja mann í vímu 
sem verður svo að pínu.
Ef þú drykkir vondan drykk,
gætir þú misst öll tök
á hugsunum þínum og gerðum.
Og líka klósettferðum.
Vondur drykkur er ekkert endilega vondur á bragðið ,
en ef þú drekkur of mikið ertu í vondum málum. ]



[ koffortið kom fyrir
langa-langa-langalöngu

var á ferðalagi
og átti ekkert að stansa

en það er hérna enn ]



[ Í viti Magga vírus er,
um vanda lítið skeytir,
hörkukjaft á höfði ber,
hestar verða ei feitir.

Gjafir alltaf gefur þrjár,
glamuryrði ei sparar,
segir fullar hendur fjár,
ef fógeti hann varar. ]



[ Þar sem gjáin djúpa var
og hvítfyssandi sjórinn talaði tungum
var eitt sinn óbrúuð framtíð 

nú mörgum árum síðar
hjalar sjórinn við sjálfan sig
gjáin enn óbrúuð og framtíðin
brátt orðin gömul ]



[ Ég leita og leita án þess að finna,
Hvenær mun þessum sársauka linna?
Ég leita að deyfingu, leita að fyllingu,
en finn mig fasta í rugli og spillingu.

Ef ekkert fyllir þessa hjartans þrá,
hvers vegna heldur það áfram að slá?
Ég spyr og spyr og leita svara,
mun einhver koma án þess að fara?

Mun einhver elska án þess að særa? 
Eða ætti ég kannski af reynslunn\'að læra?
Að heimurinn er harður og fólkið er kalt,
Nú á botninum er, búin að reyna allt. 

En þá kemur Hann Konungur og á mig lítur,
miskunn augna Hans hjarta mitt brýtur.
Hann reisir mig upp og þerrar tárin,
týnir upp brotin og læknar sárin.

Hann fyrirgaf mér og gaf mér nýtt líf, 
og í stað þess að stoppa nú fjöllin ég klíf.
Hann gefur mér gleði Hann gefur mér frið, 
og nú stefni ég\'á ný og betri mið.

Ég leitaði og leitaði og fann ekki neitt,
Hann fann mig og nú líf mitt er breytt. 

Tinna Björk Kristinsdóttir júní \'08 ]



[ Ég skarta fjöðrum fögrum
Fyrir aftan mig
Fleiri en mig grunar 
af hef slitið fyrir þig

þó þær virðist horfnar nú
þá í sporum liggja enn
spor sem falin eru öll 
fyrir aftan aðra menn

nú er stélið orðið rýrt
fáir litir eftir hér
von sem bærist brjósti í 
segir; þær vaxa aftur, trúðu mér

sólin sest við hafsins rönd
og í vindi blaktir strá
stend við fjöruborðið einn
hugsa´að veröldin sé grá.

Svartar sólir, blóðrauð ský
Mála myndir huga í 
máðar línur, eitrað blý
Fangar hjarta mitt á ný

Að eiga skilið svarta sál
Trúi ég að sé ei satt
Engin skilið eitthvað á
Við lifum öll jafn hratt

Hver er guð og hver er ég
Hver og hvað er falleg sál
Hvað er svart og hvað er hvítt
Hvar og hvernig logar bál

Skynja veröldina valta
Vegur og dregur menn
Fyrir dóm. við dæmum aðra
og okkur sjálf í senn

Stíg út úr sjálfum mér
Aldrei óttast meir
Sver að lífið skal hér með
Vera við, ekki ég og þeir

Lína dreginn, liggur við
Ystu sjónarrönd
horfi ekki lengur þangað
heldur lengra, á önnur lönd

svíf sem fuglinn frjáls
og stélið glóir sólinni´í
ég er jafningi við aðra menn
ég er maður, frjáls á ný ]



[ Someday when I wake up
I\'m going to feel you next to me
you\'re going to wrap your arms around me 
and tell me you love me
I\'m going to feel safe and wanted

Someday I\'m going to have a family
and a big house
It\'s going to be filled with love and laughter
and lots of pictures of us and our friends
fooling around and having fun

Someday,
I\'m going to be that happy

 

Rannveig Iðunn
4. maí 2008 ]



[ I’m not gonna shed my tears for you
It’s a waste of time
I had to take my heart and paint it red again
You turned it black and made it small
It’s getting bigger now, 
but sometimes you get the upper hand 
and my heart shrinks again and I get afraid
I have to fight you off,
And I almost always win
But it takes a lot of strength 
And I get so tired after a while 
That’s when I just want to fall asleep
And sleep for a long time
Somehow, that never happens
I guess I’m strong enough
That’s good, right?
I guess so
I won’t let you win!

Rannveig Iðunn 
11. mars 2008 ]



[ I wish I could let more people get to know the real me
I wish I was brave enough to do all these things that I want to do
I wish I could tell people how I feel and what they mean to me
I wish I knew exactly what I want to do
I wish, I wish, I wish

How about stop wishing and start to do something?

Rannveig Iðunn
11. mars 2008 ]



[ Steinar stignir áður,
sumir valtir, aðrir grafnir.
Svikull grunur  læðist,
að náttúrunni hæðist.

Sinn er gæfusmiður.
Skepnan fælist  annað sælist.
Skapari  vor góður,
því er ekki þar gróður?

Sjálfur fjarskinn leiðir.
Syngja lækir gleiðir.
Víður hugur tengist,
við skapara lengist. ]



[ klikk

þó heyrist ekkert klikk
nútímagæði
þú skilur

ljósmynd

eða meira svona
mynd
á tölvu

af mér og þér og öllum hinum 
að sigra heiminn ]



[ Það voru eitt sinn hjón
þau hétu Gréta og Jón 
og þau bjuggu á Fjón
það þótti þeim gaman

Þau voru mjög kát
er þau eignuðust bát
og barn með grát
sem þau útbjuggu saman

Barnið það vex
ef það borðar mikið kex
við skírum það Rex
sögðu Jón og daman

En Gréta hún vældi
og augun úr sér skældi
er barnið frá sér fældi
svo hún breytti því í framan

Augun tók hún út
svo barnið hrökk í kút
og setti á varir stút
þau skírðu það svo Braman

Blint var barn og gunga
út við skulum punga
einum öðrum unga
sagði Gréta 

og það gerðu þau ]



[ augun svo stjörf
og kyrrlát
eins og tjörnin
og tjarnir almennt

ekkert blikk
algjör þögn
eins og nóttin
og nætur almennt

hreyfingarlaus
blá og marin
eins og fjallið
og fjöllin almennt

lífvana
þurr og köld
eins og bjargið
og björgin almennt

dáin
gleymd og grafin
eins og mynd
og myndir almennt

ég veit ekki hvort ég eigi að trúa því
að þetta sért þú
þarna á milli tjarnarinnar
fjallsins og bjargsins
í nóttinni ]



[ ég er í götóttum sokkum
á götunni

á hvorki hús né bíl
né húsbíl

og enga skó og engin járn
(og engin skójárn)
í eldinum
sem brann
sama dag og ég missti allt
nema sjálfan mig ]



[ Sit hér í graslaut, hjá trjánum, 
með blýant og blað
og horfi upp, hugsa.

Hér nálægt mér stendur fullorðinn maður.
Ætli hann sé að hugsa
hvað ég sé að hugsa? ]



[ Afsakið hvað ég stari mikið. Ég reyni að bragða á orðunum þínum þar sem þau vefjast um tunguna þína, líkt og Rimbaud gerði. Ég veit aðeins um eina leið sem er upp-hafin allan vafa og ég held að við séum þar - ekki enn - en allt sem er einhvers virði er þess virði að bíða eftir og ég get beðið þar til draumar þínir verða litaðir af návisst minni, þar til allur líkaminn skynjar návisst mína án mín. Snerting aðeins huglæg. 
 - Og Rimbaud mun hafa náð hug þínum og hjarta.
Öll skynjun þín brengluð af fjarveru minni en þangað til munu eyrun mín bragða og dásama orð þín. ]



[ Gerist jafnan glatt í sinni,
er gengið er á stefnumót.
Ljúfar stundir lifa í minni,
en líða hjá sem öldurót. ]



[ Hún ein á fjalli situr
öll skrúði klædd
svo einmanna og bitur
svo sár og sorgmædd.
En svo mælir hún orð af vörum
og blá augu stara
hún býst við svörum
en enginn virðist svara.

,,Ó gamla Ísland, hvert fórstu nú?
Hvert hefurðu farið?
Hið gamla sjálfstæði og sjálfstrú
-er það bara allt gleymt og grafið?\"

En enn hefur landið aðeins nístandi hljóð
og fóstran ekki svarar
þá fyllist hún fornum eldmóð 
og við landvættina hún talar.

,,Hafið þið gleymt mér? Hver ég er?
Gleymt öllum vonum?
Vei ykkur öllum, vei mér,
vei öllu fjallkonum.\" ]



[ Einlitu-Brúnku frá Borgum,
blíðkar ei hnakkur í lund.
Æddi um gerðið með orgum
og ólmaðist langa stund. ]



[ Var forðum.
Sögðu frostrósir sögur,
með móðu,
á glugga.

Lokandi línur.
Suðið út í sumarmorgun.
Selta og sólber,
að vörum spori.
Framtíð. ]



[ Litir í hófværð.
vindur herðir hárið.
Yfiröndun milli húsa.
Hlátur.

Götuvígi í ákefð.
Tunnulokin smella.
Barist fram í skugga.
Milli húsa.

Sunnudag með frí.
Stúlkur sippa lífið.
Köttur geispar gjólu.
Bjölluhljómur.

Læðist yfir götu.
Tíminn breytir ásýnd.
Klökknar fúinn viður.
Hvar er gamla gatan? ]



[ Ég sveimi um í svörtum heimi, 

Vonleysið hellist yfir líf

Tárin seitla niður í laumi

Og hatur byggist enn á ný

 

Ég vil svífa um í draumaheimi

Ég vil svífa fyrir ofan dúnmjúk ský

þar sem fuglarnir eru 

Svífa, svo áhyggjulausir,

þar vil ég vera

Þar vil ég enda mitt líf ]



[ Dripp dropp dripp dropp

Droparnir leka 

Leka hratt niður sveittan likamann

Ég er að bráðna

Eins og is á heitum sumardegi

Ég þurka mér

Hitinn brýst strax fram

Ég ræð ekki við hann

Ég ræð ekki við neitt!

Ég er ósjálfbjarga

 

Vatn öskra ég

strax

VATN ég er að þorna upp

En enginn heyrir

Er ég ein?

Ég er ein

Ein í heiminum

Það vill mig enginn 

En ég er ósjálfbjarga

Ég þarf hjálp

Ég VIL hjálp ]



[ Ég er kvalin
Kvalin frá höfði til ilja
Það er eins og þúsund nálar stingist  í mig
Kannski allar á sama stað
Svo mikill er verkurinn
Höfuðið er að springa 
Heilinn ætlar sér út
Ég þrái svefninn 
Svefninn til að hvílast

Hvíldin er minn vinur
En ég get ekki hvílst
Ekki að sjálfdáðu
Til þess þarf ég hjálp
Töflurnar hjálpa
Eftir klst er ég komin í draumaheiminn
Þar svíf ég eins og engill
Hamingjusöm, 
Brosandi svefnengill ]



[ Spennan er horfin og þráðurinn liggur, aðeins tvær manneskjur sem áður þekktust. Bak í bak en áður &#8211; Leiðin liggur í burt og á brott skal fara. Hvert? Skiptir ekki máli. Leiðin liggur suður og norður og aldrei nær. Við skildum hálendið eftir og auðn en á milli þúfu og steins... Þögn verndar og orðin skera svo sár er okkar hjúpur að eitt högg kann deyða. Og þú þegir. Við bæði bíðum en eftir hverju veit enginn nema þeir sem kringum standa og þeir gefa engin merki eftir að hann fór og hvarf milli steins og þúfu.
Við gleymdum einhverju sagði ég, hljóður.
En þú þagðir í örvæntingu. ]



[ Frú Bovary, Babe, ég skil þig. Von um rómantík og dálítin blossa, blauta drauma og dramatísk ljóðskáld. Þessi fallvalta mynd af hinum eina rétta, draumaprinsinum, Prinsinn Sjarmerandi upp á enska vísu.

Frú Bovary, babe, ég skil þig. Endurtekningarnar geta verið leiðinlegar þegar lífið er of öruggt. Við þurfum á eldnum að halda, brenna brýr að baki okkar og kannski húsið í leiðinni. ]



[ Ég er Djúpt hugsi. Hugsa um Nóa. Ég held að þetta sé Siríus. Ég held að ég ætti að fá borgað fyrir þessa auglýsingu. Ef ekki fyrir Þetta þá fyrir Hitt. Ég held að ég sé fyndinn. Innsæið mitt hlær að mér. ]



[ Ekki lesa þennan texta. Þetta var ekki sálfræðilegt. Þetta var ekki einlægt og sagt aðeins til að ná vináttu ykkar. Þetta var ekki til þess að ég yrði tekin trúanlega. Þetta er sannleikurinn og sannleikurinn er einfaldur. Ekki lesa þennan texta. Hann er ekki þess virði. Þetta var ekki til að fá ykkur til að segja hvað hann er frábær. Þetta er ekki til að vekja traust ykkar gagnvart mér. Þetta er sannleikur og sannleikurinn er að ég bið ykkur, ekki lesa þennan texta því hann er ekki þess virði. ]



[ Ég býð þér út í vorloftið meðan það snjóar enn. Á milli snjókornanna bendi ég á regnbogann sem gægist á milli fullkominna kristalla. Ég sé spegilmynd af vörum þínum í snjónum. Fell sem engill niður í snjó. Hvítur, léttur snjórinn vefur utan um mig og ég sé heiminn í öðru ljósi. Ég er engill. Loka augunum og ímynda mér fiðrildaflögr sem táknmynd léttúðar minnar gagnvart himninum. Snjórinn þyrlast af mér líkt og ryk. Sólin brosir í tönnunum mínum, hvítari en snjórinn. Ég snýst í hringi meðan ég hverf upp á við á vit snæviþaktra regnboga brosmildra himneskra sólsetra. Mig dreymir hugmyndir. Þær flögra niður með snjókornunum og verða að sínum eigin heimum. Í snjóhúsi krakkanna niðri á götunni tel ég mína eigin drauma. Og mig dreymir...
Ég vil vera vængjaður líkt og fiðrildi frekar en fugl. Munstraður eins og haustlitir í tvílitu myrkri. Mánin lítur vinalega niður til mín í hálfkæringi, óvisst um framtíð sína. Loftið hrýslast í greinum trjánna. Tætist á meðan það smýgur um hálsmálið mitt með snjónum. Ég hverf undir þunga horfins vetrar. Ég leggst í dvala og vakna aldrei upp aftur. Ég legst í dvala og dey hægt á meðan ég fylgist með öllum. Ég legst í dvala rétt á meðan ég lifi. Og mig dreymir...
Ég er viss. Tárin eru líkt og kort yfir horfnar sorgir mínar, frosin í minningunni, varðveitt til framtíðar. Ég tel þær í huganum með snertingu fingra minna. Kinnin mín er dofin. Hún virðist vera þykkt leður, hluti af einhverju öðru en sjálfum mér. Hluti af öðrum en mér. Tárin brotna. Ég býst ekki við öðru en glætum þegar vonin er horfin. Glætur úr lífi annarra og brot. Ég fylgist með því meðan ég loka augunum, dreymi endurtekna drauma þeirra blindu. Svört áferð myrkursins vefur hulu utan um höfuð mitt. Yfirþyrmandi er eina sem ég upplifi. Og ég upplifi það aftur, aftur og aftur...
Ég á heima hérna. Ég er ákveðin í upplifun minni á heimili mínu. Ég hef aldrei séð það nema í draumum. Og kannski ég sjái það ekki öðruvísi. Stundum loka ég augunum og ímynda mér myrkur. Ég sé ekkert nema ljós. Ljósið virðist skera mig og greina. Ég skil það.
Ég hverf inn í lífið. Vængir mínir hverfa með snjókornunum. Minningarnar flögra með vindinum. Engillinn situr eftir í snjónum. Og ég vakna af draumi inn í annan. ]



[ Fjallagarðarnir háir eru
djúp eru gilin sem hylja veru
loftið leikur létt og sætt
sefur hin sýðasta drekaætt.

Vættir fjórar okkur venda
skildu harðir tímar henda
ekkert getur oss hent.

Því fornar verur okkur vernda
allt framm að heimsenda. ]



[ Fallegi fugl,
nú opnast búrið
og ég sleppi þér,
sleppi af þér höndum
sem struku mjúkar fjaðrir

læt af þér augun

Þú ert frjáls
frá ástsjúkum huga,
eigingjörnum kærleika

Nú hljómar þinn saungur;
ekki lengur hér.....
en úti í lífinu annarsstaðar.

Ég man þig
og mun aldreigi gleyma




    (4 júlí 2008) ]



[ Úr vonum er ég  vakin
og vex á grænu engi.
Úr mold er rót mín rakin 
ristir djúpt og dafnar lengi .
Guð minn er sigursæll
ég sver mig í ættir hans.
Ég er þegandi þræll 
en þyrnir í augum manns. 

Ljós  mín loga við strendur
svo leiðir megi rata.
Um lönd mín og lendur
líta allir til baka.
Ég svíð þína sál
og sigrað get ég allt.
Ég er brennandi bál
blóð jarðar og salt. ]



[ Ef tilfinningar mínar væru fugl, þá væri hann allra fugla fegrastur.
Myndi fljúga að eilífu.
Ef tilfinningar mínar væru blóm, þá væri það allra blóma fegurst. 
Myndi blómstra að eilífu.
Ef tilfinningar mínar væru eldur, þá væri hann allra elda heitastur. 
Myndi brenna að eilífu.
Ef tilfinningar mínar væru ský, þá væru þau allra skýja fegurst.
Myndu svífa að eilífu.
Ef tilfinningar mínar væru fljót, þá væri það allra fljóta tærast. 
Myndi liðast að eilífu.
Ef tilfinningar mínar væru manneskja, þá væri hún allra manneskja fegurst.
Myndi lifa að eilífu.
Ef tilfinningar mínar væru koss, þá væri hann allra kossa fegrastur.
Myndi endast að eilífu.
Ef ég hefði tilfinningar, þá væru þær allra tilfinninga sterkastar.
Myndu vara að eilífu. ]



[ Ef að fuglar gætu synt 
og fiskar gætu flogið..

Ef blóm gætu sungið
og tréin gætu talað..

Ef himinin væri grænn
og stjörnurnar bleikar..

Ef ég væri fullkomin
og þú gallalaus..

Myndum við byrja saman
og deyja saman lika..? ]



[ hlaupandi um
skjótur sem skýin
reyni ég að faðma flugvélar

gular krónur
glaðklakkalegar
fegurst blóma sóley

sólin skín
og ég virði fyrir mér
fegurð fjallanna

í hjartanu bærist hamingja ]



[ Hrá
svartagallið drekkir mér
hrá
og ég finn gæsahúðina brjótast fram
eins og húðin hafi fengið nýtt líf
eigið líf
frelsi.

Hrá 
djúpt í iðrum mér
brýst hún fram og stelur sólarljósinu
hræðsla, von, hatur, ást
hrá
og tilfinningin ærir kroppinn
lamar hugann.

Hrá
er þessi tilfinning í brjósti mér
hrá og ný og falleg og ljót og fín og ...
lamandi. 

\"Rósir handa þér\"
stendur á miðanum
og ég dreg andann léttar. 

Hrá lýðandi 
harðsoðin ást. ]



[ Valtur er hann vasi
sem vonin ber.
Rós er glöð í glasi
ef gefin er. ]



[ I

Þótt fáir kunni að efast um
að Ólafur sé villingur
verður svo að heita að hann
sé hjólabrettasnillingur.
Oft og tíðum geysist greitt
um götur, torg og strætið breitt
Öruggur í alla staði
óttast varla neitt.

Hann þeytist oft um Ingólfstorg
og eltir hina krakkana.
Það ergir margan útlendinginn,
aðallega Frakkana.
Þeir bölva Óla í ösku og sand
og atvik þessi festa á band
og segjast koma aldrei aftur
inn í þetta land.

En Ólafi er alveg sama
um asnalega fúlista
og ekki minnstan gefur gaum
að gelgjustælum túrista.
Heldur áfram ótrauður,
Agalega sérvitur!
Þokkalega þrjóskur er hann,
þessi Ólafur.

Á Ingólfstorgið Óli mætir
oftast snemma á morgnana
Eltist síðan allan daginn
inn á milli hornanna.
Gjarnan tekur gleðin völd -
hann gæti skeitað heila öld!
Alla daga, allar nætur,
en einkum sumarkvöld.

En hjólabrettafárið finnst jú
fáum vera merkilegt.
Því má vera að þessu fólki
þyki svolítið ergilegt
að eiga bara Ingólfstorg,
og aðeins það, í stórri borg!
Griðastaði enga aðra,
en sú mikla sorg.

Eitt er víst, að Óli og co.
ætla sér að rísa upp,
er hittust eina helgina
stóð hjólabrettaskvísa upp.
Hnefanum hún barði í borð,
bálreið mælti hatrömm orð,
og sagðist mundu, ef ekkert yrði
að gert, fremja morð!

Undir sig þau ætla að leggja
alls kyns merkar byggingar
og til að safna saman fé
þau selja falskar tryggingar.
Láta illum látum, öll,
líkt og skrímsli og feiknartröll.
Hyggjast breyta borginni
í brettagæjahöll.


II

En ekki gekk sú áætlunin
upp, og segir kenningin
að hún sé orðin heldur fátæk,
hjólabrettamenningin.
- Við verðum að finna vænna ráð,
ef vorum markmiðum skal náð!
Nú verður okkar allra bestu
eðalfræjum sáð.

Svo hittust þau og héldu fund
því hugmynd nýja vantaði
og ekki leið á löngu þar til
Lárus orðið pantaði.
- Ég fékk hugmynd! Hlýðið á,
við herja skulum innan frá.
Reynum Óla, eins og hægt er,
inn á þing að ná!

Út þá brutust erjur miklar,
svo úr varð lítill tryllingur.
Því hugmyndin fannst ýmsum ágæt
en öðrum tómur hryllingur.
Þá krónupening karl einn fann,
svo kastað var upp á sannleikann.
Krónan lenti og það var þorskur -
þinghugmyndin vann.


III

Eitt sinn var Óla stöðugt strítt
og stundum nefndur \"Óli tík\".
Við er tekin öldin önnur -
Óli fæst við pólitík.
Inn í Sjálfstæðisflokkinn fékk,
frækinn til liðs við Dabba gekk!
En flokkur þessi féll þó ekki
fullvel að hans smekk.

Þar þoldi hann ekki ýmsa menn
sem einkum dáðu sjálfsmyndir.
Nýr við Óla nú tók flokkur;
nefnilega Frjálslyndir.
Gekk þar Óli glaður inn.
- Gæfan, hún er vinur minn!
Hér mér eins og heima líður,
hér ég verð um sinn.

En ekki komst hann inn á þing
og er það mikið sorgarmál,
en Óli datt þó ekki af baki
og einblíndi á borgarmál.
Þar reið hann ekki á ragan garð,
reyndar nýtti hann sér skarð
sem borgina hafði bjagað lengi
og borgarstjóri varð.

Óla gremst sú ræfilsraun
að Reykjavík sé gettóborg
og ekki gekk það gæfulega
að gera hana að brettaborg.
Til þrautar hefur hann það reynt
af heilum vilja, ljóst og leynt.
Þótt árangur sé ansi dapur
er það betur meint.

Hann reyndi að láta Reykvíkinga
renna brettahjólunum
eins að sumri og að vetri,
ekki síst á jólunum.
En ekki tókst það, en sú sorg,
sem angrar Reykjavíkurborg.
Má svo heyra að menn sér ætli
að minnka Ingólfstorg!

Því má segja það með sanni
að þrátt fyrir alla fórnina
kveðji Óli klökkur, svekktur
kalda borgarstjórnina.
Heldur vann hann verðlaust starf,
varla um það efast þarf.

Úr borgarstjórastóli svekktur
strákur, Óli, hvarf. ]



[ Daði var í baði
en aldrei aftur 
verður hann hreinn
aldrei aftur
hreinn sveinn. ]



[ Kvikmyndinni er lokið. Hún var ekki mjög góð. Ljósin birtast. Hálffullur salurinn er á leiðinni út. Hver einstaklingur þarf að taka hænuskref í átt að útgönguleiðinni. Flestir eru bognir í baki og eru að klæða sig í flíkurnar. Nokkrir í hópnum eru að tala saman, flestir þeirra eru ungir og hlæja af og til. Með þeim fremstu í röðinni eru gömul hjón á aldrinum fimmtíu og fimm til sextíu og fimm.  Allir þykjast vera að hugsa um eitthvað annað, en þau vita öll að allir eru að hugsa um myndina sem þau voru að enda við að horfa á. Flestum finnst þessi staðreynd berskjalda þau. Tónlistin sem spilast eftir myndina er slæmt froðupopp og ef að þú myndir líta á tjaldið mundir þú sjá að kona sem heitir Anne Jennings-Rich var ein þeirra sem sá um fatahönnunina en, augljóslega, kemur það ekki mikilvægi þessa ljóðs við. ]



[ Með vindinn í fangið held ég áfram á móti honum
með minni orku sem ég set í fætur mína
knýi ég hest minn áfram til sigurs gegn vindinum
er svo skilar mér heim í hlýjuna 
og bolla af svörtu kaffi er yljar kaldri sál. ]



[ Um djúpið bláir baugar.
Stara inn. 
Og sálina, vilja sjá.

Loks brosið bætist við.
Tælir fljóðið.
og nemur hana, á brott. ]



[ Manchmal fühl ich mich so sehr leer,
da wünsch ich mir das Meer her,
leider ist das eher schwer.
Dann leg ich mich im Bett quer...

und seh das All, es schwebt/
(und seh, dass alles schwebt)

und fleh das All, es lebt/
(und fleh, dass alles lebt) ]



[ himnarnir stíflaðir
varirnar sprengdar
grátbólgin hangir
á krossi til lengdar

kraumandi malbik
brennd sál
týndir englar 
tendra hans bál

söngur fyrir hjarta
sem hætti að tifa
hjörtu svo stór
fá ekki að lifa ]



[ fimmtán friðlausar flugur
flugu fyrir framan
satans syngjandi sugur
svífandi stingandi saman ]



[ á meðan ég míg upp í vindinn
tilli ég höfði mínu
brosi út í annað 
og lít til sólar

þvagrásin stífluð 
tárin þurr
en með hanastél er allt hægt ]



[ ég bíð eftir að klukkan vekji mig
með frekjulegu kalli sínu.
ég bíð eftir að umferðaljósin sýni lit
og hleypi mér af stað.
ég bíð eftir að vinnudagurinn sjái sér fært
um að silast áfram.
ég bíð eftir að sjónvarpsdagskráin geispi golunni
þetta kvöldið.
ég bíð eftir að langþráði svefninn miskunni sig yfir mig 
að nóttu til.
ég bíð eftir að þú finnir ást þína á mér meðal tilfinninga þinna.
ég bíð.

eins gott að þú sért biðarinnar virði. ]



[ þeir ætla að drepa mig
með höndunum
fingrunum
nögl

tæta mig í sundur
marga parta
fjórtán
fimm
tvo

engin ástæða
miskunn
vægð
von

mín eina ósk:
ljóð dagsins ]



[ Andi manna oft er rýr
til að yrkja klippt og skorið,
en allir vita hvað að þeim snýr,
eða fyrir þá borið.

Þökkum allt sem þakka ber,
þetta voru góðir beinar.
,,Frissi í Skóhlíð”, frískastur hér
og fóstbróðir hans Einar. ]



[ Það er margur blábjáni,
sem brettir upp á sig.
En oft hefur valdið óláni
að elda grátt við mig.

Já, marga hefur ólán elt,
að þú getur treyst,
illskupjakka og fanta fellt,
sem fóru sér of geyst.

Hver vitleysan eltir aðra,
ýmsum ríður á slig.
Þú ert hin argasta naðra
og ættir að vara þig.

Bölvunin elti bölvaða tík,
blundi hún aldrei rótt,
þar til að verður liðið lík,
látin af kvölum og sótt. ]



[ Sofandi fer ég að vakna, geng niður götuna. Þarna er máninn og hér er hálfkaka sem liggur í þakrennuni. Leyfðu þér nú að losa þig við hlekkina og komdu hingað og grafðu holu í snjóinn þar sem fuglarnir dirfast ekki að hvíla sig undir.

Finnst þér það vera óviðeigandi að vera viðeigandi á óviðeigandi viðfangsefnum sem eiga ekki hús að verja. Rautt kornfés sem angrar mig í sífellu og reynir að jafna um leikinn sem ég tók aldrei þátt í. Marsipansulta. Afgangar frá kvöldinu áður eru að ganga af borðinu og sleikja á mér sköflunginn með öllu þeirra afli á meðan gamla konan sem situr á móti mér starir á mig eins og það sé mér að kenna en ekki hennar eldamennsku sem bragðaðist vel í gær en í dag bragðar það á mér. 

Fyrirtakshyggja.

Kristall getur þú nú fengið í flösku en fyrir þúsund árum tók það mig þrjá putta og hálfan fótlegg og tvo vini að klifra yfir svörtu flottu fjöllin til að finna þessa sjaldgæfu skínandi apparöt. 

Fljótleikinn þinn gerir lítið úr mér. Vertu ekki að stíga niður fætur þínar svo að ég skilji og vertu ekki að nudda á þér andlitið þegar ég fer í taugarnar á þér, þú ert ekki köttur þótt þú sért sæt og kynæsandi og mjálmar í ástarlotum. Og segðu þeim að hætta að gelta þeir eru ekki hundar og ég er ekki dýr, ég óttast ykkur ekki en þið virðist ótta mig. Klósettkrem mundi aldrei seljast. Lykillin að velgengni er. Finnst þér gaman að segja til um ákveðin lífform? Skrans? Hvernig stöðva ég í miðjum kliðum án þess að lemja og nauðga, berja og særa, stinga og bíta, rífa og éta? Poppkornsætan þín, éttu maís og finndu upprunan þar sem ræturnar liggja og lifna við hverja snertingu sem lyktar eins og gull í samanburði við skítinn þinn sem þú sturtar aldrei niður.

Framtíðaráform og þessvegna. Sá gamli hundur.

Getur þú tekið fyrir mig? Stöðumælavörðurinn sem mældi stöðugt verðina? Umfjöllun (valfrjálst):
Titill, texti og sýnishorn. ]



[ -Sæll og blessaður, hvað ert þú búinn að vera að gera?
-Blessaður og sæll og takk fyrir að taka á móti mér hér á þessu fallega kaffihúsi. Ég var hér að ganga. Ég sá konu í grænum sumarkjól, hún var í þröngum litlum svörtum buxum undir og í skóm. Hún var með sólgleraugu. Svo gekk ég áfram og kom að horni, ég beygði fyrir hornið og við mér reis önnur gata, en malbik hennar var grátt. En gatan sem ég var á áður en ég beygði fyrir hornið var einnig með grátt malbik. Síðan sá ég bíl, man ekki litinn á honum. Ég leit upp í himininn sem var nokkur fagur, smá ský en að mestu leyti var hann blár og það var sól þarna sem skein. Loksins sá ég hurðarhún þegar ég leit niður, en það var hurðarhúnninn að þessu yndislega kaffhúsi. Ég gekk inn og sá gamlan vin minn, sem ert þú, og mikið hefur honum batnað. En þú? Hvað ert þú búinn að vera að gera?
-Ég fór í tívólí. ]



[ Þú ert vinurinn
sem kallar fram bros
þegar dagurinn
hefur verið slæmur.

Þú er sá sem huggaðir mig
þegar allt virtist vonlaust.
Þú þurrkaðir burtu tárin
þó að það væri alveg tilgangslaust
því þau héldu bara áfram að falla.
Þú varst til staðar
þegar allir hurfu,
þú stóðst við bakið á mér
og fórst aldrei, 
þó það hefði verið auðveldara.

Þú ert vinur í raun. ]



[ Að yrkja er mér andans tröð,
en oft í góðu lagi,
fái ég að hafa með því mjöð
og mat af besta tagi. ]



[ Fer í sund
fæ mér blund
hitti hund
fallegt augnablik.

Húsið mitt
athvarf þitt
segir sitt
ég þig rekst á.

Les bók
fer í krók
augun það tók
bílinn ég keyrði.

Þetta er listi
sá sem ég missti
sál mín hristi
þegar ég nuddaði vörum mínum upp við þínar. ]



[ Dagurinn stikar stórum 
undan örmum raunveruleikans

fer um strætin
og vekur syfjuð andlit 
í gluggum húsanna
til umhugsunar
um dagsins önn

þar ganga menn til verka 
þungaðir af striti daganna
og bitnir af tímans tönn

og bíða rökkursins 
sem breytir degi í nótt
amstri í væran svefn

þar hvílist morgundagurinn
og bíður endurtekningar. ]



[ Viltu kaffi?
Viltu te?
Viltu ást?
Viltu mig?

Þarftu skeið?
Þarftu sykur?
Þarftu knús?
Þarftu tíma?

Hvar er bollinn?
Hvar er sían?
Hvar er ég?
Hvar er draumurinn?

O ó hvar ertu lífið sem ég þrái?! ]



[ Heiða, Heiða forða þú
mínum dýrmætu dónadropum
frá grýttri götu leigukvenna. ]



[ Efast þú eigi
Ástu vel skástu
laufvindar leiki
ljóði að, fljóði
öllum sem ofar
öglum, spýr höglum.
Skálm bitra skekur
skötnum og jötnum.


..konan Ásta segir manninum að hann skuli ekki efast um mátt hennar, konunnar sem svífi hærra fuglum himins veki stríð í manna og tröllaheimi og skapi þeim örlög, og um hana syngi laufvindarnir á haustin.


© allur réttur áskilinn höfundi ]



[ Í góðu ljóði ei má vanta
orðagnótt, sem veitir lið.
Ég er oft á ferð með Fanta
að fanga Guð og mannlífið. ]



[ Folaslóð á fótum tróð
ferð í Klambragil.
Vætuflóðið virkti móð
en veitti lækur yl. ]



[ Engillinn snertir steinhjartað,
og steinhjartað grætur.
Grætur í burtu daga liðna 
um stjörnubjartar nætur. ]



[ Ég sat eitt kvöld 
og horfði til himins.
Taldi stjörnur.

Óravíddir himingeimsins 
lukust upp fyrir augum mér.
Ég fann þróttinn 
streyma úr æðum mér 
og fljúgja uppí geiminn.
Ég var einn, 
í nístingsköldum 
niðdimmum geimi.

Ég sveif um 
í þyngdarleysi nokkur ljósár 
skildi þá 
að það var ekki til nein allsnægtarpláneta.

Því sneri ég aftur 
til móður jarðar 
lagðist í duftið 
og kyssti foldina.

Nú stend ég 
og horfi yfir akurinn 
sé fram á enn eitt 
hungursárið. 
En það skiptir engu máli 
því að ég á allt 
ég á þig 
og lifi í allsnægtum. ]



[ Gamalt spakmæli Svarra segir svo: 
,,Það er það sama með brjóst kvenna 
og fax hestanna. 
Þetta er talið prýða skepnuna, 
en hefur að öðru leiti ekkert að gera 
með gæði hennar og reiðkosti\".

Síðar lagði ég ljóðið út af því:
 
Gömul speki segir svo,
sinntu minni hljóðan.
Að burðast um með belgi tvo,
bagga tel ei góðan.

Fyrir augum flækist þér,
fax ei klippir álfur,
svo ekkert út úr augum sér,
hann ætti að bera það sjálfur.

Það er mikið þrautabaks,
þegar um hendur renna,
á hestum þetta feikna fax
og fitujúgrin kvenna. ]



[ Hugur skilur skrambi fátt
skæð hans heimskudæla
og aldrei tekur auka slátt
þó eflist sálarsæla.

Hjartað syngur rámri röst
og rosalega illa.
Syngur það um synd og löst
og sárum veldur kvilla.

Hugur litar heimskur grátt,
hol er hans tilvera.
Leiðigjarn og lætur hátt,
lítt við hann að gera.

Hjartað platar, plagar hug,
puð er það að bæla.
Ef ástarvæli vinn ég bug,
þá vert er það að kæla. ]



[ Mountainkisses in the morning
Your hair whispering in the wind
like your lips in the past.

I would die for the truth
Did you love me then,
do you love me now?

I have the wisdom of the old
and my heart is still cold
but it´s not that simple.

You are still young 
and you know I´m weak
You win a while, and then it’s done – 
your little worthless winning streak.

Love DG ]



[ Ljós og skuggar skrýða langar götur
í skjóli nætur hverfa von og trú
hungrið eftir þér er hugarfjötur
held í það eitt að bráðum kemur þú

Ljós og skuggar lýsa okkur tveimur
í ljúfum draumi mætast hvítt og svart
nú er nóttin allur okkar heimur
njótum þar til morguns verður vart

Lyftir þú mér upp í hæstu hæðir
hentist ég þar fram af eigin raun?
Hét að huga mínum aldrei næðir 
en hjarta mitt, það gaf sér þig á laun ]



[ Regnið tiplar á rúðunni
brotið andlit á brúðunni
sorgin býr undir súðinni
og ég get ekki meir

Brostnar vonir og væntingar
sendi kveðjur saknaðar
breytist ekkert til batnaðar?
og ég get ekki meir ]



[ Ég er blómið sem er bundið við svörðinn
og blænum af hafi ég fagna
þá bifast mín blöðin grænu

Með sólskini sumarið kemur
og sýnist veröldin björt
ég sprett upp úr myrkri moldu
og mjakast hinn stutta veg
sem leggur minn leyfir að vaxa
og lindin sem vökvar mitt fræ.

Brátt mun leggurinn laufgast
og ljómandi blómið mitt skín
þá sólin mun vatnið verma
og vin á ég einan í urð.
En kuldinn læðist á kvöldin
og kremur hin viðkvæmu blöð
hretið úr háloftum fellur
og herðir að blómkrans og rót.

Bundið er blómið í svörðinn
og bíður að gleðjist þitt auga
þú fagnir þess fegurð á grundum
í ferðum í huganum berð
það blóm sem er bundið við svörðinn

Að hausti er hallar að kveldi
og hélar við rætur og legg
blómið sín blöðin fellir
og biður að haustið sé stutt
því blákaldur veturinn bíður ]



[ Sjúkraliðar hlaupa
sjálfræðinu er svipt um stund
skundað á spítala
þar sem slanga sett er í maga
allt drasl flæðir út
en í þetta sinn þarf ég EI að gera
öskur heyrist
\"hún er hætt að anda\"
 sár grátur berst 
á milli brostinna handa
hvað á nú að gera? 
vél sem hjálpar að anda
 
Stúlkan vaknar,
en vaknar þó ekki
hjartsárir vinir tala
en stúlkan sér þá ekki
hún sofnar fljótt
sefur og sefur
uns sjálfræðinu er svipt 
enn lengur en hefur
 
Dagurinn líður
enn á ný hún vaknar 
umkringd hvítum veggjum 
á nýrri deild hún slaknar 
í nýju rúmi, í öðru húsi
þar sem sjúklingar tala við sjálfan sig
tauta í laumi 
er hún að missa vitið 
eða svífur hún um í draumi?
 
Hugurinn reikar 
fram og tilbaka
nei þetta vildi hún ekki
ekki vildi hún vandræði baka
nú hugur snerist
nú jákvæðari en áður 
stúlkan losnar
losnar úr viðjum heljar
stígur hærra upp
sterkari en áður. ]



[ Ég er eins og logn um miðsumar.
Hreyfðu mig.

Eins og kyrrt vatn í óbyggðum.
Gáraðu mig.

Eins og óskrifað blað skáldsins.
Skrifaðu mig.

Eins og hljómur í tónverki.
Spilaðu mig.

Eins og ósnert mjöll um vetur.
Snertu mig.

Og þá gerist allt. ]



[ Mamma af hverju viltu ekki svara
erum við á leið til ömmu og afa
af hverju er niðdimm nótt
af hverju er þér svona ótt 
hver á þessar byssur sem bera
blikandi stingi sem skera 
verðum við dáin er sólin skín 
\" Þú ferð bráðum heim til þín \"

Er  stríð til á stjörnunum
eru sorgir þar hjá börnunum 
af hverju fer pabbi aðra leið en við 
af hverju er þessi langa röð og bið ?
af hverju fórum við en ekki hinir
eru þau ekki líka dætur  og synir 
hvað þýðir “Arbeit macht Er Frei “
af hverju er ég nakin hér í maí ?

Af hverju er stríð á milli manna
má ég aldrei vita hið sanna.
Er heimurinn grafin í grjót og  mold  
fer grimmdin inn í blóð og hold 
telja englar sporin okkar
eru þetta  hár og  lokkar 
allir horfa en enginn sér
ó Guð minn því ertu ekki hér ? ]



[ Ég sé ykkur vænar um göturnar valsa,
með vippandi hárið, laust við allan taum.
Þið mætið mér, léttur ég ljúfan fæ galsa,
og lifna allur við ef þið gefið mér gaum.

Að gægjast í sál ykkar, geri í huga.
Ég góðmennsku og sakleysi fæ þar að sjá.
Þá fyrir mér velti hvort væri þar smuga
og vonast svo til slíkrar stúlku að ná.

En þó margar snótirnar finnist mér fríðar,
svo frjóleitar, kátar og blíðar að sjá.
Eina ég leit, þó að vitjað sé víðar,
sem vænust mér þykir jörðinni á. ]



[ Skyndilega breyttist veðrið frá rigningu í sól og ég gekk áfram. Þegar ég kom að bílastæðinu rétt hjá Landakoti las ég á jörðinni í rauðum krítarstöfum að ég ætti að fylgja pílunum á einum fæti. Ég elti pílurnar á einum fæti og eftir smástund var ég kominn á leikvöllinn á túninu. Þar stóð að ég ætti að standa þar og syngja Gamla Nóa tíu sinnum með lokuðum augum og eins hátt og ég gæti. Ég lokaði augunum og saung Gamla Nóa tíu sinnum eins hátt og ég gat. Þegar ég opnaði augunum stóð ung manneskja fyrir framan mig og starði á mig.
-Afhverju ertu að þessu?
Ég starði á móti.
-Bílastæðið sagði mér að gera það.
Skyndilega breyttist veðrið frá sól í rigningu og ég gekk áfram. ]



[ Um daginn mér datt það í hug
í dálitlu fjörkálfalyndi.
Hugurinn hafðist á flug,
hugmynd ég fékk þá í skyndi.

Skyldi ég skipta um nafn
og skella mér í það í hvelli.
Farga ei fyrra við stafn.
Freyr ég í miðjuna smelli. ]



[ Augljóslega var það ekki satt. Það sem húsráðandinn hafði sagt særði Örn mjög mikið en engu að síður þá dróg það hann ekki niður, þvert á móti þá kippti það hann upp. Hann leit á úrið en svarið var ekki að finna þar. Hann gekk áfram. Hverfisgatan er löng og falleg. Hann sofnaði á jörðinni á plássinu á milli Kling og Bang og fornbókabúðarinnar, en það pláss átti eftir að verða. Örn dreymdi um að hann væri Bart Simpson. En hann var samt ekki Bart Simpson heldur Bart Simpson var hann, þ.e.a.s. líkami hans var í teiknimyndaheiminum en var það eina sem ekki var teiknað. Pabbi hans var Homer og mamma hans var Marge. En Örn var ekki prakkari heldur var hann góður drengur sem stundaði námið sitt af ákafa eins og systir hans hún Lisa. Örn var klæddur í dökkbláum stuttbuxum og ljósbláum bol, hann var ekki klæddur í rauðum bol því hann var í raun ekki Bart Simpson heldur var hann meira eins og Bart Simpson sem maður sér á bol í ódýrum eftirlíkingum á útimarkaði á Spáni. Á meðan Örn dreymdi þennan sérstaka draum þá var hinn alvöru Bart Simpson stattur í því sem við á undarlegan hátt köllum raunveruleikann. Sem hin eina manneskja í þessum raunverulega heimi sem er teiknaður þá gekk Bart inn í hárgreiðslustofuna á móti plássinu á milli Kling og Bang og fornbókabúðarinnar og hélt listasýningu sem snérist eingöngu um hann, og var það auðvelt fyrir hann þar sem hann var hálffrægur. Á sama tíma voru þættirnir um Simpson fjölskylduna að floppa. ]



[ það tekur um það bil eina mínútu
að skrifa
það sem maður vill að verði skrifað

en oftast heila eilífð að verða lesið ]



[ Í dag ég engan arfa týndi,
heldur mig í sólinni sýndi.
Enginn bolur, enginn toppur
djöfull er þetta flottur kroppur.

Heppin ég að vinna á daginn
sólbrúnn er nú orðinn maginn.
Seint mun ég talin hefðarfrú
en þegar ég var ber að ofan..
hvar varst þú? ]



[ Leggst um stund í leti blund,
latur skunda um dapra grund.
Vegur lund; mitt sjúka sund,
sextánhundruðþúsund pund. ]



[ Er ég leit þig fyrst augum
fannst mér ég svífa
Burt frá þeim haugum
sem ég þurfti að klífa

Ég leit strax í augun á þér
svo innileg og brún
Það greip strax hugan á mér
að vilja vera hún.

Hún er stúlka góð
og þráir þig af öllu hjarta
Af tímanum hún verður óð
og líður inn í nóttina bjarta

Inn í nóttina líðum hljótt
og finnum hvort annað
Mitt hjarta berst ótt
það ein ég get sannað ]



[ Ég er Erik og ég er hálf franskur
ég er alls ekki hálf danskur.
Ef þú dissar mig þá hendi ég í þig saur
ég er motherfucking badass gaur.

Ég kýli þig í punginn
þar til hann er sprunginn.
Því að ég er Erik
a.k.a. Slick Rick. ]



[ Sweet sixteen is coming down with the flue.
It is bringing me with it to the content of lips.

Purple as the sky, my head spins round.
C-O-N-S-T-E-L-L-A is not in the dictionary.

Beauty is pain, but is the pain beautiful?
Ballerinas dancing in my lungs as I breath.

My lips are for talking, but can I..
Use them to love you to?
Pleace let my lips thouch you skin.
Before I swim in the guilt river.

The 3 wishes my guini granted me
got lost in the mail.
I think my stalker stole my phone,
Beacause he is a freak. ]



[ Ég les þetta ljóð
og les það svo aftur,
þá há eru hljóð
og hjartans míns kraftur.

Er þetta ljóð þyl,
ég þá næstum tárast
því það elur sér yl
sem aldrei mun klárast. ]



[ Eftir hennar orðum hjó,
ei skal við þau bæta:
,,Meira hvað við erum mjó\",
mælti ljúfan sæta. ]



[ Kjarnveig mín og Blika og Brá,
Blíða, Von og Smella.
Stjörnuhryssur sem blíðka brá,
en bóndans haugadella. ]



[ Í kvöld dansa laufin.
Dansa villtan dans í rökkrinu, 
taktlaust. 

Í kvöld streymir regnið.
Lemur rúðuna, látlaust.

Í kvöld bælist grasið. 
Í kvöld drúpa blómin höfði.
Í kvöld er söngfuglinn hljóður.
Í kvöld nærist náttúran. ]



[ Ég fangaði regnbogann í sólslegnum úðanum.
Baðaði mig í litrófinu, óskaði mér.
Hvíslaði óskina sem sannleikann eina í sunnanþeyinn.

Flögraðu um fiðrildi, fagnaðu. 
Syngdu fyrir mig sólskríkja, syngdu.  
Blítt, svo blítt.

Dansaðu við mig draumur, dansaðu.
Hægt, svo hægt.
Dansaðu með mér inn í haustið ]



[ Þegar haustið kemur og kyssir sumarið,
þá breytast fiðrildin í prinsessur.

Þá flögra þau ekki lengur um í sumarstillum,
heldur dansa sem prinsessur við haustvindana.

Fanga augnablikið.
Fanga lífið. ]



[ All the stars
up in the sky.
Take me away,
so I can fly.
Up and away,
and in the dark, 
so noone will ever,
break my heart. ]



[ Hvernig anda ég ef ekki er loft?
Hvernig drekk ég án þess að fá vökva?
Hvernig græt ég sjaldan en samt oft?
Hvernig á ég án allra lyga að skrökva?

Hvernig get ég elskað ef ei er hjarta?
Hvers vegna er dagur en samt nótt?
Hvernig getur dimm von breyst í bjarta?
Ég heyri læti en samt er allt svo hljótt. ]



[ Það er eins og ég geti ekki andað,
geti ekki séð, geti ekki hugsað.
Það er líkt og þú sért lyf, ég er föst.
Ég er föst undir valdi þínu.
Ég kemst ekki undan,
þú heldur of fast.
Ég er háð takinu sem þú heldur mér.
Ég er háð þér. ]



[ Ég grét, þú þurrkaðir tárin.
Ég var leið, þú læknaðir sárin.
Ég þarfnaðist vinar, þú komst til mín.
Ég bað þig að vera, þú gafst mér orð þín.

Hvað geri ég nú, er þú ert farinn?
Tóm að innan, á hjartanu marin.
Ég bið til Guðs að komir þú til mín.
Því gleymi ég aldrei, þú gafst mér orð þín. ]



[ Sumir... sumir eins og ég,
virðast sterkir og öruggir að utan
en innst, langt inni, undir þessum líkama
geymast oft lítil hjörtu og litlar sálir.
Lítil hjörtu sem auðvelt er að brjóta.
Litlar sálir sem eru hræddar.
Hræddar við þennan stóra og harða heim. ]



[ Það er rigning,
himinninn er að gráta.
Hvers vegna?

Því lífið verður erfiðara dag eftir dag,
heimurinn er hættur að syngja sitt lag.
Mengunin eykst, fjölskyldur sundrast,
heilu löndin og borginar splundrast.

Hví getur fólk ekki sæst hvert við annað?
Hætt að rífast, stríð verður bannað,
tekið því rólega og fundið friðinn.
En tími til sátta er víst löngu liðinn. ]



[ Ég svíf á bleiku skýi
og bíð eftir þér
það er engin lygi
ást mína engin sér
 
Loks sérð þú mig
svífandi svo hátt
gæti ég elskað þig
hefði ég mátt?
 
Þú veist hvað í hjarta mínu býr.
og horfir svo á mig 
ég er ekki stelpa sem flýr
þú veist nú að ég elska þig. ]



[ Mig kitlar í hláturskirtlana
þegar fyrir framan mig flækist
heilsukind
og, að eigin sögn,
heilbrigð manneskja á hollustulegu fæði,
jarmandi um heilindi þess náttúrulega.

Hvar er annars náttúran í dag?
Í sóti og endurgræðanlegu dópi.
Plöntur pakkaðar inn í plast,
sjórinn kældur með örbylgjuofni,
og jöklar afklæðast í hita leiksins.

Með plastseðla í vasa röltir fólk um
rífandi sig yfir háu vöruverði.
Stjórnendur hlæja að lítilmagnanum
þuklandi sig yfir eigin fríðindum.

Lífið óskar hér með eftir meindýraeyði og skottulækni. ]



[ Marta er allt í öllu,
iðandi af fjöri og kæti.
Hún ætti að búa í höllu
og hafa þar tignarsæti. ]



[ Ég held mér sé að fara fram,
að fást við orðaglingur,
en ekki er allt mitt orðaglam,
upp á marga fingur. ]



[ Ryðst fram
lækur í vorleysingum
vex vex verður að 
beljandi fljóti
loks lygnu

Í framburðinum
spretta
þúsund 
blóm ]



[ Með ósk um gæfu og gengi
og gleðiríkra daga!
Megi æska þín endast lengi
og öll verða ljúf þín saga! ]



[ Það er sælt að súpa lögg,
sértu vel heppnaður.
Best er greitt við hamarshögg
og hóti ei síðar maður. ]



[ Á ferðalögum ég flýti mér hægt,
flasið er sjaldan til bóta.
Hamingju finn ég í hrossaarækt,
hestakerru og Skóta. ]



[ Hugsanirnar hafa um stund 
harðar á honum legið. 
Varla hefur væran blund 
í viku heila þegið.
 
Greyið yrkir ár og síð 
af því trúi ég hann gorti. 
En það er klambur klám og níð 
er kemur af greindarskorti.
 
Þig ég unga þekkti best 
þig ég unga kyssti. 
Þig ég unga þráði mest 
þig ég unga missti. ]



[ Mér finnst ég vera gagni gæddur maður,
glaður vil um heiminn taumlaus sveima.
Ferðast víða, rjóður, reifur, hraður.
En rosalega er gott að vera heima.

Þroska og anda ferðafýsnin bætir,
frelsar sál, þá depurð ég mun gleyma.
En ferðalagið man og mig það kætir.
Mikið er samt gott að vera heima.

Ísland á sér ótal fagra fossa,
í fjallahlíðum svalir lækir streyma.
Við aftann röðull sendir sæta kossa.
Samt er stundum gott að vera heima.

Heima sit ég styggur, lágt er lyndi.
Langa daga stytti með að dreyma.
Dreymi um mitt ævintýrayndi.
Er þá ekkert spes að vera heima? ]



[ Dreingurin horfir
í hyl dýpi hafsins.
Hugur hans reikar
sem stór öldur sjáfar.
Er hann hugsar um þá merku
garpa er látast á sjó.
Þá hugröku menn er eltast
við fiskin en nú
í votri gröf hvíla.
Við erum lítil
í saman burði við þau
náttúruöfl er um 
þessa jörð reika.
Tár okkar eru aðeins dropar í hafið.
Hafið hefur tekið mikið 
en getur verið gjafmilt
og gott á góðum deigi. ]



[ hann ber það utaná sér
kaktusinn í gluggakistunni
hve þyrstur hann er
og líðanin hörmuleg
meðan regnið lemur á rúðunni ]



[ Þú lagðir stein í götu mannsins

Ég sá visið lauf
Ferðast um óræða vídd
Og falla til jarðar
Með stóru spurningarmerki

Framtíð okkar
Hékk á bláþræði
Öngstræti sálar í nauð ]



[ Ég hlusta á tímann
Sem dáleiddur
Leita þín
Degi hallar
Þreyttur finn ég afdrep
Í djúpinu þínu

Þögnin er ógn dagsins
Orð fylgja mér til enda
Enda, enda! ]



[ Hugurinn leitar til fjalla
Ég skima órólegur út í óvissuna
Óljós boð
Og það skelfir mig

Ég veit að þeir liggja 
Handan við hæðina
Tilbúnir ]



[ Orð sem þegja

Hver þekkir nú fortíðina?
Hver horfir út fyrir túngarðinn?
Hver lætur sig nokkru varða
Þann hljóðláta lækjarnið?

Hlæjum að fortíðinni
Sækjum fram, berjumst
Andartaks þögn
Fugl draup höfði

Of seint. ]



[ Ása félaga heilla mest hestar,
harðir með óblíða lund.
Hann telur ekki bikkjurnar bestar,
með blíðleika á við hund. ]



[ Hér vinir oft skiptast á skálum,
en skeyta lítið um mat.
Bebba mín bjargar þá málum
og ber okkur stærðar fat. ]



[ Er ég held út
í fyrsta sinn.
Elsku móðir mín
nú ég kveð þig
með kossi á kynn,
ég held út að kanna
nýja heima og framandi staði.
Svo að þegar ég verð gamall
get ég sagt þessa sögu
eins og afi þegar hann
sagði mér sögur. ]



[ Nú hlustaðu þá betur!

Hann var settur á bið 
Þröngvað yfir línuna 
Beðinn að hafa hægt um sig

Ég hlæ að þeim
Leitandi þess sem þau fá aldrei notið

Hún snerti mig ]



[ Örþreyttur maðurinn
Leiðir gamalt hrossið
Niður í flóann

Fuglar ]



[ Ein tilfinning er bara einn tónn en hjartað heil sinfónía. 
Það varst þú...
Þú sem stjórnaðir minni sinfoníu.
Það var mikið klappað..
Þú hneigðir þig og gekkst í burtu en eftir sat ég ein með hendurnar tómar. Og enn og aftur horfðu allir á mig eins og eitthvað sé að mér.
En núna vita þeir að sinfonían mín er búin.
Allir farnir heim og segja öllum frá tónleikunum sem þeir voru á.
Þeir hrósa stjórnandanum óspart en svo þegar kemur að því að lýsa tónverkinu sjálfu þá er það eina sem þú manst:
Það var eins og eitthvað væri að henni. ]



[ Þú lofaðir mér öllum stjörnunum sem himingeimurinn hafði uppá að bjóða.
Ég horfi uppí himininn.
Það er ekkert sem sindrar eða glitrar.
Það er vegna þess að þú tókst þær.
Stjörnurnar.
Þú pakkaðir þeim niður í bláu ferðatöskuna.
Svo fórstu frá mér.
Himininn er tómur.
Alveg eins og hjarta mitt. ]



[ skrýtið
en samt ekki
meira bara svona
einhvernveginn þið vitið
án þess þó að vera að lengja
eða flækja hlutina á nokkurn hátt
eins og gamlar tröppur sem liggja á ská ]



[ Oft er vont að verjast grandi,
vaxandi hamfarir geysa.
Veldur kvíða vatnsbeljandi 
og villtir stormar þeysa. ]



[ Urður mína æsku spann,
oftast hýru geði.
En heljarverk það vandast kann,
við það minnkar gleði.

Verðandi; sú brosir breitt,
en bölvar systrum illa.
Þekkir ömurð ekki neitt.
Enga hefur kvilla.

Skuldar þráður þunnur er,
þekkja hann vil og finna.
Þá grunar mig; hún gleymdi mér,
galin er sú kvinna. ]



[ Jórunn heitir kona ein
fín og góð
komin er með
allar gráður og próf

heppin hún er
og meira en það
myndi hún detta
í mykju og tað
myndi hú lykta
sem rósa bað
...............
þetta er hún elsku Jórunn. ]



[ vakna skelfd

hrædd

hvað gerðist?

hvar er ég?

Tókst það?

þreifa á mér

nei hvurn andsk..

snúrur út um allt

get ekki hreyft mig

máttleysið heltekur mig

nota allan minn kraft

opna augun

móðug stofa skýrist

hvítir veggir 

engin húsgögn

engir hlutir?

GEÐDEILD?

ég hef verið tekin

rænd

föst

föst millihimins og heljar

ein og yfirgefin

inni í risa hvítu herbergi

föst....

 í tvo sólarhringa. ]



[ Ýti þeim öllum í burtu, 

hugsun mín er ekki skýr, 

hleyp heim á táslunum,

hleyp hraðar en nokkru sinni, 

æltli ég hafi sett nýtt met?

fer beint inn í herbergi, 

það er minn griðarstaður,

þar er allt sem hjálpar mér, 

allt sem lætur mig líða betur, 

allt sem leifir mér að halda áfram,

Blað sker djúpt í hönd, 

en sársaukinn er enn til staðar, 

ég vil að hann hverfi, 

deyfa hann, drepa

gleypi töflurnar með hraði

helst 5 í einu, 

annað nýtt met?

gleypi þar til ég get andað léttar

þar til ég svíf á ný

ég fer lengra og lengra

lengra inni í draumaheiminn,

þar til ég heyrir raddirnar í fjarska á ný! ]



[ Það sem þú þráir heitast,

er stundum það versta,

það sem þú þráir heitast,

það getur sært,

það sem þú þráir heitast, 

er oft ekki þinn vilji, 

það sem þú þráir heitast,

kemur oft aftur til þín

það sem þú þráir heitast 

það getur verið uppspuni ]



[ Vetrarmyrkrið seig í hafið
og heldrunginn smásaman vék,
og glóðin sem kuldi hafði hamið
reis upp og sagði; vorið er hér.

Fuglar berjast til kaldalands
byr og sól í öllum þeirra sögum,
birtan syngur doða í dans
og ómar dátt í sumarlögum.

Stúlkur með tagl á hjólum 
í litfríðum sumarkjólum,
krakkar í leik á þunnum bolun
og gamlir menn með sí-ungum konum,

-segja; nú er sumarið komið. ]



[ Englarnir fljúga
úr fílabeinsturninum.
Þeir sveima yfir höfði mínu
eins og hvítar leðurblökur.
Og ég hugsa,skelfingu lostin
- \'Hvað, ef þeir flækjast nú
í hárinu á mér\'? ]



[ Þú varst eftir þegar leikurinn var búinn. Þú stóðst á miðjum dularfulla indíána-kirkjugarðinum. Þú varst enn í indíanabúningi. Þú varst að leika þér. þú þóttist vera að skjóta úr boganum þínum. Þú miðaðir bogann á gröf indíánahöfðingjans. Þú lentir í stríð við draug indíánahöfðingjans sem reyndi að yfirtaka líkama þinn. Þú fannst fyrir gríðarlegum sársauka um allan líkamann. Þú byrjaðir að hlaupa í hringi og stunda sjálfsfróun, gegn vilja þínum. Þú tókst flöskuna með eitrinu og byssuna. Þú reyndir að drekka eitrið og skjóta þig í höfuðið en eitthvað fór hræðilega úrskeiðis. ]



[ Afhverju ætli konur sem rúnta með karlmenn
stoppi alltaf á afviknum stað
og opni hanskahólfið? ]



[ Í aftursætinu á gömlu druslunni
Fannst sælgætisbréf

Í hinsta sinn
Leit hann þungbúinn himin 
Og lagði síðan aftur augun

Þau hlógu í faðmlögum
Ungar sálir 
Svo fór að rigna enn einu sinni ]



[ tökum fram diskana
leggjum hnífapörin á borðið
hellum rauðvíni í glösin
tendrum kertin
borðum

og vöskum upp á eftir ]



[ Hringurinn var dreginn knappt
Ég leita einskis innan hans
Utan hringsins
Er tómið

Sestu hjá mér á grasbalann
Og spurðu einskis

Sætur er ilmur þinn
Í þokunni

Þú ]



[ Þeir sundriðu ána
Áðu svo rólegir
Og litu yfirum

Hertu þig maður

Hrakinn burt frá uppruna sínum
Settur hjá
Umkomulaus í ofsa 

“Og féllu margir úr hvorutveggja liði”

Hönd þín er mjúk
Og hlý ]



[ Mál er að linni vetri 
Sál mín leitar fiskjar
Úti í ballarhafi

Róið nú piltar
Róið ]



[ Það er sem er
það sem er
það er

Allt er sem er
allt sem er
allt er

Ekkert er sem er
ekkert sem er
ekkert er ]



[ Ég líð án fyrirheita, 
inn í kyrrðina.
Inn í nóttina.

Ég ferðast án áfangastaðar, 
Inn í svefninn, 
um drauminn.
Án fyrirheita. ]



[ Orðum og rími ég oft saman tróð
-að ýmsu hef ég spjótunum beint-
til þess að yrkja ódauðlegt ljóð,
þó ef til vill takist það seint.

Sköpunargleðin er stundum sterk,
en stílfærslan tæpat í móð
-ekki eru dásmíðir áhlaupaverk-
oft þótt sé tilraunin góð. ]



[ Hverf inn í virkið
Snilldarlegt dulargerfið hylur alla sýn
Loka að mér og opna kistuna
Handleik oddkvöss orðin
í leit að fullkomna vopninu
sting í kvikuna
aftur og aftur
sný sverðunum í sárinu
kvel mig og pynta
miskunarlaus
hluti af mér leitar til þín
fálmar gegnum myrkrið veikum mætti
vonar að þú dragir mig upp
umlykir mig með snertingu þinni
umhyggja þín kveiki vonina
bjargi mér frá sjálfri mér
en gerfið er of þykkt
vonleysið grípur mig
ég gefst upp
hinn fullkomni Sadisti
endurtekur sinn fullkomna glæp ]



[ bið
eftir flæði

án takmarka
með varann á

lífslagið spili
áreynslulaust

bið
eftir hugarró ]



[ Ég hef ávallt saknað þín
nú þegar ég hef þig í augsýn
kveiki ég á vita hjarta míns
og vona að hann leiði þig
í mína heimahöfn
að þú leyfir mér
að skola af þér
hrúðurkarla og harm hafsins
og hlekkja þig lauslega
ástarfjötrum
við bryggjuhæl ]



[ Augu þín
tala af sér
hönd þín þétt í minni
mjúkur kossinn segir
\"Ég elska þig\"
En orðin sitja
bak við gagnsæjan glervegg
og stara til mín
eins og hrædd börn ]



[ Í Afríku er fólk ei feitt,
fátækt sker og þrúgar.
Samt þeir brosa út í eitt,
Afiríkubúar. ]



[ Því varstu svona seinn að hugsa,
sleppa bráðinni úr góðu færi?
Á veiðum má ekki slaka og slugsa
og sigta á hjartað vinur kæri. ]



[ Þar sem eyðimerkurnar blómstra
og sól og tungl eru víðsfjarri
er leikvöllur allra þeirra
sem eittsinn kunnu ekki að leika sér
og bræður mínir úr nóttinni
og systur mínar úr lyginni
eru ekki lengur klædd svörtu
við fótskör meistarans situr hvítklæddur
maðurinn svartklæddi
með gítarinn ]



[ Maður lifir bara einu sinni 
og á með sig sjálfur.
Einsamall telst hann 
vart meira en hálfur.

Í þrautum og gleði 
hann þráir að standa
og þrauka af, 
hvar sem dvelur til landa. ]



[ Leiktu dátt við góðan gest.
Geðjast sá er kveður best.
Hláturinn jafnan birtir brá.
Brosið ljómar innan frá.

Dansaðu ekki á annars fót.
Öll er dyggð með langa rót.
Vænust mey er varla ljót.
Veðjaðu ekki á leiða snót.

Hóf er best að hafa í leik.
Hollt er ekki að vaða reyk.
Trúðu á þitt megn og mátt.
Mæla skálkar oftast flátt.

Trúður margar kúnstir kann.
Karpaðu ei við fullhugann.
Góður ræðir réttast mál.
Réttist aftur vel beygt stál.

Mælskir tíðum fara á flug.
Fyllast kappar þrótti og dug.
Ergir flest í taumi tregt.
Takmarki náð er dásanlegt. ]



[ Ég er gamall maður geldur og ær,
en get ekki kallað mig blauðan.
Harka af mér ef í harðbakkann slær
og herði mig fram í dauðann. ]



[ Óku sveinar austur á land,
æstir dömur að sleikja.
Tóku með sér bús og bland
og bjuggust til ástarleikja.
  
Bjarni, Stefán, Elvar, Óli,
Arnór og Magnús sitja hér,
hjá Bebbu og Einari bús í skjóli,
með bjór og staup í höndum sér. ]



[ Ég er Snake Cool og ég er svo fucking cool.
Ég er Snake Cool og fólk óttast mig, það óttast mig svo mikið að þú myndir ekki einu sinni skilja, heyrirðu það belja. Ég er Snake Cool. Ég geng niður ganginn og ég níðist á öllum sem eru með gleraugu eða stama. Rauðhærður, ég drep þig. Svo cool. Greitt hárið aftur, eldur á lit, klæddur leður fötum, síður frakki. Tattú.
Komdu í mig ég ét þig. Ég er svo cool að þú veist það ekki, já þú heyrðir rétt, þú veist það ekki einu sinni. Stelpur segjast elska mig og ég segi já, ég elska mig líka. Snake Cool.





Ég er cool. ]



[ Allt breytist svo leiftursnöggt

Hver liðandi stund er það sem augu min sja

Eg er farinn að sja það svo glöggt 

hver virkilega ser um ad tja

Það skilur eftir mina lesti

Friðurinn synir sig svo stutt

Sumir fa ser festi

Með þvi verður hina slæma rutt

Þarf að sja og finna

Þa mun þessu vonandi linna ]



[ Ég sest við hliðina á þér,
þú stendur upp og finnur þér annað sæti.
Sætið við hliðina á mér er alltaf autt...
Nema í neyð, eða þegar kennarinn er að horfa.
Það er autt sæti innra með mér

Ég heilsa þér á ganginum,
þú horfir í gegnum mig, ég er ekki til fyrir þér.
Nema í neyð, eða þegar kennarinn er að horfa.
Ég sé mig ekki lengur í speglinum

Valin seinust, hundsuð, ein...
alltaf ein...
ein...
alein...
ég ætti að vera ósýnileg,
Kennarinn er hættur að sjá mig.
Ég ætti að hverfa, verða tómt sæti,
ósýnileg... ]



[ Nú á að fara að borða súpu og kjöt,
veisluhöldin standa nótt sem dag.
Dúna, Jóna og Óli komin í ferðaföt
og fara að síga heim um sólarlag.
 
Magga með Heiðu fór á ball í bænum,
bráðar að vonum kemur henni frá.
Norðaustan kaldi belgir sig í blænum
og Bogi Geir er farinn norður á stjá.
 
Kvæðið er bull ég býsna er ei þolinn,
bundinn ég er nú við dálítið stress.
Mamma kallar æ, skiptu nú um bolinn,
verið þið sæl og mörgum sinnum bless.
 
Kveðja, Einar ]



[ Aðrir hika en ekki þú,
inni í bæ að hanga.
Linur ert með litla trú
og leiðist úti að ganga.
Illa til reika andans bú,
oft um daga langa.
Varla fæðist viska sú,
er verði til ljóðafanga. ]



[ Hinsegindaga höldum góða.
Herrann mikla skulum kæta.
Fara um strætin líkt og lóða.
Lennsku vorrar þjóðar bæta. ]



[ Hátíðir eru til heilla bestra.
Hefst þá kætin oft í ranni.
Svo eru ferðir góðra gesta,
gleðiríkar hverjum manni. ]



[ Þegar ég vakna við sólargeislann,
leika við andlit mitt.
Bros bærist um varir mínar,
því ég finn að ég er til.
Sál mín og líkami ER þitt.

Margir og yndislegir neistar,
ganga um lífið mitt.
Enn þeir rista dýpra og draga mig neðar,
skuggarnir sem umlykja mig.
Sál mín og líkami ER þitt.

Hversu sljó, hversu vesæl,
verður hugsun mín að vera.
Hversu latur og ó-drífingsháttur er það,
að ég bæri hvorki legg né lið.
Sál mín og líkami ER þitt.

Ég eins og hver mannskeppna á jarðríki þessu,
hef reynt og reyni enn með mitt.
VÁ hversu magnaður mátturinn er,
sem heldur mér á floti og gengur með mér?
Sál mín og líkami ER þitt.

Og því meir sem ég vona og ég vona,
að fá stærra ljós og að skuggarnir fari.
Dofna þeir eigi síður en svo,
verða stærri og bíða eftir að þessu ljúki.
Sál mín og líkami VAR þitt. ]



[ Velferðarráðherrann vísast hefur verið, 
með lífeyrismála, upphlaup í orðum,
en alltaf látið jarða sig undir borðum. ]



[ Snakk, nammi, fliss og söngur,
sæla, gufa og sund.
Laufatínsla, gleði og göngur,
gerist við okkar fund. 

Heiða upp til heiða
hoppar á toppa 
Tínir lauf með Tínum
í löngum göngum
með söngvum.

Dís meðal dísa,
drósin a\'tarna.
Skvís meðal skvísa,
sjáiði þarna. ]



[ Ég finn allt fjara
fjarlægjast 
og fara
týnast
gleymast
eyðast

það er sama hvert þið miðið
þið munuð gleyma því sem er liðið.
loka fyrir sárið 
skola í burtu tárið.
halda áfram er það sem við gerum.
flón er það sem við erum

þreytt á mannkyninu 
þessum úrkynjaða fúla pytti
að gleyma er minn flótti 
á stað þar sem engin er ótti
bara tómarúm.

tómarúm sem þig skilur
tómarúm sem er þinn besti vinur. ]



[ Ekki kasta lífi þínu á glæ
sagði hún.
en hvað gerðir þú?
kastar eins fast og þú getur!
þú lætur vonbrigði gærdagsins 
óla þig niður.
í staðinn fyrir að vakna
af vondum draumi
heldur þú áfram að sofa
lætur þig dreyma um nýja byrjun,
auða bók 
sem á  eftir að skrifa

en hugsaðu þig aðeins betur um 
hugsaðu um allt sem þú getur 
ef þú bara reynir betur!

gerðu mistök,
en aðeins til að læra af þeim

lærðu,lifðu,deyðu

þannig er lífið. ]



[ sviknar sálir fela sig 
í skugganum.
bíða og bíða 
í von um náð frelsarans.
fallnar í sundur eru þær sumar
þreyttar og óþreyjufullar 
í biðinni löngu
en þær halda samt í vonina
vonina einu
sterku vonina sem gæti sigrað eilífðina ef hún vildi ]



[ haltu áfram að vona 
já svona!
nei ég get það ekki
settu á mig hlekki
því ég verðskulda ekki frelsið
ef ég get ekki á vonina trúað
því um allan heim er á vonina búað
og því er ég fangi múgsins

ég get ekki múgin neytt
né ofbeldi beitt
en ef ég engu breyti 
þá gerist ekki neitt

ég verð að berjast!
lyfta upp sverði 
og láta byltinguna hefjast!
já og vera á verði
gagnvart svikum og prettum
já söfnum liði 
og ermar upp brettum.

FRELSI! ]



[ Þar var engin!
engin sem hafði lykla 
til að leysa mig úr prísund
engin
allir voru heima
að hlusta á bítlana eða 
strauja skyrturnar sínar
allir höfðu gleymt að í prísund minni sat ég og þjáðist. ]



[ Hjá eyju elds og ísa býr mitt hjarta
hjá landinu sem á sér framtíð bjarta
hjá fjöllunum sem gnæfa yfir hátt
og byggja landið upp smátt og smátt
því vil ég bara íslendingur vera
og föðurlandsást stolt í brjósti bera. ]



[ Það að vera táningur 
er að vera nægilega gömul til að gera það sem ég vil en of ung til að höndla afleiðingarnar. ]



[ ef engin tími er 
og kvarter aldrei var
þá væri tímin ekki á þrotum
ekkert er og ekkert var.
ekkert nú og ekkert þá
engin þátíð í íslensku 
sem ég féll alltaf á
bara tómarúm tilfinninga ]



[ Leiklist er mitt yndi 
og mín alsæla
leiklist er hvergi 
og hún er hvarvetna
hún er í mér 
hún er í þér
hún er í hverjum sem er
leiklist er ávalt
og hún er aldrei
hún er hávær
og í kyrrþey. ]



[ vænglaus fugl lýgur ekki
en ef honum eru gefnir vængir
getur hann loks logið
hann lýgur! hann lýgur! ]



[ Hann er riddari götunnar, hann pabbi
á sínum Citroen fák
og bætir það úr skák
að hann er bæði göfugur og knár
og frægur fyrir sitt þykka,dökka hár
hann er sterkur og hann er stór
og blíður! öskra þau öll í kór
börnin sem bíða hans heima
og hlusta á móður sína
segja þeim glæstar sögur af
föður þeirra leigubílstjóranum. ]



[ Skrýtnir voru okkar fyrstu fundir
ég óskaði þess að geta legið hjá þér um ókomnar stundir.
en þú ert svo miklu meira
allt sem ég get skrifað og svo margt fleira.
þú ert upphafið 
og endirinn
þú ert hafið 
og þú ert himininn
þú ert lífið 
og þú ert dauðinn
þú ert mér allt
þú ert fullkomin

ég mun elska þig um alla tíð
þú ert drottins verk 
hans besta smíð. ]



[ Lifðu stórt, lifðu smátt.
breyttu um stefnu 
í allt aðra átt.
segðu mikið,segðu fátt
gerðu allt sem þú mátt.
Nei! gerðu meira!
stökktu hátt
stökktu til himins 
vertu sátt. ]



[ 1,2,3,4,5 dimma limm
ó hversu mannskepnan er grimm
niðurbrotin sál 
ung stúlka var dregin á tál
sjálfur andskotinn komst í feitt
eftir er aðeins eitt
sársauki,angist og ótti
endalaus flótti og kíf!
ekki eiga allir kettir níu líf. ]



[ húmið gleypir sannleikann
svo fljótt.
stjörnurnar spinna lygar 
í nótt.
svo látumst við glepjast af ljósinu
svo skjótt.
nýr dagur
mér er rótt. ]



[ afhverju er maður skotin 
í fullorðnum mönnum
maður hættir ekki fyrr en skellur í tönnum
ég fer að gráta,hjörtu eru brotin.

það er tunglsljós og rósir 
við sötrum vín
ég vakna og fatta að karlmenn eru svín
en samt langar mig að snerta hann og strjúka
en ef það gerðist fengi hann að fjúka
því hann er kennari og ég er ég
hvílíkt böl að vera ég. ]



[ Á rauðu ljósi
ferðu ekki yfir.

Á grænu
ferðu af stað,

nema

að þú vitir ekki
hvert skal halda. ]



[ Í litum regnbogans
má sjá litróf mannlífsins
á sama hátt
og litróf hugans.

Litróf hugans
stýrist af eðli mannsins
en litróf mannlífsins
af eðli regnbogans.

Eðli regnbogans
er fjölbreytileiki
sem enginn fær breytt.

Eðli hugans
er margbreytileiki
sem hægt er að breyta.

Af hverju
er margbreytileika hugans
stýrt af hálfum huga
til hins verra
gegn fjölbreytileika
mannlífsins?

Eru ekki allir litir regnbogans jafnir? ]



[ Hún sveif 
framhjá mér
gul og svört,
feit og loðin
með lítinn 
mjóan karl
á bakinu...

...og ég veit ekki afhverju
ég fór að hugsa um 
Gei præd. ]



[ hvaðan kom
baunin á diskinn?
hvaðan kom
diskurinn á borðið?
hvaðan kom
borðið í eldhúsið?
hvaðan kom
eldhúsið í húsið?
hvaðan kom
húsið í götuna?
hvaðan kom
gatan í bæinn?
hvaðan kom
bærinn á nesið?
hvaðan kom
nesið á landið?
hvaðan kom
landið á jörðina?
hvaðan kom
jörðin í heiminn?
hvaðan kom
heimurinn í vitund mína?
hvaðan kom
vitund mín um baunina? ]



[ við týndumst í skóginum
tvö ein
klukkan var að ganga fimm
og þynnkan farin að gera vart við sig
dáin tré og enginn stígur
á
svimi
sekúndur liðu og mínútur
fjörutíu mínútur

ég þykist sjá ísbjörn
enginn fokkings ísbjörn
segir þú
svo finnum við stíginn
og göngum burt ]



[ Á nöktum tindi sprakk pungurinn.
svo fræin lentu í mánaskininu.
Og fræin urðu að börnum,
sem þekktu ekki ennþá hatrið. ]



[ Í grænum straumi ókyrrðarinnar
komstu til mín.

Í þöglum myndum ljóssins
hvarfstu bak við tjaldið.

Í myrkri hendi dauðans
fannst hvítt blómið. ]



[ Maðurinn sem talaði með augunum laug. Maðurinn sem talaði með augunum var með óhemju líkur manninum sem heyrði með eyrunum. Maðurinn sem  talaði með augunum þorði ekki að opna munninn. Hræddur við orð annarra, hann þorði ekki að tala. Tjáði sig með hreyfingum en aldrei hljóðum. Dó á hnjánum þorði ekki að standa. Hrekkjusvín. Valdi augu í staðinn fyrir orð. Japan í stað Kína. Kung fu í stað Karate. Yatsi í stað Bingó.  Allt á röngum tíma. Maðurinn sem talaði með augunum gerði fangelsi úr öllu, breytti víni í vatn.  Elti fólk sem snéri bak í sig, maðurinn sem talaði með augunum grét á meðan enginn sá. Einu orð augna hans sem einhverju máli skipti. ]



[ Við gráa verslunarmiðstöð
beiðstu mín

og peningarnir ultu
frá einum til annars

og einn týndi einu
og annar eignaðist hitt


við gráa verslunarmiðstöð
beiðstu mín

og bíður enn ]



[ Auðnunnar æðsta teymi,
ætíð sé þér við hlið,
til verndar í víðsjálum heimi,
veitandi unað og frið. ]



[ Ég var á ferð um daginn 
og viltist inn á krá,
en vandamál af því 
færir þennan braginn.
Ekki er alltaf gott að vita 
við hvern maður á,
því vitlaust segir eftir mér 
einn gæinn. ]



[ Árið er búið og sprengt var,
nú er árið búið.
Nú er himinn lýstur ljósum,
eldar dansa á himnum svörtum.

Árið sem kom sem farið er 
og langt það næsta sækir,
og langar mig  að seigja einn lítinn
hlut að þó svört sé framtíð þín,
horfðu áfram með vin þinn. ]



[ Elsku besta amma góðan daginn
úti syngur lóa kát í móa,
með vorið kom hún sunnan yfir sæinn.
Sjáðu amma, einskis þarftu að sakna
inn til þín ég færa skal í bæinn,
blómin öll sem úti eru að vakna.

Sko fífil amma tók ég úti í túni,
týndi sóley og lambagras í holti
og þar sat litli fuglinn fagurbúni.
Hann söng svo dátt um lífs síns ljúfa yndi,
lítið bú í grænni mosaþúfu.
Hann kvað mér frjálst að sjá það ef ég finndi

Við hreiðrið, amma, sat ég lengi lengi
og lét mig dreyma um hvað seinna yrði.
Ég veit í okkar sveit um unga drengi.


© allur réttur áskilinn höfundi ]



[ Ég gekk um daginn
Með vangann fullan af sorg 
Og tár eins og viskíhiminn
Fallandi niður í klofið á mér
Kjarkleysi  sem togaði í eyrun á mér
Svo þau löfðu eins og hor niður á malbikið
Hakan dróst eftir 
Eins og lítill strákur sem eltir stóra bróður
Vangefnir dagarnir líða hver af öðrum
Hver mongólítinn af öðrum og deyja 
Langt fyrir aldur fram
Draugur sem fylgir
Draugur sem sífellt eltir
Skugginn minn? 
Nei 
Það er eitthvað annað
Saltborið skrímsli með 
Hrímaðan skráp eltir mig
Sem engin sér. 
Augun glennast upp og stara á ferlíkið
Læt mig slengjast í götuna og þrái
Að vakna.
Meðan  mér blæðir út
Í aðgerðarleysinu 
Vofir skrímslið yfir mér 
Salthnullungar fylla sár mín 
Sem breytast samstundis í blóðrauða 
demanta
Ég öskra með hjartanu
Ég öskra með höfðinu
Ég öskra með fótunum
Ég öskra með höndunum 
Ég öskra eins lappirnar 
séu slitnar af mér
En ég öskra ekki með munninum.
Miljón maurar þagnarinnar skríða á mér og byggja sér bú með þagnarfrumum mínum
Engin sá neitt
Enginn heyrði neitt
Bara ég 
   og 
öll þessi 
helvítis 


  þögn ]



[ Góð eru mótmæli á Hvammstanga,
það þýðir ekkert að sitja og hanga,
og þótt að puttan gefi þér þrír
þá segiru bara, ég er hýr.

Vonandi truflar þau ekki umferðina,
fólk verður að keyra varlega,
því ef það klessir á,
þá segir það á. ]



[ Mælt er ekki af máli tregu,
mun því kallast listin fín.
Nú yrka menn á alla vegu,
yndislegu ljóðin sín. ]



[ Í þessu vatni eru fiskar sem lugu,
það er ljótt, ég hendi í þá sand,
hinum megin við vatnið sá ég býflugu,
ég verð hræddur og flý upp á land. ]



[ Hér sit ég við tölvuna,
horfi á glasið,
fer bráðum aftur í vinnuna,
til að drepa grasið.

Kannski fer ég að fúaverja,
vonandi fæ ég einhvern að lemja,
þá fer hann beint að grenja
og segir \"Þetta er Grétari að kenna.

Nú er allt í móðu,
hvað í fjáranum gerðist,
það er allt í góðu,
ég lamdi mig í ennið. ]



[ -Manstu! Manstu þegar við vorum eitthvað úti hjá hólnum og þá kom rigning og við þurftum þá að hlaupa alla leiðina á hótelið, ha, og við vorum blaut og þá - og svo bjuggum við til íssósu, ha, og þú fórst og keyptir ís á meðan mamma bjó til íssósu. Og svo var ísinn geðveikt skrítinn litur á litinn, ha, eitthvað blátt, eitthvað. Manstu svo þegar við, þarna, fórum á ströndina, við ætluðum fyrst að fara í vatnsgarðinn en hann var lokaður eða bíllinn vildi ekki fara og svo var Inga næstum búin að missa sundskýluna, ha, það var ógeðslega fyndið. Pabbi manstu? Svo þegar við vorum í lyftunni og það var þarna gamalt fólk og þau töluðu geðveikt fyndið og við vorum næstum farin að hlæja, ha, en þú hélst um munninn okkar. Og svo þegar við vorum - við fórum í flugvélina og hún hrapaði næstum, eða þú hélst það eitthvað, ha, og mamma hló geðveikt, manstu?
-Já, ég man, ég man, ég man og ég man líka það, og vel orðað sonur því að frásögn segir meir en nokkur saga. Held ég. ]



[ Afhverju erum við til,
hver er tilgangurinn.
Alla daga finnum við sársaukann,
en við verðum læknuð af rigninguni. ]



[ Náið alvöru glæpamönnunum
á jörðini.
Ekki þjófunum á götuni,
heldur stjórnmálamönnunum. ]



[ Hér er gott að búa,
friðsælt og rólegt,
góðir vinir
og gott fólk. ]



[ Á kreik um gamlan mann,
hann stendur þarna og starir,
mjög undarlegur er hann,
hann vill að þú farir.

Hann starir út á sjó,
en ertu á kreik um hann,
hann vill vera í frið og ró,
mamma þín kemur og segir skamm.

Næsta dag er hann horfinn,
þú sérð eitthvað glampa í sæ,
tekið hefur hann galdrakallinn,
þú veifar á glampan og segir bæ. ]



[ Einn um götu eirðarlaus,
ráfar einhver maður.
Allt í rugli, hausinn fraus,
allsslags vitlaust blaður. ]



[ Högg eftir högg,
og orð eftir orð,
myndast fegurð sem lýsir sér
í algjörri einangrun og upphrópun. ]



[ Hvar eruð þið?
Þið sem áður hlupuð um í hausnum
og dönsuðu í kringum mig,
hvar eruð þið? ]



[ Leikur um mig blessuð sumarblíðan,
bætir mig og alla mína líðan,
kætir mig með kærleiksgeislum sínum,
keikur ver í sólu dögum mínum.

Dreymir gullnar, gæfuríkar stundir.
Gumar bregða á leik um þessar mundir.
Sumars straumur streymir hafs í róti,
streymir eftir tímans öldufljóti.

en...

Síðan kemur kaldur vetur aftur,
kuldaljóð sín þylur hann, sá raftur.
Skuldadagur runninn, blessuð bjarta
blíðan hverfur mér þá skjótt úr hjarta. ]



[ vinna þrífa þvo
smíða höggva saga
elda baka steikja
kenna læra lesa
dansa labba hlaupa
syngja öskra hvísla
spila hlusta klappa
fæðast þroskast deyja ]



[ Kíkti á Jim Morrison. 
Þögðum báðir. 
Hann var látinn. 
Dead on my arrival. ]



[ Hér sit ég og skeini mér,
lít svo á pappírinn,
það er voða vond lykt hér
og ég er með blauta kinn.

Ekki viltu fara inn á klósettið,
frekar munduru fara á diskótekið. ]



[ Djöfull er bensínið dýrt,
það er alveg fáránlegt,
eigi er það frítt,
það er algjörlega smánarlegt. ]



[ Má ekki biðja þig blítt
að blífa hér svolítið lengur?
Frá oss þér ei getum ýtt,
þú árlegi guðsgjafar fengur!

Hví stopparu alltaf svo stutt?
Hví stríðiru okkur með förum?
Gætir þú ferð þína flutt,
og frestað í mánaðapörum?

Ef þú þér heldur oss hjá
og herjar með sólgeisla gosum
þá gleðjumst við saman og sjá;
sólskinið launum þér brosum. ]



[ Sit hér dauðþreittur svo ég tárast,
er svo voða latur að ég smánast.
Svo voða latur að ég nenni ekki neinu,
allt er í rugli, það er ekkert á hreinu.

Svefn verð ég að fá svo vakna geti hress
og nú er komin nótt,dagurinn segir bless ]



[ Aldrei hef ég snert silkimjúkar varir,
aldrei fengið mjúka hönd upp mitt bak,
stelpa spyr mig og vill að ég svari,
en ég er svo feimin að ég flý upp á þak. ]



[ Þetta er hæka
tel á fingrum atkvæðin
hæ hó tra la la ]



[ Okkur dreymir alltaf eitthvað,
en suma drauma munum við ekki,
afhverju, er hugurinn að fel eitthvað fyrir okkur.

Hugurinn er ráðgáta.

Þegar við munum ekki drauminn,
finnst okkur við hafa verið umkringd
af myrkri, myrkri hugans.

Hugurinn er ráðgáta.

Og þegar okkur dreymir illa fer
hjartað í okkur að slá meira,
og þegar við vöknum erum við hrædd
og skríðum þá upp í til mömmu og pabba.

Hugurinn er ráðgáta. ]



[ Skafa af þaki,
það er  rosa heitt,
mætti vera meiri raki,
en svo er ekki, það er leitt.

Pússa spýtuna,
fæ bita í augun,
á augnhimnuna
Bitin er í táralaugum.

Fer að vökva leiðindar beð,
á mjólkurstaðatúninu,
þessi beð ég kveð,
og fer að mæta bílunum. ]



[ Dýr eiga rétt á að lifa,
við erum ekkert skárri en þau,
öll dýr ætti að friða,
út um gluggann dúfan flaug. ]



[ Ketti átti ég tvo,
sem þurfti að lóa,
grafa þurfti þá svo,
hví þurfti lífi þeirra að sóa.

Vina hét sá eldri
og vildi aldrei láta halda á sér,
klappa vil ég henni með minni hendi,
öllum þótti vænt um hana aðalega mér.

Auður hét sá unga,
var aðalega utan í mér,
ég hélt á henni fyrir ofan mitt lunga,
en oft vildi hún láta halda á sér.

Vina var litrík, svört appelsínugul og hvít.
Ég sakna þeirra en hitti þær þegar dauðanum ég mít.

Dreymt hefur mér um þær oft
eftir að þeim var lóað,
þær haf risið upp á loft,
ég vildi að é gæti í þær hóað. ]



[ gulu gardínurnar
fyrir eldhúsglugganum
minna á sólskinið
sem var fyrir utan hann
um hálfníuleytið
í gærmorgun ]



[ ekki kreista mig svona
það gæti endað illa

alveg eins og ljóðið
fallega ljóðið
sem ég orti 
en endaði 
svo illa
ósköp illa

haltu frekar utan um mig
laust
og mjúklega ]



[ ég málaði mynd
heimsmynd

óendanlegir möguleikar

á henni var tré
blóm
og nokkrar býflugur

börn bílar
sjór
og mikið grænt gras

svartar verur
sprengingar
og sundrung

rifið blað
alsett svörtum lit
og blóði

óendanlegir möguleikar ]



[ Við gluggann gældi máninn

í gærdagsins feluleik

ég sat og syrgði eitthvað

sem einhver eittsinn sveik

hvað það var ég vissi ekki

ég veit að þig ég næstum þekki

 

ég talaði við tunglskinið

um trúnað við ekki neitt

og það sem þér var ætlað

en ekki af hendi reitt

en hver þú ert það veit ég ekki

og þig held ég að enginn þekki ]



[ Nú sjáum við brátt hina grámygldu vetrarins grýlu
er hin guðlega sumarsins stjórn leggur hendur í skaut.
Þegar sumarið breytist í vetur þá fer ég í fýlu
og finnst sem öll bjartsýni og gleði sé horfin á braut. ]



[ Er allt í lyndi leika virtist
og ljósið sólar veitti frið,
grettin vetrargrýla birtist
og gerði út um sumarið. ]



[ Kaffiilmur vit mín fyllir....
....sopinn góður.

Fíngerð fegurð,
grannir fingur.

Hjartað örar hamast...
....hratt.

Er það koffín...
.... eða er það kannski þú? ]



[ Í engla landi 
allt er gott 
búinn að vinna
það er flott.

Hér er í engla landi.

Heimferð mín
nú hafin er
en veit ég samt
hvert ég fer.

Heim til gamla íslands. ]



[ Fell svo hratt
svo langt
svo djúpt
svo lengi
niður í svartnætti 
hugsana minna
niður í koldimmar
hugsanir huga míns
sem engin þekkir
og engin veit
svo dimmt
svo þungt
þetta farg liggur
á mér
vill ekki fara
vill bara vera
og gera mér Lífið
óbærilegt ]



[ A girl´s got to do
What a girl´s got to do
A girl´s got to try
To be one of them too

A girl´s got to laugh
And a girl´s got to smile
A girl´s got to party
And stay for a while

A girl´s got to kiss
And she´s got to do more
What it takes to be cool
They dont call her a whore

A girl´s got to give
And a girl´s got to take
She needs to forget
One stupd mistake

A girl´s got to share
And tell everyone how
It really does´nt matter
She´s one of them now

A girl´s got to calm
And a girl´s got to lie
Now it´s been a month
A thing she can´t deny

A girl´s got to gasp
And see the color of blue
Her life must be over
This can´t be true

A girl´s got to hide
In a bathroom by the sand
Hit herself in the stomach
With a rock in her hand

A girl´s got to fake
And she´s got to admit
All her new friends
Really were´nt worth it


A girl´s got to bleed
And a girl´s got to scream
She wakes up hurting
Now this is no dream

A girl´s got to cry
At the death of her boy
They really are something
Those tears of joy. ]



[ Grátandi nætur svo fullar af tómi
Í dagsins morgunskímu að eilífu ljómi
Hjálparbeðni rituð á óskiljanlegu máli
Þú ýtir mér frá, það aldrei má sjá
Að stúlkan þín brennur á sorgarbáli

Enginn veit það fljót í hennar huga
Skreytir sterkt því sem marga mun buga
Kokytos sjálft í sálu hennar syndir
En það er ekkert að, þetta snýst ekki um það
Að þú ert sú sem undir mér kyndir

Af syndunum sjö eina sterkt ber hana
Drottningin skilur það verði sér að bana
Þótt fljótið róist því storminn hefur lægt
Mér þykir það leitt, gleymst hefur eitt
Aftur í nótt brennur stúlkan þín hægt. ]



[ Víst er ei gott að vera með stress,
viskan því vel oss herði.
Sæturnar mínar séuð þið bless,
sjáumst þótt síðar verði. ]



[ Á tauginni og timbraður í dag,
taka vil hrollinn úr mér.
Þið þekkið öll þjóðhátíðarbrag,
þar margur sleppir sér. ]



[ Er sólin skín ég hefni mín
á allskyns dóti og drasli.
Mér er illa við sól, mér er haldið í ól
með djöfli og bévítans basli.

Myrkrið loksins skellur á
þegar kvölda tekur.
Bregð ég mér þá aðeins frá
reiðin húsið skekur.

Sumir kjós\' að kalla mig
neikvæðan með fleiru.
\"En hvernig gæti hann hamið sig 
með þessi stóru eyru?\" ]



[ Sýnist ekki falleg frétt.
Fasistanna réttist hallinn.
Það er með öðrum orðum rétt:
Ólafur borgarstjóri er fallinn. ]



[ Eigi síðri öðrum börbnum,
öndveginu líkust frá.
Haukfrá, haldin góðum kvörnum,
hikar ei, ef ríður á. ]



[ Var að fara 
fer að fara þegar hún hættir að gráta.
blotna
þornar
salt blettir

Var að fara, en orðin þreyttur á því,
för fara í taugarnar á mér.

fara för?

Förum í burtu og flækjum þetta.

Saltafar sem við sleikjum úr augnakrókum.

Ég þekki þig. ]



[ Verð að vera hljóður.
Það er svo mikilvægt.

Trufla!

Verð að ver hljóður.
Nýt og nýt út í ystu æsar,

Hvað gerðist? ]



[ Lítið korn með mörgum kornum og rúsínum og kornflexi í súrmjólkinni synda og svamla þegar ég 
gríp það upp og skófla því í mig.
Það er svo nauðsinlegt að borða hollan morgunmat, og svo purmpa ég af rúsínonum og kreisti þarminn þegar baunirnar spítast út.

OOOOh, mér líður svo mikklu betur.

Svo er hafragrautur, það er nú bara meira af kornum og meiri steypa. ]



[ Sogandi lætur loftið , þegar það er heitt, 
Dorma veisluafgöngum til þeirra sem eru alveg að springa, 
það er keppst umhver er fyrstur að sprengja,
Allaf sona , segir kona, 
sem er vísindamaður að koma,
hvenær hættir kona að vera vísindamaður,
og hvenær hættum við alveg,
þegar tárið rennur hægt niður vangann stoppar tíminn í heila öld svo setjumst við  niður og göngum frá þessu ánægð, 
við föðmumst 
og kissumst, 
sendum allar kírnar upp á fjall
og beitum tælendingum á grasið 
þeir eru svo duleygir greyinn.
Hvar eru kunningjanir
Hvar eru dúkurinn
Hvar eru verkfærinn
Og allt það sem til þar
Hvar er öll þessi elska og samviska sem við grófum upp úr sandinum,
Köllum bara á hjálparsveitina 
Kanski fáum við hjarta með hjálm og öryggis skó og öryggis gleraugu og axlabönd. ]



[ Lætur mig alltaf vera.  
trúir ekkert á mig. 
ég held að það sé ...
..............
......Love my tender........................ ]



[ Opnaði bara augun
dæsti
og lá alveg rólegur
Dagur, alveg nýr og spennandi
Þessi var frábær.

Loka augunum.

Þetta verðu spennandi. ]



[ Ég kræki í öfundsverða hluti
sem kirkja mig og flýg á milli húsa.

Mér líður ekki vel, sný mér á hina og flýg áfram.

Ég vakna með vængi og flýg í vinnuna.

Vakna og fer að klifra og klifra. ]



[ Verð að vera glaður
er með allt í vasanum.
Hvers vegna ríður þú röftunum
Hvers vegna heyrist mér það. ]



[ Daga og nætur mig dreymir
mig dreymir þá stöðugt um þig
mér finnst að þú hvílir við hlið mér
með handlegginn utan um mig
þú brosir og blíðlega strýkur
burtu hvert sorgartár
þú leggur að brjósti mér lófann
og læknar mitt hjartasár.


En þegar til vitundar vakna
veit ég þú ert ekki hér
tíminn svo lengi að líða
því lífsklukkan gengur með þér
hvert augnablik verður að árum
hver einasta mínúta öld
hver tilfinning verður að tárum
af trega mín sála er köld. ]



[ Það er gott að leggjast til svefns
eftir að hafa skapað heiminn
á kvöldgöngu

Fara yfir sköpunarverkið
á hundavaði
og skoða síðustu breytingar

Velta fyrir sér leiðunum
Hver er bezt; styzt
Vita þó ekki um áfangastaðinn

Tíkina tek ég ekki með í þessar kvöldgöngur
því skepnur trufla sköpun heima
Þær eru eitthvað svo mannlegar ]



[ Svo nístir æ hryggðin mitt hjarta,
til heljar sem veröldin snýr.
Sú framtíðin blikandi bjarta
sem beljandi óveðurs-gnýr.
Svo hvað ætli Guð muni gera
ef gæti hann ívilnað þér?
Æ, skildi hann vinur þér vera
gegn veðursins  ógnanna her?

En æ kemur vor eftir vetri
svo vindana lægir um hríð
þín líðan í brjóstinu betri
og bjartari veðursins tíð.
Þig eina   mig langar að leiða
til lífsins, æ vina mín kær,
Drottin svo bljúg vil ég beiða  
hann beri þig sorginni fjær. ]



[ Kveð ég nú minn heimabæ,
fer í Kópavoginn,
við Kópavoginn ég segi hæ,
enn lýs heimaloginn.

Sakna mun ég vina minna,
en ég mun hitta þá aftur,
aldrei mun söknuðnum linna,
aldrei fer minn vinakraftur. ]



[ Jón er rauðhærður,
eins og ég,
fyrir mótmæli er hann ekki kærður,
eigi fáum við mikið fé.

Rauðhærðir eru mjög hættulegir,
þið skuluð passa ykkur,
eigi erum við létt feigir,
erfitt að losa rauðar lykkjur.

Hann gerir sínar eigin sígarettur,
með bréfi og einhverju grasi,
af þeim verður hann léttur,
meira róast hann af bjórglasi.

Skemmtilegur flokkstjóri er hann,
tínir marga sveppi og leitar að fleirum,
fullt af sveppum hann fann,
hann er sá skemmtilegasti af ungun sveinum.

Ef þú lest þetta Jón,
segðu mér þá ef þér líkar þetta ekki,
eigi eru þú og Sölvi hjón,
því ef svo er máttu berja mig í kekki. ]



[ Englarnir fljúga
úr fílabeinsturninum.
Þeir sveima yfir höfði mínu
eins og hvítar leðurblökur.
Og ógnvekjandi spurning
heltekur huga minn,
 
- \'Hvað,ef þeir flækjast nú í hárinu á mér!?\' ]



[ Í mínum augum, vakna á morgnana og opna hurðina út á svalir. Þar sé ég á milli húsanna út á blátt hafið. Finn ilminn af blómunum og hvernig hlý golan blæs í gegnum hárið. Liðaðir lokkarnir hafa lýst í sólinni og roðnað í endunum. 
Fer aftur inn og borða ferska ávexti, les hugsanlega blaðið frá því í gær. 
Ég bý ein og það er Miðjarðarhafið sem svæfir mig á kvöldin. 
Ég er misheppnaður listamaður en ég hef allt sem ég þarf. 
Hvítt steinhús.
Þröngar götur.
Sólskin.
Og einstaka sinnum elskhuga sem rífur mig úr fötunum, þrýstir mér að sér og leyfir mér að sökkva í alsælu fullnæginga og kossa. 

En ég bý í blokk á Íslandi. 
Og lífið er alls ekki svona. ]



[ Ég skildi við þig í tárum,
rautt skin sólarinnar öskraði á mig að snúa við,
himinninn grét með þér, tár hans þöktu framrúðuna
en ég þurrkaði þau af jafnharðan
og ég óskaði þess
að það væru þín tár,
þín kinn,
sem ég stryki,
þerraði. ]



[ Staður hefur I og H
Tvö N og F og O
Einnig er þar Æ og K,
A og S þar svo.

Raða þú saman stöfum rétt,
og slepptu allri töf
Reynist verkið allt of létt
færðu brátt þína gjöf. ]



[ Þú og ég,
ég og þú,
við bæði
tvö
saman?

Þú og ég,
ég og þú,
bæði tvö.
Við bæði,
ef ég bæði þig. ]



[ Ég geng um götur einn
vil ekki tala við neinn.
Ég er að verða of seinn
heim til þín.

Veistu hvað ég vil?
Ég vil ekki finna til.
Ég hvorki veit né skil,
hvað bíður mín

Það nær ekki nokkurri átt
að á einn eða annan hátt
þurfum við að lifa í sátt,
væna mín. ]



[ Manstu þegar við sátum saman
við eldinn ég og þú?
Sáum logana leika við ljósan viðinn
dansa, leika sér.

Manstu eftir jólatrénu
sem við skreyttum hátt og lágt?
Settum kúlur að neðan og engil á toppinn
stráðum englaryk’ yfir allt.

Manstu eftir hvíta snjónum
sem féll hægt til jarðar?
Veltum okkur saman og bjuggum til engla
og fórum í snjókast.

Manstu fyrstu jólin okkar
sem við áttum ég og þú?
Sátum tímunum saman og gerðum ekki neitt
nem’ að vera til.

Ég man jólin þau
man svo vel
neita að gleyma
gleym’ ekki þér. ]



[ Inn í eilífðina ertu farinn, 
elsku vinur minn. 
Man er þú þig seinast kvaddir 
í mínum huga óma gleðiraddir.

Brosið sem ætíð var á vörum þínum 
man ég í huga mínum. 
Mun ég þín ætíð sakna 
og vona af draumi slæmum ég muni vakna. ]



[ Sæl er hún og sönn,
seðjandi, blikandi.

Iðar hjartans hrönn
og hríslast þar kvikandi...

... Hamingjan ]



[ Til gamals skólafélaga:

Hvernig líður þér?
Hvernig er lífið þitt?
Hvað er að frétta af þér og þínum?
Hver eru eftirlætis áhugamálin þín og innstu þrár þínar?
Ertu í þinni eigin fyllstu sannfæringu sáttur við að búa enn heima hjá foreldrum þínum, líklega í sama herberginu, og sama umhverfinu í næstum 20 ár?
Finnst þér í eigin fúlustu alvöru allt í lagi að búa enn í litla plássinu sem þú ólst upp í?
Hvað vilt þú fá út úr lífinu þínu?
Hverjir eru nánustu og bestu vinir þínir?
Eru þeir stöðugir og stoðir þegar á reynir?
Eða stendur þú sjálfur ef þeir bregðast?
Hverjar eru hinar raunverulegu stoðir í lífinu?
Stöndum við sjálf eða stöndum við á grunni sem tíminn hefur mótað úr lífi okkar?
Forðastu að taka áhættur eða er það köllun þín að standa í stað?
Hefurðu nokkra köllun yfirleitt?
Mig langar svo að vita - líður þér vel?

Með ósk um ekkert svar,
gömul skólasystir ]



[ Þreyttur lagði hann á djúpið
En því varð ekki afstýrt
Dögun sem hékk á bláþræði

Morgundögg var fyrsta svarið
Lækjarniður og vindgustur
Hann lagði aftur augun og grét

Ég minnist þess
Þegar Lýsingur sökk ofan í dý ]



[ Okkur ber að muna þann dag

Það greiddist úr flækjunni
Ástin mín

Hverju fær lækur í fjallinu breytt?

Varir þínar 
En svo hættirðu við allt saman
Og ég sá þig ]



[ Þunglyndið meir grípur mig

Stundum, heltekur það allt

Hugsa stundum að það ætti að eiga þig

Því mér er orðið helv.. Ands. Kallt

 

Mér finnst ég vera að frosna

Eitt sinn gleðin var við völd

Sama hvað ég geri til að losna

Þá sit ég gráti næst öll kvöld

 

Óskin mín heitari en sólin er

Hjálpin er út um allt

Hugsa oft hvurn ands.,, hef ég gert þér

En ég elska þig drottinn minn þúsund fallt

 

Lítið þarf til að buga mig

Eitt orð, öskur og ég er lúin

Sama hvaða orð falla þá elska ég þig

líkaminn minn því miður, er þó alveg búinn

 

Eg reyni þó að halda haus

mikil vandræði það mun alltaf vera

Mig langar bara að þið öll verðið laus

svo fyrir ykkur ég mun allt gera!! ]



[ Í opnu sári mínu
hefur verið sáð salti

logandi svíður mér
nístir líkamann

eins og spark
í kviðinn

logandi sviðinn
teygir sig áfram

upp í höfuð mitt
kvelur mig

sál mín svíður
brunalykt

svitinn rennur
niður andlitið

mig svimar
dett í rúmið

sé allt hringsnúast
í kringum mig

loka augunum
myrkur. ]



[ Púttin og vippin er eins gott að æfa
ef árangri í golfi skal ná,
en helvíti er gaman að dúndra og dræva
þótt druslan fari oftast á ská. ]



[ Ýmsir vilja ríða aumum á slig
og oftast láta kné fylgja kvið.
En ég læt ekki valta yfir mig,
án þess að hræra legg eða lið. ]



[ \"Átófóbía\" áunninn sjúkdómur
ólæknandi eins og alnæmi

kemur og fer
ólíkt því ástandi
sem alnæmið er ]



[ Þegar loftbelgurinn losaði sig undan hlekkjum reipanna sem grófu sig djúpt í jörðina þá héldu þeir enn fast við reipin og flugu fljótlega upp. Tvíburarnir tveir voru brátt tugfalt höfuðum hærri en vinnufélagar sínir sem á jörðu litu upp í undrun og ógn. Því lengur sem þeir héldu því hærra þeir flugu. Jósteinn, sem fæddist einnri og hálfri mínútu á eftir Geirmundi og sá sem framkvæmdi alltaf áður en hann hugsaði, sleppti taki og féll þrettán metra niður og slapp með minniháttar meiðsl. Geirmundur, sem hugsaði ávallt áður en hann framkvæmdi, þorði ekki að sleppa. Lofthræddur fór hann hærra og hærra þar til hann hvarf út í nóttina. 
Flautandi þegar hann lenti á rauðum ljósum, Jósteinn var aldrei heill eftir þetta. Það var eitthvað sem ekki var til staðar.
Hvað sem það var þá var það komið hálfa leiðina til tunglsins. ]



[ Í sorg og trega ég leita að
því sem lífið áður gaf 
allt sem hélt ég væri rétt
reyndist verða mér dýrkeypt.

Á flótta undan lífinu
ég fer að fara yfir um
ekkert breytist, jú ég breyttist
ég hef lært af mistökum.

Jafnvel sól og sumar hiti
fá ei slökkt mína þrá
þráin sogar, þráin dregur
úr mér alla lífsins þrá.

Með vonarneista í huganum
dreg ég upp úr hjartanu
það sem segja þarf og segja vill
Ég vill fá þig aftur

Er bíð ég eftir svarinu
mun ég vera karlmaður
Ég mun ei gráta, ég skal ei gráta
tíminn er minn óvinur

Hvað sem skeður, hvað mun verða
Mun ég ávallt elska þig
Ég mun ei flýja, mun ei hverfa
Ég verð alltaf þér við hlið

Ég veit ei hvernig lífið verður
Viljir þú ei fylgja mér
Grátur er samt fyrsta orðið
Sem kemur upp í huga mér. ]



[ Með vonarneista ég hugsa um þig
sannleikurinn hefur heillað mig
lífið hefur svo undur margt       
ég vildi ég gæti nú haft það nú allt

Óttinn felur mína sál
En sannleikurinn mun opna mitt mál
í eilífðar depurð ég lifi ei lengur
ég ætla að verða aftur heilbrigður

Með bjartsýni að vopni ég horfi á þig
Með bjartsýni að vopni ég opna mig
Með bjartsýni að vopni ég kyssi þig
Með bjartsýni að vopni ég gef þér mig

Horfðu, horfðu í augun mín blá
Sannleikurinn er mitt móðurmál
Ég vildi þú gætir elskað mig lengur 
ég veit ég get ekki sofið um nætur.

Eitt máttu vita ástin mín kær    
þú er allt sem í hjarta mér býr
með von í hjarta ég byrja uppá nýtt  
með von minni læri að lifa uppá nýtt

Í hjarta mínu ég fyrirgef þér
fyrir að vera ekki skotin í mér
Í öðrum löndum þú finnur þá ást
sem ekki mér tókst að tryggja í sátt

Ég vildi ég gæti haft þig á ný
en tíminn rekur í hjarta mitt sting 
á byrjunarreit ég finn hvernig margt
margt hefur breyst, ég hef misst allt.

Ég missti margt,ég missti þig
það eina sem hefur eitthvað skipt mig
hef elskað þig allt of lengi
án þess að fá nokkuð endurgoldið.

Ég kveð þig í hljóði, ég kveð þetta líf 
ég kveð það sem ég hef kallað mitt líf
ég opna hugann og hjarta mitt
ég ætla að læra að elska uppá nýtt.

Ekki gráta nú ástin mín kær
ég er ekki orðinn alveg ær     
ég verð hér, þú veist hvar ég er
þú átt alltaf stað í hjarta mér. ]



[ sumir hlutir
eru hringlóttir
þegar þeir eru
kringlóttir ]



[ Sú gríma ég ber
sjaldan niður fer
því enginn má sjá
kuldann í mér.

Grímuna ég ávallt ber.

Vinir mínir góðir
lokka mig oft
útúr þykkri skel
líður mér þá vel??

komin er úr minni skel
grímuna ei lengur ber
nú líður mér ávallt vel. ]



[ Á sjónum ég ræ
allt er kyrrt
öldur eru engar
á bláum sæ 
meðan ég ræ.

Hví hví er allt kyrrt
á hinum grimma bláa sæ
því nú sefur hin fagra
Lorelei. ]



[ Eplabitar og bananar
bornir fram með rjóma,
met ég best til megrunar
er mat hér ber á góma. ]



[ Nú sé ég framtíð bjarta,
þú snertir mitt hjarta.
Þig hafa ég vil, 
ávallt mér við hlið.

Þú fyrirgafst mínar syndir, 
og sýndir mér myndir. 
hvar er stödd ég var, 
ekki vil ég vera þar. 

ég ganga vil hreina veg þinn,
fremur en grítta veg minn.
hjá þér er ljósið bjarta,
kærleikurinn sem fyllir mitt hjarta.

ég bið þig,leiddu mína hendi,
svo á réttum stað ég lendi.
ó Jesú þú gefur mér,
allt það sem ég þarfnast. ]



[ Þótt ýmsir telji illa getinn,
á mér hausinn,
þá trútt hann verður meira metinn,
moldu ausinn. ]



[ Sýndu tögg og supu lögg,
sælir tveir á svipinn.
Af stakri rögg með vaggavögg,
veiddu þeir sláturgripinn. ]



[ Þekki ég unga stelpu,
sem í kinnum er svo rjóð
hún spurði mig einn daginn
\"viltu semja til mín ljóð?\"

Þessi stelpa heitir Erna,
með Jónu sem seinna nafn
ég fór með henni til Köben
á Strikið og á kynlífssafn.

Hún er ein besta vinkona mín,
sem og algjört yndi
ég trúi því varla ennþá
að ég stelpu eins og hana fyndi.

Því að er við kynntumst
það í bæjarvinnuni var
í blómabeðum við sátum
sem óaðskiljanlegt par.

Alla ævi mun ég þakka
þess að hafa Ernu kynnst
hún er svo útrulega bestust
að því að mér finnst. ]



[ ég á tvær vinkonur.
sem ég skýrði eftir sjálfri mér.

Þær fylgja mér alltaf.
Hjálpa mér
koma mér inn á skemmtistaði
og undan sektum.

Ég hef lært að elska og meta

brjóstin mín. ]



[ Það kom mér spánskt fyrir sjónir
að tíminn liði hægt
nær stæði  í stað
í þrúgandi hitanum 
og að sólin hefði    
nægan tíma
til að brenna
skinn mitt
þar sem ég lá á bekknum
nýkominn norðan
frá Íslandi
með jöklahvítan skrokkinn
í leit að lífsfyllingu

en svo að hitinn 
dragi ekki úr mér líftóruna
leitaði ég í skuggann
og lét mig þar dreyma
að ég væri kominn heim
í kulda og trekk. ]



[ Aldagömul kínversk hús
geirnegld í stöfnum og rjáfri
minnast fortíðar
en hefur þú gleymt
okkar samtíma ]



[ Einn á ferð í ljósum framtíðar
á strætum fortíðar
ferðalag með óvissu upphafi
sem virðist án enda
þar á milli tilvistarstig
á veitingastöðum nútímans
með óskiljanlegum matseðli. ]



[ Lillabláar trjágreinar
á malbikuðu torgi
hins himneska friðar
eru tákn um líf
sem ekki verður slökkt
þrátt fyrir hrjóstruga jörð. ]



[ Formaðurinn liggur uppstoppaður
sem óbreyttur borgari í þrjátíu ár
táknmynd tímasviptingar
þar sem brumið fær ekki vaxið
og mistökin ekki grafin. ]



[ í fyrsta skiptið sem mér leið verr í draumi en vöku
í nótt varð veruleikinn óumflýjanlegur ]



[ Nei takk, nei. Við viljum enga snillinga hér. Hæfileikar, ást og gáfur mjög svo illa séð. Nei takk, nei. Enga snillinga hér, enga snillinga hér til að leiðbeina mér. Nei takk, nei. Við erum ekkert týnd. Sannleikur, ást og frelsi. Nei takk. Ekki þú kenna mér. Ég vil ekki heyra það hér. Sama sagan sögð aftur, eitthvað sem ég skil, bara meðalmennska hér. Engin tár í mínum augum, enga gæsahúð hér, nei takk, farðu burt. Ekki þú sýna mér. Kenndu mér og ég skýt þig, krossfesti og brenn, það mun sýna þér. Ég, það er ég, ég get kennt mér. Enga snillinga hér, enga veggi sem þarf að brjóta. Nei takk, nei. Ekki þú hjálpa mér. Ekki klóra mér á staði sem ég vissi ekki að voru hér. Nei takk, nei. Enga snillinga hér. Enga snillinga hér til að sýna mér. Enga snillinga hér til að sýna mér hversu rosalega óhamingjusamur ég virkilega er. ]



[ Út á næsta bæ mér brá,
bóndans er ötul nenna.
Hann liggur ei á liði þá,
er latir á brautu renna.
Sá var úti að heyja há,
hafði lokið að kenna.
Dodda líka dömur þrá,
djarfan vel til kvenna. ]



[ hvað get ég gert
þegar hinsta lauf mitt hefur fallið hvað get ég gert
þegar allt er svart
hvað get ég gert
til að finnast ég sé á lifi
hvað get ég gert
til að vera bara ég? ]



[ Myrkrið umvefur mig undir sænginni

finnst veröldin hruninn

allt blæs á móti mér

finnst ég vera ónýtur

kemst örugglega ekki á tindinn
þar sem ég ætlaði mér að vera

fyllist vonleysi

hata sjálfan mig

dauðinn vill ekki taka við mér

ég skil hann vel

finn smá öryggi undir sænginni
loftið frekar þungt

síminn hringir

það þýðir að ég er enn lifandi! ]



[ Í úthafi lítill hvalur
  höfrungur ungur og snar,
  upp við Íslands strendur  
  í stórri hættu var.
  Hann synti um hafsins djúpin
  sæll og áhyggjulaus,
  upp úr hafsins öldum
  rekur sinn litla haus,
  blæs, og andann djúpt dregur
  dapur hann stingur sér,
  niður í hafsins undraheim
  hann fastur í nótinni er.
 ------------------------
  Fangi til eilífðar var hann
  í Noregi að lokum hann lést
  í þröngum firði fjarri vinum
  úr sulti og bráðafárs pest. ]



[ Og þegar lífsins lugtir aftur
lýstu upp hinn rétta veg,
þá var allur þrotinn kraftur...
þú hélst áfram. Ekki ég.

Stoltur gekkstu gullna veginn,
gæfan bar þinn verndarskjöld.
Eftir hélt mér hinum megin
heldimm nóttin, nístingsköld.

Nú stóð ekki neinn við hlið mér,
nema vofa gærdagsins.
Eymdin blasti ísköld við mér
eins og klökkvans kaldi prins.

Stjarfur reyndi að standa á fætur,
staulast fram á eftir þér.
Blauður eins og barn sem grætur,
beinin skulfu og skröltu í mér.

Upp þú flaugst, til hæstu hæða,
þér himins veittust guðalaun.
Aftur datt ég, en sú mæða,
illa þoldi ég þessa raun.

Hel tók völd í huga mínum,
hatursstraum frá þér ég fann.
Illkvittnin úr augum þínum
eins og skrattinn skein og brann.

Jökulkaldan hæðnishlátur
heyrði óma úr munni þér.
En ég er einskis eftirbátur,
enginn gerir gys að mér!

---

Skyndilega ljós ég merkti
og leit þá undurfögru sýn
að blítt og snoturt kveikti á kerti
kona nokkur - móðir mín.

- Tími er kominn til að vakna,
tjáði hún mér, sem alsæll var,
enda mun ég aldrei sakna
ofangreindrar martraðar.

Á fætur stökk, mér létti ei lítið,
því lífið sjálft fer betri veg.
Þótti líka þvert og skrítið -
þú í öllu betri en ég!

Því kappi við þig þarf ekki að etja,
enda telst þú vesalt frík.
Í alvörunni er ég hetja -
engin ræfilslúðatík. ]



[ Marga vantar mat að borða,
mega þola skort og pín.
Lengi man til ,,Íhalds” orða:
,,Þeir ættu bara að skammast sín”. ]



[ Á austurlandi oft er þoka,
eða regn ég segja vil.
Arka í rúm og augum loka
indælt er að vera til.

Ég er risinn árla að morgni,
úti hamast regnið títt.
Ég ætla vona að aftur þorni, 
eitthvað til og verði hlýtt.

Ástand hér er oft til svona
og ekki fréttnæmt talið er.
Berst úr vinnu bóndakona
og biður guð að hjálpa sér. ]



[ Haustið kemur vindar kalla
 Kári gamli nauðar enn.
 lauf af trjánum fölnuð falla
 fé til rétta kemur senn. ]



[ Regnið bunar fossar fellur
  fyrn af vætu komin er.
  Upp um ræsin vatnið vellur
  voði á ferðum sýnist mér. ]



[ Kvöldið er fagurt nóttinn víst næs
  nátthrafnar enn þá á ferð,
  dagskíman horfin,gargaði gæs,
  glimrandi dansandi merð.
  Kliðinn og gleðina víst gefum í nótt
  gætum samt vel að því,
  okkar vöku að halda gefandi hljótt 
  hjartanu og ástinni ró. ]



[ Stundum hugsa ég,ég hugsa um lífið.
ég hugsa hvernig lifið væri ef einkvað væri annað en það er núna.
Lífinu hefur verið líkt við kerti og þegar það slokknar deyjum við.
Mæður okkar og feður kveiktu á þessum kertum.
Og foreldrar þeirra á þeirra kertum.
En hver kveikti á fyrsta kertinu?
Hvert fer login þegar eldurinn slokknar?
Hver er neistin
Hvað er lífið. ]



[ Lífið kviknaði í hafinu,
  Lífið lenti á landi,
  Lífið lærði að fljúga.
 Það eina örugga í lífinu,
    er að við deyjum.
    Lífið er erfitt,
   í lífinu eru sorgir
     Við trúum á guð.
 guð hjálpar okkur í lífinu. ]



[ í lífinu,
 í lífinu eru hættur,
 í lífinu eru hindranir.
 Sú stærsta er dauðinn,
 við lifum til að deyja.
  margir telja dauðann 
        endir.
ég held að hann sé byrjun
byrjun á einhverju nýju,
handan þessa heims
nýtt líf á jörðini?
eingin veit hvað gerist.
Flestir ótast dauðan 
       ekki ég,
ég er opin fyrir öllu nýju. ]



[ Í heiminum
í heiminum er líf.
við lifum í heiminum
guð skapaði heiminn.
hvað er hann stór?
sumir seigja að heimurin
sé eins og herbergi.
en hvað er utan veggjana
er annar heimur
annar ég?
önnur vídd?
er okkar heimur endalaus,
ef ekki hvar endar hann ? ]



[ Ástarljóð til þín ég yrki á blaðið 
  ómþíður blærinn bærist til mín,
  í þögulli bæn þá upp hef ég staðið
  í einmannleik kom ég til þín.

 ´Þú varst sem engill af himninum sendur
  svannanum unga með eldheita þrá
  dansandi svíf ég um draumanna lendur
  dásamleg veröld er þá.
 
  Merlaður máninn og stjörnurnar blika
  magnast þá ástin er dagurinn dvín,
  nálæg er nóttin ekki má hika
  nú er ég kominn til þín. ]



[ Hleyptu að þessum drunga drengur
og dragnastu að myrkrinu
vertu kyrr þar sem kjörin eru
og kvöldin finnast verst
fyrr en varir fýkur í skjólin
föðurlandið vermir tólin
steinninn sem hamast á dropanum
stenst ekki mátið
sama hvernig er látið.

Gakktu þessa götu drengur
og gáðu ekki að þér
leggstu flatur fyrir öllu
og farðu helst til hratt
yfirgefðu allt í hvelli
ullin heldur heitum belli
steinninn sem hamast á dropanum
stenst ekki mátið
sama hvernig er látið. ]



[ Vikulega fer ég á skrímslið
vikulega sýnir skrímslið
hærri og hærri tölur

nagar mig niður

andlega

langar að stinga hausnum í sandinn
og líta aldrei aftur á bjartan dag

mér er orðið sama um allt

því allt sem ég geri
er dæmt til að mistakast! ]



[ Þá hefði ég skapast laus við alla leti
og laus við dugleysis mótblásandi byr.
Ég væri án vafa - svo galvaskur geti
gengið svo rösklega um gleðinnar dyr.

Laus væri við hjartans míns hormónaflæði
sem hrjáir mig stöðugt - óseðjandi þrá.
Þó elskaði gjörvalt, því gríðarlegt æði
og guðdómlegt væri að þekkja mig þá.

Fullkomnunni nálægt því gallalaus næstum,
ei nein sála bæri þó öfund til mín.
Svo hógvær og tiginn, á tindunum hæstum
ég teygði mig uppfyrir himnana sýn.

Svo örlátur, vitur og vasklegur drengur,
svo vandviss og hjálpfús, ég ráð veitti góð.
Svo hollur að heilsu, því lifði ég lengur,
svo lengi ég heyrði minn fagnaðaróð. ]



[ Lauf af trjánum fölnað fellur
 farnir vinir,horfnir  brott.
 Aldan þung að skeri skellur
 skarfar ýmsir iðka plott,
 Æstur múgur,hugans hvellur
 haustið ,verður okkur gott.

 Vetri megum jú kannski kvíða
 kólnar að með frost og snjó,
 en kannski verður bongo blíða
 er bætir okkar hugar ró.
 Snjóalög til hæðstu hlíða,
 hrella engan, ég skrimti þó. ]



[ Þótt Bebba sé í taumi treg,
þá telst hún göfugmenni.
Hún er með undrum ótrúleg
og enginn skákar henni. ]



[ Dökkleitu augun þín Dimma
dreymandi horfi á þig,
er stórhríðin gnýstandi grimma
gólarðu lag fyrir mig.

Á skottinu tignarleg týra
trúföst og engu lík.
fallega haddan mín hýra
hreinlega Íslenska tík. ]



[ Ég fæddist óvart inn í þennan heim
sem kenndi mér að vera vondur maður
og þann lærdóm ég nýti mér vel
því helvíti ég sendi yfir fólk.

Ég er vondur maður
og kölski er stoltur af mér.

Ég brenni allar mínar brýr að baki mér
svo fólk nálgist mig ekki nær og nær
því ég vil vera ein sem vondur maður
fá að deyja í vonsku minni yfirgefinn.

Ég er vondur maður
og kölski elskar mig. ]



[ Blessuð gamla geitin mín
Gullinhyrna alla daga.
Mjöður hennar verður vín
vænsta geit í mínum haga. ]



[ Esjan skrýðist fanna feldi
fölan bjarma á hafið slær,
sólin björt í vanans veldi
vorsins ilmur,ljúfur tær.
 
Fjallið ljúfan fögnuð vekur
fagrar hlíðar lindin tær.
Allar burtu raunir rekur
röðull himins,bjartur skær.

Hattur Esju hélu grá 
og hlíðin fagra græna,
fagur virðist blakta blá  
í blænum lækjarspræna. ]



[ Læðist inn í huga minn
án þess að ég taki eftir því

stækkar og stækkar
án þess að ég taki eftir því

hagar sér eins og krabbamein
tek ekki eftir því

um morguninn með hausverk
ég tók eftir því

tók verkjalyf

en ekkert gerist
ég tók eftir því

um kvöldið varð ég hress
ég tók sko eftir því

tókst að finna meinið
ég gladdist yfir því

inn í huga minn læddist
djöflamergur. ]



[ Lífið beið 
meðan ég valdi ranga leið.
þóttist ekkert taka eftir því að ég var að deyja
hafði ekkert um það að segja
enda hefur lífið nóg á sinni könnu. ]



[ Hjartað mitt þreytt,
lítið og leitt,
logar af þrá;
því fæ ekki breytt.
Þráir það eitt,
sem því get ei veitt.
- Þó skaltu sjá;
hvað ég elska þig heitt... ]



[ Stoltur refur í róður fer
ræður lamb á bátinn,
mót vindi rebbi baksar ber
brosir þá lambi státinn.
 
Saman í einu lamb og ljón
létu svín í bátinn.
Urðu síðar heiðurs hjón
hæg og mjög vel látinn.

Skrýðist kisi prestsins kjól
kræfur syngur messu,
snjótittlingur fanta fól
fölur varð af þessu.
 
Strúturinn flýgur fugla hæðst
fær er hann að smíða,
færni í þessu reyndar ræðst 
röngu megin hlíða. ]



[ Hláku bloti er heljar frost.
  Haust er oft á vorin.
  Leti og fals menn kalla kost.
  Keyta á gólf er borin. ]



[ Klukkan áfram tifar tíminn líður 
     takmark lífsins hugans  fyllir ró,
     sigmannsins er í bjargi bíður
     bjartrar vonar þess er upp hann 
                                 dró. ]



[ haustmorgunn
og þessi tegund af rigningu þegar þig langar að fara út

og vefja þig inn í hvíta þvottinn 
sem hékk á snúrunni
óáreittur
og var næstum því þornaður

og þykjast vera seglskip
eða draugur
og veltast svo um í fagurgrænu grasinu

hlaupa svo út í bláinn

missa tökin á öllu saman 
og horfa á hvít lökin fljúga burt í golunni eins og vængjaðir hestar

standa eftir hlæjandi ]



[ Sumri hallar haustar að
   hrellir vetrar kvíðinn.
   Hér var áður brotið blað
   brátt ég tek fram skíðin.  . ]



[ við förum útí bíl 
og keyrum af stað.
hvert við erum að
fara veit bílstjórinn
og seigir frá.

ammæli er tíminn
og útí bústað er 
staðsetningin.
allir gefa óskir 
um eins lánga framtíð
og hægt er. 

Allir í pottinn

vitnað í njálu í imbanum
á köldu haustkvöldi, sexta
september útí bústað.

til hamingju kallinn. ]



[ Draumurinn ljúfi fallegu fljóð
 fengsælu piltar,ég brenn.
 Í huganum svífa mín ljúfustu ljóð
 lævirkinn syngur víst enn.

 Söngur hans berst í blænum til mín
 blíður með seyðandi lag
 Tíbráin glitrar í kvöldskugga skín
 skaparans verkin í dag. ]



[ Það er napurt að norpa úti,
þótt Neistaflug sé skemmtun fín.
Mér þætti beti bágur skúti,
en best væri að fara heim til sín. ]



[ Sláðu ekki málunum fögrum á frest,
fátt er svo vesælt í smíðum.
Að fylgja hjartanu farnast mun best,
til farsældar að betri tíðum. ]



[ Velferðarráðherrann 
vera myndi ei glaður,
væri hann ei til launanna 
svona háttskrifaður.
Hefur góðu orðin 
en allt það reynist blaður,
ég ætla ´ann verði í Helvíti 
tainn dánumaður. ]



[ Gleðjumst yfir endurfundum
eigum daginn saman.
Brosin ykkar bjóða stundum
bara fjör og gaman. ]



[ Ég stóð á tindi fjallsins
andaði að mér merkustu uppgötvun Einsteins
og klauf atómin í hausnum á mér
á meðan nutu sveppaskýjin ásta við alheiminn. 

Og á meðan heimurinn brann
stóð ég þarna nakinn. 
Og hugsaði til nýrra tíma
einn í eyðimörkinni. ]



[ Visk/heimska ?

Seint verður tekið úr sveina höndum

Það sem á fjörur er rekið

Leystir úr lífsins fjötrum og böndum

Síðasta orð úr munni lekið

 

Ávallt er hugsandi heili beittur

En bitur er tunga í munni

Bugaður heilinn þá líkaminn sveittur

Fortíð að lifa, þá unni

 

Tilgangur fundinn leitin á enda

Vinir standa að hliðum og baki

Snúinn við, lært lífinu venda

Hættur að spila með öllum liðum

 

Auðvellt að týnast ..ölduna djúpa

Sjást ei, einfallt að hverfa

En sannleik mun spegill afhjúpa

Horfðu og visku munt erfa

 

Lífið er stigi, ekki lifta

Og stundum tröppur farnar

Ég er ég vil ekki skipta

Held áfram er á dalnum harðnar

 

 

Veistu lífið er brunnur fullur

Með teskeið hann skal tæmast

Ekki hætta, hlusta á rullur

Þú munt aftur að brunninum flæmast

 

Prófaðu,reyndu stytta þér leið

Þá byrjar á upphafi aftur

Brunnurinn hvarf ei eftir þér beið

Skeiðin minn,eldri, farinn kraftur

 

Lífið er spunnið með tveimur litum

Vefur gerður úr dökku og ljósum

Jafnvægi skapað með öllum 7 vitum

Teningi kastað, blindni eða dans á rósum

 

Ég hef fundið brunninn á ný

Og úr djúpinunu tók með mér fötu

Með brosi aftur að verki mér sný

Hef fundið troðning ljósins götu

 

Með gleðinar tárum hugsa ég nú

Um hetjur sem eldinn kynda

Vinir sem sýnt hafa ást og trú

Ég byrji að ausa hætti að vinda

 

 

 

Nafn okkar spunnið úr göfugri hugsun

Við stöndum og verjum réttlætis viktar

Heimur skal jafn enginn röskun

Defender..s standa sýnar pliktar

 

Ég skjald rendur gnýsti, út er ek

Er bræður blása til vopna

Ísspnagar dans í herklæðum tek

Með slíðursins spennu opna ]



[ Þegar djöfsi er á þig að kalla

Lærðu að loka eyrunum

Sannur maður mun aldrei falla

Niður til helvítis með veirunum

----------------------------------

Sá sem á orðið góða hlustar

Mun aftur lifa í ljósinu

Satan býr hér aðeins austar

Með heimskun nautum í fjósinu

-------------------------------

Heimskan ein það illa tottar

Hetjum sóað í heimskuna

Búknum styttri lúsifers hrottar

Tíkur  falla í gleymskuna

--------------------------------

Hlátur bróðurs nú ég heyri

Lært aftur að hlusta með gáfunum

Drottins lest nú glaður keyri

Sit fremst með jesú og páfanum

---------------------------------

Í orðum mínum á heima sverð

Farast púkar í vetrarfrostunum

Lærið að þegja ég bara verð

Að lækka aðeins í rostanum

----------------------------------

Æðar rifna við minn hníf

Nú ég svíf á englavængjunum

Burtu tíkar höfuð ríf

Ef hún hættir ekki klængjunum

---------------------------------------

Heimskan ein að hugsa svona

Reyna að lifa í báðum heimunum

Lífið er búið vampírukona

Satan jók er búinn að gleymonum

---------------------------------------

Pissaðu á þig heimska rotta

Í hættu ert, föst í reimunum

Viltu ég kippi í mína spotta

Byrji strax á drottins hreinsunum

-------------------------------------

Ertu enn í einhverjum vafa

Hvað ég geymi í pokahornunum

Viltu smakka eitraðan safa

Komið er að endalokunum

------------------------------------

Á ég að hringja stax á prest

Viltu týnast úr þjóðarbókunum

Púkarassgat þú ert þér verst

Hengur nú á svika krókunum

---------------------------------------

Hef ekkert að segja nema bless

Glötuð sál er seld honum

Ert ekki annars bara hress

Stiknadi í helvítis eldunum

---------------------------------

Á ég kannski að fyrirgefa

Gleyma öllum svikunum

Tík jú heitir kona refa

Lærðu að reikna með líkunum

-----------------------------------

Hef engan tíma til að leika

Með einhverjum illum og slóttugum

Ekki allir kunna að feika

Orðin sem koma úr hjörtunum

-----------------------------------

Bless í bili ég farinn er

Að drekka af guðaveigunum

Fyrir drottni þú ert ber

Og hann þreittur á púka leikjunum ]



[ Lífið er á sem þú í rekur

fljót sem að ræður tímans hraða

Vatsmagn breytist er ákvörðun tekur

hugmynd er aldrei allveg án kvaða

 

Best er að læra af annara orðum

Þeim sem leiðina virðast vita

Seint verður kennt á skólaborðum

Verður framtíð í kulda, hita

 

Heldur sig vita en enn að læra

Kann enn ekki að hlusta á aðra menn

Fyrir visku skal fórnir færa

Kænska að loka en opna í senn

 

 

 

Nú er það búið ætla upp á bakkan

Ég heyri og nú skal ég stjórna

Opna fyrsta alvöru pakkann

Að hugsa er engu að fórna

 

Skríð á land,slepp við drukknun

Er lentur án vængja opnast hlið

Augun sjá líf kostar þóknun

Hef ýtt á takan lokið hef bið

 

Er kominn í bát og ætla mér skip

Um lífsins fljót skal skipstjóri sigla

Les lífs bók skil guðs hrip

Læri að biðja hann mér að hyggla

 

Kóngur dáður skal líf mitt enda

Ávallt nei alltaf benda til góðs

Illu fleygja hrokanum henda

Mun sigla á fljótinu annara lóðs ]



[ Dansa af stað í undraheimi

Djöfullinn tekur mér á móti

Stjarnan í tætlum, eigi gleymi

Hatur og illkvittni enda á spjóti

 

Barðist hér inni bugaður særður

Bikini dansa í augum á mér

Lúinn lamaður, í goluni bærður

Latur lyggjandi í heilanum hér

 

Hantekinn stundum aldrei með valdi

Dirfist þú tala hnepptu þér frá

Saklausi maðurinn sloppinn úr haldi

Kindurnar halda aftur túnið á

 

Stjarnan svífur um loftið trúið

Dagur mun aftur birta okkur sýn

Hvorki svíkja stela og aldrei ljúgið

Þá axir og hnífar laggðir við brín

 

Biturð og sorg verða frá að hverfa

Bítið ei,sláið ei hugsið ei ljótt

Feld verður hver önnur karlremba,herfa

Síðasta illgresið af guði sótt

 

Trúið á allt hið góða í okkur

Geymið að efast komiði með

Nýsloppinn fuglinn frjáls verður kokkur

Sólin mun bræða hið síðasta freð

 

Guð hann mun segja hættið að plata

Platan er úrellt, talvan er nýtt

Úldnaðar sálir ná fullum bata

Hans tungumál skilið aftur er þýtt

 

Glugginn mun fyllast,línurnar laggðar

Hatur er minning,gleymt alla tíð

Illskan er búinn hrollsögur sagðar

Endalaus ánægja trylla mun lýð

 

Komið og búið í okkar heimi

Ávallt er sumar hiti ef vill

Fagnandi takið nú guðana teimi

Argandi,öskrandi víman mín tryll

 

Dansandi alltaf,aldrei að stoppa

Það kostar ekkert að dilla sér

Guðir og púkar ánægðir hoppa

Aldrei að eilífu gleðin fer

 

Kettir og hundar húsdýrum stjórna

Hænurnar dauðar verpa ei meir

Lítið verð, bara vondu að fórna

Summan er einföld af tveir+tveir

 

Á ég að trúa, þið viljið ei þetta

Er heilinn farinn snildin burt

Hatrið svo mikið illskan það rétta

Hlustið ei,horfið!!viljið þið durt ]



[ veturinn kemur og ofan fönn

kælir ungans litlu vængi

henn flygur af stað, ástin sönn

reynir að sleppa við vetrarins klængi

--------------------------------------------------------- 

hamast á móti vindinum kalda

ætlar sér lífið vill ekkert meir

er barinn,bugaður á mörkum að valda

en viljinn i hjartanu aldrei deyr

---------------------------------------------------------------- 

leitar að heimili yfir hafinu stóra

veit aldrei hvenær hann fær stopp

áfram nú ungi ekkert að slóra

yfir skýin já eitt gott hopp

 ----------------------------------------------------------------------------

ég held mig sjá land hugsar unginn kátur

heimili finn þarna innan um fjöll

örvænting mikil og nú kemur grátur

ég trúi því varla að ferðin sé öll

---------------------------------------------------------------- 

heima á núna í sjómannsins þorpi

heima við sjóinn á besta stað

hvíli mig fjarri vetrarins sorpi

fæ hlýju hjá fólki sem ég á að

------------------------------------------------------------- 

alltaf er ljós á leiðinu mínu

\"heimili mitt\" allra auðæfa virði

hvíla skreytt með grasinu fínu

milli fjalla  í Ólafsfirði ]



[ Það hefur allt verið í hönk,
heima í Norðfirði lengi.
Þar vantar píkur og pönk,
pornó og hommagengi.

Hæst mun láta hommatal
og hróðurinn allan af þessum.
Ég veit ei hvað segja skal,
um heiðurinn meiri af lessum. ]



[ Í kvöld er ég glaður
og gefandi maður
enda til þess ætlaður

sem elska vil mína
ekta konu og fína
og það öðrum sína

því ég gaf henni í gær
gjafir fleiri en tvær

bláan náttkjól og slopp
belti buxur og topp

nú mun hún klæðast
í kvöld þessum fötum
með belti og götum
upp í rúmið svo læðast
til mín og afklæðast. ]



[ Dauðinn
er auðn
í rökkrinu

Samanþjöppuð
óþekkt stærð
sem umlykur
allt það sem
við köllum
fjarlægð.

Helmingunarvegalengdin
hjálpar trúleysingjunum
í áttina að hinu
óskiljanlega xi
xið sem
krossfestir teoríurnar
allar
Hvort sem þær
eru stærðfræðilegar
eða trúarlegar. ]



[ Heiða, Heiða, þú kannt mig að seiða - að framan vil ég þig veiða
Heiða, Heiða, þú kannt mig að seiða - að framan vil ég þig veiða
en Jakob á passa í mína rassa, tvær hliðar á sama peningi
- kastað er tvíkynhneigðum teningi
Heiða, Heiða, þú kannt mig að seiða

Heiða, Heiða, ég held aldrei framhjá með annarri konu
Heiða, Heiða ég held aldrei framhjá með annarri konu
bara Jakobi, Jarlinn Gunnar passar dyrnar - horfir samt inn um skrána
ég álasa honum ekki þrána - stundum vil ég láta mig smána
Heiða, Heiða, ég held aldrei framhjá með annarri konu

Heiða, Heiða ég þér unni og ann
Heiða, Heiða ég þér unni og ann
Heiða, það er það eina sem ég kann
ásamt því að flengja Bokaj, þann karlmann (sem er pólskur Jakob)
Heiða, Heiða ég þér unni og ann

Heiða, Heiða ég er með eistu í hjartanu og sáðrás í heilanum
Heiða, Heiða ég er með eistu í hjartanu og sáðrás í heilanum
samt er ég með skyrocket í focketinu mín kæra
ég þarf ekki viagra í viðurvist þinni - Bokaj segir: "þú mig æra"
Heiða, Heiða ég er með eistu í hjartanu 

Heiða, Heiða ég vil klæðast þínum kjól,
Heiða, Heiða ég vil klæðast þínum kjól,
neðan frá um heilög jól, þegar burtu er sól, heims um ból
með sesar í munni en sæðisklink í meyjarbrunni, ég rek upp gól!
Heiða, Heiða ég vil klæðast þínum kjól

-Liggjandi Jakob, sitjandi Daði, standandi Heiða - þjóð ríður þá þrír ríða (Heiða vertu ekki reið nema hópreið)-

Heiða, Heiða, búum til barn áður en blöðruhálsinn bilar
Heiða, Heiða, búum til barn áður en blöðruhálsinn bilar
Ég veit þú rauðhærðu barni mér skilar
Og þó það líti út eins og Viðar 
Heiða, Heiða, búum til barn áður en blöðruhálsinn bilar

Heiða, Heiða, ég er með mæli á fegurð kvenna
Heiða, Heiða ég er með mæli á fegurð kvenna
í klofinu, og þú fyllir þennan mæli
með jákvætt þungunarpróf á "file"-i
Ó Heiða, ég er með meðmæli á fegurð kvenna.

Þá sagði Heiða: "um morgun ég æli áður en húsið fyllist af rauðlauksins skæli&væli níu mánuði eftir gælitæl á rauðu hæli."


Heiða, Heiða við verðum aldrei framar ein
Heiða, Heiða við verðum aldrei framar ein
ég man hvernig sólin á þig skein
þú sagðir: "þú ert eins og ungur John McCain"
Og Heiða, Heiða við verðum aldrei framar ein.
Heiða, Heiða, ætli hann vilji móðurmjólk?
Heiða, Heiða, ætli hann vilji móðurmjólk?
eða verður hann eins og allt mitt fólk
sötrandi jarðaberjasjeik úr hólk
Heiða, Heiða, ætli hann vilji móðurmjólk?

Heiða, Heiða þetta verður himnasending
Heiða, Heiða þetta verður himnasending
alls engin millilending
hvað þá Morteinsins Bubba hending
Nei, barnið það verður algjör himnasending

Atómsprengja í mittishæð! Læri-sveinn  lærisveindómur: pylsa í rauðu sólskini, rauður mjólkurhristingur Heiðu  (jarðaberjasjeik) sæða/fæða (hann sáði.. hann sáði...Daði átti syni sjö) morgunógleði? morgun-roði, síðasti rauð-  / rjóður, Castró afi, Skúli frændi! ]



[ Hún er rösk, en roggin
hún Gréta.
Gott finnst henni í gogginn
fisk að éta.
Kann hún við slúður og spjall
í hádegi að meta.
Gott smørrebrød og samlokur
ætti hún að geta.
Já, sannfærð er um það að
hún er yndisleg,
- hún Gréta ]



[ tindátinn með byssurnar
og gráa kæbojhattinn
glottir kankvís hjá
grísku helgimyndinni
og tyrkneski flöskuupptakarinn
liggur flatur við
fætur hans ]



[ -Það sem embættisstjórnin hefur verið að sakhæfa er ekki-ekki með öllu viti gegnt. Það má segja að þeir hafa lofað ýmsu og þessu sem þeir hafa ekki fylgt eftir og-og þetta er eitthvað sem við hjá félagsráðuneytinu neitum að sætta okkur við og setja til hliðar. Og það er vel vitað mál að það eru ýmsir einstaklingar innan þessara hópa sem að hafa misnotað vald sitt og ég held að hann Benedikt hér geti ekki neitað því að þetta eru hlutir sem ekki hafa bætt hagnað samfélagsins á neinu leyti-.
-Ert-ert þú sem sagt að halda fram-.
-Bíddu, bíddu leyfðu mér að klára. Það sem ég er að reyna að segja er að skattaskýrslan frá Almond í Tyrklandi er ekki það sem við höfum verið að reikna...

Svona hélt sjónvarpsþátturinn áfram í mörg löng ár þar til annar svipaður tók við. Enginn munur á milli neina af þessum þáttum. Í hverjum þætti var talað um það sama og sömu hlutir sagðir. Ekki neitt. 
Og allir horfðu á. ]



[ Undir lokin birtist litla ýkta tölvuteiknaða eðlan aftur og skræka rödd Eddie Murphy öskrar ,,I didn\'t see THAT coming!\" síðan er snögglega klippt yfir í svartan flöt með hvítum litlum stöfum og stórum fyrir ofan þá sem segja MARCH 2007. Þögn í salnum fyrir utan skrjálf í popppokum.



Vanlíðan. ]



[ Á veraldar eilífðar volki
 vesæll um göturnar gengur.
 Hungraður kaldur og lúinn
 kornungur móðurlaus drengur, ]



[ Aldrei gefa frá þér meira en þú færð til baka
Ekki leyfa neinum alla ást þína að taka
Ekki gleyma þér og fyrir honum kolfalla
Hann kann ekki að meta þig alla
Sjálfselskur og eigingjarn hann er
Þegar á reynir hann bara fer
Aldrei leyfa þér að elska og sakna
Upp úr draumaheimi þú verður að vakna ]



[ Nú þegar himnarnir bráðum lokast
og eilífðin er að verða miðaldra
er tími kominn
á að hinar rispuðu nætur
leggist á hnén
í ljósaskiptunum
og biðji um sál

og vindarnir blása og regnið lemur
samt sem áður er ekki
svo langt að fara
gegndrepa verðum við 
á leið til hinna horfnu þjóða norðursins
til að ná heim aftur með
hjartað í brjósti
með hinar hreinu nætur
í blóði voru til úthellingar
fyrir framtíð sem 
er að verða miðaldra
og himnarnir lokast bráðum

ó hve ég sakna þín
brumhnappur hins horfna norðurs í austrinu
sendu mér æsku þína
áður en miðaldra rispaðar nætur
safna saman ljónunum og koma þeim fyrir
á veginum miðjum

komdu til mín með ólguna
sem bundin var í smækkun lands þíns í austrinu
áður en himnarnir lokast
og hið miðaldra hjarta hættir að slá

ó hve ég sakna þín
á hnjánum 
biðjandi um ódauðlega sál. ]



[ Ein 
Í fyrsta skipti
á ég að njóta þess?
Eða gleyma mér
í minningu um félagsskap?
Langþráð frelsi
deyfir tómleikann. ]



[ Stend við fossinn,
hringrás náttúrunnar.
Yfir mig perlast kristallar,
draugar landsins míns.
Hugsa til þín amma,
þú varst svo falleg. ]



[ Vilt ekki aumur á mér sjá?
Ég átti drauma, vonir, þrár
um þig og mig og þig, mest um þig. 

Hvert orð frá þér snerti í hjarta mér streng
ég sakna þín, lát mig ei bíða of lengi.


Ég vil ei nokkurn annann mann
ég engum öðrum unna kann
en þér með mér, já þér, einum þér.

Ég bið svo heitt, vinur vertu mér hjá
veldu vel, þú ert allt sem ég þrái.


Vilt ekki aumur á mér sjá?
Ég átti drauma, vonir, þrár
um þig og mig og þig, mest um þig. ]



[ Elska ég þá báða
veit ei hvor er hvað
deyja mun úr kláða
en tölum ei um það.

Einn er dökkhærður og brúneygður
Hinn er ljóshærður og bláeygður
báðir þeir svo voða sætir
brosin þeirra hjarta kætir ]



[ Ég gef þér nú hjarta mitt
gamalt og grátt.
Þótt ég fái aldrei hjarta þitt,
brúnleitt og hrátt. ]



[ Út á flóann brunar bátur
 bjart til miða er að sjá
 stýrir fleyi Kalli kátur
 krókum beitir fiskinn,á.

 Á flóanum er fuglakliður
 færum rennir strax er á.
 Innan stundar farinn friður
 færist að þokan hélu grá.

 Til lands er haldið röðul rekur
 rétt er tekin landsins sín,
 mót bónda sínum trúföst tekur
 tignar konan Rósalín. ]



[ Myrkrið kemur brátt.
Hvert á ég þá að fara? 
Ekki hafa hátt ..
gleymið mér þá bara.

Týndist ein á bláum skjá.
Hver hann var það veit ég ei.
Stóð þar maður með stóran ljá,
var ég að deyja, ó nei.

Komin uppá hvítan völl
vængir stórir á baki mínu.
Komin uppað stórri höll.
Vildi halda á hjarta þínu.

Mín síðasta sýn, voru svartir pokar.
Lögregla og englakór.
Man svo líka mann sem mokar,
Í þá gröf sem er of stór. ]



[ Góður í að kjafta
klæða þig í uppgerðina
og lygina.

Góður í að kjafta
með sígarettu á milli varanna
fyrir framan cameruna.

Góður í að kjafta
spinna upp lygasögur
soga að þér reykinn 
og aðdáun mína.

Helvítis kjaftaskur.
Slökktir á webcamerunni,
skreiðst uppí og fékkst drátt hjá konunni.

Á meðan starði ég á skjáinn:

\"this contact is offline\"

-hafði skilað hlutverki mínu, upphituninni. ]



[ Með þang í buxunum 
kem ég arkandi inná barinn.
Segi strákunum að panta alltaf einn auka 
fyrir mig 
þó ég sé farinn
og að vera vakandi þegar þeir eru að látaða fara. ]



[ Fer yfir kletta og klungur
 kiðlingur lipur og frár.
 Var strax utangarðs ungur,
 uppnefndur tósprengur grár.

 Hann langar í grastoppinn græna
 gríðarleg listin  hans er,
 fartálminn smálækjar læna
 lipur að björginni fer.

 Grasið er kiðlingsins kostur
 kvistur og vatnssopi með.
 Draumurinn oftastnær ostur
 orkan sem bætir hans geð.

 Stór verður hafur að hausti
 hyrndur og kominn með skegg,
 kiðurinn hugprúði hrausti
 hraundrangans klífur nú vegg. ]



[ Ef ég loka augunum
þá hverfur allt.
Allur sársaukinn, 
allt þetta sem gerir veröldina slæma

Stundum langar mig ekki til að opna augun aftur.
Hafa þau lokuð og sjá minn heim.
Heiminn eins og hann á að vera.

En þegar ég opna augun aftur er heimurinn enn óbreyttur.
Sorgin, haturinn, stríðin ...
Þetta er allt enn til staðar

Afhverju að opna augun?
Er ekki auðveldara að loka þeim bara?
Loka bara augunum á heiminn, á staðreyndir lífsins? ]



[ Segjum svo.
Að ég hræðist dauðann.
Segjum svo.
Að ég finni til sektar.
Segjum svo.
Að ég horfi á sólina,
það eina sem ég sé er sorg.
Segjum svo.
Að í fyrsta sinn,
er lífið mikilvægt. ]



[ Fagurt er við Bakkafjörð
flóann austan nessins langa.
Gunnólfsfellið veitir vörð,
vaktar lítinn Skarfatanga.
Þar er vetrar harkan hörð
hraustir þar um sveitir ganga,
heima ,bændur jafna jörð
jöfnum höndum fiskinn fanga.
Fagurt er við Bakkafjörð
flóann austan nessinns langa. ]



[ Ef einum bróður blæðir
þá ber í huga sár.
Sem gleðin ekki græðir
grátur  eða tár.

Yfir bernsku blíðri vaki
bænin er móðir gaf.
Sumir tárast að tjalda baki
en tala ekki um það.

Hún vill að vættir allar
vaki yfir þínum stað.
Í faðirvori fjallar
frelsarinn um það. ]



[ Stjarnan

Ég horfi,
ég horfi út um gluggan
í leit að stjörnu.
Einni fallegri stjörnu.
Ég leita og finna hana fljótt.
Hún er skær,
fegurri en hinar.
Ef til vill er einhver,
einhver,
sem horfir á sömu stjörnu og ég. ]



[ Vetur, sumar, vor og haust,
var hún lyganaðra
og þessari endist endalaust,
æfin til að þvaðra.

Margir halda mann að sér,
málið á þannig lít.
Öllum fórst en ekki þér,
að ausa að mér skít. ]



[ Eitt sinn heyrði óma
undurfallegt lag,
af sönnum kærleik sungið
við sumarlegan brag.

Og söngvarinn var rámur
en röddin samt svo tær
að yfir fjöllin færðist
fagurrauður blær.

Hún tendraði með töfrum
tunglsins silfurljós,
sem vöktu vært til lífsins
visna dýrðarrós.

Sú fegurð var svo fjarstæð
sem fyrir augun bar.
Mín sál í sætum draumi
sveif um loftin þar.

Mig sveipti sínum örmum
sumarnóttin þýð.
Og friðsæl sást í fjarska
fögur stúlka og blíð.

Hún til mín gekk í takti
við töfrum slunginn söng.
Svo leiddumst við í laumi
um lífsins gylltu göng.

Og hönd í hönd við drukkum
öll heimsins bestu vín.
Hún er ósk míns hjarta.
Hún er Óskin mín. ]



[ víðáttur hugsana minna
eiga sér engin takmörk

nema ef vera skyldi þarna

---

og þarna

---    

jú og svo auðvitað þarna ]



[ Heilaþvotturinn hann er ekki bestur,
hann holar og grefur út sálina í þér.
Kynferðisglæpur er kærastur gestur,
til karppræðu í sjónvarpinu hjá mér.

Hér áður var ekki þruglað um þetta. 
Það orðagjálfur talið af slæmum sið.
Áróður kvenna nú telst hið eina rétta,
til að ala menn á svo batni mannlífið. 

Stjórnmálamennirnir alltaf eru á róli,
æstir að reyna að maka krókinn sinn.
Að ljúga og svíkja lífs þeirra er skóli
og að lauma blekkingum í heila þinn. ]



[ Stína frænka er fögur enn
og fim í orðsins ræðum.
Hana dýrka margir menn,
mjög af sínum gæðum.

En högna alla fælir frá,
fær sér ber í grautinn.
Það tekur ekki að tæla þá,
þá træðist berjalautin. ]



[ Nafnorð,sagnorð,nýtið tímann,
nútíð,þátíð,lærið fljótt.
Fallbeygið og felið símann,
farið heim og sofið rótt. ]



[ Út í kvöldkulið sendi ég þig
með gamlar vísur á bakinu
um tvö hjörtu sem slógu
ekki í takt
farðu vel og komdu ekki aftur
því á morgun verður nýr dagur
ný veröld
ný sól

út í kvöldkulið sendi ég þig
en geymi fyrir þig byrðarnar
enn er pláss í skoti mínu
þó kyrnur margar séu yfirfullar
á eftir þér sendi ég ljós
til að ylja þér við
í hinum flóknu dögum sem aldrei
líta dagsljósið

svo aftur verða dagarnir taldir
og aftur verða dagarnir margir
enn á ég lítið ljós
sem er skærara en önnur

út í náttsvalann sendi ég þig
til að dvelja hjá þínum
ég raula fyrir þig gamlan sálm
um þögnina
og svo ertu farin. ]



[ Veður sæld og blíðu bloti
 bætir hugans angur gap.
 Inná hleypur skakkur Skoti
 skaust á völlinn,pínu hrap.
 
 Löggan kom og negldi kauða
 kostulegt var það að sjá.
 Annar fékk svo roðann rauða
 rekinn útaf,fækkar þá.

  Í liði Skota var fjanda flokkur
  fyrr en varði komið mark.
  Æstur múgur,birtast bokkur 
  bjórinn þamba,mikið slark.
 
  Máninn hægt um loftið líður  
  leikur búinn jafnt var spil.
  En sárt var tapið, boltinn bíður
  uns byrjum aftur, sjáum til.



















































































 Íi liði Skota var fjanda flokkur
  fyrr en varði annað mark
  Æstur líður rætinn rokkur
  rífur kjaft og það varð hark ]



[ Fjögurra ára hann nafni minn er
og afi í veislu að sjálfsögðu fer.
Brosandi áðan var að bjóða mér
og bakaði köku, segja skal þér. ]



[ Á fremri síðu á gjafakorti:

Í laganna nafni þessu ljóði fram snörum,
nú lofum soninn góðan, við þig og mig.
Í námi er bestur við nærri um það förum
og núna stefnir garpurinn, á hærri stig.
Hans lögfæðimenntunin leiftrar á vörum,
er lýsir hann fræðunum, við mig og þig.
Lunkinn með pennann og lipur í svörum,
lætur hann Bjarni engan skítmokka sig.

Á afrari síðuna. Með kærri kveðju! 

Lifðu vinurinn og lifðu hratt,
leiktu á þíða strengi.
Á hangsinu margir fara flatt
og fá ekkert brautargengi.

Smáatriðin oft skipta sköpum,
skalt því leggja eyru að þeim.
Oft er það vansi angurgöpum,
engum málum að koma heim.

Eigðu þína sannfæring sanna
og slaka ekki á nokkurt hót.
Í vandlæting vitlausra manna,
vertu bara harður sem grjót.

Með ósk um gæfu og gengi
og gleðiríkra daga.
Megi æska þín endast lengi
og öll verða ljúf þín saga.

Mamma og pabbi ]



[ Sandur fýkur,
eins og lífinu lýkur.

Sandur fýkur
eins og ástinni lýkur.

Sandur fýkur
eins og deginum lýkur.

En ekkert fauk
eins og þegar okkur lauk. ]



[ Life was pretty much dull,
untill I met you,
our friendship was meaningful,
and man it grew.

And so did our love.
Everything was great,
we fit eachother like a glove.
It was as this was fate.

We kissed a sweet little kiss,
I said for the first time \" I love you \".
never had I felt like this\'.
the next day, we were through.

I cried and cried.
and I still do.
It was like a part of me died,
just because I loved you. ]



[ Fullkomna Sólsetur.

Stelpum er hægt að líkja við sólsetur,
einu sinni á ævinnu finnuru þetta fullkomna sólsetur,
líkt og einu sinni á ævinni finnuru þessa fullkomnu stelpu,
ég hélt að ég hefði fundið þetta sólsetur, 
og enn þann dag í dag grunar mig það, 
ég náði bara ekki að taka mynd,
og því yfirgaf það mig svo fljótt,
ennþá verður andlit mitt rjótt, 
við þá einu hugsun að ég hafi fangað athygli þess, 
þó það hafi bara verið í eitt lítið augnablik,
og með það er ég ekki hress,
og með þessum orðum, kveð ég þig,
með koss og kinn, og orðinu bless. ]



[ Ég hugsa ekki um þig í nótt, 
og í fyrsta skipti í langan tíma
mun ég ná að sofa rótt,
við þig ég þarf ei aftur að glíma.

Þú segir að ást sé tilfinning,
sú besta,
Ég segi að ást sé uppfinning,
sú allra versta.

Þú segir að ást sé best,
en þegar ég elska,
þá líður mér alltaf verst,
sérstaklega þig elskan. ]



[ Borgarleg ferming.

Hvað er það sem gerir okkur að mönnum?
Er það trú, eða ert það kannski bara þú?
Þú ert sá sem þú vilt getur allt sem þú vilt
Því glasið er aldrei hálftómt, bara hálffullt.

Áður en þú segir að útlendingar séu merir,
skaltu hugsa tvisvar um hvað þú segir og gerir.
Forðumst dóp og allt sem því tengist, það eru mistök, 
á endanum verður erfitt að losa um öll tök.

Hér við erum að ferma okkur borgaralega,
kallið okkur samt ekki trúleysingja.
Því við trúum á allt það mannlega,
virðingu, sjálfstraust og styrk. ]



[ This life is a show,
our hearts collide,
where ever I go,
I\'m never able to hide.

Your image haunts me,
where ever I go,
what does it take for you to see,
that you lied to me not long ago.

Please just leave me alone,
Because since you went,
my heart hasn\'t grown,
after the words you sent. ]



[ Í myrkri og skjóli nætur, 
situr lítill drengur og grætur,
hann er svo hræddur,
spyr sig afhverju var hann fæddur.

Lífið leikur ekki við hann,
að gráta er það eina sem hann kann,
og ást er það eina sem hann ekki fann
svona getur lífið verið flókið fyrir ungann mann.

En þegar um skóla hann skipti,
þá var eins og guð í eikkerja spotta kippti,
hann gleymdi öllu því slæma sem hafði gerst,
en fyrir vellíðan hann enn berst.

En þegar fer að líða aftur á nótt,
hann ennþá grætur hljótt.
Hjarta hans var reimt,
líkt og minningarnar sem hann hélt hann hafði gleymt. ]



[ Nú er hann ortur þessi óður,
ætla að það sé drápan fín.
Það er vinna að vera góður,
vissulega börnin mín: ]



[ kaffiilmur og
glamur í diskum og
bollum

samræður í lágum hljóðum

og rödd sem segir:

svo það er verið að
rabba bara ]



[ Ótrúlega oft er hvasst
undir Hafnarfjalli.
Þar bílar margir forfallast,
er fjúka af vegastalli. ]



[ Í hestamennsku heldur þó sé natinn,
hokkast sá á gömlum, feitum klár.
Það á ekki að leika sér með matinn,
margur svangur er og fellir tár.
Hesta sína heygir margur ratinn,
í honum þó að gauli maginn sár. ]



[ Einhverjir lifa utangátta
og ekki hafa skjól til nátta,
ég giska bara og gera vil því skil.
Ég segi það og þetta skrifa,
þeir hæfustu munu alltaf lifa,
hina á bara að drepa og hreinsa til. ]



[ eftir næturregnið þorna stígarnir

þegar sólin fer að skína
birtist skuggi minn
stærri en ég

staðnæmist
eins og 
ég

snertir moldina mjúkum vörum 
með vermandi birtu
í bakið

brosið vex 
þegar skugginn 
leggur það á jörðina

brosandi koss
kúrir nú við rætur þínar ]



[ Í fyrsta sinn á aumu ári
einhvern sýndu kjark
og ágætt gerði Eiður Smári
úr aukaspyrnu mark. ]



[ Ljósið í myrkrinu skýn skært,
myrkrið flýr af ótta við það,
það reynir skugga,en er ekki vært
það finnur engan svartan stað!

Dökk slykja er yfir bænum bjarta,
bærinn veit ekki hvað til ráða skal taka?
hann hefur ekki að neinu að skarta,
það verður einhver yfir okkur að vaka?
ef við viljum eiga von.


15 Apríl 2007
Tóti Ripper ]



[ inn sjöundi andi
við sólarlag dvelur
dvelur móður við stríðs dýpi


mikil er kvöl mannsins


farið, brotin er fjölskylda hennar
hvað vex nokkurn tímann af blóðsvörtu regni ]



[ Ég öskra
þú öskrar
við öskrum öll
fyrir ís krem. ]



[ ég gleymdi því
sem skipti má...

það varst þú

og ég gleynmdi
því sem skiptir máli

en málið er!!!
ekert skiptir máli ]



[ jújú  Sezar A Sezar A
jújú ég þarf að fara í bað
Sezar A  Sezar a
hvað er nú það
ha bað
já það
já það
hahahahahaha
Sezar A Sezar A
kommon kommon
Sezar A Sezar A
Flott flott
jáhá
Sezar A Sezar A

haldiði áfram að vera raunveruleg.
Sezar A ]



[ Upp á hól, það fer að rigna,
niður brekku, yfir á
upp þá aftur, byrjað blotna
renna, detta, niður kletta,
hrasa, togna - setjast niður

-andvarp

friður, 
fuglasöngur,
þoka, rigning, vindur blæs
sitja, borða, þett'er "næs". 

Alla daga, til fjalla fara,
ganga létt og leika sér.
Komast inn í fjallakofa
í svefnpoka
og fara að sofa. ]



[ Löng eru hornin hundi á,
 hænan syngur vel í kór.
 fiskar negla lim á ljá
 Læknar stund\'að moka flór.

 Hraunið mjúka gagnast geit
 grasið loftið klýfur.
 Klaka stykki haldast heit,
 hross um  djúpin svífur.

 Músin  hefur fögur hljóð
 hræðist ostinn  mjúka.
 Kisa semur lög og ljóð
 læknar einnig sjúka. ]



[ Ég er orðin bæði hölt og heyrnarsljó
og hlusta bara á það sem í er fengur.
Með augun blind að hálfu og heila sem að dó
er huggun mín - að lifa ei mikið lengur. ]



[ Haustvindurinn leikur sér í kvöld,
við laufin sem dansa villtan dans í nóttinni.
Ég sit hljóður í þögninni og hugsa 
um fiðrildið sem flögraði eitt augnablik inn í líf mitt í dag.
Skyldi það hafa breyst í prinsessu. 
sem dansar í kvöld í haustvindinum. ]



[ Í dag voru allir litir himinsins gráir.
Í dag grétu skýin.

En ég reikaði burt.
Burt í huganum. 
Á braut um sólu, 
á braut um þig.

Burt, til þín.
Í brosið, í djúpan bláma augna þinna.
Inn í alla liti lífsins, 
til þín. ]



[ Mig langar að sofa svefni hinna réttlátu
vakna aldrei aftur og vera laus við sársaukann
sem kvelur mig hvern einasta dag
og nagar mig niður, niður og niður stanslaust!

Ó hver ég þrái hið svarta myrkur! ]



[ Þú ert alltaf í hjarta mínu
elskulegi foss
þú hefur gefið mér
góða strauma
þegar ég sé þig
þá líður mér vel
þegar ég heyri í þér
mala ég eins og köttur
þú ert fossinn minn
tignarlegastur allra
fossa þessa lands
og í hjarta mínu
verður þú alltaf
uns myrkrið kemur. ]



[ Sumri hallar haustar að
  hugann  læt ég reika,
  gamall maður þekkir það
  þar má engu skeika.

  Þarf að halda hugans ró
  hrannast að gátur dagsins
  alls þess góða í blænum bjó
  og birtu sólar lagsins. ]



[ Þerra grátbólgin augun
Kyngi ekkanum
Sker úr mér hjartað og loka það inni í skáp
Svo að enginn geti brotið það aftur

Lokaðu augunum nógu fast til að þau opnist ekki aftur
Haltu andanum niðri nógu lengi til að gráturinn sleppi ekki út ]



[ Það er lítið á döfinni í dag,
en dágott er veðrið núna.
Tel ég því með besta brag,
að bregða á leik við frúna. ]



[ Gunnar Blöndal birtist mér,
að berja úr sér hrollinn.
Hefur enga lögg til að ylja sér,
ögn við silungspollinn. ]



[ Það er sukkað á sólarströndum,
svona er það út í löndum.
Þeir fá sér á oddinn
og sanda broddinn,
þær bíða og baða út höndum. ]



[ Þau eru yndis og auðnu virði,
æxlunarfærin virk.
Munkareglan á Reyðarfirði,
réttir fæðingarstyrk. ]



[ Þetta var fallegt Finnbogi minn,
fóstri og gamli vinur.
Hlýjuna streyma frá þér finn
og fiðringurinn grái stynur. ]



[ Yndissnauður er illskuher,
með óþverra milli tanna.
Illilega í ættir sver,
artin minna granna.
Illt er þegar frjósa fer,
fyrir vitin manna.
Lítið var en lokið er,
ljósust dæmin sanna. ]



[ Hvað þarf marga Hafnfirðinga til þess að dansa tangó? ]



[ Öfundsjúkur út í fegurðina hann fór á stjá, fann ekki náttúruna inn í sér hann réðst á hana í kringum sig. Gerði hús í líki hella, bíl í anda bjöllu, lest í formi orms, þyrlu eftir vespu og flugvél í mynd fuglsins. Með eftirlíkingu Guðs fyrir aftan sig hló hann grét og öskraði. Hélt að fötin sköpuðu manninn þegar þau sköpuðu aðeins lygarann.

Á sjöunda degi settist hann niður og gerði sig að maur. Þrátt fyrir að geta orðið eitthvað miklu miklu stærra. ]



[ aguru aguru ha ha aguru
álvar rassins spurja ronju
en barnið les og skiluriggi

aguru aguru ha ha aguru
hvað eru rassálvar
aguru seigja þeir aguru og 
aguru eruðeir kenndir við rass

aguru? ]



[ kallinn á ammæli og
njála hefur verið leikin

skemt....skemt....skemt

allir skemmta sér
meiraðsegja afi.
fólkið er farið
að blotna eins og 
froskar og hugsa 
eins og asnar en
ég sit yfir imbanum
og passa svebninn.....

búmm....búmm....búmm

skot og læti og
enginn svebn til að
passa leingur
bara vaka og 3 
meðan tvímenníngurinn
hleypur milli staða
vagna blautra asna.
ég var heppinn.....

sov...sov....sov

mmmmm
það er miklu betra að
sova en skemmta sér
bara ef þau vissu. 
og svo er líka so góð 
mynd á imbanum
miklu betra að vera
einn heima að stara á
imbann en að vera með
hundvotum ösnum..... ]



[ góðan dæginn

góðan daginn
sagði gæinn
ég spurði til vegar
en hann vissi ekki
hvert ég værað fara

hvert er best að
fara sagði ég
hvar er staðurinn sem
best er að fara

sá staður er bestur
og ekkibestur mestur
og ekkimestur enginn
og allur allt samtímis.

en hvert á ég að fara

þangað sem þú ætlar
að fara sagði gæinn

góðann daginn ]



[ Farsældin horfir fram um veg
og finnur sér nýjar leiðir.
Ýmsum er í taumi treg,
en tilurð hennar seiðir.

Og haldir þú á hennar braut,
hún mun vart þig leyna,
auðna falli elju í skaut
og á það skaltu reyna. ]



[ Að sæta kostum sæmilegum,
sótt hefur oft til mín.
Að ganga um á gæfuvegum,
Guðs er blessun fín.

Er að mér sækja efiðleikar
oft mér fæðist sýn, 
að þá sé einhver þar sem reikar,
svo þrautin leysist mín.

Minn faðir hafði að orðum sínum
er mér gekk í vil:
,,Alltaf leggst Einari mínum
eitthvað til”. ]



[ þú segir að þú elskir mig
spúir reyk 
og pírir augun

ég segist elska þig
anda að mér reyknum
og brosi

veit samt vel að þú elskar mig ekki
heldur þessa bíómynd
sem við horfðum á í gær
og innihélt þetta sama atriði
á bláum bar
í Bristol ]



[ .
ekki stærra
ekki minna
heldur akkúrat
ja akkúrat
svona
. ]



[ Þau vaka og sofa í varðhaldi jarðar
og vita ekki að sólin er til.
Þau þjást fyrir augliti ógnandi varðar
í andlausum skelfingarhyl.

Ævinnar klukkur halda áfram að tifa
en ólin til dauðans er hert.
Í dýflissu óttans hann lætur þau lifa
lífi sem einskis er vert.

Þar hírast þau, varin af hundruðum lása
og handanna sjá varla skil.
Þau vita ekki að ofan þeim vindarnir blása.
Þau vita ekki að sólin er til. ]



[ Á einhverju augnabliki
það upp fyrir Munda rann
að brátt út í buskann fyki
baráttan, lífið og hann. ]



[ Hlýr andvari orða þinna
er allt sem þarf 
til að skyggnast inn í huga minn, 
kveikja bál í hjarta mínu og losa sál mína úr eigin viðjum.

„Mikið andskoti ertu andfúll.\" ]



[ Ímynduð ást
ætluð var þér
að sitja og þjást 
varstu ætlaður mér?

Lokaðu augum
leggstu mér hjá
ferðu á taugum 
ef ég fer þér frá ?

Láttu þig dreyma 
um heimana alla. 
Nú vil ég þér gleyma 
er himnarnir falla ]



[ í haustlægðinni
sat ég á kaffihúsi
og sagði honum leyndarmálið
hann sagði \"frábært\"

og ég sá sjálfa mig
í honum
þar sem ég sat í haustlægð
og talaði við sjálfa mig
á kaffihúsi ]



[ Sigga hrópar: ,,Krútta, krútta,
krúttin mín og bestu skinn,
koma, hér er tútta, tútta,
koma að totta pela sinn\"! ]



[ Ég skildi þig aldrei.
Samviskuleysið,
fávitaskapinn.

Samt varstu mér svo hjartakær.

Þú lékst þér að hjarta mínu,
reifst það úr, 
hentir því langt upp í loft
svo það heyrðist hvellur
þegar það splundraðist á jörðinni.
Samt var hægt að greina þig í fjarska,
stappandi á bitum úr því. ]



[ Vindurinn hamast
á gróðri og grjóti.
Vælir og kveinar
í gluggum og dyrum,
hvert sem er litið
fólk hleypur í hringi
og veit ei sitt rjúkandi ráð.

Hundarnir góla 
og gelta sig hása
kettirnir hvæsa
og klónum út stinga,
kýrnar í haga
jórtra ei lengur
og vita ei sitt rjúkandi ráð. ]



[ Galdurinn ávallt grunnur er,
græðgi ræður ríkjum.
Aldrei hagnast allir hér,
aðallinn stjórnar; klíkum.

Margur snauður og magur fer,
eftir mannsins dirfsku.
Leikið sér með lífsins fé,
eigi lán með visku.

Skildi fé sitt sauður fá,
ella almennings sækja.
Guð og gæfa forði frá,
þeim gull vort; krækja. ]



[ Hugann læt ég reika dags í draumi
dvelja þar í friði litla stund, 
fjarri ölum látum glys og glaumi
grípur vonin, stjörnu minnar lund.

Tímans vélin  áfram í galsa gengur
göngum vel um okkar kæru jörð
öll við þráum, fá að lifa lengur
lærum því að standa friðar vörð. ]



[ Ástfangið hjarta,
svo viðkvæmt og blítt.
Auðvelt er að brjóta,
það hjarta, svo hlýtt. ]



[ Ég ráfa um og leita.
Að hverju það veit ég ei?
Í landi fyrirheita.
Í því landi nú ég dey. ]



[ handtaska
sólgleraugu og

á morgun
Köben ]



[ Tómið í hjarta mínu
gefur til kynna,
að þar er kannski
enga ást að finna.

Tómið í sálu minni
segir við mig,
lífið er aðeins
einu sinni.

Tómið í lífi mínu
lætur mig vita,
ég gerði mistök,
mistökin fylltu upp í tómið.

Tómið hefur aldrei
verið jafn mikið.
Ég elska lífið.
Ég hata lífið.

Ég þoli þetta ekki lengur,
ég líf mitt vil kveðja.
Ég elska þig
Bless ]



[ Bakvið rimla sálarinnar
sit ég
lítil stelpa.
Læt mig dreyma um frelsi tjáningarinnar
og fegurð ástarinnar.
Í huga mínum rignir,
þar rignir silfurtárum
úr fylgsni hjartans.

Ég græt vegna þjáninganna
bakvið rimla sálarinnar.
Líf mitt er ei líf sem þú nýtur.
Ég bý í helvíti.

Sverðin sem stingast í iljarnar,
skotin úr byssum hatursins
fljúga um gráan himininn,
hitta einn og einn fugl sem flýgur
frá eldi pyntingarinnar.

Það byrjar að rigna
litli logi vonar minnar slokknar
og lífið ég kveð ]



[ Þú hlustar á allt nema óperu.
Ég er að fyla þig.
Þú borðar ávexti ,líka peru
Ég vona að þú sért að fýla mig. ]



[ sorry all the mess
það var svoddan stress.
Ég vona að þú verðir hress
en núna segi ég bless ]



[ Sorry mamma símreikninginn
hann er bara svo sætur.
Strumpaskot í gangi hér
en enginn súludans um nætur ]



[ Mamma mía,
amma mín er svaka pía.
fimmtíuogsex eða fimmtíuogsjö
af og frá og ungleg er. ]



[ Grænt, gult og fjólublátt.
Gulkálið er gott á sár.
góður gaur en gallinn er
að grallarinn hann aldrei fór ]



[ Sá atburður gerðist eitt sinn úti í sveit
að sjómaður ylhýra stúlkukind leit,
og hjartað hans hamaðist senn.
Hann byrjaði snemma að dömunni að dást
og dálítil kviknaði í brjósti hans ást,
sem líklega leynist þar enn.

Hann elti hana á röndum og reyndi að ná
að ræna hennar athygli símanum frá -
það svolítið seinlega gekk.
En loks varð það úr að þau mæltu sér mót,
maðurinn ungi og hin ylhýra snót -
hann ósk sína uppfyllta fékk.

Þau áttu vel saman og sungu þann brag
sem sunginn er ennþá í Kjósinni í dag
og ómar um byggðir og ból.
Nú gerum við veislu þeim hjónum í hag
því hálf öld er síðan að kirkjunnar lag
skenkti sitt giftingarskjól.

Nú þökkum við ykkur
með þýðlyndum yl
að þess fáum notið
að þið séuð til. ]



[ ef
garðsláttuvélin
er
biluð

vex grasið ]



[ Er sápukúlan glær?
Eða hefur hún að geyma
alla liti regnbogans?
Það fer eftir því
hvernig þú lítur á hana. ]



[ Ég tilbið þig elsku tölvan mín,
þú ert ást mín og tilvera.
hér sem lífsins viskuskrín,
með gígabæt og tera. ]



[ Þessi þrá, þessi ást, þessi losti.

Hver þarf ást?

Við þurfum ást.
Ég þarf ást.
Ástin á okkur,
lostinn hefur valdið
en þráin ríkir yfir þessu öllu.

Ég er ástfangin.
Ég er ástfangin af lífinu,
sem er ekki endurgoldin ást.
Lífið elskar mig ekki,
lífið hatar mig ekki,
lífið er bara losti,
sem notar mig
og nýtur mín
og hendir
mér svo
burt. ]



[ Við tölvuna stend ég og stari,
  stormur á þekjunni hvín.
  Hugsa að fallandi fari 
  fyrstadags umslögin mín.

  Mörg er hugarins hrelling
  hratt fellur gengið í dag.
  Í árbít með vatnsgrautar velling
  í vonleysi , syng ég mitt lag ]



[ Farinn í ólgusjó,
virðingin sem þú hafðir
Horfin á braut,
sú tilfinning sem ég bar til þín.

Kveð þig nú,
fyrir aldir og tíma.
Segi bless,
með perlur í gjöf.


Læt það ógert
að tala um þín mál.
En segi samt
... ]



[ Ég ólmur vil vísnaþráð virkja
og vanda mitt ljóðmál og styrkja.
En hjartað er kjáni
og heilinn er bjáni.
Því gengur mér illa að yrkja. ]



[ Ég þrái svo heitt þína lokka
      að strjúka,
      þinn vanga að leggja mér
       við kinn.
       kyssa varirnar heitar og barminn
       þinn mjúka.
      Í þögulli bæn verð ég þinn 
   
   Í þögninni er tíminn oft lengi líða
       ljúfustu minningar vakna og þá.
   Unaður hjartans,sú bjargfasta blíða
   bætir í drauminum unglingsins þrá. ]



[ Ástin hann nagar og nartar
 nætur sem ilbjartan dag´
 í hjartanu skelvingin skartar
 skrælnaðan,unaðsins brag.
 
 Hugurinn dreymandi dvelur
 dæmdur í fjötranna band,
 ástraunir fanginn oft felur
 færðar í mylsnu og sand. ]



[ Hvernig geta orð tjáð
það sem þau ná ekki til?

Hver er lykillinn 
að læstum dyrum sjálfs þíns?

Hvernig get ég vakið
sál þína af djúpum svefni?

Ég fæ ekki snert það
sem ekki er í mínum höndum.  

Þrátt fyrir það skína óteljandi sólir
Í ólysanlegri dýrð sinni

djúpt innra með
þínu brostna hjarta. ]



[ með vætu í augum
og hnút oni maga
ég skrifa þér með skjálfandi höndum
Takk fyrir að spila þig hálfvita
ég sá hvað varð að gera
á okkar bönd ég verð að skera.
Þín ég mun sakna
þig mun ég gráta
þér mun ég aldrei gleima
nú er ég ein heima
að dreyma
reyna
gleyma ]



[ Miklu kann viljinn að velta, 
þótt viskan sé út úr kú. 
Þeir ríku þjóðina svelta,
í þrotlausri frjálshyggjutrú. 

Af fumleysi framtakið elta, 
finnast mér ráðin dýr. 
Útrásar garmarnir gelta,
að gróða er þefur nýr.

Evrur til allra bóta,
ekki skal farið með gát,
Ríkisstjórn fim til fóta,
fátækir skák og mát. ]



[ Hef ég hitt engil einn
sem er mikil fengur
og liður mér eins og lítil drengur.

Blindur er ég af geislaljóma 
sem gæti fyllt kassann minn tóma.

Löng er leiðin á milli himins og jarðar
en hjartað nær alveg til næsta bæjar.

Gæfi ég sál mina til að sjá hana aftur
og vona að ég verði ekki hræddur.

Ástin á sér margar leiðir
en rata bara þessa eina
til Sunnu sólinnar minar. ]



[ Hann fór þegar það rigndi
Vildi ekki að ég hann fyndi
Hann skildi hurðina eftir opna
Þessa nótt var erfitt að sofna

Skilinn var eftir hringur
Og mér gefinn fingur
Hann sem var vanur að þegja
Hafði allt í einu svo margt að segja

Þú sást mig með öðrum manni
Vissir ekki að við værum að velja rós
Svo ég gæti af saklausu gamni
Gefið þér lítil sæt hrós ]



[ Hef ég verið með sár í mörg ár
á hjartastað ég fann það.

Meðan ég réri á ástar á 
þá sárið greri smá.

Ekki þarf mikið til að rifa alla fínu saumana mína
sem með tíma var búið að gera hjartað mitt fína.

Nú elska ég ekki fá nema vita ég elska má
um von að hjartað heilt að eilífu verði já! ]



[ Hann grípur mig föstum tökum
Heldur mér og nýtur þess að ég gráti
Ég hleyp stjórlaust um götur
Á meðan starir fólk og spyr hvernig ég láti

Reyni að líta upp en hann lætur mig kveljast
Sá lítið ljós í dag en hann það slökkti
Hann brenndi heimilið, hvar mun ég dveljast?
Hjartað var grátt, en hann það dekkti

Mun hann sleppa takinu á mér?
Mun ég verða glöð á ný ?
Allt útaf þér , fékk ég nýja sýn

Hann öskrar og kæfir mig í svefni
Ég reyndi að berjast en það dugar lítið
Grunaði aldrei að ég væri sjálfsmorðsefni
Það er nú skrítið, hvað fólk skilur lítið ]



[ Týnd og ósýnd
í laumi og í draumi
þótt ég fari, og fram úr skari
þótt ég fljúgi, um heima og geima
mun ég ást þína geyma
og um þig dreyma ]



[ Það er stutt síðan þú fórst
en fyrir mér er það heil öld
Þú ást þína sórst
áður en dauðinn tók öll völd ]



[ Í dag var slæmur dagur
En sá næstu verður fagur
Vona að þú afsakir
Og ekki yfir mér vakir

Jú ég var svolítið æst
Virkilega vil geta sæst
Við djöfulinn sem hengur yfir mér
En líður alltaf best í örmum þér



Takk er rétta orðið
Því allt mitt vit er nú horfið 
Meðað við hvernig allt er orðið
Ertu það eina sem er ekki horfið ]



[ Bananalýðveldið blómstrar hér vel,
bófar þar mannrétti fórna.
Það hefur að geyma margan mel,
sem margdæmdur fær að stjórna. ]



[ Ég tíndi þér vönd með sóleyjum sætum
og bætti við fífli, 
svona rétt upp á grín.
Spurði  svo hvort við tvö ekki gætum
farið með blómin heim til þín.

Þú brostir og sólin skein þér úr augum
er horfðir þú blómvöndinn á.
Mér fannst ég vera að fara á taugum,
en þá sagðir þú blíðlega já.

Svo fannstu í garðinum krukku með vatni
og flugum sem villst höfðu af leið.
Þú bjargaðir  þeim með ítrustu natni
en ég horfð´á þig hljóður og beið.

Í krukkuna settirðu fífilinn fína
en fallegar sóleyjar bastu í krans.
Svo kysstirðu létt á kinnina mína
og bauðst mér í vangadans.

Þú varst sex og ég var sjö.
og áttum daginn saman tvö.

Þann dag fannst mér hamingjan 
horfa á mig
og allt var svo fallegt og gott.
Og mig er ennþá að dreyma um þig
sem ert löngu flogin á brott.

Í gegnum tíðina hef ég leitað að lukku.
Og er ég hugsa til þín, 
ég finn fyrir trega.
Því eins og fífli í tómri krukku
hefur mér liðið ævinlega. ]



[ Ástin hún laðar og leiðir
  læknar öll veraldar mein.
  kærleikur,og efasemd eyðir
  elskan og trúfestin hrein.

  Unaðs er nauðsin að njóta
  nærvera,kallast það ást?
  Þeirra er hremmingu hljóta
  hugangur,unaðs sem brást?

  Ástin er hálfgildis galdur
  gjöful og oft engu lík. 
  hugtak um afstæðan aldur
   og  afburða góð rómantík. ]



[ Við búsett erum á barmi eyðileggingar.
Ekki lengur ganga strætin fámál um
með þagmælsku ástar og vonarblossa.
Heldur ryðjast kveðjukransar fram,
sveiflandi sér á milli blóðlausra tvífættlinga,
með góðmennsku sinni hugsa um þá sem féllu;
mannsbörn, fulltíða vonleysing,
jafnt sem hinum háaldraða og arkandi úrtölumanna;
utangarðsmæður, feður, bræður og dætur,
skyldug tæta nú í sig tóm og neind.
Marséra og skjögra ásamt vitundarleysi,
flónsku og yfirvofandi búsetu
í núverandi sorta komandi frá skýjarústum,
fyllt með háskólamenntuðum gálgasmiðum.
Stolt og örugg við fyllum þá stöður,
þar sem hinn Háttsetti leikur okkur grátt.
Snöruna snúum tífallt um háls barnanna
og syngjum sæl yfir grátsekkanna
sem frá svo smáu hljóða svo hátt.
Svo fölsk eru orðin; svo fölsk erum við.
Undir fölsku flaggi hóf maðurinn stríð við frið. ]



[ í þitt
sofandi eyra
hvísla ég orð 
sem þú vilt heyra ]



[ in your
slepping ear,
i whisper words
you want to hear.
Word´s of love 
and words of fear. ]



[ Ljóðagerð má stundum líkja 
við ljósmyndun,

Ljóð getur
fangað innblástur augnabliksins

og myndað ljós
í huganum. ]



[ ljósið, ljósið himnadýrð,
í skóginum er algjör kyrrð.
úlfur kemur, leit að bráð
hann sér hjört og honum er náð.
Dimman, dimman komið er kvöld,
nátthrafnar taka nú völd. ]



[ málverkið á veggnum
er gult, grænt, hvítt

og pínulítið svart ]



[ Vísast getur vísu ort,
vífið norðan fjalla.
Líður engan andans skort,
Alla mín ágæta og snjalla. ]



[ Sextíu ár í sælum orðum,
sameinar taugin ramma.
Happ ykkar var að hittast forðum,
til hamingju, afi og amma. ]



[ Ef ég á eitthvað önugt heima
og eitthvað, sem ég þarf að gleyma,
þá kem ég hingað hvert eitt sinn,
að heyra fagra sönginn þinn.

Og ég tek vor með ástarómi
og yl úr þínum hlýja rómi,
ef illur stormur úti hvín
og andar köldu á blómin mín.

Og þegar öllu er um mig lokað
og ekkert getur hliðum þokað,
þá á ég víðan unaðs heim,
sem opnast fyrir rómi þeim. ]



[ Varir þínar 
Leituðu fyrst að orðum
En svo hættirðu við allt saman
Og ég sá þig

Kaldur gustur

Nú er tími aðgerða
Ég bíð ekki lengur
Bíð ekki

Þú brostir
Ég bíð ]



[ þeir fiskuðu vel þann dag
Og rétt áður en allt breyttist
Bundu þeir landfestar
Og gengu frá borði

Leitandi augnaráð
Sem enginn sá

Það bætti í vindinn
Skömmu fyrir miðnætti
Og áhyggja drengsins jókst
Eftir því sem leið á nóttina ]



[ Sveiflast óhugnarlega í vindinum,
sem ýlir undir 
eins og til að hræða þig meira
svo þú fáir gæsahúð
og finnir kuldahrollinn læðast
niður hrygginn.

Kanske þú ættir að taka lökin
af snúrunni? ]



[ Fiðrildi
Þrátt fyrir allt

Þreytt augu hennar
Námu óljós boð
Úr slætti vængjanna

Dagrenning
Hlýtt regn
Í bláu ljósi

Maðurinn settist undir stýri
Á skítugum trukknum
Illa sofinn eins og venjulega

Morgunúði ]



[ Með stírur í augum ég styggur
sit hérna dapur og hryggur
og dauðinn í loftinu liggur
loforð mín þögul hann þiggur.

Draumurinn um það að deyja
er dýpri en orðin mín segja
æ farðu nú þögn mín að þegja
þú ískalda einmannaeyja.

Hvert ferðu með mig friðurinn
fannhvítur er hann hesturinn. ]



[ þegar kaldlynt rokið rekur 
rýting sinn í andlit þitt 
gerðið hrollkalt haustið skekur 
hríslan fellir laufið sitt 
himinn grimmum gráma lekur 
geigur fyllir hjarta mitt ]



[ Er það ekkert einkennilegt
að leggja sig niður við lygar 
leggjast með elskhuga
leika með og láta hann halda 
að atlotin beri árangur?

Að eyða nóttum í uppgerðan unað
bara til að gleðja, geðjast 
ganga lengra en áður
í að láta hann gleyma
...því sem er heima? ]



[ Mörg og heiftarleg hafa um sinn
hnífalög á mér staðið.
Flugbeittan, nýjan flatningshníf
fann ég við herðablaðið.
Undan borðhnífum blæðir mjög
þó bitið sé ei til muna
og eitthvað stingur mig inn í bein
ofan við rassboruna.
 
Fjölda hnífa ég fundið hef
í flestu ég reynist hygginn.
Nú fann ég vondan vasahníf 
vestan megin við hrygginn.
Skeiðahnífsræfill er þar og.
-Er ekki von mér sárni?-
þar sem að blaðið ekki er
úr almennilegu járni. ]



[ Vanda eykur grænni grund
grandalausri um forlög blind
vindur hvass er svartan sand
sendir yfir veikbyggð lönd.

Sullar og mallar sífellt bull
svellur í gjalli drifhvít mjöll.
Ellinni fellur hreyfing holl
hrella mig tröllin ljót og ill.

Skuggaleg vofa vekur ugg
vaggar hún nær með brýnda egg
högginu við ég löngum ligg
leggi hún til mín viðbragðssnögg.

Göngumanni er gatan þröng
gangan liggur því oft í hring.
Langar mig enn að fá í fang
fenginn sem glaður um ég söng. ]



[ Það var mikill dýrðardagur,
dásemd fylgdi vonum.
Bíllinn minn er blár og fagur,
bjart er yfir honum. ]



[ Svífa til jarðar, dúnmjúk og nett
snjókornin..jafnt og þétt
þau setjast á hár þitt
og krýna þig enn
brúði vetrarins.
Þau glitra og dansa við mánaskin
stjörnubjartan himininn
þau lokka og laða
og andlit þitt baða
þú brúður vetrarins.
Horfið er skrautið úr haddi þínum
er prýddi þig í vor
blómin horfin..liljan dáin
frosin lækjarskor.
Sumars þíns fegurð er horfin á braut
laufblöðin falli í móðurskaut
nú kiknar hvert strá 
undan snjóþunga vetrar
trjágreinar slúta,hoknar og berar
bogna...að endingu brotna.
En svo dásemdar fljótt
kviknar líf þitt á ný
sól þín hækkar á lofti svo hlý
vermir og græðir sárin þín
klæðir þig fegurstu fötin í
hár þitt fær dáfagran lit sinn á ný
blómin skreyta þig aftur
gola sumars kemur hlý
og kyssir kinn þína
þú brúður sumarsins
(ljóð K.H.K) ]



[ Hve fagurt er að horfa á roða sólarlags
í eftirvænting bíð ég komu sumardags
í hverjum geisla sólar býr dulið leyndarmál
í hverju skýjahnoðra fögur sál.

Það er sem glitri gull og silfur allt í senn 
í undrun og lotning á mynd þá horfa menn
það listaverk er fegurst allra listaverka hér
af öllum öðrum myndum sólin ber.

Hve undarleg er kyrrðin og friðsældin í kvöld
í fuglum heyrist ekkert því þögnin tekur völd
það bærist hvorki grasið né hár á höfði manns
skýin hafa stansað eftir dagsins dans.

(ljóð K.H.K) ]



[ Leiklistin setur lífið á svið,
leikarinn móta það kann.
Skaparinn verkinu leggur lið,
en leikstjórinn hver er hann? ]



[ Sama 
Sama 
Sama
Nema
- nú er ég örlítið meira ástfangin. ]



[ Blasir við breiða;
brekkan græna skýlir.
Svanirnir seiða;
sál mín þar sig hvílir.
Ó að mætti' eg eyða
æfi minnar dögum
í heimahögum! ]



[ Fyrir svolitlu síðan
ég söng um þá líðan
sem sál mína sverti,
mig særði og erti.
Bölvað það vesen og basl.

Svo þornaði þráin
og þaut út í bláinn.
Nú lífið mér leiðist,
ég lasta og reiðist:
Djöfulsins andskotans drasl! ]



[ prjónakarfan hefur ætíð
staðið á bakvið stólinn

í henni eru: hnykillinn
prjónarnir, nálin og

hassið hennar ömmu ]



[ Norðurljósin lýsa tröllum
lyftir brúnum Krýs við haf.
Herdís rís úr fanna fjöllum
fálát tekur systraköllum.
Mennina dreymdi meðan ég svaf.
Í myrkri var Strandakirkja
hætt er skáldið djúpa að yrkja.
Dauðinn er það sem guð þeim gaf.

Blámi dauðans breiðist yfir 
brýnist vörin sköflumi af.
Andlit strengt í augun rifir
örskil milli þess er lifir.
Heyrist bæn og hljóðlátt skraf.
Er það hér sem draumar deyja
er Hel við stríðið heygja.
Hver stendur hér í dyrastaf ? 

Í rökkri alda með reisn í anda
reis upp Íslands kalda skör.
Hátt yfir sólir og sanda
sá hann til ókunnra stranda.
Forlögum hlýti sérhvör.
Á himni lýsir af degi.
Hver stund er vegur að vegi
í veraldar straumþungu för.


Kistufáninn kveðju litar,
Hvítbláinn, mjallhvítur og blár.
Yfir fálki hringi hnitar
og hinsta ljóð í skýin ritar.
Daggarblik dropi eða tár.
Dey ég og deyja bræður
vakir einn sá er ræður.
Skaparinn um aldir og ár. ]



[ Þú ert allt sem mig 
hefur langar í.
Allt sem ég lofaði
sjálfum mér.
Allt sem ég leitaði af.
Allt sem mig vantaði.
Allt sem ég trúi á 
og þrái.
Ég á æðri mátt, 
því ég á þig.
Þú ert mér allt ástin. ]



[ Heyrið mig kveina og kvarta
því kuldi og frost er í hjarta
og illskunnar nöðrur það narta.
Nú tel ég himnana svarta.

Byrjar svo blóð mitt að krauma
og blæðir út góðmennsku auma.
Hatrið mér hefur af tauma
og heltekur sál mína og drauma.

Skuggalegt djöflanna skvaldur
mig skæðir um ævi og aldur.
Orðinn er vonskunnar valdur;
vægðarlaus, stífur og kaldur. ]



[ Sólin brosir blítt til mín
birtir þá í minni sál.
Fögur þessi fjallasýn,
fuglar kvaka ljóðamál. ]



[ Ein ég sit og surfa
inni í lítilli íbúð
Enginn fær að sjá mig
nema í gegnum webcam

Líttu nú upp og opnaðu augun þín
bentu til himins, bentu til jarðar
bentu á þann sem raunveruleikann varðar. ]



[ Vorsins  tignin tæra
  töfrar hugsun alla.
  Ljúfa friðsæld færa
  í faðmi grænna hjalla.

  Heim í fjörðinn fríða
  friðar´þar mun leita.
  Unaðs birtan blíða
  og bæir inn til sveita.

  Hreimur foss og flúða
  friður, lóur bía.
  Í lygnum lækjar skrúða
  lontur smáar flýja.   (lonta smá síli)
 
  Löngun huga og handa
  heim við gamla bæinn,
  minning starfsins standa
  strits við úfinn sæinn.

  Hann götur tæpar treður
  traustur ,ætíð glaður.
  hugprúður ,afls og anda
  aldurhniginn maður. ]



[ napurt næðir
nístir bein
níðskó sniðin
stendur ein

stugga stormar
stendur sig
köld er kvölin
kennir mig

oppur alls
evru vilja
illir árar
ekkert skilja ]



[ Sonur þinn mun kveljast og þjást- 
því þú honum brást-
aldrei mun hann vita hver pabbi sinn er
þvi þú gafst honum aldrei tækifæri á þér.
Sorgum mun mamman súpa
því þú vildir aldrei krjúpa-
því það er í lagi- 
því einn daginn mun hamingjan ganga okkur í haginn. ]



[ Stundum langar mig að þú takir fast utan um okkur og leyfir okkur að tjá okkur- stundum líður mér eins og fiskur með engan heila sem engin ber tilfinningar til- að það sé verið að dáleiða fiskinn að allt sé hrunið og engin not fyrir fiskinn lengur- honum slátrað á endanum. ]



[ Verður þú aldrei tilbúinn að tala við mig?
rennur reiðin aldrei af þér?
verður fyrirgefning aldrei til staðar?
hvað er það sem þú ert hræddur við? ]



[ Moldin og jörðin mig á sækja
og minning tærra fjallalækja.

Ég leggst í grasið og læt mig dreyma
um leiðina vestur til ykkar heima.

Og hvikandi skíman hún seiðir
er sól á jörðina geislana breiðir.

Skuggarnir veiða og vaka í þögnum 
og vefja mig gömlum sögnum.

Og farfuglarnir í fjallasölum
um fegurðina tala í sumardölum.

Upp til himins stjarna stara
svona - nú verðum við að fara.

Svo hefja þeir flug einn af öðrum
yfir öldur á stinnum fjöðrum.

En firðirnir í fjarskann líta
og finna að þessu verður að hlíta.

Á meðan sumarið ljóðin semur
og stormurinn landið lemur.

En djúpt í dægrunum  vaka
draumar sem aldrei koma til baka.

Sofa í fallandi fossunum öllum
sem frjósa í haust upp á fjöllum. ]



[ einhver kom 
og rændi Glitni
ég lýsi eftir vitni ]



[ Heyri ég hörpunnar óma
  hlýleika fyrsta lagsins,
  lagstefsins hlýleik hljóma
  horfi á fegurð bragsins. 
  Umvafinn fegurð og friði
  í fögnuði, morgundagsins. ]



[ Eitt tvö þrjú fjögur
fimm sex sjö átta
níu tíu ellefu tólf

Semsé fimmtán orð ]



[ Mér líður sem litlum fugli
sem er að leita að þér

Mér líður sem litlum fugli
sem segir hvað ástin er

Mér líður sem litlum fugli
í ró í kjöltu þér ]



[ Hyperness becomes the echo 
black wall
How?
Fuck... Look it up
Knowledge is power.
Lip balm anyone? ]



[ Stari upp í loftið um andvaka nætur
Úti er vindur og himininn grætur
Hugurinn fullur af hugsunum er
Að líða brátt að degi fer

Reyni að finna réttu orðin til að segja
án þeirra er skárra að þegja
Drottinn ákvað þig að taka
og þú kemur ekki til baka

Stolt er af honum afa
Betri lækni var ei hægt að hafa
Ef ég stappaði niður fótum og grét
hann afi mig skellihlægja lét

Hann plataði fram bros og alla kætti
sem á förnum vegi hann mætti
Eyddi mörgum stundum á baki á hesti
Af öllum læknum var hann sá besti

Ég ætíð mun hans sakna
Upp úr þessari martröð þrái að vakna
Í minnið festi brosið bjarta
og kveð þig afi með söknuð í hjarta ]



[ í hanastélsboðum hefur
græna kommóðan komið
að góðum notum
eins furðulega og það hljómar nú

hún þykir svo traust og stöðug
undir glösin ]



[ Við erum tveir mjög líkir
Af ást við erum ríkir
Næstum allt gerum við saman
Og höfum svaka  gaman

Eitt eigum við þó eftir að gera
en höfum allt til brunns að bera
spennan milli okkar hefur verið mikil
og Kristján sýnir mér sinn lykil

tárin niður kinnarnar streyma
en þetta var mig ekki að dreyma
ég tók við ástinni
en Kristján ekki við minni

nú erum við aðskildir
karlar erum við mildir
þó við séum milli tveggja heima
aldrei mun ég honum gleyma. ]



[ Rjóð í kinnum og ung hún er
og komin upp í rúm með mér
í heljarinnar sleik
æstum kynlífsleik
undir sæng og alveg ber.

Nú er þetta orðið gott,
stunurnar og það var flott
og brjóstin þín
þau eru mín
en núna þá vil ég fá... ]



[ Hún stóð þarna 
í hvítum kjól  
og brosti heimskulega til mín
Ég kreisti fram bros 
og fann pirringin alveg fram í fingurgóma

SVIKAKVENDI! SVIKAKVENDI! SVIKAKVENDI!

Hún labbaði í áttina að mér
staðnæmdist fyrir framan mig,
brosti, og sló mig
af lífs og sálarkröftum
Það var líkt og tíminn stæði í stað og
ég fann blóðbragðið í munninum

SVIKAKVENDI! SVIKAKVENDI! SVIKAKVENDI!

Ég hallaði höfðinu aftur og
fyllti munninn af blóði
Lét það síðan frussast á milli tananna á mér yfir 
hvíta hvíta svanhvíta
kjólinn hennar

hló síðan trylltum hlátri 
er blóðið lak niður hálsinn á mér ]



[ Hún hafði aldrei elskað né misst
Hún hafði aldrei þráð að vera kysst
Hún trúði á sanna ást 
en það var nokkuð sem henni yfirsást

Prinsarnir birtust hver af öðrum
en smátt þeir urðu af nöðrum

Hún á niðurleið stefndi 
hraðar og hraðar
og leitaði ráða allsstaðar

Áfengi, dóp
og vafasöm víf
Nei hún sá ekki fram á hamingjusamt líf

Loks hún líf sitt tók...

nej þetta var bara djók ]



[ Hugur minn er sem kyrrt vatn 
friðsæll og hljóður 
Hjarta mitt sem sólin
skín geislum sínum yfir þig
Heitar hendur mínar flæða orku 
sem líkist norðurljósum....
heilunarhaf hjarta míns streymir til þin, svona er máttur kærleikans
taktu í hönd mína og ég leiði þig að listum skaparans 
þar sem þitt sanna eðli er ]



[ í skóginum ég hleyp um og dansa um nakin
ég hef ólýsandi þörf til að hreyfa mig og skynja lífið eins og það er þessa stund
 hef aldrei upplifað það jafn sterkt 
held umferkantað  hálsmen mitt með græna emerald steininum og finn gyðjuna í sjálfri mér 
Gyðjan kallar á prinsinn sinn ...... þau dansa saman skilningurinn er algjör ástin í hámarki ! Hláturinn og gleðin svo velkomin. Þau liggja í faðmlögum vafin líkömum hvors annars

Gyðjan vaknar og liggur í laufblöðum skógarins prinsinn hennar er veikur
hún er leitandi ... leitandi að þekkingu jurtanna 
Jurtirnar eru lækningamáttur jarðar ]



[ Stelpan situr í sófanum og allt í einu er eins og að hún se að fara í gegnum göng þetta gerist snögglega líkt og hún minnkaði og stækkaði eins og form stundarglass
Hún opnar augun og skynjun hennar er öðruvísi ... hún spyr á þetta að vera svona ?
Sjón hennar er öðruvísi 
það sem áður voru gluggtjöld mynstruðum appelsínugulum blómum eru nú fljótandi efni líkt og á tölvusjá en þó sí hreyfanlegt 
blómin breytast og það myndast ný blóm
 munstrið á gluggatjöldunum sem var kyrrt snertanlegt efni
 er nú aldrei kyrrt og er eins og appelsínugult hreyfanlegt haf tölvuskjas
Stúlkan finnur svo fyrir orku jurtarinnar í stofunni það sem var áður bara jurt er nú mjög áberandi planta með háa orkutíðni líkt.og..hún geti heyrt í orkutíðni plöntunnar ... plantan hefur ótrúlega sterk áhrif á hana 
næst lítur húná fólkið í kringum sig 
allt í einu getur hún séð á andlitsdrættum þeirra hugsanir þeirra 
það er líkt og þau hafi tvö andlit eitt venjulegt sem liggur undir og eitt nanast glært sem hreyfist og gefur svipbrigði eftir hugsunum þeirra
 en þau eru líka næstum eins og einhverjir djöflar eða einhverskonar álfar eyrun á þeim eru allavega lengri og hakan líka ... 
stúlkan er fyrir vonbrigðum ef þetta er staðurinn sem hún fer á eftir dauðann
 þá kærir hún sig ekkert um það ...
 henni líður eins og hún hafi heimsótt aðra plánetu ....
 heim geimvera sem henni líkaði ekki beinlínis en nú veit hún að til eru aðrar víddir ]



[ meðan fullorðnafólkið 
byggði himinháa turna
og skýjakljúfa
úr draumkenndum stæðum
af skiptimynt og seðlum
á marmaragrunni
sat ég á trégólfinu
og byggði mér höll
úr áþreifanlegum legókubbum

sem standa enn 
þótt fullorðnafólkið gráti
þokukennda velmegun ]



[ Konur nota miklu meiri 
klósettpappír en karlar 
og það er ástæðan fyrir 
hlýnun jarðar. ]



[ Allir í Bónus 
að byrgja sig upp.
Dósamatur eða dauði! ]



[ Hugur minn er hjá þér
hjartans ástin mín.
Farðu ekki frá mér
með fögru augun þín.
Þú ert alltaf ágæt,
yndisleg og góð.
Fingralipur, fágæt
fögur lipurtá. 
Kært er mér ætíð
að kúra þér hjá. ]



[ Einhver dularfull dula er yfir þér
drunkarlegt ei, eins og er.
Hún óútreiknanlega hreyfir við mér,
svo hugsun mín á flug fer.

Þú gefur mér stuttlega það græna-,
gleði og fiðring í magann fæ.
Því vil ég þig að mér hæna, 
svo þú þeysist að segja þeim út í bæ.

En alltaf fæ ég appelsínugulaljósið
og akstrinum hægja þarf á.
Er það svona sem þú og dulan kjósið,
í þögninni leikþáttinn horfa á? ]



[ Í sporlausum sporum
við strönd hef dvalið.
Á vorlausum vorum
vakað við hafið.
Heyrt öldurnar anda
og eyðast við brotið.
Er leituðu landa 
með lífsaflið þrotið. 

Séð regnboga roðann
rísa í daginn.
Og blásegl við boðann
blika við sæinn.
Þau berast  að bjargi
bert undir frera.
Þar finnst undir fargi
falin huldu vera.

Þau festarnar festa
farskip frá ströndum.
Og bera það besta
frá blómstrandi löndum.
Þá stígur úr steini
skærbjört og lýsir.
Sál úr hörðum heimi
er hamarinn hýsir.

Hún velur sér vini
í vind feykir sáðum.
Sigrar dætur og syni
en sorg færir báðum.
Hún er móðir manna
og moldin svarta .
Sigur hins sanna
og skart í hjarta. ]



[ Fallin frá er lítil stúlka
aðstandendum hjá ber von um að túlka 

Lítil í hjarta sér stúlkan var 
en stór skuggi í hjarta hennar sat
með litlum vængjum náði að húka sér far 
leiðin á enda regnbogans fyrir bar

Hamingja átti þar að taka völdin 
og lina öll sársauka nöldrin
Lífsklukkan var henni alltof löng 
enda var þetta í hinsta sinn sem hún söng ]



[ segðu mér sögu
eina, tvær jafnvel þrjár af þessum góðu
sönnu og góðu

sætu og góðu

eina um manninn á gatnamótunum
með týpugleraugun og útávið hrokann
ekki innávið hrokann
eins og við eigum til

eina um rottulega strætóbílstjórann
sem glottir yfir öllusaman
meira að segja þegar einhver þykist vera betri en hann
en þú þykist ekki vera betri en hann?

að lokum eina sögu
um fallega fjölskyldu
svo barmafulla af ástúðleika
að þau verða að deila með umheiminum
þau eru uppáhalds

segðu mér sögu
ég fæ ekki leið á sögum
sætum sögum
að kjamsa á saman. ]



[ mennirnir á
taflborðinu
eiga í hálfgerðum
vandræðum
með áframhaldið

hvítur er mát ]



[ þú sem fílar skinkur
þú heldur að þú sért rosa flinkur
en ég skal segja þér eitt!
þú þekkir konur ekki neitt
þú heldur að þú sért algjör bósi
en konur sjá þig í réttu ljósi
þú er bara venjulegur strákur með lítið typpi
á einhverju epísku egó trippi
og heldur að þú sért ódauðlegur fjandi 
æjji hvað heilinn á þér er gerður úr sandi
og þótt ég sé af vinnubrögðum þínum þjáð
þá hef ég handa þér ráð:
gerðu hvítt úr svörtu
hættu að kremja viðkvæm hjörtu
og í staðinn fyrir að vera þetta andskotans fól
vertu þá sonurinn er móðir þín ól
svo kurteis,elskulegur og fagur
þá mun brátt renna upp sá dagur
að konur elski þig á ný
og ómennsku fortíð þín fer fyrir bí. ]



[ Faðir vor
Hvar eruð þér?
Ég sat hér og bað
til þín með krepptar hendur
Eins og sonur þinn
gerði hér forðum
Líkt og þá
er miskunn þín
óráðanleg með öllu ]



[ Ég var leir og lífið mótaði mig.
Ég var einn er ég leitaði.
Lífið var leir og ég mótaði það.

Ég er Guð. ]



[ Formáli
Oft er harkan eina sem gildir,
ýmsir eru svo lítilssigldir.
Ég vona þú hafir vandan leyst
og vita mátt að þér er treyst:

Latur sagði lífið er brekka
og lagðist niður í mó
og svo hélt hann áfram að drekka,
uns hann bara dó.  

Að stjórna er ríkust staða þín,
stundum verða læti.
Stattu þig bara stelpan mín
og stappaðu niður fæti.

Mörg eru hjúin feykna frek
og flengja þyrfti meira.
Mun þér óðar magnast þrek,
megir þú pabba heyra.
 
Varið ykkur vörtusvín,
vert er ráð að þyggja.
Verði reið hún Marta mín,
munuð þið flötust liggja.

Margt getur skeð á langri leið,
laus þér verði baginn.
Hamingjan þér gerist greið
og gangi allt í haginn. ]



[ Ég er stúlkan sem þú tældir.
Ég er sú sem þú svafst hjá.
Ég á hjartað sem þú bældir.
Ég er sú sem þú fórst frá. ]



[ Ég er blýantur sem þú skrifar ljóð með.
Ég er ljóðið sem þú skrifarðir.
Ég er hendin sem tekur við ljóðinu.
Ég er munnurinn sem að les ljóðið.
Ég er eyrun sem að heyra ljóðið.
Ég er augun sem að horfa á ljóðið.
Ég er stúlkan sem að á ljóðið.
Ég er hugurinn sem að man ljóðið.
Og ég er hjartað sem elskar ljóðið. ]



[ Opnaðu augun.
Líttu mig á. 
Þá muntu vita,
að ég er þér hjá. ]



[ Jæja! Peyjar,

gerið veiðarfærin klár.

Höldum til hafs að afmeyja hafmeyjar,

sláum í merina og klárinn.

 

Leysum landfestar,

gefumí góðir hálsar,

skoðum hálsa með hálsfestar,

vörumst hála ála.

 

Klæddur höri með köri,

ýti varlega úr vör.

Fer að fylla kör,

fegurðarskarð undir vör.

 

Skódi ljóti spýtur sódi og grjóti,

upp í mót með engu móti.

Moða úr nógum kvóta,

engum defektuðum dekvóta.

 

Get\'onum ekki torgað,

berið það á torg.

Þetta eru mikil óklíkusköp,

enginn rök og þau eru rök.

 

Ég kvótadólgskóngur,

þú lítið kóngulóflón.

Þú ræður ei á mér bót,

þú átt hvorki bát né bót.

 

Hátt er hráolíuverð,

hafhetju letur fátt.

Verð að veiða og koma í verð,

verð er ei lágt.

 

Aldrei tek mark,

á æpandi apaköttum.

Allt hringsólast á markaðnum,

sting skötum undir skatt.

 

Engar vitleysis viðskiptanetsgreiðslur,

bæti netin, espaður stoppa í.

Bæti í hraðan, hönd spaðann set,

ég er spaði og það er bullandi fiskirí. 

 

Í vaðstígvélum votum,

veð í fiski lendarvotum.

Fallegt veður að steðjar,

bóna skóna, reður og hreðjar.

 

Frískir fiska sem róa,

áfram fullhólíisma þróa.

Látum gamlar lummur róa,

lofum ekki vælukjóa.

 

Fallegur er flagtogarinn,

ei á flæðiskeri.

Hafið hefur hafið haföldusog,

sjússið\'ann svo lítið á beri.

 

Fíla eldheitan enþúsíismann,

en ei sjúddu kartöflur eintómar,

áður en maður veiðir\'ann,

ekki gott í góm.

 

Öngulinn er beittur,

ég stritast við að sitja.

Geri klára beitu,

úr krika þurrka svita.

 

Læsi akkerin við barstöngina,

lúmskur laumureyki.

Þruma í mig þrumu úr þrumufleygnum,

í fleygnum bolum standa, með augun löng.

 

Sumir gleypa sjóveikislyf,

til að slá á riðuna.

Hásetar orðnir ofsa ryðgaðir,

eftir stigu öldu rytmans.

 

Við komum ekki í land,

með öngul eða hass í rassi!

Það er fyrir drengstaula og hlandaula,

fyrir borð hendum rasstóru skassi.

 

Maður með meiddi, Meidey!

Kastið björgunarhringsnúast,

maður fyrir út að borða, svei!

Borð fyrir 2 að spúa.

 

Mergjað stuðsuð í eyrum verkjar,

eftir dúndrandi drullukuntublast.

Lemstraður með djammáverka,

langar að lúlla með hasti.

 

Ei lát á þvagláti, það kvöldar,

þó þíði tár og sáröld.

Örugglega stíg ölduna köldu,

Stannekki ölöldu.

 

Fólk að slumma og ulla næsta mann,

hvorki rangstaðan bíttar né blátt bann.

Allt er betra en að skaga heim í bæli,

og skora sjálfsmark með stæl.

 

Ansaðu mér árans vandræði,

árla þunnudagsmorguns.

Fljóð að flæða, 

ég er kafteinn árlamorguns. ]



[ Það andar af suðri, yndislegt veður í bænum
og öldungis frábært að hugsa og láta sig dreyma
um þig, kæra vina, og veraldarerlinum gleyma 
og vorið mun aftur tendra í fornum glæðum.
Þá mun ég að nýju svífa í hæstu hæðum
er höfugur ilmur þinn kemur með sunnanblænum. ]



[ Heyr mitt ljúfasta lag,
þennan lífsglaða eld,
um hinn dýrlega dag
og hið draumfagra kveld.
    Rauðu skarlati skrýðst
    hefur skógarins flos.
    Varir deyjandi dags
    sveipa dýrlingabros.

Ég var fölur og fár,
ég var fallinn í döf.
Ég var sjúkur og sár,
og ég sá aðeins gröf.
    Hvar er forynjan Feigð
    með sitt fláráða spil?
    Hér kom gleðinnar guð
    og það glaðnaði til.

Læddist forynjan frá
með sinn ferlega her.
Hún var grimmeyg og grá,
og hún glotti við mér.
    Ég er frelsaður, Feigð,
    ég hef faðmað og kysst.
    Undir septembersól
    brosti sumarið fyrst.

Ó, þú brostir svo blítt,
og ég brosti með þér.
Eitthvað himneskt og hlýtt
kom við hjartað í mér.
    Gegnum skínandi skrúð
    inn í skóginn mig bar.
    Þangað kóngsdóttir kom,
    og hún kyssti mig þar.

Ég á gæfunnar gull,
ég á gleðinnar brag.
Tæmi fagnaðarfull.
Ég gat flogið í dag.
    Ég á sumar og sól,
    ég á sælunnar brunn
    og hinn barnsglöðu bros
    og hinn blóðheita munn.

Þennan hamingjuhag
gaf mér heit þitt og koss,
þennan dýrlega dag,
þú, mitt dýrasta hnoss.
    Þetta lífsglaða ljóð
    hefur lifað það eitt,
    að þú kóngsdóttir, komst,
    og kysstir mig heitt.

Lífs míns draumur er dýr,
þessi dagur hann ól.
Mér finnst heimurinn hýr
eins og hádegissól.
    Ég er syngjandi sæll,
    eins og sjö vetra barn.
    Spinn þú, ástin mín, ein
    lífs míns örlagagarn. ]



[ Guð minn er gjöf
gervöllu hjá.
Um himinn og höf
og hátindi á.
Séð hef ég í
ósigri sátt.
Um sólardag ský
og sorginni mátt.

Á tungu er töm
trú Guðs son.
En ætíð er söm
ástin og von.
Hin milda hönd 
er enginn sér.
Lykur um lönd
hún líkni mér.

Festið fast;
fátt en líkt
gerir ævikast
yndisríkt.
Stormar og stríð
stríðsmenn og við.
Lönd yfir lýð
lát verða frið.

Dögun sem dögg
drýpur á lönd.
Sem lauflétt högg
á lasburða hönd.
Mulin af mold
mín verða bein.
Höfuð og hold
í holu við stein. ]



[ Ó María Jóna, ó ástin mín. Svo rosa sæt og fín, þú ert ein af þeim tveim. Með fallegu grænu flétturnar þínar sem leka niður á háls. Ó María Jóna við hlustum á Ave Maria á meðan við nýtum okkar ást. Með þér er allt gott, faðmlag þitt huggar mig á meðan ég er sár. María Jóna mín þú fallega sál, þú ert ein af þeim tveim. Þegar allir fara að sofa vökum við ein, ég og þú og þú og ég. Leyfðu mér að gæla við þitt klof, krystölluðu augu þín eru mitt helgi skrín og hof. Ó María Jóna, María mín þú ert ein af þeim tveim frúum sem ég elska svo heitt. Nema þú munt aldrei fara og vilja mig ei meir, því ég mun vera hjá þér á meðan þú deyrð. ]



[ Er að líður, lífsins kveldi
leitar hugurinn til þín,
þar sem minnar æsku yndi
allt var hjá þér sveitin mín.
Undir hárri blómabrekku
bærinn minn í skjóli stóð,
þar á ánni svanir sungu
silfurtærum rómi ljóð.

Við sönginn þeirra áin undir
undur hljómþýtt hrærði spil,
þá var ljúft að lifa,syngja,
leika sér og vera til.
Ó, þeir blíðu tæru tónar
titra æ í huga mér,
því vild´ég mega síðast sofna
sveitin mín, í faðmi þér.


© allur réttur áskilinn höfundi ]



[ Í hjarta mér þú dvelur
í sálu minni þig felur
á sama tíma

hugsunum mínum stelur.

Með augum þínum mig seiðir
með líkama þínum mig leiðir
á sama tíma

efasemdunum deyðir.

Andardráttur þinn á mig kallar
inn í mér lostinn mallar
á sama tíma

magnast þessar tilfinningar allar.

Innra með mér kviknar bruni
þessi óstjórnlegi ástarfuni
um allan tíma

með lífinu þér ég uni. ]



[ Að freista gæfu flestra er þrá,
fé menn láta í sölur.
Svo er bara að bíða og sjá,
er birtast lottótölur. ]



[ Kyrrð, ekki truflun.
Heitir haustlitir klæða sig í hvíta fönn. 

Kyrrð.  
Ég horfi í augu þín, 
meðan þú lest af vörum mínum, kyrrð.

Kyrrð, ekki truflun í hvunndaginn.
Kyrralíf vetrar klæðir þrá vorsins í klakabönd um sinn.

Kyrrð, ekki truflun.
Ekki vængjasláttur fiðrilda.
Þau eru lögst í vetrardvala.

Kyrrð, ekki truflun.
Um þessa þrá sem vakir með mér
syng ég með sál minni í hljóði.

Kyrrð, þessi þrá leggst í dvala, 
í kyrrð vetrarins, 
en deyr ekki. ]



[ Fokið er í fokheld skjól,
furstahallir, eyðiból.
Strokinn friðar styrkur.
Hver blés á ljós frá lífs vors sól?
Hvar leynist sá, sem okkur fól
að kljást við kreppu og myrkur?
Hvers virði er gall? Hvers virði er blóð?
Hvers virði er lífsins daufa glóð?

Á vaðið oft var tæpast teflt,
hvert tetur keypt en aldrei selt
og sumir supu hvelju...
Fá nú reiðir rakkar elt
þann raft, sem okkur lengi hélt
á milli heims og helju.
Hvers virði er hefndin, römm og rjóð,
ef regnið hylur hjartans slóð?

Hvert húm er svart, hver himinn grár.
um hlíðar lands vors streyma tár.
Þau tár á niðdimm nóttin.
Við höfum klifið gljúfur, gjár,
og grætt vor dýpstu hjartasár.
En eftir situr óttinn.
Hvers virði er lítið, vesalt ljóð
ef voði ógnar heilli þjóð? ]



[ Þegar góðir vinir vaka
vorsins gróður fegrar hlað.
Fæðast ljóð og stöku staka
stelst í hljóði upp á blað ]



[ Að eltast við sitt egið skott,
ýmsum finnst mislukkað.
Það þykir ei bera visku vott,
með vissu má segja það.

Flestir elta því annarra skott
og oftast í blindri trú.
Þeir sýna ei alltaf visku vott,
en vinur hvað gerir þú? ]



[ Ég neyðist til að fara taka meðölin mín,
mun þar vera nauðsyn reglusemi fín.
Það dugir ekki bara að drekka brennivín,
og bjóða vandamálunum heim til sín. ]



[ Heimskan jafnan hefnir sín,
hroki er mönnum falli næst.
Sjálfstæðisflokki ber á brýn,
brotið þjóðarstoltið glæst. ]



[ Margt er lífið margbrotið,
margir leita að frama.
Leiklistin setur lífið á svið,
og lýsir gleði og drama. ]



[ Rignir mjög og gerist gljúpt,
góðviðris er beðið.
Nú er margan daginn djúpt,
dagsins ljóðið kveðið. ]



[ Krossferðir og
riddara orð
heilagalandið
og fjöldamorð.

Fyrirheitnalandið
hvað er það ?
Eitthvað sem fyrir löngu
skrifað á blað.

Illa vorum við 
leikin kirkjunni af
hverjum er hægt
að kenna ujm það?? ]



[ Ég vil segja að sumt sé hægt,
sumt þó hægara en annað,
sumt geti verið dálítið dræmt,
dræmara eða bannað. ]



[ Tíminn líður 
hjartað svíður
álfadrottning bíður
hátt á kamba síðum.

Hitti ég hana 
göngum í,
heimsæki álfa
æ og sí.

Glími við gátur
gleði, skellihlátur
hverf ég svo aftur
mannheima í
en sný til álfa
brátt á ný. ]



[ Flýg ég á
úlfsbaki
held í makkann
föstu taki.

Þjótum yfir
sandinn
frjáls er hlekkjaði
andinn.

Var eitt sinn
bundinn
jörðina við
kunni illa
mannana sið.

En nú hafa
nornar úlfar
lagt mér lið
loks fæ ég 
sálarfrið. ]



[ Upp á felli
hún syngur og hlær
meðan brosir hún skær
kembir svo hár sitt 
gullkambi með.

Forspá hún var
seiðkerling sú
enda var hún 
af ásatrú.

Þórdís hún hét
hún átti í stríði 
við einn kristinn prest
þau voru hvor öðru verst.

En er til sagan 
um hvernig hún lést
en upp á fjalli 
til hennar sést.

Geymir hún fjársjóð
fellinu á, erfitt
er hann samt að sjá
Hátt Spákonufellinu á. ]



[ Djúpt níðrí jörðu
það slæst
við martraðir fæst
fangað þar
hlekkjum læst.

Bráðum það rís
Jörðinni úr
brýtur í sundur
öll sín búr
ég sef ekki dúr.

Skjálftar og 
öskurhljóð
kólnar í mér
rennandi blóð
nú endar þetta ljóð. ]



[ Litla barn
í lífi mínu,
ljúfa sál

Eitt lasið blóm
á leiði þínu,
lífsins tál.

Um hjartans tóm,
í hugans pínu
ég hrópa og bið:

Litla barn
í lífi mínu
lifnaðu við...! ]



[ Eins og viljinn er svo er það
sem er lífið dag hvern

Allt öðruvísi er þá skrifað er
annað en það sem er

Ekkert er eins og það er
allt annað er alltaf í staðinn ]



[ Að skilja ekkert,
Að vera aldrei viss,
Að halda áfram hiklaust,
Að gefast ekki upp,
Að vera alltaf örugg,
Að líða aldrei eins,
Og það eina sem er stöðugt
Er hversu heitt ég elska þig. ]



[ I hundrað milljón orðum
Hvern einasta dag.
Í hundrað þúsund setningum
Föst á sama stað.
Og þó ég mundi reyna
Að fá þig til að sjá
Og sama þó þú vitir
Að ég gef þér allt sem ég á
Þú gætir aldrei skilið að þú átt meira en þú veist. ]



[  ]



[ Í kringum mig falla spilaturnarnir
og ekkert spil stendur uppi,
á borðinu er bara leifar af spilaturnunum
sem enda í ruslatunnunni. ]



[ Sumum þykir sopinn góður
syndum gjarnan ýtir frá.
Bölið sést er bakkus óður
bítur í suma aftan frá. ]



[ Hví fæ ég ekki að auðnuleysast
eins og skáldin gerðu hér forðum?
Í ölvímu um landið mitt geysast
og upphafinn seinna í orðum? ]



[ Haldið skal í hörsl og geim,
hampað tári í pela,
dömur ljúfar draga heim
dyggðum þeirra að stela. ]



[ Þeir blindu þrá og biðja mest             
um birtu en fá ei notið.                       
Og  himininn þá sól var sest         
starði á níðingsbrotið.   

Vonum vil ei verða að bráð                            
né vöku minnar byrði. 
Birtu minnist í skugga stráð                    
sólskinsdagar í Skagafirði. 

Hér er ekki staður né stund      
að syrgja örlög og syni.                       
Þótt úti sé um  endurfund               
á ég guð að vini. 

Er biskup var höggvin á háls             
þá heyrðist í Skálholti rómur.               
Frá klukkum á kirkjustað Njáls:        
“Kveðinn var upp rangur dómur”.       
       
Þótt  farir þú um leiðir lands
og leggir á  eyðidali.
Fer bergmálið úr brjósti hans
og bænir um alla sali.

Úti svalt og áliðið kvöld
allt er breytt á höfuðbóli.
Aldarfar á annarri  öld
og enginn prestaskóli. 

Í gröfinni lá brotið blað
með böðulsnafnið á skafti.  
Og höfuðkúpa á sama stað
með storkið blý í kjafti. ]



[ Stundir ljúfar burtu líða
 leiði kemur,margt að ske.
 Fjöldi þjáist í kulda kvíða
 krónan brestur,tapast fé.

 Í óða báli seðlar brenna
 brýtur niður hugar ró.
 Til fyrri ára raunir renna
 reiknings,skilin munum þó. ]



[ Ég finn hjartað þitt slá
Andadrátt þinn kitla mig
Hönd þína við mína
Samt er ég svo ein
Því þó þú standir við hlið mér
Ertu ekki hjá mér.

Gleymdi að anda eitt augnablik
Og nú er ég hér ein
Við hliðina á þér

Þú varst sá sem ég þarfnaðist
Samt tókst mér að særa þig..


21.september 2008 ]



[ Var sárt
að falla af himnum
sem var heimur óraunveruleika?

Var gott
Að vera umvafinn
Fölskum vonum?

Leið þér vel
Í fangi lyganna?
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Þegar raunveruleikinn
feisar þig
Þegar einhver loksins
Uppljóstrar sig
Er furðulegt 
Hvað allt blasir við

Allar minnigarnar ,,þú og ég“
Með væmnu tilfinningunni
Og fiðringnum í maganum,
Þurrkast út...
Í staðinn hefur þú þennan
Fjandans hnút
Og æpandi myndina ,,hann og hún“



Þegar ást breytist í hatur
Því þú varst bundin fölskum vonum.



12. október 2008 ]



[ Það hefur haustað nokkuð snögglega 
á landinu okkar góða undanfarið.  
Laufin hafa visnað og fallið af
trjánum og verðgildi krónunnar
og hlutabréfin hafa einnig visnað
og fallið. 

Og fall þeirra var mikið.

Nú getum við aðeins vonað að líkt
og vorið kemur til okkar aftur að
loknum dimmum vetri. Og trén skarta
sínum ljósgrænu laufum, muni jafn-
framt fjárhagur lands og lýðs grænka
og vænkast enn á ný. ]



[ Með sönnu það ég segi þér,
svo er meint að verði,
ég öðlist annan nóvember,
andaktina í Hveragerði. ]



[ Í fjarlægðinni
er fjallið blátt,
og þú getur trúað
að hlíð þess sé góð uppgöngu

en til að vita
með vissu,
hvort við rætur þess bíði lukkan

farðu þá þangað
og þú sérð og finnur
að bergið er grátt,
en ekki blátt

það er kalt viðkomu,
og títt er hlíðarfóturinn brattur,
ókleyfur

og þú getur þá snúið til baka
vitrari um það 
að það er fjarlægðin ein
sem gerir fjöllin blá ]



[ þekkir enginn útkomu
fyrr en maður reynir....
ef ekki reynir, þá gerir mann ekkert. ]



[ Ég vildi svo gjarnan verjast.
Þó verður mér á að kvarta.
Ó, guð minn! Þaggaðu grátinn.
Þú gafst mér of viðkvæmt hjarta.

Ég hef ekki þrótt, sem hjálpar
og hlekkjunum varizt getur.
Yfir mig fellur ísinn
og örlagaþungans vetur.

Ó, guð! Þeir heyra mig gráta,
ég get ekki borið hlekki.
Grafðu mig dýpra í gaddinn,
svo gráturinn heyrist ekki! ]



[ Ekki virðast sauðasvipir
sveipa okkar mynd.
Að séum ei í undaneldi
er því nokkur synd. ]



[ Sæl vertu sætan mín kæra,
senda vil þér nokkur ljóð,
sem efalaust eitthvað næra,
anda þíns leiftrandi glóð.

En andinn er okkar sterka,
afl þegar nýtt er af móð
og fást mætti vel til verka
á vitfyrrtri fjárglæfraslóð. ]



[ ljósrauða birtu
stafar frá turni
hún sindrar á bílþökunum og leggur leið sína inn til mín þessa nótt

hinum megin frá í húsinu
má sjá hvar einhver hefur sett jólaseríu í gluggann sinn
hinum megin við götuna
núna um miðjan október

kannski er hún öryggisnet
gegn myrkrinu
sem umlukið hefur allt nú þegar ]



[ fyrir stuttu var ennþá sumar
grænt gras og hægur vindur
sólskin og blíða
núna er komið haust eða vetur
og dagarnir eru kaldari og næturnar lengri
og tíðarandinn eftir því

ég sest við hljómborðið og spila eitthvað kalt
og vona að mér hlýni á höndunum við það
en mér er áfram jafn kalt meðan mæddar rúðurnar gráta í lágsólinni
á köldum laugardegi þegar snjórinn er ekki kominn en kuldinn bítur



kuldinn brynjar göturnar með svelli
og snjórinn hangir yfir en lætur sig ekki enn falla
á rólegum laugardegi 
meðan ég labba heim með blautt hár

ég hlamma mér niður í faðm sófans
og hlakka til þess að borða eitthvað heitt ]



[ tilveruréttur minn sekkur í sandinn
blánar og merst og skerst
í mér er ekki til andarkraftur
loftið sem umlykur mig
þyngist svo skjótt
ýrist og hverfur í sandinn svo fljótt
festist í eilífðardvala
laus allra kvala ]



[ Um morgun, að hausti sá ég hann fyrst.
Fallegur gekk hann til mín að bíða eftir strætó.
Kinkuðum kolli til hvors annars.
Endurtekið aðra hverja viku.

Daginn sem snjóaði talaði hann til mín.
Falleg röddin veitti notalega samveru.
Ég hlakka til að hitta hann aftur,
hvert sinn sem ég tek strætó. ]



[ andvarinn hvíslar 
svo ofurblíður 

að ekkert 
heyrist 

nema 

örlítið skrjáf 
sölnaðra 
blaða 

sem snertast 

á sofandi greinum ]



[ Það er orðið þröngt um fé,
það rann burt sem lækur.
Auðvaldsklíkan undir mé
og ætlar í þurrar brækur.

Bjóða uppá bull og þvaður,
best sem hverjir geta það.
Allir skíta þeir á sig maður
og almúginn er skeiniblað. ]



[ Ísak Tandri er oss hjá,
eins og vera gengur.
Gáfulegur með glaða brá
og geðugur afadrengur. ]



[ Árin framhjá óðum líða,
ekki vantar það.
Ellikelling er að ríða,
ansi geyst hlað.
En vill sú góða ekki bara bíða,
með að ,,bögga” mig eða hvað?
Ég mun þó hvergi haldinn kvíða,
hafi ég penna og blað. ]



[ Einhvern dag,
einhvern tíman,
tíminn er kominn.

Ég hverf nú úr heimi,
smátt og smátt fjarlægist ég nákomnum,
og segi ég satt.

Að horfa yfir,
ég er orðinn engill,
ég sé tárin glitrandi falla niður.

Bara ef fólk getur skilið,
skilið hvernig þetta er,
mér líður vel.

Sem barn var ég veikt,
Sem fullorðin var mér ekkert nema áhyggjur,
en hér er ég, 
brosandi á ný. ]



[ Taktu mig ei,
frá móðurkviði mig saknar.
hér mun skuggalegra er,
þar heimur þessi of harður er.

Ég hef átt mér óskir,
en aldrei þær hafa uppfylltar verið.
Taktu mig ei frá frelsi,
yfir í þennan heim.

Því hér fæ ég frið,
Þar sem er næði,
Hér er allt sem ég vil. ]



[ Vanillu ís
Jarðaberja ís
Súkkulaði ís
með sósu.

Mér er alveg sama 
hvort það sé kreppa,
á meðan það er til ís. ]



[ Prestar í ráðunum reika,
ríkisvalds í nauðatrafi,
Fríkirkju býsna bleika,
baða nú í ljósahafi. ]



[ Strákurinn.
                                                                              
Jæja þá vinurinn væni
veistu hvenær við getum vænst þín.
Við höfum átt von á þér lengi
vor móttaka verður jú fín.

Þín systkyn þau vænta þess bæði
Þorsteinn og Tanja Björk.
Að lífið með þér verði æði
og framtíðin falleg og björt.

Og parið þau Adam og Heiða
þig vernda munu bæði og þrá.
Um lífsins rangala leiða
og vernda hættum frá.

Og eins mun ég afi þinn Steini
halda í hendina þína.
Þig leiða um líf eftir getu
og fræða svo mikið sem má.

Svo kallinn minn farðu að koma
við bíðum þess öll þig að sjá.
Og ég bið þess til Guðs og ég vona 
að hann verndi þig ógæfu frá.

Þorsteinn Pálmar Einarsson
17.10.2008. ]



[ Marka af hörku myrkraverk
mynd af skyndiblindri synd;
fletin meta fetast lét,
flóði blóð um gróðaslóð. ]



[ Farðu vel með vesaling
og veittu aldrei nokkrum sting
þótt eiturtungur allt í kring
um þig hafi slegið hring
því gröfin sem að grafin er
mun geymd þeim sjálfum, ekki þér. ]



[ Að baki tjáningunni
eru bitur ár
og brostið hjarta.

Það renna af þjáningunni
raunatár
um rúmið svarta.

Í líki orða sinna
rís ljóðið mitt
lokasögnin.

Úr djúpi þanka minna
dæmir sitt
dauðaþögnin. ]



[ Með lokuð augu ég löngum stari
og leita að hinu eina svari.
Úr luktum munni spurninga spyr.

Með lokuð eyru ég ligg og hlera,
langar að vita hvað ber að gera
við lífið handanvið dauðans dyr.

Er þetta kannski alltsaman blekking?
Ekkert í lífinu nýtanleg þekking?
Á engu gerandi endanleg skil?

Með lokuðum huga ég læsi mig inni
í lífinu sjálfu, skelinni minni
sem hvort eð er hvergi er til.... ]



[ Ég gái út um gluggann
og spyr:
Án þess að hugsa,
án þess að vita,
án þess að skilja!

Þetta verð ég að gera
til þess að losa mig við áráttuna,
byrðina þungu, baráttuna,
að hafa vaknað í morgun með svarið
en þekkja ekki spurninguna...! ]



[ Í gær kom fugl
að fjöru minni.
Ég faldi minn svip
í héluðum rúðum
undir fellinu
inní skugganum
og flögraði burt... ]



[ Hvernig væri að stökkva
framan af bjargi?

Láta sig sökkva ofan
í hyldjúpt hafið?

Láta sig falla - missa andann

Hverfa inn í fortíðina
þar sem allt er svart... ]



[ Litlu steinarnir
í fjörunni
velkjast marglitir
hver um annan
í takt við ölduna
í fjöruborðinu
í leit upp

upp, upp, upp

en Stóri steinninn efst
situr sem fastast
og varnar
uppgöngu

og skilur ekkert í því
hvað er að gerast
þarna niðri

stóri steinninn efst

þykist ekki skilja

hann ræður ]



[ Komdu í fjöruna

sjáðu hvað heimurinn hefur 
gefið þér mikinn fjársjóð -

Sjáðu fallegu steinana
sem hafa verið þúsundir
ára að veltast
steina sem fást ekki um 
auð og
ríkidæmi 
né veraldlega hluti

því allir eru þeir jafnir
þegar þeim skolar á land.

komdu og sjáðu.... ]



[ og hafið og fjaran	 
börðust um athygli mína
sem og kráin í kringlunni
bauð mér andakt sína -
og ég fylltist andakt

verk mín uxu í baráttunni 
við hafið og fjöruna
og ég gladdist á 
kránni í kringlunni
þar til andaktin -
varð að engu

þegar upp var staðið
höfðu hafið og fjaran
náð athygli minni
og kráin í kringlunni
beið í andakt -
en ég fylltist ilmi
hafsins og fjörunnar -
í andakt ]



[ Vorið vaknar
og gullnir vindar gæla við nábleikt hörund mitt

Rósir rísa úr hrannarstó
og blær bærir runna sem og sálin opnast.

Allt verður bjart
og andinn svífur á
þöndum vængjum hinnar nýju vonar
sem í algleymi lá

Aprílmorgun –

Opnun alheimsins,
og lífið breytir um lit
Þar sem öll litbrigði lífsins sjást á einum degi

Og fögur fljóð springa út
úr hversdagsleikanum
og boða nýjan kraft í alheiminn

Ó þú apríl,

hvað ég vildi að þú kæmir oftar en
einu sinni á ári. ]



[ þar sem þú stendur -
og bíður eftir vagninum 

uppgötvar þú alltíeinu
að biðstöðin

er sjálf jörðin 
sem þú stendur á ]



[ Á morgun segi ég
að í gær
hafi verið betra
en í dag
Því í fyrradag
(eða daginn 
þaráður)
voru þessir dagar ókomnir

ég vissi ekki betur. ]



[ Þú sniglast, þú hleypur,
þú ærir og æsir,
þú dimmir, þú birtir,
þú gleður og hirtir.
Ef einum ert góður,
þá öðrum ert slæmur,
þú æðir 
og í senn ertu kyrr.

Þú seint kemur stundum,
og aldrei þú bíður,
að endingu árdagur líður.
Þú oft vekur ugga,
og endar í skugga,
þá þakkláta gleði
þú átt til að veita þeim lúna.
Þú árvaka kætir, -- 
og anda þess bætir,
í svala þíns morguns, 
þá andvara beitir þú núna.

Í koldimmum dölum 
lands oft þú lendir,
þar líf virðist æ lítils virði.
Þá sól fer í hvarf
þá er það sem að þarf..
að komir þú, dagur. 
því birtu þú gefur,
og lífi að læðir, 
í íslenskum fjallbröttum firði. ]



[ Heimtur úr helju
halur um nótt
ógnin fer yfir
ægileg skjótt.

Maður er mæddur
meir um sinn
ærist um andann
eldurinn.

Rýkur úr rjáfri
rústuð er sál
barist í bökkum
bjart er bál.

Vonlaus hann vafrar                      
veglaus um sinn                                      
eigrar um andann -
eldurinn. ]



[ einn dag 
þegar þú vaknar

finnur þú 
   að ég er farinn

 með morgundögginni
á vit sólarinnar ]



[ á vegginn hann starir
		steyptan um aldir
		stríðir hans tómlegi hugur um tímanna rás

		gjörðir hann sýtir
		hugann um brýtur
		hvað gerðist djúpt í myrkviðum sálar hans sjálfs 

		hann fótatak heyrir
		smelli í skónum
		smávon í brjósti til hans hún titrandi kemur

		von hans hún slokknar
		er fjarlægist fótmál
		í fári nú höfði í steinsteyptan vegginn hann lemur

		með ráðvilltum huga
		og raunmædda sál
		hann ráði að endingu hugstola heldur sem fanga

		mót glugga og gátt
		hann færir sitt flet
		þar finna þeir munu hans líkama hálsbrotinn hanga ]



[ Ef Davíð í sjónvarpi mætti nú múna
og magna upp íhaldsins gullrassatrúna,
útrás að nýju þá, yrði vel þegin
og allt myndi fara hér, á sama veginn. ]



[ Líf hvers manns það líður hjá
og liggur víða hans slóð.
Og hvar sem höndin upp byggði 
í vetvangi þurrkar hún einnig út.

Vonir, metnaður, dugur, þor
drenglyndi, hatur og ást
visnar á einum degi.
Og verkið, það er varðar mann
á augnbragði eyðist.
------
Sól hvers manns skín
hann pláss sitt fær
og breiðir út sín spil.
En verk hans mást 
hægt og hægt út
til enda hans dags.
-----
Sjá, turna falla, 
og fyrnast mannanna verk
Vald verður virðissnautt
og auður, alls ekki neitt.

Þó við gröf þína standi 
veglegur steinn
og stirnir á granít
og gyllta stafi -
- þá ertu ekkert,
ákkúrat þann dag sem þú deyrð.

Því nýtt líf tekur við,
og sjá -
verk þin falla hratt 
á markaðnum í dag. ]



[ þú ert gestur
og gáðu því að hvar þú gengur

hvert spor þitt
það mark á setur
það varir um ævi og aldir

-------

þó að endingu þú gleymist
og ert ekki hér lengur

þá þóttirðu samt fengur

þú varst ekkert 
venjulegur gestur ]



[ horfðá fjallið
speglastí 
sléttum og 
tærum firðinum

horfðá barnið
standá hausí
gruggugri tjörninni 

horfðá bátana
snúa botnum saman
í slýgrænni höfninni

----

þá sérðu
að það hljóta 
að vera

2 hliðar 
á öllum málum.. ]



[ tveir tómir bollar
standa á borði - 

og

tvær glaðar sálir
ganga út í lífið -

---

tveir tómir bollar
standa á borði -

og 

bíða eftir
næsta góðverki ]



[ er hamingjan
		bankaði á dyrnar
		þá opnaði ég
		samstundis

		ég hleypti 
		henni inn og
		bauð henni uppá
		nýhellt

		svo þegar 
		hún alltíeinu
		kvaddi,
		þá hellti ég
		úr hálfköldum 
		bollanum - 

		og sá.. 

		að það var
		korgur í botninum. ]



[ það er hið ósýnilega  
		sem mun bjarga okkur -

		hörmungar umheimsins
		birtast okkur alla daga
		í ýmsum myndum

		ég horfi á - 

		úr fjarlægð
		úr hitanum
		úr örygginu
		úr hásæti mínu
		og rafvæddu umhverfinu

		í gegnum þykka rúðuna
		á íbúð minni
		og segi ég við sjálfan mig :

		það er hið
		ósýnilega
		sem mun bjarga mér ]



[ Þegar kvöldsett var
hún, úr fjarlægð segir :
..Afhverju kemur þú til mín ?
Ég er hrædd við þig.

Þegar næturstund liðin er
hún, úr nálægð segir :
..Af hverju ferðu frá mér ?
Ég er hrædd án þín. ]



[ húsið í götunni
það hefir svip -
en engum segir sögur

það þegir - og
það hlustará,
bæjarbrag og bögur
 
það þegir þó
að aðrir gangi
höstugt umþess dyr

húsið í götunni
það geymir -
og þegir æ sem fyrr

húsið í götunni 
það hefur gát, 
það háls og höfuð regir
 
en með þögninni,
að endingu - 
er eitthvað sem það segir ]



[ Leyfðu mér að hugsa,
og leyfðu þér að hlusta - 
á verk mín
á höfuð-verk mín

Þau brjótast út í draumi
sem marglit verk - 
styttur og strjúpar sem
breytast í iðagræn lifandi laufblöð

sem klifra upp
í áttina að sólinni
og heiðríkjunni

Er draumnum lýkur
er höfuð-verkur minn farinn. ]



[ Nær en þig grunar
er hugur minn hjá þér.
Og söngur minn opnar mitt hjarta
í rökkrinu, bara til þín.

Komdu nær mér....
því
í gær var ég ekki til,
en í dag er ég eitthvað.

------

Ég hlustaði alltaf á þig 
án þess að heyra -
og horfði á þig 
án þess að sjá.

En nú sé ég, 
og horfi á 
þig fjarlægjast

án þess að horfa á mig. ]



[ Hún kom í lif mitt
- og einskis var spurt.  

Hún brýst í höfði
hvatir bælir - uns
sál og líkami getur ei meir.

Ástin er kraftur sem 
engu eirir 
en samt 
leitum við hennar í sífellu
þrátt fyrir 
eyðileggingamáttinnn

Hvort sem þú reynir að
hrekja hana burt
í göróttum ódáinsdrykkjum
eða í blekkingu sefa
í annari sál...

Þá er ástin aflið sem heiminn knýr
sem veldur gleði
sem veldur sársauka,
blekkingu, tálsýn...

sem er eyðilegging alls
þegar upp er staðið. ]



[ hvað sem á dynur, 
þrátt fyrir 
hamingju, peninga
og spennu - þá                                 
þrá allir það sama -
kyrrð - og aftur
kyrrð 

kyrrð og ró,
fuglasöng -
og þyt í mó
kjarrið ljúft,
og gjálf í sjó

sjálfið er í sjálfu nóg

hlustaðu á ekkert,
þá heyrirðu allt -

það er lífið sjálft -
í sjálfu sér. ]



[ einsog fljótið   
sem brýst fram
yfir stokka og steina
yfir allt, 
og áir aldrei

einsog áin 
sem líður fram 
og leitarað farveg
kvíslast
en áir hvergi

einsog lækur
sem að lokum
finnur sinn 
ljúfa farveg
gælir við lygna bakka…

og finnur að lokum
vatnið stóra
og kýs að láta
fyrirberast
um aldur og ævi. ]



[ þú bylgjast
upp og niður
í hljómfalli lífs þíns
eins og 
illa skrifaðar
nótur á blaði

& ég veit ekki
hvar á að
staðsetja þær

þú ert í raun
í annari tóntegund 
&
hljómar okkar eiga 
enga samleið

samt eru orð þín 
mér 
hinir fegurstu tónar ]



[ Rósin beygir sinn haus
eins og í auðmýkt.

Fegurðin virðist fallin
eins og fölnuð ást
sem á sér ei lífs von.

En…
 
stilkurinn stendur hnarreistur
eins og hann vilji segja…

“..enn er von..”
--

Rósin lýtur höfði
og segir ekkert…

Hún veit, að hún
kemur aftur upp í vor ]



[ Hægt hann rennur, vagninn, 
yfir lífsins græna teig -
gegnum blómskrýddan hug minn
er kveikir á minningarljósum.

Ég er einn, 
og hugsa um ástvini, 
- vinnu og víg.
Lít út um gluggann,
sé skugga, í flökti trjágreina
sem í lífsins andvara, 
eru aldrei eins.

Sé líf mitt, og vörður -
er hlóð ég af einlægni,
sem hélt að stæðu til eilífðar….
- riða og falla, 
og fyrnast í tímans ryki. ]



[ Svört nótt, svöl nótt
           svona nótt enginn skilur.
           Mjúk nótt, mið nótt
           um miðja nótt regnið bylur.

           Rök nótt, rauð nótt
           sjá, roðinn er fagur.
           Dimm nótt, dauð nótt
           því nú dátt byrjar dagur.

           Löng nótt, ljúf nótt
           léttur svefn lát þig dreyma.
           Heið nótt, há-nótt
           helst vil ég öllu gleyma.

           -----------

           Þegar nóttin loksins líður frá
           léttist brún, - batnar hagur.
           Þá mun sólin himinn setjast á,
           svífur hjá - þessi dagur. ]



[ seint í kvöld -
ég átti von á vini mínum
seint í kvöld -
vildi hann fórna tíma sínum ?

seint í kvöld -
tíminn leið og tætti hug minn
seint í kvöld -
tómleika nú fyrir ég finn

seint í kvöld -
án hans fór, ég beið ei lengur
seint í kvöld -
aldrei okkar samband gengur 

seint í kvöld -
án hans fór og sé ekki eftir
seint í kvöld -
enginn framar hug minn heftir. ]



[ ég er frekar lokaður
en þú ein getur 
samt opnað mig - 

ég er reyndar einsog
stytta eða stöpull
eða steinklumpur
og ef ég væri
skápur með skúffum
þá væri ég með
handföng sem aðeins 
þú mættir snerta  

opnaðu !  

því þá sérðu allt 
sem ég 
hef að geyma ]



[ löng er nótt 
og senn kemur vetur, - 
í huga mínum sest,
hann langur, svartur,
langur, dimmur vetur -

í ungu hjarta mínu 
bærist von um vor
og langar, bjartar nætur
er breyta mér 
í ungan svein
sem að sér kveða lætur
 
þá lít ég út
um sálarglugga minn - 
og sé hvað mín bíður - 

og langar ekki
að vera sveinn
sem bíður vors
sem kannski,- 
kannski aldrei, aldrei kemur. ]



[ svo blautt
svo blautt

og bylur á 
okkur
daglangt 

en nær ekki
að þvo í burtu
óhreinleika
sálarinnar..

Það rignir
svo lítið
innvortis ]



[ Í brekkunni lekur regnið
hratt niður,  
í offorsi
á leið til nýrra heimkynna.

Ég fylgi með – 
fylgi straumnum
á vit nýrra ævintýra

Vindurinn og regnið
færa mig óðara
mót straumnum
og ég tekst á við hið ókunna.

Einu sinni enn.
----
Er regni og vind slotar
er tunglsljósið bjart
sem vinur að vísa mér veginn.
En oftar en ekki dregur
ský fyrir og kulið
blæs mér enn á ný
í fang.

Sólin blekkir 
vitund mína

því ég veit
að sál mín hefur
fjórar árstíðir ]



[ þú ert sem bátur
er ætíð rekur frá,

eða á flóði - rekur að,

en í raun fylgir hvorki
flóði né fjöru

þú hefur ekkert akkeri,
engar landfestar,
engan áttavita, né vél

þú hefur engin segl,
og engin möstur
aðeins vindurinn
og almættið sjá um þig

þú ert sjálfstæðið -
sem ögrar öllum,
en þó mest sjálfum þér

bátur, bátur, komdu,
vertu kyrr,
bryggjan bíður þín. ]



[ Á daginn hann færist
í dýpt sinni nærist
á sól.
Í iðrum hann byggir
sér kolsvart og svalandi ból.

Á nóttunni týndur
engum þá sýndur
um sinn.
Hann bíður og sefur
og aðeins á daginn hann finn

Á veggnum hann stækkar
er mannskepnan lækkar
í mynd.
Hann er líka svartur
sem óguðleg, ógurleg synd.

Þá hugsjúku hræðir
og sálsjúka mæðir
hann oft.
Hann er bara skuggi
sem birtist er sól fer á loft. ]



[ með hjarta úr gulli
horfir grár öldungurinn
á silfraðan sæinn

sem sindrar og ber
við eirrauðan himinn

og gul sólin verður græn
af öfund 
yfir langlífi öldungsins

sem stendur hokinn
í svörtum fjörusandinum
með glampa í augum

og horfir útí bláinn ]



[ Ég horfi á vatnið
og svifið er líður yfir.
Ljósið er speglast í brotum
af gárum þá gerast.

Heillar mig þögnin,
og skugginn,
og þóttarleg áin
sem niðar.
Áin sem þráast við að fara
og verður að vænlegu vatni.

Vatnið bærist, 
og ljúffögur liljan hjá sitrar
Ljós upp þá rennur 
sjá, líf mitt er hafið. ]



[ Í gegnum hin myrku stræti stjórnmálanna,
með ósýnilega vætti í húminu 
er kalla ókvæðisorðum 
geng ég hiklaust.
Þótt  rakkar mig rægi, urri og gelti
og fúkyrði frá flækingum
hins litla minnihluta falla
fölnar ei faðirvorið mitt.

Ganga mín virðist óáru gefa
og í bjartsýni minni
hlýt ég að segja 
að hjarta almúgans slái
bara ekki í takt við mitt -
- eða er það öfugt ?

Ekkert í mínu lífi var fyrirséð, 
framtíð mín var ætíð óráðin,
- en ekki lengur.
Ég stjórnmálamaður nútímans
og ferðast sem huldumaður
í rafrænu umhverfi. ]



[ Tvö, lítil skref ég tek til þín,
í átt til þín, sem varst mér allt,
þar sem gærkvöldið, og þú,
virðist gufað upp,
::og horfið burt frá mér ::,
tvö skref - tvö lítil skref. 

Tvö, lítil skref ég tek til þín,
því að óvissan sem angrar mig,
veldur því ég hugsa um þig. 
Veldur því ég hugsa um þig 
á annan hátt  -  um þig..

Því að hugsa um þig?
..er þraut í minni sál,
og tilveran sem hjóm 
og lífið eins og tál,
án þín..
tvö skref - tvö lítil skref. ]



[ Ég er einn á ferð
í myrkri 
eftir hlykkjóttum 
löngum vegi -
 - öðruhvoru hann
upphafinn skín
sem á drottins dýrðardegi - 
en hinsvegar standa 
oft stikur strjált -
og mér alloft villa sýn.

Loks sé ég ljós við 
enda vegar -
en tók samt eftir,
fyrir löngu 
að ég hefi nú og þegar -
verið fimmtíu 
ár á minni göngu.  

Nokkrum sinnum, 
útaf hratað -
en ætíð aftur 
uppá ratað.

- En ég heppinn ! 

Og við tekur annar vegur -
Jafn ófyrirsjáanlegur. ]



[ Við hittumst 
og veröldin snérist um okkur.

Við mættumst
og hjörtu okkar slógu fyrir okkur.

Við sáumst
og augu okkar sáu aðeins okkur

Við lifðum
og lífið snérist aðeins um okkur

Við kysstumst
og kossarnir minntu okkur 
á - hvað ást okkar var einlæg

Við dóum –
og dauðinn sá til þess að

við hittumst
aftur - hinumegin. ]



[ það er apríl
og ég finnað
vorið læðist inn

þessi unaðslega 
tilfinning sem
gerir það að 
verkum
að fólk breytist
í venjulegt fólk,
- aftur.

og gráminn
hverfur fyrir
iðagrænu grasi
sem spyr, 
hvort það
megi koma inn

trén sperra sig
og alltíeinu heyrist
í læknum, sem ég
hélt að væri löngubúið
að virkja

vorið komá
laugardaginn 
klukkan 3 ]



[ Í afturelding afgamall
hímir á bekk, 
höðast ótt og horfir -
á hrævarelda
mannlífs slokkna.

Áboginn halur
með bægifót
bogna kjúku kreppir
kræklóttan staf sinn um,
og daglangt hugsar.

Kvikum augum
veginn yfir lítur,
gleðst - því ævinátta
löng og strembins
lífs að líður.

------

Húmar að kveldi,
ametta snjár er yfir,
kulnar andi og sál.
Slokknar kvika  
öldungs augnabál.

Hálf-frosin höndin sleppir -
hægt fellur stafur -
ná um næðir. 
Nú sál og sinni 
loksins fer um hæðir. ]



[ Þeir leituðu að leiðum fornum  
lengi um nótt.
Til mætra manna en horfnum 
var minning sótt. 

Og sálmar með brennandi bænum
brunnu á vör.
Farkveðjur fallegar í blænum
féllu við för. ]



[ Þegar ég hugsa um þig 
rennur kvíðinn um mig alla
því ég veit að ég get ekkert gert meir
nema vonað að kanski síðar
 muni hjarta þitt kalla á mig

 Ástin mín ég þrái þig svo heitt
hjarta mitt vill ekki syrgja 
það vill ekki vona lengur
Ég veit að ég get ekki haldið þér lengur

Þú gafst mér gleði
Þú gafst mér von 
komst með  sólina inn í líf mitt aftur
Þú varst og ert yndislegur 
hjarta mitt getur ekki syrgt þig lengur
Það verður að halda áfram að lifa ]



[ Að mat sínum ætíð er gott að ganga,
ef gengið þú hefur veguna langa. 
Drekktu ei kalt vatn með feiti útá fisk,
og fá þér ei meira en tollir á disk. ]



[ Orkuganga eflir þrekið,
ykkar styrkur verður betri.
Verður eftir ykkur tekið,
ösla snjó á köldum vetri. ]



[ Á háaloftinu heima
heyri ég daufar raddir
horfinna daga.

Hugur minn saknar
aldinna veralda bergmáls.

Timinn er burtu floginn
yfir mörk liðinna daga
og raddirnar óma
inní hvelfingu sína.

Enn er bergmálið heima,
á háalofti hugsanir hvísla:

Hvar ertu núna,
hvar ert minning
liðinna tíma? ]



[ Langisandur liggur enn,
leikur við báru og skel.

Barn í galsa gleði sinnar
greypir í sandinn
sinn einka alheim
með fötu og skóflu.

Sakleysið lýsir upp 
hugarheiminn
og sól á himni heiðum
kyssir báru og skel
á æskuslóðum
á Langasandi. ]



[ fyrir mér
eru ljóð
smásögur

en það
er bara
athyglisbresturinn

sem ]



[ af því að ég er andhugsandi
yrki ég kommúnísk ljóð
sem eru nísk ljóð á kommu
og oft sleppi ég líka
kommunni yfir i-ið ]



[ Ég kynntist honum í Kefló 
Þráin vakti hug minn 
Ég hef verið sofandi 
en nú vaki ég
Hann hefur vakið mig

Okkur var sama hvað aðrir hugsuðu
Hann var útlendingurinn minn
Ég skyldi hann ekki en fann þjáningar hans
Við spiluðum indverskt tafl í tungsljósinu
Við tvö ein vitum hvað það þýðir

Svo endar þessi saga
að batteríið var búið
peran var sprungin
en ég borða samt ekki ávexti
þeir vaxa af trjám en ekki útlendingar

Ég skyldi hann eftir í heimalandi sínu 
Þótt það hafi valdið mér kvöl og pínu
Nú eru trén farin að tala
þau segja mér að kveðja þennan heim
ég hlusta en er ekki sammála

Útlendingur útlendingur hvar ertu nú
þessi bið eftir þér er mér algjör kvöð
Ef þú vissir bara hvað ég er........ ]



[ mig dregur niður djöfuls kreppa
dýrt er drottins landið
á hvorki konna, né dýran jeppa
og kók er bara í blandið ]



[ Húðin hans er silkimjúkt
súkkulaði
Hún er í fullkominni andstæðu
við mína
Mér finnst ég afmynduð við hlið
þessa kropps
Á honum er hvergi galla að
finna
Hann er hávaxinn miðað við sitt
fólk

Af þrælum kominn

Gullfalleg blanda úr hringiðu
ólíkra kynþátta
Augun hans eru stórir, svartir
deplar
Ég sé ekki hvar augasteinninn
byrjar
Himnaríki eru varir hans
Blíðar þær leika við mínar
Það glittir í lítið bros á öðru
munnvikinu
Eins og smjör og súkkulaði bráðnum
við saman

Þá man ég

að hvorki enska né spænska eru
hans móðurmál
Því að
- á meðan -
hvíslar hann að mér leyndarmálum
sem ég skil ekki

En það skiptir engu máli
Því orðin hans eru eins og sætur
ávöxtur
Sem ég kann ekki nafnið á
Hann fæst ekki í ávaxtaborðinu í
Hagkaup
Súrmeti og mysa eru mín
arfleifð
Kuldi og frost

Gefið mér ferska ávexti! ]



[ Ég vildi fallegt hús
með háglans... glans... glans...
og fínirís fyllirí.
Gef mér meira,
meira og meira af glamúr blandað í glans.

Og nýjan bíl og nýtt og nýtt
svo burrað gæti hvert og hvert.
Nú burra ég ekki lengur neitt
því bíllinn dregur dráttavexti hvert sem ég fer
og þungt er fargið sem heldur mér.

Húsið sem á/tti ég 
nú stendur eitt og yfirgefið,
enginn vill þann bagga sem það ber.
Yfirgefið kallar... hver sem er, hver sem er
viltu búa með mér
... og öllum mínum skuldum milljón

Ó að ég ætti von,
eina von,
ljós í myrkri 
eins og glæta gæti yljað mér.

Ég, eins og Lúsifer forðum skreytti sig
til að upphefja sjálfan sig,
hef orðið sek um þá synd
að vilja vera meiri en ég er.

Hann féll og fallið var hátt
en ég, nei, fall mitt verður aðeins niður á hné.

Ó, Drottinn, miskunnaðu mér. ]



[ Ég leita þín

Þeir tóku allt
Nema ryðgaðan ljáinn
Sem þeim yfirsást

Ég fann þig ]



[ Hafið sótti á huga hans
Og hann horfði sljóum augum
Út í morgunmyrkrið
Þóttist eygja lausn

Þeir gerðu bæn sína
Og hrintu úr vör ]



[ Bugaður
Gekk hann upp grýtta hlíðina
Leit snöggvast á girðinguna
Og skildi þá samhengið
Morgundögg var huggun hans

Svo settist hann á eldhúsbekkinn
Og beið eftir kaffinu
Og hann var þögull þann dag ]



[ Þegar ég lít frammeftir
Sækir á mig þungur höfgi
Ég kveð þig með trega

Heilsa svo nýju sumri
Á mjúkum vörum

Ég vil sökkva inní þig ]



[ Þú brostir
Augun blá

Það var vor
Ég stóð við árbakkann
Svo leit ég yfir til þín

Vorgolan flissar á leið sinni framhjá
Ég heyri í tré sem er að laufgast

Ástin kemur með sumarið í farteskinu ]



[ Laufin hníga hrjúf til jarðar,
herjar landið kuldastríð.
Ljótir verða grænir garðar,
gleymist snemma sumartíð. ]



[ Á mér eitthvað hvíldi,  eins og níðþungt blý
ekki ég það skildi þartil hittumst við á ný.

Fingurnir, þeir dönsuðu og léku við ljóst hár
loksins kalli önsuðu þótt liðið hefði ár. 

Nú aftur brjóstið titrar ég heyri nýjan hljóm
og hjartað fyllist hita -það þekkir þennan óm. ]



[ Heilinn bælist, hjartað kælist,
í huga skæður djöfull þvælist.
Af drunga tælist. Mikill mælist
máttur þess sem ljósið fælist. ]



[ myrkrið og húmið endurspegla dökka og einmana sál mína rétt eins og geislar sólarinnar endurspegla glaðværð hennar og kæti.

myrkrið huggar mig, styður mig,leyfir mér að vera ófullkomin,hylur það sem engin má sjá.Það er nákvæm eftirlíking tilfinninga minna, svartar eins og nóttin, ég er hrædd eins og nóttin.

Hrædd við daginn.
Hrædd við það að ég verð aldrei eins og dagurinn, björt og falleg.

Þess vegna megum við nóttin vingast og sverja þess eið að hata daginn um alla eilífð.

það sem við fáum ekki, það skulum við hata. Það kenndi nóttin mér. ]



[ Ég er á.
svo saurug af ótta
og menguð af tilgangsleysi.

straumur minn svo veikur
svo dapur.

ferðin er löng í hafið 
takmark tilveru minnar.
þetta háleita markmið mitt er þó eins innantómt og holóttir steinarnir er prýða árbakka minn.

þegar komið er á leiðarenda 
og ótti minn á að síast út í hið mikilfenglega haf og hverfa finn ég hann aukast!

aðrar ár og stærri óttar og depurð blandast minni eigin og mynda ólgusjó.

öldurnar rísa, reiði mín og hatur.

Hafið er þá ekki hinn eini sanni endir heldur fljótum við um að eilífu í ólgusjó tilfinninga. ]



[ Einmanaleikur.
Svo leiðinlegur leikur.
Afhverju mega ekki fleiri vera með?
Afhverju þarf ég alltaf að vera ein og óséð?
meirisegja feluleikur er skemmtilegri þá finnur fólk mig.
en þegar ég leita þá lætur engin sjá sig.
Einmanaleikur.
Leiðinlegasti leikur í heimi. ]



[ dofi
mér líður
rétt eins og ég sofi
depurðin bíður ]



[ öldruð kona í vatteraðri síðkápu
fikrar sig niður þrep
strætisvagns 
númer 
18

með smellandi mannbrodda
og loðhúfu bundna 
undir kverk

á frostköldum morgni

staulast hún fet fyrir fet
yfir hálkubunka
haustsins

í átt að kirkjugarðshliðinu

með staf í annarri hendi
og staka rauða rós 

í hinni ]



[ Ég sætti mig við sjúkdóminn,
sjálfur Guð er læknirinn;
nú veit ég hvað er rétt og rangt,
reglum þarf að fylgja strangt:
Ég er alkohólisti ævilangt...

Viðurkenni vanmáttinn,
læt vilja Guðs um afganginn.
Set markið ofar eigin hag;
algáð sé mitt hjartalag:
Ég er alkohólisti í allan dag...

Lifi í dag og dey í kvöld,
Drottni fel ég öll mín völd
og líf mitt er ei lengur hik,
laust við blekking, fals og svik:
Ég er alkohólisti hvert augnablik...

Í æðruleysi auðmýktar,
með opið jákvætt hugarfar.
Gleyma aldrei stund og stað;
stefna hreinu lífi að:
Ég er alkohólisti og þakka það... ]



[ Mörg er í lífinu mannsins villa,
en minna af svörum.
Grunnur er lagður að geðrænum kvilla
á bæjarins börum,
með bros á vörum. ]



[ Þú sem áttir allt
í mínu hjarta;
ást mína bjarta
og taldir það falt.

Fékkst mig til að trúa
að þú
myndir aldrei ljúga.

En nú
er allt sem hvellur,
og sprenging sú
er orsök þess að þú fellur.
Án þess að vilja.
Án þess að skilja.
Að sál þín er hnigin:
Orsökin er LYGIN! ]



[ Sit á sviði
sálarfriði
rúinn.
Veð ég villu?
Að valda illu
er knúinn?

Fyrir mig framan
er fyndin sjón,
fáein flón,
sem finnst ei gaman
að vera vakin
af villtum draumi,
glensi, glaumi;
ganga um nakin.

Svífa um salinn
í sofandans vímu,
með gleðinnar grímu
gráturinn falinn.

Reika, ráfa,
rjátla, káfa,
detta.
Bjóða böli
er beisku öli
skvetta
alls án aga
oní maga.
Fyllast.
Tryllast.

Hér sit ég á sviði
og segi við alla,
konur og karla;
kveljist í friði.

Að fjöldinn fagnar
finnst mér agnar
skrýtið.
Klappa, klappa,
kalla, stappa,
lítið
gefa gaum
að gefnum straum
í ljóði.
Láta í ljós
logið hrós
í hljóði.

Sit á sviði
í sálarfriði
lúinn.
Veð ég villu?
Vel af illu
snúinn...! ]



[ Ég fitla í fyrnd
er flest var gott.
Nú glötuð er girnd,
og gamanið brott.

Skellur aldur á,
æskuþróttur dvín,
vinir falla frá,
fátt er lengur grín.

Vonarsólin sest,
hér sit ég getulaus.
Skjól í fokin flest,
því flóttaveginn kaus.

Nefnt hið ljúfa líf,
losti, synd og hel,
lygar vín og víf,
vítishugarþel.

Geng um dimman dal,
í dimmum þokuhjúp.
Sjálfsins vafrar val
villt um hugans djúp
og flestöll skúmaskot;
skímu leitar að:
Eintómt óðagot,
engan samastað
sál né finnur frið
í flótta syndaranns:
Engan gefur grið
grimmdin Andskotans. ]



[ Guð áttu sprautu við sekt 
og  sakbitinni sál.
Fátækt og naktri  nekt
nauð og drykkju skál.

Áttu  lausnir og  lag
við  lygum  og  flægð.
Er  sáldrast sem sag
með svikum  og  rægð.

Ertu draumur sem deyr
sem dansar um nótt.
Ertu mennskur og meyr
eða myrkrið hljótt. ]



[ Þau héldust í hendur
og gengu sína leið,
héldu ótrauð áfram
og þeirra ævintýri beið.

Hann horfði í augu hennar
og hélt henni að sér
Hann kyssti hana á ennið
og sagði henni \"það\" hér.

Hún brosti sínu blíðasta
og felldi nokkur tár.
þau ennþá haldast í hendur
eftir öll þessi ár. ]



[ Syndaselir óðu um
og gerðu þarfir sínar.
Hlekktu þig á skulda bál,
og gerðu skuldir sínar,... þínar. ]



[ Gullið ljósblik stjarnanna,
á koladimmum hausthimni,
leiðir hugann að ljósinu sem blikar í augum þínum.

Ljósblik augna þinna, seiðandi.
Speglar allar stjörnur haustnátta,
sem búa í augum þínum og dansa með norðurljósunum. ]



[ Þú ert svo nærri mér
en samt svo fjarri
þú ert við hlið mér
að eilífu 
inni í búri
með skilti sem á stendur stórum stöfum
ATHUGIÐ BANNAÐ AÐ SNERTA!	

Í hvert sinn sem líkamar okkar
strjúkast óvænt létt saman
springur út þessi óstjórnlega þrá
sem dælir von/leysi
út í kraumandi blóðið
sem skilur mig eftir andstutta
og örmagna

er ég hugsa til þín
verð ég gagntekin af örvæntingu
því ég veit ég fæ þig aldrei
en þegar ég sé þig gleymist öll rökhugsun
því ég vill ekkert nema þig

þig

þig

þig

ég blómstra sem aldrei fyrr í návist þinni
ég gleymi öllu því sem hvílur á herðum mínum

en um leið og þú ferð heim til konunnar þinnar
man ég að ég er að fara heim í tóma íbúð

ein með hugsunum mínum
ein með löngunum mínum

ein

ein 

ein ]



[ Það var eitthvað við hann
Einhver undarleg tilfinning
Sem ég fann

Hvernig hann 
snerti mig,
starði í augu mín,
glotti,
lokaði augunum þegar ég 
strauk hendinni eftir baki hans...

Og hún er föst
Og þrýstir að mér
Svo ég á erfitt með að anda

Því ég
Sé bara hann


21.október 2008 ]



[ Líksnyrtirinn slóttugi leynir því vel 
er við samstíga glaðlynd blæðum, 
yfir andstuttri áferð af langfölum her, 
englakór falinn í stríðsáklæðum. 

Í miðjum víxlsöng ofar hnugginn fer 
nötrandi í grimmum rafmagnsstólum, 
forhert við stígum hærra´ en vera ber, 
og senn ber títt að huldnum tröllatárum. 

Og árum við leyfum að skartast í þér 
í fásinnu roknahögg lífið rekum, 
sem og barnið brotnar sem örmagna gler, 
í dvala nú flykkjumst með hrörnandi gárum. 

Og til þess að fegra þitt hrjóstruga él 
veljum við leið meðfram bannsettum fljótum, 
þau geysa´ okkur þangað sem allt og ekkert er, 
í guðdómsríki grátum í undirheimum. ]



[ Að kúga fólkið,það gaman er,
eru þeirra æðstu  gildi.
Þeir blindir eru á tilgang lífs,
og sitja í eigin gildru.

Garða djöfull með hnefanum,
hótar öllu illu.
Krefst af okkur gullsins,
sem kúgararnir stálu.

Hérna situr djöfullinn
og leikur mörgum skjöldum.
Satan Case Morgan og alþjóða,
að svikráðum standa fram eftir öldum.

Sálar tötrið fjötrað er
í dökkum myndum hugans.
Þeirra helsi stjórnar þeim,
svo aðrir fá ei frelsi.

Hræðsla þeirra djöfullleg,
sem aðrir fá ei að þekkja.
Þeir halda gjarnan mér og þér,
í ímynd eigin eigin huga.

Þinn illa óvin þú þarft að sjá,
sem er í illu ati.
Hann vélar gegn þér dag og nótt,
og heitir Illuminati.

Kúgarar gengu harðast fram,
með gullin loforð á vörum.
Þeir sitja eftir,allir sem einn,
þegar við fólkið,...förum. ]



[ Í Jesús Kristi við sjáum ljós,
ljósið sem eilíft mun skína.
Hann elskar þig Ísland,þú ástfagra fagra land,
og alla íbúa þína. ]



[ Davíð asnaskap örfaði, 
útrás bankanna ei njörfaði.
En ábyrgðin er ekki til,
við uppgjör og reikningsskil:

Saklausu mennirnir sitja hér stíft,
af syndum þeirra oss varla er líft.
Landráðamennirnir líta upp á mann
og ljóst skammast sín enginn kann.
Bretar af vandanum supu með sann,
en settu á hann hryðjuverkabann. ]



[ Sálin verður ætíð rétt,
að dæma rétt frá röngu.
Hún mun dæma sérhvern þann,
sem miklu illu veldur.

Því æðsti dómur er hverjum þeim,
sem illan verknað fremur.
Að verða að dæma sjálfan sig,
áður en dauðinn kemur.

Sértu Sann Kristinn og gerir rétt,
mun lífið og sálin skína.
Himna faðirinn mun blessa þig,
og paradís þér sýna. ]



[ Ég synti um draumheimasæinn
og syngjandi flögraði um bæinn
sofandi rótt,
en samt ekki um nótt,
því best er að blunda á daginn. ]



[ <div style="\"text-align:" left;\"="">frá lygnu hyldýpinu
hljóðlaus niður

niður til
jarðar
</div>

<div style="\"text-align:" center;\"="">O</div>


<div style="\"text-align:" right;\"="">flýtur milli
hafs og himins

áður en hann leggst
aðframkominn í þangið</div> ]



[ Flýtur Geir sofandi að feigðarósi núna?
Flýr þjóðin undan honum í betra land?
Hann er nú búinn að blóðmjólka kúna
og býður í staðin aðeins saur og hland.
,,Nú ríður mest á að missa ekki trúna”,
mælir síðan forsætisráðherrann grand! ]



[ ******************************************************
******************************************************
******************************************************
******************************************************
******************************************************
******************************************************
******************************************************
******************************************************
******                                 ******                             ******
                ******                                 ******
                                ***            ***                      ****           
                             *          *                       *                    ** 
         *              *                             *                         *                              





... ef snjór væri symmetrískur... ]



[ walking around the street
the tears in my eyes
are turning into ice
im tired of all these lies
the cold october night
you broke up with me
why do we fight?
i can see the snow
i can see the footsteps
and the shadows
in the lights all around me
what happened to the people?
i love you
how can we still be friends?
walking on the frozen street
i look at the other side
i can see the shadow of a man
across the street
there is a man selling weed

i feel so cold inside
the snow actually feels hot
i feel so dark inside
that the black night seems bright
i feel so empty inside
that the empty street feels so full
full of memories
floating all around me
full of shadows
shadows of the people
i have to try that weed
there is noone there
only shadows
im all alone

i dont stop walking
until i get to the crossroads
i stop on the frozen street
i feel so warm on my feets
in this world
there are too many choices
i only know one of these roads
and i dont wanna look back
i dont wanna look forward
i dont think i wanna go the right way
so i turn left
i see a tall building
 i walk up the stairs
on top of the roof i look down
i have to become one of them
one of the shadows ]



[ Ég opnaði hjarta mitt.
Þú gekkst um á skítugum skónum þar inni.
En mér var sama því ég hélt þú ætlaðir að eiga það.
Þú litaðist um. Svo hristir þú hausinn og skelltir hjartanu saman, þannig það brotnaði í þúsund bita. 
Nú situr hjartað mitt aleitt.
Og veit að það mun aldrei finna eitthvern eins og þig. ]



[ Ég vil ekki róa mig.
Ég vil bara gráta.
Leyfðu mér að vera ein.
Ég vil bara gráta.

Ég vaknaði einn morgun.
Mig dreymt hafði um þig.
Hugur fullur sorgum.
Því þig dreymdi ekki um mig.

Tárin streymdu niður.
Ég vildi ekkert elska þig!
Í hjarta aldrei friður!.
Því þú elskaðir ekki mig. ]



[ &#8805;&#8804; 
  O ]



[ mikilvægi hlutanna
breytist eins og
tappatogarinn á
heimilinu hefur
mátt reyna ]



[ Leiðist við að liggja hér
lengur glaum og skelli;
trautt erlendur unir sér
í steinlímdum helli;
hugurinn einatt hvarfla fer
héðan bóginn norður á,
hvar þú ert við æginn blá;
Hafnar sæla' ei heldur mér
hjá þeim gylltu dröngum.
Kalla' ég löngum, kalla' ég til þín löngum.

Auðlegð dregur ekki mig
Íslands til að vitja,
elligar sælan yndislig
er ég hugsi' að nytja;
minnur þenki mans á stig,
maktar von ég seinast á,
hvar þú ert við æginn blá;
heldur að fá að faðma þig,
foldar prýdda þöngum.
Kalla' ég löngum, kalla' ég til þín löngum. ]



[ Ó, hvað mannvitið vaxið er!
viðundur há það af sér fæðir:
bókvitið helzt því flýta fer,
fjöllin hamra og dustin bræðir;
alheims forvirkin elli-ljót
uppsteypast verða í betra mót. ]



[ Heimspekin lömuð haltrar út,
heldur sjóndauf og niðurlút
þrammar í þessu landi;
himin og stjörnur hvörgi sér,
horfir einatt í gaupnir sér,
jörðin er hennar andi;
ég sný af því
ofaná bóginn, elti plóginn
undan skúrum,
stundum ég sofna með drauma dúrum.

Margbreytin vofa birtast kann,
breytilig sýnist náttúran
vera í vöku' og svefni;
en ég vil hafa fátt um flest,
fjölhæfni trúi' ég auglýsist
hennar í hvörju efni;
ég finn um sinn
hæsta dýr í heimi býr,
sem heitir Maður,
mörg er þess athöfn og merkistaður. ]



[ Margur spyr nú mig að því, -
mér er að versna kvefið; -
geturðu ekki gefið mér í,
góði vinur, nefið?

Aftur svara eg þessu þá:
þó að versni kvefið,
ég get þér bara gefið á,
góði vinur, nefið. ]



[ Ég hugsa til þín þegar lognið er,
gleðst yfir öllum þínum sigrum
sem gefur mér, kraft, kjark og þor
til að takast á við lífsins spor.

Ég hugsa til þín þegar vindur blæs
og sendi þér mína hlýju strauma
sem eiga að umvefja þig hvern dag
með sólargeislum mínum þér til handa.

Ég hugsa til þín á hverum degi
hvort sem lognið er eða vindur blæs
því ég finn fyrir töfrasprota þínum
gefa mér byr undir báða vængi. ]



[ .níþ ná re gé go anah ná rubmak revH
.nív atsaræk re anark rú ipordsntav revH
.rúd í re llom go adnats mes ,ajtis rieÞ
.rús re atsatæs nih ,adna rieþ ,uðuad rieÞ

.ájs utsudnilb rieþ ,tlamag atsajýn ðih
,áj riðýþ ien ,rudlimfajg re ruksíN
.trah re akújm ðih ,rutal igelgud áS
.trajb atsammid ðih ,rupad re iták nniH

.ðuG itívleH í ,lluföjd sídaraP Í
.ðus re iláP í ,gnilæp re innugulf Í
.tlak atsatieh ðih ,tsualttám agulfö ðiH
.tlla re trekke go tsattél re atsgnyþ ðiH ]



[ Bráðum tekur bjartan dag að lengja
og blossar gjarnan hin og þessi þrá
upp í hjörtum ungra telpna og drengja
og alls kyns kenndir fara brátt á stjá.

Bráðum tekur snjóinn líka að leysa
svo loksins fer að sjást í græna jörð.
Já, brátt mun sólin sumar endurreisa
og sætum geislum varpa um dal og fjörð.

Nú ljómar bráðum sól á sumarkvöldum
og söngvar vorsins efla allan þrótt.
Nú myndast bráðum vor úr vetri köldum
og varpar hlýjum yl á bjarta nótt. ]



[ Fljúga norðan fálki og gæs,
flöktir hrafn að ránum;
kuldastormur bitur blæs,
blöðin fjúka af trjánum. ]



[ Fyrir hvern fer ég að yrkja?
Fólkið það langar í bita;
þess vegna þríf ég nú pennann,
það mega stórskáldin vita.

Þegar ég þreyttur og hrakinn
þvælist í bólið á kveldin,
dreymir mig kolsvarta djöfla,
sem dansa í kringum eldinn.

Svipillir, svínfættir árar
sveiflast um loftið í hringa;
fullir af fítons anda,
með forkum þeir allir mig stinga.

Horaðir, hálfbrunnir skrokkar
hausana glottandi skóku.
Ég þekkti þar bindindisböðla,
sem bjórinn frá okkur tóku.

Ég hrekk upp og veit þá með vissu,
að víst hefur einhver mig stungið;
því tjaldið er fullt af flögðum
á flugi - og þá er nú sungið! ]



[ Mér líður ekki illa
og ekki heldur vel,
því ævin er á þrotum
og ekki gull í skel.
Ég hef ei auðinn elskað
og aldrei til þess fann;
ég er í ætt við soninn,
en ekki hinn ríka mann.

En best er orð að efna,
þótt engan hafi dal;
og byrja bók að skrifa
með bara skal, ég skal!
Því fyrir frægð og heiður
ég framtíð mína sel.
Mér líður ekki illa
og ekki heldur vel. ]



[ Mín eru ljóð ei merkileg,
mínir kæru vinir!
En oft og tíðum yrki ég
öðruvísi en hinir.

Veit ég ljóðin varla mín
verða kviðfyllandi;
og kannske þjóðin kostafín
kalli þau siðspillandi. ]



[ Við fiðlu braga svo fiktinn,
ég fer nú að yrkja stöku
um hánótt, því helvítis gigtin
heldur fyrir mér vöku.

Farinn er fótur að stirðna,
furðað mig getur það eigi;
býsna oft búinn að spyrna
við broddum á lífsins vegi.

Þeir, sem að táknunum trúa,
- svo trúaða marka ég þekki -
halda við förum að fljúga,
og fæturna brúkum þá ekki.

En þó að ég breytingu þrái -
því má nú hamingjan ráða,
ég kvíði svo fyrir ég fái
fluggigt í vængina báða. ]



[ Minning þín er mér ei gleymd, --
mína sál þú gladdir; --
innst í hjarta hún er geymd, --
þú heilsaðir mér og kvaddir.

---
Geisli fæddist, geisli dó,
gaus upp ástarblossi,
hjartað enga hafði ró,
hratt í veiku brjósti sló. --
Hún heilsaði mér með handabandi' og kossi.

Hugurinn oft hjá henni er
heima á Ísalandi.
Svefnlaus dæmdur sit ég hér,
sorgin veika hjartað sker. --
Hún kvaddi mig með kossi' og handabandi. ]



[ Þú móðurtungan mæra,
sem mér er hjartakær!
Ég man það máske betur
en margt, sem skeði í gær,
hið fyrsta af öllum orðum,
er orð ég mynda fór,
var orð, sem aldrei gleymi,
en orðið það var: Bjór.

Svo flúði ég feðra grundu,
mér fannst þar allt of þurt;
að leita fjár og frama
ég fullur sigldi burt.
Af hafi hingað komnum
mér heimur birtist nýr;
þá lærði ég orð í ensku,
en orðið það var: „Beer“.

Og fyrr en fjandann varir,
ef fullur sting ég af,
og dreg á kalda djúpið,
í dauðans kyrrahaf. -
Og hvað, sem helst að drekka
í heljarsölum finn,
er bjórkút best að grafa
á bautasteininn minn. ]



[ Forðum daga fann ég snót,
þá flakk ég lagði í vana.
Yrði saga ekki ljót,
ef ég segði hana. ]



[ Ég vil bíta og berja fast,
brjóta allt og mölva;
þetta vítis kuldakast
kom mér til að bölva. ]



[ Gulls og silfurs dyngjur stórar hef ég aldrei átt,
og ekki er heldur viti til að dreifa;
en feginn vildi' eg hjálpa þeim, sem eiga eitthvað bágt,
allt, sem mínir veiku kraftar leyfa. ]



[ Barnatrú er biluð mín,
burtu flúin kæti.
Feginn snúa vatni í vín
vildi ég nú, - ef gæti. ]



[ Ég hlýt að slá við slöku
í slyngri ljóðamennt.
Það yrkir enginn stöku
á aðeins tvö prósent. ]



[ Kom til Garðar kynleg frétt:
að Káinn væri dáinn.
Þó var ekki þetta rétt, --
það var bara páfinn. ]



[ Mitt hjarta jókst
Mitt hjarta dó
Í hvert skipti
Sem þú komst og fórst.
Því hugsa ég með mér
Dag og nótt
Um varir þínar
Bleik sem blóm.
Því án þín er ég ekkert
Því án þín er ég tóm.

Þú hungur mitt seðjar
Með bros á vör. ]



[ Rjómalitað myrkrið leikur við mig 
blindingsleik í ólgu hversdagsins
í stillu hinna heilögu daga
og við horfumst í augu 
þartil ég lít undan
og sé hina grænu grein
hverfa í hnausþykkt vel þeytt myrkrið

rjómalitað myrkrið leikur við mig
og hljómmikil ástin
bægslast einhvernveginn áfram
einbeitingarlaus eftir einhverjum
vanhelgum línum sem liggja
vel lagðar og vel faldar
út í rjómalitann buskann

rjómalitað myrkrið leikur um mig
líktog dagurinn í dag væri sá síðasti
í rjómalituðum veruleikanum 
tveir risar sem öllu vilja ráða leitast ósýnilegir við
að ryðja úr vegi þessum heimum
sem synda í rjómalitaðri tilveru
og ef heimar verða ekki meir
þá standa orð ekki lengur. ]



[ Ó mín elskaða þjakaða þjóð
   á þolrifin ógnin reynir.
   Útrásin lygunum leynir
         Lofaða þjóð.
 
   Hugprúða þrautreynda þjóð
   þjökuð af kreppunnar ótta.
   verkamenn farnir á flótta.
         Friðsama þjóð.
  
   Framsæknu halir og fljóð
   fram skulum óttalaus halda.
   Á Ísalands klakanum kalda. 
         Kærleikans þjóð. ]



[ Hún þráði ekkert nema brund,
og var hvorki ljúf né blíð
Hún rotnar nú í svartri grund,
Ég endað\'hennar líf . ]



[ Byggði Borg svo Bjarta
Inní Sálu svarta
Ljósið, Hennar hjarta.
Jafnvel Engill, Blíður 
Allar sorgir líður.
Nú enn í dag hún bíður,
Að komi Dani fríður ]



[ Um leið og þú komst
undir sængina
opnaðist fang þitt
og ég lagðist í það
vopnaður honum
sem sökk
þúsund faðma
niður til botns 
í þig

vel léstu þá
undan þunganum
og gafst mér
fullkomna gleði

nú dreymir mig 
að þú komir aftur
undir sængina. ]



[ Klukkan er orðin margt
ég er búin að bíða 
eftir þér svo lengi

Það er bara 23.október 
samt er komið frost
mér er samt ekki kallt því
þú liggur þétt mér við hlið 
og heldur utanum mig

Ég finn tilfinningarnar allar í einni flækju
lostann sem fylgir áhættunni
að vera saman bara þessa einu nótt

Mér er alveg sama að henni sé sama
öll mín rökhugsun hvarf
þegar þú brostir til mín

Einn koss i senn  
þú kyssir á mér hálsinn
andlitið, varirnar og líkamann
þú ert svo þæginlegur
svo skilningsríkur
svo rólegur
svo heillandi

en svo ferðu heim ]



[ Ég veit að þú munt biðja mig um að gefast ekki upp
og halda áfram eins og ekkert sé að
en það er enginn tími fyrir lygar
því ég sé sólsetur nú þegar í augum þínum ]



[ Til eru meira en milljón ljóð.
Mörg eru jafnvel fjári góð.
En eitt er víst, já eins og sést:
Aðeins þetta ljóð er best. ]



[ Vesæll og veikburða sat hann
Vansæll gamall kall.
Hjúkkurnar þurftu að mata hann.
Í vesælum tönnum hans small.

Á elliheimili sat hann.
Starði útum gluggann hvern dag.
Hjúkkurnar þurftu að mata hann.
Hann sat þar og sönglaði lag.

Á dánarbeði, sá maður,
sönglaði enn þetta lag.
Það kemur kannski sá dagur,
að þér auðnist það myndarfag. ]



[ Ef ég hefði verið Afródíta frá Knidos
hefði ég líka látið mig hverfa.
Sökkt mér í sjóinn eins og Atlantis
og látið þá velta því fyrir sér 
næstu aldirnar
hvernig ég liti út. ]



[ Ein er rós, eitt blóm sem býr í skugga,
er bölvun hlaut og sólar nýtur eigi...
Horfin ár þú sérð í sálarglugga
og sorgina er fylgdi hverjum degi.

Ein jarðarsál er lifir dimma daga
í djúpum helli ævilangrar nætur.
Á förnum vegi er hist og sögð ein saga
af syndum lífs og visið blómið grætur.

Þó að vindar þerri burtu tárin,
þýði upp og vermi kalin hjörtu
þá gáir þú í gömlu týndu árin
og grefur þig í minningunum svörtu.

Þannig líður tíminn, ár og aldir,
um eilífðina dansa lífs á sviði
allir þeir sem hafa verið valdir
að verða okkur jurtunum að liði.

Er sannleiksfræi er sáð í þínu hjarta
því sinntu vel og nærðu á hverjum degi;
sjáðu til, þá færðu framtíð bjarta,
framtíð sem er helguð andans vegi.

En ef þú vinur ekki heyrir kallið,
ef þú freakar velur annan kósinn,
þú hnjóta munt og hrapa niður fjallið,
í hyldýpinu lendir einsog rósin. ]



[ Böls í bóli,
blindu skjóli,
boða, banna,
blekkinganna.
Eymdar, ótta,
eigin flótta,
hví og hvurt?
Hvert er burt?
Hálfur hugur
er hálfur dugur
því hið sanna svar
situr þar:
Ertu ekki
í eigin hlekki
og fjötra festur?
Finnst þú verstur?
Innst þó ertu
allra bestur. ]



[ Þú sem áttir eitt
sem enginn þekkti,
hugarfóstur
í skoti þinnar
einkahirslu.

Grafið niður,
öllum dulið,
öllum hulið,
nema augum þínum.

Tárum sokknum
augum þínum. ]



[ Í veröld minna vona,
ég veit það elsku kona;
þú miklar mig...

Fölan prýðir fingur
fagurgylltur hringur;
ég þrái þig...

Það að elska þig ég vil,
en þú ert bara hvergi til... ]



[ Barn í götu liggur,
blóðið rennur...
Lítil stúlka harmadauði þeim
er enginn spurði dóma.

Eflaust geta ástir þessar blómstrað,
þó ekkert vissu orðalausir hugar
um grimmd í verki þeirrar þjóðar
er að þegnum sínum varnarlausum
byssukjöftum beindu.

Blóðið ritar sögu þeirra
er skjóta niður hjörtu allra barna.

Og blóðið rennur enn... ]



[ Gerum fund að gleðistund,
gleymum und í sárri mund.
Tökum undir, lyftum lund,
látum skund´um alheimssund. ]



[ Sit hérna ein eftir
með ástarþrá
og stingandi eftirsjá

Þessi bláeygði drengur
er ástæðan fyrir því
að þú treystir mér ekki lengur ]



[ Það er svo auðvelt fóstra mín
að leggja höfuðið í skaut þitt
biðja um stroku
biðja um þögn
það er svo auðvelt fóstra mín 
að þrá þitt heita hjarta sem slær fyrir okkur öll
að fá að hvíla við hjartarætur þínar
gleyma stund og stað
gleyma nóttinni
gleyma deginum
það er svo auðvelt fóstra mín
að fá að dvelja í myrkri þínu
þar sem stjörnur
norðurljós og dagsljós
finnast ekki
þó þú eigir þetta allt fóstra mín
en ég er ekki tilbúinn enn
ekki tilbúinn enn
en ég veit alltaf af þér fóstra mín. ]



[ Einstaka nætur ég vaki og bið
Fyrir öllum sem ég elska og alheimsfrið
Að sorg jafnt sem hatur færist mér frá
Að ótta mínum öllum sigrist ég á

Ég bið fyrir styrk á erfiðum stundum
Okkar gleymdu vinum sem eitt sinn við fundum
Hjálpsemi allra og samheldni manna
Visku og fegurð og dygðum þess sanna

Ég bið fyrir heiminn og bið fyrir mig
Að þú vitir að alltaf ég elska þig
Með spenntar greipar á griðarstað
Ég þakka Guði, fyrir að eiga þig að. ]



[ Það var svo gaman þá gleðinótt
Þú varst án efa heima sofandi rótt
Í ríki vímu og ljósa við lifðum hratt
Þar hamingjan réði ég segi það satt

En fyrr en varði að mér sveið
Ljósin hurfu og það yfir mig leið
Meðan draumar þig báru yfir land og haf
Ég meðvitund náði á mun ljótari stað

Vaxandi ógleði að gömlum sið
Og vessar á gólfum sem ég kannaðist við
Ég fyrr var ei vöknuð en kallað var hast
Í mig var gripið og ýtt niður fast

Rann mér í ljós þetta níðingsumsátur
Versta hljóð heims hans andstyggðar hlátur
Óvelkominn djöfull sig heimakominn gerði
Yfir mína sálu með illsku sinni serði

Þú vaknar þá nótt með óþægilega líðan
En ég hef ekki sofið rólega síðan
Þeir skildu mig eftir með illskuna eina
Þeir skildu mig eftir svo mikið óhreina

Á endanum heim á stíginn langa
Bundin í sárum sú sorgarganga
Þú heilsaðir með brosandi andliti þínu
Spurðir og beiðst eftir svari mínu. ]



[ Ég er að reyna að vera
það sem þú villt sjá ]



[ Ástin heilsaði og hóf sig á brott
en hímir ennþá í hugskotum
og biður sér hljóðs í bréfum
sem ég lýk upp þegar mér leiðist.
Þá skrifa ég henni oft en sendi aldrei svar,
því ég veit ekki hvar hún á heima. ]



[ Eftir að hafa diffrað okkur,
var ekkert eftir nema hún. 

Og nú er það bara hún.

Og ég tegra og tegra 
en fæ mig aldrei inn í dæmið. ]



[ Ég er steinninn í fjörunni
sem aldan kastar fram og aftur
en vill aldrei fara frá ströndinni.

Og því lengur sem ég velkist hér
því meira mun ég unna þér
og heimurinn að slípa mig 
fyrir þig.

Ég er steinninn í fjörunni 
sem fínpússaður fýsir í kyrrð
en fær aldrei frið á föstu landi. ]



[ Gæðingar snjallir skapast ei skjótt
og skortur er oft á þeim talinn.
En aftur á móti falla þeir fljótt,
fyrir slátrarans höndum í valinn.
Og það er mest það sem orða ég vil:
Það er ekki lengi verið að gera þá til. ]



[ Ég er sæll og glaður, verð að teljast nokkuð venjulegur maður. Fer sjaldan í sund og er alltaf á leið á fund. Er oft úr vinnu að skreppa, á auðvitað fjóra jeppa. Lifi á veislumat og fínum vinum, kreisti margt frítt úr vinum mínum. Húsið mitt er stórt sem höll og þar bergmálast öll mín köll. Er með níutíu stöðvar heima og sé hvað sjónvarp í Kína hefur að geyma.Mér leiðist allt krepputal og hef keypt mér jarðir og heilan dal. Fer í ræktina en hreyfi mig ekki, er bara á spjalli við fólk sem ég þekki.Í veskinu eru átta kreditkort, vil ekki búa við óþarfa skort. Lífið er ekki bara líf eða dauði, nenni ekki að lifa á vatni og brauði. Nenni ekki að sinna mínum börnum, hefði átt að fjárfesta í getnaðarvörnum. Sendi börnin í leikskóla og skóla, þar þurfa aðrir að hlusta á þau góla. Gef þeim rítalín og annað læknadóp, allt til að bæla niður þeirra óp. Er sama um þá sem minna mega sín, geri oftast að þeim grín. Er yfir kjörþyngd  en það truflar mig ekki og blóðið í mér er hlaupið í kekki. Flýg aðeins með einkaþotum í frí, hvort sem er til Kýpur eða Malaví. Ligg flatur í sólinni og sötra minn bjór, hugsa hlæjandi heim þar sem er snjór. Ég er hógvær með lítið hjarta, nenni ekki að spara, hvað þá kvarta. Finnst frábært að standa og bíða í röð, gef konunni sílikonbrjóst, svo hún sé glöð.Bankarnir og ál eru málið, held áfram að berja stálið. Ég hef ekki tíma til að hvílast eða sofa, svík flest sem ég var búinn að lofa. Kem til dyranna eins og ég er klæddur, gleymi oft hvaða dag sonur minn er fæddur. Er afkomandi frægra manna, geri hluti sem er búið að banna. Segi útlendingum að Ísland sé besta land í heimi, þó að kreppan sé hér á sveimi. 
Ét sviðahausa og eistu af hrútum, tek daglega við einhvers konar mútum. Er bara stuðningsmaður landsliðsins í blíðu, það má eiga sig í stríðu. Hef ekkert á samvisku minni að geyma, framkvæmi í stað þess að láta mig dreyma. Hlusta ekki a neitt né þvaður því ég er sannkallaður íslenskur nútímamaður. ]



[ Einar, tvennar, þrennar,
stökur orti.
Enga þeirra ég man
sök sé gáfnaskorti. ]



[ Erlend þjóð með kartöflu ókyngd´í koki,
kramin undir kjaftaoki
kafna mun í eigin sproki. ]



[ Lundin er ljót
sem leirugt grjót;
illt er að búa á ísaslóð.

Úti er allt
ísjökulkalt;
frýs í æðum Frónarblóð. ]



[ Ein belja á beit
beit mig og skeit
svo ásig.
Ég hljóp á braut hissa,
hræddur og pissaði
ámig. ]



[ Mitt er lélegt lundarfar 
 læðist að mér efi.
 Enda orðin skorpið skar
 skapvondur af kvefi.

 Nú í dag er létt mín lund
 loksins hein get snúið.
 Í fífilbrekku gróna grund
 og gjöfult kúabúið.

 Sólin brosir undur blítt
 bjartar vonir dagsins.
 Vekur traustið hjartans hlítt,
 hylling sólarlagsins.

 Kvenmanns þrána þoli ei
 þung er karlmanns raunin.
 Enda orðin gamalt grey
 græt og sleiki kaunin.

 Varla kætir krepputal
 kvíði framtíðinni.
 fantarnir í dimma dal
 drekktu hugró minni. ]



[ Þörfin vaknar nú langar mig
Að vaka í nótt og snerta þig
Einskins nýt ef þú ekki mér gefst
Aðeins einn sopi, þá nóttin hefst

Tl höfuðs mér stígur, heillar mig
Um allt er fær þá hef ég þig
Þótt leikur ljótur hefjist brátt
Öllu vön við tökum þátt

Sama um hitt, það reddar sér
Vinir og fólk, sem er kunnugt mér
Allt það besta þú hefur að bjóða
Án þín er ekkert, flaskan mín góða. ]



[ við vorum á sýru í bænum á laugardagsnótt
trúbador var að spila fyrir framan Eymundsson
þá kom elding að ofan og klauf hann í tvennt
og út stigu fuglar í þúsund litum

arabískir tónar fylltu götur borgarinnar
konur með slæður komu úr 1001 nótt
máninn brosti hlýlega á föruneytið
og Esjan blakti vængjum út í flóann

við fórum aftur í húsið með stóra garðinum
stelpurnar helltu upp á te og við reyktum
þegar morgna tók fór ég með gyðjunni
á pallbílnum í sveitina að ná í meira gras ]



[ Förum á umfó ! Förum á umfó !
Þar er fjör og þar er líf
Húrra ! húrra ! húrra !

Scoda Favorit station diesel túrbó
Síðan kemur Ford Fiesta 1100cc
Stælgæjar horfa á, agndofa

Stelpur stara og flissa
Þá kemur Renault Megane árg ´94
Og beygir inná planið

Förum á umfó ! Förum á umfó !
Þar er fjör og þar er líf
Húrra ! húrra ! húrra ! ]



[ Rottan dansar tangó tjútt,
  trúi að köttur gali.
  Minkinn allir kalla krútt.
  Kálfar þrífa sali.
 
  Rífst við kálfinn  kötturinn
  og kastar í bola eggjum,
  forljótur með skorpið skinn
  skríður hann með veggjum. ]



[ Hann þurfti að reyna
nokkrum sinnnum
áður en hann kveikti 
... á perunni ]



[ Kvöldið, sem sólin settist við gluggann þinn
- í vestri,
hvarfst þú á braut 
- inn í vorið.

Með ekkert
- nema góðar minningar og falleg orð
í  farteskinu. ]



[ kona gengur upp tröppur
kona gengur upp margar tröppur og staðnæmist ekki
fyrr en hún hefur gengið upp allar tröppurnar
mjög margar tröppur
og þegar hún kemur upp 
þá sér hún móta fyrir skýi 
stóru svörtu skýi 
sem varpar stórum svörtum skugga á tröppurnar 
og konan byrjar að öskra 
og hún öskrar þar til hún getur ekki öskrað meir 
og síðan byrjar hún að rífa hárin af höfðinu á sér 
og hún rífur þau þar til hún getur ekki meir 
og þá skyndilega 
svona alveg upp úr þurru 
þá vaknar hún ]



[ válynd veður
veðrabrigði
flykkjast hrafnar
í svörtuloft

\"komdu nú og kroppaðu með mér, komdu nú og kroppaðu með mér\" ]



[ ég dýrka hvernig þú kemur mer til að hlæja
ég dái persónuleikann þin
ég dýrka brosið þitt 
þegar augun okkar mætast fæ ég     ólýsanlega tilfinningu 
ég þrái þig ]



[ vinátta er að ljúga að einhverjum
að hann sé ekki algjör hálfviti ]



[ þú lætur hjartað í mér slá hraðar og ég fæ fiðring þegar ég horfi í augun á þér og ég hugsa eiginlega bara um þig ég vildi að ég gæti gert eitthvað í því en ég er bara of feimin og ég held að þú viljir að við verðum bara vinnir eða hvað? ]



[ Þú ert besta vinkona mín
Þú treystir mér
en ég brást trausti þínu

Samviskubitið bítur fastar en áður
þetta kvöld hafði ég enga stjórn
ég brást þér

Ég ætlaði aldrei að falla fyrir honum
hann átti að vera þinn
þetta voru bara nokkrir kossar
hann vill mig ekki einu sinni

Þú ert besta vinkona mín
samt viltu hefna þín ]



[ Að vera með honum 
væri að brjóta reglurnar

En að vera ekki með honum
brýtur hjartað í mér ]



[ Ég get aldrei farið aftur og elskað þig jafn mikið og ég gerði
Með það í huga að ást mín var ekki nógu sterk í fyrsta skiptið. ]



[ Ég var vön að eyða hverjum degi að hugsa um þig
og dagdreyma um þig.
og í hvert skipti sem þú gekkst framhjá mér þá fraus ég
Veistu hvernig það er? 

En þú gætir ekki nokkurntíman vitað það
hvernig það er að þessi eina manneskja hafi engar tilfinningar í þinn garð.
Sjáðu til, Ég er miður mín yfir því ef þú saknar hvernig ég horfði á þig,
En ég sakna ekki hvernig þú horfðir aldrei á mig. ]



[ Greiningardeildin
spáir auknum hárvexti
á þessum vetri

Rakvélablöðin eru
dýrari en deigari ]



[ \"og bárujárnshús við bergþórugötuna\"
á uppboð núna týnast eitt og eitt ]



[ Grét ég tárum
fyrir tveimur árum.

Sá ég eitt sinn svan
hvítur og blíður
ég sá hann úr fjarska.

Þegar ég kom nær
þá sá ég blóðið
lekandi úr sárum.

Ég grét sorgar tárum 
fyrir tveimur árum.

Rifin var vængur
tættur af fótur
máttlaus hann var
og ljótur.

Dýralæknirinn kom
en ekki nógu fljótur
svanurinn dó en þó
var það fyrir bestu.

Ég grét þig fyrir
tveimur árum. ]



[ Þegar ég bý um rúmið mitt í síðasta sinn
skal ég lofa að gefa þér svæfilinn minn.

Og alla þá ást  sem  á honum lá
og allt  sem ég vildi en fékk  ekki að sjá.

Og andann sem í orðum mínum bjó
áttu fyrir ástina sem aldrei dó.

Ég gaf þér bernskusál er breytti mér
og bæn sem fannst ég vera fyrir sér.

Á leið sinni annað um óveðursský
yfir að húsi sem þú vaktir í.

Ég lít út um gluggann í síðasta sinn
og síðdegisrigningin lemur á kinn.

Og sálir er í saklausum augum mættust
skilja að fátt að óskum þeirra rættust. ]



[ Nú rimlar reiðinnar þrengja að mér
bein mín öskra og vöðvar slitna
sál mín titrar bjargi hver sér
á hverjum ætti það núna að bitna

Hár mitt brennur þá skelf ég öll
hendur sem þrá að brjóta og brotna
í skyndi gleymd öll mín helgispjöll
haltu mér niðri í nótt mun ég rotna

Það veit það enginn þá síst ég sjálf
er reiðin loksins af mér rennur
hjartað brotið og sál mín hálf
lengst þar inni enn hún brennur ]



[ Þunglyndi og sálarkvöl
ber ég stollt
mín mörgu ör
Allt skilur eftir för.

Óð ég lengi
djúpsævi í
skríð svo á bakkan
sótbölva 
þeim vitleysis fjanda
er setti helvítis fjallið 
þarna!!
Nú byrjar klifrið 
langt og strembið.

Móð og másandi 
ég kemst á tindinn
Guð minn góður ertu 
að reyna vera fyndinn!!!

Stari niður hyldýpið
og sting mér í sjóinn..... ]



[ Fyrst koma menn í engu.
Svo koma menn í svörtu.
Svo koma menn í hvítu. ]



[ Saman saumaður
bláum þræði hagsældar
sumarið góða

Rakinn upp og rekinn út,
rekinn út og rakinn upp ]



[ Fjalls á tindi hamra háum
    hrífur skapið fögur mynd.
    Í órafjarlægð blikar bláum
    blæ á tjörn og heiðarlind.

    Langt í fjarska byggðu bólin
    birtast aftur minni sýn.
    þar í æsku heim við hólinn
    hugfanginn fékk gullin mín. ]



[ Sælir nú, kallaðir þú
í átt að mér
til að ég tæki eftir þér

Þú varst svo rauðhærður
en mér fannst þú svoldið sætur

Dökkbláu augun horfðu 
í augun mín græn
þú sagðir
villtu vera svo væn,
að segja mér hver þú ert

Ég vissi ekki hverju ég ætti að svara
og brosti bara
því ég gat ekki hætt að stara
á þig, svo fullkominn

Þú brostir á móti
og ég vissi á því augnabliki
að ég myndi ganga yfir strikið

En allt í einu gefstu upp
og ég er að reyna mitt besta
en kanski byrjar ástin að bresta
á vissu stigi

Það er engin afsökun að þú
getir ekki, þegar þú veist að ég er þess virði
og mér finst það svo ósanngjart 
að þú segir að þetta muni aldrei ganga
þegar þú reynir ekki einu sinni.. ]



[ einfalt.

ég elska þig.

þess vegna

hunsa ég stinginn
þegar brynjan lokast
af mínum sökum

rangur hlutur
rangt orð
rangur staður
rangur tími

veit þig reynir
og heldur

en í raun

á ég ekki traust þitt
eða hræðistu sjálfan þig?

læt sem lykilinn gangi að hjarta þínu

varðveiti dýrmæta dropa

Næri hjartað á glópagulli
í dvínandi von

ímynda mér að þú
meinir
sjáir hve sárt það er
og þorir að treysta mér. ]



[ Að eilífu tóm
að eilífu týnd
aldrei mér áður
slík ástúð sýnd

Að eilífu von
um eilífa ást
og ennþá veit ei
hvað í mér þú sást

Að eilífu við
er eilíf trú mín
það eina sem ég veit
að eilífu þín. ]



[ Það fer þér ekkert sérstaklega vel að vera dauður. ]



[ Í hjarta mínu liggur harmur minn og sefur.
Stundum vakir hann og grætur.
Í huga mínum hvílir sorgin.
Þín ég sakna, þú sem dagsins ljós aldrei litið hefur.
Ég mun aldrei fá að snerta þína smáu fætur,
eða finna ilmin sem leggur af þér.
Tárin renna í stríðum straumum.
Engin mun skilja minn sára söknuð.
Þig ég græt í laumi, þú varst svo stutt hjá mér.
Þú munt vera í mínum draumum.
Mér finnst ég varla vera vöknuð, án þín er ekkert líf.
Ég vill þig aftur,ég vill eiga lífið með þér. ]



[ ógæfa,
bankar,
á dyr
sem aldrei fyr ]



[ Ef fýkur, haltu fast í allt,
á frost skal saltið bera.
En þegar alltaf úti er kalt,
inni skaltu vera. ]



[ Brotnar alda hafs við hlein
  hátt að bjargi skellur.
  Þung eru hennar mörgu mein
   þar margur halur fellur. ]



[ Heimsins eru auðæfi og glyngur
einskis virði ef þín ég fæ ei notið.
Dýrmætastan fjársjóð hef ég hlotið;
hjartað þitt með mínu dúett syngur.

Ég þrái að kyssa þínar rjóðu kinnar.
Þú ert fegurst rósa í hverju beði.
Vor hjörtu syngja af sannri list og gleði
saman lítinn óð til ástarinnar.

Mér skal lýsa ljósið þinna kerta
og leiða mig að þínum blíðu öldum
sem yndisleika endalausum skarta.

Og hörpu þinnar strengi vil ég snerta.
Stíga með þér dans á sumarkvöldum.
Elska þig um eilífðina bjarta. ]



[ Í nótt mun ég kalla
er kvelda fer
á þagnir sem halla
sér þétt upp að mér.

Og dagana löstuðu 
er liggja við grjót
og sumir köstuðu
svo langt út í fljót.

En aftur þeir koma
klæddir í skart.
Og yfir mér voma
þótt úti sé bjart. ]



[ Eftir tvær heimsstyrjaldir fann Brecht enn ástina.
Eftir tvær ástir fann ég enn heimsstyrjöldina. ]



[ Yfir mig gnæfði faðirinn
í kaldri nóttinni
með brosið reitt til höggs
og í speglinum sá ég dára drekka
líktog væru þeir háfleygir ernir í ætisleit
ég leitaði skjóls
á fórnaraltarinu
og höndin skalf og hugurinn hvarf
brosið reið af
og hópur háfleygra fugla
í grænni kaldri nóttinni
leituðu sér ætis. ]



[ þungi sögubókanna
ögrar hillunum á safninu
en blaðberarnir halda áfram að koma ]



[ ( O )
 () () ]



[ Öskra en fæ ekkert svar, 
yfirþyrmandi þörf fyrir vitneskju sem enginn þarf á að halda. 
Úrvinnsla úr hugsunum sem eru óskiljanlegar, 
hvaðan þær koma er algjör ráðgáta. 
Þörfin fyrir að gera eitthvað, vita eitthvað, segja eitthvað 
vex með hverjum andardrætti.
Líkaminn og sálin öskra eftir svörum en það heyrir enginn, 
en um leið þá fara skynfærin af stað, 
hrein og tær orka, gæsahúð sem umlykur líkamann, 
ótrúleg vellíðan umlykur allt sem á vegi þess verður. 
Ótrúleg skynjun fyrir bæði líkama og sál.

Öskur veruleikans er biturt en sætt
Spurningar vakna en engin svör fást 
Það hrífur mann áfram í leit að svörum
Þörf fyrir að bæta sig og aðra styrkir okkur
Það yfirbugar allt annað og róar líkama og sál.

Skynjar þú veruleikann eins
Það væri gott, því þá er þetta eðlilegt.
En er það eitthvað betra, 
er ekki gott að hafa breytileika í tilverunni, 
að skynjun okkar sé öðruvísi, 
útrás okkar sé ekki í gegnum sama veruleika,
Ef að allir lifðu í sama veruleika, 
þá væri veröldin önnur, betri eða verri, 
við vitum ekkert um það en við búum öll til okkar veruleika
út frá okkar eigin skynjun á honum, 
það er ákvörðun okkar hvernig sá veruleiki á að vera.

Öskur veruleikans er biturt en sætt
Spurningar vakna en engin svör fást 
Það hrífur mann áfram í leit að svörum
Þörf fyrir að bæta sig og aðra styrkir okkur
Það yfirbugar allt annað og róar líkama og sál. ]



[ Þegar maður situr inni í verslunarmiðstöð og bíður getur verið forvitnilegt og lærdómsríkt að horfa á furður mannlífsins. Sum líkjast ýmsu fuglum himins og jarðar í hegðun þar sem þau hnykkja höfði sínu snöggt milli hliða eins og meðal hæsnfugla en séu þau stórvaxin líkjast þau fremur strútum eða emúum, sérstaklega ef nefið er oddstórt og hárið stutt. Svo eru þau sem líkjast verum hafsins. Neðri vör er jafnan sigin og andlitið gapandi sem á þorskveru þar sem þær synda samtaka í torfum á milli jólaskreytinganna og líta hvorki til hægri né vinstri. Þeir stóru eru ýmist sem hákarlar, ranghvolfi þeir augum eða sýni tennurnar með grimmúðlegum andlitssvip, eða búrhvalir þar sem þeir bregða sér upp úr mannhafinu rétt til að anda og steypa sér svo aftur undir yfirborðið. ]



[ Solo

estoy solo,  
..solo
y preguntas van desde
mi ánimo…

..solo…

¿..quen quiere saber…?
No lo se…
Y todo el mundo -
no sabe.

..solo…

Y la vida pasa rápido
A la vida canto una cancion
para ti.
¿..Pero quien escuchar..?

Solo, soy solo,
que aborro, que pena…

¿..Dónde estas tú..?
..y que lejos, 
que fuera mi visíón 
estás, mi amor, 
me real vida. ]



[ Hún


Létt hún gengur sú litla			
og tifar á tánum.				
Taumlaus gleði og kraftur		
er hleypur hún hjá
			
Björt er á brá og glóir englahár
Björt er á brá og glóir hár	

Ljúf í lund unga stúlkan
og hönd hún leiðir þétt.
Um vanga þýtur vindur 
glitrar augnabál

Flaksast í vindi dökkt og fagurt hár
Flaksast í vindi fagurt hár

Falleg knáleg kona
býður þér upp í dans.
Kvöldsett er orðið -
lífið í hringi fer

Settleg hún situr, silfurgrátt er hár
Settleg hún situr, grátt er hár ]



[ Hvert sem ég fer
sé ég þig.
Ég held að ég sé geggjuð,
því þetta ert aldrei þú,
bara úlpan þín,
sem einhver annar er í. ]



[ Ég trúi ekki að þessu sé lokið
Ég horfði á allt hrynja
Ef ég hefði bara vitað
Að dagarnir myndu líða svona hratt
Að það góða endist aldrei

Sumarið breyttist í Vetur
Og snjórinn í regn
Og regnið breyttist í tár á andliti þínu
Ég kannast varla við manninn sem þú ert í dag
Og ég vona að ég sé ekki of sein
Að það sé of seint ]



[ Allt var fullkomið 
þar til þú ákvaðst 
að ég var það ekki ]



[ Ætlaði að óska eftir landvistarleyfi í Sæluey. 
Finn ekki póstnúmerið. 
Umsóknarferlið er því í uppnámi. 
Jæja.
Hvað með Noreg í staðinn? ]



[ Blóðrjóður
bý ég til gat
á nóttina

og þrengi mér inn
þar sem enginn hefur
áður komið ]



[ Bjarminn af fölu tungli
nístir huga minn
andvarp frá mjúkum vanga
er mitt leiðarhnoð
um kalsama nóttina

löngum hef ég fetað
fiðrildaveg langan
en nú hef ég fundið 
uppsprettunnar angan
og leita ei meir ]



[ tveggja mánaða
túlípanar
í vatnsglasi

þarf að orðlengja það meir ]



[ Upp er niður 
og 
niður er upp.

Út er inn 
og 
inn er út.

Hver hleypti Snuðru á þráðinn?
Hvers vegna skrapp allt í kút?

Nú eru stigarnir horfnir
ormarnir eftir

upp er niður
niður er upp
út er inn
inn er út
og allt er komið í hnút. ]



[ Gamlir dagar, gleðitímar,
góðar stundir - ég sakna þess
að fara saman og hafa gaman,
hlæja mikið og vera hress.

Bjartar nætur, langir dagar
sumarið - ég sakna þess
við sátum saman, alla daga
með öl í hönd og vorum hress.

Hlátrasköll og söngvalæti,
margar sögur - ég sakna þess,
vorum þar að njóta lífsins
saman öll og ég var hress. ]



[ Kemur einn þá annar fer,
oft menn verða sleignir.
Engu að síður á því ber,
að aðrir verði fegnir. ]



[ Tíminn var lengi að líða
og lengur ég nennti ekki að bíða
        svo þegar hún mætti
        það mikið mig kætti
því það þarf jú tvo til að ... tefla. ]



[ Eins er dauðinn annarra brauð,
embættið hans má nú sættir brjóta.
Hjá erfingjunu upp úr sauð
og aldrei grær þeim sem vildu njóta. ]



[ Ingibjörg Sólrún íhaldi laut.
,,Eigi má sköpum renna\".
Þjóðarauðurinn þotinn á braut
og það reynist engum að kenna. ]



[ móðirin: sofðu svarti sveinn með rauða sorgarhjartað
mæddir menn: víst er veröld að vetri dimm
hinir dauðu: og grimm, og grimm!

nóttin: hver vakir yfir vöggu þinni í návist minni?
af himni: ein bláleit vonarstjarna *
móðirin: að morgni rís þín glaða sól úr silfurstjörnum mínum ]



[ Í eyðum ég ráfa einn,
einn um þennan skóla,
ég þekki ekki neinn,
tímanum ég er að sóa.

Mér langar að fara heim,
heim á Hvammstanga,
mér finnst ég vera úti í geim,
ég nenni ekki að hanga.

En á næstu önn kemur einn,
sem ég þekki vel,
ef hann kemur ekki veð ég enn út í geim,
og þá frýs ég í hel. ]



[ Ég tók með mér gulrót það eru góð kjör
og 100 prósent alvöru íslenskan mat,
góða lifrapylsu og blóðmör
sem er ekkert frat. ]



[ Lífeyris sjóður,
ekki lengur, það kalla ég stuld,
hjá bönkunum erum við fóður,
fyrir þeirra skuld.

Davíð Oddson,Geir og fleiri,
peningin okkar eigið þið ekki að taka,
notið ykkar eigin hann er miklu meiri,
við erum fyrir ykkur, ljúffeng kaka.

Lækkið ykkar laun,
ekki löggunar,
þið skiljið ekki baun,
farið og takið til föggunar.

Ekki reyna að afsaka ykkur,
það þýðir ekki neitt,
bensínið er dýr drykkur,
á ykkur getum við ekki reitt. ]



[ Þegi þú,
farðu nú,
í snú snú 
og hollí hú. ]



[ Augun þegar fyrst þig litu
þjáðist ég af losta þá
Sálin þegar þína hitti
- þreifaði -
og líkaði það sem hún sá

Í musteri mammóns ég man þig fyrst
Borðaði á Bláa Kaffi
súpu og brauð af bestu lyst

Bakið breiða
brosið heiða
skinnið svarta

Upphandleggir sverir
hvernig eru þeir berir?
- Hugsaði ég -

Varir vænar
votar, kænar
fingur fimir

Fundust tveir til vara
til hvers að spara?

Í hjarta herramaður
hreinn og sér
laus við leik og daður
ó-líkt mér

Sál þín særð og skelkuð,
spelkuð
Hjartað milt sem himinn
vökvar heiminn

Veistu kæri vinur?
Víst í þér Guð ég sé ]



[ köld er hönd sem kreppir
kulnar líf við fár
dauðinn hnossið hreppir
helkaldur er nár ]



[ Fjallið stundi undan þunganum.
Það hrundi úr hamrinum
og í fallinu  
gáfu björgin sér góðan tíma

hægt 

féllu þau til botns

eins og lítil rauð fóstur
í legvatni 
nýlátinnar móður ]



[ Hvað er þetta líttu hér,
krulladur ljótur og erfidur er.
Ei fríður í vexti með bumbu stóra,
sem hefur hækkað vexti alla um mikið fleiri prósent en töluna fjóra.

Hann til vandræða er
með vexti sína
það yrði veisla ef hann fer
því hann er algjör kvöl og pína.

Ísland er landið með ljóta lambið
hann Davíð sem hugsar bara um eiginn rass.
Ei getum við látið vexti þessa líðast
því verðum við að reka þetta skass.

Burt með þennan kall
annars verður meiri gengis fall.
Þá missa æ fleyri allar sínar tekjur
því Davíð og fleiri eru peninga frekjur. ]



[ Stundum sit ég og dýfi höfðinu í bleytu,
súr eftir langan og leiðinlegan dag.
Lífs leiðin getur fært þér gríðarlega streitu.
Mér líður eins og lífið sé stundum mér ekki í hag.

Hvar og hvenær sem er,
hvert sem ég reyni að leita,
mér sýnist að sama hvert ég fer,
lífið vill enginn svör mér veita.

En stundum stendur lífið við hlið mér
og styður við mig þegar stormur brestur á.
Spyr ég þá hvernig líður þér,
þegar þú reynir svör að fá.

En stundum er lífið í pásu 
og allt virðist standa í stað.
Já, lífið er dularfullur maður
og enginn getur afsannað það. ]



[ ....hrjáir 
öll 
orð
í

eignarfalli

-til dæmis. ]



[ Og endalokin fara framhjá
á þessum eyðilega degi
svo undarlegt sem það er
enn á ný var stefnan röng
en ákvörðunarstaðurinn er enn til
og enn er fólkið skrítið
og það gefur mér tækifæri
til að elska
og ég kalla á þig
með öllum styrk mínum
og öllum veikleika mínum
en vonin er veik
dagurinn eyðilegur
það er orðið kvöldsett
og veit ég að handan við
sjóndeildarhringinn og fjöllin myrku
er Guð að undirbúa nýjan dag
handa mér ]



[ Hún syngur og semur,
en leyfir mer ekki sjá.
Ótrúlegt hvað hún gefur
en krefst lítils að fá.

Hún er fögur.
Hún er best.
Þegar ég segi henni sögur,
hún hlustar á mest.

Þú ert mitt æði
og yndi.
ég veit ekki hvar ég væri,
ef ég ei þig fyndi. ]



[ Ég stekk milli regndropanna
til að blotna ekki.
Þú sagðist elska mig meir þegar rignir.
Þá getum við legið saman 
og hlustað á regnið 
bylja á bárujárnsþakinu.
Látum regnið um að tala.
Hvernig get kemst ég nær þér
án þess að eiga það á hættu
að detta innan í þig?
En þegar betur er að gáð
væri það kannske ekki svo slæmt.
Þá gætum við andað saman
lifað saman
elskað saman. ]



[ Við erum vinir, tíminn og ég. 
Hann sagði mér eitt sinn
að hann biti ekki á mig.
En hvernig veit ég 
hvort hann segir satt?
Jú, allt breytist,
nema ég.
Hið ljúfsára tif líðandi stundar
er sem hjóm í eyrum mínum.
Skuggar liðinna ára
sækja á mig
í svefni og vöku.
Með tíð og tíma
mun veröld mín
aðeins vera skuggar
og minningar liðinna alda. ]



[ Ef ég flytti eitthvað burt 
hin ótalmörgu ár. 
Ef ég segði þér ekki hvurt, 
myndirðu fella tár? 

Ef að ég í slysi lenti, 
ef ég yrði sár. 
Ef að eitthvað illt mig henti, 
myndirðu fella tár? 

Ef ég missti heyrn og sjón, 
minn heimur yrði smár. 
Ef mig henti eitthvert tjón, 
myndirðu fella tár? 

Ef ég feng’ um dauðsfall fréttir 
og sannar reyndust spár. 
Ef ég dæi, væri það léttir, 
eða myndirðu fella tár? 

Ef að mér af baki fleygði 
minn hugumdjarfi klár. 
Ef að háls minn úr lið sér smeygði, 
myndirðu fella tár? 

Ég veit það vel, að ef þú dæir 
minn heimur yrði grár. 
Fegurð hans ei lengur sæir 
þá felldi ég mörg tár. ]



[ Að elska þig er eins og klífa hæsta fjalltind veraldar
sýna mér allan heiminn og segja;
Þetta er allt sem þú getur ekki fengið. ]



[ Þarf að ranka við mér
þessir dagdraumar hætta ekki

Ég þarf smá tíma til að ná áttum
og við sjálfa mig sáttum

því allt sem við vorum
er farið

það er farið fyrir fullt og allt
að eilífu
í alvöru.. ]



[ Það er nótt.
Jörðin sefur
og andar þungt.

Sólin gægist
ofur varlega
upp úr sjónum.

Stígur hærra
og kastar geislum
yfir grund.

Verur jarðar
vakna á ný,
nudda stýrur úr augum. ]



[ Ég hangi í lausu lofti.
Hvað er ég að gera hér?
Hvað ef ég dett?
Missi takið?
Slengist utan í klettavegginn?
Hendurnar eru þvalar.
Vitin fyllast af ryki.
Blóðbragð.
Út úr mér læðist 
ámátlegt vein.
Yfir brúnina gægist andlit
sem sendir til mín glott.
Ég gríp í hjálparhönd
og skreiðist máttlaus upp á brúnina.
Hjartað hamast,
kaldur svitinn sprettur
fram á andlitið.
Ég ligg uppgefin á jörðinni
og held dauðahaldi í mosann.
Ég er örugg. ]



[ Fortíðin starir á mig 

starir og starir 

ég lít undan 

Vil hana ekki 

Vil ekki þessa fortíð

Það er vegna þess að mér finnst 

fortðiðin ljót 

held áfram að ganga í ljósinu 

En fortíðin starir og starir 

er endalaust að minna mig á að ég er 

hluti af myrkrinu sem býr í starandi 

fortíð minni

ég spyr hvað viltu 

Fortíðin spyr á móti hvernig er ég 

fólk spyr alltaf um fortíðina afhverju

 þarf það og vill vita fortíðina 

Fortíðin segir við mig horfðu á mig 

Ég svara ég horfi á þig mér finnst bara

óþarfi að aðrir stari á þig því þú er 

farinn út úr lífi mínu ég er að skapa
 
mer aðra fallegri fortíð svo ég geti
 
gleymt þér ljóta 

HÆTTU SVO AÐ STARA Á MIG ! ]



[ hún gleymdi aftur
viðarfiðlunni sinni
í stofunni minni

ég hef aldrei kunnað á fiðlu
en leggi ég hana upp að andlitinu
eins og fiðluleikari finn ég ilm skógarins
og heyri einhvern fjarlægan óm í hljómbotninum ]



[ Vindur er kaldur,
skóli slær skjaldborg um börn;
Krap loðir við skó.

Fjármál valda áhyggjum
og hugur minn er snauður. ]



[ Köstum krónunni,
tökum upp snjó, frosið vatn;
Kreppan verður þá snjólaus. ]



[ Ó kæri bíllinn minn,
hve heitt ég sakna þín,
langar að klappa á þína kinn,
en þú hefur enga. ]



[ Hana er verið að gera við,
bora í hana og slá,
það hefur víst komið á hana ryð,
því engan frið maður er að fá.

Er í miðjum tíma,
klukkunar hringja,
ekki klukkan í mínum síma,
400 krónur upp í turninn,peningapyngja. ]



[ Tilfinningaforðinn kláraðist
Lokað ]



[ Er það, var það, ætli það sé,
eintóm speki maður?
Eða var það spaug og spé,
spunarugl og þvaður? ]



[ Helgi sér atvinnulausa blaðamenn í röðum.
Hann horfir í spegil. 
Annar spegill er fyrir aftan hann. 
Það magnar áhrifin. ]



[ Þó vaggi þitt fley þá vert\' ekki strekkt,
en varast að sigla upp á sker. 
Ég vona að þú hafir það huggulegt
og hamingjan standi með þér. ]



[ Bleytir vel í svörtum sverði
  svolgrar jörðin,lifnar grær.
  Fagnandi að vorið verði
  Veðursælt og gjöfull sær
  
  Sestu hérna hjá mér Dísa
  hrífast megum litla stund.
  Sjáðu hvernig ljósin lýsa
  litlu barni á okkar fund.

  Nú er bráðum komið kvöld
  kúnum þarf að brynna,
  því bráðum tekur Valur völd,
  Völu hann þarf að sinna   .
  
  Kominn er nú nóvember
  nálgast óðum jólin.
  Englaskarinn fagur fer
  friðinn lýsir heims um bólin. ]



[ Hann vonaði að samræður þeirra um smáhunda
og heimilisketti myndi leiða
út í láréttan mambó eða 
að minnsta kosti nokkra
kossa
svo fór því miður ekki.
Hún lét sig hverfa eins og meistaraþjófur
þegar hann hló að leik kettlingsins.

Hann stóð sig að því að skella hausnum í vegginn
sem spangólaði líkt og á fullu tungli. ]



[ Gamla kerfið er enn við völd,
þar vitfirrtir ráða ferð.
Þjóðarhagsmunir falla fjöld,
fyrir eiginhagsmunagerð.

Byggði kreppu bak við tjöldin,
bófafori er Davíð nefnist.
Skattþegnarnir skrá á spjöldin,
skratta þessum fyrir hefnist.

Skeytir hvorki um skömm né heiður,
skynsemi betri hentar nú.
Hundskaðust buru Haarde leiður,
hart nær rúinn allri trú! ]



[ Það er farið að skyggja
og ég strýk erninum sem sefur aftan á öxlinni þinni
færi þitt ljósa hár frá
og kyssi fuglinn
kveðjukossi
í gær var blómasöludagur
og menn á leið til greftrunar 
eða til brúðkaups
gengu blómum hlaðnir
en vegir víxluðust
það er farið að skyggja
og ég yfirgef þessa brúðkaupsveislu
og held til greftrunar. ]



[ Ég ligg í fönninni
Vindurinn feykir köldum kornunum yfir mig
Og ég sekk dýpra og dýpra..

Mér er kalt og ég er ein
Samt er svo notalegt
Þegar ég umvefst snjónum
Og finn hvernig líkaminn dofnar

Ég á erfitt með að anda
Samt finn ég ekkert til
Þó það þrýsti að mér
Finn ég ekkert til

Því ég er komin yfir það stig
Að kuldinn sé nýstandi
Og ég finna hvergi til...

Þú getur sært mig eins og þú vilt
Það er allt í lagi,
því ég er löngu hætt að finna til.



22.október 2008 ]



[ á svartflegið baksvið óendanleikans
drógum við upp blóðugan svip andartaksins
svo sjálft tómið hneigði sig fyrir þunga sálarinnar ]



[ Guðrún vina, láttu ást þína limlesta ofbeldið.
Grettir elskan, láttu svipu hennar dynja á hatrinu. ]



[ svartar eldingar,

eftir það fylgdu augu mín í vængför
drukkinna kvöldfugla



það var spurning í golunni,
skuggarnir grétu bak við vegglampana
sem eðlur og skordýr umkringdu

ég elskaði
hvernig bros þitt gat sýnt lífið
en um leið sýnt vitneskju um dauðann



sveigðu tré í elsta garði!

það eru sögur í viðarbolnum
sem enginn getur heyrt

það er svo erfitt
að horfa á ykkur fella laufin ]



[ Leggstu nú á bakið breitt
og breið út faðminn kona.
Eðlið segir ekki leitt,
að elska þig til svona. ]



[ dauðinn spilar á sjórekið kirkjuorgel
meðan svartur viðurinn vex í skugga þínum
og skeggjaður andvarinn hlær kalt á skallablett þinn ]



[ Andinn veit að ekki má
eftir konum góna.
Okkur liggur ekkert á
eðli voru að þjóna. ]



[ Ég hef barist við tímann
og slegist við vatnið
og það er enginn órafirrð
frá vitund minni til vara þinna
aðeins ósögð orð 
frá stynjandi djúpinu 

ég hef lotið í lægra haldi
fyrir tímanum 
en enn á ég séns í vatnið. ]



[ Dag þann fyrst, þín augu leit
þessa bláu fegurð, hún svo sjaldgæf, stór.
Þá um leið, þaut um mig - heit..
og þrungin tilfinning, um hjartað flæða fór.

Svo djúp og blá, svo yndisleg,
og allt sem áður skipti máli, hvarf á braut.
Allt mitt fór á annan veg,
Amor kom á vængjum ástar og mig skaut.

Þá ég sá að augu þín
áttu hug minn allan - og allstaðar.
Augu þín, voru orðin mín
ástin var á næstu grösum, víst það var.

    Þessi líka augu, svona djúp og blá
    þessi líka augu, þá fyrst ég sá.
    Þessi líka augu, þau segja mér,
    að þessi augu, aldrei, aldrei,
    fari úr huga mér. ]



[ þegar öllu
er á botninn hvolft
finn ég frelsi
í fátæktinni ]



[ sveif um loft
létt og kná
suðaði hátt
dansandi í sólinni

gnúppar af gnægð
veittu sitt hunang
himininn blár
og blikaði sær

rann burt dagur
blikur á lofti
dökknaði yfir
dró fyrir ský

ljós sá í fjarska
þangað ég flý
ljósið er fallegt
ljós eru hlý

ljósið er stsistststtsttttsttsttsttt...... ]



[ svartur texti
á hvítu blaði

brotin orð
hvöss sem gler

skáru í augu 
las samt áfram

en textinn 
ekkert sagði

og hvítan á blaðinu öskrandi þagði ]



[ Ljóð um einn illkvittinn ófrið vil semja.
Útrás ég þarf, annars morð skal ég fremja!
Það angrar mig svíðandi geðveikis gremja!
Gríðarleg þraut er nú skap mitt að temja.
Ergjandi hugsanir huga minn lemja.
Helvítis pirringinn kann ekki að hemja!
Ráð kann ei nein nema að og orga og emja:
Andskotans djöfulsins leiðinda kremja! ]



[ Það er svo erfitt að skilgreina þessa tilfinningu
en hún er þægileg
það er svo erfitt að skilja hana 
en hún veitir mér öryggi
mér finnst eins og ég hafi alltaf þekkt þig
og það er ótrúlegt
Ég er með þér
og gleymi
þú kyssir mig
og ég finn eitthvað nýtt
þetta er ekki eins og hinir
og ég er glöð
Aldrei sleppa mér
og þá verð ég hamingjusöm.
Þú gerir mig hamingjusama
og ég vil ekki að það hætti. ]



[ Ég er bíll. 
Ég keyri áfram í reiðileysi.
Fyrst, jafnslétta.
Síðan, grýttur jarðvegur lífsins.

Það er erfitt að keyra áfram
Í eld og brennistein.
Og bílinn er lemstraður.
Bílinn er beyglaður.

Um leið og ég hef keyrt 
Í gegnum kulda og vosbúð
Í gegnum iður heljar
Og allt var svo erfitt 
Ætlaði engan endi að taka
Kemur jafnslétta

Með fallegu umhverfi
Og rólegum vegi
Sveitasæla 
Og jafnvel bílfélagi

Ég hef aðeins verið að keyra
Í sveitasælunni
Stutt
Þegar áður en ég veit
steypist ég niður brekkuna

Niður grýtta 
Þverhnípta brekkuna
Áfram
Og bremsurnar biluðu
Varadekkið er sprungið
Bílfélaginn dauður 

Það er ekkert verkstæði
í Ódáðahrauni sálarlífs míns. ]



[ Ó að við gætum allar verið eins og þú, Marilyn
með svona fallegt bros, Marilyn
og svona ljósa lokka líkt og þú, Marilyn
svona falleg augu eins og þú Marilyn.

Hví getum við ekki allar verið Marilyn, Marilyn ?
Guðdómlegar goðsagna gyðjur, Marilyn
og fullkomnar á hvern hátt, Marilyn
átt fallega menn og fullkominn feril, Marilyn 

Hvernig er að vera eins og þú Marilyn ?
Komast upp með allt, Marliyn
og vera svona farsæl og þú Marilyn
að bara vera líkt og þú Marilyn
 
Ég dræpi fyrir útlit þitt Marilyn
lokkana og fegurðarblettinn, Marilyn
þrýstnar varirnar og nefið þitt, Marilyn
og gyðjulegan vöxtinn Marilyn.

Og að syngja líkt og þú Marilyn
svo mjúklega að maður grætur, Marilyn
falleg í lit og svarthvítu, Marilyn
þú ert jafnvel fullkominn í kartöflupoka Marilyn ]



[ Breiðir þögn á blóm og runna
blæju næfurþunna.
Hagamús í holumunna
hallar sér á vangann.
Stundin hljóðlát staðar nemur,
stillan blæinn hemur.
Nóttin bjarta kyrrlát kemur
klædd í sumarangan. ]



[ Í haustköldum vindinum 
heyri ég óljósan klökkva.
Hálftómir bílar 
um götuna endalaust keyra.
Sunnudagsmorgunn 
og sólin er horfin í dökkva.

Suðurlandsvegurinn 
ataður storknuðum dreyra. ]



[ Ef höfuð mitt er íbúð í hinu stóra fjölbýlishúsi, þá ert þú helvítis nágranninn sem er alltaf að bora í vegginn. ]



[ Í leiðinlega húsinu er maður með yfirvaraskegg að tala
við föður minn á máli fullorðinna.

Sekúndurnar eru klukkutímar, og dularfult umhverfi fyrir utan sem má ekki rannsaka. ]



[ Einu sinni aldrei var einhverstaðar hvergi
og þar var einhver sem var ekkert hann sjálfur. ]



[ Stundum vildi ég 
að ég byggi í skýjunum
líkt og skýjabúi

svæfi á dúnmjúkum hnoðrum
og hlypi um á tánum 
við sólina
líkt og skýjabúi

ég myndi hrista niður rigninguna
og dreifði litlum snjókornum
líkt og skýjabúi

og stundum, kastaði ég niður eldingum
eða færði mig frá sólinni
líkt og skýjabúi

ég kæmi til þín í svefni
og laumaði litlum draumum í kollinn þinn
líkt og skýjabúi

ég væri hátt, hátt uppi
við hliðina á tunglinu
og sólinni
líkt og skýjabúi

og á kvöldin
myndi ég breiða sængurnar
yfir látin börnin
og syngdi til þeirra angurvært lag
líkt og skýjabúi ]



[ Þú segist þekkja mig
en það gerirðu ekki
sál mín er bundin í þunga hlekki
þjáð, brostin, alveg búin
brengluð, döpur, teygð og snúin 
á yfirborðinu er ég sæt
hvorki æst né illa læt
en ef þú opnar mína sál
þar þú finnu tilfinningaabál
sál mín er illa farin
lokuð, læst, beygluð, og barin 
og hugur minn er illa marinn
líttu djúpt í vonlaus augun
ég er ekki hér, dáin, búin, farin ]



[ Þú biður um frið
meðan ég dotta í sófanum
þú vilt að allir fái samastað
ég klóra mér í rassinum
þér finnst þjóðfélagið mikilvægt
ég opna cheerios pakka
þú vilt að allir séu jafnir
ég hækka í tónlistinni
þú öskrar á mig:lækkaðu í þessum fjanda !
ég svara engu
svo súrealíst
hvað við erum ólík
en samt erum við saman
og okkur finnst það í lagi
ástin er nefnilega svo blind
hún gerir engan mun ]



[ Ég er alltaf við dyrnar
en opna aldrei
fikta í húninum
en þori aldrei að hleypa tilfinningunum út
mig langar
en ég ætla bíða
ég vil ekki spilla biðinni
hurðin freistar mín
svo persónuleg
og bönnuð
á að vera læst 
ég hef kíkt inn
hleypt einhverju út
fullnægði forvitninni
að hálfu
en til hvers að bíða
ef ég get opnað hurðina ? ]



[ Í fyrra lífi
var ég pottþétt svartur hommi
bresk díva beint úr ræsinu
drakk óhóflega og dópaði dag og nótt
dragdrottning dásamlegra draumanna
allsber, hífaður hippi
barðist fyrir rétti lítilmagnans
og óverdósaði bigtæm einhversstaðar
á subbulegu almenningsklói
með sterka réttlætiskenndina í annarri
og ískalda sprautuna í hinni ]



[ Mig dreymir þig,
og kossana þína
þéttingsfast gripið
þegar þú grípur um mjaðmirnar á mér
öryggið þegar þú faðmar mig
ástina þegar þú kyssir mig
tilfinninguna þegar þú horfir á mig
varir þínar á vörum mínum
Mig dreymir þig án fata
og fingurgómana mína
renna niður bringuna þína
Mig dreymir þig að kyssa mig
og kyssa...
andardrátt þinn á hnakkanum
hendur þínar í hárinu
en svo opna ég augun
og sé
að þetta var bara koddinn minn ]



[ Ég er föst.
föst í sama farinu
og hjólfarið er djúpt.
Mig langar héðan burt
eitthvert annað
og nýtt fólk.
Of lengi á sama stað
veldur þunglyndi
engar ögranir.
Ég hef keyrt sömu leiðina 
í mörg ár
og er komin að \'Vegur endar hér\' skiltinu.
Hjálp, komdu mér burt
í nýtt umhverfi
með nýjum andlitum.
Annars rotna ég
í þessu helvítis hjólfari
um aldur og eilífð. ]



[ Eina nótt
hún varð blind
búin að lofa mömmu
um enga synd

Blinduð af hrifningu
blinduð af ást
blinduð af víni
það sást

Staðurinn, stundin
allt var svo rétt
svo gott
og þétt

Taktfastar mjaðmir
og stinnir partar
mjúklega
engin kvartar

Þetta var bara eitt skipti
vellíðunin ein
svo heitt
en hún var ei lengur hrein 
 
Þetta var ekki eins og í bókum
myndum og sögum
með fallegri tónlist
og ljúfum lögum

Subbulegt, alls ekki töff
allt eitthvað svo ljótt
leið tíminn
allt of fljótt

Eina nótt
svo níu mánuðir
alein og ung
ein í heiminum

Ekki láta fallast
af fullum gæjum
sem leita að einu
einni nótt hjá flottum pæjum ]



[ Sérðu mig?
Það er ég sem stari á þig löngunaraugum
Ég sem kikna í hnjánum þegar þú horfir á mig
Það kviknar í hjarta mínu þegar þú talar við mig
Ég held niðri í mér andanum þegar ég ligg í fangi þínu
og óska þess að augnablikið endist að eilífu
Það er ég sem titra þegar þú snertir mig
Ég sem hef gefið þér mig alla
Sérðu mig? ]



[ Á sjónum drífur kulda kólgu él
  klýfur öldufaldinn lítill bátur,.
  Miðar hægt samt gengur Valur vel.
  Vælið í kára  líkt og harma grátur.
   
  Til lands er haldið geisar hríðin   
                               dimm
  hvítfextar öldurnar skella á litlu
                                fleyi.
  Norðaustan áttin  geisar ógnin grimm
  grið enginn fær sem hennar á lendir
                                vegi.

  Valurinn litli nálgast heina höfn
  hugprúður formaður Geiri, enn við
                              stýri.
  Rennir að bryggju leggst hjá Dala 
                               Dröfn.
  Drekkhlaðinn er Valur,aflinn að mestu
                                 hlýri. ]



[ Er bara  spurning um hvort s-ið eigi t-ið! ]



[ Ís í formi, 
ís í boxi.
 
Ís-lenskan er æðisleg! ]



[ Hefurðu einhvern tímann reikað einn um nótt
steinvota leið á milli dropanna í grasinu
og fundist það leitt að þú hefðir engan
til að deila þessari augnablikshugsunum með? ]



[ Hví eru átök á Framsóknarmannafundum
og flótti mikill  brostinn, á þingmannaliðið?
Af því að heilabúin störfuðu bara stundum,
strákagreyjanna, sem komu fram á sviðið. ]



[ Hún lá við hlið mér og ég týndi ávextina innan um rauð og græn laufin,
og hún seildist inn undir fötin mín á eftir köldum peningum í veskinu. ]



[ Hí þú sagðir - ljóð þín langt ei þau ná
líða milli skúffu yfir í hillu!
Iss ég sagði veður þú í villu
vængförin sjást ekki loftinu á. ]



[ Á meðan ég ræsi tölvuna bölva ég öllum þeim sem hafa hrósað mér fyrir ljóð mín í gegnum tíðina. ]



[ Kvöldið fyrir utan kebab staðinn á Kollwitzplatz 
þegar þú sagðir nafnið hennar
ég öskraði
ég grét
og ég meinti það 
ég grét alla leiðina heim
og þú
þú bara stóðst þarna
 
Núna stend ég hérna ein
alein
stundum með bros á vör
stundum í sárum
oftast brotin 
án þín ]



[ Ég ætla hér að semja um löngu liðna tíð,
sem uppsker einstakt tár, er rifjast rödd þín þýð.
Ég áfram verð að halda, og skrifa um það allt,
og kannski hitnar hjarta, sem löngu er orðið kalt.

Í gamla daga yljaði þitt bros mínar hjartarætur,
og oft báru þeir heim til þín mínir vongóðu fætur.
Við nóttina vermdum, og settum roða í vanga þinn,
og í morgunsárið kveðju ég kyssti á þína kinn.

Á daginn við hlupum, engjunum grænu á,
og stundum inn í hella við urðum bara að gá.
Í eplatrén við stálumst og upp við átum öll,
..fengum magapínu, sem uppskar hlátrarsköll.

Með hjartað fullt af ást ég í grænu augun þín leit,
og fann að tilfinningin til þín var orðin ansi heit.
Ég vonaði að aldrei úr örmum þínum ég þyrfti að fara,
en lútaði í lægra haldi er úr hernum kom mín krafa.

Af blóði og byssuhvellum ég fljótt fékk ógeð á,
og rifjaði upp gleðistundir á stundum sem og þá.
Að vita af þér einni var sem hnífsstunga í hjarta mitt
og hefði ég barist harðast, þótt sjálfan kölska hefði hitt.

Gleði minni að komast heim ég illa gat leynt,
en komst þá að þeim hryllingi að það var orðið of seint.
Fyrir um hálfu ári, í vetrarkulda, um nótt,
þú andaðist úr þeim sjúkdómi, sem kallast hitasótt.

En það máttu vita, þú ást mín eina,
að aldrei á minni einmana ævi, ég mun þér nokkurn tímann gleyma.
Á hverjum degi ég heimsæki gröf þína kalda
og vona að brátt ég komi til þín, til himna ég mun halda. ]



[ Perla er sæt, og góð, og fín,
blóðrauðar varir eins og vín.
Í doppóttum kjól hún dansar sæl,
en snýr sig síðan óvart á hæl.

Í tvöfaldan snúning og splitt hún fer
og gerir þetta allt svo vel.
Við herrann hún dansar í alla nótt,
svo herranum verður ekki rótt. ]



[ Sandra um skóginn valhoppa á,
og láta ömmu gömlu körfuna fá.
En týndist hún skóginum myrka í,
við blómatýnslu, henni fannst þau svo fín.

Kom þá Heiðrún með glottið sitt gleiða,
og sagðist skyldu \"gera henni greiða\",
en gleypti Söndru í heilu lagi,
svo út þandist hennar magi.

Hún Sandra æpti og þráði og barði,
og vildi komast út í heimsins faðmi.
Uns skógarmaður sem leið hjá átti,
hjálpaði Söndru sem mest hann mátti.

Nú ráfar Heiðrún ein um skógarjarðinn,
og lítill er nú á henni farðinn.
Með risagat á belgi sínum,
meðan Sandra japlar á sætindum fínum. ]



[ Í tíma skundaði ég mér, flýtti mér hratt,
orðin of sein í stærðfræði, það er nú svart.
Erla kom á móti mér, það er alveg satt,
og á höfði hafði hún barðastóran hatt.

Sótrauð var hún í framan, það boðar ekki gott,
þótt mér fannst hún með hattinn, nokkuð flott.
Með kreppta hnefa og sökuð dott,
ég hlustaði á hana með lítinn áhugavott.

Loks í tíma ég fór til að læra um form,
þótt ég myndi frekar vilja læra um orm.
Í tímanum endalaus læti, óp og köll
og ég sver, að frá Erlu kennara komu þau öll. ]



[ Ofsalega getur verið leiðinlegt í náttúrufræði,
ég skil oft ekki krakka sem finnst þetta æði.
Með drafandi rödd og í gamlingjans skinni,
ég Einar kennara til sögunnar kynni.

Í bleikum sokkum í stólnum ég hlusta,
og eftir tímann ég rykið af mér dusta.
Úr dýflissunni ég guðslifandi fegin sleppi,
frá Einari kennara, eineygður, með heppni. ]



[ Heiðrúnu er bumbult og brennd á tungu,
hangandi öfug við dauðans dyr.
Því Perla, Bryndís og Ásta slungu,
slógu hana í móðurkvið.

Samdi hún um þær margar óræðisvísur,
svo ósáttar þær urðu við hana mjög.
Tóku þær málið í sínar hendur,
og notuðu við það verkfærið sög. ]



[ Sara hét ung kona,
sem barni litlu átti von.
Gerðist það að dimmri nótt
að dó hún úr hitasótt.

Læknar börðust örlögin við
að koma barninu úr móðurkvið.
Komst það heilt úr húfi í öruggt skjól
en hvíldi aldrei í mömmuból.

Sally var kölluð litla stelpan,
andblæ bar hún með sér ferskan,
alin upp af ókunnugum,
langt í burtu, af nokkrum nunnum.

En Sally leiddist lífið kristna,
og vildi út til heimsins lysta.
Strauk hún af sér staðnað tárið
og hélt í burtu í morgunsárið.

Það eitt vissi hún að hún kynni,
að finna einhvern sem henni unni.
Líf sitt lagði hún að veði
til að finna þessa ómældu gleði.

Nú er Sally komin í heiminn út,
fann sér mann og lítinn kút,
lifir lífinu sem ávallt hún vildi
og þykir henni það mikið mildi. ]



[ There are people who fight without looking back from there shoulders
there are people who fight without losing there mind.
There are people who fight for freedom of soldiers
there are people who fight for the justest of universe.

These people deserve to see the free in people,
see all their countries live in peace.
But as the tribes go older, the world goes colder
I think that peace we look for will never be seen.

From the swords meeting other swords holders
to gun shooting each other in face.
in every case, in every chase,
The sense of it all slowly faints away. ]



[ You told me that you loved me,
that I was your best friend
I told you back I loved you too,
and we raised slowly hand to hand.

Walking in the Central Park,
someone attacked you from out of nowhere.
You didn\'t see him, it was too dark,
and couldn\'t even tell him the answer, it\'s over there.

I walked in to your room
when you where sleeping in the bed.
The whiteness around you told me soon
that God would come and take your hand.

I waited patiently for someone to tell me,
if you would go to heaven or hell.
But when the devil came to take me,
I was prisoned in his private cell.

Never will I see you again,
My love, my sweetheart, where have you been?
if I could ever escape from this prison,
I would go to you, for a forgiveness of a sind. ]



[ Í heimsins öngulþveiti
þeysir maðurinn um jörðina.
Reynir að breyta allt að öllu leyti,
og er alveg sama um alla hina.

Í himnaríki situr Guð leiður,
samviskan bítur hann í kinnina.
Af þessu öllu saman á hann heiður
og hamfarirnar í heiminum á honum dyna. ]



[ Danger is coming
passing right through.
Never would I think
I\'d stand there with you.

When the soldiers come running
to the square,
we run to them and fight back
as hard as we can.

They have taken our families,
our homes and pride.
But there\'s one thing I won\'t let them take
and that\'s my life.

I will stand there with you
as long as I can
until God comes,
and takes my hand. ]



[ When you pick up the guitar
and start to play,
I find that I got nothing to say.
Your voice is amazing,
your eyes shine through,
and everything you say is so true.

Every note is like a forgotten dream
every word like angels flying to the sea,
and I drift in a beautiful world
that never have I seen before.

No, I don\'t know, why you got this way to me,
but everything is like you know me as yourself,
and deep down inside I know you know
that you are my other half. ]



[ My eyes exploded for you
in tears that only rain could do.
My heart is drowning,
my head is dying
never can I turn back to you.

When you said that offiel words to me
I felt that I could never live again.
In darkness, shadows, never will I be free
you destroyed your life with you and me.

I ran back to my holy thoughts,
hided in the back of it all
how can one person be so cruel
to do the things you never regretted to do.

If I can ever turn around
to answer back to your ugly sound
I will tell you that your pethedic to say
that you will never love me that way. ]



[ I don\'t care that you love me
I don\'t care that you will.
I don\'t care about your money
I don\'t care about your mill.

If I should ever spend my time with you
it will be when all the dreams come true.
Beauty of the softest light
will shine on to your simple life.

When you say I\'ll be there for you
I think of the lies your telling me too.
I am proud, strong, to strong to do
cause never will I fall for you.

Then baby, this is the last goodbye.
I\'m relieved to don\'t haft to listen to you lie.
Maybe in another world
I\'ll listen to your beautiful words. ]



[ Í húminu hamast hann,
hefur það gott.
Augun ill og andlitið ljótt,
fór hann til jarðar með þetta glott
og hafðist á mannkyninu eintómt plott.

Því lærdóminn hann tók með sér,
það er ei gott,
og kenndi manninum í tíma dott.
Hvert mannsbarn á jörðinni fannst þetta flott.
Þetta kenndi púkinn með sitt svarta skott. ]



[ Klístrug, slímug, feit og góð
jarðaberja, rauð og rjóð.
Undir borð klessti út
nemandi með munn í stút.

Æstur, reiður kennarinn
skammaði hann út og inn.
Fjarvistina hann fékk á sig
er steig hann oní tyggjóið. ]



[ Í nótt
er kemur myrkur
situr hann við gluggann sinn
og starir út.
Hann hlustar á fuglana syngja,
regnið dembast, laufblöðin bærast,
og trjástofna vaxa.

Í nótt
er hann var að hlusta
heyrði hann skrítið hljóð.
Það var stúlkan sem var að kalla
og bjóða honum góða nótt.

Í morgun
er hann vaknaði, við gluggann
sá hann sólina koma upp.
Laufblöðin tindruðu, fuglarnir sungu
og steinarnir brostu.

Í kvöld
er hann sá hana labba
opnaði hann gluggann.
Í sólsetrinu kallaði hann til hennar
og bauð henni góða nótt. ]



[ Í skotum hann læðist
setur hroll í hjarta þér,
stekkur fram úr skuggum
og bregður þér og mér.

Á daginn hann situr
skrifstofu sinni á,
ræður við nemendur
og segir þeim hvað ekki má.

Er kvöldin koma, myrkur,
breytist hann varúlf í,
situr upp á tindi
og syngur bí um bí. ]



[ Það er þreyta í loftinu

hægari vindur norðantil á landinu

en spáin þokkaleg hérna á heimamiðum



þrútinn himinn af gömlum tárum

heiðskýrt fyrir norðan

í afskiptaleysinu



vonir berast með vindinum

lognið óútskýranlegt fyrir norðan

í skjóli skáldmenna



áttirnar nálgast ]



[ sætur hundur.
flott borð.
ég á ekki orð.
málning,dagatal,kall,kona,sjónvarp,sandpappír,
er enginn hér með viti?
bora í veggi með skeggi!
leppalúði borðar kjötsúpu.
smokkfiskur,ýsa,lax og áll.
nei,nei,nei,nei og aftur nei!
hættu nú alveg.
þetta er ekki einu sinni ljóð!
þetta hljómar meira eins og táraflóð.
mamma er alveg óð.
nei hún er rjóð 
og einnig góð !
öll ertu græn en ekki með \"shine\"
hættu nú 
þetta er bull
mig langar í kakó.
smyrðu veggin með köldu smjöri.
mmm 
þú ert fín mín sín þín kímnigáfan er fín
og þetta var rím... ]



[ yfir sér golan lítið lætur
lág eru ský og grá
hljóðlega austurglugginn grætur
glætan sín lítils má
dauf eru skilin dags og nætur
drungalegt um að sjá ]



[ Það var kvöld eitt, ég gekk hér um bæinn,
fór einn niður á bryggju og grét.
Það var með sorg sem ég horfði yfir sæinn,
búinn að gleyma hvað hún hét.

Ég vissi að ég fengi hana ei aftur,
hún var mér töpuð, týnd, dulin.
Í bænum mig skildi ekki kjaftur,
mín angist var þeim öllum hulin.

Ég sit hér á bryggjunni og græt enn,
bið tímann að lækna mín sár.
Ég vona að biðin á endanum sé senn,
hér hef ég setið í ótalmörg ár.

Hún situr mér svo ferskt í minni,
situr sem fastast í því.
Nú held ég að mál sé að linni,
ég steypi mér úthafið í.

Með sér mig aldan hrífur,
dregur mig langt út á haf.
Ég veit ekki hve langt hún drífur,
ég steypist á bólakaf.

Í friði og ró ég veltist,
sjávarins örmum í.
Það var ei til einskis ég eltist,
því ást mína sé ég á ný. ]



[ það pusaði á okkur
sunnan undir skúr
þú blotnaðir mikið
við klæddum okkur úr
það hefði gengið lengra
en þú varst bara á ...

...dreifbýlistúttum og gekkst burt ]



[ Ég get ekki gefið hvað sem er
en þér get ég gefið
hugsun mína og þankagang
ég gæti gengið með þér
slóð Rauðhettu
þar sem þú leiðir systur þína þér við hönd
fléttandi bergperlur í sítt dökkt hárið
ég gæti synt með þér gegn straumnum
allt frá árinu 1962 til dauðadags
og kennt þér hvernig á horfa án þess að sjá
systurnar tvær fléttandi bergperlur 
í hár hvor annarar
og ég gæti spilað fyrir þig vals
og ég gæti spilað fyrir þig Dylan
og þú myndir halda að ég væri meistarinn
á sjömílnaskónum þegar staðreyndin er sú
að ég á bágt með gang
þó hugur fljúgi víða og óskipulega
varaðu þig á úlfinum
sem er á eftir litlum telpum
fléttandi bergperlur í hár
og þó að brosið þitt og systur þinnar
sé falslaust og fallegt
get ég ekki gefið þér allt
en glaður skal ég spila fyrir þig bolero
og glaður skal ég spila fyrir Badlands
ef þú sleppir systur þinni
í hendurnar á mér
sem fléttað gæti bergperlur
í hár systur þinnar. ]



[ Annað kvöld, annar strákur.
Allt svo nýtt, ég heyri hjartað í mér berjast um.

Annað kvöld, annar strákur.
Fingur mínir vinna hratt, ég hef gert þetta áður.

Annað kvöld, annar strákur.
Ég gríp fast í hann, svo ég missi ekki tökin.

Annað kvöld, annar strákur.
Varir hans við mínar, orð hans í mitt eyra, fá mig til að gleyma stað og stund.

Nýtt kvöld, nýr strákur.
Og það kemur alltaf nýr á morgun. ]



[ Þó að líði ár og öld
munum við ekki gleyma,
stundum bakvið gluggatjöld
og minningarnar streyma.

Í íslenskutíma mættum við
þóttumst mikið vita.
En Halla kom og bætti við
í viskubrunna og vita.

Skrifar allt á töfluna,
yfirstrikar vel.
Í samheitum og orðskrúðri,
klára ég Höllu tel.

Þótt við fylgjumst lítið með,
og lærum ekki heima.
Munum við Höllu, með sitt jafnaðargeð
aldeilis ekki gleyma.

Þökk sé Höllu, þekkjum við
skáldkonur, ljóð og prósa,
bragarhætti að  íslenskum sið,
fyrir það viljum við henni hrósa! ]



[ Sæl öll, sælar
eða sælir, 
komdu sæl 
og sæll. ]



[ Guð, ég fyrirgef þér væntingar þínar.
En ég segi þér í trúnaði: 
\"Okkur er varla viðbjargandi\". ]



[ Evra,rúbla,norsk króna eða pund,
vonandi fáum við lánin,
þá mun mér létta í lund,
þá verður stoppað ránin.

Færeyjingar, frændur vor og vinir,
takk fyrir að lána okkur ykkar aura,
Davíð,Geir og hinir,
fyrir ykkur erum við maurar.

En við getum mótmælt,
hent eggjum og fleiru, 
við getum ykkur hrætt,
við erum mótmælendur með meiru. ]



[ Tíðarandinn sem áður ók
kolsvörtum Range Rover
keyptum á Krít
- ekki þeirri grísku
heldur á annarri 
er flestir Íslendingar byggja
- keypti kulnaðan draum
og er nú kominn í strætó
og kannast ekki við neitt. ]



[ Ég átti líttin hund
sá var snöggur og klár
en allt í einu á tugs ári
breittist allt og ég varð 
að vera töff.

Þessi tegund af hundi
er ekki til
en hundurinn er ég 
og allir eru öðru víssi
við mig en á fyrsta ári.

Ég á líka heima með
sissur góð
en stundum er hún vond
og er einsog ljón
en allt þetta er leit að
sjá því ég á heima í 
skóla og sál.

En allir sem hvæssa 
á mig líða ekki vel 
en inst inni er allt 
á ske, ástin og lífið 
sjálft er dreumur einn
sem ég fæ að lifa allt
í senn.

Fólk starir á mig 
einsog púsluspil
en ég er bara ég 
lífið allt er gleði ein
en stundum líka erfið 
fyrir mig.

Nú lesa allir á 
síðuni hér hvernig lífið 
er stundum grátt
en nú er gleðin kominn upp
því jólinn nálgast og 
allt er flott.

Jóla sálmar singja og 
allir eru cool
rokkvið og rokkið
middast í tónleika dúr 
en það besta við það að
nú sing ég dátt 
og á nú góða vini 
allt í allt. ]



[ Mig langar í..
slatta af jólasnjó
nokkra bakstra af piparkökum
frekar mikið af gleði
örlítið af pökkum
-bara smá

svo máttu gefa
okkur bros
og kátínu

taktu svo með þér
þessa blessuðu kreppu
og láttu Grýlu sjóða potti í.

Og ekki hleypa jólakettinum út,
það verða ekki ný föt á mínum bæ. ]



[ Ég veit um eina stjörnu
og stjarnan hún skín
hún er þó ekki á himni
heldur er það sálin þín.

Þú ert svo skær, elskan
og þú veist hvað mér finnst
þú ert sú eina sem þína galla
sér, við sjáum þá minnst.

Vanda ég þér orðin,
því þú átt skilið að - fá allt
fegursta í þessum heimi
og miklu meira en það.

Hlátur þinn kæra Rakel,
ekkert jafnast á við hann
og spékopparnir þínir
toppa sætleikann. ]



[ Ég fylli baðkerið af 37°C heitu vatni,
slekk ljósið og kveiki á geisladisk
með undarlegum hljóðum...

-og ég er kominn heim. ]



[ Sagði ekki Nietzsche að hann væri ekki maður heldur dínamít?

Jakob, áður en þú kveikir í mér
- lærðu að umgangast flugelda. ]



[ vasi úr postulíni
frá Bing og Gröndal
stóð á hillunni fyrir ofan
skóskápinn

svo einn dag
uppúr þurru
datt hann niðurá gólfið
og splundraðist ]



[ Ég hef gengið langan grýttan veg
til að verða sú sem ég er.
Ég er loks orðin heillavænleg
og tilbúin fyrir lífið með þér.

Þú vaktir með mér grafnar kenndir
og endurbættir mitt líf.
Þú leist á mig og í vit mitt brenndir
löngun til að verða þitt víf.

Lát ástina leiða okkur fram á við
á vit hins nýja tíma.
Lát hjörtu okkar stíga á svið
og á hamingjuna stíma.

Hlustaðu á taktinn við andartakið
sem myndast því hugsanir okkar ríma. ]



[ ef ég væri regluleg segð værir þú Turingvélin sem ákvæði mig
ef ég væri forritunarmál værir þú þýðandinn minn
ef ég væri mengi værir þú sammengið mitt

líf mitt verður fullkomið þá og því aðeins að ég fái þig ]



[ þú sagðir veistu ekki
að það er föstudagur



nei sagði ég
það eru allir dagar eins hjá mér
og ég hef setið undir ölvuðum bæjarljósunum
og horft á andlit þitt týnast á milli þeirra ]



[ Að ég sé heppinn í hestakaupum,
heyrt hef ég talað um.
Haldið mig fjarri lygalaupum
og leiðindagemlingum.
Nú hef ég verslað vildishryssu,
vakra með sokkum á
og hvort ég græði eða geri skyssu,
gaman verður að sjá. ]



[ Hún Dísa í söngskóla dafnar
og déskotans ládeyðu hafnar
í Berlínarborg
við Einkaufenstorg
hún aðdáun Þjóðverja safnar!

En Þórunn í listinni nemur
og líkam’og huga sinn temur
hún þykir svo frjó
og er alltaf svo mjó
að kvikmyndahlutverkið kemur! ]



[ Bleiki grísinn var handtekinn fyrir að setja stráksfána á plastpokann. Kreppan er auðlind. Hvernig er það, er ekki hægt að virkja kreppuna? ]



[ Laufin liggja á götum allra,
líf og straumar flæða ei meir.
Ljóssins styrkur líður sællra,
laufið þegar orðið leir.

Ísinn bráðnar ískrið vaknar,
ískyggilega klaka þíð.
Ímynd manna í móði saknar,
í miðjum frosta Íslands tíð.

Fallinn fnykur bograr strýkur,
finnur skilningsvitum stað.
festir fingrum þar til lýkur,
fótum beiskju sest þar að.

Kalinn klettur klifrar lúinn,
kolsvart bergið finnur fró.
Kallar af krafti á mannamúginn,
klettsins þrá um sálarró.

Veriði sæl og blessunar líða,
velfærnis visku bið til oss.
Vaki nú menn og vættirnir víða,
vellunnarar oss Íslands kross. ]



[ Ég vakna
hugsa um sköpun heimsins
stend við vegg
nota pensil
og alla heimsins liti
mála og mála
mitt
listaverk
næ í rúllu
og hvíta málningu
mála yfir allt aftur
því í raun 
er ég sofandi ]



[ Svartur
og 
hvítur
blandast
saman
útkoman 
er rauð
fallega rauð
er hún
gölluð
spyr
fólk
á hún ekki
að 
vera
grá ]



[ Glerkúla umlykur allt
umlykur mig
umlykur þig
umlykur alla

Heldur utan um 
fingraförin
andardráttsmóðuna
rakadropana
kámið

óbrjótanleg
ósýnileg
óþörf ]



[ Ég stend 
og hlusta á regnið
regndroparnir
skella á jörðina
með drunum
innan um mannfólkið
sem talar saman
í hljóði
án þess að vökna ]



[ Stundum 
fæ ég hlut
sem lítur út eins og leir
sem erfitt er að móta
flókið efnasamband
sem erfitt er að greina
mismunandi lögun
mismunandi stærð
sem erfitt er að sjá
Veit einhver hvað þetta er
eða hvenær það fer
því mig langar til 
að geta hætt að gráta ]



[ Í dag
var ég orðlaus
svo lokaði ég augunum
tók alla stafina
úr stafrófinu
og henti þeim á gólfið
svo opnaði ég augun
og týndi upp
orð handa mér ]



[ Sú fegurð sem ég sá var í almenningsvagni
hitnaði við hjartað þótt ég talaði aldrei
sagði við mig að næsti dagur væri sá rétti
en dagar urðu af dögum og en er ég eftir
mörg tækifæri hef ég haft til þess að tala við blómið
samt hvert skipti svitna ég svo mikið að ég fell í gólfið
vona bara að lífið leiði okkur á sama stað
en á meðan það gerist set ég bara á annað lag ]



[ Hvað myndi fólk gera ef ég myndi segja þeim eitt
að jörðin væri fruma sem væri ekki til neins
bara einskins nýt fruma í manni að ofan
veikur útaf okkur því við högum okkur svona
reynið þið að fatta að við erum ekki ein í þessum geimi
en hver fyrir sig hugsar eins og hann sé Palli einn í þessum heimi
lausn við krabbameininu í þeim heilaga manni
er að hætta að dreifa skítnum með þessu geimflaugar standi ]



[ Í rauninni gerði ég ekkert rangt
Samt hef ég sektarkennd
Sem virðist hvergi ætla að fara
Þú sem hélst að mér væri alveg sama

Tárdropi af tilfinningum
því ég var notuð til að ná í hana,
eitthvað sem að gleymdist...

19.nóvember 2008 ]



[ Djöful ég sá og hann bauð mér inn
ég vissi ekki hvar ég var
 en hann sagðist þekkja pabba minn
nú stend ég hér í dag
með þeim vonda að spyrja mig svör
en ég stend stjarfur, jafnvel fastur
því hann segist eiga son með nokkur ljót ör
en ég óskaði þess að ég hitti þennan mann aldrei aftur
nú segir hann að blóðbönd séu til staðar
sannleikurinn er erfiðari en maður heldur
en aldrei, aldrei aftur framar
ef Guð er til, segðu mér að hann sé geldur ]



[ Mig langar svo að vita
hvort þú hugsir til mín
eins og ég hugsa stanslaust til þín
Hvort að þig langi
að þetta verði eitthvað meira
en röð næturgamna 
hverja helgi
En ég þori ekki að spyrja
í ótta við að missa það litla
sem við höfum nú þegar
Hvað svo sem það er ]



[ adam, það er tölvuormur 
í apple-tölvunni sem eva gaf þér
svo þú kemst ekki lengur inn á netið í stúdentagörðum ]



[ Dópum,reykjum,djömmum og drekkum,
allan tíman frá eitt til fimm,
við erum full engan við þekkjum,
einn,tveir,þrír,fjórir,fimm dimmalimm. ]



[ Þar sem óþokkar ráða oft hefnir það sín,
enda eru stjórnvöld hér fylginu rúin.
Ekkert mun duga nema að drepa þau svín,
sem djöflast á fólkinu öfug og snúin. ]



[ Að hugsa út fyrir rammann
með harðkúluhatt á höfði
og vindil í munvikinu.
Svo spenni ég greipar
og tala yfirborðslega
um efnahaginn, og hjónaband
þar sem fólk fer í kjól og hvítt,
svo dansar það og hlær
eins og hamingjan þrífist hvergi annarstaðar.

Að tylla gleraugunum á nefbroddinn
og horfa svo yfir þau
líkt og alvöru kennari.

Kakóbolli og kleina
í morgunmat, og
faðmlag seinni partinn.
Að láta tímann elta þig
í stað þess að eltast við tímann.
Brosa svo mikið að þig verkjar í kinnarnar.
Það er að lifa ]



[ ó elskan litla, má ég
má ég má ég má ég ]



[ Light goes fast deeper and deeper
slowly it dies though in the sleepers eyes
hide the only source of power
and learn the will of an hour after hour

Tremendous intouition of none but blackened faces
the heartfelt horrors of the once forgotten past
the sleeping demons that wept in my shadows
they all flee from the passion in your eyes

Cold are my war battered beliefes of religion
sleeping in the youth, you still must hail the towers
that were built to house the Gods themselves
is this not just a minipulation of powers
carved in the idiotic beliefes of men

Truly the only great rules of this world
are taught in the divine wisdom of wim
their spacious reasoning constrains the light
that shines from the heavens down on us

Trust not in the ones who believe
they betray all for their blasphemies
they call together the arms of women
who are controlled by the simple will of men

slowly we rise against moronic thoughts
as the will to be great greatens
and the outcome of biblical proportions
will be the extinction of mankind
oh how “God” is to us kind. ]



[ It stands taller then any other
it grows larger with everyday
it knows what, to do to bother
this fragile soul, that weilds this man

To ground my feelings into endangered lands
beyond the enchanted frightful sands
beyond the wall that seems to open
my soul is one, so broken
the key to walls unspoken

And for every breath I shove down my throat
I see a darker, place before
on the way, there is a moat
that seems to drown my wills decore

All I have is hope for peace
in grounds of sorrow my soul will teach
the forgotten way of resting unstrained
with no happiness to be regained

And that  hope is the last resort of this broken man
when nothing what he wants is what he can
and now I‘m back at the same place I was before
wondering what that door is for ]



[ Well of black mist dying and souls of burnt fists flying
leaving children crying for their parents to come home
as the spirits of dead soldiers the halls frightenly roam
and the gloat of witchcraft fills the brightest roar
so the feeling of safety may fly away and soar
to the darkest valleys of evermore ]



[ Memories relieve me of present failures
and leave me with some knowledge of human behaviours
underneath the hopeless minds
we fear our own kinds and replace the real with an illusion
of despair

Retrieveing my own words
from deep within me
I see and realize how much I fantasyes
in terrible sins falls all smiles to the grins
of angels under siege
and deeds that brung it are all but fair
In an Illusion of Despair

Serenity within me, plead me
with wrongs that all so plaque me
and rage is my only romance
in darkness it seeks me
and the souls within me scare
An illusion of despair

Irresistability breeds my anger
and the rose of all that grew
the reason we all knew
was the reason we all felt
the reasons us been delt
in a stunning dare
I witness an illusion of despair
And feeble bodies lying bare
In an illusion of despair
Why should we all care?
for an illusion of despair ]



[ Millions wasted on a meaningless war
the cold shoulder to the ones who ask what for
Are these the best things we can think of
we’re not proud of what is done, I put down my gun

Money might rule the world
Well if that’s true why can’t we pay for peace
because we are ignorant and afraid
We leave no life to be saved

As tears of horror run down my cheek
I wonder if truly this world is this bleak
No man, no ruler, no mortal should have the power
To kill us all in less then an hour
To God I pray, find a way

One life lost is enough to crush a life
When a man leaves his children and his wife
And knows he will never return, never see them again
To stop a war?, Tell me is that enough pain

You drive me insane with your meaningless lies
You can not ignore all the mother’s cries
when they find their sons dead on the news
these thoughts plague me, are you amused?

As tears of horror run down my cheek
I wonder if truly this world is this bleak
No man, no ruler, no mortal should have the power
To kill us all in less then an hour
To God I pray, find a way

As a superior race we truly can find way
to make wars and slaughter of humans go away
my heart is filled with blind rage
It’s listed on every page sent to you
Does this amuse you?

Do my words of disgust amuse you now?
This is not folklore no myths are told
Sure I might be young, I might be 16.years old
But I know for I’m not dumb, the world is cold

We are the people, we are afraid
We are weak and petty
We are not unique
To me we’re not better then the creatures we kill
To me we are nothing but an infection
A mistake of God
And until we find a way
To better and behave
We will stay that way

So as tears of horror run down my cheek
So as I wonder if truly this world is that bleak
No man, no ruler, no mortal should have the power
To kill us all in less then an hour
So to God I pray, find a way
We are digging our own grave ]



[ She’s gone to a place that living do not know
And where only the truly sacrificed may go
The lord shows no mercy in sending you there
It does not matter whether you think it’s fair

A day in one is a day of choice
Choose well and saver your voice
Dread the passed demonic deeds
And plant new and righteous seeds

Treatment past the light of day
Whether it is? , I may not say
But your soul will bourdon
Bourdon your decision in every way

Beauty beyond the surface distinction
A glorious Eden with a thought of fiction
But that which you see, very well could be
What the night fared well to me

A seventh or tenth is a numbered flaw
The numbers only mark what he never saw
No living man could see what is there
And to bend that rule you would not dare

Cause in the forbidden knowledge he left us
Is the restraint we know should have kept us
Away from consideration of a nation with no state of mind
A seeming dream that should be to us blind

When you have learned every single lesson
And have released your mind from the knowledge obsession
You may note to be more trusting to a holy being beyond belief
Who condemns the fait of every unrighteous thief

To be together in this wisdom of glory
You must know the mortal and its life story
Cause when he claims and seals your goal
You must know where you’ll find his soul

The 13.th rule could be the 13.th second
Of the time passed and on its soul been beckoned
Scream when the night has begun to feast
And devour the spirit of your internal beast

The effect of that loss may be to be free
And may fair to you the right to see
The forbidden land where God takes seat
Where wine flows down every gold covered street

Where children play only to the sound of bliss
Where there is no thought of adultery in kiss
I might not know whether these thoughts are true
I think it so, and I pass it to you

If you see my vision, follow the street
Where we will meet, where God rests his feet
And where son of all sons lays to rest
With his head resting upon his fathers chest

They feel the mortal feeling of love
And they watch as a soul flies away like a dove
Where the sense of accomplishment runs in tons
And passes on to all loving fathers and sons

The shallow minds and ignorant dreams
Where the essence of beauty is not all it seems
Where a man might se an angel as a demon in heels
And not know how that demonic angel feels

All those mistakes may cost you more then money
You might never see the day again, damp nor sunny
Eternal darkness of a dream denied
And the decision of one power won’t be denied

For you see as the end draws near
We all seem to dream of fear
And the future horrors of a world above this one
Memories of the broken hearts from this, gone
Gone forever, and saved to sever
In the forgotten December
The month of ember
The day of tender
But mutual pain ]



[ As we wake by dawn empowered
the night fares well to dreams
and the day embracing the power
of the gasp in peoples screams

the foretold will be forgotten
And the price will be to high
the soul with in every word
will know me, as well as I

The cold will escape through daybreak
and the sun welcomes our love
the heat from days of feelings
has the note to God himself

far into the depth of darkness
we light up the forgotten gloom
serenity will be forever painted
on our hearts to the length of doom

the scent of flowers in dirt sacred
the bloom of growth will kill it slow
it is the loneliest of secrets
that murders the love
that’s why we tell truths that scare as well as cry

we know in time
all wounds will be healed
and with one kiss
our love is sealed ]



[ Sólargeisli

Að kveðja þig er sárara en orð fá lýst,
En í hjarta mínu, þá sé ég veginn.
Við hittumst aftur, það er víst,
Að ljósinu rata hinum megin.

Fögur sál þín lýsir fallega leið,
Flóðlýstur stígur, að degi björtum.
Trú mín læknaði, minna sveið,
Minningin eilíf, í okkar hjörtum. ]



[ Yndislegur drengur, fallinn er frá,
Finn ég inn í mér þá heitu þrá.
Að sjáumst við seinna, það er mín von,
Sigurður Heiðar Þorsteinsson ]



[ Fyrir ári síðan var farið til Búlgaríu,
Flott vika í Svarta hafs ferð.
Hamingjusamari, komum heim að nýju,
Heppinn ég og vel giftur verð. ]



[ Hamingjan er orð sem hefur lausn að geyma

Handa þeim einum sem á innihald trúa

Lausnin er mjög einföld, lát aldrei gleyma

Leyfum okkur að finna, sjá og bilið brúa
 

Þegar lausnin er fundin, þá tekur við lífið

Þangað er stefnt sem hugurinn girnist

Sorgin hverfur niður og þér upp svífið

Samofin ertu orðinu sem aldrei firnist
 

Ef trúin á hamingjuna er nógu sterk

Ekkert þig bugar, það er sannað

Sagan af orðinu er sönn og merk

Segja þeir er hafa lausnina kannað ]



[ Einmanaleikinn sest sem sólin
í kjöltu hversdagsleikans,
við sorgarstillu lágróma rekur líf
svo kunnuglega í bólakaf.
Á hægfara vegi á skjálftasvæði
má sjá rauð fljót verða´ að sjó,
og litla utangarðsfingur
svo smávaxna, kafa í svartasta kal.
Með lítinn Bónarmann að verki
og Tindáta guðs að leik;
við blekkjara afskræmdum
kinka þau látlaust kolli,
standandi á spegilsléttum blóðpolli
í sannfærandi manndómsvígsluleik.
Og sjá er þau hníga og stara
á staðalímynd andardrátts,
brosandi í sig Beiðandann
sem öllu fær úr botni hvolft. ]



[ Allt líf er af unaði skapað,
ástin hún magnast og dvín.
Að lífið sé fyrirfram tapað,
frá fæðingu er ekkert grín.
En hvað sem að lifir þú lengi,
þú láta skalt gott efla þig.
Þá fagna mun Guð þínu gengi,
hvort sem gengur á æðri stig. ]



[ Að lokum 
situr
öldungurinn
biðukollan
snæuglan
inni í stofu
rifjandi upp 
minningarnar
í áramótaskaupinu

en á miðnætti
þýtur hann
eins og ýla 
til stjarnanna 
og aðeins
rautt prik
fellur aftur
niður... ]



[ Jakob fer með þig niður
að stað hans við ána
þú heyrir í sláttuvélunum
og finnur súrefnisskortinn
og þú veist að hann er bilaður
en þess vegna heillastu af honum
þú færð ananasdjús og hamborgara
sem koma alla leið frá matstofu Daníels
og um leið og þú ætlar að segja við Jakob
að þú sért búinn að fá nóg af þessu
þá brosir hann svo blítt til þín
og vit þitt firrist eins og hans

og þú sérð að hann er nakinn rétt eins og fyrsti maðurinn
og Daði kemur nakinn
út úr rauða bílnum
og þú veist hann fer til Jakobs
því hann hefur snert Daðans innsta kaun

Já Jakob var skipstjóri
hann dró ýsur í víða
og hann var fuglar eins og hann sjálfur,
og leit niður á mennina fyrir neðan hann sagði: Allir menn þurfa að slá
og allir sjá mig og Daða og rauða turninn okkar
og þegar hann vissi pottþétt
að þetta var allt ein orgía
þá sagði hann: allir verða
að vera skipstjóri í sínu
skipi þangað til Daði kemur
um borð og frelsar beltisdýrið.
En sjálfur var Daði brotinn
löngu áður en Jakob opnaðist
yfirgefinn, næstum ekki flokkstjóri
hann lenti í auganu eins og steinn

og þú vilt ferðast með Jakobi
og þú vilt losa þig við skynsemina
og kannski leiðir Jakob þig
því hann hefur snert þig, Daða,
með líkama sínum.

Já Jakob tekur í þig
og leiðir þig í skóginn
hann er í engum fötum
og klæðir þig úr líka
og bílrúðurnar verða móðar
á þessu rauða, rauða skipi
og þú veist hvert þú átt að horfa
hann sýnir þér hvað skal sjá
það er Daði inni í Jakobi,
það er Jakob inni í Daða,
það er brotnum púslað saman
og þið myndið eina heild
og  munu ávallt gera það
meðan Jakob kemur til þín

og þú vilt ferðast með Jakobi
og þú vilt losa þig við skynsemina
og kannski leiðir Jakob þig
því hann hefur snert þig, Daða,
með líkama sínum. ]



[ Fingur þínir við mig stríðnislega fitla
þeir mig bæði strjúka ljúft og kitla.
Hönd þín tekur blíðlega um höndina mína
þú herðir takið, þannig að skín í löngun þína.

Fingur mínir æstir þína fingur finna
fullkomið er hvernig þeir saman tvinna.
Frá lófa þínum, um líkamann fara að leika
leikandi þú gerir mig ástarveika. ]



[ Komdu kvæði mitt
sem konungar gáfu.
En óvart ég týndi
því englarnir sváfu.

Og hvar er harmurinn 
er haltrandi kemur.
Lemur sítarinn sinn
og strengina þenur.

Hvar er gamla góða
gleðin sem mætir.
Er ort er um ástir
og alltaf kætir.

Af hverju ertu
þar sem enginn sér.
Segðu mér sögur
og sestu hjá mér. ]



[ Hann horfði í augun á mér
syndir okkar jafnar
hvert á ég að leita
til himins
til heljar
eða bara til þín? ]



[ Aska og duft í alheimsins ryki,
auðmýkt og dulúð í auðkenndri rót.
Heljarins heimska í hávegum lyki,
heimsins hátíð hinnar dáðu snót.

Drattast nú delar meðal dýrðlinga,
Djöfull dregur dröttunga hér.
Rótækur risi meðal ræningja,
rífur til rifjar hvern ræfil að sér.

Milt er beðið um miskunn framvegis,
meðan maðurinn ei meðaumkar sér,
fallið frátekur réttindi lífeyrisþegis,
fjandinn leikur sér að mér og þér.

Fjandinn duftið fitlar við framvegis, 
felur sig á bakvið öskuna án frygðarvona.
Sæll ég sálugur syndga ei mun framvegis,
sofandi á sælu minna dætra og  sona. ]



[ Eitt augnablik
dreg ég inn andann.

Eitt augnablik
er ég stór.

Eitt augnablik
læt vaða út um dyrnar.

Stíg línudans lífs og dauða,
vindurinn umlykur líkama minn,
frelsið umvefur hjartað,
handfangið umhugað af sálinni.

Eitt augnablik
örlög mín ráðin.

Eitt augnablik
er ég fráls. ]



[ skuldir, uppboð, eignasala
skemmt er kölska sjálfum
skuldar bæði horn og hala
hálfveðsettur af bjálfum ]



[ ómur fortíðar
bjartar minningar
bræðir hjarta

er þörf á þvi að kvarta? ]



[ Beið eftir

hrópi

 

leit í norður

að pólnum

leit í suður

að pólnum

 

leit á Heklu Esju Kötlu jafnvel Kjós

 

beið eftir hrópi

beið eftir sársauka

 

leit í vestur

að sólarlagi

leit í austur

að sólarupprás

 

leit á björgin laugarnar mæðurnar jafnvel gúurnar

 

beið eftir sársauka

beið eftir hrópi

 

leit í hallann

beið eftir broti

leit í hryssinginn

beið eftir öskri

 

leit til himins

öskur

Guð. ]



[ Tjöldum í Tjetjeníu
tjillum og tökum því rólega,
þó þar sé fullt af æstum uppreisnarmönnum.

Tjáðu mér svo í Tjernóbíl
tæpilausa ást þína,
þó þar sé rosa mikil geislavirkni.

Tja...

Treystum ekki á Tje-staði
til að tjösla okkar saman.
Tímanum er ekki um taktleysi okkar að kenna. ]



[ Það er erfitt að lifa 
Það er atvinnuþrek
Jáh það er erfitt að lifa
Því krónan er frek.

Krónan er farin
Liggur marin og dáin
Myrt, lúgbarin
af manni með ljáinn.

Kreppan er komin
Þig lifandi mun taka
Þú endar í verksmiðju
Fiskinn að flaka

Við drukknum í hafi.
Ekki ein króna er hér
Við deyjum í kafi
Þið trúa munuð mér.

Þið sögðust allt vita
Jah það má nú kalla
Ykkar vit er nú skita
Því við erum að falla

Þið þykist vita allt svo vel
Þið þykist geta spáð
Fyrir öllu í heimi hér
En þið getið ekki náð,

Náð að breyta öllu hér
Gera allt gott
Þið munuð ekki geta það.
Gert allt aftur flott

Við erum þegar fallinn
Við munum ekki vakna
Litla ljóta landið
Engin mun okkar sakna! ]



[ Af andliti mínu speglast sú fegurð ,
sem felur sig í yfirfullu vaskafati.
Utan frá bleik svörtum glitrandi ljósastaur,
Berst hálfkæft sársaukahróp undirtyllu gulmálaða kantsteinsins.
Meðan bláskellótta þakplatan hamast í ofboði,
á máðum tökkum Nokia gsm símans i
veiklulegri tilraun til að hringja í 112
sem er fyrir fram dauðadæmd vegna
sólarstorma sem geysa ofbeldisfullir í sama vaskafati 
og endur kastar fegurð minni., ]



[ Hunskast burt Haarde, til helvítis Solla,
hengjast ætti öll ykkar drolla. ]



[ Ég keyri út í kolsvart myrkrið
sem umvefur mig með hlýju
sem gefur mér ljós í hjarta
og allt hugarangur hverfur.

Þess vegna sækist ég í myrkrið! ]



[ hringlótta borðið hefur
verið á látlausu flakki
frá því það kom
í íbúðina

það passar eiginlega hvergi
almennilega inní’ana ]



[ Sællífið met ég sanna list,
sóma þó að prjónavinum.
Þeir bestu ávalt fara fyrst,
því fæstir taka eftir hinum. ]



[ Að standast ekki væntingar,
það þykir mörgum leitt.
Hvað við því er að gera,
það er nú önnur saga.
,,Það þýðir ekkert að vera láta hrósa sér 
og vera svo ekki neitt",
sagði oft heitinn faðir minn, 
í gamla daga. ]



[ Lyktin af þér hangir í loftinu enn 
leifarnar af samveru okkar.
Innra með mér öll ég brenn
eftir eru ófullnægðir skrokkar.

Andardrátturinn teygar ilminn þinn
ímynd þín í hugsunum birtist mér.
Í hjarta mér hamingjuna finn
í hvert sinn sem birtist myndin af þér.

Horfin eru ummerki heimsóknarinnar
hugur minn leitar að þér.
Nú ertu farinn heim til hinnar
og hjarta mitt bíður hér. ]



[ Ég var kenndur við margar stelpur
það var þensla þú veist hvernig þetta er
nú koma þær allar til mín og heimta meðlag. ]



[ Hvernig mætirðu verkamanninum?
Líturðu í augu hans?
Hann er klæddur í appelsínugulan galla
og stendur á umferðareyju.

Þú stoppar við hliðina á honum
á rauðu ljósi.

Horfir þú í augu hans? ]



[ Let your dreams become true!


Life can be so hard sometimes,
you think you’ve lost your way.
But in the end you realize,
you’ll get your chance another day.

One day you’re in,
 the next you’re out,
get thrown in the recycle bin.
but the time you’re in,
there is no doubt,
the wait was worth the win.

You feel like your only dream is gone,
and you have no one left to guide.
Then just look right at your closest one,
they’re standing on your side.

One day you’re in......

So let your dreams become a real,
you have a mountain to klife.
I think that is the only deal,
so go on with your life.

One day you’re in,
 the next you’re out,
get thrown in the recycle bin.
but the time you’re in,
there is no doubt,
the wait was worth the win.
I know that it wi-ll be no doubt...
one day you are going to wi-n. ]



[ Í hjarta mínu til ég kenni
sál mína með báli brenni
í kappakstri við hægri snú
ég hoppa niður 
ég klifra upp
engin nema ég og þú
rekaviður
rósablöð
hamast við og kreysti vel
líkama minn ég sel
í huganum ég dvel
sálina ég fel
ég er alda
í fjöru ]



[ Mikið er nú frúin fín
og fallegur trefillinn!
En heimskreppan hefni sín,
hvílíkur þremillinn! ]



[ Það þýðir ekkert við konur að þrefa,
þær hafa alltaf rétt fyrir sér.
En þær hafa líka margt gott að gefa
og ganga stöðugt í augun á mér. ]



[ Góðar sögur ég mikils met,
mál er að tala núna.
Sannleikann ég sagt þér get,
en síður gefið trúna. ]



[ Gott er að leika við glaða sprund
og góðum kostum skarta.
Eiga saman unaðsstund
og elska af ljúfu hjarta. ]



[ Orðin brunnu á vörum mínum.
Viltu hitta mig í frítíma þínum?
En ég gekk á brott.
Og hugsaði; á morgun, á morgun.
Á morgun!
En alltaf kemur nýr á morgun. ]



[ Að lesa gott ljóð er einsog að rúnka hausnum á sér. ]



[ ísvetrardrottningin
kreppir kalt hjartað
utan um fortíð
sem hún ei vill
leysa úr læðingi

ískaldur sársaukinn
öll okkur nístir
þar sem við liggjum
í klakaböndum
og öndum alköldu

ísjökulábreiðan
rólega skríður
nær mér og hylur
vonir um þíðu
í sálu drottningar

ísilögð framtíðin
og stundin þessi
botnfrosin eilífð
til minningar um
of heitan ástareld ]



[ Nú er soðinn sultargrautur,
sýnist reiðin grimm
og sé hún raunsær ráðunautur,
er rétt að telja upp að fimm. ]



[ Með ósk um gæfu og gengi
og gleðiríkra daga.
Megi ykkur endast lengi,
ást og ljúfust saga. ]



[ Bráðum tek ég ákvörðun
Og hætti að leita
Því ég þekki þig

Ég hætti að spyrja
En ég hætti aldrei
Að dást að fegurð þinni

Þú spilar á mig eins og gamla fiðlu
Og særir mig
Og kyssir svo á bágtið
Og brosir í mig þrá sem er óskapleg

Hættu, hættu, hættu
Burt grimma þrá
Ég vil frið! ]



[ Fögnuður, 
ólýsanleg gleði
ys og þys og fjör,
pálmagrein í  hendi

Hvítklæddar verur,
fágaðar í blóði lambsins
á altari hjálpræðins,
tjaldað til eilífðar

Guð 
er sem 
lýsandi
röðull,
í nánd

Silfrandi klæði 
hylja visinn líkama,
blár Opal 
í kistuhorni,
vasalaus
líkklæði

Kertaljós
á látlausu
altari

Drottinn 
er 
nálægur

Örvasa 
af hryggð, 
tárvot augu
í spegli,
hvaðan kom ég?

Hver er ég?
hvert er ég að fara?
ásjóna mín
undir sveitadúk
hvítum

Seytlandi vatn
rennur um greipar,
vonlaust að festa 
hönd á því

Dropar 
á barns enni,
sveitadúkur
hvítur, 
kjóllinn
ljós

Skrúði réttlætisins
Fögnuður, 
ólýsanleg gleði,
þetta er ég
þá og nú
og síðar

Hvítfáguð vera
í blóði lambsins
í ríki himnanna

Þar fæst ekki 
blár Opal ]



[ Eilíf
eru börnin
í samfélagi
hjartnanna,
kirkjunni 
sem öllum 
er opin

Þar er lagt
á borð
fyrir alla,
það svignar
undan kræsingum
náðar þinnar
Drottinn

Bikar þinn,
barmafullur,
börn eilífðarinnar
þakka þér
Drottinn ]



[ Viðkvæmt strá, 
sárt og aumt.
Undir logar 
undin,
opinberuð, 
þetta er ég

Ræturnar
djúpar,
vandinn
torræðinn.

Kyrie, eleison

Fyrir þig fær 
grænt gras
sprottið í 
sporum
mínum

Stráið bylgjast
í andvara
sólarbreiskjunnar.

Hjarta mitt,
hreinast  í dögg
náðar þinnar,
sólstafirnir
geisla

Yfir mér
regnbogi,
sáttmáli
skráður
í hjarta
mitt

Þökk fyrir 
óræða
náð
þína ]



[ Hver er tilgangurinn, hvar liggja mörkin. Erum við blind, leidd af höltum. ]



[ Skýr fyrirmæli ! en ég leysi ekkert úr þeim
dýr fyrirtæki ! gull í sandi er orðið þreytt
farinn að skilja að lífið tekur alltaf einhvern enda
gull fyrir mér er eins og steinninn sem ég var að henda ]



[ ég er ekki lengur hér
Sólin vísar mér veginn
Hún eigi lengur mig sér
Enginn getur sagt að hún sé fegin

Ungur drengur rétti  hönd sína
lófi hennar byrjaði  að slá
hann vildi eiga stúlkuna mína
ég vissi ekki hvort hann mætti hana fá

vonsvikinn, dapur og sár
gekk ég aleinn niður að brú
niður lak ekki eitt einasta tár
hún saknaði mín ekki stúlkan sú

hún brosti hún hló og söng
hann gerði hana káta
eigi vissi ég að hún væri stúlka röng
og heima biði mín önnur hnáta

ég sá ekki tára minna tal
er ég lét mig falla
tunglið lýsti upp þennan dal
ég heyrði engann kalla

nú grætur mig hún Anna
hún grætur í öxl hans
en aumingja hún Hanna
gengur að steini með krans

ég vissi ekki þá
að allir myndu svo sárt sakna
núna ég ástina aldrei mun fá
og aldrei aftur mun ég vakna

heimskur ungur drengur
hann í röng augu leit
en svona gerist þetta og gengur
enginn veit fyrr enn hann veit ]



[ Ég dáist að fjöllnum
í kvöldsólinni
á sama tíma og þú
starir á endalaust mannhafið
í miðbænum.
Við höfum aldrei
séð neitt fegurra. ]



[ Tíkur sem af pólum komu
stálu af réttsins hnotum
gerendur lepja að sér
fé og hagsmuna tré

Farandleg mörk eru sett
lýðveldsins stétt
ey lengi að eyðast
græðgin fór að breyðast

Dögunin varpar fram ljósi
í myrkri og flór fullu fjósi
fyllist lýður af heift
krefjast fá allt breytt

Löggðum þeim til munns
kílói og punds
fjárinn til kjafts þeir leggja
var okkar eigin sleggja

Heimska og uppreisnarleiðir
lýðurinn ávallt þegir
hlýðir öllu sem segir
föst í eigin ólum
Sem stjórnálamenn, við hlógum. ]



[ Dreitill af djöfulsblóði
mætir peningaflóði
fróður fjandi drepur
menn og sál þeirra étur. ]



[ Hrafnsaugu í skógardjúpi
þar sem rætur skjóta sér í jarðveginn
maður situr niðurbrotinn og harmsleginn
hylur sig í sorgarhjúpi

Fölur á hörund
leitar að logandi augum
stingandi stáltaugum
fullur af öfund

Sérhvert skref er hann tekur
loki skelfur mannsins tár
stendur á höfði hans hár
og tár úr augum hans lekur

Með hornauga lýtur til himna
Strýkur hljótt yfirborð móðurinnar
finnur golu ljúflega strjúka hans kinnar
lýsist loks hið dimma. ]



[ Í hörku keppnum margur má,
mæðast og verða grettinn.
Oft í rauninni ríður mest á,
að ráða við endasprettinn. ]



[ Það er hann Ásmundur Brekkan!
Emjaði stúlkan við rekkann,
sem á mína trú
og elskar mig nú,
en ég læst bara alsekki þekkj´ann. ]



[ Allt verður svart.
En svo aftur bjart,
er ég hugsa um þig
verður allt bjart að nýju.

En aftur verður allt svart.
Er ég átta mig á að ég er ein.
Þú ert við endann á myrkrinu.

Kannski, bara kannski verðum við saman
Kannski áttaru þig á því.
Að við eigum samleið,
Ég og þú. ]



[ við getum
beygt
himin ]



[ Ljóð,
ég hef þig.

Eitt verðurðu þó að skilja,
það eru engar skuldbindingar,
aðeins ást í þinn garð;

hann er fullur líkt og ég,
af visnum trjágreinum,
sem benda á orð,
sem lesa upp orð,
meðan þau tafarlaust brotna,
undan þyngslum norðanvinda,
sem hljóða í óminu;

þessi öskur sem þeir heyrnalausu mynda,
líf án spegilmyndar og forsjóna,
það varð slys.

Voðalega er ljótt að sjá þig,
en ég man eftir ástinni.

Ljúfan,
manstu þegar þú féllst?
Þegar ég sleppti,

það varð dauðaslys kringum glerbrotin,
beinbrotin, hjartað sló eitt örstutt andartak.

Ég var einn í smá tíma,
þú varst myrt,
ég hékk með rónum Reykjavíkurborgar,
lærði um dauðann og velferð hans.

Ég skil hann fullvel í dag,
hann er ávallt velkominn í mín heimahús,
sorpið við göngustíginn.

Svo var ljóðið tilbúið,
ég fann þig aftur,
allan tímann í dulargervi,
leitandi til framtíðar.

Hamingjusamur endir,
í kolsvartri kápu,
veglegur,
bara fyrir þig.

Hún er flókin,
þessi ást. ]



[ Undir vesturhimni á ég heima.
Um sumarnætur þar ég dansa við frelsið.
Undir grámosanum ólgar hraunið.
Í mýrargrænunni kviknar lífið.
Undir frelsishimni þar á ég heima. ]



[ Undir vetrarhimni norðurs á ég heima.
Undir stjörnum himins leita ég átta.
Norðurljósin dansa við þrá mína um nætur.
Náttúran sefur í kyrraþögn vetrar.
Undir frelsishimni þar á ég heima. ]



[ Ég minnist þess forðum
er mig dreymdi drauma 
og smíðaði hallir 
með huganum einum.

Ég miðaði á mánann 
en missti marks
og nú stefni ég eitthvert
en veit ekki hvert.
Stjörnurnar á móti mér 
æða af stað
ef ég finn eina lausa 
þá sest ég þar að. ]



[ Upp í Breiðholt, í búning klár
svo barnalegur að mönnum risu hár
Með skötu hann sebrahesta sló
snéri henni við og höfuð af sér hjó
Jakob!
Bækistöð er staður fyrir Jakob

Stuttu eftir kaffi var settur á orf
en síst komust svæðin í betra horf
setti bensíngjöfina í hendina
og upp á hól, hann gaf upp öndina
Jakob!
Bækistöð er staður fyrir Jakob

Rétti honum Meistari hrífugarm
og hann rakaði á sig skapabarm
að loknum degi tókst ekki gám að loka
datt og kafnaði ofan í ruslapoka
Jakob!
Bækistöð er staður fyrir Jakob

Á endanum gerði eingöngu ógagn
gerði ekki lengur út á grænan vagn
greyjið gerður var gámavörður
uns glaðlyndur kom og át hann Hörður
Jakob!
Bækistöð er staður fyrir Jakob

Inn um gullna hliðið Jakob gekk
og Jesú bróðir hans á krossnum hékk
sagði ,,Jakob förum í læknisleiki\"
og þróaði með sér sjúka geðveiki
Jakobs!
En bækistöð er staður fyrir Jakob ]



[ Þetta er minnst 10 milljón skuldadagur
Minnst 10 milljón skuldadagur
Hann upphófst feiknar fagur
En nú rökkvar og ég er ragur
Enda minnst 10 milljón skuldadagur

Ég skulda fjölda franka en á ekki krónu
Skulda fjölda franka en á ekki krónu
Það stendur betur hjá Geir og Ingu Jónu
Og hjá mannfífli með kórónu
En ég skulda feita djöfulsins franka...

Ég farga mér sjálfum ef fellur aftur gengið
Farga mér sjálfum ef fellur aftur gengið
Þið getið sjálfstæðið þjóðar fengið
Er smið fyrir bakara þið hengið
Svo útriðinn að ég get ekki gengið

Vá við sjó og ég á jeppa
Svakaleg vá við sjó og ég á jeppa
Öldugangur, það skellur á kreppa
Með mynkörfulán en tókst ekki að sleppa
Á jeppa staddur í sjóvá

Ég meika ekki 100 milljón krónu skuld
Meika ekki 100 milljón né krónu skuld
Eins og sjúk ödipusarduld
Eða plata með Hafdísi Huld
Ég meik´ana ekki... skuldina.

Það er myntkarfan sjálf frosin enginn milli´er
Myntkarfan sjálft frosin enginn milli´er
Því bankinn hann er killer
Ég mesti hálfviti sem til er
Lánið sjálft frosið

Stóð í skilum en þarf nú skuldafrest
Stóð í skilum en þarf nú skuldafrest
Náði ég mér í fjárhagslega eyðnipest?
Þarf að komast í slíkt test
Ég er kynbótaskuldastóð... sýkt?

Skuldafjallið hefur sofið í 1o milljón ár
Skuldafjallið hefur sofið í 10 milljón ár
Nú mergsogið eins og nár
dauðans ljár hefur skert mitt hár
Eins og eilífðar smáblóm, Íslands 1000 ár

Því þetta er minnst 10 milljón skuldasólarhringur
Minnst 10 milljón skuldasólarhringur
Eins og í vampíru silfur stingur
Kom að því að einhver gaf mér fingur
forljóta 10 milljóna króna löngutöng

Já, þetta er minnst 10 milljón skuldanótt
Minnst 10 milljón skuldanótt
Hún líður nógu hægt og hljótt
Enda með fjárhagslega hitasótt
upp á minnst 10 milljónir og hún tikkar ]



[ Fjórir blængar á bláum
nóvemberhimni
gamna sér við jarpan
fálka
líkt og ekkert sé
eðlilegra

líklega hafa þeir
nýlokið sér af
við hálfhvíta rjúpu?

Skyldu þeir fyrst
hafa fengið sér
súpu? ]



[ Sjónvarpið
á heimilum
krossköngulóa
sýnir
stilli
mynd
af fjarska
fjöllum

Ó
ruglaða ]



[ Vegna okkar bankamála birtist lítil kætin,
lotin hímir þjóðarsálin döpur og með slen.
Sömu stjórnarherrarnir halda enn í völdin,
sem að hröktu þjóð okkar on´í skuldafen.
. ]



[ Hvert andartak sem án þín líður
sárt í hjarta mínu svíður
hjartanu sem hér einmana bíður.

Með ljósu lokkana þú ert svo fríður
við mig ertu yndislega blíður
með þér eins og prinsessu mér líður.

Erfitt er að hætta áður en um þverbak ríður
innra með mér óstjórnlega girndin sýður
líkami minn bljúgur sig upp á býður.

Aðeins með þér hef ég upplifað þessar áköfu ástríður. ]



[ Ég sit í bifreið, sem fer með mig á milli staða
en það skrýtna er, að ég horfi bara á hana
allskonar fólk sem koma bara og fara
en mér er alveg sama því ég horfi bara á hana
á þessa ótrúlegu manneskju, ég held mér sé að dreyma
þetta er sú eina sem á heima í mínum heila
hvenær verð ég sá maður sem guðir voru að leyna
en einn daginn mun ég reyna að komast miklu lengra ]



[ Áður héldu mér engin bönd,
ég flaug frjáls sem fuglinn
um bleikrautt himinhvolfið
og keypti tvennar bláar gallabuxur
á degi neytendanna, bláeygðu
þótt ég ætti þær til í skápnum.

Það er undir hælinn lagt
hvort ég sleppi í dag 
úr búri nýfrjálshyggjunnar,
og geti frjáls um höfuð strokið
á gluggasillu Alþingishússins,
steinbúrinu við Austurvöll. ]



[ Geir er garmur mjög
Gnýr allur fjármálaheimur
Brugðust bræður Lemans
brást allt lánstraust
Banginn í banka seðla
bónusfeðga fjandi
Finnst Arnarhólshlíðin fögur
og fer hvergi ]



[ innanum stálhnífapörin
er gamla silfurskeiðin
ófægð og
ósjáleg ]



[ Margt er bófanna bríarí,
sem birtist fólkinu núna.
Ingibjörg sökk í svínarí
og sauðirnir missa trúna. ]



[ jólagjöfin ‘58
var brúni teketillinn
sem er inní skápnum
og hefur enn ekki verið notaður ]



[ Vá! fugl,
og við hin fljúgum inn í framtíðina... ]



[ Tennur varga
vættar sjálfum
sálu tætta
tómið marga
hildi
háð
hefur
sjálfan vefur
ofar sér.

Dramb átt
öllum hefur
hálum völlum
verið fátt
annað
en
illa
fengin stilla
lítils sjálfs.

Verður launa
lágum megn
máttur þágum
þinna rauna
eigin
alda
önn
tímans tönn
enda tíð. ]



[ það stendur hvað ég er
traustið sem lekur úr augum þér
hverfur í myrkrið
þar sem aðeins dimm dýr finna þau
stöldrum aðeins og hugsum

ég er ekkert nema draumur
en dreymandinn er dauður
hver sér mig hér, ef hér
er þar sem ég er ey
en get hvergi annars staðar verið

Ef þú ert partur af mér
sem þú telur þig vera
viltu eitthvað með mig hafa
ef ég er aðeins brot af raunveruleikanum.

Ég er aðeins blekking hugans
einkenni drukknunnar
í lífstíðar leyndardómi
næturnar.

Reykur og speglar
holdsins hinnsti draumur
í blindandi augum
í hvirfilvinda draugum.

Drengur lýtur dagsins ljós
dregur aðeins ályktanir
af heims og hugaflóði
þar sem áður fannst gróði
Fellur tár af barnablóði. ]



[ Ég veit um litla eind, sem er
einmana hjá lífsins báli, -
um litla eind, sem enginn sér,
og engum þykir skipta máli.

Henni\' er dásemd lífsins leynd,
hún langmest þráir ró og næði.
Fáa vini á sú eind -
oft hún harmar þessi gæði.

Sjaldan verður henni hlýtt
er hírast þarf hjá köldum steindum.
Svo er henni stundum strítt
af stórum sam- og rafljós-eindum.

„Þú ert ekkert - núll og nix -
þú nifteind hefur varla\' í kjarna!
Þú kannt engin töfra-trix -
til hvers ertu að hanga þarna?

Þú ert bara flækingsfrum
sem finnst á strangli - því er miður!
Hvort mér verður ó og um,
ég óska þess, þú hrapir niður!

Ég er stór og stæðileg,
stolt ég minni á himinengla.
Þú ert annað allt en ég,
þú einskis nýta skítarengla!“

Um vanga okkar eindar tár
óðum streyma. Frá skal segja:
Hún mun lifa um aldir, ár,
þótt óski hún þess fremst að deyja. ]



[ Kvíðinn lifir í mörgum heimum. Ekki í einum eins og það sem er. Heldur í ótal heimum sem gætu endað í einni martröð. ]



[ Sumir vilja meina
að vitringarnir þrír
hafi aðeins séð
klámstjörnu 
sem gerði sér upp
fullnægingar. ]



[ Óskaplega ertu fín,
allir geta séðþa´.
Ég er ekki að gera grín
og get ei spaugað meðþa´. ]



[ Komdu,
því freistingin er ljúf.
Gleymdu raunveruleikanum.
Bara í smá stund.

Í kvöld vil ég vera hér. 
Hjá þér.
Gleymdu fortíðinni og framtíðinni og vertu núna. 
Í kvöld elska ég þig. 
Vil halda í hönd þína og hafa þig.
Gera allt sem þú vilt gera.

Á morgun ertu týnd og ég þekki þig ekki.
Ég elska þig samt. ]



[ Hylji yfir verkin vond
 og veslingana svíkja,
 skoða á hroðann Breskur Bond
 og Björgólfana líka. ]



[ Það þarf engan að undra 
þótt nú sé hér allt í strandi.
Síðan ég man eftir mér hafa einhverjir verið að stela 
af fólkinu í þessu landi. 

Þessi þjófnaður núna er ekkert öðruvísi 
en viðgengist hefur alla tíð.
Hann er bara stærri 
en verið hefur um langa hríð. ]



[ Aldrei fékk ég að sjá sólina
sagði tröllið


það drapst úr elli. ]



[ 1 Og þess voru orð Guðs, sex skinkutegundir skaltu leggja inn um lauf jarðar, og sá sem svangur er hann mun saddur verða.

2 Þá kom spámaður í lambslíki, svaraði hann og sagði: hásæti skaltu gjöra við Subway Hringbraut, og munnur guðs mun snæða með þér kjötskinku satans.

3 Slátra mun hann satan í skinkubát, skaltu kaupa hann fyrir tuttugu silfurpeninga

4 og ég heiti því, að sjö konur munu dansa í kringum þig er þú bragðar á djúpsteiktri kjúklingabringu við hásæti Guðs.

5 Eta mun ég gullsoðinn lax af sólhvítu parmesanbrauði, og hann mun sprikla í maga mínum undir glitrandi stjörnum.

6 Ég hef ekki tíma til annars en að eta, drekk ég með því sumarblátt þingvallarvatn sem kjötbitarnir synda í eins og endur.

7 Ég beit í skinkuleggi nýlambsins, þegar BMT báturinn sigldi inn í óperuopinn munn minn

8 og í grænum salatkjól hló hið slátraða lamb innan um brauðfjöllin. ]



[ Hvítur snjór

fellur á grasflötina
eins og hvít ábreiða

græna grasið 
sést ei lengur

því nú er kominn

vetur. ]



[ Svarti kóngurinn er fallinn
af stalli sínum eftir að hafa 
verið höggvin niður af
litlu peði í átta skrefum. ]



[ Dætur Ránar,´Bára og Bylgja
   blautar eru vel,
   Alda og Hrönn,illar ylgja
   yfir máta hraustar tel. ]



[ Geri ég eitthvað þá geri ég það með stæl
og gjöfina til þín ég vanda.
Gleðilegt nýjár og gangir þú sæl,
gleðileg jól þér til handa. ]



[ Aðfangadagur og matur.
Pakkar og miðsvetrarsól.
Latur liggur flatur
Guð sem gefur Gleðileg Jól. ]



[ Litli jólaálfur.
Viltu gefa mér?
Eina litla ósk nú ?
Því ég vil segja þér.

Þú sem ert svo góður.
Það ljós sem lýsir skært.
Þú situr aleinn, hljóður.
Meðan Guðs börn sofa vært.

Ég veit þú,litli álfur
Vilt ekki mikið fá.
Nema að fá að vera
Guði sjálfum hjá.

Nú ertu orðinn gamall.
Og veist það sjálfur vel.
Meðan vanþakklæti ríkir.
Þér er þá ekki um sel.

Gamli jólakarlinn.
Kúrir bæli í.
Farin er að hverfa.
Þú veist alveg hví.

Öll börnin hættu að trúa.
Á þann góða jólasvein.
Svo karlinn er að fara.
Fara bara heim.

Á himnum fáið þið að vera.
Vegna trúar sem alveg brast.
Það eina sem máli nú skiptir,
er gúmmí, tæki og plast.

Jólasveinninn varð þá,
bara vesæll gamall maður.
En svo hann fékk að fara,
Þá í hjarta varð hann glaður.

Ég bið þig kæri álfur,
Að passa okkar svein.
Sem eitt sinn var svo bjartur.
Og honum enginn geri mein. ]



[ Þú veist 
hann er gáfumaður


ef blaðsíðurnar í Eddukvæðabók hans
eru klístraðar saman. ]



[ Englarnir dansa í kvöld.
Í stjörnubjartri nótt,
við undirleik kærleikans.
Þeir leita paradísar á ný.
Er hún kannski í hjarta þínu. ]



[ Þögult og einbeitt myrkrið
flæðir seigfljótandi yfir allt sem á vegi þess verður,
en gerir birtunni samt svo greinargóð skil.
Það umlykur allt
og hræðist ekkert
nema ljósið.

Ég horfi á vitann reyna að skera dimmuna hring eftir hring
en fljótandi rökkrið flæðir jafnóðum yfir og græðir sárið.
Vitinn gefst ekki upp og heldur ótrauður áfram.
Hring eftir hring eftir hring.
Nótt eftir nótt eftir nótt,
hrærir hann í dimmusullinu.

Tunglið þröngvar sér leið
finnur sér örmjóa smugu
og treður geislanum sínum í gegn.
Kemst niður að haffletinum
en breytir þar stefnunni
þráðbeint á mig.

Kvöld eftir kvöld
og nótt eftir nótt
miðar tunglið á mig
ekki ógnandi,
en hvikar aldrei.
Þó reyna skýin stundum að bjarga mér.

Lengst uppí himnafestingunni
eru ljósin kveikt.
Það skín gegnum pínulitlu götin á gólfinu hjá þeim uppi.
Þau styrkjast og dofna á víxl
einsog þau séu að reyna að vekja á sér athygli
eða senda mér skilaboð.

Undir gjálfrandi öldunum
sem dansa í geislanum frá tunglinu
og stjörnubliki,
leika sér fiskar.
Fiskabörn og fiskamömmur
og kannski fiskapabbar. ]



[ Refur upp á heiðum sér greni grefur
  grimmdarseyði alveg dæmalaus,
   fórnarlömbum engan griðin gefur
  græðgi, ógn hann étur sporð og haus. ]



[ Í svartnættinu
eru svörin
við spurningunum sem ég
fæ ekki af mér 
að spyrja
horfandi þó inn í
hugann þinn
blómstrandi
hvítum blómum
sem tekin voru með töngum
og löngun mín í kransinn 
er sterkari en nokkru sinni fyrr
á hnjánum vina mín
styn ég ekki upp
nokkru orði
sé ekki svartnættið
sé ekki dagrenninguna
sé aðeins
stóra hjartað slá
í tilgangsleysi orða
sem mynduð voru
endur fyrir löngu
og líkingamál
á hér ekki við
ekki fremur en þá
er hafið blítt og létt
sópaði burt
öllum söknuði
og eftir stóðu
orðin sagnlaus
gagnslaus
allslaus ]



[ kreppan er komin satt er það,
klýpur geð og býtur.
Illa sofinn ég held á stað
kvalinn með fúnar spýtur.

Hvert mig leiðir hvert mig ber,
hljóður ekkert segi.
Mitt þrek er þrotið sem kalinn hver,
ég þrjóskast á óvissunnar vegi.

Áður fyrr var allt hér gott,
allir unnu með dáðum.
Í svipan einni háð og spott,
hulið heimskra manna ráðum. ]



[ Sumarið er góðhjartaður kapítalisti
sem græðir land með því að gefa lífeyri. ]



[ Þú, sem eitt sinn áttir mig,
íss á köldum ströndum
megi auðnan elta þig
ævinlega, á röndum. ]



[ Þú, hinn virti,
líksáttarsemjari,
náriðill ösku þeirra,
stöðnun á raun og veru,
aftökumaður frjáls vilja,
böðull skærra augu,
ást og veruleika.
Þau tilbiðja
og hefja á stall
víðáttumikla vanþróun,
vændiskonuskapara,
hóruskapsmangara
í búðarglugga samfélags
og samsæri fallins manns;
herkænsku sorpsins;
guð og skapara þíns.

Hversu lengi
ætlar þú og þín gína
að sáldra og myrða
lítil seðlapeð?

Hversu lengi
þarf blóðpuntuð brúða
í líkverslun þinni
lúta iglu sem þér?

Hversu lengi
ætlar þú að staldra við
fyrir framan mig
með látlausa líkmergð?

Þú endar víst ekki
fyrr en dagurinn,
sprengjuölvuð nóttin
og mannlegur dauði fer. ]



[ á bókahillunni stóð eitt sinn bók
eftir mjög mjög frægan höfund
en svo var hún fjarlægð

þótti ekki nógu góð
skar sig of mikið úr
og stakk í stúf
við allt annað á hillunni ]



[ Ég hata hvað þú 
talar við mig eins og þú elskir mig
snertir mig líkt og ég sé fullkomin
elskar mig eins og þú elskar þær ]



[ Rúmið ennþá volgt,
Þar sem við sváfum nóttina áður.

Rúmið sem við vöknuðum í,
Morguninn sem ég gaf þér mig alla. ]



[ Marglita perurnar gæða snævi þaktri jörðinni hlýju og birtu, þar sem skammdegið lýsist upp.

Treflar og húfur skýla viðkvæmu holdinu, en litadýrð skapar andlega og hátíðlega stemmningu.

Hin yngri kasta snjóbolta og renna sér á hólunum, meðan hin eldri endurupplifa æskuna sem áhorfendur. ]



[ Þú elskar mig bara þegar þú ert drukkinn.
Ég elska þig alltaf, drukkin eða bláedrú. ]



[ Hann segir ekki orð 
en segir allt sem segja þarf. 

Hann hefur andúð á orðum
 en leyfir konunni að halda annað. 

Trúa á sannleikann. 
Trúa því að hvort sem honum var það ljúft eða leitt 
þá skildi hann ekki 
hvernig eitt 
gat lifað án annars. 

Með eina vafða í kjaftinum 
og tignarlegt göngulag sem sýndi aðeins 
hversu vel reynslan var bundin um mittið. 

Það var þá 
þegar hræðslan réðst á sálina 
og gerði hana að tjöru 
á götum borgarinnar ]



[ Jesús er farinn
hann fór heim til sín.
Hann býr með pabba sínum
í lítilli íbúð 
í úthverfi Reykjavíkur.

Ég átti leið þar hjá
og varð forvitin.
Ég kíkti inn um stofugluggann
og sá þá feðga
sitja á leðursófa með ölinn í hægri
og þeir hlógu.

Þeir hlógu að því
hversu misskilinn 
boðskapur þeirra hefur verið frá fyrri árum
og hversu heimskur
maðurinn er í dag. ]



[ Í draumum mínum
lýg ég.

Ég lýg um vitsmunaveru
sem er ekki til.

Ég lýg því
að hún líkist þér,
lýgur aldrei,
svíkur aldrei.

Hún segir satt 
um ósagðar sögur.

Hún þekkir vitsmunaveru
sem er ekki til.
Þær drepa og stela,
slá og berja,
ríða og reykja.

Ég lýg um lýgina.
Ég segi satt
um sagðar sögur. ]



[ Ég þekki mann
sem býr
á leiði í Fossvoginum.

Hann er svo hræddur um 
að eiga ekki fyrir farinu
þegar það kemur að honum. ]



[ Við sagnarokkinn
sit ég, læt orðin
vefjast fyrir mér... ]



[ Ef þú grætur í regninu,
þá skolar regnið burtu tárum þínum. 

Ef þú grætur í þokunni‚
þá hylur svört þokan andlit þitt.

Ef þú grætur í sólinni,
þá þurrkar sólin burt sölt tárin.

Ef þú grætur í frostinu,
þá spegla ég mig í frosnum tárum á kinnum þínum.
Og þegar ég strýk vanga þinn þá brotna þau eins og hjarta þitt.

Ekki gráta.
Þá brotnar ekki hjarta þitt. ]



[ Ég þess sakna,
að vakna,
þér við hlið.

Horfa í augun djúpt,
hugsað hversu ljúft,
er að liggja, hér með þér.
 
Upplifað síðan daginn,
allt gangið mér í haginn,
og síðan sofnað aftur, hér með þér. ]



[ grísmettir dansa þeir
og dansa
á
gröfum
þeirra sem
áður
létu ekki segja
sér til verka

heldur andmæltu
og pissuðu á
borgaralega hlýðni

sápuþvegnir dansa þeir
og dansa
á
gröfum
þeirra sem
áður
dirfðust að steita
hnefanum

og gáfu skít
í regluverkið
með bleki drifnum pennum

þeir dansa

því
í gröfunum

ríkir
kærkomin þögn ]



[ Ég grét nóttina fyrir prófið í mannvist
ekki því ég var með prófkvíða 
ég grét því hún er að koma til þín
í borgina \"okkar\"
í gamla rúmið mitt
á svæðið mitt
í íbúðina mína
að kyssa þig
faðma þig
stela þér
frá mér
hún er að koma og fagna
fimm ára bið 
með þér ]



[ Komi ei við þig kreppan sár,
kveðju vil þér færa.
Gleðileg jól og gæfuríkt ár,
góða framtíð kæra. ]



[ uppá háaloftinu
eru geymdir pappakassar
troðfullir og 
komnir að því að springa ]



[ Til Dodda Júl á Skorrastað.

Sæll mestur snillinga, 
þótt víða sé leitað.
Um að senda þér línur
ég get mér ekki neitað.

Ég var á trítli í tækjasalinn
er fékk ég hugljómun
sem er ekki svo galin.

Þá settist ég niður 
og hripað hjá mér
örlítið um tilveruna,
sem ég ætla nú að tjá þér:
 
Hér leik ég með líkama og sál,
losa um stress og kvið,
síðan borða ég baunir og kál
og býsnin öll rek svo við.

Engan skyldi svo undra það neitt,
þó oft finnist daunn í salnum.
Ráðist ég líka á rúgbrauðið seytt,
þá rymur við hátt í dalnum.

Í lokin ég ætla svo upp að fletta,
að ég er ekki einn um þetta.

Því leyfist mér engin sorg eða sút,
en síst hef af viðrekum gaman.
Verst er að hafa ekki veglegan kút
og geta virkjað þetta allt saman.

K. Kv.  Einar ]



[ Sjá visku hins siðblinda manns,
sýnin hún reyndist ógreið.
Örlög þjóðar í örbirgðar dans,
því örfárra skyldi sú sneið. ]



[ Bara hugsun og minningar líða
finn ég kvíða, er Guð að stríða, mér

Sný mér við og þar finn ég aftur
mikill kraftur, sneiðir mig í tvennt

Fönnin liggur yfir líkama mínum
einn með gýnum, sálarleysið eitt

Reif mig á fætur, eftir langa nótt
liggur dimma yfir jörðu
þar sem eitt sinn var allt hljótt
dropi af grænu, lýsir mína leið
til landa þar sem fegurð
ræður allri innri hneigð

Sleit mig úr draumi, til að mæta heimi
fullur af hatri og ofbeldishneigð
líkin liggja yfir engjum, sem eitt sinn blómstruðu
fnykur illskunar flytur með sér all til helvítis

Laufin hylja dauðann allann
hylur kuldann, móðir veitir huggunn
í barnsins vöggu, grætur augun úr sér
Guðirnir þeir gráta blóði, yfir illsku flóði
djöfull hlær sig í svefn

almáttugir hafa enga stjórn, en sú fórn
sem heimska mannsinns ber með sér
við erum aðeins næring meðan jörðin hjaðnar
þó betra en áður, maðurinn eyðingar háður
dregur allt með sér í hel ]



[ Ég klóroformi í koddan klíndi
kannski heldur mikið
stúfurinn ekkert lífsmark sýndi
skelfing vel af sér vikið ]



[ Um Ágústu gott vil ég gefa í skyn
og gleðja ei minna en hina.
Hennar eru góðverkin hvergi lin
og hvað er lífið án vina? ]



[ rósin
var látin þorna
skrælna
og verða brún

þá var henni komið fyrir í
rauða vasanum ]



[ Ó, að við gætum öll verið eins og þú, Stanley
svona hæfileikarík og óstöðvandi, Stanley
og svo áhrifamikill líkt og þú, stanley
með svona þenkjandi höfuð, Stanley

Hví getum við ekki öll verið Stanley, Stanley?
Listrænir leikstjórar lífsins, Stanley
algjörlega sama um alla aðra, Stanley
fullkomnunarsinni til hins ýtrasta, Stanley

Hvernig er að vera eins og þú, Stanley?
Komast upp með allt, Stanley
vera hafinn upp til stjarnanna, Stanley
svo fáránlega góður, Stanley

Ég dræpi fyrir gáfur þínar Stanley
rytjulegt hárið og garmana, Stanley
kringlótt gleraugun á nefbroddinum, Stanley
hæfileikana og viljann, Stanley

Og að vinna eins og þú, Stanley
svo vel að maður grípur andann á lofti, Stanley
fullkomnar kvikmyndirnar, Stanley
ég tilbið þig á hverjum degi, Stanley. ]



[ Ó að þeir gætu verið eins og þú, Johhny
með svona gullfallegt bros, Johnny
kastaníbrúnt hárið, Johnny
svona djúp og seiðandi augu, Johnny

Hví geta þeir ekki allir verið eins og Johnny, Johnny?
Guðdómlega girnilegur gæi, Johnny
og fullkominn á hvern hátt, Johnny
elskað fallegar meyjar og listina, Johnny?

Hvernig er að vera eins og þú, Johnny?
komast upp með allt, Johnny
leikið farsæla menn og furðufugla, Johnny
bara hafa fjölbreytni þína, Johnny

Ég dræpi fyrir að snerta þig, Johnny
standa við hliðina á þér, Johnny
og sjá hvað þeir blikna Johnny
í samanburði við þig, Johnny

Og að ég gæti leikið eins og þú Johnny,
sungið og sveimað um á skýi, Johnny
fallegur í alla kanta, Johnny
þú ert allt sem ég vil verða, Johnny. ]



[ Ég og besti vinur minn
hann Ísak,
okkur langaði í blóm
litskrúðug blómin hennar Rósu
í næsta húsi

Ég og besti vinur minn
hann Ísak
trítluðum í garðinn
í sumarsins litadýrð
slitum upp túlípana
og kölluðum þá páskaliljur

Ég og besti vinur minn
hann Ísak
gáfum mömmum okkar blóm
en lentum í skammarkróknum
meðan Rósa plantaði bara nýjum ]



[ Kallt er úti, klaki á rúðu
kallinn úti að skafa
ekki efast, aðeins trúðu
vertu aldrei í vafa ]



[ Ég og besti vinur minn
hann Ísak,
okkur langaði í nammi
dísætt nammið úr Villasjoppu
hinum megin í hverfinu

Ég og besti vinur minn
hann Ísak, 
örkuðum með fulla vasana af gulli
störðum á  úrvalið
keyptum marga froskabita
og gular bananastangir

Ég og besti vinur minn
hann Ísak
fengum illt í magann
og vorum skömmuð
því við átum of mikið
af ljúffengum froskabitum ]



[ Gerist okkar gengið valt,
glapinn margur landinn.
Peningarnir eru allt,
eins þótt renni í sandinn.

En þó að bregðist þetta allt,
þá má huggast landinn,
því ekki verður okkur kalt,
ef oss hirðir fjandinn. ]



[ Ef þú lítur inn í þann vetrarbæ
er tekur að dimma til nætur
einn staður þar er sem enn logar ljós
ung stúlka þar situr og grætur

Reynir að sofna en getur það ei
svo sárt hana söknuðinn svíður
ótrúlegt satt ef einhvers þú saknar
hve lengi þá tíminn hann líður

Hún veit að það styttist í hennar laun
fyrir næturnar sem hún mun vaka
því hún veit að þá loksins hún sofnar
þann dag er hann kemur til baka ]



[ ... hvað kemur næst? ]



[ Til er mynd
mynd í minni bók
mynd af engli
engli sem grætur.
brosir gegnum tárin
innviðið er brotið
en myndin er ósnortin ]



[ Hann Kiddi langi var kaldur fýr
hann komst í ótalmörg ævintýr,
hann var svo djarfur að sækja sjó
að sumum þótti víst alveg nóg.
Bæði í Grimsby og Grindavík
gamla kempan var söm og lík
gamanyrði og gleðimál
glumdu hátt yfir fylltri skál.

En ef kólnaði Kidda geð
með krepptum hnefa hann málum réð
og margur fýrinn þá flaug um gátt
flengdur vel með augað blátt,
en úti á sjónum æðrulaus
öðrum þegar hugur hraus
glotti hann kalt þó hrönnin há
himinljóra brotnaði á.

Halló Kiddi, þetta er kveðjan mín
ég kalla hana útum nes til þín,
þar einhversstaðar í öldufans
við Ægisdætur þú stígur dans,
- og þó - einhvernvegin mér sýnist svo
að sjái ég ganga bræður  tvo,
einsog í bernsku hönd í hönd
hinumegin á blárri strönd.

1980
© allur réttur áskilinn höfundi ]



[ Stattu með mér á jólanóttu,
ei vil ég vera einn.
Snjórinn breikkar og breikkar 
en hér er hjartað mitt,
lítið og smátt sem vill taka við þér.
Ei vil ég vera einn á jólanóttu,
svo komdu með mér.

Allt er orðið hvítt,
hér geng ég um með snjónum,
vonast eftir að sjá jólasveininn.
Götur fullar af jólaljósum,
og krakkarnir hlaupandi um brosandi og kátir.

Hér sit ég einn á bekk,
kaldur og frosinn.
Hér kemur að mér kona, 
með börnin sjö sem ljóma.
Nú finn ég hve mér hlýnar,
ást og umhyggju ég fæ.
Hér vil ég vera. ]



[ þegar gamla þvottavélin
var borin út
ískraði í henni

þegar ekið var með hana
eftir götunni
skrölti hún

þegar hún var tekin
af pallinum
lak úr henni

þetta var orðið óttalegt hró ]



[ Svona, þú manst hvað sundkennarinn kenndi þér


Beygja!


KREPPA!


Sundur!


Saman! ]



[ Ég vildi að ég væri þess virði.
Ég vildi að þú elskaðir mig.
Ég vildi bara að ég þyrði...
Þyrði að tala við þig. ]



[ Ég skrapp til Reykjavíkur 
því flest er þar falt
og feyknin öll til 
af jólaskruddunnni.

Og það kom sér betur 
því gengið er valt,
að þá var réttur gjaldmiðill 
í buddunni. ]



[ Þar sem ljósið er skærast
skugginn er stærstur.
Það skilgreinir afleiðing
þess sem er glæstur.
Og ljósið hefur vísar oss
veguna löngum,
en vont fær best þrifist
í dimmunnar göngum. ]



[ Forðum er knörr þinn ölduna klauf
á keipunum sauð eins og hver,
því lognmollu sjó að sigla
síst þótti henta þér,
og hvert sinn þá hafaldan háa,
með heljarafli á skall
þér logaði eldur í auga,
ólgan í blóðinu svall.
Og hvernig sem veltist og virtist,
hvort veröldin grét eða hló,
þú stefnu hélst ótrauður áfram
úrsvalan, lífsins sjó.
-------------
- Nú þegar lagst er að landi
og litið um öxl í ró,
má spyrja: Hvort gaf þessi glíma,
gull og ilmandi skóg -?

1993
© allur réttur áskilinn höfundi ]



[ Jólaljósin kvikna hvert af öðru
jólin nálgast
fólk fyllist gleði, tilhlökkun
það er svo gaman á jólunum
allir pakkarnir, jólakortin
maturinn
allir fínir.
Eru allir fínir, glaðir?
Sumir, gráta gengna ástvini
þeirra spor liggja ekki í verslanir
til að gleðjast, kaupa jólagjafir.
Þeirra spor liggja í kirkjugarðinn
þung spor
saknaðarspor.
Álútir horfa þeir 
á kaldar grafirnar
sem flestar eru skrýddar
ljósum
í tilefni jólanna
horfa á grafirnar
sem geyma þeirra kærustu ástvini.
Nú er of seint að horfa saman
á alla dýrðina.
Nú er eingöngu hægt að
gleðjast
yfir stundunum sem þeir áttu saman
fyrir löngu
eða
ef til vill er ekki svo langt síðan.
Saknaðar tár falla
sölt, hlý
þau smjúga mjúklega
gegn um snjóinn
skilja eftir sig örlítið far
kveðja til hins látna. ]



[ út um apagrímuna
leit ég draumveru mannsins:
til hálfs var veruleiki hennar óræður
hinn helmingurinn fullkomlega steinsteyptur ]



[ í html-i skýjanna
afkóðuðum við
dulmál næturinnar ]



[ Þú ert blíður elskuhugi og minn besti vinur
Er blíðlega hugsa til þín, er ég aldrei linur
Ég skil ekki hvað nokkur getur séð, við nokkurn annan...
En Jakob

Ég kyssi þig á ennið, því þú ert góðmennið
Ég kyssi allan líkamann, er við snertumst sundur – saman
Ég skil ekki hvað nokkur getur séð, við nokkurn annan...
En Jakob

Ég velti mér upp úr skítnum – syndi í þínu þvagi
Við erum sætir saman, en ljótir í sitthvoru lagi
Ég skil ekki hvað nokkur getur séð, við nokkurn annan...
En Jakob

Ég krassa hjá þér og við kúrum undir teppi
Ég elska þig, þó þú sért, á kletti á Kleppi
Ég skil ekki hvað nokkur getur séð, við nokkurn annan...
En Jakob

Ég gef þér allt sem ég ann, og allan heiminn
Og ég skal gráta með þér, ef að, slitnar traktorsreimin
Og ég skil ekki hvað nokkur getur séð, við nokkurn annan...
En þig

Ba ba, ba ba, ba ba, baba
Ba ba, ba ba, ba ba, baba
Ba ba, ba ba, ba ba, baba baaaaa

Þú - verður – aldrei – annar – en – þú - ert
ef allir væru þannig – Ó, hvað gætum við við heiminn gert?
Enda skil ég ekki, hvað nokkur getur séð, við nokkurn annan...
En Jakob

Heimurinn stendur í stað, og lífið það bíður
Ég er stjarfur af ást, yfir því hvernig þér líður
Ég skil ekki hvað nokkur getur séð, við nokkurn annan...
En Jakob

Anda inn – anda út, ganga hægri vinstri
Ég er uppnuminn af þínu, einfalda lífsmynstri
Og skil ekki hvað nokkur getur séð, við nokkurn annan...
En Jakob

Saklaust bros í fyrsta sinn, snerti hverja taug
Ég teikna af þér mynd og set á þig geislabaug
Því enginn getur séð nokkuð – við nokkurn annan...
En Jakob

Maður heitir Jakob, mikilsmetandi
Ég heiti Daði og er þinn mesti aðdáandi
Ég skil ekki hvað nokkur getur séð, við nokkurn annan...
En Jakob

Við dönsum kviknaktir á döggvotu engi
Ég dáleiðist af ilm þínum og inn í þig sprengi
Ég skil ekki að nokkur getur séð, við nokkurn annan...
En þig

Rasslausar leðurbuxur og leðurgríma
Ber að ofan olíulöðrandi og við höfum tíma
Hví í anskotanum ætti ég að leita nokkuð annað...
En til Jakobs?

Ba ba, ba ba, ba ba, baba
Ba ba, ba ba, ba ba, baba
Ba ba, ba ba, ba ba, baba, baaaaaa

Ég - elska - þig. ]



[ Það er kátt á hjalla
í flökkumannsins hjarta.
börnin í gleðivímu kalla
Til drengsins blíða og bjarta.

Halla fer að hátíðarhöldum
Hrímdalsins björtu böndum
birta fer af degi köldum
farboðans bíður fley.

Hungursneið er mörgum hugarangur
hugsast getur ei.
syrtir djúpt sá slæmigangur
fyllir vitin, já svei. ]



[ vélskólinn ‘36
er á innrammaðri mynd
uppá veggnum
og nokkuð tekin að gulna

andlitin
standa þó enn fyrir sínu ]



[ Einn gekk ég um gamla bæinn þinn
og götur voru kaldar og auðar
heiðin í felum og eyrin hálffeimin
fölnaðar eru rósirnar rauðar.
Nú geng ég óðum á forðann
og ég elska stúlkuna að norðan
 
En sólin bakvið skýin brosti og hló
og settist ekki baun þann daginn
ég skildi ekki þá og skil ekki enn
skuggann sem læddist yfir bæinn.
 
Ég hitti þig aftur er heimur verður nýr
og himnesk þau verða eilífu vorin
Heiðin og eyrin aftur verða hlý
og aftur munu heilsa gömlu sporin
en nú geng ég óðum á forðann
og ég elska enn stúlkuna að norðan

En sólin bakvið skýin brosti og hló
og settist ekki baun þann daginn
ég skildi ekki þá og skil ekki enn
skuggann sem læddist yfir bæinn. ]



[ Það fæst ekkert gert við fjárglæframenn,
slíkra fanta ætti að reyra um hálsa.
Hér sullast í glæpunum Sjálfstæðið enn,
þeirra sannleikur gerir þá frjálsa. ]



[ Eitt andartak
með vængjuðum 
nið hins himneska
friðar. ]



[ Áður óþekkt tilfinning
vefur sig hægt og hljóðlega
upp og yfir skynsemina.

Endalausir möguleikar og rammar
upplýsast og varpa ljósi á
það sem ætlað er.

Sambönd rofna og vírar víxlast
án gagnvirkra boða þar sem
skilningur ríkir á kerfinu.

Skrumskræling í huganum
þar sem ójafnvægi ræður för
kallar á harkalegt mótsvar.

Endalaus réttlæting auk feluleiks
þar sem hinn fullkomni heimur
er skapaður.

Situr í myrkrinu án týru
áttavilltur einstaklingurinn
skilningssljór og undrandi.

Fórnarlamb eigin hugarástands. ]



[ Lagskiptur og litríkur drykkurinn 
rennur ljúflega niður, og sameinast samferðavökvum sínum. Litla skondna regnhlífin brotin í tvennt og liggur á borðinu. Klingir í klökunum og áhrifin sparka hressilega í börkinn. Einungis áður hugsuð orð detta óritskoðuð fram á varirnar. Logsvíður í vangann og finn hvernig roðinn brýst fram. ]



[ Sólin hún gefur lífinu ljós,
ljósið sem aldrei má fyrna.
Vatnið það streymir í eilífðarós,
en ,,engin er rós án þyrna\". ]



[ Glæst verði framtíð, gleðileg jól,
getir þú leyst hverja þrautu.
Gangir þú léttstígust lífs um ból,
leggist þér gæfan í skautu. ]



[ Þegar ég leit inn í stóra herbergið sá ég þig
liggjandi ofan á sófagarmi 
leikandi þér með plastsímasnúru.

Þú hættir að leika þér er þú sást mig
horfðir á mig með þínum fögru augum
og stökkst inn í hjarta mitt.

Í dag ertu í mínu hjarta þó farinn sért
og þegar ég hugsa til þín þá græt ég
því ég sakna þín alltaf svo sárlega. ]



[ Eitt er víst - að úti frýs
allt, sem frosið getur.
Grjót og mold og gras og hrís -
Guðmundur og Pétur. ]



[ Æ dansaðu við mig
dans kæruleysisins
þó allt sé að fara,
brenna til helvítis.
Dansaðu við mig
til enda lagsins
þangað til við
eigum ekki efni
á bandinu lengur. ]



[ Rangur maður á röngum stað,
ryðst um aðra þvera.
En réttur maður á réttum stað,
í raun má hvergi vera.

Sjónvörp á kvöldin sitjum við,
þá setur að oss hryllingu.
Því í hverjum fréttum fáum við,
fregnir af nýrri spillingu. ]



[ Ekki minnast á morgundaginn
ekki muna eftir því sem gerðist í gær
við erum hér saman í stjörnunnar ljósi
og sjálf nóttin er bæði gegnsæ og tær. 

Sýndu mér heiminn sem áður var hulinn
því hér er vor stund og augnablikið
taktu mig í fangið og frelsið mér gefðu
því frostrósabeðið  er gróskumikið. 

Ekki gráta þær gleymdu stundir
sem gærdagur deyddi með berum klóm
vertu mér minning um eilífa æsku
en  ekki um gaddfreðið frostrósablóm 

Nú skuggarnir dansa og dögunin kemur
og draumurinn bráðum úti er
þú munt sjá að ég var til staðar
þá stund sem helguð var mér og þér. 

Ekki minnast á morgunn sem kemur
sem munaðarfull löngun í huga þér
komdu í fang mitt og frelsið mér gefðu
þú fegurð sem ekki  ætluð var mér. 

Ekki minnast á morgundaginn
ekki muna eftir því sem gerðist í gær
við erum hér saman í stjörnunnar ljósi
og sjálf nóttin er bæði gegnsæ og tær. ]



[ Vefðu þínum ástarörmum um mig
elskan, þvi nóttin er svo dimm.
Ég ber mjúka kossa mína á þig
elskan, því ástin er svo grimm. ]



[ langur, stuttur
hvert sem fer
gengur, hleypur
eftir mér
líður kátur
eftir vegg
áfastur við
hægri legg
vakur, kvikur
mest í sól
er hið mesta
ólíkindartól
alla daga
sálargluggi
eltir mig eilíft
svartur skuggi ]



[ Ég gefst upp

Ég er hættur við

Ég ætla að gerast sáðfruma aftur ]



[ Svo kyssti ég þig
og varir þínar gleyptu mig
eftir stóðu skórnir
sá vinstri á kúplingunni
sá hægri á bensíngjöfinni
svo ég gæti keyrt þig heim ]



[ Ég kveðju sendi kæru hjón,
komið þið sæl og blessuð!
Er ekki kortið undra sjón
og eruð þið nokkuð stressuð? ]



[ Á kort þetta virkja ég vísur,
sem vonandi rata heim til þín.
Meðan stjórnvöldin karpa um krísur
og kunna ekki að skammast sín.

Sæl Stína frænka og sittu nú hljóð,
sprokinu verður brátt lokið.
Ég ætla að senda þér ódauðleg ljóð,
en afsaka mátt hjá mér sprokið.

(Síðan komu tvö nýleg ljóð með 
tveim vísum og þessi lokaorð)

Glæst verði fræmtíð! Gleðileg jól!
Gakktu í Drottins friði!
Yndið besta undir sól,
allt komi þér að liði! ]



[ Færðu andlitið af öxlinni minni
og brátt verð ég löngu farinn
því hljóð næturinnar
er það eina sem við greinum
fyrir utan andardrátt löngu horfinna
ástmenna sem við getum ekki afneitað
þó tunglið sé fullt
og rakkar næturinnar þekkja ekki muninn
á röngu og vitlausu
ég þarfnast þín meira nú en seinna
en brátt verð ég þó löngu farinn 
og þessar dimmu stundir í lifi okkar
og þessi sannleikur sem mun fylla nóttina
mun gera lífið óbærilegt
tunglskinið leikur við berar axlir okkar
og augu mín vökva hárið þitt
dimmt og hrokkið
færðu andlitið af öxlinni minni
því ég vil ekki vekja upp
ástina með fyrstu geislum sólarinnar
því verð ég brátt löngu farinn
á vit þessara hljóða sem fylla nóttina
og síðan mun ég einnig hljóða í nóttinni. ]



[ gamla stóra stofuklukkan
sveiflar pendúlnum taktfast
og slær reglulega

sé hún trekt
verður vart fundin ábyggilegri
né áreiðanlegri
stofuklukka
af þessari gerð ]



[ Ótrúlegt en satt,
svaf í tíu tíma,
tíminn leið hratt,
og morgunmatur með súkkulaði. ]



[ Ég heilsa ykkur heillin góð,
hvað skal best til ráða?
Ég á það til að yrkja ljóð,
ætliði að hlíða á snáða?

(Síðan valdi ég nokkur eldri ljóð
og kvaddi með þessu erindi)

Guði ykkar framtíð fel
og farsæld á vegi förnum
og æskam megi endast vel,
undir heillastjörnum. ]



[ Ei menn þurfa um að skeyta,
þó orðanna séu ei heftir.
Orðin þurfa helst að heita,
svo höfð þau séu eftir. ]



[ Sultarólin þykir þröng,
þjóðin mesta rola,
fólkið kirjar sultarsöng,
sjálfstæði farið í mola.

Fávitanna fylking breið,
fer með valdasviðið,
þeirra virðist gatan greið,
að geta öðrum riðið.

Umræðan er orðin löng,
en aðeins bull og þvaður,
fólkið safnast saman í þröng
og sýnist margur staður. ]



[ Sæl mín kæra Sigurlaug
sómakonan væra.
Svolítið ég sendi spaug,
sem má andann næra.

(Síðan kom ferskeytla og lengra ljóð og voru kveðjuorðin í þessa lund)

Megi lífið þér hossa hér og þar
í hamingjunnar stólum.
Ég óska þér yndis og blessunar
á öllum komandi jólum. ]



[ Sent frá heilsuhælinu
í Hveragerði des ´08

Ég óska ykkar fjölskyldu
fyrst og fremst
farsældarinnar forsjár
á lífsins vegi.

Sá sem helst til æru kemst
er hinn yndislegi.

Að halda sig að heiman
helstur er minn tregi,
svo ég sendi ykkur kveðjur,
Stórbóndinn stæðilegi. ]



[ Skrapp ég fram að fá mér te,
fékk mér spjall með konum.
Hér er oftast eitthvað að ske
og einhver gleði að vonum. ]



[ Að fara úr heiminum finnst mörgum leitt,
en framtíðin lög þessi setur.
Að vita ekkert hvort verður kalt eða heitt
og hvort mönnum líði eitthvað betur. ]



[ hvar á að leita
að týndri teskeið
þegar eftirrétturinn bíður þess
að vera borinn fram
og gestirnir eru farnir að
aka sér í sætunum

hvar skal leita? ]



[ Hér eru margir rónar í reynd,
rótgrónir í sinni eymd.
Þeir flýta sér að fela,
féð sem þeir stela
og bera fyrir sig bankaleynd. ]



[ Takk Ásta,

svona er með þessa gömlu menn
og þarf ekki gamla til, 
að þeir vilja snúa hlutunum við.

Kveðja,

Einar ]



[ umslagið á borðinu
kom í töskunni
eftir gangstéttinni
úr strætisvagninum
á götunni
niður tröppurnar
inn ganginn
og
útum dyrnar
á skrifstofunni ]



[ Ég man þegar við hittumst stundum eins og óvart
í Bókhlöðunni
og borðuðum saman túnfisksamlokur
þegar þú ruglaðir í hárinu mínu
og kysstir mig bless ]



[ Almúginn segir, ei þingmönnum þakkið,
þeir hafa ekki unnið mér eða þér.
Því þar hefur stöðugt allt helvítið pakkið,
verið að hlaða undir rassana á sér. ]



[ „skrílslæti!“ æpti ráðherrann
gjörsamlega grunlaus

um það sem koma skyldi. ]



[ Þú veist ekki
að stundum
þegar ég er að koma heim
þá stoppa ég í bílakjallaranum.

Sit í bílnum í tíu mínútur, korter.
Hugsa kannski,
öskra kannski.

Held þá fyrir öskrin með treflinum
sem þú gafst mér
og bind hann svo aftur um hálsinn. ]



[ Ég lengi lengi syng
um lítið berjalyng.
Sár er sjónarmissir
er snjórinn á það kyssir.

Um sjóinn hraða hvel
í hafið kafa vel.
Þar sem lúða í leyni
liggur upp að steini.

En valur vomir hér
á veiðunum hann sér.
Pínu litla lóu 
látin í kjafti tófu.

Hún aldrei þýddist þann
sem þanda brjóstið vann.
En syngur dirrendí
í draum heimi í. ]



[ í 12 ár hafa
kaffiþyrstir íbúar
og gestkomandi notið
þjónustu sjálfvirku
kaffivélarinnar af
Philips gerð

en þá
bræddi hún úr sér ]



[ Þú stóðst þarna 
undir ljósastaurnum 
stjarna á sviði lífsins

Og ljósastaurinn 
lýsti engum nema þér 

Þú spilaðir 
á hörpu tilfinninga minna
Þessa stjörnubjörtu nótt

En lagið 
það fór aldrei á flug

Þú fórst 
þegar leikur minn hófst
Sem stjörnuhrap í myrkrinu

í sömu andrá
og pera ljósastaursins dó ]



[ Einar á Efri Hjalla
allskonar fræði kann.
Snjókornin falla og falla,
fellur mér vel við hann. 

Fegurðin upp til fjalla, 
fyrst þegar hana sá.
Snjókornin falla og falla, 
féll ég í stafi þá. 

Ég ógæfu yfir mig kalla 
ánetjast fjárhættuspil. 
Snjókornin falla og falla, 
mér fellur þó eitthvað til.

Þó að ég ýti á alla
enginn samt færist úr stað. 
Snjókornin falla og falla, 
fallast mér hendur við það.

Ingvar er alltaf að dralla,
annað eins hef varla séð.
Snjókornin falla og falla, 
mér fellur það ekki í geð. 

Hann var með heilmikla galla, 
hún var ógurlegt skass. 
Snjókornin falla og falla, 
hún féll eins og flís við rass.

Bændur í sveitinni bralla 
braska með hrúta og ær.
Snjókornin falla og falla,
það féll á einn víxill í gær. 

Langan veg heimleiðis lalla
lúinn með augu hvít. 
Snjókornin falla og falla,
fell ég í svefn og hrýt.

Það á ekki við um alla,
ég óvæntan glaðning hlaut.
Snjókornin falla og falla,
mér fellur gæfan í skaut. 

Eins og svarkur ég svalla 
svartfullur verð og ær. 
Snjókornin falla og falla, 
ég féll á bindindi í gær. 

Dama er kölluð Dalla, 
Davíð finnst ekki ljót. 
Snjókornin falla og falla,
hann féll fyrir þessari snót. 

Ef blíðlega höfðinu halla 
hún verður kát og glöð. 
Snjókornin falla og falla, 
allt fellur í ljúfa löð.

Forynjur inn til fjalla
fara á stjá í kveld. 
Snjókornin falla og falla,
mér fellur ketill í eld. 

Þú ert ekki með öllum mjalla
þær mæltu og sendu mig heim. 
Snjókornin falla og falla,
ég féll ekki í kramið hjá þeim.

Ýmsir mig aula kalla
að mér presturinn hló.
Snjókornin falla og falla,
er féll ég um koll og dó. ]



[ Eitt sinn varstu besti vinur minn
jafnt sem að nóttu eða degi
og hjá þér fann ég hlýju og il
og alltaf tókstu vel á móti mér.

Þessi vinátta hélst í mörg ár
og mikið varð ég háður þér.

En á meðan þessi vinátta hélst
fór kúturinn á mér að bólgna út
uns ég varð eins og hnattlíkan
án þess að taka eftir því strax.

Svo vaknaði ég við vondan draum
dag einn og fékk nóg af þér.

Ég leitaði hjálpar frá þér 
og vináttan fór að þverra
heimsóknir til þín færri 
og kúturinn fór að minnka.

Samt sem áður leita ég til þín
þegar hungrið sverfur að.

En í dag erum við sáttir og vinir
þó ég heimsæki þig ekki oft
en af og til ég kem til þín
heilsa upp á þig gamli vinur.

Þá er gott að opna þig og fá sér
eina létta ab mjólk í skál! ]



[ Ég setti sjálfan mig 
í lófann
og blés

í þúsund 
brotum
þeyttist ég með vindinum

tvístraður, 
týndur, tapaður 

Sandstormur
af sjálfum mér ]



[ Á líkamsræktarstöðinni
er verið að massa upp mann.
Og fólkið kaupir sér far
á rándýr hlaupabrettin
til þess að horfa á hann.

Það er sveitt inni og hiti,
og maginn er sléttur og smár.

Þetta er laglegur maður
með mikla vöðva
og rökuð punghár.

Og stúlka með sæblá augu
segir við mig:

Skyldi manninum ekki leiðast
að láta horfa á sig í sturtunni? ]



[ minnisbókin með
öllum minnisatriðunum
finnst bara ekki

sama hvernig
rótað er í
minninu ]



[ Margur sér sporin sparar,
spáir í veður og laun.
Sá veldur ekki sem varar,
vinir eru fáir í raun. ]



[ skrifborð í stofunni
blaktandi gluggatjöld
grár köttur útí horni
inniskór

eða hvað? ]



[ Hún situr og hjúfrar sig upp við kaldan vegginn
hikstar af grátri og tárin af ákefð renna
hennar harmur sá sami og margra kvenna
- honum að kenna.

Hún ruggar sér raulandi til að reyna að gleyma
en vangarnir votir, þeir vilja ei þorna
hvernig gat þessi kona - sú vitiborna
fallið fyrir leiknum forna.

Hún rís loks á fætur til að hrekja sársaukann á brott
þrútin augun taka hvíldinni fegins hendi
vona að sorg hennar taki brátt endi
- hrædd um hvar hún lendi.

Hún tínir upp úr gólfinu brotin úr hjartanu sínu
tjaslar þeim saman svo þau haldi - í bili
það virðist alltaf fylgja þessu ástarspili
að verða niðurbrotinn og særður aðili. ]



[ Stígur MAMMONS sonur dans,
sveiflar þráhyggjubréfum í kringum sig,
hangir allt við lukkudjúpið.
Þar vindar taka og skila stundum,
Stundum er langt í land,
og stundum er landið hvergi. ]



[ Stöðvið strolluna og látið hana vera strjáli,
hrópaði  ofursaklaus ráðherrann .
Bankamennirnir  byrjuðu  yst á sviðinu,
svo allir sæju sakleysi þeirra.
Neonljósin blikuðu  í takt við hrunadansinn,
og  það hlakkar í örlaga norninni.
við veglaust danshúsið,
sem þeysist stjórnlaust
í opið ginn stóra  bróður.
Og hún er hérum bil viss,
að  vorið komi aldrei aftur. ]



[ Nóttin einn er hvergi,
bara í huga mínum,
Þar hvílir jólaþögn,
heilt yfir, nema lengst,
en þar er hvergi….. ]



[ Þú lést gamminn geisa,
gegnum  þjóðarsátt.
Kynjamyndir leysa,
afskaplega fátt

Glópagullið glóir,
á geislavængjum flaug.
Ef um allar dyrnar flóir,
lendir allt í einum haug.

Rýndar gátur rekast heim,
rúmast hvergi  svarið.
Frjálshyggjan er hjá þeim,
Í einu og öllu varið. ]



[ Allir vöruðu mig við þér
en ég féll fyrir því
hversu vel þú lékst þér að mér
og ég sem ég hélt að ég
væri eitthvað, fyrir þér.

Sagan endurtekur sig,
þú gast ekki höndlað það sem ég hafði fram að bjóða,
heldur hugsaðiru bara um sjálfan þig.

Þegar ég lít til baka,
sé ég frammistöðuna slaka
hvernig gat ég fallið fyrir því
að þú myndir vilja mig á ný. ]



[ Þú sást að það stirndi á hjarnið undir bláhvítri fönninni.
Þú sást gyllta sólstafina dansa í
snjónum og frostrósirnar myndast í glerinu.

Ég sá þetta ekki.

Ég sá aðeins ímynd engils speglast í rúðunni þegar við sátum saman við gluggann í vetrarsíðdeginu og horfðum á kaldann.

Við erum að bíða eftir vorinu. ]



[ Ég sá þig brenna  
Þú sast í ljósum logum, 
og hélst utan um hjartað í þér
 
Meðan þú fuðraðir upp
lá ég lamaður 
í öskufalli þínu

En þótt ég hafi 
horft á þig brenna 
sat hjartað mitt eftir
Og sló í takt við þitt ]



[ nú sitja menn
við drullupoll
og dorga
drafmæltir og benda 
á hvern annan
hver veiðileyfið
eigi að borga
í pollinum synda
stórfiskar með
gljáandi maga
muna þeir feitir
ekki aðra eins daga
en þeir sem sitja
og þykjast veiða
fiska ekki neitt
því þótt færið sé úti
þá er engu á því beitt ]



[ Og þá hló Kristur krossi á 
kuldalega en Jakob þagði ]



[ Fyrirgefðu að ég var ekki, 
Fullkomin eins og þær.
Ljósir lokkar, láir sokkar,
Nei ég er ekki eins og þær.

Fyrirgefðu að ég vildi ekki,
hlaupa um og hafa hátt.
Litlar brækur langir fætur.
Nei ég er ekki eins og þær.

Fyrirgefðu að ég fæddist svona,
bækluð sjón, og gleðisnauð.
Hvítar tennur og seinna brennur,
þrá um að vera eins og þær.

Ég fyrigef þér að þú skildir,
fara fra mér seinna meir.
Augun blá sem brenna af þrá.
Já þú ert bara eins og þeir. ]



[ Ó hin mikilfenglega veröld,
farinn heimur fer þér vel. ]



[ Mín harpa, mín harpa
ég sem til þín ljóð.
Þegar sit ég einn, 
leiður eða glaður
með þig í fangi
og leita að hinum 
ómögulega hljómi.

En návist við þig 
gefur mér
ætíð hlýju og von….
von um, 
að hið ýðilfagra
í hljómi þínum 
muni veita mér
eilífa hamingju. ]



[ Brúin skiptir bæ í borg
og brúar einskonar bil
Hún gleði getur breytt í sorg
og greiðir þá leið 
sem þarf til

Brúin í dalnum 
við blasir breið
brúin þessi, er mín
Í hvert sinn er nálgast 
hún opnar leið
og hleypir mér yfir til þín

Ef brúin í dalnum 
sinn hefði sagnarmátt
og segði mér allt sem ég vil...

Sólin í vestri himni á
hún hnígur brátt, 
þá húmar að
Þá dalsins þytur hljóðnar hægt
og við tvö finnum okkur stað ]



[ þú ert sem bátur 
er ætíð rekur frá,

eða á flóði - rekur að,

en í raun fylgir hvorki
flóði né fjöru

þú hefur ekkert akkeri,
engar landfestar,
engan áttavita, né vél

þú hefur engin segl,
og engin möstur
aðeins vindurinn
og almættið sjá um þig

þú ert sjálfstæðið -
sem ögrar öllum,
en þó mest sjálfum þér

bátur, bátur, komdu,
vertu kyrr,
bryggjan bíður þín. ]



[ Þú hásléttan mikla, með hrjóstugar klappir og engi
heillar víst engan er fyrst á þig lítur og metur.
Á heitmiklu sumri þar sólin hún skín mjög og lengi
en hinsvegar vetur í kuldmikla kreppu þig setur.

Ó, þú kastalans gólf, þar sem runnar og rjóður ei lánast
þó ryðst þar upp beitilyng ilmsterkt úr hálf-földum sprungum.
Og fjallgarða millum, þar fordæming alger er nánast
en fjallbúans örbirgð og erfiði heldur þó ungum.

Um Kantbríu ósjaldan nepjan þá ísköld hún næðir
með nýfallin snjóinn og laxfisk í ánum sem líða.
Laufdalur dafnar þar Ebró með straumþunga æðir
og yfir er vindur og raki sem vit þín öll svíða.

Fjalla er þjóðin, sem fullkomið erfiðið þekkir
fornseiga bændur, er fátækt og eymdin ei grandar.
Garpar í skapi, og geðríki eru ekki hlekkir
gangast við heiðri, og ókunnra geð ei við blandar.

Galísa norðvesturs höfnunum getur af státað
gjöfulum fiskmiðum miklum og stórum í hafi.
Langdalir fagrir þar teygja sig langt og þá mátað
landsfræga fegurð í norðri, svo enginn er vafi.

Madrid, þú gjöfula, stórbrotna menningarborg
mig heillað þú hefur um áranna rásir, og gefur.
Með  þjóðlegum hætti og þemu um stræti og torg
þú ætíð í huga mér vakir, og aldrei þú sefur

Hver snerting við þig og þín sól er í huga minn grefur
skín yfir landi og láði, þitt blóðheita hjarta.
Sporin þín djúp, sem að líf mitt allt markað þú hefur
Spánn, sem mig heltekið hefur, 
ert landið mitt bjarta. ]



[ Jól, enn eru jól
áfram snýst tímans hjól
Frið færa þau oss
fönn, fannhvítan koss.

Klukkur kliða um sinn
er kalla þau jólin inn.
Húmar um haga og skarð
nú hátíð gengur í garð.

Allir sjá, himni á
blika stjörnu-brá
ætíð þá, vinarþel
vaknar mönnum hjá.
Því að jól, færa frið
yfir byggð og ból,
land og láð
skrýðist leifturhratt
hvítum jólakjól.

Jól, enn eru jól
áfram snýst tímans hjól.
Frelsarans nálægð nú finn
fagnandi hleypi ég inn.

Bjart yfir börnum að sjá
bros andlitum á.
Í sálum allra er sól,
er syngja þau gleðileg jól. ]



[ Nú stirnir af stjörnunni björtu
er skín hún á ísakalt hjarn. 
Sem gleður oss höfugu hjörtu 
og heiðrar hvert mannanna barn. 

Já, stjarnan hún skilaboð færir, 
og sendir um byggðir og ból.
Sem hjörtu mannanna hrærir, 
og helga mun frið þessi jól.
        
Nú söngvar um salina óma
og sál okkar leiðir og laðar.
Þá friðarins boð fær að hljóma 
því frelsarinn hann er til staðar.
 
Hann gjöfum af gjafmildi lofar
sem gleði mun börnunum færa.
En dýrasta djásnið er ofar
sem Drottinn á himninum skæra.

Svo gef af þér á bæði borð
og berðu öllum kærleiksorð.
Þá hamingjan þig hefur sótt
og heilsar þér á jólanótt ]



[ Bjart og efst í himnahæðum, 
blikar jólastjarna.
Boð hún sendir mér, 
boð hún sendir mér.
Þessi stjarna segir mér
það sem enginn annar sér.

Dýrð hún veitir öllum mönnum, 
drottins sendiboðum
Í dag hún segir þeim, 
í dag hún segir þeim.
Já, hún sendir jóla-seim
sem má heyra um allan heim.

Stjarnan okkar allra manna, 
skilaboð hún gefur
Skýrt til mín og þín, 
skýrt til mín og þín,
Það að glaður gefa fer
Guði pláss í sálu þér.

Jólin, jólin hátíð barna
jólin, jólin hátíð allra
jólin, jólin hátíð okkar 
sem að Guði þóknast fer. ]



[ Köttur á bita
spenntur bíður.
Glóðvolga mjólk 
úr spena lepur.

Bóndinn mjólkar
heitum höndum.
Ró yfir kýr
og fjósið færist.
	
Úti er vetur
dimman læðist. 
Köttur sig teygir 
mýsnar telur.

Millum fóta 
kisa tifar.
Jórtur kúnna
loftið klýfur

Köttur með veggjum
læðist ljúfur.
Leggst í dvala
kvöldið dimma

Búkona bitann	
á borðið setur.
Bóndi etur
vel er mettur

Hringar sig niður
í rýju hlýja.
Týra á veggnum
truflar ekki.

Kvöldið dimma
tími kisu.
Kætast börn
og jól á kalla. ]



[ í björtu húsi 
við brákarsund
býr hlýlegur andi  -
er lýsir leið, og léttir lund -
mjög gefandi 

kokkur þar fríður, 
fögur mær,
færði mér góðan mat í gær -

á þessum stað 
varð sál mín dús -
er settist ég í öldurhús  -

í björtu húsi
við brákarsund
býr hlýlegur vínguðs-andi ]



[ Ljóskeilur á himni lýsa
lauga mitt brjál.
Undir niðri í öðru formi
ólgar bál.

Í ægikulda, annar hiti,
um mig lykur.
Magnað húm, á miðjum degi,
í margar vikur.

Afurð lands, sem um mig vefur
allt um segir.
Þytur vinds, um þöglan skóg,
er þak sitt reigir.

Hús, sem stendur, höfgum svip,         
og háðskt mig lítur.
Heldur í mig heljartökum,
hugann bítur.

Maður jarðar, mögnuð sál
sem manninn göfgar.
Í landi elda og gufueims           
með allar öfgar.          

Sá andans maður gulli girtur    
gnótt af hefur.                
Hugur hans, um aldir alda          
aldrei sefur. ]



[ Mitt land, þú hugans elska
er græðir upp mitt hugarvíl.
Þú sálarsól,
og aldingarður lífs míns og vona.

Söngvar mínir syngja hærra hjá þér -
lög mín lifna við hjá þér.
Þú býður mér ætíð gullin stræti 
og opnar þínar dyr fyrir mér.
 
Mitt land, mín þrá, mitt líf
því í spænsku suðri dafnar mín sál.
Úr sorta, því sól er mín móðir 
þú land, ert minn faðir
og tunglbjartar stjörnurnar
eru mín fjölskylda.
 
Mitt land, mitt land
í hugarró, 
vil ég deyja í faðmi þér. ]



[ Þú situr í snjónum,
með rjóðar kinnar.
Mér langar svo að knúsa þig.
Ég stari á þig tímanna langa
og langar svo mikið að 
strjúka þinn vanga.
Er að þú brosir mér líður svo vel,
þrátt fyrir að ég sé að frjósa í hel.

Vinir mínir kalla á mig
en ég stend kyrr og stari á þig.
mér líður eins og ég sé frosin 
en þá sýnir þú mér hlýju brosin.
ég verð svo full af ást
þú munt alldrei aftur þjást 
því ég mun halda í þína hlýju hönd
og fara með þig í draumalönd. ]



[ Lífið er eins og gáta
sem erfið er og létt
engin þorir að játa
hvað er rangt og rétt.

Það býr sorg í hverju hjarta
sem þráir að komast út
en í brosi þeirra bjarta
er engin sorg né sút. ]



[ Þá sól er á himni, 
svífur minn hugur til þín,
ég er sæll í sinni, 
því þú ert ástin mín.
Til þín í huga ég ferðast æ
er tími og tóm gefst til.
Þú gefur mér allt 
sem ég annars hvergi fæ.

Ég sæki þig heim 
og eftir það sef ég rótt.  
Þú ert sólargeisli 
sem vitjar mín um nótt.
Er ég horfi þig á, 
og fegurð þína sé.
Ég legg um þig arm minn 
og hverf svo burtu hljótt.

Þú ert ástin mín, 
og hug minn allan átt.
Þú ert ástin mín, 
sem eykur við minn mátt.
Hvert sem ég um heiminn fer
þú aldrei frá mér ferð.
Þú ert stóra ástin, 
við erum um það sátt.

Er haustið kemur, 
og heita kinn ég finn,
halla mér að þér, 
þrýsti í faðminn minn.
Er ég kveð þig hljótt
þá tárvota kinn ég strýk.
Þú ert ástin mín, Spánn,
- og ég verð alltaf þinn. ]



[ í myrkrinu lyggur sorgmædd sál
sem grætur daganna langa
í augum hennar blómstrar bál
sem reynir hana að fanga.
Hún er svöng og þreytt
því það er eitthvað breytt..
það er komin kreppa. ]



[ Hingað kom gamla fólkið mitt
með stormbeljandann
frá árhundruðunum

snúðu þér til vesturs og síðan til norðurs

og ég tók fagnandi
á móti óveðrinu
að handan

sneri mér til vesturs og síðan til norðurs

en ég sá að gamla fólkið mitt
í rokinu
var dautt
og ég kastaði rekunum, gerði krossmark

sneri mér til suðurs og faðmaði sólina. ]



[ Ört svífa gleðiópin
um barnaheim
og kitla hár í stórum nefum álfgervinga

Vopn upp rifin
stuttir puttar
skera á fíngert útlit álfaveru í vígahug

Upp með hugan
minn krakkaher
og varist blómlega angan álfahættunnar

Hróp fylla himinn
stríðunnendur
skellið saman sverðum gegn álfaverum

Þögn við tekur
fallnir krakkar
flatmaga í rauðleitu grasi undan álfheim

Grát hljótt heyrist
ekkasog eins
meðal fallinna herkrakka situr álfur

Eitt það hljóðar
lífið í kring
með menn og álfaverur sitjandi í hring
hlæjandi, brosandi, glaðbeitt að sjá
aðeins leikur var hér á stjá ]



[ Svanur er vanur að vera blíður og góður
hann hleypur upp á milli hæða eldmóður-
kollinn hann notaði fróðleiksfús-
í fangi hans sat pínu lítil mús-
týra litla til hans kom- í fang hans hoppaði og bað um knús-
svanur mikill maður elskar tíma og blaður-
því hann er fróðleiksmaður. ]



[ Pabbi þú fórst mér frá- mér og mömmu pínulítið brá-
þú lítið á mig lærðir, þú mig og mömmu særðir-
pabbi þú lífið á nú lærir ekki gefast fleiri tækifæri,
pabbi minn ég verð ávalt sonur þinn bara þegar ég þig finn,
pabbi hlúðu vel að þér og þínum ég mun grenja í sorgum mínum,
pabbi betur á ég frá þér skilið en þú mjókkar bara bilið,
pabbi kveðjustund komin er mamma þreytt og búin er,
meira hef ég ekki að gefa þér,
pabbi þín ég hugsa til og knús frá þér ég vil,
pabba vil ég þrá það er eitthvað sem ég mun aldrei fá,
pabbastrákur ég vil vera en þú lætur ekkert á þér bera,
pabbi þú mömmu mína aldrei áttir vona einn daginn náist sáttir. ]



[ ég stari tómlega á skjáinn
og bíð

ég fer minn vanalega rúnt 
og bíð

lífið heldur áfram sínum takti
sem ég dett inn í af og til

ég stari tómlega á skjáinn
meðan þrúgandi þögnin kæfir mig ]



[ ef við bara gætum talað saman

myndi ímyndunarafl mitt ekki taka 
á rás og hlaupa með mig í gönur

myndi óvissan ekki læsa krumlunum 
um hjarta mitt og eitra það með neikvæðni

myndi hugur minn leysast úr þessum 
fjötrum og hefja sig á flug á ný

ef við bara gætum talað saman
yrði allt gott á ný ]



[ þegar ég þrýsti þeim að mér
og hækka
verðum við, tónlistin og ég
ein.

það opnast
annar heimur

takturinn dælir blóði
en hjartað tekur kipp

hvert hljóð - hljóðfæri
gagntekur,
yfirtekur,
heltekur
og frelsar

trommusláttur andans
verður minn
og ég lifi ]



[ Eftir þér elskan, ég bíð
vona að þú verðir mér blíð.
Týpísk feimni að baki beiðni minni býr
ég vona að hún sé nógu skýr.

Þínir taktar að þér mig laða
í þig mig farið er að langa.
Ekki valda mér viljandi skaða
elskan, segðu hvernig mér er að ganga. 

Lengi í þér ég hef pælt,
við persónu þína hef gælt.
Við þig langar að gera mér dælt,
svo líf mitt geti loks orðið sælt. ]



[ Ég óska öllum gleðilegs nýárs
og þakka það sem þakka ber!
Vona að mörgum veitist gaman,
að vildisgæðing´ í klofinu sér! ]



[ Óreiða
er fræið 
að fullkominni
hamingju

Og eirðarleysið 
er rótin 
af blómum 
frelsisins

En lífið

Lífið 
er höndin  
sem slítur þig 
frá rótunum
Í blóma lífsins ]



[ Þó nokkuð langt fyrir ofan mig
Er einhverskonar griðarstaður
Heimili hefur hver fyrir sig
Þar býr nú minn ástkæri maður

Fyrir veikindum loksins fengið frið
Og mér birtist í fallegri sýn
Ég hvísla til hans af gömlum sið
Ég elska þig ástin mín

Við saman áttum mörg góð ár
Hann einn fékk mín fallegu heit
Þótt hann sé farin ég verð ekki sár
Því sama hvað alltaf ég veit

Í hjarta mér alltaf hann hvílir
Aldrei trú mín á ástinni lækkar
Ég veit að hann ávalt mér skýlir
Því inni í mér barn okkar stækkar

Fyrir svefninn honum bæn mína bið
En um senn ég nætur mun vaka
Svo sárt að þrátt fyrir innri frið
Ég aldrei mun fá hann tilbaka ]



[ Í miðju steypiregninu
grúfi ég mig í asfaltið
snerti með vörum mínum
fjarlægðina til þín
legg kinn að köldum veruleikanum
og hlusta eftir
klukkum dagsbrúnar

regnið fellur
og tónlistin í eyrum mínum
klukknahljómurinn
í sál minni
slær í forundran

fuglar gærdagsins
kalla 
og ef þú sérð mig
ekki snerta mig
ekki segja orð
því ég er staddur
í hinum sæta ilmi
nýslegins grass
í dal óskanna
í landi fljótanna miklu

skrepptu frekar
í skjól og syngdu
fagnaðarsönginn
og ég skal nema hann
síðar er klukkur klingja
ekki meir

í miðju steypiregninu
grúfi ég mig í asfaltið
en ég er
hlátur skólabarna
síðasta sólskinið
ekki 
segja
orð ]



[ Í leit að einhverju,
veit ekki hverju.
Tilfinning sækist í tilfinningu,
eilífðri vitfirringu... ]



[ Hvernig og hversu oft,
við höldum eitt en er annað. ]



[ Í lífsins leik hins venjulega manns,
leitum við að forystu.
Til að vanda og vísa leið hans,
í hafsins verstu orrystu.

Margur maðurinn kost á sér gefur,
en fáir til þess megnugir eru.
Að sjá um málin er þjóðin sefur
enda flestir sjálfhverfir eru. ]



[ Þrír kaffibollir
drukknir til heiðurs Dags Sigurðarsonar
róna sem ég kynntist nýlega
og ég hugsa: Þú. Þú. Þú.

Einn, tveir, þrír,
sautján, átján, nítján,
tuttuguogtveir, þrjátíuogfjórir
eða fimm. ]



[ Oft eru gáfumenn götóttir mjög,
sem gullið er veldur oss trega.
Þeir geta ei sungið sum hver lög,
samhljóma almennilegega. ]



[ Ég hvíslaði að henni
Mig langar að bíta þig

Hún brosti

Og það var sem sólin hefði loks sýnt sig
eftir öll þessi ár af hungri

Ég vaknaði upp
fullnærður ]



[ Þegar ástin
framleiðir
rafmagn

Og þú 
leikur þér að
straumnum

Slær
hjartanu 
oft út ]



[ Skeggjaða konan smellti í góm
og glotti...
...\"Gillette the best a man can get!\" ]



[ I think I need to pray again dear mother.
I think I need to pray again dear dad.
Though I did it so many times before
i´ve never needed it more than right now
I need to pray again dear mom
dear dad.

Now I don´t know why I did it I was drunk
They just found him dead this morning
In my trunk.
I don´t even know him
the first time I saw him he was dead
but his friends they used to call him
crazy Ed.

The reason why they found me was the trail of blood.
I shot him two times in the head
then he fell into the mud
than I dragged him dying towards my car
and I drove the car as far as I could
until I passed out.

Now before that night I´d never got into a fight.
I was my parents pride their bright and shining light.
But now there ain´t no bail that´s gonna get me out of jail.
I´m here to stay forever and pay for what I did.

Now if you ever need to pray for somone mother.
If you ever need to pray for somone dad
Just think about the good times we had,and please don´t be sad.
Just pray for me mom
pray for me dad. ]



[ ÉG stóð og horfði agndofa á kreppuna.
Hneppti að mér úlpunni og beltinu.
Fann hvermig mér varð kalt.
Horfði döprum augum á hríslu sem lét undan í vindinum.
Sá hvernig skafrenningurinn þaut miskunnarlaust um göturnar.
Tómar kókdósir, rifnir bónuspokar.
Gluggarnir ristastórir og kaldir, gínurnar einungis íklæddar mölétnum útsöluskiltum.  Tómar líkamsræktarstöðvarnar spiluðu vélrænt teknó fyrir fátæka afgreiðslustelpu sem átti ekki fyrir viðgerð á sílíkonbrjóstunum sínum.
Læknirinn minn er byrjaður að drekka aftur.  Mér finnst einsog mér sé illt í bakinu.  Listamennirnir eru farnir að lesa bækur aftur og farnir að reyna að skilja eitthvað í því sem þeir eru að gera.  Bóheminn laumast til að kaupa sér fílofax i fyrsta sinn og skrifar niður 1.markmið og lokarmarkmið.
Nemendur  í framhaldskólum læra heima í dönsku, saman yfir kertaljósi og hlusta á Bergþóru Árna.  Eiturlyfjaneytendurnir nota sem aldrei fyrr og stuðla að mjög mikilli hreyfingu fjármagns.
Konur breytast í hórur. Skrifstofumenn breytast í verkamenn. Ást breytist í kynlíf.  Börn breytast í fyrirferðamiklar kostnaðaráætlanir. Smokkar hverfa af markaðinum.  Kjaftaskar verða varir um sig. Kvikmyndir bannaðar. Dagblöð verða góð í fyrsta sinn og skemmtileg aflestrar.  Fréttirnar verða fáránlega spennó.
Fólk lætur lífið um aldur fram of fæðist um efni fram.
Lífið heldur áfram .
Síðan byrjar einn og einn útí horni að brosa. 
Síðan breytast tíu kronur í hundrað kalla og við fáum þúsundkróna sáðlát á ný og rómarveldi endurtekur sig með klamedíu, paranoju og Hummerjeppum.
Hring eftir hring eftir hring ]



[ Gítar, trommusett og bassi
er allt sem þarf í hljómsveit,
ekki eins og í gamla daga, vera á hassi.

Djúpfjólublár,Járnfrúin og Mannætulíkin hafa komið til Íslands og spilað,
en hafa þeir spilað um öll Bandaríkin?

Næturósk ætlaði að koma og spila í fyrra
en þá kom kreppan og hætta þurfti við,
er aldrei hægt að gera krónuna kyrra? ]



[ Viljir þú líkamann fá í form,
fáðu þér spretti í bænum.
Láttu þér hvergi duga dorm,
drífðu þig bara í grænum. ]



[ Nú ofboðið er þjóðinni 
syndaranna sull,
-sjálfstæðið í molum, 
sem villingar ei vörðu- 
öll friðsamleg mótmæli 
virt sem bara bull 
og borin öll von 
nema hart mæti hörðu. ]



[ Af deyjandi tré
féll máttvana lauf
og lenti í hendi mér.
Í veikri hendi
lá máttvana lauf
og sáran grét.

Tré!
Komdu og leitaðu að mér!
Vesalings lauf.
Er það mitt að fræða það
um tilvist róta ?

Ég vaggaði laufinu varlega
og reyndi að leika tré,
fölbleikt, rótlaust tré.
Laufið rann úr lófa mér
niður á jörð
þar sem tár þess
vökva rætur trjáa
sem leita laufa sinna. ]



[ Hættur eru á heiðarstígum
hriktir enn í gömlum vígum.
Yfir sigldu um grunnin öll
ósa djúpa og ölduföll.

Viðsjárverðar hæðir háar
harðar nætur vonir fáar.
Hamir menn er hatrið sækið
Hvíta Krist í staðinn rækið.

Þola varð ég þungar raunir
þykkjufullur guð mér launir.
Hendur kaldar hjartað kalið
hellar, birgi ,allt var falið.

Engan grið að vana veitir
veröldin er sorgir fleytir.
Þótt ég lifði kulda og kvöl.
kjarkur var mitt versta böl. 

Í felum var ég brenndur bitur
beiskur í mér sviðinn situr.
Á efsta degi heillum horfinn
hrakinn nú í anda þrotinn. ]



[ Það eina sem stoppar þig frá því að gefa mér þig allan
er það að þú veist að þú munt særa mig. ]



[ Þín ævi trist
oft fékk slaka
umsögn.

Þaðer list
aðlæra aðtaka
leiðsögn. ]



[ Nótt var úti grimm og grá,
glotti máni í skýin,
niðrá jörðu satan sá
sveittan, aldurhniginn
sannleikanum sofa hjá;
síðan fæddist lygin. ]



[ Ástarljósið fór til frans
að feta á rósum lífsins dans.
Hjá mér var kósinn minni fans;
morkna í fjósi andskotans. ]



[ Völlur stærindis valdaður
vitrænu hragli
í þvöglri mælginni maldaður
mór með stagli. ]



[ Háir tindar,djúpir dalir,
dögg á blómi, nægtarkjör.
Niður hlíðar leita lækir
í litlar tjarnir vöxnum stör. ]



[ Oft hef ég fengið,
oft hef ég líka misst.
Það er hamingja mín
að hafa þig elskað og kysst. ]



[ Oft á völin
enga sjón,
ég og kvölin
erum hjón. ]



[ Aura minna aumt er ráð,
er að verða búið.
Upp er skorið, svo er sáð
sé því öfugt snúið. ]



[ Mál er nú að linni leiðinlegum hroka.
Mörgu burtu þarf að þoka
þegar læt í minni poka. ]



[ Óðum færast áramótin nær
og fortíðin fjær. ]



[ Étum á jólum
ég og við
görgum og gólum
grömsum í svið. ]



[ Gættu þín á grjótinu smáa
á göngunni upp fjallið háa.
Haltu fast og horfðei niður,
hver er sinnar gæfu smiður. ]



[ Mannsins þörf er mörg og kæn
og margt þar á bakvið:
Hýru vinir heyr mína bæn
sagði homminn og rakvið. ]



[ Andaleysið okkur hrjáir
endilega í kvöld.
Grandalausir getusmáir,
grundin enda köld.
Vand er fundin vísuhending
valda kuldagjöld.
\"I am through with understanding
our nasty world.\" ]



[ Ein föðurlaus stúlka með friðvana sál
fitlar við rósavönd gröfinni hjá.
Sektin nagar sem brennandi bál
og barnið gruggast sem jökulsá.

Er sökin mín að faðir minn fór?
Framdi ég sjálf þetta illskeytta morð.
Hryggðin og sorgin þau hrópa í kór
er hendurnar klappa á gaddaða storð.

Af hennar vörum orðin læðast:
\"Af hverju Guð léstu mig fæðast\"? ]



[ Nú kveð ég þig með kvöl í hjarta
er kýstu að yfirgefa mig.
Vinan eina, vífið bjarta,
vertu sæl, ég elska þig. ]



[ Að ríma í rúmi
er reynsla sem vert er að þekkja.
Nú er hann Númi
nálega hættur að blekkja.

Rösklega að rata
rétta veginn er kífið.
Sinn bindindisbata
að bæta og sinna er lífið. ]



[ Nú kveð ég þig með kossi
kvalinn mjög á hjarta:
Hamingjan þér hossi,
hafðu daga bjarta. ]



[ Handan við hól
er hellir.
Þar bíð\'ykkar ból
bellir. ]



[ Fastur í formi
að fornum sið
rímlaust rekald
á röngum tíma

fattast af fáum
frónversk þó orðin

einsog fleirtal af fólki
finnst vart á blaði
nema sem kurteist kúlturprump. ]



[ Töfrum gæddur, tölum væddur
með tígullegan sjarma,
plasti græddur, kremi klæddur
komd\'í mína þarma. ]



[ Gamlar tíðir grundar
við gólf og stiga duddar.
Skaft og moppu mundar,
magann á sér nuddar.

Glott við skeggið gælir,
gýtur augum, slórar.
Vatn í moppu mælir,
magann á sér klórar.

Fast um kústinn klípur,
kuski saman smalar,
mjög um moppu grípur,
við magann á sér talar.

Kátur, kjaftaglaður,
kvæði af munni fýkur.
Mikill vexti maður
magann á sér strýkur.

Sápuvatni væddur
vopnum sínum otar,
í morgunsárið mæddur
og magann á sér potar.

Moppar gólf og ganga,
geiflar sig og byrstir.
Í mat fer mjög að langa,
magann á sér hristir.

Garnagaulið krefur,
gerjast hungurþankar,
magnast matarþefur
á magann á sér bankar.

Augum röskum ratar
í ryk á gólfi, spáir.
Marga diska matar
í magann á sér þráir.

Þá hugsun stöðugt stundar
stunum hungurs meður,
moppu sína mundar;
í magann á sér treður!!! ]



[ Það væri frábært fyrir geð
að fást við aðra hluti en ást
í orðum og stöfum stirðum.
Þó á stundum, orðum bundnum 
hef um vindinn, ljós og löndin,
óða mína látið hljóða.
En það er sama um hvað ég kveð
hvert ljóð mitt veit á ástaróð. ]



[ Dagur er liðinn
kvöldið er komið
af kvíða er ég sleginn
að vakna á morgun vitlausu megin

held ég sé búinn
held ég sé dauður
og´nú er hugarins glíma
að vakna á morgun á vitlausum tíma

er einfaldar staðreyndir
lífsins byggja á
banni og boðun
og vakna á morgun með vitlausa skoðun

svo oft er að hyggja
að glaumi og gleði
er gerist í húmi
og vakna á morgun í vtlausu rúmi

því maktin er dul
í myrkrinu falin
er margt er á sveimi
og vakna á morgun í vitlausum heimi

og dolfallinn yfir
dapurleikans
dagræna kífi,
vakna á morgun í vitlausu lífi

þarsem allt vill þokast
í áttina niður
með iðunnar straumi
og vakna á morgun í vitlausum draumi

sem endalaus pæling
um endurholdgun
í alheimskoppi
og vakna á morgun í vitlausum kroppi

sem læðist aftan að
lesanda mínum
í ljóðinu blekkir
að vakna á morgun vonlausir hlekkir ]



[ áður var ég mjög svo fjáður
en núna er ég þjáður
og einnig öðrum háður ]



[ systur heita sorg og gleði
búa þær í hverju geði
til ama og til sóma

stundum tristar
með stökum ljóma ]



[ Þegar ég hugsa um þig og tárast
veit...
Þegar ég hugsa um þig og hlýnar í hjartanu
veit ég...
Þegar ég finn hjartað taka kipp við það eitt að sjá þig
veit ég að...
Þegar ég skrifa þetta
veit ég að ég...

Þegar ég skoða myndir af þér
finn ég...
Þegar ég held utan um þig
finn ég að...
Þegar ég tala um þig við vina mína
finn ég að ég...

Þegar ég segi að ég sé að hugsa um þig
er ég...
Þegar ég segi að ég sakni þín
er ég að...
Þegar ég segi að ég vilji gera eitthvað, hvað sem er, með þér
er ég að segja...
Þegar ég segi að ég geti ekki séð fyrir mér framtíðina án þín
er ég að segja að...
Þegar ég segi að ég vilji að þú sért konan mín
er ég að segja að ég...

að ég elska þig ]



[ áfram ég reyni en mér ekkert miðar
hugfangin jólunum leita mér griðar
himneskur blærinn að mér sækir
einsemdin lúmskt í hjartað krækir
finn ég þá helst hvernig klukkan tifar
í fallegri hátíð ljós og friðar

skammdegið hellir myrkri í nóttina
og frostrósin læsist í gluggana 
heimakær ósk kallar ástarljóðum
man ég þá fegurð í kinnum rjóðum          
er hvíslaðir þú mér í lágum hljóðum
hjarta þitt syngur svo fögrum tónum ]



[ Lítið og ljótt´
loðið og mjótt
skítur og skarn
skeiningabarn.
Þetta ert þú
og þegiðu nú!

Í heimi hér
hefur þér
heimskur haus
heilalaus
stýrt í strand
á sturlað land.

Í kroppi kúks
kararsjúks
siglir sæ
sí og æ
um vega villu
á vitlausri hillu.

Á þig til þín
úr þeli mín
skammar skrif
eru skitulyf
í þína þanka,
þreytta, blanka;
þig fjanda fel,
farðu vel.! ]



[ Með spurnarsvip
agndofa þjóð
bíður hljóð

hvað bíður handan hornsins ]



[ \"Þú stendur ekki á öndinni er það?\" spurði pabbinn. Lína litla gretti sig og fetti. \"Nei pabbi minn, hún er inni á baði\". Faðirinn setti upp svip, \"hver?\" spurði hann. \"Öndin\" svaraði sú stutta þar sem hún stóð og dró í rófuna á kettinum. Kötturinn horfði illskulega á þá stuttu og hljóp svo inn á bað standandi á öndinni. ]



[ Þjófalýður glottir gleitt,
ganga lausir hrottar,
innihaldið ekki neitt
en umbúðirnar flottar. ]



[ Ber sig um á skeiði skjótt,
skálmar yfir dalinn.
Undra skal nú engan þótt,
aukist fagurgalinn. ]



[ Þú syngur í sænum
og frá örófi alda
hefur það gert
um stórhöfin sjö
þú syndir án enda.

Við oft í þér heyrum
en enginn þig lýður.

Þú skip okkar rífur
brítur og bramlar
ekkert þig hamlar
sandi og brimi
feykir þú til.

Einungis þegar 
sjórinn syngur. ]



[ Í andartaks og andskotans óráðsíu,
asnaðist til að versla mér KIU.
Kann þessum ,,kaunum´´ engar þakkir,
að knésetja allt og setja í bakk-gír. ]



[ Bráðum læðist dagurinn
hljóðlega
upp í rúm næturinnar

og kyssir  hana
oggulétt á vangann.

Bráðum brosir hún
blíðlega,
roðnar í kinnum

og faðmar hann
þétt að sér.

Eina örskamma eilífð
mætast augu þeirra. 

Svo sparkar hann henni 
út 
úr himnasænginni

og kveikir ljósið. ]



[ Já. Jesúa
               Ha Nostri
              krossfestur
      á höfuðkúpuhæðinni í Jerúsalem
      en núna er þar ekkert nema ryk
              og sprengjur
              og svoleiðis
              manndrepandi
             rusl og drasl. ]



[ Þú roðagullna milda sól

sem áður lýstir veginn minn

og undurfagrir litir þínir

voru mínir

nú sé ég þig

með steinauga stilltu

 

hrísla litla við veginn

hjá bröggunum veðurbörðu

þú þekkir norðanvindinn

sem áður umvafði mig

með milljónum snertinga

með órímuðum orðum

hvíldu við sjóndeildarhringinn

í minningu vindsins ]



[ Tíminn líður eins og ævinlega
aldur sumra kann að verða hár.
Það fyllir suma tómlæti og trega
að tíðum skuli koma glæný ár.
En bjartast ljómar indæl æviblíðan
og ekki finnst það neinum vera séns
að núna hafi hálf öld liðið síðan
í heiminn fæddist ofurlítill Jens.


En það er víst jafnsatt og sitthvað annað
sem menn hafa ritað niður á blað.
Og það ku vera löngu ljóst og sannað
að lífið sé nú komið vel af stað.
En þó að sumir vegir virðist tepptir
verður það að teljast alveg satt
að hálf öld er af lífinu\' ennþá eftir
þótt ef til vill hún muni líða hratt.


Jens er ekki öðrum mönnum líkur -
ofurlítið spes og stundum þver...
Af vinum mjög - og vandamönnum - ríkur,
sem viðurkennist augljóslega hér.
Og ævistörfin heilum helling skarta
frá hagfræði til sunds og rótarléns.
Nú syngjum við, með hlýju í hverju hjarta:
Til hamingju með daginn kæri Jens. ]



[ Sárar eru sorgir mínar
Svalt við kaldan mel
Hrímað þelið hjartans hlýnar
horfið heimsins hel
nú sofa allar ástir mínar
und jarðar hörðu skel.

Að elska er að missa allt
Sem ástina dreymir um
Sem döggvardropi drúpir kalt
Á mosans gljúpu grund
Einhvern daginn ástin mín
Mun ég aftur á þinn fund. ]



[ Ég er fastur,
ég er fugl.
Ég er fastur,
það er rugl.

Ég er fastur
inni í búri.
Ég er fastur
og þar ég lúri.

Ég er fastur,
ég er maður.
Ég er fastur,
eins og fugl með fjaður.

Ég er fastur
inni í þessari líðan.
Ég er fastur
og á ei daginn blíðan.

Ég er fastur
og hata það.
Ég er fastur, 
-þú ert hvað?

Ég er fastur.
Ég er fastur.
Ég er fastur! ]



[ Himinn Venus hátt um fer
heilla stjarnan fríð.
Bjartur eins og ástin er
ástarstjarnan blíð.
Í tunglskininu stundum við
spennir bogann hljótt.
Því Venus engum gefur grið
glitra ör í nótt.

Ef ástin bíður köld og hrjáð
og hefur engan hitt.
Þá örin hefur ekki náð
inn í hjartað þitt.
Í skammdeginu einn um nótt
yljar okkur oft.
Því fögur skín og birtu ber
blik um stjörnuloft. ]



[ þú uppskerð það sem þú sáir
en mundu
uppskerubrestir eru óhjákvæmilegir ]



[ Við hafsins öldurót hann liggur,
umlukinn hvössum fjallahring.
Fegurst þar við móðurfaðm þiggur,
gjöful mið allt árið um kring. ]



[ Fossa flúðir
fanga huga minn
og sér
iðunnar sniðin
að sínu freyðibaði.

Fellur ofan niður
í djúpan hylinn
og faðmar að sér
fall af vatni
fanginn hugur. ]



[ Ég kveiki á ljósi
er lýsir upp minningarnar
sem ég kannast ekki lengur við.

Ég er tilfinning
sem ég þekki ekki
en veit að enginn flýr.

Dagur, nótt og að lokum
dreymir mig að ég sofi fast
og sakni þess ekki
að vera til.

Þegar loks ég vakna
af djúpri hvíld
herja ég á þitt líf
og við ræðum viðhorf þitt
um túlkunina.

Ég er ókominn enn
heiti ekkert
en ræð að lokum yfir þér.

Veistu hver ég er? ]



[ Áin rennur niður stiga
út úr húsi menninganna
eftir ´götu sómaleysis
oní fjöru efasemda
útá hafið eldinganna
uppí skýin meininganna
og margur er orðinn minninganna
meðalvegur regndropanna. ]



[ Bergþúfa blotnuð
bresti óskar.
Í gleymsku grotnuð,
grafin rotnuð.

Horfin hreiður,
í halla reiður
felur í flótta,
flýr í ótta.

Aldinn urgur,
allslaus durgur,

Flestallt fraus,
feðgalaus
gelti, gaus,
gamall haus. ]



[ Andvaka til einskis
átti ég stundir
í miklu myrkri
mæddur ei,
en starði í stofu
á sturlaða vofu.

Hún mig út mældi
og mikið ældi
undir minnið
og því fór sinnið...! ]



[ Vaknaði sofandi enn
úti að ráfa um villu
og ekkert vissi
utan sprek
sem brast við fót
og gladdi þann
sem hvergi er
nema hér. ]



[ Okkur lýsa ekki vitar.
Okkur lýsa óvitar.
Óvitarnir okkar,
sem lýsa okkur mest;
og best.

þeir þurfa svo lítið að vita
því þeir eru svo mikið.
Við þurfum aftur á móti,
að vita meira - því við erum;
svo miklu miklu minna.

Þó við liggjum og hugsum,
um gátur getum og andann teygjum,
um víðáttu-velli og geima.
Þá er allt sem við erum;
Heima. ]



[ Komdu út að stela í nótt og vertu með að læðast um hljóðláta Borg við undirspil kyrrlátar nætur.
Dauðinn, Djöfullinn og Guð einir hafa vald yfir þessu lífi.
Þeirra máttur færir til bókar sérhvert mannlegt verk, orð og hugsun.
Af þeim verður veraldleg tilvist okkar að lokum dæmd.
Og því hrópar hin Guði skapaði maður, vanmáttuglega, sökum ný tendraðra meðvitundar, eftir styrkri hönd sér til handleiðslu, refsingar og verndar andspænis þeirri ógn sem hann er sjálfum sér. 
Það er hin eyni martæki dómur yfir mannanna lífi.
Þó er holdi klædd tilvera okkar af misvitrum mönnum sótt til saka og kölluð til ábyrðar vegna brota sem hún samkvæmt lögum þeirra hefur framið.
Undir slíku réttlæti við viljum ekki vera og forðumst það því sem 
okkar mannlega mætti er mögulegt.
En hafi himnana mættir yfir sál manna það vald sem okkar háleita speki segir til um því nær ekki réttlæti þeirra til mannanna ríkis.
Við hundsum mannanna lög og nú Þegar flestir hér í Borg hvílast við draumana þel hrökkva upp af stöfum útvalda harðlæstar hurðar.
Verkið er vandlega planað og unnið af vönum höndum.  
Skipulega er hver gripur sóttur, hér er gengið hreint til verks.  
Af ummerkjum við verðum ekki þekktir.
Verkfæri okkar eru kúbein, rörtöng og vasaljós sem hanska klæddar greipar beita af mikilli færni.  
Hér er verksvits þörf svo ekki verðum við gripnir.
Metnaður okkar er til þessara starfa þó enginn sé okkar félagi skilningur sýndur né á Alþingi gefin lögbundinn réttur.
Við seljum svo þýfið og bröskum af vild, ég verð bara að segja þér að lífsháttur þessi er algjör snilld. ]



[ Fjöllin eru fjarska falleg,
en í nálægð ekkert spes.
Og mér finnst ég úr gulli gerður.
En er ég kannski bara brons
sem bræða má í ódýrt nisti
handa lauslátri stúlku.
Ég vil ekki enda örlög mín svo
illa að verða ódýrt skart handa gjálífis drós.
Heldur vil ég verða
gullinn sveigur á kórónu prinsessu frá fjarlægu landi.
Hver veit sýn örlög?
Þau voru skrifuð í sandinn af tímans hendi
við upphaf hans. ]



[ Á milli okkar er þráður.
Á þennan þráð höfum við,
ég og þú
raðað marglitum perlum.
Úr átti að verða falleg festi.
Full af ævintýrum, komnum
og ókomnum.

Annað hvort okkar,
-og ég veit aldrei hvort okkar það var,
tapaði þræðinum.

Perlurnar okkar runnu af þræðinum,
ein af annarri.
Ofan í sandinn sem sannleikurinn 
var aldrei skrifaður í.
Þráðurinn hvarf mér sjónum.
Og týndist.

Ég fann aftur trosnaðan enda. 
Gamlan, jú,
en ég vissi að þetta var endinn minn.
Gróf í sandinn eftir djásnum mínum.
Fór aftur að raða perlum.
En þær runnu allar út af bandinu, hinumegin.

Og þar liggja þær ennþá. 
Langt handan hafs.  
Þú vilt ekki sjá þær. 
Þær veittu þér aldrei,
nema skammvinnan ljóma.
Síðan breyttust þær í grjót. 
Þunga hnullunga. Sligandi klafa.

Þeir þyngjast. Og þyngjast.
Enda á að draga þig niður í djúpið.
Þar breytast þeir aftur 
í mislitar perlur.
Þráðurinn styrkist. 
Hringar sig upp.
Lokast.
Festin verður fullgerð. ]



[ Eins og hafið sem sýnir engann veikleika rís draumur veruleikans í andliti mannsins í köflóttu skyrtunni sem gengur álútur niður Laugarveiginn með gamalt bros á vör, bros sem hefur numið staðar endur fyrir löngu og enginn áttar sig lengur á merkingu þess... ]



[ Löng líðandi andartök hvíla yfir mér í dimmu herberginu, þau þrengja fastar og fastar að mér þar sem ég ligg næstum eins og frosið lík í rúmin. Það verður þrengra og þrengra eftir því sem skuggar næturinnar verða dekkri og dekkri. Rót hins ljúfa dags með sínum sætu myndum hverfur mér sjónum og breytist í dökkgráa veru sem stekkur á móti mér og gleypir mig í sig. Heimurinn er mér horfinn, himininn ranghvolfir augunum og hlær, hlær þar sem ég sekk niðrí sótsvarta djúpið. Það eina sem ég á eftir um minningu heimsins er dökkur sveipur ógnarinnar sem hratt mér út í þetta brennandi eldhaf dauðans. ]



[ Því var friðhelgi mín rofin
og fallin í annars hendur?
fjarlægð fjandsamlega,
meðan framsæknir fjendur 
brenndu mig á báli
ofstækissinna og kúgara ]



[ Það var ekkert sagt
tíminn flaug 
að lokum leið stundin
þú hvarfst, 
ég sat eftir með sáran svip
í andlitinu ]



[ teygir út
flugfjaðrir
fleygur fugl
í búri

hugur hans er
handan rimlanna
frjáls sem vindurinn ]



[ Ég er eins og útrunnin vara í búðarhillu sem gleymst hefur að taka niður eftir síðasta söludag. ]



[ ritað á blað
sannleikurinn
sverðbeittur

hugir manna
túlkandi
táknmyndir

orð
fremja
morð

fyrir misskildan sannleika ]



[ Að kvöldi dags er ótalmargs að minnast,
og margt er það sem betur hefði klárast
fyrr en varð af öllu öðru sárast
 -þá ástinni minni náði ég að kynnast.
Við höfum alltaf sína hvora götu gengið
í glaumnum aldrei náð að vera saman
fyrr en allt var úti og ekkert gaman
og enga lækning gátum þar á fengið.

Þegar öllu mínu loksins lýkur
og lokið endanlega sett á dallinn,
þá man enginn lengur ljóta kallinn
svo lygilega hratt í sporin fýkur.

© allur réttur áskilinn höfundi ]



[ Brúnaþungur bóndi er
  bölvandi í göngur fer.
  Göngurnar taka tíma fimm
  töluvert er hríðin grimm.
  Bóndi vill sinni flýta för 
  færðin vond á lækjum skör.
  Setur loks féð í fjárhús inn´
  fannbarinn er karlanginn.
  Þrekaður sér hallar í hlöðunni
  hrýtur nú bóndi í töðunni. ]



[ Jóla hátíð bónda bíður
 bjart er yfir tíminn líður.
 Út í kofa er taðreykt ketið
 kindalæri verður étið.
 Bóndi víst litlar gefur gjafir
 Gunna samt ennþá heima lafir
 Í stofunni dansa rokkin ról
 ræl og polka um næstu jól. ]



[ Ég horfi á eftir þér
niðurlægð(ur), svívirt(ur), dofin(n)
Með ósk um að þú hverfir,
að þú hafir jafnvel aldrei fæðst.


það væri gott ef þú lægir hér en ekki ég
á blautri, kaldri jörðinni
með gras á milli rasskynnana
með sál sem þarf tafaralausa endurlífgun.


Þú skildir ekkert eftir þig nema
Martraðir, hræðslu og sálarmorð.
(mundu mig) ég man þig
alla tíð og tíma. ]



[ Ég er eins og útrunnin vara í búðarhillu sem gleymst hefur að taka niður eftir síðasta söludag. ]



[ Þetta var heimili
áður en það ákvað 
að lúta undan þrýstingnum
og leggjast í jörðina

Þetta var tilvera
áður en hún ákvað 
að yfirgefa sjálfa sig 
og deyja í grjótinu ]



[ Við fyrstu geisla sólar yfir mitt líf varð ljóst að ég var ei sem aðrir
Ég deili ekki með öðrum sín á þennan heim sem varir.
Ástríður mínar eru ekki sóttar að sama brunni
Af sömu uppsprettu brjóst mitt ei sér unni.
Þjakaður af sorg gat ég ekki vakið hjarta mitt,
Guð, til að gleðjast og slá í takt við þitt.
Og alla mína ást með engum getað notið
Það af mönnum er því enn ósnortið
Svo um dögun æsku minnar, við upphaf minnar ólgandi tilveru
var mín vitjað af krafti þaðan sem rætur góðs og ills eru
af þerri dulmögnun ég er undir áhrifum enn
þerra krafta sem skapað hafa alla menn:
Ég var dreginn frá straum að óskabrunni.
Frá þverhníptum hömrum yfir fjallsins minni.
Frá sólinni sem snerist um mig allt um kring
Um haust sem glitraði sem gullið lyng
Frá neistandi eldingu sem tendrast á himni
og þeyttist framhjá veru minni
Frá þrumunnar ógn og vitstola stormi
og skýinu sem umbreytti sínu formi
(þegar allur annar hluti himins var blár)
í púka í sjáöldum mínum. ]



[ Ég man fyrir löngu,
að ég brosti út af engu.
Ég sat bara og horfði
á götunnar tóm.
Sá laufblöðin fljóta
í örlitlum lækjum,
á dimmum degi
við rigningaróm.
 

Ég las í þitt hjarta
og þú engist um í dögun.
Þú grætur bara og sérð
ekki lífsins blóm.
Sérð hyldýpið nálgast
í örlitlum straumum,
á dimmum degi
við rigningaróm.
 

En þú, vinur minn
átt hjarta mitt allt
og ég verð hjá þér
í gegnum það allt.
Þú, vinur minn
átt hjarta mitt allt.
Ég, ég verð hér
í gegnum það allt.
            Ég man... ]



[ Ég hitti þig á förnum vegi
á sólbjörtum en köldum degi.
Við brostum bæði
blítt í annað..
samt sem áður
strax ég fann að...
þú og ég og
við og hinir..
alltaf yrðum við samt vinir. ]



[ Allt sem var, áður er.
Tilfinningar inni í mér.
Þannig málnotkun og rugl,
svíf í lausu eins og fugl.
 

Kemur dagur, brennur skinn.
Hvar er útilokarinn.
Hvurslags svartsýni og þröng
er togað út úr mér með töng.
 

Ég vil ekki lifa,
ég vil ekki deyja.
Ég vil heldur vona
að þú munir segja.
Sitthvað segja,
samt ég ráðlegg þér að þegja.
 

Allt sem kom, allt sem hvarf
minnir mig á það sem þarf.
Stinga inn, taka út
síðan hendirðu mér út.
Notar mig, notar allt.
Innst inni er þér kalt.
Enginn hugur, engin sál.
Ég skal kveikja í þér bál.
 

Ég vil ekki lifa,
ég vil ekki deyja.
Ég vil heldur vona
að þú munir segja.
Sitthvað segja,
samt ég ráðlegg þér að þegja. ]



[ Illska, hatur - mannamatur.
Ljótur, latur.
Engar rætur, sárabætur.
Holdið grætur 
svartar nætur, stórir fætur -
traðka og troða, 
ekkert skoða, við mig loða.
Sálir selja,
kremja og kvelja, auma velja.
Eymd og losta, 
lífin kosta - brot og brosta.
Tárin renna,
svíða og brenna, ótta kenna.
Allt er búið, 
ei aftur snúið, svona er núið - 
á það trúið. 
Pota og benda, aldrei lenda......aldrei enda. ]



[ Jæja, maður er víst byrjaður aftur að surfa netið svo það hlaut að koma að þessu.  Þetta er það sem ég skrifaði á síðasta afmælinu mínu...

Ég á afmæli í dag  ekki að það breyti neinu, bara fyndið. Enn eitt helvítis afmælið. Eftir 28 ár á vígvellinum ligg ég fallin fyrir eigin sverði, löngu búin að gleyma við hvern ég berst og af hverju  Ligg bara í forinni með sverðið á kafi í hjartanu og pæli, \"að VERA eða EKKI VERA, það er spurningin\". Er það spurningin? Hmm  það læðist að mér hugsun, en að vera BARA. Hvorki að VERA né EKKI VERA, heldur að BARA VERA. Ég allt í einu átta mig á því að síðustu ár hef ég geyst um vígvöllinn söðluð rugguhesti og vopnuð túttubyssu og pottloki.   Mildi er að ég þraukaði þar allan þennan tíma innan um risavaxna fáka með verðuga, viljuga og vel vopnaða stríðsmenn á baki.  Var vissulega bara svo mikið lægri að það tók enginn eftir mér, ég sást varla. Og þessir örfáu sem urðu við mig varir þarna niðri í forinni hlógu og hæddust að mér, hreyttu í mig óyrðum og hræktu.  En ég í minni blindandi trú um verðugleika minn og getu hrökklaðist þarna um, snýtti mér í ermina og stóð vörn sem sókn, hnakkhreyst sem aldrei fyrr. Með pottloki varðist ég hnífsoddum og skaut mína andstæðinga baunaskotum með köldu blóði, hvergi hrædd. Nú ligg ég hér og staðreyndin \"BARA VERA\" slær mig utan undir sem blaut bleyja. Allur þessi tími, öll þessi barátta, þrautsegja, atorka og trú. Eins og blindur maður í bíó. Ég átti aldrei von, ég veit það fyrir vissu því ég svipti mig henni sjálf. Tel mig þó lánsama að hafa þraukað svo lengi og lifað af. Blauta bleyjan gefur mér annan löðrung og hann fæ ég fyrir að eiga eftir allt saman veglegt vopnabúr sjálf og brynjur fleiri en fimm. Ég stend upp úr þessum drullupolli sem vígvöllurinn er orðinn að og losa sverðið úr brjósti mínu. Það blæðir ekkert, ekki einn rauðasti dropi. Sverðið er gljáandi hreint og ég held því í höndum mínum furðu lostin. Kalt og þungt högg fæ ég í þriðja sinn frá blautu bleyjunni og sé þá um leið að ég held ekki á sverði, ég er ekki stungin og ég var ekki fallin. Ég held á minni eigin túttubyssu, búin með allar baunirnar og marbletti hér og þar því til skýringar. Ég lá aldrei fallin fyrir eigin sverði því ekkert var sverðið. Í undrun minni og gleði ég valhoppa út fyrir vítateig stríðsins, með hor í nös og skít að eyrum, himinlifandi yfir þessari löngu tímabæru uppgvötun. Ekki mun ég aftur heyja stríð í blindni og vonleysi, aldrei mun ég aftur heyja stríð. En ef það kemur og sækir mig mun ég opna hlerann að mínu vopnabúri, byrgja mig vel og söðla stærsta fákinn minn. Þá mun ég berjast sem aldrei fyrr með verðugleika, virðingu og stolt í fararbroddi.

Ég VIL ekki BARA VERA, Ég ÆTLA ekki BARA að          VERA.

                    Ég vil VERA !  Ég er ! ]



[ Eitthvað fallegt snertir mig,
Sækir í mig seka.
Ef ég gæti faðmað þig,
Tárin myndu leka.
 

Draumar, vonir tæla mig.
Til betri heima sækja.
Alltaf mun ég hugsa um þig,
Þótt allir á mig hrækja.
 

Barnið brothætt fyllti mig,
Lét mig læra að velja.
Lét mig velja að drepa sig.
Það ég kaus að kvelja.
 

Draumar, vonir fangandi.
Finnst ég verða að fara.
Þú sem hélst mér gangandi,
Eina vonin Sara. ]



[ Þetta byrjaði sem lítið mar
sem lýsti lífinu eins og það var
þangað til ég sofnaði á verðinum
svo stór sást á mér sárið sem stækkaði 
þá lífslíkunum þeim fækkaði
þangað til ég þetta að lokum tæklaði
og hlaut vinninginn sem við þetta allt saman stækkaði ]



[ Veruleikinn stígur trilltan dans í völundarhúsi dauðans ]



[ Þegar reiðin mig fyllir
ærir mig og tryllir
orðin þau hverfa
- þótt seinna þau að mér sverfa.

Það eina sem ég get sagt
er farvel og takk
þótt andstæðuna ég meina
- ég innra með mér veina.

En þrátt fyrir allt
sem þú hefur á mig lagt
græði ég ekkert á orðum
- þótt það var mín trú forðum.

Það eina sem ég veit nú
er að af miklu missir þú
og það er þitt val
- svo hafðu þá bara það. ]



[ Þetta ljóð er löngu dáið
í loga brunnið til ösku.
Eitthvað sjálfsagt þið sjáið
í snjáðri ómerktri tösku.

Ég veit að vinirnir trúa
að víst yrki ég öðruvísi.
Spotta að ég skuli búa
í súru ljóðagrafhýsi.

Þá toga úr töskunni minni,
tregafull þótt frá mér lúti,
æsku tryggð er öðlaðist inni
meðan aðrir léku sér úti. ]



[ Elsku besta mamma,
ef til væri keppni þar sem dæmt væri um,
duglegustu, sterkustu og sjálfstæðustu mæðurnar,
myndir þú vinna titilinn fyrirvaralaust.
 
Þú ert mér innblástur
í öllu því sem ég tek mér fyrir hendur.
 
Þú hefur varið með mér
þínum gleði-og sorgarstundum.
 
Þú hefur kætt mig,
á tímum þegar mér leið illa.
 
Þú hefur kennt mér margt,
um lífið, tilveruna og tilgang okkar allra.
 
Þú ert minn tilgangur.
 
Þú hefur mótað mig
að þeirri manneskju sem ég er í dag.
 
Þú hefur sagt mér
að ég eigi skilið gott líf og góða hluti.
 
Þú ert vingjarnlegasta,
fallegasta og frábærasta manneskjan í lífi mínu.
 
Þú gerir mig heila,
án þín væri líf mitt tómt og innihaldslaust.
 
Þú fullkomnar mig.
 
Ég hef og mun ætíð elska þig.
Meira en sólina, skýin og grænbláan sjóinn.
Meira en loftið, grasið og ljósbláan himinn.
 
Þú ert mín móðir,
mín vinkona,
minn demantur.
 

Þú átt þér enga aðra líka,
elsku besta mamma. ]



[ Þær burðast með brjóstin sín
stór og smá
í vinnuna alla daga.
Bölsótast yfir akrinum
en gleðjast því allir fá bein að naga.

Safna skal heim 
fallegum perlum og steinum.
Heimili eru klofin, friðhelgin rofin.
því frelsi þær vilja
og sauma fyrir hofin.

Þær burðast með brjóstin sín
stór og smá
á akrinum alla daga.
Karlveldi hafna
Í kvenfrelsi þær dafna.

Brjóstin skulu burt.
Kerlingar skulu keyra trukk
skurðgröfum og ýtum
löndum stjórna
er þær sigur bera úr bítum. ]



[ Augu okkar mættust
þegar hendur okkar snertust
í salthnetuskálinni

láttu mig nú í friði
djöfulsins hommatitturinn þinn! ]



[ Mín forboðna rós,
sem aldrei blöð sín fellir.

Sem tvær sólir á himni
brenna augu þín í huga mér
blikandi stjörnur.

Mín forboðna rós
sem aldrei blöð sín fellir. ]



[ Tár þín falla
sem blý á herðar mínar
berja mig niður í götuna
refsa mér
fyrir misgjörðir mínar. ]



[ Æddi um sviðið sveinstaulinn
  sveittur líka móður
  þessu sjálfur fyrir finn
  fyrn er ég samt góður.
  
, Fór að leika listirnar
  léttur tók hann braginn.
  Sér loks argur agnirnar
  allan heila daginn. ]



[ Saklaust barn í faðmi ástríkar fjölskyldu
Lærir orð sem móta hjarta þess:

Jafnrétti, frelsi og bræðralag
Ást, friður og hamingja

Einlægt ungmenni með róttækar hugsjónir
Lærir orð sem móta hjarta þess:

Niðurrifsseggur, naívisti, skríll 
Afturhaldskommatittur

Miðaldra maður með brostna drauma
Man ekki orðin sem mótuðu hjarta hans. ]



[ Ég gekk með allstórt leyndarmál,
dulið í minni sál.
Þorði engum að segja,
og ákvað því að þegja. ]



[ Mér líður vel
mér líður illa
mér líður glaður
mér líður leiður

:.:Ég var einu sinni fáviti,
en í dag er ég búinn að sjá villur vegar míns.
Í staðinn beiti ég sjálfan mig nýju ofbeldi
sem mér datt ekki í hug að nota áður :.:

Mér líður heitt
mér líður kalt
mér líður þurrt
mér líður blautt

:.:Ég var einu sinni fáviti,
en í dag er ég búinn að sjá villur vegar míns.
Í staðinn beiti ég sjálfan mig nýju ofbeldi
sem mér datt ekki í hug að nota áður :.:

Mér líður núna
mér líður áðan
mér líður bráðum
mér líður alltaf

:.:Ég var einu sinni fáviti,
en í dag er ég búinn að sjá villur vegar míns.
Í staðinn beiti ég sjálfan mig nýju ofbeldi
sem mér datt ekki í hug að nota áður :.:

(allur kórinn)
Mér líður og líður
mér líður og líður
mér líður og líður
mér líður og líður

:.:Ég var einu sinni fáviti,
en í dag er ég búinn að sjá villur vegar míns.
Í staðinn beiti ég sjálfan mig nýju ofbeldi
sem mér datt ekki í hug að nota áður :.: ]



[ Mestur allra mýkist
af matarflóði
og sárum sýkist
í syndablóði
gallagróði
er látnum líkist
lastamóði
í draumi dauðum
dáðasnauðum
gusti gnauðum
og glæpasauðum
í einhverskonar
eyddrar vonar
satans sonar.

Rotnar í ríki
með ruslafríki.
Heitir ekki himnadíki.
Hroka beitir eymdarsníki
og vonar djúpt að visni í líki
sem valdlaus djöflasýki. ]



[ Skrifaðu mér ljóð.
Um ekkert nema ást.
Sem þrátt fyrir ramma
sem bæði höfum smíðað
varir alltaf.

Ég vil ekki leggja þér
orð í munn. 
En ég veit
að þú veist
að ég mun lesa milli línanna.
Hafðu því línurnar skýrar.
Og ekkert svigrúm fyrir gátur.

Því annars verður það fallegt
en merkingarlaust
ljóð. ]



[ Oft geng ég einn
alltaf seinn
og sorgar valdur
við saminn aldur
endalausan metur kaldur
æskuleysið
ellihreysið
er mótar mynd
af minni synd
sem vaxa ekki vildi
og vanda engan skildi,
því einn og snauður
ekkert græddi,
ekkert fæddi.
Áfram æddi
um eilífðina dauður. ]



[ Ég bylti mér í svefni. Mig er að dreyma.

Ég sé vagn dreginn af köttum renna eftir veg snemma vors. Í situr ung kona og bróðir hennar. Þau keyra fram á bónda sem plægir akur sinn og sáir kornum. Unga konan stígur fram úr vagni sínum og blessar akurinn.

,,Veistu hvaða dagur er í dag, kæri bróðir?\" spyr hún fögrum málrómi. ,,Í dag er týsdagur, fyrsti dagur hörpu, fyrsti dagur sumars,\" svarar bróðir hennar þýðum rómi. ,,Við höfum þá verk að vinna og margir bíða blessun okkar en höldum nú upp í Fólksvang og fáum okkur dögurð,\" segir unga konan og stígur upp í vagn sinn.  Hún fitlar við falleg men sem liggur um háls hennar en brúkar þá svipuna svo snarkar í og kettirnir halda af stað. 

,,Eg sé mjaðjurt og humal,
eg sé gjöf og kaun,
eg heyri grátur, 
Vituð ér enn - eða hvað?\"

Kveður gömul kerling og draumurinn verður þokukenndur, murkast út í óskýrt munstur og liti og hverfur að lokum. Ég hrekk upp kósveitt og andstutt og þurka blautt hárið af enninu. Mér finnst eitthvað bærast inní mér. 

Vituð ér enn - eða hvað? ]



[ Við hittumst,
ástfangin en feimin. 
Þú sagðir \"ég elska þig\" 
Þú sagðir \"ég verð alltaf hjá þér\"
Þú sagðir \"ég verð ætíð þinn\"

Svo þegar þú,
braust hjarta mitt.
Þú sagðir \"ég mun leyfa þér að gleyma\"
Þú sagðir \"ég var ekki réttur fyrir þig\"
Þú sagðir \"ég verð ætíð þinn

Þú gengur burt,
með brotið bros.
Skilur ekkert eftir,
nema orðin tóm ... ]



[ Sólarglæta lýsir,
upp brotið hjarta mitt.
Englar setja saman,
sundrað hjarta þitt. ]



[ Nú múgurinn stendur
hann hrópar og kallar
nú skal um breyta
hér eru bara gallar

Nú hann sér  ykkar mistök
nú hefur hann kannað
um leið skipt um skoðun
nú viljum við annað

En stjórnin hún er hérna
og stjórnin hún er þið
við bendum öll á aðra
en aðrir erum við ]



[ Þó ég hafi komið sem gestur
finn ég rætur mínar grafa sig djúpt
í moldina,
þegar ég horfi á heiða fegurðina
í fáránlega skýrum litunum.

Fjöllin fela áttirnar 
en sýna mér svo margt um leið.
Gullna toppa, bláhvítar hlíðar
og enda í svörtum sandi,
sem mætir grænu hafinu.

Ég verð kannski alltaf gestur
en ég fer héðan aldrei.
Hér lifi ég, dey,
og hvíli loks við hlið
forfeðra annarra manna. ]



[ Mér finnst hún fljót
að festa grjót
sem næstum hrundi
niður fjallahlíð
en lenti ei í lundi
þótt lífsins nautnir stundi
í ástarfangsins fundi. ]



[ Pirraður púki
pantar að ljúki
orku okkar.

Stjarfur stokkar
stolnum spilum.

Við af böli bilum
og skuldug skilum
loknu lífi. ]



[ Stilltur strengur,
strekktur fengur
á spýtu spenntur
í sprækni glenntur
af fingrum fimum
á föstum limum
um hljóða hrökk
í hraða stökk. ]



[ Ég finn að fang
er fjötrum skýs
fegurð veitir.

Inní gefur gang
Guða hellis nýs
er gröfnum heitir
gefnir reitir
sem von er vís,
að vað\'um eilífðina kýs. ]



[ Fugl án fiðurs
fótum drullar
að innsta iðurs
ævi sullar
og lífi lýkur
er lygin svíkur
og lundin fýkur
á brott og strýkur
áttavilltur
afarstilltur
í rangar klíkur. ]



[ Met úr moldar viskum
mælir vaxta tákn,
gögn af því sem giskum
að glötuð hjörð af fiskum
gefi af sér bákn
sem ei sést
er sólin lést
og af sér arf
engan þarf;
líf sem dó af list
um logna himnavist
sem Guð oss gaf
en gleymdi einum staf
svo reynslan breytti í rist
að rembast undan kvölum gist. ]



[ Að beygja og bukka
brotin sálarkrukka
gaf af sér göngu
gengnu af löngu
kviðuklausu
úr kútarausu
í tímatapi
og tómsins hrapi.

Lastalukka
lömuð klukka. ]



[ Óvissan ógnar og ástleysið nagar
óttinn svo sterkur og kvíði í bland.
Dökkir þeir draumar og myrkvaðir dagar
sem dynja á sálinni og sigla í strand.

Hífi upp seglin og kemst nú á skrið 
þó siglan og skrokkurinn bogni.
Þokunni léttir og lokið er bið
eftir landfestu, þíðu og logni.

Fast undir fæti og leiðin var greið
að farsælum örlögum mínum.
Ég hitti þig ástin, hve lengi ég beið
eftir hamingju og hlýleika þínum.

                                           SiKri ]



[ Þeir elska.
Svo meiða þeir og myrða.
Stela hjörtum ólögráða unglinga
og nauðga æskunni.
Geyma augun í vasanum,
svíkja ástvini og efnast.
Græðgin og gjálífið spila rúllettu
á nakinni púrtvínsflösku.
Svo er drukkið og étið og sóminn ataður saur
úr hórum hégóma og heimsku.
Og þú spyrð hvers vegna lífið sé hringormur
í rúllutertu?
Mennirnir elska.

                                               SiKri ]



[ Gakktu fumlaust inn í frumskóginn
og lyktaðu af gjöfum náttúrunnar.
Fljúgðu huga þínum í miðju hjartans
og finndu taktinn.
Hlustaðu á kyrrðina, leggðu aftur augun og horfðu.
Leyfðu andanum að fljóta um æðarnar,
stattu fast í fæturna, virkjaðu hendurnar
og brjóttu hjúpinn.
Meðtaktu ljósið úr innsta kjarrinu,
lýstu þér leið, faðmaðu heiminn...
og vertu...

Þú.

                              SiKri ]



[ Ef ég kynni að mála mynd af þér
yrði hún litrík og umvafin blómum og fiðrildum
með regnboga.
Ef ég kynni að meta þig
myndi ég ekki reyna að breyta þér og stýra
með ábendingum.
Ef ég kynni að syngja ástasöngva
myndi ég kyrja við kertaljós og kavíar
við undirspil.
Ef ég kynni að virða þig
myndi ég ekki svekkja þig og særa
með orðum.
Ef ég kynni að njóta þín
myndi ég bera mig og leggjast
með þér.
Ef ég kynni að gefa þér
myndi ég kaupa kerti og konfekt
með kremi.
Ef ég kann að elska þig
mun ég semja ljóð um blóm og fiðrildi
með ánægju.

                                      SiKri ]



[ (Tileinkað föðurbróður mínum, Steinari Sigurjónssyni)

Undirdjúp, sandur og steinar.
Ritar nafn þitt í fjöruna
og heggur grjóthart lífið í þunna skel.
Svallið og brjálið á skaga og nesi
svíkja og herða viðkvæma sál.
Sýnir þig svartan, storkar sjálfinu
en stendur með bókstaf í hendi.
Skeytir ekkert um reglur né prjál
og hatar að hoppa um haga og mel.
Þreyttur, hlustar á þrá hafsins
og þiggur þá hvíld sem báran ber.
Siglíng þín í djúpið er ástarsaga
hreinnar sálar sem blandar nú í
bjartan dauðann.

og þú ritar lokaorðin í sandinn
hér var ég.

                              SiKri ]



[ Hvert einasta eitt
tár á brjósti þínu
þerra ég með tungu minni
og finn svíðandi söknuð
í bragðsterkri minningu.
Hver einasta ein
snerting mín við hörund þitt,
hvert einasta eitt
augnablik með þér
er greypt í lófa minn.
Ég hef þig í hönd og hjarta
en kasta á bálið og græt.
Dreifi öskunni í ána
sem rennur köld á haf út.
Ræ til veiða og fanga fisk,
Gullfisk, með ösku á tungunni.

                              SiKri ]



[ það er dæld á druslunni minni
og hún er á réttingarverkstæði hjá frænda mínum.
Fæ þetta ódýrt en hann gat ekki lofað fullum gæðum.
En það er allt í lagi, ég ætla hvort sem er að losa mig við hræið.

Ætli ég auglýsi ekki í Dagblaðinu
og bjóði hana ódýrt gegn staðgreiðslu?
hugsa það.
Og jafnvel gæti ég hugsað mér
að taka gamla beyglu upp í til að skröllta á.

Gæti auðvitað selt hana á partasölu
en það er sennilega ekkert úr því að fá,
því þó boddýið sé fallegt að sjá
er vélin löskuð og illa nýtanleg.

En svo er líka bara spurning um að farga druslunni?

                                                         SiKri ]



[ Nú elska ég enga konu.
Nú sakna ég engrar,
þrái neina, né græt.
Þó þykir mér vænt um nokkrar.

Það er notalegt jafnvægi yfir mér
og ég uni mér einn
nýt látleysis og einfaldleika
og þarf ekkert meir en ég hef.
Þó langar mig í jeppa einhvern tíma.

                                          SiKri ]



[ Þú gafst mér sextán ár á flösku
og skenktir mér bitru innihaldi hennar
í viðkvæmt vínglas mitt

Ég drakk í mig árin eitt af öðru
sum voru sæt en önnur súr
og mér svelgdist á.

En nú hef ég sofið úr mér
og vaknað upp við brothljóð úr grýttri fjörunni.
Þangað flaug flaskan úr hendi mér
og sundraðist á stærsta steininum,
sem stendur sterkur eftir
og horfir á brotin sextán fjara út
og ná aldrei landi.

                                       SiKri ]



[ Óskrifað blað framtíðar
liggur í arni lífs míns
og ritföng óvissunnar
loga í bjarma vonar.

Orð mín brenna upp
á samanbrotnum pappírnum
og glæðurnar læðast ógnandi
um meiningu þeirra.

Súr reykurinn
er grár eins og minningin
um fortíðina
sem feykir öskunni um huga minn
og þekur hjarta mitt,
hjarta sem nú brennur.

                                             SiKri ]



[ Þessi mynd af þér kona
sem hefur komið til mín svo oft í draumum, hvar ertu?
Hvernig ertu, hvernig líturðu út?
Ertu nokkuð til? Ég held ekki.
Það er ekki til nein „sönn ást“
sem er hverjum og einum ætluð.
Sú della að „fólk sé ætlað hvort öðru“ eru draumórar
og tálsýnir einar.

En hvar í andskotanum ertu samt?

                                                                   SiKri ]



[ Ég naut þín í mánuð
en missti þig að eilífu
þegar þú kvaddir.

Ég þekkti þig í ágúst
þegar við fórum að Gróttu og hittum kríurnar
en kynntist þér í september
þegar þú kvaddir eins og sumarið.

Ég hélt þér í mánuð
en missti þig að eilífu
þegar þú fórst.

Ég ætla að biðja kríurnar í Gróttu
um að færa mér þig aftur,
...ef þær eru ekki flognar burt
með þér?

                              SiKri ]



[ Ég kem til þín í svefni með hlýjum andvara
sem bræðir leið mína að köldum vanga þínum.
Blóðheitur draumur minn fléttar sig um hugsanir þínar
og fortíðin fölnar og deyr.

Ég kem til þín sem lauf í vindi,
tylli mér á barm þinn
og mjúk snertingin kyssir biturð þína.
Stormar liðinna stunda hljóðna
og nútíðin vaknar af dvala sínum.

Ég kem til þín og snerti skaut þitt.
Blik augna þinna speglast í sálu minni
og framtíðin kveikir líf að morgni.

                             SiKri ]



[ Ég sit við tré mitt,
horfi upp í krónu þess og nýt sumarsins
með flögrandi fuglum og hlýjum vindum.
Þétt laufið veitir mér skjól glærum úða himinsins
sem nærir kröftugar ræturnar.

Í svala haustsins stend ég við tré mitt
og horfi á hrjúfan börkinn og tóm hreiður.
Laufin svífa föl í frosna jörð
og kveðja naktar greinarnar.

Í vetur snjóaði í sár bolsins.
Ómur höggsins særði viðkvæmar ræturnar
sem eitt sinn nærðu mig.

Ég sáði í vor og bíð nú sólargeislanna.

                                   SiKri ]



[ Rökhyggjuróninn seildist eftir þróunarflöskunni
og drakk í sig apalegar staðreyndir,
meðan trúartrúðurinn fyllti sannleiksbikarinn
af heilögum anda!

                                           SiKri ]



[ Leiddu mig niður hlykkjóttan lífsstiga minn
þangað sem myrkrið sté hófum sínum.
Hefla þar fúann
hamra út kvistina
lakka í sárin

Stígðu með mér úr völtu þrepi stundarinnar
þangað sem ljósið læðir birtu sinni.
Styrktu þar stoðir
ver þar viðinn
marka þar braut.

                                          SiKri ]



[ Í grænu skýli bíð ég heimferðar
en staldra við í skýjatoppum æskuhimins
sem sýna margbreytilegar myndir þess tíma fyrirsjóna breyta lögun í vindáttum stundarinnar.

Tærar tjarnir gárast við minningu liðinna stunda
og barnsleg sálin fylgir fullþroska hjúp sínum
úr skjólinu græna...

... vagninn er kominn!

                                                SiKri ]



[ Í víðáttu svefnsins
lætur flatmagandi fiðla vel í eyrum
vætir vanga og snertir strengi

Takturinn tryllist
þegar svefnbrúin brestur
og rífandi þögn tómsins
tónar myrkum hljómum
í bergmáli kaldra kletta.

Sproti fellur úr hendi,
vangadansinum lýkur
og stjórnandinn vaknar
í faðmlögum fiðlunnar.

                  SiKri ]



[ Steinrunninn
sit ég í stólnum
og stari á skjáinn.
Í eyrunum bergmálar ljóðið
og berjalykt leikur í vitum.
Lyfjaglas lífsins tæmist,
beiskt og rammt er í munni
bragðið sem þétt sat í hendi.

                       SiKri ]



[ Eins og gatslitnir reimalausir skór
var ég notaður af fótum fjöldans
sem réð ferðinni um gráa og grýtta vegu
                       ... svo komst þú
og gekkst berfætt yfir grænt og mjúkt grasið.

                                                           SiKri ]



[ æ, æ:
það eru fífl 
í báðum liðum ]



[ Ég hef kveinandi magaverk í hjartanu, 
sálarniðurgang sem finnur ekki EXIT.
En nú er ég sprunginn og saurnum er að rigna,
rigna yfir þá sem tróðu skítnum ofan í mig.

Aukalífin eru búin Mario H. Haarde,
það finnast engir þolinmæðissveppir.
Taktu Dið þitt og búðu til Dall,
sigldu burt með þitt drullumall
litli stafakall. ]



[ Það er ekki úr vegi að veita þér sýn
á vildisgæðinga og gá hvernig lyndar.
En hart gæti ég trúað að hefndi sín
að hampa þeim þér til fyrirmyndar. ]



[ Napurt var að nóttu
í ný föllnum snjó.
Þeir sáu mig og sóttu
í skóganna skóg.

Svipirnir á sveimi
stundum færa mér.
Líf úr liðnum heimi
loka á eftir sér.
      
Spinna dul og drunga
draum er enginn sér.
Kyssa klakann þunga
krossinn inn í mér.

Því dalir dánir eru
dóu hægt og hljótt.
Í aldirnar réru
út í dimma nótt. 

Með vörgum á veiðum
vé þeirra brennt.
Og ljósið á leiðum
í logana hent. 

Á daglausum leiðum
varð logandi bál.
Þá kviknaði á heiðum
kuldaleg sál.

Engum hún ansaði
inn í eldi bjó.
Í dögun hún dansaði
og dillandi hló. ]



[ Ég sakna þín þegar ég vakna

sakna þín í tíma
sakna þín þegar ég borða
sakna þín þegar ég er með krökkunum
sakna þín þegar ég uppgötva nýja tónlist

en mest af öllu sakna ég þín þegar ég sé þig. ]



[ Raunveruleikinn fer í kollhnís
þannig að öll mín trú brestur
og hjarta mitt er skilið eftir bert.

Ringluð stend ég eftir á fjallstindi
án þess að vita hvernig 
ég komst þangað upp.

Aldrei hef ég verið eins hjálparvana
með hjartað nakið á útopnu
fjallið grætur með mér.

Áður var ég full af hlýju og ást
en nú hefur hryggðin gagntekið mig
ég leggst vanmátta á jörðina.

Hjartað liggur sært við hlið mér og kvartar
ég neita að hlusta á það
og kasta því fram af brúninni.

Ég vil ekki horfast í augu við fallið niður
svo ég loka þeim og geng blint afturábak
inn í tvísýna framtíðina. ]



[ Drungaleg er geðveikin
hjá löngu týndri þjóð,
á himni hanga þrumuský,
á ísnum rennur blóð.

Langar nætur vakir sú
sem hræðist næsta dag,
því dögun rís með harmakvein
og grimmd er okkar fag.

Landsins ljós er slokknað,
reiðin orðin óð,
og við berjumst full af hatri,
fyrir okkar týndu þjóð. ]



[ Við syngjum ljóð á sumardegi glöðum,
við syngjum ljóð er harmur þjakar lund.
já ljóðið hljómar ljúft á öllum stöðum,
það leysir vanda og græðir hverja stund.

Við þurfum ekki að leita sólarlanda,
í lágu hreysi er vistin okkur góð.
Í félagsskap má auðga sérhvern anda,
iðka söng og túlka fögur ljóð. ]



[ Köld er sú hönd,
sem leiðir mig.
Leiddi sú hendi,
einnig þig ?.

Kalt er það gólf,
sem geng ég á. 
Ég reyni að gleyma,
en samt reyni að sjá.

Kalt er það loft,
sem um mig fer.
Var loftið svo kalt,
er þú varst hér?.

Kulnaðar minningar,
lokaðar geymast.
Óttast það eitt að visna,
og gleymast. ]



[ Einn koss
sem vakti fleiri tilfinningar
en hafsjór af nóttum í örmum
annarra elskhuga.

Einn koss
sem fól í sér fleiri bragðtegudir
en má finna hverri einustu
sælgætishillu heimsins.

Einn koss
sem verður alltaf endalaus
uppspretta ólíkra tilfinninga
í minningunni. ]



[ Við erum alltaf við dyrnar
en höfum aldrei opnað
við fiktuðum í húninum
kíktum inn
en þorðum ekki að hleypa tilfinningunum út
okkur langaði
svo persónuleg
svo bönnuð
en við biðum
þangað til biðin bar okkur ofurliði
hurðin freistaði okkar um of
þú stakkst lyklinum í skrána
hleyptir öllu út
og við fullnægðum forvitninni saman
að heilu
við opnuðum hurðir hvors annars
og tengdumst
að eilífu. ]



[ Ég hallaði mér að eyra þínu, 
og hvíslaði:
Ég elska þig. ]



[ Á drifhvítum vængjum
dansar þú dúfa
svífur um á sumarsins sængum
leikur söng þinn ljúfa

Og þó þú þjáist
og þunglyndi ei þolir
syngdu svo ei það sjáist
að innst inni, sárlega sál þín volir

Treystur mér, töturlega táta
trúgirni er treglynd gáfa
auðvaldið mun aldrei játa
eirðarlausir um frónna ráfa

Gleður það þig gæskan,
að gjörvallt landið grætur,
og ljómi landsins, ljúfa æskan
liggur í leyni, snöktandi um nætur?

Á drifhvítum vængjum
deyrð þú dúfa
blóðrauðir dropar 
sumarsins ljúfa
snerta hold þitt,
kalt sem nýsleginn kopar
og auðvaldið hendur í andlit grúfa. ]



[ Skemmtilegur,fyndin,
hugmyndaríkur, eldur í hans sál.
Ríkur af ást og allt leikur í lyndi, gera stuttmyndir, ekkert mál.

Hættu þessu röfli,
veistu ekki hver hann er,
sko, þetta er hann Sölvi. ]



[ ekki meyr geir ]



[ Bráðum kemur betri tíð með blóm í haga
Og utanþingstjórn í nokkra daga
Utanþingstjórn í nokkra daga

Þá er gaman að trítla um tún og Austurvöllinn
Uns á endanum aftur éta okkur tröllin
Á endnum éta okkur tröllin

Mótmælendur á ný á fætur og stúlka grætur
Og öll þiggjum við atvinnuleysisbætur
Landsins synir en einkum dætur

Bráðum kemur verri tíð og lengi versnar
Og velferðarkerfis dánarfregnir eru lesnar
Dánarfregnir velferðis lesnar

Bráðum koma dauðatíðir djöfullegar
Drukknar von í brjósti manns þá þegar
Og blúsvísur eru sungnar tregar ]



[ Ég horfi upp í bláan himin
og yfir blátt haf
sem breiðast út í kyrrð
í augum þínum

Enginn flýgur eins hátt og örn,
kafar eins djúpt og skata
og flýr 
beiskan lofthjúp jarðar

En líti ég djúpt í augun bláu
finn ég þar
kristalsljóma
sem býður mér að lauga sálina

í bláum augum þínum ]



[ Vordagur kastar kveðjukossi sínum, 
og sumar,
haust,
vetur...

hver árstíð heillar sál mína 
á sinni eigin sýningu 

og ég átta mig á tilvist
fimmtu árstíðarinnar

þar sem 

eins og blóm teygir sig upp 
opnar sig til að taka á móti 
skini frá sólinni
og bjarma frá jörðinni

mýkjast allar taugar mínar
verða næmari í viðtöku
fljótandi orð í loftinu
og dulin við vegarkant


Í safnhaug fljúga orðin,
eitt af öðru
sálarnæring mín

á fimmtu árstíðinni, 
innra með mér ]



[ Þögul vaknar sólin til lífs
og vatnsþráður seytlar úr frosnum læk

Mjúkir og ljósir geislar strjúka húðina
vekja náttúruskyn sem blundar í mér

Gegnum hvít-gullið loft sé ég fyrir mér:

hafið tvíofið með ljós- og dökkblátt, 
fjall skreytt með silfraða læki og steina

og tún þakin glitrandi grasi og kindum

Sumarmynd þiðnar
með hverju skrefi hækkandi sólar

og heimurinn verður marglitur 
með degi hverjum sem hún lýsir ]



[ Í rigningu á kyrrum vordegi 
springa blómhnappar út
Á blautu ljósgrænu torfþaki
fæðast þeir saman í hvítt og fjólublátt

Nýfædd börn, blómhnappar, 
teygja sig hátt upp í vorloftið
Þótt fæðingargrátur heyrist ekki,
sjást bros og kátína í hvítu og fjólubláu

Lítil þögul líf á jörðinni stóru
rifja upp von í hjörtum vorum
Vorrigning fellur úr gráum himni,
við hvítt og fjólublátt leika sér sálir vorar ]



[ Dag af degi
styttist kvöldmyrkur

Nótt eftir nótt 
sef ég enn í rúmi

í tunglseyðimörk ]



[ Mér berst óvænt að vitum
blíð angan og ljúf
sem smýgur um hörund mitt

Brum á nakinni grein
sem skotið hefur upp kolli
þenur út nýjan dag í hjarta mér

Þótt tíminn fjötri allt
og slökkvi vonarneista
kviknar hann á ný með vorblænum ]



[ Snemma sumars berast snjókorn í vindinum
Hvítpúðruð Esja gnæfir yfir höfnina
\"Sumarið!\" Dúðað fólk brosir við mér
Smám saman dofnar yfir vetrinum í Lækjargötu 

Snemma sumars stingur kuldinn hörund mitt
Fuglar dansa á torfunni og ylja sér
við hliðina á þöglu blómabrumi
Daginn lengir rólega í nepju á Austurvelli

Svo rennir sólin niður björtu skini sínu
og þekur bæinn með óskorinni ljóshimnu
Sál mín seilist eftir sólinni 
og flýgur upp í loft eins og arnarengill

Snemma sumars á Íslandi
Dagur himnaljóss ]



[ Horfi ég á heiminn
í skæru sólskini
Mæður, bros og barnavagnar
Heimurinn er blessaður

Sprettur hamingja
úr hjörtum jarðarbarna?
Eða drýpur hún niður
úr lind á himninum? ]



[ Sumarkvöld stillt, 
sjórinn er spegill
Himinninn hulinn skýjablúndu
leysist upp í spegilmynd sína

Kvöldloft lygnt,
sjórinn er jaði
mjólkurhvítur og blágrænn
með regindjúpan ljóma sinn 

Tætt mynd heimsins
er heil í kvöld, þessa stund 
og græðir sárin
í sálum manna

Kvöldhúm milt
Jökull er skuggamynd,
sveimar yfir sjónarrönd

Allir strengir stilltir saman í húminu ]



[ ský, í sumarhúmi
bleik og mjúk
eins og englahúð
liðuð og létt
eins og englahár
vagga sér í kvöldblíðu

englar leynast í skýjum
horfa yfir þig og þína ]



[ Undir fjólublárri himnaskál
skapar röddin þín hljóðlausan garð

eins og þegar vaðfugl kafar í tæru vatni
hverfur ómur úr stund


og sálirnar hlusta á og þekkja
ást og sorg streyma út 
úr sjálfum sér ]



[ Ég trúi á þann kraft
sem býr í vatninu 
og gerir flötinn jafnan og sléttan 

vatn í djúpri dimmu,
gárur í leik við sólargeisla,
lækir úr fjallshlíðum         
og gullnir dropar eftir vængjablak

Óskorin mynd flýtur á spegli   
eins og hún hafi verið frá upphafi 


Dagarnir í lífi mínu líða  
einn, einn af öðrum  
eins og dropar sem falla á vatn, 
þungir, ljúfir eða glitrandi   

og streyma hljóðlaust út úr lífinu 
eins og þeir hafi aldrei verið í höndum mínum


en ég trúi 
að með tímanum líti ég í kyrrð 
óskorna mynd liðinna daga ]



[ Það dregur nær jólum.
Árin hrannast upp
Bros sést jafnt sem tár 
í hringrás tímans
Það snjóar á jólum
yfir líðandi tíð
Árangur og andstreymi
hverfa í snjókyrrð

Jólin snúa nú aftur,
eyða sálarskuggum
Hvorki hroki né skömm
búa lengur í mér
Ég stari í birtuna,
þekki aftur hvað ég á,
sönn verðmæti lífsins
Þakka Guði gjöfina

Það dregur nær jólum
Árin hrannast upp ]



[ Andahjón staulast saman 
á ísnum á Austurvelli
stara á mig 
einan á göngu ]



[ Ást til þín fæddist í mér þögul
eins og örsmá krabbabörn 
á strandargrynningu 

Í tærum og glitrandi bárum
halda þau af stað í ferð sína
til lífs í hafinu 


Nú veit enginn
hvert þau eru farin ]



[ Sárt bítur örmagna Afríkubúi
sem ekkert hefur etið nema sand
en laust bíta aðrir hraustir menn
sem allt kvikt éta
en hugsa aldrei til örmagna Afríkubúans
sem aldrei hefur bragðað kjet og smjer.
Á meðan hinir eru feitir
er Afríkubúinn magur og sljór
hinir hugsa ekkert um þá sem minna mega sín
á meðan þeir henda matnum í ruslið
og Afríkubúinn hendir af sér dauðum flugum
grilla hinir kjet og fisk
og drekka öl
en Afríkubúinn grillar strá
og drekkur skítugt vatn.
Næst þegar þú sefur í heitu rúmi
hugsaðu þá til örmagna Afríkubúans 
sem sefur í moldinni. ]



[ Úti´ í blárri fjarlægð býr álfamærin góða
og orðsendingu golan frá henni til mín ber: 
Komdu ég kalla´ á þig
 komdu og hittu mig.
Hérna á ég eitthvað sem ég ætla´ að gefa þér.

Ljúft er því að hlýða að leggja´ á nýja vegi
á leiðarenda álfamær fögur væntir mín.
Handan um höf og fjöll
heillandi berast köll:
Þetta sem þú átt að eiga alltaf bíður þín.

Og eftir grýttum brautum ég áfram verð að halda
en ekki finn ég hana sem kallar mig til sín.
Gangan svo örðug er.
Alltaf jafn langt frá mér
álfamærin glettna geymir gjöfina til mín. ]



[ Hún á sér hjarta 
og fyllir það ímyndum 
Þar falla skuggar
sem draumar af tilveru
Í hringrás, sem aldrei var ]



[ ung mey
svartir lokkar
augu sem brenna
hikandi ég
sem hafði áður
valdið í höndum mér
-svalur gaur

ekki lengur. ]



[ Óréttlætið hann ætíð kaus,
af yndi laug þótt allir vissu betur.
Arkaði í drullu upp fyrir haus,
afmánin skítablett á þjóðu setur. ]



[ Þegar við hittumst fyrst,
skiptir þú mínu hjarta út fyrir handsprengju.

Hélt allan þennan tíma að hún væri óvirk, en síðan sprakk hún.

Mér brá. ]



[ Ég hélt við værum vinir,
en það var greinilega bara misskilningur.
Ég hélt þér þætti vænt um mig,
en greinilega þótti þér það ekki.

Þú verður að segja mér- ég gleymi,
þú verður að sýna mér- ég man,
leyfðu mér að reyna- ég skil.

Ég hélt að allt léki í lyndi,
en það var ekki svo gott.
Ég hélt að okkur allt tækist,
en þða var því miður ekki svo.

Þú verður að leiðbeina mér- ég get,
þú verður að pressa á mig- ég ætla,
þú verður að sýna mér takmarkið- ég skal.

Ég hélt okkur kæmi vel saman,
en það var bara ruglingur.
Ég hélt að okkur myndi ei neitt buga,
en ruglingur hefur það verið líka.

Þú gleymdir að benda mér á- ég gat ekki lagað,
þú gleymdir að hamra á því- ég gat ekki munað,
þú gleymdir að tala um okkur- ég gat ekki náð.

Núna veit ég að við erum fólk,
en það skiptir litlu máli.
Núna vét ég að ég efli minn þrótt,
en ég veit að skjöldurinn verður ei úr stáli. ]



[ Þú er skærasta stjarnan
á himni mínum,
þú ert regnboginn
röndóttur, nýr.
Þú ert sólin sem lýsir
geislum sínum,
lengst inn í
hjarta mitt.

Þú ert von mín og trú
er undan lætur,
þú ert skjól mitt
er tekur fast á.
Þú ert sá sem er hjá mér
allar nætur.
Sá sem ég sef
mest hjá.

Þú ert ástin mín eina
sem ég á mest í,
þú ert kærleiksský
fagurt og hlýtt.
Þú ert hofnin sem hvetur
mannfólk í því
að skilja ei 
við sitt. ]



[ Íhaldsgagnið af lostanum lá,
ljóst var af hörkunni riðið.
Seldi ærur fyrir að fá
að flækjast um valdasviðið.

En loksins kvaddi með kossi,
knúin frá bersyndagjörð.
Ætli þessi frægð henni hossi,
í hamskiptum sem móðir jörð? ]



[ í skóginum
fellur tréð
hljóðlaust ]



[ dropi fellur af laufi
gárar stillt vatnið
um stund

söngur þrastarins
ómar um dalinn ]



[ fjörðurinn gler
æðurinn úar
fiskur skvettir sporði

dreg andann djúpt
strengur í hörpu
heimsins

brosi
í átt að 
rísandi sólu ]



[ geng í myrkri
niður stigann
gólfteppið gróft
undir berum fótum

lít út um gluggann

í þögninni skín ljósið
á póstkassann ]



[ Við hefðum getað fallið saman
En ég tók þig niður og þú lyftir mér upp
Ég sagði þér orðin sem ég þurfti að heyra
Þú þurrkaðir tárin mín með þínum
Ég leysti þinn hnút með höndum
En þú leystir mína með hjarta
einn dag í einu við höldum áfram
Við stöndum hér saman um sinn ]



[ Enn er nótt - 			
enn er nótt, og ég lít um út glugga minn gagngert
að sjá þar mig sjálfan, einmana sál

Enn er nótt - 
út úr dimmunni greini ég ótta
og óró í lofti, sem þungt liggur á

Dimmblá ský - 
sé þau hrannast upp, dagur brátt dettur - 
og fellur á huga minn, angur og þrá
	
Fellur regn -
og dropar úr lofti sem læðast og leggjast svo þungt
á einmana sál, sem dimmuna kýs

Enn er nótt -	
þú ert björgin, skjól mitt gegn skímu
sem aldrei í huga minn innst inn í megnar að ná

Enn er nótt -	
þessa nótt, hef ég valið að láta mig hverfa
og leysa mig upp, - til hins guðs æðsta valds. ]



[ Sumri hallar, senn er komið haust
svalir vindar, gáska-fullir gnauða.
Til jarðar falla laufblöð ofur laust
lífs með marki, nær þó gerum dauða.

Fegurð haustsins, falin öllum litum,
fyrr en varir klæðir hraun og hlíð.
Hrím og mosa - áður en við vitum,
vermir, stund úr degi, sólin blíð.

-----------

Er haustið kom, það heilsaði mínum sjónum
með höfgum svip, og reisn í hæstu krónum.
Eitt gulnað blað, er féll við mína fætur 
fræddi mig um tré, er sumrið grætur.

Veðurbarin tré er vetri kvíða
visna upp, á móti strengjum stríða.
Haustið kemur fyrr en oftast áður
æsast vindar, magnast frostsins gráður.

Falla haustsins tár úr himna gáttum
heilsa sveipar vinds úr öllum áttum.
Gisnar kræklur greina í regnsins fljóti
gráma haustsins taka vel á móti. ]



[ Hún er sem nótt, 
ég er sem dagur.

Við erum 2,
eins og 1.

Saman horfum viðá
litakort lífsins
í rósrauðum bjarma
frá hnígandi degi

og sólarlagið,
setur skammdegið
í 1.sæti.

Við erum skyndilega
númer 2 & 3. ]



[ Komdu inn í draum minn 
og þá mun mér farnast betur
Þá nóttin verður ei 
einmanaleg lengur

í vonleysi dagsins 
framundan.

Vertu í draumi mínum,
gegnum ákvarðanir dagsins
og gleði mun aftur færast yfir mig

Ég  finn í draumi mínum
að þú snertir hár mitt.
Og skynja koss og þá
er draumur minn sannur.

Komdu út úr draumi mínum
og við munum leysa úr

einmanaleika hvors annars
og hverfa á vit nýrra drauma. ]



[ Þú sem gafst mér göfugt líf og list
loks þú gekkst á vit við aðra vist.
Og þegar ég með söknuði þig kveð
ég þarf að láta fylgja kveðju með, -
Hve sárt mér finnst að hafa þig nú misst.

Þín hagleiksmikla hönd sem gaf mér allt
sem hafði listaaflið þúsundfalt.
Mér kenndir lífsins kúnstir við og við
að veikum mætti stóðstu mér við hlið. -        
Með réttlátt mat sem stundum var þó kalt.

 Er gekk ég út í lífið, list var ein
 að læra bæði Einar Ben og Stein.
 “Og mannganginn hann muna ávallt skal”
 og músikin var talin sjálfsagt val. -
 Þín stefnuskrá var ætíð hrein og bein.

Er fyrir sjónum líður æviskrá
og sorgarleikur herjar hug minn á.
Þá ég aðeins tel þann manninn mesta,
minn föður - er ég taldi æ hinn besta. 
Oft ég sjálfan mig í þér ég sá. ]



[ Hún svífur svo létt á fæti
svardökk á brún og brá.
Hár hennar hnykklast í kæti
og hamingjuleik, sem má sjá.

Dátt hún flamenco dansar
í djörfum og æsandi leik.
Er atlotum señorans ansar
þá amor fer óðar á kreik. 

Í eggjandi einleik hún spinnur
undir gígjunnar söng.
Með áhrifum alla hún vinnur
í andakt, um síðkvöldin löng.

Í dulúðarheimi hún dvelur
og daðrar við sveinanna hjörð.
Og dramatísk dáindi ei felur
sem drottning á þessari jörð. 

Með áleitnum augum hún lofar,
í andrúmi stendur allt kyrrt.
hennar ægifegurð er ofar
öllu sem orð geta birt.

Skrautlituð föt hennar sindra
á skuggsælum daufljósa bar.
Tígrissvört augun þau tindra
og táldraga señora þar.  

Og gyðjan, hin fagra og fríða
sem flamenco dansar svo vel.
Sem lætur biðlana bíða,
hún ber nafnið - Isabel. ]



[ Þú komst inn í líf mitt svo léttlynd og blíð
og ljómann þinn gafstu mér frá þér.
Mitt hjarta sló taktinn ögn örar um hríð
svo alllengi var ég að ná mér. 

Þó langan veg fari er löngun svo sterk
að leiðin til þín virðist styttast.
Það er sem að ástin sé ennþá það merk,
að ekkert því aftri að hittast.

Hver stund með þér gefur mér gæfu og byr
svo góðleg í eðli og sinni.
En hvers get ég ætlast, ég sjálfan mig spyr
og sjálfsagt ég líð þér úr minni.

Um tíma var auðna, nú  tómarúm fyllt
ég trega þig æ, allar stundir.
En ástinni okkar ei nokkur fær spillt
og aukast nú enn okkar fundir.

Þitt bros það er falslaust og birtir upp allt
og bætir mitt máttleysi og myrkur.
Það yljar upp allt sem að áður var kalt,
og eykst nú minn vilji og styrkur.

Og mundu, að hvar sem í heimi ég er
mín hugsun er ætíð þér handa.
Ást mín til þín fylgir hvert sem ég fer
þó fari til fjarlægra landa.

Þú veist ekki alveg hvers virði þú ert
en vilt kannski vita, mín kæra.
Ég elska þig alltaf en hvað get ég gert,
til að gefa þér ást mina og færa ?

Að lokum mig langar að segja, þú veist
og lestu nú það sem ég skrifa :
Frá þeirri stundu á líf mitt þú leist
þá loks var þess virði að lifa. ]



[ Tunglið horfir á okkur
tunglið með sín mörgu andlit
horfir á okkur, ástfangin,
en segir ekki neitt,
segir ekki neitt, 
..no decir nada 

Tunglið það merlar á sæ
tunglið glampar á snæ
tunglið er yfir okkur, ástföngnum
en segir ekki neitt
segir ekki neitt, 
..no decir nada.

Tunglið hálft segir hálfa sögu
tunglið fullt segir allt
en tunglið okkar
horfir á okkur, ástfangin
og segir ekki neitt
kýs að segja ekki neitt…

.....nunca ]



[ Þú dansar þinn leiftrandi dans,  
dreymin og fríð,
og þú blómstrar undurblíð. 

Þú hleypur um engi og tún
hamingja er,
hvert sem ótt þitt hjarta fer.

Ég dansa vil dansinn með þér
dreymi um þig,
allt þitt fas það ærir mig.

Þó líða mun ár kannski og öld
heyra mun söng,
þinn í blænum dægrin löng.

Ó leyf mér að fylgja þér heim
einn með þér,
annar heimur opnast mér.

Og svo þegar stund rennur upp 
sólin skín,
þá þú verður ástin mín.

Þú stúlka með stjörnubjart hár
ó seg þínar vonir og þrár
leyf mér, leiða þig hvert sem ég fer.

Þú stúlka mér heldur í hönd
við höldum í hamingjulönd
veg minn, veit enginn annar en þú. ]



[ Þú húkir þar aleinn, hrakinn og grár
hrímugur, fölur og gugginn.
Þolað þú hefur fimbul og fár
og fimmfaldur er af þér skugginn.

Stendur þú kaldur, stolt hefur hert
stafar ei ógn frá neinum.
Veist ekki alveg, hvers virði þú ert
en virðingu hlýtur í leynum.

Til þín svo lítill ég mæni sem maur
minnist ég þín svo feginn.
Þú ert minn ljúfasti ljósastaur,
og lýsir upp fyrir mig veginn. ]



[ Þú, lífsvegs míns ljós, 
er lýsir minn veg
hvert svo sem ég fer fram um veg, 
og hvar sem ég er
þá ert þú með mér.

Því þú,
ert ætíð hjá mér,
ef aleinn ég er
þá alltaf ég kerti, að kvöldi kveiki
þá ertu hjá mér
þá aldrei ég einn að borði sit.

Því þú,
lífsvegs míns ljós
sem lýsir minn veg
þinn hug veitir mér þá ég öruggur er.

Ó, þú, mín ást...
þá málsverði lokið er
þá ég slekk...og fer.

Ó, þú, 
lífsvegs míns ljós
hve ég sakna þín. ]



[ þín þröngu sund, steinlögð, 
svo undan særir
sem sögu geymir,
og þín glaðlegu hvítkalka hús
	með gluggasillur
	hvar blómaker fögur hvíla

svartklædd kona
á stól undir vegg - í skugga
býður buenas, - 
með heimasaum í hendi,
	á meðan húsbóndinn fær sér
	síestu, á miðjum degi

undir flatt það hallar,
eitt húsið í slakkanum efra, 
eins og spyrji förumann ;
hver ert þú, 
- og hvaðan ber þig að ?

þorpið hvíta í bröttum hlíðum brosir
þótt búi yfir svörtum sögum Spánar 
þótt búi yfir svörtum sögum Spánar

Altea, fagra,
umkringd aldinökrum
hvar gullaldin vaxa, -
seg mér sögu þína, 
	meðan sólin skín
	ofan í rauðvínið mitt

	í auðmýkt minni 
	sit ég einn og hlusta
	í auðmýkt minni
	sit ég þar einn og hlusta. ]



[ Sofðu lengi,
Sofðu rótt.
Aldrei muntu vakna.
Þá þú sérð að hjartað hljótt,
sárt því finnst að sakna. ]



[ Inn í nýjan dag.
Um þekktar götur.
Yfir hvíta mjöll.
Um gamla slóð.

Á sumardegi.
Yfir gróin engi.
Um svarta sanda.
Yfir jökulá.

Yfir fjallið, 
í fjarskanum bláa.
Þessa vegferð í erli dags.

Um svarta nótt.
Inn í draumageim. 
Innra með mér, ég einstigið feta.
Ég leita.

Hvar er hún leiðin að hjarta þínu.
Ég vil fanga fjársjóðina sem sál þín geymir. ]



[ Nei, nei, nei
Það gengur ekki
að elska tvær konur
þá þarftu 
að flytja þig austar
í veröldinni.

Nei, nei, nei
Það gengur ekki 
að elska tvær konur
því önnur mun klóra
augun úr hinni
og þú veist hvor.

Nei, nei, nei.
Það gengur ekki
að elska tvær konur
önnur mun alltaf eiga
meira í þér
og ég veit hvor. ]



[ Íhaldshreðjum hertust tök,
Haarde fékk ekki jú-ið.
Ingibjörg sagði:,,Engin mök, 
afsakið, takk og búið\". ]



[ Göran Person 
á sér draum,

um að Barack Obama
væri samnorrænni 
og bæri nafnið 
Sven Barack Obama. ]



[ Eftir öll þessi ár
gegnum blóð svita og tár
gengum ótalin, óvarin æði
er ég komin í þrot
með að skilja það krot
sem eitt sinn var upphaf af kvæði.

Hvar er kærastan þín?
er hún pípa og vín?
eða píanó, trommur og gítar?

Mæltu hættuleg orð
og ég fell fyrir borð
þar svo drukkna í drafla og sýru
ég er komin í þrot
með að skilja það krot
sem var leikur að vitsmunatýru

Hver er kærastan þín?
er hún pípa og vín?
eða píanó, trommur og gítar? ]



[ Ég hlusta oft á Emilíönu Torrini.
En hún hlustar aldrei á mig.

Týpískt.

She doesn\'t love you like I do,
söng  hún blíðlega í eyra mér.

En átti ekki við mig. ]



[ Algert myrkur, angurskuggi 
ergir sál			
ertir huga, æsir menn 
um óttumál.			

Leiði magnast, lengist vesöld, 
loks er áð		
lokastund er öllu heilli 
ekki í bráð.

Haustgrá þoka, hræðir, skelfir, 
helst um flá		
heljargreipum, háls í taki, 
herðir á. 				               
Hærum skotinn, hniginn aldurs, 
hrapar í		
hrævarelda, horfinn annars 
heims er því.		
			
Vættum illum, vörgum myrkum, 
vá í hug, 			
vafurloga, villuljósum 
vísa á bug.                           		
Ljós í myrkri, lífvænn dagur 
lýstur á                          	
léttvænlegur, lúk upp augum, 
ljós um brá. ]



[ Í september ég sagði þér
við sjáumst bráðum aftur.
Þú höndum föstum heldur mér
sem heljar innri kraftur.

Þó vetur gnauði, vinna og strit
þú vart úr huga líður.
Brátt ég leita á þitt vit
þú alltaf ert - og bíður.

Frá því að ég fyrst þig sá
fylltir þú mig krafti.
Ég vissi að þig yrði að fá,
minn anda sviptir hafti.

Ég ætíð hanska upp þinn tek,
aldrei örlar kala.
Gef ég þér minn hug og þrek
og þínu máli tala.

Hver snerting við þig sólu gefur
skín þitt heita hjarta.
Spor í líf mitt sett þú hefur
Spánn, þú land mitt bjarta. ]



[ Gamli bærinn, með tapas og bacalá að norðan
þar sem borð og stólar um stéttar 
eru á þröngum stígum,
með matarlykt, er bærist um andrúm - 
þar sem sólin heitast skín, og án miskunnar
skellur á sólþreyttum Spánar niðjum. -

Þar sem sígaunar falbjóða sínar vörur, 
svo og marga aðra misgóða þjónustu.
Og út um glugga greinir þú, hvar 
gamli skóli lífsins, með flamenco 
með tónum, ungum kúnstir sínar kennir.

Þar á götu úti gamall bekkur er, 
svo og aldnir hvíla lúin bein 
undir visnu tré, er geymir aldin cítrus.--
Og gamlir bílar silast um og úr sér spúa eitureim
yfir ofur-kristið fólk, sem ei við vörnum kemur.

Þar og kirkjan trónir, í hæðum hæst - 
þar guði næst, sem og mögulegt er
og útsýnið er og allra best - 
til að þóknast herranum ofar, -- uppi.

Þar er mannlífið um aftanbil, á síestunni, 
á sér hægir, og skuggabarir fyllast 
af señorum og señoritum í
leit að félagsskap, og tinto de verano.

Þá í dulúð rökkurs 
úr skápum verur skríða -- hvorugskyn
og bláir, rauðir, barir opna -
þar vín, og losti, og kenndir, fara á kreik.

Gamli bærinn horfir á og spáir ekkert 
í framtíðina -
þetta er það sem hann sjálfur hefur mótað. ]



[ gott er að búa í glerhúsi
þá gægist sólin inn
já, gott er að búa í glerhúsi
góði vinur minn
			 
vont er að vera í vertshúsi
er vættir illar, vinur minn
gægjast inn af öllu afli
á auman sálarglugga þinn..

þá vont er að vera í vertshúsi, 
elsku vinur minn

betra er að búa í glerhúsi
er sólin gægist inn
já, betra er að búa í glerhúsi
allan kaldan veturinn,

þá sólin ljúfa gægist inn
á auman sálarglugga þinn. ]



[ frá þínum munni
streyma fögur orð
og fylla líf mitt
ætíð ást og gleði

þú ert í senn
mitt hunangs-hnoss
í hjarta mínu
sem gullinn-foss

í hjarta mínu 
minn eini 
gullni foss ]



[ Sofðu litla mær, 
sofðu vina rótt	
þig dreymir svo fallegt í nótt.

Svíf þú í svefn, 
lokast augun hljótt	
yfir fer myrkrið nú fljótt.

Dreymi þig vel, 
hjá þér ég dvel
uns sóttheitum svefninum lýkur.

Þú sefur um sinn, 
nú sjóðheita kinn
hljóðlega aftur ég strýk…

Svíf þú í svefn, 
lokast augun hljótt.
ég kyssi þig góða nótt

Sofðu nú vært, 
barnið mitt kært
hin höfga nótt þig tekur

Þú sefur sátt, 
en svo kemur brátt
í líf þitt, enn einn dagur nýr.... ]



[ Nú þegar söknuður næðir um bein
neglir mitt hjarta með sársaukaflein.
Þá til baka ég lít ;
það vantaði trú, von og kærleik.

Samband mitt við þig, sem varst mér þó allt
smásaman dofnaði, allt varð svo kalt.
Er til baka ég lít ; 
þá vantaði trú, von og kærleik.

Draumur, sem birtist um stund
varð sem martröð,
þá lokuðust sund
öll, og örtröð
af hugsunum um þig, birtust mér.

Sérhverja stund, þá er næði ég hef
stöðugt ég hugs\' um þig, lítið ég sef.
Er til baka ég lít ;
þá vantaði trú, von og kærleik.

En loks er aftur við hittumst
við munum ást okkar heimta -
á ný. ]



[ Í nótt þú sagðir nafn mitt aftur, aftur.
Í nótt þú sagðir nafn mitt 
oft, svo oft.
Í orðum þínum, þróttur, þrunginn kraftur,
...þvílík nótt. 

Þú milljón sinnum opnaðir þitt hjarta,
í sæluvímu, sagðir mér
svo margt.
Mér þú varst, mín ást, mín sólin bjarta,
...en hver varst þú?

Og hver veit nema sólin sumarbjarta
sendi þér nú nýja, 
lífsins sýn
Þú gafst þó allt, af öllu þínu hjarta..
ástin mín

Og hvar var ég, 
þegar morgunn rann upp, fagur?
Hvar var ég,
þegar mest þú þurftir við?

Fyrir þér, er nú sérhver dagur
aðeins....minning ein. ]



[ Ofsabylur hvinur, hvæs
hverfur allt til fjandans.
Voðalegur vindu blæs
vinalega Ísland.

Út á tungu, yfir nes
allt þar til ég stend strand
vestan hóla vindur blés
vinalega Ísland.

Þurraskítur, þorrablót
þurftabúskap og hland.
Maðkaétið mygludót,
manni sjá hér Ísland. ]



[ Áfram áfram, nú liggur á
í strætóinn ég verð að ná.
Á hlaupum mínum við skóinn festist, 
pikkfást á sólann klesstist
tyggjó klessan sem Heiðrún samdi um hér forðum,
sú sem festist undir nemendaborðum.
Ég reif hana af og í ruslið henti
en missti marks og á götunni hún lenti.
Í strætóskýlið ég loks komst og beið og beið
en komst að því að strætó var löngu kominn sína leið. ]



[ Ungar ástir fæðast og deyja
og hvíla í sinni gröf í frið og ró.
Ættir tvær blóðugar orustur heyja
og um það er mér um og ó
og sögu þessara tveggja greyja
sem þrunginn ástarharmur sló
er þó bara best að þegja
en eitt hef ég þó um hana að segja
að sárum trega sveipur lifir þó
sagan um Júlíu og Rómeó. ]



[ Tími, grái, gamli tími.
Ljáðu mér vængi
svo ég get flogið
yfir Yggdrasil
og hitt þar gamla vini
og einhverja nýja. ]



[ Vængjaþyt
tær sem döggin hvít á lit
ásjóna þín og út í horni ég sit
og heyri í fjarska vængjaþyt.

Ást og trú
lífvana engill vakna þú
hví fórst þú og hvar ert þú nú
þú sem ég gaf mína ást og trú.

Ég kom en ég var of sein
nú er ég ein
án þín.

Segð mér er ég sek
ef ég líf mitt tek
og hví heyr ég þennan 
vængjaþyt. ]



[ Yndið best þér auðnast megi,
alltaf verði gæfan þín
og leiði þig á lífsins vegi
litla sæta dúllan mín. ]



[ Velkomin, á
Waff Waff Waff punktur
Ljod punktur is skástrik 
Runa af ensku, tölum og skammstöfunum
Og takk fyrir að lesa þetta ljóð ]



[ Kom inní heiminn algjörlega óumbeðið, óspurður, ekki eftir því óskað! 

Og svo og svo og svo bara ef bara ef bara ef en þá.... og svo bara ef en þá... Lífið í hnotskurn.

Og ég er, sá sem ég er en ekki sá sem er hér, fyrir augum þínum. 

Lítum á hann, þekk´ann ekki, skil´ann ekki, vill´ann ekki! 

En þetta er hann, hann sem öllum ann og alla fær og allir fá sem vilja.

Nei nei nei segðu ekki nei, nema kannski einu sinni eða tvisvar. 

Sá sem öllum ann en annast engan, 
nema sig. 

Ég er allt sem er og verður því allt sem ég veit er hér er ég og enginn annar, í heimili mínu, í kollinum mínum, eða hvað? 

Erum við tveir eða þrír eða fjórir eða kannski bara endalausir? 

Eða kannski bara enginn annar en ég og ég er allt sem er og alltaf verður 
því þetta er draumur um þig og mig. 

Ég kalla og hrópa en enginn mér ansar, þér er ekki boðið! Ég bað ekki um það! 
Láttu það fara... láttu það fara... láttu það fara...

En enginn ansar nema hann sem öllum okkur ann, hann sem kannski er, 
vonandi er farandi fer að leika sér að okkur sýnum kæru, 
kærleikurinn umlykur okkur eða hvað? 

Sérðu hvað ég hef falið, það er ég, Hann sem ofur öllum ann! 

Falinn, illa farinn, eða hvað? 
Og nú, reynslunni ríkur, mistökin mörg! Hef falið mig lamið mig verið um þig sama.

Og ég vakna, ég vakna alltaf, mistökin færri í dag en í gær, vonandi.

Leik ég mér að lífinu eða leikur lífið mig grátt?

Lofandi vonandi að allt verði betra.

Vonandi betra í dag en í gær, betri í dag en í gær, vonandi... ]



[ Tilboð: 

Ein fyrir allar 
og allar 
fyrir eina. ]



[ Fullkominn heimur
fyrir utan glugga minn
Andartakið þrungið merkingu
og tíminn stöðvast

Sólin brennir upp hvíta jörðina
á meðan skýin faðma himininn
Loftið svo tært að ég kafna
eða svíf upp í heiðhvolfið

Í þrjár mínútur er heimurinn frosinn
þrjár mínútur fyrir mig að njóta
Sufjan syngur um ástina
en svo blikka ég augunum

Heimurinn bærði á sér ]



[ Þú horfðir í augun mín
og ég fann hvernig þú yrðir aldrei fullkomin án mín

Ég kyssti þig og þú brostir 

Svo tók ég upp blóðuga nálina
Og hélt áfram að sauma okkur saman ]



[ Langt er liðið síðan þá
löndum varstu gleymdur
Allt í einu vil þig fá
í hjartanu geymdur ]



[ Nú kunnum við að dansa,
eins og dönsurum ber.
- Hættu þá að traðka
á tánni á mér. ]



[ Göran Person er ekki eins og hann á að sér að vera.

Hann er hryggur.

Þögull sem glataður steinn, 
grafinn undir sand á svörtum sjávarbotni,

hamingja þeirra beggja skín álíka bjart frá þeim.

Andlitið lafir niðurlút, 
húðin heldur dauðataki í allt hún getur,
lafhrætt.

Eiginkona Svíans hefur undanfarna daga 
haft töluverðar áhyggjur af því.
En áhyggjur hennar hafa ekki hjálpað til.

Hvorki henni né honum. 
Skiljanlega, svo sem.

Þær fengu aldrei vængi,
líf fyrir utan hennar eign skel.

Þær

flugu aldrei í gegnum raddböndin,
eftir langa dvöl í þögulli púpu,

sem kemur henni ekkert á óvart.

Þau sitja s.s. saman og þegja
við voldugt borð, sem rímar við dapurleikann,
án þess að neinn átti sig á því.

Person, sem er nýkominn heim frá Bandaríkjunum,
óskar þess heitt og innilega að hinn vinsæli forseti
Barack Hussein Obama,
væri samnorrænni 

- þó það væri ekki nema í einn  dag - 

(fyrst hann tengist svo mörgum öðrum menningarheimum)
og bæri nafnið Sven Barack Obama.

Göran Person muldrar

Að geta sagt:

Min ven Sven, 
um leiðtogann ástæla,
við eiginkonuna
og brosa blítt til hennar. ]



[ óhamingjan býr í blokkum
hreiðrar sig í gjaldföllnum
reikningum og hótunum
um frekari aðgerðir

óhamingjan er blokkum
fullar af fólki 
sem drepa hugsanir í
glötuðum sjónvarpsþáttum

óhamingja er blokk
í hjartanu á fólki
sem sér ekki framtíð
fyrir sig né börnin sín ]



[ Mine got broken, 
yours got freedom,
too many words left unspoken,
but no left for wisdom. ]



[ Fyrir ári síðan,
skein sólin í augun á mér
meðan ég gékk á vatninu.

Ári síðar,
sameinast tárin vatninu,
meðan ég berst við að halda mér á floti. ]



[ kolsvartur himinninn
er tilbreytingasnauður

en eitt kvöldið
stóð ég agndofa
og horfði á bjartar slæður norðurljósanna
-dáleidd-
dansandi

þrátt fyrir kvöl og pínu
er þessi heimur
óneitanlega fagur. ]



[ Vel er nú sjötugan setjandi á vetur,
sómakarlinn hann Imbu-Pétur.
Hann ætlar að leysa veisluvanda,
vippa sér burtu til suðurlanda.
Heillaóskir og heppnast megi besta,
hamingjan fylgi þó njótir ei gesta. ]



[ Þú ert sólskin 
þú ert barnaleikur
þú ert ástrýða og vellíðan
þú ert djásn
þú ert reikul
þú ert svikul
þú ert týnd
ég finn þig ekki
en þú felur þig í hjarta mér.

Ég ætla að ná í þig á morgun
þegar ég er búinn að kaupa sportbílinn. ]



[ Ef ég fer frá þér
verð ég einn
ef ég verð hjá þér
verð ég einn
............. með þér

Ef þú ferð frá mér
verður þín saknað
ef þú verður hjá mér
verður þú sjálfsögð

Ef við verðum saman
verðum við bundin

............. hvort öðru ]



[ Bera vil ég vín á borð
sem bæði getur valdið
gleði og reiði en ósögð orð
um lífsins innihaldið! ]



[ Ég er brúnin
Ég er stökkið
Ég er fallið

Þú ert hugsunin
Þú ert vænghafið
Þú ert lendingin

Við erum ábyrg! ]



[ Sofðu sonur minn,
sofðu af þér af þér fréttir af slysum,
sjúkdómum og dauða.

Sofðu dóttir mín,
sofðu af þér áhyggjur, kvíða og strit.

Látið mig um að horfa, finna og upplifa
það sem þið erfið án valkostar. ]



[ Stundum langar mig til að
bera tilfinningar mínar í fatla
þá gæti ég losað umbúðirnar
og sýnt þér
brotna sál mína

			FreKri / (SiKri) ]



[ Hvítur köttur stökk við fætur mér
og ég hrasa við endurminningarnar.
Svartur hrafn upphafsins flýgur til sinna myrku heima.
Ég klappa mjúkum feldi kisu
og hún brosir til mín eins og björt framtíðin.
Svo kveðjum við krumma. ]



[ Ég man eftir heilli helgi
þar sem ég lá flatur í hvíta líninu
eins og lík til krufningar
og ég spennti greipar.
Þá hófst þú handa kæri vinur,
greindir mig særðan 
og skarst burtu meinið.
Þetta var góð krufning...
...að ég tel, því ég þekki ekki neitt til slíkra verka.
Ég lifði hana þó af.

Birta, sól, hlýja eða ljómi einhvers konar,
veit ekki alveg hvað það var
sem þú settir inn í stað svarta blettsins?
Það var eitthvað ósnertanlegt, eitthvað æðra,
jafnvel heilagt eins og að dýrlingur eða engill
væri í návist minni
og mér leið svo vel
og ég brosti.

Þessi upplifun mín,
sú líðan svo tær og viðkvæm
eins og næfurþunnur kristall,
mig langar að finna hana aftur
og kyrrsetja inni í mér.

Þakka þér fyrir vinur, ég trúi á þig.
Kannski ég fái að leita til þín
ef ég þarf að leggjast í hvíta línið aftur? ]



[ Ég týndi einhverju innra með mér
þegar ég skildi við fyrrum konu mína.
Ekki einungis varð ég taugaveiklaður og hræddur
heldur varfærinn og vandlátur þegar frá leið.
Leitin að þeim neista og hrifningu til annarar konu,
sem ég þráði, lét á sér standa
og ég hélt ég myndi aldrei finna hana aftur.
Dapur og vonlaus flýtur maður ósjálfrátt í hlutleysi
og áreynslulausa auðmýkt gagnvart sjálfum sér
og væntingum sínum. Það er ákveðið frelsi.
Og í látleysi mínu fann ég frið og ró.
Sáttur og yfirvegaður var ég leiddur í kynni við konu.
Ný, en um leið, gömul tilfinning, var komin á sinn stað
og mér líður vel.
Hún er fundin! ]



[ Að vera með þér er eins og að líta í spegil og horfa á móti.
Ég sé sjálfan mig með mínum eigin augum
og þá um leið með þínum.
Þannig næ ég að fullkomna mig.
Kem fram við þig eins og ég myndi koma fram við mig!
Er þetta ekki rétt hjá mér annars?
Sérðu ekki örugglega það sama og ég?
Finnst þér ég ekki vera fullkominn?
Þannig sé ég þetta alla vega héðan úr speglinum. ]



[ Líf mitt er lokað í litlausum ramma
sálin er löskuð og þungt er að þramma
þröngstigu lífsins og veginn þann rétta
án þess að villast hrasa og detta.
En upp skal ég standa og seilast til vopna
brjóta mér leið og sál mína opna
bjóða þér faðminn og hvísla til þín
leggðu þinn lófa í litflæði mín.
Blöndum þar blóði
og sverjum í hljóði
þá hollust´og tryggð
sem ást er á byggð. ]



[ Æskuheimili.
Þunnt milli veggja í gula og bláa húsinu nr. 65.
Litli bróðir heyrir og nemur. Vinur kemur í heimsókn
í herbergi stóra bróður og annar til. Góðir vinir.
Ljóshærð, grönn dama úr austurbænum kemur líka.
Svo þessi útlenska, dökkhærða með liðaða hárið
og brúnu augun, flottar kærustur.
Tónlist, rökræður, hlátur og hjal.
Unglingur lifir æskuna.
Vakti áhuga minn, mótaði smekkinn.

Knattspyrnuvöllur, mjúk möl, takkaför í teignum, upphitun.
Grænt net og grófur skeljasandur.
Vallarvörðurinn merkir fyrir vítapunktinum.
Flautað til leiks, fríspark, gult spjald, tækling, svo hálfleikur.
Sól í augu eftir hlé, derhúfa á höfði bróður.
Sigurglampi úr hálf skyggðu andlitinu,
keppnisskap, einbeiting.
Upplifun og innblástur litla bróður.
Markvörður ver í horn og heldur hreinu.
Vakti áhuga minn, mótaði smekkinn.

Íþróttahús, vetur og kaldir vindar. Hiti í húsi.
Stokkið upp af punktalínu, sending í hornið,
stangarskot og gegnumbrot. Sviti á gólfi.
Skot í stöng og slá, skot í skeytin, söngur í neti.
Skytta stekkur upp og skorar.
Vakti áhuga minn, mótaði smekkinn

Markaður. Fiskilykt, ýsa, þorskur, karfi.
Áræðinn og ákafur valsar milli fiskikera
með nethúfu á höfði.
Fyrirtæki, utanferðir og frosinn fiskur í háloftum.
Frakkar kaupa og Þjóðverjar.
Kaupsýslumaður í útrás selur fisk.
Vakti áhuga minn, mótaði smekkinn
en minnir á þægindi launþegans.

Einbýli, mótatimbur og múr. Dugnaður,
mettími og reisugilli.
Bústaður, sól og sveitakyrrð.
Fuglasöngur, ættarmót, tengsl.
Kvenkostur, atgervi, samheldni.
Eiginkona og börnin þrjú.
Gjöf Almættisins, hamingja bróður míns.
Fjölskyldumaður sér um sína.
Vakti áhuga minn, mótaði smekkinn.

Að halda hreinu, þruma í vínkilinn, velja fallegasta fiskinn.
Skilvinda skynsemi minnar hlustaði, lærði, mat og meðtók.
Þunni veggurinn hleypti því besta í fari bróður míns
inn í líf mitt.
Unglingurinn, markvörðurinn, skyttan, kaupsýslumaðurinn og fjölskyldumaðurinn.
Bróðir minn gefur gott fordæmi.
Hann vekur aðdáun mína, hann staðfestir smekk minn. ]



[ Ef ég dey á morgun,
þá vil ég að þið vitið að uppáhálds liturinn minn var rauður,
ekki blár eins og sumir héldu. ]



[ Ég teiknaði Guð á hvítt blað í gær.
Notaði blýant úr gamla smíðavestinu mínu.
Þurfti að tálga hann vel áður.
Strokaði líka mikið út og byrjaði frá grunni aftur og aftur. Ég náði ekki myndinni af Guði á blað
þrátt fyrir að ég sjái hann fyrir mér.
Sumir segja að hann sé inni hverjum og einum.
Ég þarf því hugsanlega að ná honum út úr mér
til að hafa fyrirmynd.
Eflaust væri betra að nota vatnsliti?
Gæti líka teiknað hann í tölvu.
En best að sjá hann bara fyrir sér í huganum.
Og segja frá því. ]



[ Fallegir garðar í gömlu götunni
og við röltum saman í sólinni
út að litla róló.
Þú spyrð um fuglana og trén
og réttir mér gula fötu með skóflu í.
Við mokum saman.

Útsýnið er fagurt úr kvistíbúðinni
og dökkt viðargólfið býður okkur upp.
Þú stígur létt á ristar mínar
og verður hluti af mér.
Við dönsum saman.

Augu okkar mætast á hvolfi
og þú spyrð hvort olía á malbiki
sé spegilmynd af regnboganum.
Við hlæjum saman.

Stór salur, fullur af fólki sem klappar
og ég sé þig taka á móti framtíð þinni,
með hvíta húfu á höfðinu.
Við fögnum saman.

Nýtísku hús við breiðstrætið
og ég horfi á eftir þér í faðm elskhuga þíns.
Þú lítur við og brosir
og réttir honum gula fötu með skóflu í.
Þið mokið saman. ]



[ Kraftmikill, kappsfullur sýnir þú þor
knattleikni, lipurð og festu.
Fetar í föðurins fornfrægu spor
og fótar þig nálægt þeim bestu.

Skynsamur veistu að frægðin er föl
ef freistingar ná ekki taki.
Forðastu ungdómsins fávisku böl
sem fellir svo marga af baki.

Hörfðu til framtíðar, hyggðu til mennta
hagnýttu ráðin sem víðsýni jók.
Hlustað´á hjartað sem veit hvað mun henta
hugrökkum hnokka með bolt´eða bók. ]



[ Hef ekki oft sagt, \"ég er hamingjusamur\".
Hef þó getið þess öðru hvoru og ljómað.
Reyndar hafa ekki margir spurt mig
og aldrei hefur mér dottið í hug
að segjast hamingjusamur svona upp úr þurru.
Er reyndar frekar einfaldur á þessu sviði.
Lít sennilega á lífið sem talsvert efiðan vettvang
og að maður geti tæplega ætlast til
að vera yfir sig hamingjusamur.
Ætli ég telji ekki að það fylgi ætíð einhver vandamál lífinu
og maður þurfi bara að vinna úr þeim.
En hvernig vinnur maður þá úr hamingjunni? ]



[ Einu sinni
var tvisvar.
Hann átti konu sem hét þrisvar.
Þau fóru fjórum sinnum út í búð,
keyptu fimm brauð
fyrir sex krónur stykkið
og fengu sjö aura til baka.
Þau gengu átta skref heim
ýttu níu sinnum á bjölluna
og fengu tíu svör
við gátum lífsins. ]



[ Það var eitt sinn er ég bjó,
að litil börn mín fóru út í skóg.
ég var hrædd, ég var ein
og á eftir lét ég ungann svein.
Sveinnin fór og ég eftir var,
aftur ein svo hrædd,
tíminn sem snjókorn, 
svífandi hægt,
og óttaðist um börnin,
voru þau lífs eða liðin??
Birtan fór, Birtan kom.
Ekkert sást ekkert gerðist.
vetur, vor og haust ég beið 
og aldrei kom neinn.
Aldir liðu og hér er ég enn.
Löngu búin að gleyma,
eftir hverju ég bíð,
samt bíð ég og bíð
og vona að það komi senn. ]



[ Með hendurnar í hárinu
og varir hans við kinn
sterkt grip og stingandi augu
sjúk eins og andskotinn
klór á bakinu, bragð af svita
í bóli liggja ber
á brjósti blautir kossar
hvað viltu fá frá mér?
því að ég vil ekki engjast
ég vil ekki þjást
þetta er ekkert annað
en forboðin ást. ]



[ tónlist dynur
fólkið stynur
taktinn við

augun okkar
á gólfinu mætast 
og bara við

leyndardómslegur
með augnaráðið
sem bræðir mig

komdu og snertu mig ]



[ Þriggja ára kvöl
Þriggja ára sæla
Þriggja ára tímabil
helgað þér

Þrjú ár í Helvíti
Þrjú ár í Himnaríki
Þrjú ár í villu
helgaðri þér

Frammundan?
Þrír áratugir?
Þrjú ár?
þrír mánuðir?
Þrjár vikur?
Þrjár mínútur?

Óvíst.

En áfram verður tími minn
helgaður þér. ]



[ Náðargáfu Guð mér veitti,
ég get víst alveg svarið það.
Hann í mig teflon-ausu hreytti -
ég aldrei þarf að fara í bað! ]



[ Eitt snjókorn á jörðina fellur.
Fyrirgefðu,
Ég var bara að skoða. ]



[ Ég elska þig...

Hver sagði þetta?
Ekki ég...

*blikk-blikk* ]



[ Gakktu með mér um stræti Parísar.

Elskenda borg
er okkar borg.

Steinar götunnar voru þar lagðir
fyrir okkur að ganga á. ]



[ Af hverju komstu ekki fyrr?

Þú ert ekki of seinn

en af hverju komstu ekki fyrr?

Núna þarf ég að raða öllu upp á nýtt. ]



[ Baldur talar lítið við fólk
Baldvin talar við lítið fólk

Annar er leikskólakennari
og hinn dreyminn rithöfundur ]



[ Sigur hver er studdur bænum
sagnir þeirra lifa í blænum.
Guð einn veit vorn kveðju tíma
vakir þegar stjörnur skína.

Yfir heldur hesta reiðin 
hrímköld verður konungsleiðin.
Í sárum þeirra stungu blettir
sökum eru reiðmenn settir.

Viðsjárverðar hæðir háar
hendur þeirra kulda bláar.
Gjörn er hönd á gamla siði
gull er undir læstu hliði.

Hættur eru á heiðarstígum
hatur lifir í gömlum vígum.
Þola máttu þungar raunir
þykkjufullur Guð þú launir.

En römm eru tregatökin
tryggðin þeirra eina sökin.
Læðist inn í krók og kima
krossfregn þeirra margra vina.

Allt það líf er undir eiði
upp vaxið af sama meiði.
Milli skýja máninn líður
myrkrið felur, goðinn bíður.

Ef eitt feilspor faðmi hríðar
frosin líkin finnast síðar.
Hefnd er afls og sæmdar systir  
sorgin alla huga gistir.

Örvaslóð í skafla skefur
sporin máð og jörðin sefur.
Er hún ennþá þykkju þráin
þíns um tíma slóðir náin. ]



[ Ekki kunna sjálfstæðistetjur að tapa,
tárvota af harmi í fjölmiðlum gapa.
Telja sig ekkert hafa unnið til saka,
afstyrmi dauðans er lít ég til baka.

Ergelsi, vanmáttur, ólund og frekja,
íhaldið skekur, truflar og plagar,
ónýtir leiðtogar alþýðu vekja:
Íslenska vorið - 80 dagar! ]



[ Ég drakk te og beit í plómu;
hann horfði á mig
-ég elska þig,þú ert fullkomin, 
sagði hann.

Ég sat á náttkjólnum og borðaði kíví
hann starði á mig
-Mig langar í barn með þér, 
sagði hann

Ég sat jafn nakin og Eva og át epli
hann leit undan
-það er ekki þetta sem ég vil,
sagði hann

Ég hefði aldrei átt að bíta í eplið
allir vita að það er forboðið


Ég sleiki förin eftir tennur höggormsins. ]



[ Kölski fékk sér eldrauður 
smók af logandi sígarettu.

Hann hóstaði skelfilega,
eins og honum einum er lagið.

Halinn kipptist til;
lamdi óvart ræfil
(en öllum var sama)

og blótaði tóbakinu.

Öskraði hátt:

HELVÍTIS DJÖFULL!!!

Lamdi öskuillur í heitt borð
af miklum krafti með hnefanum.

Borðið brotnaði ekki.

Í sömu andrá áttaði Kölski sig;
fattaði hver hann var
í raun og veru

og hló svo hátt í brennheitu helvíti
að jörðin skalf og nötraði. ]



[ Stundum er ég skraut í ljóði
sumir þekkja mig samt.
Ég bíð þar alein í hljóði
orð á tungunni tamt.

Ég þekki sultinn og seyru
sést við kátan dans.
En nærist á miklu meiru
margt býr í eðli manns.

Þið þekkið boðberan eina
bankar á hjarta  manns.
Ekki tekst öllum að leyna
í önnum komu hans. ]



[ Undurfagra yngismær
Eldey Vésteinsdóttir
ætíð vaki yfir þér 
allar góðar dróttir

Blíð og góð
blundar telpan
væn og vær
vinan unga
seytján merkur
mældist barnið
yndisleg stúlka
stór og fögur

Gefi Gígju
góða daga
vegferð trausta
í veðrum lífsins
borið er barn
í byltingu
ástríkum foreldrum
æ til heilla ]



[ Öldin er ný en eitt er samt
ýmislegt þó að hverfi
Ennþá spilar með okkar þjóð
ámátlegt valdakerfi.
Pólitíkusar brosa breitt
búast í skrautleg gerfi.
Það verður sjálfsagt alltaf eins
annað þó tíminn sverfi.

Fjárglæframanna flærð og brögð
fyrrum með stólpakjafti
Jónas fordæmdi jafnt og þétt
jafnaðarflokka skapti.
Slitinna hefða bygging brast
brakaði í hverjum rafti.
Álengdar valdsins öldruð sveit
undrandi stóð og gapti.

Ólafur Thors með ógnarraust
orustur margar þreytti
eldsnöggt við fjenda brögðum brást
brandara af sér reytti.
Félagi Einar Olgeirsson
áherslum sterkum beitti
þegar hann orðum ótt og títt
út yfir landið þeytti.

Hannibal braust um harla fast
helst þó á Vestfjörðonum.
Baráttufélög fjöldans þar
fyllti með glæstum vonum.
Grútfúlir löngum auga illt
auðjöfrar gáfu honum.
En fylgið var traust og áfram óx.
&#9472; Ekki hvað síst hjá konum.

Ráðherrar mæðast mörgu í
marðir af lamstri orða.
Ábyrgð að fullu axla þeir
&#9472; innan nokkurra skorða.
Þeir hafa lækkað launin sín
lítið því hafa að borða.
Háttsettum aulum öllum frá
embættismissi forða.

Eflaust er margur utanlands
afburða ræðumaður.
Óbama fylgi safnar sér
sjaldan í orðum staður.
Mér er þó jafnan meir í hug
Mathiesens bull og þvaður.
Þegar hann málin skýra skal
skiptast á hik og blaður.

Byltingu ullu búsáhöld
barsmíð á hlemmum dundi.
Heilög Jóhanna hló og skók
hnefa á mörgum fundi.
Ingibjörg, Geir og allt það lið
ofan af stalli hrundi.
Sakleysisbaulið sífellt í
Seðlabankanum drundi. 

Gleymd er sagan og gullsins þý
gildunum fornu tapa.
Ráðlaus og hrædd þau reika um
ruslahaug eigin glapa.
Þykjast örugg en áfram þó
oftast að verkum hrapa.
Víst er það eitt að Ísland nýtt
ekki þeim tekst að skapa.

Annað er það að öldin mun
efalaust líða svona:
Líkt og alltaf hér áður fyrr
æskudjörf skörungskona
finnur einhvern í fræknum hóp
fjölmargra landsins sona.
Af þeim fæðist svo Ísland nýtt
ætti að mega vona. ]



[ Ástin bankaði hjá mér um daginn
ég horfði á hana ásakandi
skellti hurðinni
eitthvað sveið

Ástin bankaði hjá mér í gær
ég hikaði
lokaði hurðinni
full af sektarkennd

Ástin bankaði hjá mér í dag
vildi ræða málin
ég hleypti henni inn
mér létti

Ef ástin bankar á morgunn
tek ég henni fagnandi
þakka henni
ástfangin ]



[ Allt hringsnýst í hausnum á þér
talan þrír
kemur upp aftur og aftur
þér er illa við fleirtölur
það á bara að vera einn
einn!
Hvað er að?
Þú heldur að hausinn á þér sé klofinn
með hausverk
flökurt
alltaf
getur ekki sætt þig við aðstæður
getur samt ekki staðið upp og leiðrétt málin
Hvað er að?
Strengjabrúða
það er það sem þú ert
hefur ekki kjark til að slíta strengina
sjálfstraustið í molum
1...2...3
hleypur inná salernið
kastar upp
1, 2, 3 ]



[ Þurr þokan mjakast þreytulega
í átt að skömmustulegu skammdeginu,
sem liggur letilega ofan á borginni.

Þau eru vinir frá fornu fari.

Þokan ráfar um, 
veit ekki almennilega hvert hún skal fara
en veit vel, að hún má ekki stoppa of lengi.

Hún er vinur sem kann að segja bless. ]



[ Alltaf vekur ánægju að yrkja bögu
og finna hvernig orðin óma
ef þau saman ná að hljóma.

Ekki er nóg að einblína á endarímið.
Höfuðstafir standi réttir
og stuðlar hæfilega þéttir.

Þetta er nú eiginlega enginn vandi
ef menn réttu orðin finna
sem ekki sýnist flókin vinna. ]



[ Sænskur texti: Tove Jansson
Ragnar Böðvarsson: lausleg þýðing.
Lag: Erna Tauro

Leiðin heim er löng og ströng og enginn er  mér hjá,
svalan andvara kvöldið með sér flytur.
Ég þrái huggun þína nú er þreytan sígur á
meðan þyngir hvert spor einsemd bitur.
Ég vissi ekki fyrr hversu máttugt myrkrið er
þegar minningar angur til mín bera.
Ég fékk ei sagt þau orð sem ég flytja átti þér
eða framkvæmt það sem vildi ég gera.
Komdu nú, komdu nú, ástin mín eina,
andblær af vetrinum fikrar sig nær.
Kveiktu svo ljós því að senn bregður birtu,
brosandi sumarið þokast fjær.

Úti köldu anda fer, að hausti hnígur sól
og við höldum í leit að týndum sjóðum.
Þótt bliknað hafi blómin sum er brjóst mitt fyrrum ól
ennþá bjarmar af hálf földum glóðum.
En út við hafið vitarnir lýsa okkar leið
meðan leikur sér brim við fjörusanda.
Svo hittumst við á ný þegar gatan verður greið
og við göngum frjáls til ókunnra landa.. 
Komdu nú, komdu nú, ástin mín eina,
andblær af vetrinum fikrar sig nær.
Kveiktu svo ljós því að senn bregður birtu,
brosandi sumarið þokast fjær. ]



[ \"Afhverju varstu ekki,
alltaf mér við hlið?
Afhverju gast þú ekki,
verið að eilífu á bið ?

Bíðandi eftir mér ! 
Mér sem þú alla áttir.
Ég var kannski bara barn..
en ég var barnið þitt! \"
Öskra ég á móður mína,
áður ég geng útí eilífðina.
Veikburða og brotið,
lítið barn. ]



[ Augu mín
fylgja hverju
fótspori þínu.

Og þú veist að
það er vegna þess 
að ég vil að þú 
viljir mig.

Þú veist líka
að það er
vegna þess að mér
finnst þú fallegur.

Það er líka
bara eitthvað
við þig 
sem hugur minn


Þráir. ]



[ Ei leyfist öryrkja að seðja sinn svang,
af sóðum hann er jafnan rúinn.
Heimskan verður að hafa sinn gang,
hún er af mönnum tilbúin. ]



[ Um ógnarstand þarf ekki að ljúga,
Ísland ber nú víða á góma.
Úr þjóðinni margir merginn sjúga
og munu fáir hljóta dóma. ]



[ Perla,smáa fóta fráa
  fer á kostum lipur nett,
  tekur sprett um heiði háa
  hófatakið undur létt.
  
  Höfuð reisir ljúf er lundinn
  leiftrar skapið undur blíð´
  undan hófum gneistar grundin,
  glitrar Perla alla tíð. ]



[ stundum að vetri til þegar hitastigið  sveiflast rétt yfir frostmark
heldur lífið að hlýbjartur sumartími sé framundan
og vonir kvikna sem fæðast aldrei ]



[ kannski í öðrum heimi höfum við þegar haft samfarir og þú liggur á rúmstokknum og hugsar:

bíddu hvað var þetta? ]



[ Mikilvægur miðjumaðurinn er.
Eins markmaður sem leikur sér.
Skyttan skýtur og fer í hark.
Sjáðu er hún gerir mark.

Hornamaður heldur knár.
Í hraðahlaupum er klár.
Handbolti er Hauka fag.
Enda hafa þeir margir lag.

Á línu liggur færið vel.
Að leikmönnum verður ei um sel.
Víti þeir veiða af miklu stolti.
Svo viljandi í mark fer þeirra bolti. ]



[ Enginn er innblástur er þarfnast ég hans.
Erfitt er því að yrkja og semja.
Líklega kom ljóðlistin mér til manns.
Æ, hve mig langar mikið að emja. ]



[ Mótmæli mikil í gær voru á.
Miðjum Austurvelli eða þar hjá.
Börn voru bundin, er löggan átti leik.
Bara að ríkisstjórnin vær´ekki svona veik. ]



[ Sjaldan ég segist eiga nokkuð einasta frí.
samt aðallega þegar hefi ég unnið fyrir því.
ég hef þó haft þá reglu að blása um tvö.
held þó stutt, því ég starta aftur um sjö. ]



[ Ljótt er bölið maður minn,
margar stoðir halla.
Úrræði þarf sterk og stinn,
að stöðva þennann galla. ]



[ Hátt á lofti fullur máninn fetar bjartan stig,
en fullur rangla ég um bæjarhólinn,
og nú er best þeir láti allt, sem eiga eftir mig,
eina og sömu leið að far´og kjólinn.
Því best er geymt í öskunni sem engir mega sjá
og askan fýkur vítt af bæjarhólnum,
og efalaust er fullur máninn eftir því að gá, 
sem eldinum var forðum selt, í kjólnum.

------

Eigir þú í skúffu niðri, lítið lettersbréf
sem letraði þér ástarsjúkur fólinn,
ég bið þig ljúfust eldinum það látir nú í té
líkt og forðum ermar rifna kjólinn.


í september 2007
© allur réttur áskilinn höfundi ]



[ Kona gekk á sandinn
settist niður
og grét.

Flæðarmálið færði henni festi
alsetta perlum
sem hún þáði.

Öskrandi af sársauka
reif hún perlurnar af
eina af annarri.

Þær urðu að svartri ösku
þegar hún grýtti þeim
á haf út.

Athöfninni var lokið
konan stóð upp
og fór til síns heima.

Henni fylgdu tveir hrafnar
Æi, hættiði að krunka,- sagði hún,
-þetta voru verðlausir molar. ]



[ Nú stend ég hér hrædd og alein
stend hér án þinnar tilsagnar
hugur sterkari en falleg bein
rödd þín í hjartanu þagnar

Tár niður vanga minn renna
því ég finn hversu mikið ég sakna
finn að sál mín af lífi mun brenna
af draumi sem frá ég vil vakna

Þú varst mín sterka sjálfsstjórn ein
en nú mitt stolt er þrotið
þú varst mín ást og varst mitt mein
en nú það allt er rotið

Ég veit þetta verður erfitt nú
en án þín ég mun stjórna
ég veit með hjálp, styrk og trú
ég loksins þér mun fórna

Þú varst mér allt sem hugsast gat
þú varst minn besti vinur
með þér ég þurfti engan mat
en tak þitt á mér hrynur

En ég veit ég get það fyrir mig
mitt eigið líf mun skrifa
þú manst það Ana ég elska þig
en án þín ég mun lifa. ]



[ Bilun í mínum huga segir mér horfa beint í buskan, hlusta á alla sem vilja hugsa
valda engum usla/ og þótt ég standi uppá húsþaki og horfi á mannskapinn
andskotinn! er það ég sem er andsetinn?/ ég veit ekki, kannski er það fólkið hérna í kringum mig
með geðveiki/ en ég sé ekki hvað? 
ég reyni að anda hratt, tími tekur andartak, næ samt að standast það
fokk ég er farinn á flakk, svo satt að ég/ næ ekki orðum mínum út úr þessum munni
og þótt ég kunni/ að halda samviskunni undir þétt sem bundið
þó þau nálgast hægt að sundri/ skrambinn! ég reika aftur og aftur á sama stað
og staðurinn sem ekki er ennþá fundinn. ]



[ Hugur minn sest á bak fiðrildanna
sem fljúga um innra með mér
og ferðast til þín.

Bros læðist fram á varir mínar
ég gleymi mér um stund
og leyfi mér að vona. ]



[ Ég reyni að sjá fyrir mér leikrit sem ég kannast dá lítið við
 heilabúið að kitla mig og er að reyna koma mér á næsta stig
ég hugsa hvort gerandinn sé ég eða einhver annar
 kannski er ég áhorfandi að hugsa um það sama
en á meðan hugsun flakkar á milli minninga
 hugsa ég um leikarann sem veit það
að ég er ekki heill, samt leikur hann með glæsibrag
 og heldur sinni ró þó
ég sé klikkaður? því mér finnst ég vera ljúga
 því fólkið klappar til að hlúa, leikurum sem brosa á milli brúna
grátandi í klúta og fólki finnst það vel leikið!
  er ég  sá eini sem flýgur eins og fljúgandi fuglinn hér
í vonum um að engin taki þessa vængi af mér
 og fljúgi kannski burt af sviði
held fast inni! mínu skinni, ógna persónu minni ]



[ Gott er sér að bregða af bæ
með burstað hár og strokið.
Leita uppi húllum hæ
og hella víni í kokið. ]



[ Stundum
fangar lífið mann í einhverja ótrúlega vitleysu
eitthvað sem maður ræður ekki við
-það á sér annan stað og annan tíma
og maður verður bara að bíða

bíða

ég hata að bíða. ]



[ Ég gekk niður götuna
og velti fyrir mér
hvernig væri það
ef ég vaknaði ekki á morgun

og regnboginn var óbrotinn yfir húsunum ]



[ Í hönd mína tók önnur hönd
hún treysti þá sterk vinabönd,
en það er eitthvað öðruvísi núna.
Við sátum saman, töluðum,
um alla hluti möluðum,
ég sakna þín, hvar ertu? Halelúja.

Á morgnanna ég á þig leit,
með herkjum af þér augun sleit.
Ég vild‘ ég gæti séð þig aftur núna.
Þú leist á mig með augunum,
þau flóðu öll af tárunum
sem féllu þétt af hvörmum, halelúja.

Þú leist á mig í hinsta sinn,
fórst út og komst ekk‘aftur inn.
Þú lifir enn því ég held fast í trúna.
Ég eftir sat með augun full
af tárum, þessi glæru gull,
sem féllu þétt af hvarmi, halelúja.

Mín tilvera er án þín tóm,
ég heyri hvergi minnsta hljóm
sem vakið getur gleði hjá mér núna.
Ég bíð þess er ég aftur finn
þinn vanga liggja þétt við minn
og vagga mér í svefninn, halelúja.

Það hjálpar mér á ögurstund
að vit‘að ég kemst á þinn fund.
Ó, veist‘ég er á vegi til þín núna?
Nú af mér losna lífsins bönd,
mín sála leitar að þinni hönd.
Ó, fylgdu mér til himna, halelúja. ]



[ Óróleg, iðjulaus
langar að fara
þrái að komast í burt

Ég hitt‘ ann hér, fann mitt sjálf
dyljast að innan
Hann er eins og spegilmynd mín

En ég verð að komast burt
fljúg‘ ein upp í loft
Get ég fellt öll mín tár til jarðar
svo þau berist til þín?

Óróleg, eins og hann
ég veit hann eltir
Nú er hann veit ég er til

Ekki ein, ekki tvö
Erum eins og hvort annað
Er staðsett á sitthvorri hlið

Hnattarins, ó, svo langt.
Það er ekki betra
Nú er ég veit þú ert til.

En ég verð að komast burt
fljúg‘ ein upp í loft
Get ég fellt öll mín tár til jarðar
svo þau berist til þín?

Þú veist af mér, ég veit af þér
en við göngum ei lengra
því það er ekki rétt.

Óróleg, við erum brjáluð
Leikum að eldi,
höfum engu að tap‘ eða ná.

En ég verð að komast burt
fljúg‘ ein upp í loft
Get ég fellt öll mín tár til jarðar
svo þau berist til þín? ]



[ Þar sem engla raddir óma
og eilíf hamingja er,
láttu ljós þitt ljóma
líkt og þú gerðir hér. ]



[ Nú sefur smiðurinn
með naglabyssuna
sér við hlið
tilbúinn að vakna
ef heyrast hamarshögg

en konan
situr við eldhúsborðið
og horfir í gaupnir sér

hlustar á ráðherrann
ljúga í beinni
að ætla henni
bjarta framtíð. ]



[ Niðurneglda framalið,
 náðarlögin skapa.
 Hafa löngim haft þann sið 
 og haftabrögð ei skapa. ]



[ Fjórðung aldar fékkstu hér,
  og farsæld áfram sanna,
  Ætíð sendi sólin þér,
  sælu stund í ranna, ]



[ Ég fylgi þér, 
hvert sem þú ferð.
Því að ég vil, 
en ekki verð.

Ást þín er mér, 
svo undursamleg.
Heimurinn verður, 
að vita af þér.

Þú komst til að þjást, 
fyrir þína ást.
Það er sköpunin
það erum við. ]



[ Nú þegar horfin ertu, horfin burt
og farin er mín ást með þér.
Um þennan hverfulleika er aldrei spurt
og söknuðurinn fylgir mér

En eitt er það, þá hvorugt vissum vart
skildum ei, - ég og þú.
Að ástin heit, snýst um svo ótalmargt,
bæði þá - og nú.
 
Og þó að dimmi, verður aftur bjart
og staðreyndin er alltaf sú.
Að ástin heit, snýst um svo ótalmargt,
nú betur vitum, ég og þú. ]



[ Lítil stúlka situr við tjörn umvafinn blómum, 
í kjöltu hennar er kettlingshnoðri. 
Stúlkan strýkur hvítan feldin, 
sólin hitar andlit hennar. 

Það skýjar, telpan stendur upp. 
Hún drekkir kettinum í tjörninni, 
traðkar á blómunum. 
Fer heim og biður um hund. ]



[ Nóttin vakir og dagurinn sefur,
Þögnin bergmálar í vindinum.
Samt lemur hjartað hann að innan.

Brjóstið er við að bresta upp, 
hendur hans hvíla fast á því.
Eins til að færa það aftur í tíma.

Til stundarinnar áður en ástin vaknaði,
Þegar hjartað þekkti aðeins gleði,
og losti og þrá þekktu það ekki.

Sama hvernig fingurnir merja holdið,
í veikri tilraun til að sefa draumana, 
þá slær hjartað ógnarfast.

Dagurinn vaknar og nóttin sofnar.
Hugur hans er sem albúm,
gleymdra mynda.

Mynda sem geymdu líf hans.
Margar voru í lit aðra sarthvítar.
Sumar teknar að tærast í sundur.

Hann lokar albúminu varlega.
Felur hjartahöggin í söng amstursins
og ber sig vel. ]



[ Ástin er eins og stöð tvö án myndlykils,
línan á stillimynd rúv.
Hún er suðið á milli útvarpsrása,
smellurinn í ljósaperu áður en hún springur,
Ástin er einkamál alþjóðar,
höfuðverkur gærdagsins ,
von morgundagsins.
Hún er heitur klaki og köld sól. ]



[ Í stofunni hjá mér geysar stríð, 
stúlku er nauðgað hún grætur. 
Maður er skotinn fimm skotum, 
blóð hans litar teppið mitt. 
Ég maula poppkorn, 
færi fæturna upp í sófa. 
Blóð hans skal ekki vera á mínum fótum. ]



[ Í koddann hann grætur nóttin er löng. 
Móðirin að vinna, faðirinn fullur. 
Lætin úr eldhúsinu fylla höfuð hans, 
hver sopi föður hans lemur sig í gegnum augum. 

Sársaukinn nístir hjarta hans sem dælir vonbrigðum. 
Óttinn altekur huga hans, kvíðinn er sæng hans og 
vonbrigðin koddi. Á morgun er nýr dagur ]



[ ég vildi óska þess 
að þú elskaðir mig 
eins og þú elskaðir mig 
11 september 2006
þegar við komum hingað fyrst.. ]



[ ég vil 
þessi
5 ár
tilbaka ]



[ á hverju kvöldi rignir
og á næturnar er svo kalt
að allt er ísi lagt

og hér er enginn vindur
svo þegar vatnið frýs
er ísinn alveg sléttur

og þess vegna á enginn skó
og ekki heldur bíla
bara sleða og skauta

hér búa ekki margir
kannski bara tveir
en örugglega þúsund

og ísinn er svo bjartur 
að við notum lítið ljós
og fáum fagurprýdda nótt

og undir þessum himni
og ofan á þessum ís
höfum við verið um stund

kannski tvö ár
örugglega þúsund
einhverstaðar þar á milli

en nú sit ég ofan á þakinu
á húsinu mínu
og skil ekki neitt

í gærkvöldi þá byrjaði að rigna
eins og alltaf
en það bara rigndi

og það rigndi meðan ég sofnaði
og þegar ég vaknaði
og í hádeginu sama dag

og dagarnir liðu
og ísinn óx
og dagarnir liðu

og ísinn hækkaði
og húsin minnkuðu 
og himininn kom nær

og nú rignir voða lítið
það er eiginlega hætt
og ég sit upp á þaki

og mamma er hrædd
og pabbi talar við mennina
meðan minnstu börnin skauta

ég veit ekki alveg
ég bara sit og sit
og reyni að skilja

svo byrjar að rigna stjörnunum
og þær lenda mjúklega
og þær eru svo bjartar

svo verður allt dimmt
og það líða tveir tímar
eða kannski þúsund


nokkur börn gráta
mamma er hjá mér
og þögnin alger þögn


...
...
...


svo klifra fyrstu geislarnir
frá sólinni yfir fjöllin 
og ísinn er farinn

og við tvö eða þúsund
brosum og hlæjum
föst upp á þökunum okkar

og um kvöldið rignir aftur
en bara venjulega
og allt er eðlilegt

ég renni mér út
skauta út fyrir þorpið
var þetta bara martröð?

og ég lít upp. ]



[ Shjallalalalaaa shjallallaaa sönglaði hún.

Á meðan drapst þú mig ]



[ Einmana og hugsi
 held ég af stað
 í ferðalagið langa
 í leit af tilgangi

Leiðin er torsótt
 verð að halda áfram
 ljósið í myrkrinu
 liggur við enda stígsins

Ískaldur vindurinn
 lemur andlitið
 snjór í augum
 kaldir fingur

Nóttin er löng
 örmagna held ég áfram
 nálgast endinn
 í von um svör ]



[ Það er gott að eiga inni
eitthvað þegar bjátar á.
Hlýjar mér í sál og sinni
að sitja góðum vini hjá. ]



[ Drykkja og daður er hans mál.
því dóni er hann, sé hann í skál.
Eðlilegur er hann í vinnu en smærri.
En þykist annars vera miklu stærri.

Nonni litli nefnist hann oft á dag.
núorðið að það er að verða lag.
Smánaður er svo ósköp hratt.
þegar sungið er nafnið flatt.

Já, drykkja og daður er hans mál.
en dóni er hann, sé hann í skál. ]



[ stundum vildi ég að þú værir að spila á mig
-ekki þennan helvítis gítar ]



[ Dauði, ég dansa eftir þínum nótum.
Dauði, ég vil koma seint til þín.
Dauði, ég dregst hljótt að þínum sporum.
Dauði, ég veit að þú bíður mín.

Dauði, ég er ekki tilbúin að koma til þín.
Dauði, ég á margt ógert áður en ég kem.
Dauði, ég á mér í dag aðra og stærri sýn.
Dauði, ég geri mér grein að ljóðið ég sem. ]



[ Bæ ]



[ Alveg sama hversu illa
manni líður andlega eða líkamlega
veit gamla fólkið upp á hár
hver ástæðan sé.

Maður er annaðhvort of illa klæddur
eða maður hefur borðar nóg. ]



[ Sjáðu litla sæta fuglinn, sem vappar um í garðinum
Nei, sjáðu litla dauða laufblaðið sem velkist undan vindinum. ]



[ Keyri um daglega í leit að ljósinu, 
veit ekki hvert á að stefna en einhvernveginn rata ég alltaf. 
Hver  er að stýra, er það ég eða ljósið. 
Heyri í sjálfum mér hugsa, lít í kringum mig en sé ekki neitt. 
Er einhver þarna, hver ert þú. Af hverju segir þú ekkert.
Það hvín í malbikinu og það truflar einbeitninguna,
en samt heyri ég eitthvað. 
Slekk á útvarpinu og einbeiti mér meira. Það er eitthvað suð í loftinu. 
Horfi út í hraunið og hægi á mér um leið, 
það er kolsvart myrkvið sem starir á móti og hlær að þér. 
Vilt stoppa, fara út og upplifa hljóðið sem angrar þig, sem kallar á þig. 
Enn myrkvið veit að þú þorir ekki út, þessvegna hlær það. 
En ef þú hlustar betur, þá veist þú að hljóðið er ekki í myrkvinu, 
það er í ljósinu og kallar á þig. 
Það eina sem þú þarft að gera er að hlusta, 
opna leiðir að þeim skynfærum sem þér voru gefin og hlusta.
Kveiki aftur á útvarpinu, heyri í malbikinu, eyk hraðann aftur, 
komin tilbaka. 
Þú átt svo marga valkosti, hvaða ætlar þú að gera. 
Prófaðu að hlusta á ljósið. ]



[ það sem veldur því að hjartað mitt slær
það sem er mér meira en lífið kært
það sem gefur mér meiri siðgæði
það sem eykur mitt blóðflæði
það sem veldur roða í kinnum mínum
það sem er innblástur í mörgum rímum
það sem ég vil hafa að eilífu
það sem geri mig ekki einskis nýtur
það sem lætur líkama minn dofna
það sem mun aldrei rofna
það sem mun alltaf lifa
það sem mun aldrei bila
það sem mun aldrei deyja
það sem mun aldrei fleygja
það sem mun aldrei meiða
það sem mun aldrei hefna
það sem mun aldrei svíkja
það sem mun aldrei segja

hata mig

er ást ]



[ Þetta er mitt einka svæði
stend ég hér í adamsklæði
gefðu gaum að þessu kvæði
lof mér nú að vera í næði ]



[ This is my voice.
There are many like it but this one is mine.
My voice is my best friend. It is my language.
I must master it as I must master my language.
Without me my voice is useless.
Without my voice, I am useless.
I must speak my voice clear.
I must silence any stranger who is trying to silence me.
I must silence him before he silences me.
I will.
Before me I swear this creed.
My voice and myself are defenders of my identity.
We are the master of our strangers.
We are the saviours of my language.
So be it, until there are no strangers, but friends.
Hello. ]



[ One more breath One more depression I get,
one more thought of death and this world I misinterpret.


This mind won\'t be led from a world full of fear.


One more smoke One more beer,
one more line of coke and from this world I disappear.


One more burden I can\'t bear and one more mind that doesn\'t care. ]



[ When dreams fly away,

we are birds that lost their way,

stranded in a dry cold desert,

trying to survive its hazard. ]



[ Bless you my hopeless desire,

Beautiful paintings hardly love...

To be asked out by an ugly frame.


From the distance I do admire,

Your rich coulors that hardly invite...

To be stalked by a shy observer.


Jealously I expect you to dress yourself,

with a worthy frame to fulfill your dreams...

Of someone holding you in the night. ]



[ Handcuffed hands search for a set of keys,
Naked wrestlers fight to loose.

Naked hands lost a set of keys,
And handcuffed wrestlers search for a fight. ]



[ Birtast myndir en brenna mig
þar blæða gömul ár.
Í hjarta mínu þrái þig
með þúsund falin sár.

Í skugganum ég beið og bað
þá brast mitt hjarta hljótt.
Og allir vissu að eld bar að
og aldrei varð mér aftur rótt.

Inn í mér kom trega teinn
ég trú ekki á neitt.
Mér finnst ég alltaf vera einn
því eitthvað hafði meitt.

Og myrkraþokan þjakar mig 
ég þrýsti litla hönd.
Hún leiddi mig að leik við sig
en lagði svo frá strönd.

Því snemmbúið var skipið þitt  
í seglin vindinn bar.
En stormarnir á skipið mitt
þeir stýrðu mér í var.

Ó tregabundna lilju ljóð
þú lifir árin öll.
Þú berð mitt fall að faldri glóð 
ég flýg að þinni höll. ]



[ Morgunn þessa mánudags
er mæðu allur sleginn.
Skapið skrítið, óheflað,
er skauta ég skólaveginn.

Því heima vil ég í hugleiðingu,
heldur en tímanum eyða
í valin kvæði & vitfirringu
og veikburða fræðiseiða.

Ég veit að vit mitt skákar þeim
vitlausu menntafræðum
sem bjóða upp á betri heim
og betrun á öllum lífsgæðum.

Ósk mín dýpsta er ekki sú
allt að vita \'um eitt.
Nei, að velja best úr villutrú
veitir mér ekki neitt. ]



[ Vaxandi vitundin opnar mér,
veröld svo fjarri öllu.
Með gjafir Freyju, hún færir mér
frelsi á hugarins stöllum.

En bjálfarnir vanhugsað banna
betrun þá er felst í því
að vitundina varlega kanna;
að vefja\'upp arfa og kveikja svo í.

Þess vegna ég þjakaður er,
þurfa þau bönn að líða.
Sem hefta hamingjunnar veg,
sem heilagleikann kallt níða. ]



[ Gefðu mér ljúfan guðaveigar,
gefðu mér brennivín!
Gerðu\'það, gerðu taugarnar meyrar,
svo geti ég talað til þín. ]



[ Ef veröld þín í vol er öll
og enginn veitir þér hlýju.
Ef hvæsa á þig kvíða köll
og hvergi þú sleppur við klígju.
Þá heyrðu í mér undir eins
ef undan fer að halla.
Ég flyt þig til undraheims
sem ofar er allra fjalla. ]



[ Það er svo erfitt að þurfa,
þrálaust að velja\' og hafna.
Hvern og hvers skal spurja
eða hvernig læra\' að dafna. ]



[ Tíminn líður
eins og
alda í sandi.
Skellur á
og rís,
og rís
uns hámarkinu 
er náð.
Þá fjarar hann út
og blandast því
sem er
og var
og verður.
Aftur
svo rís
og rís
og skellur
á sandinn.

Sandurinn
er geimur,
þar sem
hvert sandkorn
er sömuleiðis
og.

Og aldan rís
á sandinn,
sem þyrlast
og berst með
þangað til 
hámarkinu
er náð.

Þá renna þau
saman 
til baka
og
sameinast
öllu hafinu.


Hvers vegna
að örvænta?
Hvers vegna
að festa sig
á strönd
skynvillunnar? ]



[ Margt er af mörgu dregið,
mótað saman í sannleik.
Hugsun eins hals er slegin
í háttvísi, dyggð og kærleik.
Orð í felum, orð í laumi,
orð sem hlýða engum taumi.

Mannvitið, það mesta\' af öllum
moldarinnar afsprengjum,
getur það verið uppfullt af göllum
sem í gáleysi við rengjum?
Nei vinur kæri, ég veit það eitt,
aðeins það eitt að ég veit ekki neitt. ]



[ Ég geng um auða götu, einn,
í gaddfrosti, kalinn og sár.
Er illa til fara, þjáður, óhreinn
og úr auganu brýst frosið tár.

Nóttinni dimman yfir dvelur,
drungaleg að venju og tóm.
Vanhugsað ætíð maðurinn velur
sitt versta par, af öllum skóm!

Ég gat svo sem sagt mér það
að söngurinn mundi þagna.
Farið er burt mitt fagra lag,
sem í fortíðarþrá ég sakna ]



[ Landakortslaus
á lífsins krossgötum.
Sigurviss maður
stendur á þeim miðjum.
Fyrirgefðu herra,
í hvaða átt er hamingjan ?
,,Hamingjan er ekki ákvörðunarstaður
heldur hugarástand.“
Alveg er það eftir mér
að lenda á svona rugludalli.

Ráðvillt
á rúmsjó ástarinnar.
Brosandi kona
siglir þar af öryggi.
Fyrirgefðu frú,
hvern á ég að elska ?
,,Að elska sjálfan sig er
mikilvægast alls „
Nei, hættu nú alveg,
var verið að rýma Klepp?

Einmanna
á dánarbeði,
enginn til að hæðast að .
Fyrirgefðu drottinn,
hvert er ég að fara ?
Ekkert svar. ]



[ Var að dandalast á blíðskapar degi
þegar drukkinn maður varð á mínum vegi.
Mér sýndist á öllu að hann bæri vit.
Ég stoppaði\' í spjall við þennan bakkusarþræl,
sinna haga mér tjáði, þó ekki með væl,
heldur ljúflega lagði út sín ævi hnit. ]



[ Ég hef tekið ákvörðun
sem afvega\' ei leiðir:
Að spynna\' úr öllum spurningum
speki öllu meiri.

Hyggst ég herja\' á nýja slóð
& hugann reyna\' að opna.
Kynda\' upp gáfna minna glóð
í geisla sem ei slokna. ]



[ Honum líður illa, en samt svo vel.
Því sársaukinn elur óendanleikann.
Upplifun sem upp úr öllu gengin er - 
langt umfram sannleikann.

En hann skilur svo fátt,
skilur svo lítið,
því
skynvitundin er takmörkuð 
við þrívídd.

-Fari það bölvað
allt til andskotans!
Til helvítis djöfuls,
djöfulsins djöful!

Og í þeirri andrá sér hann tilganginn:
Að eiga skópar númer fjörtíu og fimm. ]



[ Í fögrum dal, í fjarlægu landi,
fann ég eitt svo magnað.
Fyrir utan tíma, í sælu svífandi,
sólríkis hásumars dag.

Dansandi
dreymandi
án kvaða,
í algleimi.
           Laust mig ljúfasta tilfinning.

Á augnabliki vitund mín breyttist
í óendanlega tilveru.
Hugurinn, óður, braust um & þeyttist,
og augu mín stjórnlaust hringsnérust.

Líðandi
leikandi
í frelsi,
án mótstreymis.
            Fékkst mér mín fegursta minning.

Að snúa til baka þótti mér verst,
að verða aftur að engum.
Standa aftur einn í stjórnlausri lest
sem stanlaust í hringi gengur. ]



[ Staður & stund
tími & rúm.
- eða tóm?
Takmarkað og taktlaust
(því engin stund er til)
Líður og verður til á sama augnabliki.
Allt það sama
en háð mismunandi hugtökum,
mælingum og mótun. ]



[ Maðurinn byggir
og maðurinn splundrar.
Maðurinn hryggir
og maðurinn sundrar.
Maðurinn grætir 
og maðurinn meiðir.
Maðurinn tætir
og maðurinn eyðir.
Maðurinn skekur
og maðurinn, frekur, 
maðurinn tekur
og maðurinn drepur. ]



[ Yfir firðinum ríkir friður og ró
með fallegu sólarlagi.
Hvammurinn með sína kletta og mó,
og kyrðin sem ríkir við sæinn.

Lækjarins ljúflegi niður,
leynir sér ei hinn yndæli friður.

Geimurinn geymir allt óendanlegt,
geysist í rúmi og tíma.
En það skiptir mig engu, því allt er fallegt,
hér í andanum leysist upp glíman. ]



[ Afmæliskveðjur:
 
  Fertugum er vel það fært,
  og framar góðum vonum.
  Sjálfsagt sýnist þetta tært,
  og sæmir góðum konum.

     75 ár að baki.

  Þrír af fjórum fjórðungum,
  af ferli einnar aldar.
  Með gengi vænu gleðjumstum,
  og gæfubyrinn faldar. ]



[ Að standa sig í stórræðum
stinnan getur þreytt
og að valda vonbrigðum
víst mun þykja leitt.
Karl heitinn faðir kenndi mér,
sá kastaði visku greitt:
,,Það þíðir ekkert að vera láta hæla sér
og vera svo ekki neitt\". ]



[ Þá fyrst,
þegar ég veit
að þú elskar mig
án allra skilyrða,
get ég horfst
í augu við dauðann
án ótta.

Ég get ekki 
látið byr
ráða för hverju sinni.

Þegar brottför
er yfirvofandi
án nokkurar kveðjustundar
bærist ekki 
í nokkurs seglum
Bara staðið logn. ]



[ Enginn er sá sami
sami og allir 
sami og hann sjálfur ]



[ Enginn er eins
eins og allir
eins og hann sjálfur. ]



[ Af rækjum og rjóma rek ég nú við
ríðandi röngum hesti
Ég bið ekki um meira en heimilisfrið
út nú með draugfúla gesti.

Rugluð og rasandi ropa ég feitt
riðlast á eldgömlum apa
Mikið lifandi skelfing er ég nú þreytt
á þessu helvítis afglapa

Farðu nú fíflið þitt, drullastu út
Ég vona að rúta keyri þig niður
svo komist á heimilisfriður ]



[ Yfir mig svífur
tómleiki
með sárin á bakinu
blæðandi
sorgin bítur veika
hjartað
saltur sjórinn mig
blindar
Tómleiki gefur mér
söknuð
söknuður drepur mig
andlega
andlega hliðin vísar til
helvítis
yfir mig svífur sár
tómleiki. ]



[ He is the omega
oleaginous
a come clean riddle,
quizzical-stuffing fallacious
stuck on himself. ]



[ Hann er síðasta sort
grísí
gáta sem kemur í ljós
fylltur -spurninga- flóði og vitleysu
fílar best hrós
grísí
gáta sem kemur í ljós
fylltur - spurninga -flóði og vitleysu
fílar best hrós! ]



[ Ég fékk ástarbréf í dag
svo innilegt og sætt

Ég las það
og brosti til þín
við sungum saman hástöfum

Hakuna Matata

því þú hafðir þurrkað allar áhyggjurnar burt ]



[ Minnstu þess, sem minnast skal -
mundu ætíð það, sem gert er
vel og minnast máttu al-
mennilega þess, sem vert er. ]



[ Sjálfið mitt
togaðist á við
sjálft sig
í báráttu
um hugmynd. ]



[ Mig langar til að þig langi til að mig langi í þig. ]



[ Íhaldsstjórn ei segist sek,
siðlaus öðrum fremur.
En Steingrím vantar þor og þrek,
þegar á hólminn kemur. ]



[ Lengi hef ég þraukað í þessarri sveit,
þekkt hefi margan hund.
-Fár mælir betra ef verra veit-
vesöl er mannanna lund. ]



[ hvað verða dagar þess sem engum ann
meir en handahófskennt fálm
í skugga upphafsins ]



[ Hér sit ég með þessum vanþakkláta manni 
hugleiði margt og mikið

Ég er með líf innra með mér og er svo hamingjusöm með það finnst ég svo lukkuleg og hlakka til full af ást - vildi óska þess að ég gæti deilt því með einhverjum sem myndi gleðjast með mér

Hans hugsanir svo ljótar og neikvæðar - gerir mig svo sorgmædda 

flý á hólm gamalla minninga sem reynast mér svo dýrmætar á svona stundu - 

Ég hugsa til þín sem hugsaðir alltaf svo vel um mig hve ég sakna þess að fá rós í rúmið - undirstrikuð ljóðin í litlum spakmælisbókunum - fallegu orðin sem þú helltir yfir mig    þú varst eins og barmafullur bikar af ást sem flæddi ótakmarkað yfir mig og hlýjaðir mér með kærleika þínum þvoðir mér með þinni hjartans einlægni - eldaðir fyrir mig - gafst mér skart og allt sem þú gast mér gefið - ég hugsa um bréfið sem þú sendir - þig dreymdi mig ólétta ganga með fram sjónum með þér - svo stoltur  - þú varst mér alltaf svo góður -

ég hugsa til baka og ég hugsa hvar ég er nú

ég sakna umhyggju arma þinna - hlýju orða þinna því það er það sem ég finn að ég þarf í dag 

og það er eitthvað sem hann virðist ekki geta veitt mér núna - kannski seinna

Þér finnst það kannski skrítið en ég elska hann -  hann hefur sína kosti 

ég sakna þess bara að finna að ég sé elskuð með fallegum orðum - hlýjum örmum - af einlægni og ást 
 
ég finn það á annan hátt - ég veit það bara - þegar ég horfi í augun hans - en þannig held ég að það verði bara alltaf - hann elskar ekki róman-tíkina

Samt sem áður hef ég stundum þörf fyrir að heyra það - finna hlýja snertinguna - fallegu orðin - sem koma af hjartans einlægni - það gefur gleði - það gefur trú - það gefur traust - það er fallegt - sakna róman-tíkar

Hvað er fegurð ? eru það ljót og neikvæð orð ? 

Fegurð eru falleg og hlý orð sem koma af hjartans rótum 

Ég jafna mig 

á svona stundum horfir maður sjálfur á það neikvæða 

En svo koma tímar sem eru betri og þá er þetta gleymt og grafið 

En minningarnar sem þú gafst mér eru dýrmætar þær hjálpa mikið á svona stundu - þær hverfa aldrei  -þú gafst mér fegurð - sem ég bý að alla ævi - þakka þér fyrir elsku vinur að hafa elskað mig svona heitt - að hafa sýnt mér það á allan þann máta sem þér var mögulegt - ég veit hvernig það er að vera elskuð í verki

ég hugsa oft til þín - engillinn minn-hvíl í friði ]



[ Íhaldstruntur voru teknar til kosta,
tilurðin glæpir eða svo sýnist mér.
Góðærið ilmaði af græðgi og losta,
gammarnir slepptu beislinu af sér. ]



[ Hlýjar í sál og sinni
að sitja vini hjá.
Gleði í muna og minni
að mega kankast á. ]



[ þegar brá fyllist tárum
og angur breytir svip
                  
þegar lífið skiftir litum
og hörund verður hvítt

þegar loft blandast lævi
og veður virðast válynd

þegar hugur fer á flakk
og enginn virðist nálægt
		      
þegar húmið hrærir geð
og hlátur barnanna hljóðnar

þá hefur sorgin barið að dyrum ]



[ hvarf í sjónarönd
gullið blik augna þinna

þú fjaraðir  úr
höndum mér

í andvaranum
höfgur ilmur 

liggur í loftinu
lofnar ómur

finnst mér eins 
að þú sért enn hér ]



[ Þegar þú gefst upp á mér,
ekki fá samviskubit.
Því þú varst sá eini sem reyndir,
reyndir að hjálpa mér,
reyndir að sýna mér,
reyndir að vera til staðar.
Ég gat bara ekki,
tekið við þeirri ást, 
sem þú gafst mér.

Svo farðu í friði,
fallegi engill. 
Dökkur sem nóttin,
með demanta í hárinu,
sem lýsa þig upp,
líkt og næturhiminn.
Og mundu...
að ég elska þig. ]



[ Vildiru vera svo vænn að skila mér hjartanu mínu aftur?

Ég þarf að nota það. ]



[ Við tölvuna sat hún,
og samdi þér ljóð.
Hún samdi um ást og,
hvað ástin var góð.

Stúlkan var ung,
og vissi ekki.
Að ljótur púkinn var,
sem eyddi þeirri ást,
sem aldrei var þar 

Þú varst bara grunlaus,
vissir ekki neitt. 
Vissir ekki að púkinn,
Gat öllu fólki eytt.

Dag einn litla stúlkan,
gafst upp á sinni ást.
Svo setti hún upp reipi,
og hætti þá að þjást. ]



[ Ótal mein og kreppukjör
kapp í leikinn setur.
Höskuldur í háskaför 
hægri stefnu tekur. ]



[ Fimar Dodda ljóðalínur
liggja víða.
En djöfull yrðu þær dýrar maður
dytti hann í´ða. ]



[ Doddi slær mig alveg út
er hann kappi slunginn.
Aldrei tekst að kveða í kút
karlinn viskuþrunginn.

Ljóðin okkar munu mæt
og marka okkar tíma.
Öðrum síðan eftirlæt,
hve yndislega ríma. ]



[ Hef ekkert reynt að yrkja í dag,
ekki líst mér standið,
en sólin bætir sérhvern hag,
þótt snjórinn hylji landið. ]



[ Látið hef mig landið fæða,
legið sæll í mosató. (Einar)
En nú ég glími við að græða
og get helst aldrei fengið nóg. (Doddi)

Botna sem þessa betur teldi 
birta lífshlaup mitt. 
Enda er þarna ennþá frekar 
átt við hitt:

Látið hef mig landið fæða,
legið sæll í mosató,
ölið ljúfast andann glæða,
ungur státinn reri sjó.

Nú, svo mætti stytta málið:

Látið hef mig landið fæða,
ljóðað ríkri andans megt.
Oft er betri örstutt ræða.
Er ekki lífið dásamlegt? ]



[ Það er sunnudagur og sólin skín,
sjálfan sig hver má þola.
Dásamlegt væri að dreypa í vín
á dýrðlega glæstum fola. ]



[ Þórranætur kvæðastund
einsamall sit að spjalli
stúlkukindin brosir blýtt
bræðir mig og dregur mig á tálar

Hleypi ég huga mínum
hátt um hinmingeim
dreyminn ég sit við tölvu að skrifa
hver er ég? hvað get ég gert?

ekkert númer, enginn kynni
nema þessi einu 
Þorranætur kvæðastund. ]



[ Gjalti stráði götur á 
 Gísli karl frá Skarði.
 Fyrir kerru Blesa brá,
 bóndinn eytilharði.
  
 Gaman samur Gísli er
 götuslóða leggur.
 Gjaltið malað brunnið ber
 og brekkur niður leggur.
 
  Allar eru beinar brautir
  Blesi gengur sína leið.
  Sama hvort þú Gísli grautir
  gjaltinu og fremjir seyð.

  Nú brátt er endað ævintýri
  enda tekur vegar slóð.,
  Blesi fallinn., en halurinn hýri
  hnugginn í vegarkanti stóð. ]



[ Bundinn niður
Með stuðlum og höfuðstöfum

Súrrealísk atómin  
Klæða sig í svart leður 
Og flengja mig með orðum sínum ]



[ Ég vakna eftir stórkostlega drauma, stíg fram úr rúminu og fæturnir lenda beint ofan í hreina sokka og pússaða skó og fötin, nýpressuð af ástsjúkri vinkonu bíða mín undir nærbuxunum hennar og þau skríða silkimjúk á útlimina og blettast ekki af heitu brasilísku lúxuskaffi sem aðdáandi minn úr næsta húsi kom með í morgun eins og venjulega með beinu flugi frá Brasilíu og svo kveiki ég á útvarpinu þar sem uppáhaldslagið mitt rennur sitt skeið á undan fréttum sem eru mér allar að skapi og svo geng ég út og anda að mér einstaklega súrefnisríkum loftsveip sem fyrir tilstilli hentugrar vindáttar og þverbrotinna náttúrulögmála fylgir mér að bílnum sem aldrei bilar og svo set ég í gang og tek eftir að bensíntankurinn er fullur og vélin er hljóðlát og stillt á lágmarkseyðslu eftir yfirferð bifvélavirkjans sem kom í gær til þjónustu reiðubúinn á vegum félags sem ég vissi ekki að ég væri í og ég renn úr hlaði og kveiki aftur á útvarpinu og heyri að í gærkvöldi voru lottótölurnar mínar enn dregnar út eftir beinu útsendinguna frá spurningakeppninni sem ég vissi öll svörin í og næst flytur skýrmæltasta fréttaþulan fréttir frá Alþingi þar sem óþverrafrumvarpi var hent út með öllum atkvæðum gegn engu og ég keyri af stað og sé blaðastand þar sem stendur á forsíðum allra dagblaða að blóðið sem ég gaf í Blóðbankanum í gær hafi leitt til lækningar á krabbameini og ég brosi og á næstu umferðarljósum blístra ég lag sem tónlistarmaður í næsta bíl fær á heilann og gerir heimsfrægt á komandi mánuðum og á grænu ljósi keyri ég í veg fyrir bíl bankaræningjaflokks og hann veltur án þess að nokkur meiðist og þeir gefast upp baráttulaust því þeir festu fingurna í öskubökkunum og ég fæ fálkaorðu og mikil verðlaun og er boðið að vera gestur í vinsælasta sjónvarpsþætti landsins og ég er kosinn maður ársins af stjórnanda þáttarins sem heitir Jóna Sólný en upp úr því sef ég hjá henni og barna eins og allar konur sem ég snerti og börnin mín eru öll hraust og hamingjusöm og vegnar vel í lífinu og þegar ég hef lagt í gjaldfrítt stæði á besta stað í miðbænum hitti ég óvænt á röltinu leiðtoga heimsins gráa fyrir járnum á barmi styrjaldar og spyr Bandaríkjaforseta á Eyjafjallaensku hvað klukkan sé en með þessum hreim þýðir spurningin eitthvað stórmerkilegt á kínversku og leiðtogi þeirrar þjóðar grípur orðin á lofti og allir sættast og leysa upp úr því helstu vandamál heimsins og í þakkarskyni gefur frönsk sendinefnd mér verðlaunabúðing með ananasbragði þegar ég geng á braut og klukkan er bara tíu og sólin skín á mig gegnum einu skýjaglufuna á himninum og yfir hafið fjúka peningar ofan í vasa mína þar sem leið mín liggur framhjá besta bíóinu í bænum þar sem uppáhalds myndin mín er í sýningu og ég fer inn og þar er troðfullt út úr dyrum nema besta sætið er eftir fyrir mig og þetta er power sýning í þrívíddarvíðómi og við fagnaðarlæti horfi ég á bestu mynd allra tíma – Dagur í lífi Rúna Rokk. ]



[ Þú snýrð þér oft að mér
með augum sem ég þekki.
Ég vissi samt alltaf af þér
en þú vildir mig ekki.

Ég er þér ekki neitt
eins og skýin sem líða.
Samt er það eitthvað eitt
sem ekki mátti bíða.

Ég sagði kondu sæl
þú sorg sem býrð hjá tröllum.
En Þá snéri hún sér á hæl
og sagðist búa hjá öllum. ]



[ Þeir, sem lasta ljóðin mín og letrin skráðu, 
hvort þeir eru í klæðum síðum 
eða kotungar með munni víðum, — 

allir sé þeir ólánsmenn um æfidaga, 
og framtak snúist flest til baga, 
flækist þeim í kjafti þvaga. 

Böl, andstreymi, baktal, slys þeim blási móti 
í sínu arga svikahóti, 
sannmælis þeir aldrei njóti. 

Með dular hræsni ei diktað get eg döpur ljóðin, 
þó kær mér vilji kenna þjóðin 
að kveða upp á nýja móðinn, 

sem klerkar þeir, er kenna rangt og konum dilla, 
oss af drottins vegi villa, 
vorum trúarbrögðum spilla. 

Og ana svo til andskotans að ending dægra, 
hvar afturhvarfið er óhægra, 
en undirferli og stoltið lægra. 

Herrann stjórni hjarta mínu, huga og munni. 
Eg dylst þess ei, að drottinn kunni 
mig dæma rétt að síðustunni. 

Allt hvað um loftið, unn og land með öndu bærist, 
aldrei frá hans hlýðni hrærist. 
Honum prís og lotning færist. ]



[ Ævi sína enginn veit 
enda fyrir dægur, 
ellin margan illan beit, 
sem ungur þóttist frægur. 
Flestra dvína herlegheit, 
þó hárin gráu klæða. 
- Mörg er heimsins mæða. 
Endurminning einatt sleit 
út þegjandi tár 
- Mörg er heims mæða og mannraunin sár. 

Svei þér, elli, synd og gigt, 
svipur er þekkjanlegur; 
andskotinn á ykkar vigt 
út mér bölvan vegur; 
blóðið verður þar af þykkt, 
þankar vondir hræða. 
- Mörg er heimsins mæða. 
Aftansöngnum út er klykkt, 
en ellikvæðið stár. 
- Mörg er heims mæða og mannraunin sár. ]



[ „Þótt páfi mér og biskup banni, 
bana sæng skal konungmanni 
hásætið til hvílu reitt; 
kórónaður kóngur er eg, 
kórónu til grafar ber eg, 
hvort þeim er það ljúft eða leitt. 

Vos eg hafði um alla ævi 
og erfiði bæði á landi og sævi; 
lifði eg oft við lítinn kost; 
á Kjalar einatt eyðimörkum 
úti eg lá í vetrar hörkum, 
þoldi bæði fjúk og frost. 

Margar fór eg ferðir glæfra, 
fætur mína vafði í næfra, 
kulda mér þá sviðinn sveið; 
en — hvað var það hjá hugar angri, 
hverja stund á vegferð langri, 
sem eg fyrir land mitt leið? 

Konunglegan klætt í skrúða, 
kistuleggið holdið lúða, 
ber sé látin ásýnd ein; 
breidd sé Sigurflugu sængin, 
svo til hinzta flugs ei vænginn 
skorti gamlan Birkibein. 

Vel er, að þér sálma syngið 
og saman öllum klukkum hringið, 
meðan eg skaflinn moldar klýf; 
en í tilbót eitt mér veitið, 
Andvökuna mikinn þeytið, 
andvaka var allt mitt líf.“ ]



[ Ef þú átt eitt vor til að gefa mér

og urmul af leyndum þráðum

þá gætum við sæst við framtíð og for 

og fundið það sem við dáðum.

 

Og ef að mín lukka  mig léki við

og lánaði mér nokkra daga

þá yrði ég aftur fleygur og frjáls

en fráleitt einhver framhaldssaga.

 

Sól og stjörnur, tungl og tími

haf og hauður, tímanna tákn

elli og æska, karl og kona

minning og mæða, brunninn bákn.

 

Hví skildi´ ég ekki skála fyrir því

sem skilur milli lífs og dauða

og horfa á Guðs sjóndeildarhring

og til himinsins fagurrauða.

 

Og eitt er víst og annað á reiki

og ekkert til að státa sig af

en þú hafðir eitt sinn á þínu valdi

þrána sem Guð mér einum gaf.   

 

Sól og stjörnur, tungl og tími

haf og hauður, tímanna tákn

elli og æska, karl og kona

minning og mæða, brunninn bákn.

 

En vikur og ár eru válynd nú

og varla nokkuð sem þú getur gert

og biðja þig um tíma með tárum

tel ég ekki ómaksins vert.

 

Sól og stjörnur, tungl og tími

haf og hauður, tímanna tákn

elli og æska, karl og kona

minning og mæða, brunninn bákn. ]



[ Í samtölum og sögn
ég safna orðaforða.
Og hljóður hlusta á þögn
er hafnar á milli orða.

Hinn veiki veit það best
er vonirnar dvína.
Og ótalmargt ef lest
sem er á milli lína.

Tárin fyrir falla á kinn
fallvaltleikans þunga.
Hann hríslast inn í huga minn
er eins og jökulsprunga.

Og stundum kemur sorg
í syndanna flaki.
En brennda borg
býr þar oft að baki. ]



[ Karl einn þrunginn ást og von,
eigrar daginn bjartan.
Ætlar að fara að eignast son,
ef að dugir vartan. ]



[ Kvikur kvilli, fer um eins og sinueldur, sé ekki lausn tímalega. 
Hvað skal gera, erfitt að hægja á þessum kvilla, 
reyndar er hreinsun í gangi en hún er hægfara. 
Skjótur bati er ekki alltaf bestur, fara þarf varlega og skilja ekkert eftir, 
reglulegar viðvaranir á réttum tíma, réttum stað, það er lykillinn. 
Einbeittur vilji til að breyta um aðferðir er það sem þarf, 
ef allir leggjast á eitt, þá verður þetta hægt.  Horfum tilbaka, 
horfum inn á við, horfum í spegil, líst okkur vel á það sem við sjáum. 
Hvað þarf að breyta, hvernig breytum við því, ekki snöggt, 
ekki hlusta á magra fagurgalann sem gólar allar daginn. 
Við þurfum öll að horfa í spegil og finna greifann,
hann hjálpar okkur að taka réttar ákvarðanir, breyta rétt. 
Ef að þú ert réttlátur, auðmjúkur, staðfastur og sanngjarn, 
þá getum við tekið skref fram á við, en þú þarft að taka þessa ákvörðun, 
láttu fagurgalann góla einann út á túni og við hin skulum hrjúfa okkur saman í greni okkar og vera nægjusöm og láta okkur líða vel í nærveru orku og góðrar heilsu hvors annars. ]



[ Mamma mamma ekki gráta, 
þeir bíða allir eftir mér,
englar Guðs og Jésú líka,
allir taka vel á móti mér.

Í þínu hjarta mun ég alltaf búa
og vaka yfir þér.

Ég veit það líka að aldrei
munt þú gleyma mér.

Guð gaf mér vængi,
og baug líka,
svo komist ég niður til þín,
til að kyssa vanga þinn um hverja nótt
svo sofir þú ávallt vært og rótt.

Nú ljósið kallar,
og ég kveð þig mamma

En mamma mamma,
ekki gráta,
ég mun bíða eftir þér. ]



[ ég öskra
en kem ekki upp hljóði
ég græt
en það koma engin tár
fæ hrós
sem er eins og stunga í bakið
fæ ást
og ég skríð út í horn
þögn
ég heyri sjálfan mig brotna
ljós
ég skríð undir sæng

öskra í hljóði, græt engum tárum
brýt ég mig niður hugsanda óður
þú ert vond manneskja og verður
aldrei, taktu eftir aldrei! góður... ]



[ þú hugsar ... steinn
algjörlega gagnlaus
liggur kyrr, hreyfingarlaus
næstum því eða skyldi ég segja
andvana við fætur þinar

hverjum skildir þú líkjast
hvaða gagn skyldi af þér hljóta
annað en þvælast til fóta?

þá rann upp fyrir mér ljós...
þú varst hið gagnlegast verkfæri
til forna, vopn og gafst frá þér hljóð.
Kveiktir eld þegar þér var slegið saman
þegar kulnaði eldur þú hitaðir ból
þú sökktir netum, skerptir upp hnífa
hlaðinn í hús því af þér er nóg
en mest um þótti mér ungum
er ég stóð á þér uppá fjallsbrún
og fyrst skynjaði hvað heimurinn
var stór svo gleymdi ég þér líkt
og svo mörgu öðru
þú liggur við fætur mér
ég sparka þér áfram
og hugsa steinn
í heiminum er af steinum nóg
steinn það varst þú sem upphafið
af öllu þessu bjóst ]



[ Fegurð þín svo mikil,
   líf þitt undursamlegt.

Ert fegursta manneskja 
sem ráfar jörðina um.

Þótt grátir og grenjir
nótt sem dag,
þú brosir og hlærð 
hvern einasta dag.

Þú friðar mig að innan,
og lætur mig sjá,
að lífið er einskins virði,
sért þú ekki á stjá. ]



[ Streymir áin lygn og létt
    löng er ferð til sjávar.
    En út við stóra Kögur klett
    kerling ennþá ráfar.

    Eldur í arninum logaði létt
    lýsti upp stofuna mína.
    Í blaðinu sá ég fagnaðar frétt,
    framsóknin  ennþá mun skína. ]



[ Ljós það lýsir
eitt það leiðir 
öðru það geymir
gaman er að geta
gert ljósið betra
bara ef það 
lýsir aðeins meir. ]



[ Augun eru svarthol
sem gleypa vetrabrautir
og fanga drauma ]



[ Velkominn sértu vorvinda blær
tak vetrarkvíðann enn á sveimi.
Kom sól kom gyðja skýr og skær
er svífur ennþá í okkar heimi.
Þar sem minning í morgninum býr
og mennirnir lífið sitt skreyta.
Með draumum er á dyr þeirra knýr
en dagarnir ókomnu breyta.

Kom ljós er deyr með kuli á kveik
eitt kvikublik um stundardaga. 
Eitt andartak um innlöndin heit
er elda skuggar líða og tala.
Daggartár er drýpur á lind
og dagur kveður er annar nemur.
Himinn og haf eru spegilmynd
heimur er aldrei aftur kemur.

Þótt klifið hafi á hæðstu fjöll
og kaldur í fannir grafið.
Í hallar boð um hliðin öll
hef ég aldrei opin farið.
Ef þú átt þér annað tungu mál
er enginn heyrir við hirð né metur.
Áttu aldingarð í eigin sál
er enginn frá þér tekið getur.

Áður en ævidaga út er sýn 
og íta gangan endar eina.
Gakk fram og fyrr en dagur dvín
að draumum við vegasteina.
Og ungdómstíð snýst í aðra átt
yfir eld og ísilagða voga
og flugið hefur misst sinn mátt
en minningingarnar loga.

Er kveð þig jörð og hverf þá skjótt 
og held á brott frá fljótsins bakka.
Um ódáins akrana allt er hljótt
ég á þér svo mikið að þakka.
Og allt mitt líf dregur andann djúpt
með draumum er sál mína gisti.
Þeir voru birtan sem brosti ljúft
eins og barnið er móðirin kyssti. ]



[ Heilinn klikkast! þegar ég reyni að horfa á þetta blóm í fjarlægð/ sátt en sálrænt
engin lífvera hlýtur að komast nálægt/ andlegar afsakanir sem fylgja sama plani,
þegar ég reyni að verða af manni en þetta er allt í gamni/ bara svo ég sofi vært
er þetta hægt sem er hægt nokkuð slæmt þegar ég hverf í gegnum götur/
með huga fullan af slæmum plönum sem flæða eins og fljótin fjögur
sem dreifa tjöru og jafnframt sögum/ sögum sem greina mig á milli 
mennskra manna, sama hvað ég sanna/ það þýðir ekkert að reika annað
svo ég stansa, horfi til baka, horfi á það fagra/ færast mér hraðar ]



[ Ljóðin þykja í minnum mæt,
þótt manna fenni slóðir.
Að yrkja,  mér það eftir læt,
andans kvikni glóðir. ]



[ Hér lá það fjarri öllum byggðum,
tignarlegt og magnþrungið
með jökla og dali
og sína hátíðabúnu fjalla Sali.

Ingólfur hafði ekki enn varpað frá knörr
súlum sínum er ráku á strendur hverafullrar víkur.
Var það nær af mönnum ósnortið í allri sinni dýrð.

Griðastaður fugla norðursins 
Álftarnes og Álftarfjörður bera skírast vitni um það.

Í Evrópu var tíðin hörð.
Ríkti þar bölvaður barbarismi, fáfræðinnar fordómar
og ofríki konunga.
Mannkynsins verstu sjúkdómar.

En í Noregs Skandinavíu voru tignir menn.
Víkingar, sannir menntamenn innblásnir af sönnum anda,
Þótt heiðnir hafi verið á kristinannar mælistiku.

Leituðu þeir sjálfstæðis fjarri Haraldi og evrópskri vá.
Ýttu þeir því dreka frá Noregs strönd
með sitt bú og fé.
Landnáms arfinn allir þekkja.

Og nú rennur í æðum okkar þeirra blóð
og til framtíðar horfum og stefnum í sömu átt.
Frelsi skal á Íslandi vera í það minnsta 1000 ár. ]



[ Alltaf var hún örg og snúin
og ósanngjörn í kjörunum.
Ríkisstjórnin feysk og fúin,
fauk svo loks af hjörunum. ]



[ Óréttlætið ætíð kaus,
af yndi laug þótt allir vissu betur.
Sem óáranin endaaus,
afmán þjóðar, sem ekki kunni betur. ]



[ Líf mitt er lært
af lærdómi mikið.
En sviðið og sært
hef sálir og svikið.
 
Líf mitt er lík
á lit er ég hvítur.
Og hef þann sið
að hata bitur. 

Líf mitt er mynd
á myrkrinu byggir.
Skítugt sem synd
er sálirnar hryggir. 

Líf mitt er máð
af myrkra dvöl.
Í sál mína er sáð 
sorg og böl.

Líf mitt er lind
sem líður.
Sært eins og synd
og svíður.

Líf mitt er leitt
að logandi eldi.
Af bálinu eytt
í ösku að kveldi. ]



[ Auðmenn nú kvarta 
og aumingjar vola,
yfir því tjóni, 
sem máttu þeir þola.
Heyrt hef ég vinstri menn 
helst leggja í spilið:
,,Já, hvað átti þjóðin svo sem 
nokkuð betra skilið?\" ]



[ Sumir segja sumt sé slæmt
aðir segja sumt sé gott
hinir sem eftir eru segja ekkert
en hvað veit ég góður gumi 
eitthvað betur en ósvinnur maður
eða hvað ? ]



[ Alltaf hælir sjálfum sér,
sést ei haldinn kvíða.
Mönnum þessi meiri er,
mest ef dettur í´ða.

Áður fyrri ógnar mjór,
ofát breytt mun hafa.
Bumban orðin býsna stór
og buxurnar niður lafa. ]



[ Gráttu ekki gengin spor,
gremjan illa lætur.
Uppmagnaðu yndi og þor,
innst við hjartarætur. ]



[ Ég er maður sem syngur. 
Ég er lítil og smár.
Og stundum kemur kuldinn og þá koma tár. 
Ég vil að tárin farin en það gerist ekki neitt. 
Ég lít upp til himins og sólin er þar.
Mér finnst þetta skrítið en svona er það. 
Þegar sólin kemur og kuldinn fer þá verð ég glaður og heitur innra með mér. ]



[ Vekjarinn í gemsanum hringi, klukkan er 06:40
ég er þreytt.
Morgunverkin gerast svona af gömlum vana
ég er þreytt.
8 tíma vinnudagur líður hjá
ég er ekki svo þreytt.
Kem heim úr vinnunni með viðkomu í leikskólanum eða búðinni klukkan er 16:30
ég er þreytt.
Kvöldverk af ýmsu tagi, gerast því þau verða að gerast
ég er þreytt.
Klukkan er orðin: \"Ég verða að fara að sofa svo ég verði ekki þreytt í fyrramálið\"
Samviskubitið sofnar með mér, klukkan er 23:30
ég er þreytt. ]



[ Varstu til eða ekki.
Þú komst og þú fórst
eins og vindkviða á ljúfu vorkvöldi.

Hvers vegna kom sorgin ekki strax?
Hvernig má ég finna til?
Hver varstu?

Litla líf sem lýstir stutt,
ég sakna þín á undarlegan hátt.
Þú hefðir orðið minn gullmoli.

Ég græt, ég hugsa.
Leyfðu mér að muna þig,
þú varst til. ]



[ Nóvember er mánuður myrkurs.
Í myrkri býr ótti.
Í myrkri búa rólegheit.
Í myrkri býr orkuleysi.
Í myrkri búa notalegheit frá kertaljósi.
Í myrkri vaknar þunglyndið.
Myrkrið er vinur og óvinur í sömu andrá. ]



[ Þegar rökræður í rifrildi breytast
Þá fækkar hópi glaðra um einn
Sála mín hún jú fer að þreytast
Ég er nú sumsé orðinn seinn ]



[ Peisan snýr öfug, \"inside át\"
svo ég snéri henni \"backwards\"
og gerði ykkur mát ]



[ Segja vil ég sögu hér,
sama hvort þið trúið mér.
Um frjásar ástir fyrr í sveit
og fumlaus tök í unaðsreit.

Í glampa af sól og sunnan þey,
þau sátu í leyni, bak við hey.
Hjá karli öldnum voru í vist
og vísast höfðu fyrri kysst.

Hann lagði arm um mittið mjótt,
mót honum réði stúlkan skjótt,
þau höfðu falið fiman eld,
fýsnum voru ofurseld.

Þau sáðu fræi í frjóan lund,
föðmuðust langa unaðsstund
og ekki er lengri sagan sú,
er segi ég um þau hér og nú. ]



[ Hreyfing á grasinu, kitlar mig að innan reyni að finna mína sál sem að týndist/
labba í hringi, engin árangur svo ég leggst í grasið sáttur/ ánægður með lífið
sama þótt ég sé fastur og er bara ein nál í heystakknum/ þá fer það ekkert lengra
held áfram að gleyma öllu sem ég hefði átt að segja/ og horfi á sólina dofna
en á meðan það gerist fara augun að lokast/ draumaveröld mín opnar
fyrir mér alla hina persónuleika, núna er bara velja/
viltu hann glaðan og leiðan eða bara blákaldan raunveruleikan. ]



[ Að toppi fjallsins ég klifra, ég klifra til að ná í þig/ á toppinn komin 
en samt sé ég bara þoku og ryk, þá spyr ég sjálfan mig
að hverju var ég að eltast við/ þá heyrist öskur 
ég held ég sé að brjálast! því sá það! sem engin hefur séð
...farðu að trúa mér. ]



[ Halló! ég sjálfur Satan...

Þú kominn í þann krappan!
allir karlar sem láta föðurverkið falla fyrir fátt
eru einskis verðir karla skrattar
ná svo lágt að meira segja helvíti er hátt
ég vona þú hafir markmiði lífsins náð
en hvað þarf maður að drepa sig oft til að þora
eru menn eins og þú til í að prófa og gá
því ég sit hérna niðri og er varla biðina að þola
þó þú mörg eigir börnin eru konurnar færri 
dýrlingar hafa þær verið
snákarnir bíta eins og þú við gott færi
og dýrlingar festast í neti

Þitt líf þjónaði engum
bara leiðinda drykkjudeli
en bættir nokkrum stúlkum og drengjum
og verða þau margfalt betri
hví ég skrifaði um þig þennan dag
því að þinn sonur kom inní heiminn
frá með þeim degi ertu vofa sem hvarf
og ert hataður á hverjum einasta degi
svo aldrei halda að þú færð hans hendi
ást og virðing verða aldrei til staðar
skiptir ekki neinu því þú kemur til mín í eldinn
þinn heitt elskaði...Satan ]



[ In a quiet place, in a quiet town.
Nothing really bad takes place. 
All the faces, happy as my own. 
Talking about someone else.

But when someone like you,
does a thing to two
When you sick f*ck approach, 
hurting ones I care for.

What you did to my friend,
but trying to pretend. 
The things that you did, 
but you got no excuse for.

Pretending to be kind, 
but still worst of them all.
How you lure there behind,
poring drinks till they fall.

Then doing all those bad deeds.
to satisfy your twisted needs.
Forcing them against their will,
you sick f*ck you are ill.

Ones you finish yourself,
you don\'t even regret.
So fuck off you sad,
little man whore twat.

I really hope you pay for your sins,
so other people wont suffer.
You deserve to be locked in,
Where bad guys will hurt you rougher. ]



[ Undarlegt með alla gærdagana
þeir komu og fóru
og ringulreiðin sem ég hélt
að væri í bígerð
lét ekki sjá sig
allavega tók þursinn ekki eftir þeim 
og enn eru gærdagar að fæðast
á morgun verður dagurinn í dag gamall
ekki skal ég gráta hann
ekki skal ég syrgja hann
ekki skal ég sakna hans
Jesús snæddi með tollheimtumönnum
Jesús reddaði mellu frá aftöku
Jesús sagði dæmið ekki svo þér verðið ekki dæmdir
því hlýt ég að geta fyrirgefið
öllum mínum gengnu gærdögum. ]



[ Og það smýgur í gegnum húð og hár
og tónarnir lyfta mér í drauma
um að liggja í grasinu
háu grasinu,
kríurnar allt í kring
og sjórinn niðar
sólin skín
og himinninn er blár

og ég hef undarlega þörf fyrir því að liggja ekki ein ]



[ Háum helst und öldum,
hafs á botni köldum,
vil eg lúin leggja bein,
á hálu hvílast þangi
í hörðum sjávargangi
undir höfði unnarstein.

Er á sumrum sunna
í svalra voðir unna
vefur bjartra geisla glit,
dimmum þá í draumi,
djúpt í marar straumi
fölur meðal fiska eg sit,

og á dauðra drauga
döpru og brostnu auga
horfi eg kaldan hrikaleik;
eða eg stúrinn stari
á stirðnuð, sem í mari,
liðinna volkast líkin bleik.

Og þó enginn gráti
yfir mínu láti,
hvorki sveinn né svanni neinn,
mun yfir mér þó dynja
mar, og þungan stynja
dökkur, bylgjubarinn steinn. ]



[ Undarlegar eru gárurnar
í auganu þínu
sagði presturinn með fallega brosið
undarlegar eru bylgjurnar
í eyrum þínum
sagði presturinn með fallega brosið
undarlegur straumur 
í hjartanu þínu
sagði presturinn með fallega brosið
undarlegar eru bárurnar
í sálinni þinni
sagði presturinn með fallega brosið

undarlegt hugsaði ég
hann er mállaus presturinn. ]



[ Laug ég að mér svo langt
að gleypti ég firruna heila
eða horfði framhjá því
sem venjan hún vildi
staldra við og skoða
á endanum leiðrétti ég 
villuna og kvaddi

Stundinni á undan tókst mér
með eftirsjá að eyðileggja
endalokin með iðrun

lærdóm sem rýna má í eða ráða
um för mína í gegnum tíð
heimurinn offviða einsömum
opinn sá settur er ]



[ guð
 gleymi
  ykkur ]



[ Í hjarta mínu ávallt ber,
sársauka sem aldrei fer.

Þessar stúlkur,
þær,
lögðu líf mitt í rúst.

En spurningin er,
hver kemur,
og hver fer.

Enn er ég hér,
en að lokum,
þetta fólk fer.

Þá hjartað kannski,
loksins,
verður heilt,
ef hugurinn,
gæti sér beitt. ]



[ Tu ert enn litla leyndarmálið mitt 
ég sá þig í dag veltast um
settir hendurnar fyrir aftan höfuð og tærnar upp í loft
kúrðir þér svo fallega 
svo stóðstu á haus 
og svo í kollhnís 
og aftur að kúra 

með pabba þinn ég þurfti að bíta í það súra 

En ekkert jafnast á við að fá að sjá þig 
ég ljóma af gleði elsku ást 
ohh hvað ég hlakka til að fá þig 
af þér í allan dag ég gæti að dást 

Min hjartans litla gleði ]



[ Sannasta gleðin var gefin þeim,sem 
grétu sína sárustu sorg. ]



[ Þessi dalur er drungi

þar sem drengurinn  ungi.

Lét ljósin dreyma 

um lífið  heima.

 

Þessi dalur er dauður

í dögum mínum auður.

Martröð minningin er

moldin er blóðug hér.



Þessi grjót þessi grimmd

er hin glataða synd.

Tár himins hvað viljið þið

hráslagarleg eins og við.



Innst inni í hlekkjum

úr kviku þinni þekkjum.

Grátið fjöll og gömul ár

græðið þessi djúpu  sár.



Inndalur er samt okkar

og  álengdar  lokkar.

Oft blíður og bjartur

líka brunninn og  svartur. ]



[ fálkann sá ég fljúga hjá,
fötin ráa stormar slá,
ygldi bráar hrönnin hrá,
helja blá í stafni lá. ]



[ Ég horfi á mig reiðan
ég horfi á mig leiðan
ég horfi á mig drepa mig að innan
ég horfi á mig tárast í kringum sárin
ég horfi á mig gráta í gegnum árin
en samt sá ég ekki þegar mér var að batna
því það var tíminn sem fór í að kvarta ]



[ Til hvers vaknaði ég í dag?
anda að mér lofti sem umlykur blóði ungra drengja
stundum vil ég sofa til að deyja
en ég lifna alltaf aftur við
því í mínum draumum er allt snúið á hlið

Til hvers tek ég upp þessa byssu?
bara til að skjóta á manninn sem ég taldi sem vin
en eitt sinn skaut ég mann sem rétti mér rós
sem að hlaut að tákna frið

Til hvers var mér ætlað að lifa?
ég spyr mig hvern einasta dag en fæ aldrei neitt svar
svo á meðan ég bíð eftir svari
drep ég alla sem að vona að ég fari ]



[ Ég bíð og ég bíð
Og það er ekkert sem gerist

Samt hinkra ég við 
og bíð óþolinmóður áfram
Kveiki mér í sígarettu
Og leyfi árunum að brenna með

Ég bíð og ég bíð
Og ég veit ekki eftir hverju ]



[ Með nóttina í hárinu þínu
og myrkrið á tungunni þinni
svæfir þú sálirnar
svæfir þú nývaknaða þrána

með hrímskurn á auganu þínu
frystir þú þögnina
og allar setningar
sem áttu að brjóta sér leið
gegnum skuggann
sem lá við hlið okkar
og þú grefur gærdagana
í rykinu
sem mánaskinið leikur við

morgundagurinn spólar
upp hæðina
það verður ekki mokað í náinni framtíð. ]



[ Ég leit ekki á þig
Og fann fyrir sigurtilfinningu
þar sem ég gekk í burtu,
skref fyrir skref.

Svo sá ég þig aftur.
Þá leit ég á þig,
en ekki fyrr en þú varst kominn
næstum því framhjá mér.

Í þriðja og síðasta skiptið sá ég þig
Þú varst á fyrstu hæð.
Ég var á annari.

Þú horfðir upp, á mig
Ég horfði niður, á þig
og þegar augun okkar mættust
varð allt miklu betra.

Kannski verður rétti tíminn seinna,
en einmitt núna verð ég að lifa án þín, okkar. ]



[ Tíu ára meydómur telst víst ágætur,
en talinn geta reynt mjög á ungdóminn.
Því til þess ku oft þurfa fimar fætur
og vera fljótari að hlaupa en pabbi sinn. ]



[ Nú er í stofu minni styllt og rótt,
stundum þar fyrri voru partí vel sótt.
Ég heilsa þér Hrafnhildur fríða,
hvenær eigum við að detta í´ða? ]



[ Tískast ei lengur taumaskak,
truntureið varla leyfist,
knapans hendur og taumatak
til að sjá varla hreyfist. ]



[ Alþingi mallar sinn eilífðargraut,
eigi sér smátt skammtar launin,
margur þar veslingur lágkúru laut
og ljót veitti þjóðinni kaunin. ]



[ Argasta bull og þvaður.
Brostu bara og hættu.
Segir kallinn glaður.
Byrjaðu og þig bættu. ]



[ Appelsínugult var herbergið
svartur spilastokkur lá þar á gólfi
ég tók upp eitt spil og lagði spaðann á borðið
það voru engar tölur á spilinu sem ég dró
en þegar ég hugsaði um tölur fóru þær á spilið
hugsaði ég þá um daginn sem ég dey
og sú tala var löngu liðin ]



[ Barnalánið mest er mér,
mínum hrindir leiða.
Magga Þóra mærð nú er,
mætust norðan heiða.
 
Knús pabbi ]



[ Blómin eru að vakna eftir langa martröð
fuglar eru að syngja fyrir látinn vin
af hverju eru götur Reykjavíkur fylltar sandi
tilhvers voru mennirnir til ]



[ Við ljóðagyðjur að semja sátt,
sækist mér hægt á fundum.
Ég yrki mest á hefðbundinn hátt,
en hrátt er taðið stundum.

Vendi ég þá oft kvæði í kross
og krota upp sögustúf,
en sögudísir mér senda koss
og sáttarboðin ljúf. ]



[ ef skrifa vilt þú stiklu góða
sem rímar jafnvel við og við
þá skaltu aldrei stúlkan bjóða
stíflu pennans nokkra bið

haltu áfram heilan tíma
hættu aldrei, dok\'ei við
herji á þig hel og hríma
hugsa skalt um auðvaldið!

peninga og plágur sárar
penninn elskar, trúðu mér
pent þá penninn stafi párar
pínulítið handa þér ]



[ Hina sælustu gleði ertu ekki fær um að hljóta,
ef þú höndlar ekki sorgina. ]



[ Þér í máli bundnu ber,
bjarta kveðju mína
og óska að gæfa auðnist þér,
um ævidaga þína. ]



[ Vængbrotin sál
liggur og bíður
betra færis
til að fljúga af stað. ]



[ Til eru hús, sem hlutu þennan dóm:
að hafna á köldu landi og standa tóm.
Eins eru menn, sem munu fá að þjást
því máttarstólpi samfélagsins brást.
Og valdhafar, sem vitið hafa misst,
og verðtryggð lán, sem enginn getur fryst.
Og hlutabréf, sem ekkert fyrir fæst
og framavon, sem aldrei getur ræst.

Til eru lönd, sem liggja í heimsins flór
og lítil þjóð, sem aldrei verður stór. ]



[ Þú hvíslaðir aðeins einu litlu orði
að mér
kvöldið sem við sungum saman:

\"After all there’s only just the two of us and here we are still fighting for our lives; watching all of history repeat itself time after time.

I’m just a dreamer, I dream my life away
I’m just a dreamer, who dreams of better days\"

Aðeins einu orð;
um leið og þú greipst mig í fangið 
og við dönsuðum saman og hlógum:

„Draumur“ ]



[ Du-du, du-du, du-du, du-du... ]



[ Og hún liggur þar brotin, sú einmana mey
sinn síðasta andardrátt dregur
þau léku hana illa, það litla grey
ljótur sá lífsins vegur

Hún stungin, barin og svelt þar var
mannorðið rekið í skítinn
brennimerkt hörund og marglita mar
hylja nú líkama lítinn

Sú litla stúlka grætur í nótt
hvert tár hennar óttast það ranga
hún vonar að loksins sofni hún rótt
þar til tár hætta að renna um vanga ]



[ Hvernig sem þetta fer,
Fer ei tilfinningin sem ég ber.
Sem mun ávallt eiga stað í hjarta mínu,
Og vonandi á ég stað í þínu. ]



[ Hraktist hjartað
heimska heim. 
Hulið djúpt í dyngju.
Sóðakjaftur seinna meir 
fyllir þína pyngju. ]



[ Núna get ég sofið rótt,
tíminn hefur liðið fljótt,
ástin að mér hefur sótt
og nú er liðin Herranótt. ]



[ Til silungsveiða konur kunna lítið
og kraftinn missa tálbeiturnar þar.
Því urriðarnir en hvað það er skrítið,
þeir eru hyggnir þessir smáfiskar.
Það stoðar ei þótt vel þær köstin vandi,
í vatnsfall þar sem flúðin beljar ströng.
En geta dregið þorsk á þurru landi
og þurfa hvorki færi eða stöng. ]



[ Hvert hálftalað orð þurfa skáldin að skilja
á skaparann trúa en beygja sinn vilja
og hlýða þeim ráðum sem himininn gaf
að hlæja með glöðum á gæfunnar vegi
en gráta með hryggum á sorganna degi
og skýra þann vísdóm sem einn lifir af. ]



[ Blasti við sólbjartur dagur í dag, 
dáfögur hross bar ég sjónum.  
Lífið er hverfult en lukkan í hag,
þó landið sé fullt af rónum.

Aldrei mér líkaði eymdarlegt væl,
að alltaf menn þyrftu að spara.
Enda sótt meira í upphlaup með stæl,
því einu sinni lifir maður bara. ]



[ Helbláar hendur

fölnað andlit
firru falbýður

í skauti býr
ótti
við gliðnað myrkur
í skúmaskotum sveimhugans

þar sem
torræðar myndlíkingar

og
róttækar línuskiptingar
örlög skapa

með kvikmyndagrænum skáldsöguglampa
skapar drengurinn sér svigrúm
til vargverka
í margumbeðnum ritvillum
og kvillum ]



[ hvert hús á sína sögu
kristallaða í regndropum þakrennunnar
sem skolar burt með föllnum eigendum

gamlar sögur renna burt og safnast í poll

í polli minninganna er gruggug drulla gamalla ára
liðinna atburða

gimsteinarnir sökkva til botns
og bíða þar glataðir
uns einhver svamlar í pollinum
og réttir sáttahönd til botns
þar sem óslípaðir demantar bíða

en hornið sem gall er þagnað
í rökkri aldanna er hljóð þess gleymt
og grafið á árbökkum peningafljóta
sem flæða um gömul gróin sár

á bökkunum er óreiða, glundroði
á hafnarbökkunum bíða réttlætisskip sem ekki hafa verið affermd
þau bíða samþykkis sem aldrei kemur

við hin biðum eins og þriggja manna óvinsæl pönksveit
með réttan boðskap en enga áheyrendur ]



[ ,,Frá hvaða bæ á Íslandi ert þú í anda?\"
Ég held ég láti mér bara á sama standa.
Því hér er ég fæddur og hér settist að,
haldið er fram að enginn ráði næturstað. ]



[ Stama og gera skrolli skil
 skrautlegt verður málið.
 verð að fara beggja byl
 bjagar ei lífsins stálið. ]



[ Takk kæra franka, tökum hérna spor, 
trúi ég að ætt vor ekki svíki.  
Bráðum þó ég ætla að vitji okkar vor 
og verði nóg að gera í hestaríki. ]



[ Meinaðu neikvæðum minningum
að menga huga þinn. ]



[ Skýr í huga skapið gott
  skynugur og fróður.
  Læt hér duga,fagurt flott
  friðsamur og góður.

  Löngum stundum heima helst
  hugfanginn og glaður.
  Við tölvu sína dundar,dvelst
  dreyminn gamall maður. ]



[ Adam var ekki lengi í Paradís
og sagði eigi sléttar sínar farir.
En er á meðan er
og varir á meðan varir. ]



[ Stélbrotinn svíf ég stjórnlaus
veit ekkert hvert ég stefni


draumar drepa þig ekki
þó þeir geti drekt þér í svefni


ég sakna lífsins 
þó enþá ég andi
lífsins sem var
ekki fast í þessu stutta bandi


eftir að þú bast mig
er ég hættur að þreka 
von mín hún dó
til frekari afreka


mig dreymir um sjálfan mig 
að lifa mína drauma


þeir eru alltof stórir á þig 
passa ekki á 
þínar stefnur og strauma


hnútar eru til að leysa þá 
hversu vel böndum eru búnir


þú verður að 
reyna skilja og sjá 
að mín megin eru þeir fúnir


Endalaus væl
um vandamál útaf ekki neinu


ég kveð þig með stæl
nú geturðu haft allt þitt á hreinu


Temdu á þér tunguna 
eða tyggðu hana og kyngdu


svo lengi sem þú segir ekki neitt
þá endilega hringdu


vertu því sæl að sinni 
þú ferð bara ekki 
framtíðinni minni ]



[ Fram á háu heiðum
hef ég frið um sinn.
Þar er vindur hlýr
þar er vetur minn.

Þar er lognið ljúfan mín
líka kveldið stillt.
Norðurljósa neistaflug
og nóttin roðagyllt.

Ég kem aftur heim
orðinn ríkur vel.
Úr huga ellin fór 
inn gengur yngra þel ]



[ Einn dag var ég að afreka stóran part í lífinu
en á sama tíma voru vinir að svíkja mig
þetta var fyrsta skipti sem ég fann súrt og sætt tímabil
svo ég valdi það sæta og sé ekki eftir neinu. ]



[ Sit á bekk og hef lítið fyrir stafni
en það sem ég geri er að horfa á öspina tárast
vindurinn kemur og þá fer öspin að gráta
svo ég geri það líka ]



[ Vinur sem ég fordæmdi í fyrstu
man ekki enn þann dag í dag hvernig við kynntumst
höfum átt góðar og slæmar stundir
en alltaf fundið björtu leiðinna að gleði
allt sem við höfum lagt okkur undir
gerir bara vináttu betri ]



[ Þú ert gull og gersemi
góða besta mamma mín.
Dyggðir þínar dásami
eilíflega dóttir þín.
Vandvirkni og vinnusemi
væntumþykja úr augum skín
Hugrekki og hugulsemi
og huggun þegar hún er brýn.

Þrautseigja og þolinmæði
- kostir sem að prýða þig.
Bjölluhlátur, birtuljómi,
barlóm, lætur eiga sig.
Trygglynd, trú, já algjört æði.
Takk fyrir að eiga mig. ]



[ Í áliti mun æskilegt að lafa,
en ekki að láta binda sig á klafa.
En hugrakkur og hress, 
helst geldur þess,
að gæfuspor sig hverful lætur hafa. ]



[ Hvað er að frétta, hvað er í gangi,
hvað segir nautnarinn tippalangi?
Hefurðu verið að hengja á snagann,
hangir ekki jafnan best á kragann? ]



[ Fyrst þegar ég hitti hana þá var ég bara að fikta.
Ég þurfti að fela hana, 
fela ilminn hennar fyrir öllum sem eldri voru.
en sýndi hana stoltur þeim sem yngri voru

Maður fékk það oft á mann að vera með henni.
vísaður úr skóla, vísaður af völlum, vísað  allstaðar frá.
Allir segja manna að forðast hana eins og heitan eldinn
en alltaf sest maður niður
nýtur hennar,
sýgur hana,
hlustar á hana 
nýtur hennar
 
það blóta henni allir sem hana ekki hafa
það heilla hana  allir  sem  hafa hana
þó sumir fá nóg af nautninni og fara

Allsstaðar er henni vísað frá.
Aldrei má hún hitta vininn.
Hvert sem ég fer er hún geymd úti

En alltaf fer ég út til hennar, stend í snjó og krapi
til þess eins að njóta hennar, halda henni hlýju
því sem hún gerir mér er slíkt hið sama.

Eitt er þó víst að allir þekkja hana.
Vingast við hana eða forðast
Elska hana eða hata

Verst af öllu er þó húðflúrið
sem hún ber á brjósti
því kannski er það rétt. 

Reykingar Drepa. ]



[ Víst eru stjórnvöld hér vitinu fjær
og vandamál títt af þeim skapast.
Hrópar nú fólkið:,,Herrann sé nær,
hvernig gátu milljarðarnir tapast\"?

Fanta er siður að færa spjót að þér,
fullyrða svo þeir beri ei til þín kala.
En ei dugir fagurgalinn einn og sér,
því að einnig þurfa verkin að tala. ]



[ Öll mín hreyfing ei er greið,
aðeins púl og sviti.
Nú er mér ekki nokkur leið,
neitt að dansa af viti. ]



[ Syndandi fullur bröltir hann heim
     hausinn er þungur karl lúinn
     loksins er búið hið glymjandi  geym
     Gvendur er þreyttur og mátturinn búinn ]



[ hey jó, tík!
bara segja þér
á geggt óvæminn hátt
að ég er þúst
alveg mega hrifin af þér
og ég digga þig geggt mikið
og þúrt geggt heitur
bara svona, þúst

þú ert ekkert rebound sko!

k bæ ;* ]



[ Ég leit inn um glugga
og aleinn þar hann las,
Davíð, einn í skugga,  
drápu eftir Matthías.

Matthías þekkti kvæðin
kvað þetta vera leir.
En Davíð hissa og hæðinn
hingað og ekki  meir.

En þá mælti Matthías;
\" Mikinn ég áður fór
á veiðum með óblítt fas
engin afli bara sjór \".

Drungi var í Davíð
dagur liðinn ,kveld í sýn.
„Matti , ég á það hlíð
úr djúpinu veiði kvæðin mín“. ]



[ Mig langar ekki að vakna
bara sofa eilífum svefni
vera laus við lífsins veg
og verða mold í kirkjugarði. ]



[ Dropi úr hafi er jafn mikið og haf úr dropa 
ég skoða hafið og sé það rautt
skraut þinnar sálar fer með mig dýpra en áður
svo ég anda að mér vatni fyrir þína nautn.

Þó að mér líði að ég muni kafna á hverri stundu
get ég haldið í mér aðeins lengur á botni
mundu að ég geri allt fyrir ekkert 
bara til þess að segja góðan dag á hverjum morgni. ]



[ Stend á torgi og ég horfi á fólkið
einhver tilfinning sem ég finn um að ég sé ekki hólpin
þó ég líti á hópinn er engin ógnin
flóttinn eru mínar hugsanir um fólkið ]



[ Hafið dreymir í landinu
og á hafnarbakkanum situr verndarengillinn
hlekkjaður við krana vandlætis
íklæddur myrkri hins hugsandi manns

vanþekkingin birgir honum sýn
og hafið hleypur niður í kjallara
í stríðum straumum
um kolastokkinn
í mörgum fögrum litum
líkt og sjálf þekking hins sturlaða manns

hafið hefur allt á hornum sér
blandar táknum við trú
og tærist

uppþurrkaður er nú hinn gamli farvegur
frjórrar hugsunar
ís framtíðar hefur verið hreinsaður
og bræddur niður
klofinn milli tveggja heima skáldskaparins

í fjarska gellur öskur sem enginn heyrir
það virðist enginn hlusta
á langspil langlundargeðs
í fyllingu tímans ]



[ Það er ekki ég 
sem er á rangri hillu í lífinu 
heldur lífið sjálft!

Ég varð svo auðvitað 
að elta lífið. 
Allaleið upp í hillu.

Maður er ekkert 
án þess. ]



[ Hvali skoðum vel og veiðum
   vond eru okkur þessi bönn,
   krónu á stykkið gjaldið greiðum
   góður hann reynist undir tönn. ]



[ Friðlaus af söknuði fjasa við Guð
fjarlægð þín veldur trega.
Ég heilsa þér kæra Stína stuð
stúlkan mín yndislega. ]



[ Elsku pabbi, takk fyrir að vaka yfir mér.
Ég vil vegsama nafn þitt.
Láttu þinn vilja ná fram að ganga á jörðinni
 eins og ef jörðin væri himininn
Uppfylltu allar mínar daglegu þarfir
Og þakka þér faðir að ég hef aldrey þurft að líða skort
Fyrirgefðu mér þegar ég hef farið eftir mínum eigin leiðum og syndgað gegn þér.
Hjálpaðu mér að fyrirgefa þeim sem hafa brotið gegn mér.
Takk Drottinn að þú vísar mér veginn 
og þú hjálpar mér að breita rétt.
Gef mér hlutdeild í þínum ómótstæðilega krafti
Mætti og dýrð.
Sem varir að eilífu.
Amen ]



[ Áðan bollan leit ég í
hugðist lýta framtíð
enginn ótti ekker stríð
einungis gleði- og friðartíð ]



[ Sköpunargáfa!!! Gjöf frá Guði?
mér datt það í hug
hvaðan datt það?

Er það þú Guð, Pabbi minn?
þú sem gerir mér kleift
að skilja hið óskiljanlega

Ég veit það nú, það ert þú
því að án þín, væri ekkert
fyrir tilstuðlan þína, er ég

Vegna orða þinna varð ég til
vegna krafts þíns lifi ég
vegna máttar þíns þori ég ]



[ Nú er hann genginn í vitlaust veður,
vandi er þeim sem hafa ekkert skjól,
því Kári er bitur er krumlunum treður,
köldum um bágstadda líkast sem fól. ]



[ Eftir langa bið kom það aftur
biðin var lengri en reiknað var með
dagarnir fleiri og óvissan meiri
en svo kom það aftur
sem áður var farið

Við héldum því veislu og fögnuðum
sungum, dönsuðum og drukkum öl
loksins var komið sem áður var farið
komið til að fara
í gleymskunnar hyl ]



[ Með skilding þinn sem byrgði,
sem svo aumkunarlega lést í fjandafaðmi,
lenti í lestarslyss-skuld þinni.

Syrgjandinn syrgði meir en þurfti.
Heimskreppan syndaskýjum svörtum ljáði;
-ótt og títt kærleikshugsun fláði.

Í eyði ég berst,
í eilífðarskuldum taminn.
Í eyði ég ferst,
með djöfli er sáði.

Holdi í mold.
Holdi í mold. ]



[ Hold í mold. ]



[ Hönd í hönd. ]



[ Titrandi í rödd ég tala við félaga
horfi á þig og þarf víst að fela það
oft spyrja þeir mig hvert augun mín leiða
ég segi að augun leiði mig lengra

leikur þér með hárið liðað í hringi
engin furða að hjartað í mér syngi
en þegar á hólminn er komið þá sér þig engin
bara ég og þú og okkar verndarengill ]



[ Frændi slær mig alveg út,
andansmegtum þrunginn.
Ætlar mig að kveða í kút,
kappinn regi slunginn. ]



[ \"Ídeunnar\" ærslaflóð
og aðdáenda æði.
Syngja öll sín sigurljó
og siguvímu kvæði.

Hugmynanna heiðurs tal,
hátíðleika skapa.
Hið auðnulausa orðaval,
ávalt enda og tapa.

Gamli Suður-Þingeyingurinn ]



[ Fáráðar hópast og fram pota sér,
frá þessum berast nú sköllin. 
Siðlaus og  göróttur, slóttugur her,
sækir hér stíft fram á völlin. ]



[ Þytur í stráum og ljósið skært,
þögnin þung og myrkrið tært.
Hjartsláttur svo dynur í fjöllum.
Þögn með hrópum og köllum.

Tár af vanganum strýkur
og hönd þín köld uns yfir líkur.
Þú hrópar á svar en svarið er dautt
ég aftur reyni en svarið er trautt.

Augun þau fljóta svo sést í hvítt
kippir um líkamann ótt og títt.
Ég berst fyrir andardrættinum ljúfa
en dauðinn, hann er lífið að rjúfa.

Ég hef hendur sem engan snerta
ég ber loga ósýnilegra kerta
ég hef anda sem loftið klýfur
ég hef sál sem yfir jörðinni svífur.

Þú öskrar og þú grætur
þú byltir þér um ókomnar nætur.
Missir máttinn og hnígur niður
hvíslar til mín og sáran biður:

Æ dauðvona engill
vertu mér hjá
þú varst mér svo góður
en nú ferðu mér frá.

Sparaðu kraft þinn
ég yfir þér vek
ef hverfur þú burtu
ég elska neinn get.

Ef ferðu nú frá mér
um synd verð ég sek
ég gef þér mitt hjarta
en lífið ég tek.

Við síðasta orðinu brjóstið brennur
og tár niður með hvörmunum rennur.
Þá synd skaltu ekki dirfast að drýgja
þú skalt lifa en ekki lífið flýja.

Heyrirðu í mér, sérðu mig ekki?
Þetta er ég og ég þig þekki.
En hvorki þú óp mín né köllin nemur
og myndin dofnar en ekkert kemur. ]



[ Enn verð ég að halda áfram

með ókunnum krafti

sem sýnir á sér sínar

 bestu hliðar

á stundum

og ég reisti upp líkamann

lífvana

og fór með snögga bæn

til að blása í mig lífi

og þar sem ég kraup við rúmið

með tunglskinið í augum

var ég spurður hvar ég hefði verið

og ég sagði bara einhversstaðar

þar sem þú ert til

og ég brosti framan í mánann

og kallaði á hann með nafni

þú ert minn

og það er ennþá maí

og það verður alltaf maí því þá er fæðingin

og ég held áfram 

innblásinn af krafti sem ég er að verða

ástfanginn af

aðeins ég og þú og fæðingin

þar sem eru afburðafallegar konur

sem heilsa öðruhvoru

í hríðunum

og ég rétti út höndina og 

þú býður mér til sólarlandsins

þar sem fallega fólkið er í friði

og spekt

allsgáð sólin nýtur þinnar verndar

þar til allt verður nýtt 

og ekkert er lengur

aumur hégómi. ]



[ Augu læstust.
Hugar mættust.
En allt kom fyrir ekki
og draumar mínir aldrei rættust.
Nú rýni ég í gegnum rimlanna
og dagana tel niður.
Hvar eru lyklarnir... hvar ertu innri friður?

Það ætlar sér enginn að verða fangelsaður.
Þannig er bara lífið.
Á meðan sumir fá að njóta þess
fæ ég að þjást í leyni.
Ástin er minn fangavörður
Sama hvað ég reyni, 
ég honum aldrei gleymi. ]



[ var að velta því fyrir mér
hvort þú vildir kannski, mögulega,
hoppa út í djúpu laugina með mér? ]



[ Klukkan er tuttuguogþrír
fiðringurinn nagar mig að innan
Morgundagurinn starir á mig
að ofan með þungum augum

Ég veit að það verður verra
þegar ég geng upp tröppurnar
og Gamli skóli gleypir mig
á meðan ég þykist vera stór ]



[ Fyrirgefðu,
mætti ég trufla þig aðeins?
Sjáðu til, ég finn ekki lykilinn minn.
Ég missti hann hérna.
Tókst þú hann?
Ekki?
Afsakið. ]



[ Heimska mín hlaut sorg þína
og sorgina hlaust þú
sorg þín leggst á sál mína
sjá hún kvelur mig nú

Langar nætur, dimmir dagar
dagsins byrta ekki nóg
lítið sem ástand mitt lagar
leyfði ég mér að kveðja þig þó

Söknuður og tómið eitt
samt ég læt það vera
í huganum allt og ekki neitt
veit ekki hvað skal gera

Hugurinn snýst í hringi
hendist til og frá
einhver æðri svar mér syngi
syng svo ég heyra má ]



[ Illa lætur veðrið á austurlandi núna,
á Oddskarði 50 metrar á skala.
Björgunarsveitir hingað færðu frúna,
sem festist í skafli barn sitt að ala. ]



[ Viðurkenni fúslega 
að ég hef afskaplega gaman 
af sjálfum mér. 

Sem er reyndar eins gott: 
Er með mér á hverjum degi. 

Og get raunar ekki 
án sjálfs míns verið. 
(Fáum tekst það.) ]



[ Karlmannslegur með bros á brá,
birtist mér ættarljóminn.
Einar sem dömurnar æsir af þrá
og örvandi sendir tóninn. ]



[ Strákur þessi hann er faggi
heldur að hann sé rosa kúl
þessi maður heitir raggi
nálægð hans er svaka púl ]



[ Erfitt þegar fagrar fróðar 
    fræknar konur birtast mér.
    Læðast í gegnum hugann hljóðar
    hugsanir um brostið gler. ]



[ Halldóra mín heldur bú
hún mér gleymir eigi.
Í póst var að gá í góðri trú, 
sá gamli í Skálateigi. ]



[ Stansar Gestur tíma tvo
   tekur skarpt í nefið.
   Lætur frúna þvottinn þvo
   þusar mikið og tyggur skro.

   Meira gera tíu en tveir
   tugur meir en átta.
   fimmtungur er mikið meir
   mærðarfullur sagði Geir.
   
   Sló á engjum Jökull Jarl
   jafnan kunni réttu tökin 
   Í nesti hafði snittu snarl
   snöggur á lagið þessi karl.
  
   Karl einn skrítinn birtist brátt
   bragi hann góða semur.
   Stamar mikið hefur hátt
   hugsuður og segir fátt.

   Mjög svo fátt í fréttum er
   fyrna  snjór til heiða.
   Mörg voru böllin haldin hér
   heima er best að una sér ]



[ Lurkum laminn, illa taminn,
leikur lausum hala.
Frelsi sviptur, illa klipptur.
Garg er sama og gala. ]



[ Drepa, Deyða.
Myrða, Meiða.
Pína, Plokka.
Flengja, Flokka.
Stíga, Slá.
Kíkja, Gá.
Lítil augu,
opnast tvö.
Syrgja dáinn son.
Líkin saman,
Liggja sjö.
Hún deyr í veikri von. ]



[ Ímyndun og veruleiki
eru spegilmyndir
í öllu hinu ytra
er til ljóð hið innra ]



[ Strax og augum laxinn lit
    litir hans mig seiða. 
    Glaður ég í huga hlít
    hylnum úr djúpa veiða. ]



[ Eigra ég um og elti til spikið,
er víst gott að hreyfa sig.
En þeim ég gjarnan gæfi mikið,
sem gerði þetta fyrir mig. ]



[ Reyndu að greina rétt frá röngu,
réttu máli að halla ei skjótt,
lifa í Drottni lífs á göngu
og leika af gleði dag sem nótt.

Hvert sem lánið best þig ber
á brattann sæktu drengur.
Við óskum að gæfan gagnist þér
og gleðinnar hljómi strengur.

Afi og amma í Skálateigi. ]



[ Eitt skref  eitt spor
enn er komið vor.
Með sól og söng
og sumrin löng.

Og Lóan er lent
þótt lönd hafi fennt.
Ég Tjaldana tel
með tifandi stél.

Svo kemur haust
með kalda við naust.
Og brimið ber
í brjóstið á mér. ]



[ Höfuðverkjarheljarþröm,
á henni ligg ég flatur.
Horfin er mér tungan töm,
tygg ég klisjur latur. ]



[ tímaflugur 
titra innan í mér 

skapa kitling í innyflunum 

allt á hverfanda hveli 
þó ekkert stórkostlegt hafi gerst 

utan það að einn dagur kyssti nótt 
enn einni minningu var vaggað í svefn 

enn og aftur ný tækifæri 

tímaflugur titra 
og þenja vængina 

ég hefst á loft 
enn á ný ]



[ Að yrkja af spekinni vísast ég vil,
en vandinn að þetta oft svíkur.
En heimskan gerir ei hótinu til,
því heimskinginn flestum er líkur.

Í listheimum leika menn hagir,
lofa þá ríkir sem snauðir,
en þar verða fáir frægir,
fyrr en þeir eru dauðir. ]



[ Andlitslyft kona
á besta stað í lífinu 
með sérinngangi 
og tvískiptum glerjum. 
Farið er inn 
í teppalagt hol 
þar sem skemmtilegir hlutir gerast.

Tegund : Hvítur millistéttarkvenmaður. 
Upphitun : Já takk.
Stærð : 170 cm. 
Byggingarár : 1968.
Áhvílandi : 2 fyrrum eiginmenn. 

Höfum við ekki öll okkar verðmiða? ]



[ Haftyrðill er friðar fugl 
   finnst oft upp til heiða.
   Hann að veiða rakið rugl
   reyndar veldur leiða. ]



[ Sumir eru sínkir og þverir,
sagan oss kunnugleg er.
Sá er fyrir aðra ekkert gerir,
ekkert fær í staðinn hjá þér.

Vertu því góður og gjöfull
og glepjast ei láttu með væl,
en ekki sá dragbítar djöfull,
sem drepur allt niður um hæl. ]



[ Ég stari á þig af málverki inní stofu
með stjörfum augum engu lík
það hríslast um mig þar sem ég hangi
og ég held að ópið sé eftir Grieg.

Á þessari brú  í bláma kvöldsins
hef ég beðið eftir svari frá þér
með  angist í augum í kæfðu ópi
ertu nú loks að fara frá mér?

Er það Erró eða Pablo Picasso
eða plaggat af Rolling Stones
Kjarval eða Flóki eða Vincent eða Monet
ég vil ekki hanga til eilífðarnóns

Í stjörnubjartri nótt ég birtist á ný
og brosi dálítið fjarstæðukennt
í nótt er ég glaður í skærgulum litum
og gæli við þig og eyra  Vincent

Ég er skærasta stjarnan á himni háum
og hér vil ég dvelja alla tíð
í undarlegum litum frá einmana manni
sem í eiginn ranni háði sitt stríð

Er það Erró eða Pablo Picasso
eða plaggat af Rolling Stones
Kjarval eða Flóki eða Vincent eða Monet
ég vil ekki hanga til eilífðarnóns

Ég er frosið augnablik á málaðri mynd
og með mér hinir og þessir
ég er sól og tungl og fuglar og fólk
og fjara þegar það hvessir

Ég er einn og ég er með öllum hinum
og stundum ég fyrirfinnst hvergi
ég hangi á göngum og í gylltum sölum
eða er geymdur inná hótelherbergi

Er það Erró eða Pablo Picasso
eða plaggat af Rolling Stones
Kjarval eða Flóki eða Vincent eða Monet
ég vil ekki hanga til eilífðarnóns ]



[ Í ræðumennskunni undra skýr
og alltaf til ráða góður.
Í stjórnarandstöðu stæltur fýr,
Steingrímur viskusjóður.

Stjórnin er honum raun til ráða
og reynist þar ekki beysinn.
Bankana fláráður býður að náða,
en bjóða upp alþýðuhreysin.

Og sækir nú skart í siðleysið,
sýnir mest hirðuna slæma.
Myndi honum réttu á rassgatið,
rúgbrauðskrossi að sæma. ]



[ Ef ég , ef ég efaðist ekki
Ef aðeins ég
Ég væri, ég gæti
ég mundi ]



[ Oft menn brölta upp´í  rúmi,
allt til kraftur þrotinn er.
Mörg er gleðin höfð í húmi
og hvar er betra að skemmta sér?

Sneypulegur frá henni heldur,
honum í brjósti ekki er rótt,
uppákomu ei veit hvað veldur,
en víst er ónýt þessi nótt. ]



[ Nú er allt hljótt.
Engin truflun í kyrrþögn nætur.
Hljótt og kyrrt.

Aðeins máttlaus og myrk vetrarnóttin umlykur allt.

Á þessari stund bærist ei líf. 
Bara þögnin.

Þannig er það alltaf með stundirnar sem eru síðastar.
Síðastar fyrir nýtt upphaf. ]



[ Þegar veturinn er farinn og vorið hefur kysst stráin.
Kysst hvern þann stein.
Hverja þúfu sem það snertir á leið sinni.

Kysst hvern þann sólargeisla sem speglar sig mýrinni. 
 
Þegar vorið hefur kysst úr mér hrollinn.
Þá mun ég kyssa sumarið í sál þína. ]



[ Hana margir hölgdar þrá
og henni strjúka í draumi,
því enn er Ragna blíð á brá
og blikkar menn í laumi. ]



[ Frá hinu nístandi Norðri þau renna
Náfeld af vargi er hún þakin,
Úrsus kúpu á höfði ber
Í föla hárið ofnar eru, 
Rauðar fjaðrir og Úrsus klær
Og vígtennur Fenris á hnefa beltaðar fastar
Meðan ljárinn grimmi við varginn er bundinn.

Úr landi ísa og hins nyrsta Næðings
Þeir grimmu Fenris niðjar eftir fylgja
Á sínum svarta bróður hún áfram rennur
Suður um hvolf og mar
En engar eru festar, fyrir varga til
Svo að á beru baki hún heldur til kyrrt.

Áfram þau renna
Til miðju alls sem er
Þar mun dóminn upp kveða
Hvað skal um þau verða
Nú er hið mikla rökkur er liðið.

Þau eru komin að Norðan !
Þau koma að Vestan.
Þau koma að Austan.
Þau koma að Sunnan.


Úr hinu vindmikla Vestri þau svífa
Standandi róleg hinum mikla erni á
Meðan löndinn þjóta hjá, í kyrtli ofnum
Og fjaðra skikkju, hin elsta dóttir horfir fram
Með staf sinn reistan á rönd
Haldandi í hægri hönd sem
Sjálf reif úr asksins fornu rót.

Úr landi rúna og galdra sem staðið hefur til margra alda, hárið dökka svegist til meðan örnin mikli sig réttir við 
Hræsvelgsdætur svífa nú í Austurveg
Dynjandi sláttur þúsund vængja
Er allt sem í vesturhimni heyrist.

Áfram þau svífa
Til miðju alls sem er
Þar mun dóminn upp kveða
Hvað skal um þau verða
Nú er hið mikla rökkur er liðið.

Þau eru komin að Norðan !
Þau eru komin að Vestan !
Þau koma að Austan.
Þau koma að Sunnan.


Fljúgandi úr hinu endalausa Eystri
Með glæðum og gneistum
Níðhöggs nyðjar sinni systur hlýða
Fremst er í fylkyngu spúandi gráum eldi
Forrauður fjandi, svífandi í skýin grá
Eldingum og þrumum rödd sína að ljá.

Úr landi fenja og feiknafjalla
Á þessu forrauða fjanda með sverð í hendi
Situr hin vitra systir klædd 
dreyrrauðu leðri
Í það svart fjanda-hreistur hnýtt
Róleg hún liður, bíður meðan hárið rauða svíður
Nú í gráum logum, frá sínum unga bróður.

Áfram þau fljúga
Til miðju alls sem er
Þar mun dóminn upp kveða
Hvað skal um þau verða
Nú er hið mikla rökkur er liðið.

Þau eru komin að Norðan !
Þau eru komin að Vestan !
Þau eru komin að Austan !
Þau koma að Sunnan.


Syndandi úr hinu sjóðandi Suðri
Í lykkjum og hlykkjum þá lengstu leið
Fremst er snæhvítur marborinn fákur
Eiturgrænar eru þær gufur sem hann blæs
Ofaní vatnið meðan hann hengir höfuð
Syrgjandi sinn forna föður sem fallin er frá.

Frá löndum hins dimma djúps
Synir hins mikla miðgarðsorms synda
Meðan hin svartklædda forna systir
Syngur til hafsins svo öldurnar rísa
Engin skip skal hýsa í hinum mikla sjó
Tárin streyma í úr augum allra sem fylkingunni fylgja.

Áfram þau synda
Til miðju alls sem er
Þar mun dóminn upp kveða
Hvað skal um þau verða
Nú er hið mikla rökkur er liðið.

Þau eru komin að Norðan !
Þau eru komin að Vestan !
Þau eru komin að Austan !
Þau eru komin að Sunnan !

Frá öllum áttum rök eru hveðin:
Hvað skal verða um okkur, hin fornu dýr
Sem í þessari veröld höfðu legið 
Frá byrjun þess og höfum séð þann enda
Er menn hafa oss gefið, þeir okkur vilja veiða
Drepa og meiða, kveð ég nú að við hverfum 
Úr þessum heim og verðum sögur og ekkert meir.

Þau eru farin að Norðan !
Þau eru farin að Vestan !
Þau eru farin að Austan !
Þau eru farin að Sunnan !
Fyrir full og allt. ]



[ ,   Okkur reynist Gæfan grimm
    gengið fellur,ónýt króna
    og fyrir eyrum dunar dymm
    draugarödd,menn biðja góna. ]



[ Hér við lærðum ljóð og sögur
lífs af undurmerkri braut.
Aldrei gleymast árin fjögur,
sem okkur féllu vel í skaut.
Í hjörtum okkar ávallt lifir
ástkær minning, gleðirík.
Tignarlegur trónir yfir
Tjörninni í Reykjavík.

Gamli skólinn stendur sterkur.
Stolt er efst í hugum vor.
Yfir sveimar andi merkur,
sem okkur veitir dug og þor.
Að takast á við æðstu þrautir
er eitt af vorum markmiðum.
Við ryðjum okkar bestu brautir
með byr frá Menntaskólanum.

Vorar dyr með lífsins lyklum
Lærði skólinn hóf á gátt.
Á lofti höldum heiðri miklum
er héðan göngum, teit og sátt
við árin sem nú eru að baki
þótt ávallt lifi í hugum vor.
Komum, fögnum með koníaki.
Kætumst, stígum dansins spor.

Við göngum héðan glöð í bragði,
gáskafull með bros á vör,
því Menntaskólinn leið vor lagði
um ljúfan veg - hin bestu kjör.
Tíminn hér er töfrum slunginn,
hér tendrast lífsins rómantík.
Mikilsverður er magni þrunginn
Menntaskólinn í Reykjavík. ]



[ í dag
tók ég
hnífinn
úr kúnni
og stakk
svo upp á
nýjum hugmyndum
við yfirmanninn minn ]



[ Michael Jackson má sinn fífil muna fegri.
Hann var mikið myndarlegri
meðan hann var ennþá negri! ]



[ Lítið lagar, lítið bagar,
lífið sagar dag og nótt,
aldur nagar, ellin plagar,
unaðsdagar líða fljótt. ]



[ Montnir ríða hratt í hlað,
huga að orðum mínum
og ekki skaltu efa það,
þó annað glepji sýnum. ]



[ Dropinn lekur niður af þakinu
lendir á tómri tunnunni
sem stendur við rennuna
á stóra gamla húsinu
hljóðið bergmálar í rennunni
sem liggur upp að glugganum
á efri hæðinni
drop
drop
drop
ég ligg á rifinni dýnunni
í nýju íbúðinni
sem er minni en gamla herbergið mitt
ég stari á tóma veggina
sem móta tómu íbúðina
hljóðið að utan bergmálar í herberginu
drop drop drop
ég get ekki sofnað
teppið er kalt og blautt
það þarf að gera við þakið
hvernig gat ég endað hérna?
ég geng uppað glugganum
og sé spegilmynd mína
leka niður með dropunum
ég sé ekki muninn á tárunum i augunum
og dropunum á glugganum
en mér er sama
ég vil bara hafa þig hjá mér ]



[ Á fölbleikum akri
standa ferhyrndar ær
með augu svört.
Á stórri skel
stendur nakin mær,
feimin en björt.

Á mjúkum steini
liggur bráðnandi úr,
tímalaust
og öskrandi maður
á brú gerðri úr múr
um bleksvart haust.

Í málverki miðju
stend ég
og nýt þessa alls
á meðan heimurinn
utan rammans
riðar til falls. ]



[ Þreytan í fótunum söm er við sig,
síðrassa leysti ég vandan,
settist á vegginn og sólaði mig,
senn kæmi bíllinn að handan. ]



[ Margir eiga um sárt að binda 
í þessum heimi
og ég hef það miklu betra en þeir

en þegar hjartað mitt er brotið
og ég hugsa ekki um neinn annan

þá finnst mér ég vera
óheppnasta manneskja 
á jarðríki. ]



[ Ég þekki brúnku sem vinnur hjá biskupsstofu
Hún er brútal og uppfull af heift
Hún segir ,,ég hata alla samkynhneigða
Og óska þess að þrælahald yrði aftur leyft”
En ekki staðfesta sambúð eða hjónaband
Eða réttindi hvað þá ríkis og kirkju - aðskilnað

En borðið þér trúna, séra Rúna?
Borðið þér trúna, séra Rúna?
Borðið þér trúna, séra Rúna?
Og þú segir ,,hvað?
Amar þessum saurugu heiðingjum að?”

Marteinn Lúther hann var alltaf að heiman
Eiginkonan fékk varla að sjá hann
Lét murka lífið úr mörg þúsund manns
Og ekki að sjá, að það fengi beinlínis á hann
Það er oft þannig
Þegar maður á annaðborð er kominn af stað

En borðið þér trúna, séra Rúna?
Borðið þér trúna, séra Rúna?
Borðið þér trúna, séra Rúna?
Er þú segir ,,hvað?
vilja þau skilja ríki og kirkju að?”

Heyrðu ég ætla að kýla á það að drekkja þér
Alveg hreint á bólakaf
Því Biblían mín sem ég pæli hvað mest í
Hún segir það beinlínis í hverjum bókstaf
Og ég er svo hjartahreinn - í brjósti
En bifa þér varla úr stað

En drekkið þér trúna, séra Rúna?
Drekkið þér trúna, séra Rúna?
Drekkið þér trúna, séra Rúna?
Og hvað – segir Drekkingarhylur um það?

Ég  ráfaði um bæði ringlaður
Og ráðvilltur og fílaði mig ekki hér
En það var af því ég hélt ég væri hálfur
Og að afgangurinn hann væri hjá þér
En þú ert hvergi 
Þar sem kem ég nei, þú áttir þér aldrei stað

En borðið þér trúna, séra Rúna?
Borðið þér trúna, séra Rúna?
Borðið þér trúna, séra Rúna?
Og best smakkast hvað - 
Á þeim sýndarskyndibitastað? ]



[ Yndis njót með ást og friði,
englar náðar gefi grið,
góðar vættir verði að liði,
verndi og blessi á hverja hlið. ]



[ Sækir mig heim sómakona,
sú mitt húsið þrífur létt,
hrósa mætti henni svona,
hún er prýði í sinni stétt. ]



[ Allsnægtir þér auðnan ber,
efast hvergi drengur.
Lifðu sæll í sjálfum þér
og sjá að vel til gengur. ]



[ Allt fer í bál hjá sérhverri sál
er syndir og tál ráða fundum.
Andans mál gerast ófáum hál
og ósopið kál á stundum. ]



[ Liljur vallarins munu blómstra
í heiminum eftir okkar daga
regnið mun koma á ný
og enn sem fyrr 
mun lækurinn renna upp á við

Meyjar munu valhoppa um túnin
prýddar blómum og slæðum
sólin mun skína sem fyrr 
og enn á ný
mun draumurinn leiða manninn ]



[ Mikið er þér gefið
Magga stelpan mín,
strax í fæðingunni
fannst mér þú fín,
mörg er þín snilldin,
sem segir til sín,
jafnt sem þínar gáfur
og geislandi grín.

Og nú áttu stráka
nokkuð líka mér,
þegar ég var ungur
það leynir ei sér,
en þó vil ég meina
að það snart til fer,
að þeir verði betri
og meir líkir þér. ]



[ Hér er einn af vísnavinum,
og vil hér koma við.
Eigi síðri öðrum hinum
er mæta á þessi mið. ]



[ Efastu ekki,
að allt gengur fyrir mútum.
Þetta ég þekki
og það er hjá læknapútum.
Bankarnir borga,
bærilega minn kæri
og dólgar sem dorga,
drífa sig í færi. ]



[ Nóttin var komin nær enda
er níþungir fætur mínir ákváðu\'að lenda
niður á Lækjartorg,
neðst í Reykjavíkurborg,
að nýbakaðri vöfflu\'í\'mig henda.

Í sælkeravímu ég sveif,
svo mér snéri í norður og stúlku þá leit,
sem eins\'og himinsins sól
þar stóð hjá og hló
og á horfði mean vöffluna ég beit.

Þar næst ég bauð henni bit,
og bita hún tók sér, með munaði.
Ég sagði: Er\'hún ekki góð?
Og um leið og ég stóð
við örkuðum að Norðurmýri.

Þá úr sálargluggunum skein
þessi seiðandi orka, svo sönn & hrein,
sem sagði: Ég er öll þín,
þitt þrotlausa vín.
Svo þreif hún mig beint með sér heim.

Þar kynntist ég konunni fyrst
sem kenndi mér blíðlega\'að lifa\'af list.
Já, aðeins með orðum tveim
át hún burtu mín mein
og alla mína sálarangist.

Nú þakka ég öllum vættum
að á þessu kvöldi við hvort öðru mættum,
því eins\'og Eva fyrir nöðru
við féllum fyrir hvoru\'öðru
og fyrir lífstíð hvort annað bættum.

Ég montinn er mjög henni af,
ég mun elska\'hana\'að\'eilífu, ég beinlínis þarf.
Ég mun gleðja\'hennar geð,
já, og ganga\'henni með
gegnum lífsins stór\'fjölbreitta garð.

Því lýsi ég yfir hér með,
já, yfir gjörvallan heiminn ég ástfanginn kveð:
Það er aðeins hún
sem ann ég trúr nú!
Nei, ekkert annanð fær stillt mitt geð ]



[ Yndis njót með ást og friði,
englaskari sé við hlið,
góðar vættir verði að liði
og verndi og blessi heimilið. ]



[ Draumurinn ljúfi fallegu fljóð
   fengsælu piltar,ég brenn.
   Í huganum svífa mín litfögru ljóð.
   Lævirkinn syngur víst enn.

   Söngur hans fagri fagnaði mér
   floginn er lævirkinn burt.
   Vonandi geymist minningin mér
   morgunstund, hin fegursta jurt. ]



[ Margt fær sá að nostra um nótt,
notadrjúg hans menntagnótt,
fátt mun honum eins eftirsótt
og að eyða lífi barna fljótt.
Já, hann má bralla mikið ljótt,
mest á ríður að hafa um hljótt
og enginn skyldi anda rótt,
ef að þessi birtist skjótt. ]



[ Óþverra sínum á mig þurfti að skvetta,
óþokkinn, sem lifði í háði og spotti,
en spéfuglinn gat ei mér þolað þetta,
þegar ég skaut í sama á móti og glotti. ]



[ Þegar hann um andann fer
allur blóði  þakinn .
Krist ég sé  á móti mér
máttfarinn og hrakinn.

Kenna á hörðu lýður lét
loks á krossinn binda .
En í hljóði guð hans grét
gjöf til íllra synda.

Lindin þín er líknum merkt
leið í heimi mínum
Fyrir honum  finn ég sterkt
fögrum anda þínum.

Áður bað um allt að fá
inn í æsku   mína.
Hinum megin ekkert á
utan blessun þína.

Margir eiga eina ósk
auð um ævidaga.
Sú er oftast þráin þrjósk
það er döpur saga ]



[ Væri allt of erfitt fyrir þig
að bara opna fyrir mér?
Ég þarf að vita svo mikið
eins og þú sagðir,
þá ertu laukur.
Ég borða ekki lauk
enda borða ég þig ekki.
Ég get samt alveg talað við lauk
þó hann hlusti ekki. ]



[ Ég hata að sofna á ferðalagi.
Það er svo vont að vakna
og vita ekki hvað er að gerast. ]



[ Undrum sætir allt í þessum heimi,
andi, líf og dauði fá að mætast,
en spurning er hvort lífið sé tómt teymi,
eða tilviljanir um hvað megi rætast. ]



[ Dýrðin í heiminum dásamleg er,
Drottinn sýnist mér gjöfull.
En ef svo fer, 
að allt bregst þér, 
þá er þar á ferðinni Djöfull. ]



[ Ég yrki dýrt til orðanna fyllstu mynda
og einkar tamt að nota meining sterka,
ýmsum föntum sagt ég hef til synda
og siðlausa hvet ég stíft til betri verka. ]



[ Framsóknar er flokkur smár,
fylgið varla mælist.
Ætíð heldur sínar skrár,
þó sigurgleðin bælist.

Veðrið stundar ljúfan leik,
lifnar grundin frjóa.
Margir halir koma á kreik
og konur sínar róa.

Gróðapungar ganga um enn,
græðgin hungrið vekur.
Greinilega sjáum senn,
sundurlyndið betur. ]



[ Orðinn fullur upp að eyra,
ástarmálin fyrir bý,
ætlar að fara út að keyra
og ei vill heyra að sleppa því. ]



[ Undrafögur þú ert mín kæra,
ung og grönn og brún og fín.
Allt þitt líf megi yndið næra,
elsku hjartans tengdó mín.

Kveðja frá tengdapabba. ]



[ Ljóð: Marita Lindquist/Ragnar Böðvarsson
Lag: Georg Malmstén

Sjáðu, þarna uppi´ á lofti undir súð
þar á hún litla Kata heima.
Úti´ í garði breiðir úr sér blómaskrúð,
í birkitrjánum þrestir sveima.
Sólargeislar inn á loftið læðast hægt og strjúka
létt um Kötu bjarta hár og kinn svo undurmjúka.
Vorkvöldunum uppi´ á lofti undir súð
mun ekki verða létt að gleyma.

Sumardagar hægt og stöðugt streymdu hjá
og stjörnur haustsins tóku að ljóma.
Marga nótt hjá Kötu enn ég undi þá, 
við áttum saman leyndardóma.
Einlæg voru loforðin sem ástfangin við gáfum,
ung og frjáls í haustsins milda rökkri þá við sváfum.
Ljúfar stundir langra nótta liðu hjá,
en loforðin í hug mér óma.

Vetrarkuldinn nálgaðist og nísti jörð
og nepjugrá var hríðarmuggan.
Allt í einu varð hún Kata köld og hörð
og kætin fyrri hvarf í skuggann.
Dyrnar voru lokaðar og leitt mér varð í sinni,
ljóst mér fannst að núna væri annar þarna inni.
Úti’ í garði´ er stólparok og stirðnuð jörð,
ég stari þögull upp í gluggann. ]



[ Heillakveðja–Og örfá orð
einkum til þess að minnast
hvernig þeim er við hyllum nú
hef ég fengið að kynnast.
Langt er nú síðan fyrst ég fór
til fundar með hagyrðingum
og sá þar er Heiðmar seiddi fram
sönginn með tökum slyngum

Seinna tók ég að sækja heim
söngkvöld austur í Flóa.
Ótalin lög þar óma glatt
út yfir sund og móa.
Auðvelt er það að una við
og alltaf svo létt að syngja
er píanótónar gleðja geð
og gömlu sálirnar yngja.

Tónlistin kemur víða við
varla má gleyma þessu:
Orgel sem lýtur styrkri stjórn
styður við helga messu.
Afmælisþeginn æfir kór
eflaust af ljúfri snilli.
Raddirnar allar ræktar þar.
–Ræktar svo tré á milli.

Tónlist er galdur. Um það er
engum blöðum að fletta.
Til merkis um hennar mikla afl
meðal annars er þetta:
Fyrir löngu mín ráma raust
af reykingum tók að bila
en jafnvel hún nær að hljóma með
er Heiðmar byrjar að spila.

Afmælisþeginn aðra list
iðkar af kappi löngum.
Gjafir af borðum Braga skálds
ber hann í drjúgum föngum.
Fljúga í smessum út um allt
óhemju býsn af stökum.
Þær hafa margoft lífið létt
á löngum og hljóðum vökum.

Þegar frá öðrum önnum gefst
einstöku sinnum næði
gamlar dagbækur, bréf og blöð
býr hann í slitsterk klæði.
Þannig er haldið haga til
húnvetnskrar sveitar arfi
sögu bygginga, söngs og leiks
sögu af lífi og starfi.

Mun þó að sönnu mest um vert
mennsku og viðmótshlýju.
Lyftum nú Heiðmars heillaskál
og hyllum hann svo að nýju.
Við fjölskylduborð í húsi hans
hamingjan jafnan sitji.
Árnaðarkveðjur einlægar
orðin mín smáu flytji. ]



[ Í yndi vorsins ýmsir fara á stjá,
ástin tendrar líf í birtu og hlýju,
sólin skín og sundin virðast blá,
sælir margir hreiðra sig að nýju. ]



[ Ég hef ekki ótakmarkaða þolinmæði
og ég þræti of mikið.
Þú hefur bara þessi áhrif á mig
og því er ég komin með mömmustimpil.

Ég þykist eflaust vera fullorðin
en mig dreymir ennþá krókódílaköngulær.
Við ræktuðum nokkrar í nótt
og nokkru síðar varð ég mamma.

Ég er hrædd við köngulær
en ekki krókódíla.
Þess vegna var ég ekki hrædd
en ég varð hrædd við mig.

Fjarstæðukennt, ekki satt?
Enda ertu langt í burtu. ]



[ Til er fólk sem er reitt út í heiminn,
fólk sem grætur ástvini.
Það tjáir sig
og ég hlusta
eða les ljóðin
því ljóðin þeirra spegla harminn. ]



[ Er lóan syngur lífið fer á stjá,
er lá í dvala um kaldan dimman vetur,
brjóstin ungu belgja sig af þrá,
sem bíður þess að makast hver sem getur. ]



[ Hér eru margir mikið veikir
og megna lítt að hreyfa sig.
Brothættir eru lífsins leikir,
en láttu þá ekki buga þig. ]



[ Hér eru margir mikið veikir,
mörg er brotin von og þrá,
erfiðir reynast eftirleikir,
að æfa sig að fara á stjá.

Nú ég kveð og held svo heim,
heima er best að vera,
afmælishald og eitthvað geim,
ég ætla mér svo að gera.

Láttu þér batna ljúfan mín,
leik þér glöð að nýju,
komdu að dansa kösk og fín,
kveð ég þig með hlýju. ]



[ Hún mun hjarta mitt alltaf eiga
yndisfögur og lokkafríð
fyrir hana, skal ég segja,
ég mundi hefja stríð ]



[ Ummæli hans fá oft fætur,
færir margt til vega sá.
Andans möður oftast kátur,
yrkir ljóð og segir frá.

Aldrei fyrir hækjum húkti,
hefur leikið skjöldum tveim,
kallaður Einar ofurkrútti,
alltaf til í slark og geim. ]



[ Allt átti lífið
að vera svo flott.
Að allt sem við gerðum
var aldrei nógu gott.

Ódauðleg spor
þráðum við heitt.
En á endanum gerðum
við allsekki neitt. ]



[ Undir gráum himni gnesta
er grimmar bárur slétta
öldukamb á Útskálafjörum.
Innst í koti er lík á börum.
Köld eru úfin kólguböndin
krossar náinn slitin höndin.
Hér er lífið fölt og fáir
og fjörusteinar smáir.


Særinn aldrei sefast getur
er sálum heilsar úfinn vetur.
Haltu ást til himingeima
honum segðu mér að gleyma.
Endur fyrir löngu lágum
við lyngið grænt og sáum.
Saman hníga sól í öldu
í suðurnesja köldu. ]



[ Nakinn
húðflettur
ólgandi kvika
hver einasti blettur
brennandi sár.

Tárin svíða holdið
er þau renna niður
kinnarnar.

Sársaukinn æpir
úr augum mér
en ég get ekki hætt. ]



[ Stendur hann enn
við enda nætur
og horfir á daginn rísa.

Þreyttur en sáttur
þó söknuður sé í hjarta
er von í sólinni.

Von fyrir hann
og þá sem eftir urðu
Fyrirheit morgundagsins. ]



[ Blekið rennur
úr fingrinum
sem liggur á blaðinu
við andlit hans.

Játning hins seka
friðþæging hins saklausa
svefn hinna réttlátu
og annarra. ]



[ Svefninn
er endalaus uppvakning andans
ljós í myrkri sálar
sem lífið fær ekki snert
og hinsti svefninn
ferðin í eilífa vakningu
sem þú þekkir ekki. ]



[ Óli sat í tunglinu
og hallaði sér aftur
spennti upp regnhlífina
til að dreyma vel
en engir draumar komu.

Óli lá á bakinu
og horfði döprum augum
í næturhimininn.
Hver kemur til Óla Lokbrá? ]



[ Allt var þetta eitt allsherjar skúbb,
er synir vor þjóðar er sig kenndu við group.
Rönuðu upp eigin fé landans á einni nótt
í síþyrstar nasir hvarf það skjótt ]



[ Loksins líkur þrautargöngu minni, 
að sinni.
Ég sé lífsins liti ljóma á ný
og tilveran er björt og hlý.
Allt sem að áður sýkti mitt geð
er horfið á braut og svartnættið með. ]



[ Ég leit í augu þín
og þau voru dómhörð og hvöss
vegna þess 
að þú skildir ekki
hvernig
það er að vera ég.

Ég hvíslaði í auðmýkt
leyndarmál mitt í eyra þér.

Ég leit í augun þín
og þau voru skilningsrík og full af von
vegna þess 
að þú skildir nú
hvernig 
það er að vera ég. ]



[ Eins og múlbundna
dráttar klára
dregur tíminn
okkur milli ára.

Engin leið
að hægja á
aðeins framlegð
vill hann sjá.

Tíminn veit
og er hans brauð.
Að tímaskortur
er mannsins nauð.

Og stundarró
í huga manns.
ögrar valdi
kvalarans.

Og áfram við
með fullum sans.
Eltum tímann 
til andskotans ]



[ Nóg er af orðum 
Þessum heimi í
En samt er allt að fara úr skorðum
Mínum huga í

Hvaða orð skal skrifa
Er stóra spurningin
Enn klukkan hættir aldrei að tifa
Svo ég ákveð að nota  hin ]



[ Hann færir henni þá ást sem að hún á skilið
Setur plötu á fóninn
Þau dansa í köldum vindi
Flíkur þeirra glitra eins og stjörnubjartur himinn
Það kostar þau ekkert að elska
Bros þeirra lýsa upp þetta ranga augnablik
Þegar allt er á niðurleið eru þau sú einu sem að lifa
Þau eru fólkið á þakinu
enginn maður sér þau
enn hlátur hennar heyrist þegar hann greiðir silkimjúka hárið hennar
hann færir henni þá ást sem hún á skilið
enn samt vilja allir að þau komi niður. ]



[ Skála eitri með óvinum í glansandi glösum
hlæjum og hrópum og skemmtum okkur vel
skondið hver maður sér sig ekki sjálfur
en ég sé mig vel því ég grímuna ber ]



[ Lífið er járnsmiður
sem járnar jór

og þá er ég skeifan
sem á botni kassans er,

ekki notuð nema allar hinar
fullnægi ekki kröfum lífsins
um góðar skeifur. ]



[ Þegar þú gekkst inn ganginn
og augunum til mín gaust
vissi ég að þú hefðir aldrei
séð jafn falleg brjóst.

Elskan mín þú veist það vel,
ég hugsa um þig bera
leggirnir og rassinn þinn
mig spólgraða gera.

Ég vissi ekki að þú vinan
elskaðir tásluklám
ef þú vilt það máttu alveg
kynnast mínum tám.

Ég skil að þú elskar táslur
en ég á mér aðra von
að þú viljir joina mig
í session með strap-on?

Elskan mín, taktu mig
heim með þér í kvöld
síðan skulum við elskast
langt fram á næstu öld ]



[ Ég þakka þér fyrir nýskapaðan dag
Takk fyrir ástina og allt mér í hag
Leiddu mig áfram á minn rétta veg
Sinntu samt öðrum en mér, en ég
Get verið frekt leiðinda barn ]



[ Elskan mín, taktu mig
heim með þér í kvöld
síðan skulum við elskast
langt fram á næstu öld ]



[ Músi var að leika sér
með litla andarunganum
en báðir voru vinir hvors annars

Spurningin er, hvað átti Músi marga vini ?
svarið er einfalt, tvo vini 
enda báðir vinir hvors annars ]



[ Reykjanes ! Þetta er Cadillac Eldorado ! Reykjanes !

Garðabær ! Seltjarnarnes ! Hafnarfjörður !

Reykjanes ! Þetta er Cadillac Eldorado ! Reykjanes !

Reykjavík ! Keflavík ! Leifsstöð ! ]



[ Hann finnst þó
en fjandinn er
þá svo nauðsynlega bundinn þér

enginn guð án alls
og allt án guðs er fals
er það satt?
Og guð án manns
eða maður án hans
fer þá flatt?
Guð er ekki hér
nema maðurinn sé með

Sæmi sá við fjandanum 
en sá góði sá við manninum 
maðurinn í speglinum 
sem ekki þekkti sjálfan sig
fyrir guðdómleika skynsemi ]



[ Hvert einasta skiptið sem ég klæðist kápusyndarinnar og fer út veit ég að ég færist gröf minni nær og nær, Syndin er svo sterk að ég stenst hana ekki, Þegar ég geng inní húsið aftur finnur fólk nálygtina mína, þau biðja mig um að hætta þessu en fíknin er sterkari en ég, meðan ég er að þessu fæðist eitthvað djöfulegt inní mér sem enda með pínlegum dauða, þess vegna er ég að spá í að hætta er reykja. ]



[ Bagálstindurinn blasir mér
barinn klakabungum.
Að ganga á þennan ófært er
aumingjum og gungum. ]



[ Til hamingju pabbi minn,
til hamingju pabbi minn,
með að geta loksins hætt að vinna.
Nú hefurðu tíma 
í kveðskapinn
og gleðskapinn.

Til hamingju pabbi minn,
til hamingju pabbi minn,
með að geta loksins hætt að vinna.
Nú hefurðu tíma 
í kveðskapinn
og gleðskapinn.

Hryssur ræktar og bætir
þú stórbóndinn, já stórbóndinn já
hryssur ræktar og bætir

drekkur og dansar 
af miklum móð

það er verst hvað blessuð börnin þín léleg´er´að
framrækta genin þín góð.

Hryssur ræktar og bætir
þú stórbóndinn, já stórbóndinn já
hryssur ræktar og bætir

drekkur og dansar 
af miklum móð

það er verst hvað blessuð börnin þín léleg´er´að
framrækta genin þín góð. ]



[ Það dæmigerða hefur gerst á ný
ég hélt ég væri hafin upp á ský
þegar veruleikinn neitaði mér um ástina
enn á ný
enn á ný

Í þetta sinn ég fullviss var
um að þú værir mitt endanlega svar
en okkur munu skilja að, himinn og haf
viss ég var
viss ég var

Hvernig endar þessi framhaldssaga
munu okkar líf sig að ástinni aðlaga
Hún fullkomin er ef á endanum náum við saman
þessi langa saga
þessi ástarsaga ]



[ stundum
rölti ég um götur
bæjarins

vel mér kaffihús

fæ mér 
latte í glasi

og skrifa klisjukennt ljóð
um tilfinningar mínar

birti það svo á netinu
til að sýna þér það ]



[ Verðandi vandi verður að vana svo ég passa mig að hlekkja mig við stóran stein
langa leiðin heim er ekki staðurinn sem ég ætla fara á
þarf að þrá meira en má 
þarf að átta mig á,
hvað sækist ég að sjá en ég skil ekki, jafnvel þótt ég vildi ekki
kónga par í hendinni vaskur inn í stríð ég gekk, og setti mig á háan hest og fór
fallinn fyrir kónginn minn vissi ekki að ásinn myndi slá mig niður ]



[ Þá er þessi vika búin eins og allar vikurnar á undan henni. Tíminn líður samfara því að maður eldist. Árstíðirnar fljóta framhjá og um leið sigla ný líf með straumnum.  

Nú fer skólunum að ljúka, og áður en maður veit af stendur framtíðin með hvíta kollhúfu, brosandi í myndavélarnar, reiðubúin með árar í hönd.  

Sumarið verður þá farið að láta á sér kræla með kitlandi birkiilmi og sláttuvélarhljóðum í fjarska. Dagurinn lengist og lengist og fyrr en varir er maður vakinn með áköfum fuglasöng og sólargeisla sem smýgur sér í gegnum einu glufuna á gardínunni.  

Augu tindra, brosin breikka og ung hjörtu slá í takt við hvort annað meðan gamlir sumarsmellir hljóma í bakgrunni og vekja upp minningar um gamlar ástir.  

Er til betri tími? ]



[ oft horfi ég á stjörnurnar
hugsa þá um þig
hvort ég geti talið þær
en þá verður mér ljóst
að þetta eru minningar
allar svo margar
allar svo fjölbreyttar
allar svo æði fagrar
allar svo ólíkar
þegar þessar stjörnur glitra
eins og þær reyni og reyni
að baða mig geislum sínum
þá veit ég að þær allar sem ein
sem minna mig
já hugsanir um þig ]



[ Við Snæfellsnes er sjávarbyggð
þar skýla Ljósufjöllin vel.
Þar á ég  traustan vin og tryggð
og trú á gamalt vinarþel. 

Er sit um kvöld með skrif til þín
og seint um nótt á ljósum slekk.
Þá opnast hlið og önnur sýn
og eitthvað kom sem að mér gekk.

Og þegar þú minn þekki vin
þorra fagnar af fornum sið.
Lyftir skálum svo ljúft með gin
þá lifna gamlar myndir við.

Við munum öll þá ungu stund
er enginn getur aftur séð.
Og óskina um ást í lund
er engillinn kom aldrei með.

En hvað er það sem kveikir bál 
og hvað er það sem kallar tár. 
Fram á vanga er sigruð sál
snýr til Guðs svo ung og sár.

Og hvert er val, von og þrá;
vegatillur með auð og mátt.
Nei frekar er það bros á brá
og bergja vín og syngja hátt.

Ég hristi af mér drunga draum
því drottinn hefur að mér sótt.
Ég veit um þennan stríða straum
er stefnir að mér dag og nótt.

En samt er það er sólin skín
og stillist lífsins ris og hnig.
Þá finn ég streyma sátt til mín
og sálaryl er hugsa um þig. ]



[ Eitthvað kusk er on´í skó,
eymsli taka í hælinn.
Ég hef dansað nokkuð nóg
og nenni ekki í Rælinn. ]



[ Fjarri, fjarri hvort öðru 
og hjörtun slá ekki
lengur í takt

Kannski kemur ástin 
einn daginn
á vængjum hins óþreytta 
Amors
og umlykur okkur á ný,

þurrkar tár okkar

og sameinar hjörtu okkar
aftur -

í takt. ]



[ Þegar augun fyllast glampa
og brosið bætir svip

Þegar lífið fyllist birtu
og framtíð blasir við

Þegar loftið blandast lævi
og skýin feykjast burtu

Þegar hugur fyllist bjartsýni
og vinir þyrpast að

Þegar húmið fyllist gleði
og hlátur nóttu sker

..hefur gleðin barið að dyrum ]



[ Ég er maður án markmiðs
sem ráfa ströndina langa.
Fleyti völum í öldur og ég hugsa til þín.

Vona að sólin hún flytji þér lag
sem syng ég til þín hvern bjartan dag…..

Því er veröldin svona,
hvert ertu vina mín horfin…?
Veit að langt, langt í burtu, ert’ að bíða eftir mér.

Vona að skýin þau beri þér söng
sem syng ég til þín síðkvöldin löng…..

Ljós í sálu er slokknað
get ei hugsað neitt lengur.
Þegar dimmir að kvöldi, einn ég hugsa til þín.

Vona að vindur þér færi mitt ljóð
sem flyt ég til þín mitt fagra fljóð….. ]



[ Hvað færðu þegar þú verður ástfanginn..?
..sorg og hryggð..?
..sár í hjarta..?
..trega og tár..?

hvað færðu….?

..gleði í hjarta..?
..unað,alsælu, 
..orku og algleymi..?

hvað færðu….?

..skýfall af orðum..?
..votar varir..?
..votar brár..?

fyrr en varir styttir upp,
og lífið heldur áfram í leit

að ástinni. ]



[ Lestin okkar langa brunar
látlaust vagnar tengjast við.
Á teinunum oft dansinn dunar
drunginn líður, taktfast nið.

Hvert sem lestin langa skríður	
ljúft á teinum æðir hratt.
Yfir teina trauðla líður
tónninn hennar heyrist glatt.

Þótt lífið gangir þú í gegnum
glæpalaus, hún eltir þig.
Þú hleypur, þér er ekki megn um
hún þrefalt hraðar herðir sig.

Þótt þú færir þig, hún alltaf á hælum þínum er.
Lestin langa, er einfaldlega skuggi af sjálfum þér. ]



[ Margir dræmt til vöku vakna,
verjast þess að byrja að sakna.
Leyfist öllum ljúft að dreyma
og líða í anda um betri heima. ]



[ Heimskan er jafnan söm við sig,
segir gjarnan þetta og hitt.
Þér ferst ekki að þræta við mig,
þú er bjáni greyið mitt. ]



[ orð fá
ein að
leika sér

í hugar
hvolfi
mínu

þau eru þar
að teygja
úr sér

eða hanga
á langri
línu

þerruð upp
eða strokuð
út

með hugar
strok
leðri

en annars
færi allt
í hnút

og yrði að
hugsanlegu
óveðri

en óveðrum
slota að
lokum

 
en gerum
gerum ekki
neitt

og ef við
bara
dokum

verður þeim 
á endanum 
eytt ]



[ Það er ekki einskis vert
er ákaft kallar þörfin,
að vinalega sé við mann gert
og vönduð reynist störfin. ]



[ Ég leit á rúðuna.
Leit á helvítis nóttina.
Hver var þarna úti svona snemma,
í mínum garði?
Ég settist upp og leit á tölvuna
ég hugsaði um
hvernig hún gat eyðilagt 
líf mitt á einu kvöldi.
hver sekúnda leið eins og klukkutími.
Ég heyrði í bréfalúgunni,
þetta var bara pósturinn.
Ég fer á fætur.
allt er sofandi.
þögn.
ég geng út á götuna,
hlusta á dropana
þegar þeir falla á hárið.
ég leggst á rennblauta götuna,
sé dropana er þeir falla á bláu augun,
ég hugsa um þig..
hvað gerðist? ]



[ pabbi pabbi,
hvað er það?
kúkalabbi,
hvað er að?
faðir, faðir
ég vil svör
þeir voru ekki glaðir
þú skildir eftir ör
manstu?
við vorum vinir
en hvað fannstu?
ekki voru sáttir þínir synir
mamma, mamma
hvað er að?
pabbi, pabbi
þú gerðir það!
móðir móðir
,,hvað gerði hann?\"
spurði minn ástkær bróðir
,,áttu eftir að finna annan mann?\"
faðir minn,
þú særðir okkur flest
þú ert bara vinur þinn
og hann heiðar þú særðir mest
nú er ég ekki sátt
því ég þarf föðurást
þú átt samt bátt
svo ást þín er ekki að fara að fást. ]



[ Ég gerði mistök í dag
sem má kannski laga
kannski ekki.
En hvernig sem fer
þá naut ég þess,
sá eftir því
og lærði. ]



[ Þegar ég var lítill
hélt fyrir mér vöku 
sú staðreynd að kannski
yrðir þú ekki alltaf 
til staðar
til þess að hugsa um mig.

Þegar ég varð eldri
hélt fyrir mér vöku
sú staðreynd að kannski
yrði ég ekki alltaf 
til staðar
til þess að hugsa um þig. ]



[ Er ég strauk um stúlkna hönd
var sál mín öll á kviki.
Það var eins og þúsund bönd
af þeli mínu viki. ]



[ Er ég strýk um hest og hnakk
kemur bragð í munninn.
Steikinni var hent í hakk
hörð og seig og brunnin. ]



[ “Ef ég væri hagyrðingur”
- jafnvel nokkuð slyngur
semdi ég ljóð
fyrir þjáða þjóð
og léki við hvurn minn fingur ]



[ Grátslegin borgin 
Er meðvitundarlaus 

Djammbaugar hanga 
úr augum hennar  
Köld og veðurbarin
Reykjavík Rokk City 

Það er gráma í loftinu 
súr fúkkalykt 
af rotnuðum trjám
Vannærð 
eftir taumlausa gleði gærdagsins

Það vaka engir englar 
bakvið þessi tómu hús
Og meðvitundarlaus borgin 
Grotnar niður 
Og grætur sinn dauða blús ]



[ Ég veit af hverju þú grætur um dimmar nætur
Ég veit af hverju þú átt eftir með að fara á fætur
Ég veit af hverju þú talar ekki við mig
En ég veit ekki hvað varð um þig

Ég skil mjög vel að þú áttir bágt
Ég skil mjög vel að þú sagðir fátt
Ég skil mjög vel að þú gast verið leiður
En ég skil ekki af hverju þú varðst svo reiður

Ég veit hvenær þér líður ekki vel
Ég veit hvernig þú horfir á mig er ég sef
Ég veit að  þú vildir mig bara
En ég veit ekki af hverju þú þurftir að fara ]



[ Lingamúður okkar er
óskasnúður og ljóma ber,
laus við klúður leikur hér,
lundarprúður þó sleppi sér. ]



[ Hugsar þú um mig, líkt og ég geri um þig?
Saknar þú mín, eins og ég sakna þín?
Eða er ég ein, í þessari eymd,
horfin - grafin og gleymd? ]



[ Sumarið er tíminn
þegar ástin blómstrar
líkt og blóm í haga.

[litrík]

Sumarið er tíminn
þegar ég vil elska
líkt og sólin.

[heitt]

Sumarið er tíminn
er þráin vaknar
eins og döggin.

[blaut]

Sumarið er tíminn
sem ég elska
og það nálgast.

[núna] ]



[ ég loka augunum
og minningarnar
eru vafðar litríkum ljóma

líkt og ég og þú
hefðum dansað á regnboganum. ]



[ Ég hallaði mér út um opinn svefnherbergis gluggann og starði tómlega út í auðan húsagarðinn.
Það var vor í lofti þennan laugardags eftirmiðdag, náttúran að vakna til lífsins og angan af grænu grasi barst að vitum mér. Ég ætlaði út á lífið um kvöldið, samt var ég í þungu skapi.
Enn ein ömurleg helgin framundan hugsaði ég með sjálfri mér því ekki var það venjan að nokkur karlmaður liti tvisvar á mig þegar ég fór út að skemmta mér.
Ég myndi örugglega enda ævina sem ellidauð piparjúnka. Engin von um börn né barnabörn að ekki sé minnst á syrgjandi eiginmann við dánarbeð mitt.
Ekki sála myndi fella tár þegar ég gæfi upp öndina og það yrði áreiðanlega ekki ein einasta minningargrein í Morgunblaðinu sem greindi frá minni gleðisnauðu ævi.
Það yrði jafnvel tilgangslaust að lesa dánarfregnina því ekki nokkur maður myndi hafa grænan grun um hver þessi skorpnaða persóna hefði verið sem fannst nokkrum vikum eftir dauða sinn í niðurgrafinni kjallaraholu.
Líkast til yrði ég jörðuð á laun og presturinn einn manna viðstaddur útförina.

Ég var svo djúpt sokkin í þessa ömurlegu framtíðarsýn að ég sá enga glætu framundan í svartnættinu.
Ég hrökk upp úr þessum þönkum mínum við að ógurlegt öskur skar sundur myrkrið sem umlukti mig.
Mér varð það ljóst á einu augabragði að nú ég væri loksins dauð og að það væri Andskotinn sjálfur sem með þessum hætti væri að bjóða mig velkomna til síns heima í heitasta Helvíti.
Ég var sem lömuð af skelfingu en með ofurmannlegum kröftum tókst mér að hrista af mér doðruna og beina skelfdum sjónum mínum í þá átt sem hljóðin bárust úr.
Og mér til ævarandi sáluhjálpar komst ég að raun um að þessi skerandi vein áttu ekki upptök sín í barka Myrkrahöfðingjans heldur stöfuðu þau frá dulitlu sjónarspili sem átti sér stað í garðinum fyrir utan gluggann minn.  Þarna á miðri grasflötinni var spikfeitur fressköttur að athafna sig blygðunarlaust við það að bíta breima læðu í hnakkadrambið, sitjandi klofvega yfir afturendanum á henni, auðsjáanlega með ákveðna athöfn í huga.
Ég fylgdist grannt með áframhaldandi uppákomu og þegar hún stóð sem hæst varð ég fyrir yfirnáttúrlegri hugljómum sem átti eftir að gjörbreyta allri ævi minni.
Ég áttaði mig á því í einni sjónhendingu að það myndi skipta sköpum fyrir mig ef ég bæri ilmvatn á háls mér aftanverðan, áður en ég færi út á lífið um kvöldið. ]



[ Ég gæti snúið við
með hverju skrefi sem ég tek
en ég held áfram
að ganga í rangar áttir.

Þær eru þó undan vindi. ]



[ Ég á vonir og móður ást og mátt
og minningar sem aldrei úr mér líða.
Að orðum hennar bý er ekki fóru hátt
að enginn verði maður nema bíða.

Í öllu hennar fasi ungur sá 
þá einu mynd er ég mun aldrei gleyma.
Hún sagði mér að aldrei yrði þrá
ef allt er leyft og enginn fær að dreyma. ]



[ Á takkaborðið tikkar frár,
tæknilega fróður. 
Ásgeir hann er ofurklár
og ákaflega góður. ]



[ Uppfull af hamingju
Ætla að standa við hlið þér
Gefa þér þann styrk sem þú gafst mér

Gleðitár á vanga
Því ég fann það sem ég  þráði
Tilfinninguna um að allt sé í lagi

Hélt það þyrfti fullkomnun
Eða einhvern mér við hlið
Eitthvað til að hald‘í

Að meta augnablikið
Gleðina úr augum annarra
Falleg orð á miðjum degi
og þig fyrir að trúa á mig ]



[ Eftir axarhöfðinu
smíðað er skaft.
Fár kemur þaðan góður 
sem illt er fyrir haft.

En illskan fer löngum
fyrirmyndar slóðir
og fagnaðar í sínum rann.
Skrattinn er að skara í glóðir
þá skemmtir sér hann. ]



[ Þú kastar burtu,
minningum um okkur.
Þú hrækir á mynd,
mína um þig.
Þú sparkar burtu,
litlu ljóði,
sem tilheyrði
eitt sinn okkur.
Þú trampar á 
blóðugu hjarta mínu,
sem liggur örvinglað
á jörðinni og biður þig,
já þig um hjálp.

Eftir að þú hefur,
meitt það og myrt.
Lítur þú niður og sérð
að litla hjartað 
vildi bara þig.

Þú krípur niður
hjá hjarta mínu.
Þú grætur
og sérð að það
dó fyrir þig. ]



[ Lítill ljótur engill,
af himnum féll einn daginn.
Grét hann sárt með ekka,
blóðugur lá ljóti engillinn
og beið eftir hjálp.

Liðu svo dagar og engillinn lá,
í eigin blóði á jörðinni.
Margir gengu hjá, en engum datt
í hug að hjálpa honum upp.

Engillinn var svo sorgmæddur,
því mannskepnan var vond og
hundsaði engilinn ! 
Það liðu nokkrar vikur, 
og engillinn dó í eigin blóði.

Guð fann engilinn stuttu seinna,
hann hafði skapað verur sem þá,
honum hafði fundist fallegasta 
sköpunarverk sitt.
Guð varð mannkyninu reiður og sár
og lokaði það að eilífu inni
á þessari litlu plánetu sem hann
sjálfur kallar fangelsi... ]



[ Svo misjafnt er gefið sem mörg er hver sál
frá miklu og allt nið´rí hjóm.
Ýmsum reynast hlutirnir ekkert mál
öðrum bara vandræðin tóm. ]



[ Ég líð ekki skort þó lítið sé ort,
líðanin ekki af síðustu sort,
staupa mig upp á sport,
enda væri það nú annað hvort. ]



[ I step out of the fraim
from the world of shame

They don\'t belive there is more
just thinking of what they have before

I feel the weather, the wind
it feels good, up my chin

Wondering what to discover
there is so mutch I have uncover ]



[ Innilokunarkendin umvefur mig
þar sem ég stend út í eyðimörkinni
Endalaus ferð úr huga mínum
svo stór stingur í hjartanu
Hnútur í maganum, kökkur í hálsinum
Finnst sem steinn liggi ofan á mér
Einmannleikinn grýpur mig
þar sem ég stend í þvögunni
Endalaust flæði innan í mér
stoppa og brosi, tárin renna
Sé ekki tilganginn, langar að dreyma
vil uppgvötast og tjá útrás mína
Svo sorgmædd, andlitið ljómar
en augun svo sár, enginn sér
Innilokuð í einmannleika með mér
næ ekki andanum, get ekki öskrað
Tárin reyna að brjótast fram
Allt stöðvast, ég fell, alein
innan um fullt af fólki
Ég er ekki innra með mér... ]



[ erfitt er að
halda tárum
er í huga
mistök mörg
upp spretta
og eftirsjá
reynist mér
of megn. ]



[ Föst
Mitt á milli lífs og ólífs
Hamingju og óhamingju
Fæ hvorugt

Drukkna í eigin sjálfi

Ég næ ekki andanum
Ég berst fyrir lífi mínu
Berst fyrir dauðanum
Berst fyrir mig

Gleymi svo hver ég er ]



[ Handahófskennt val
Fjöldaframleiddur frasi
Eftirfylgni engin
Einnota ást ]



[ Prinsinn á hvíta hestinum varð frekar spældur
Þegar hann komst að því
Að prinsessan hans með ljósu lokkana
Væri að reyna við einhvern fabio
Á myspace ]



[ Því var lengið haldið fram
Að prinsessur kysstu froska
Til að geta gifst
En í raun eru þær einungis
Að sleykja froskana
Til að geta flogið ]



[ Svo nálægt, sama hversu langt í burtu

Við erum púsluspilið
Sem eitt augnablik
Small saman

Nógu lengi
Til að það væri hættulegt

Þegar örlögin
Rykktu mér tilbaka
Varð hlutur af mér eftir
Fastur hjá þér

Þú mátt eiga hann
Til minningar
Um þig og mig
Um sólríka daga í sér heimi
Til minningar um
Þegar þig langaði að eyðileggja
Eitthvað fallegt
Og tókst það

Til minningar um okkur
Sem verðum aldrei við aftur. ]



[ Bríminn er horfinn
Bleika skýið leystist upp yfir Atlantshafinu
Nú sulla ég hérna í sjónum að drukkna
Treð marvaðann meðan lúxussnekkjur sigla framhjá

Hausinn minn skortir getuna
Til að mynda duluna

Til þess að fegra ljótann raunveruleikann. ]



[ Einsemd
Eftirvænting
Eins
Elskuð
Efi
Endalok
Endurtekning ]



[ Ég mætti gömlum manni á leið minni heim úr vinnu í dag. Hann var með hvítt alskegg og á höfði bar hann ljósgræna húfu, sem mér sýndist vera skátahúfa.
Gat það verið að þessi aldni maður væri skáti? Hugsaði ég með sjálfri mér.
En við nánari umhugsun fannst mér það ólíklegt, því ekki gat ég ímyndað mér hann við varðeld að syngja skátasöngva, né í skrúðgöngu á sautjánda júní í grenjandi rigningu. Hann var einfaldlega of aldurhniginn fyrir þess konar ævintýri.
Ég gaf gamla manninum nánari gætur. Hvítt alskeggið, bústnar rauðar kinnarnar, það vantaði bara rauðu húfuna í stað þeirrar grænu til þess að hann gæti verið jólasveinninn. Ég sló því föstu að sú væri raunin, þetta væri jólasveinninn í dulargerfi. Líklega var hann í kaupstaðarferð hér í borginni  nú þegar mesta jólaæðið var runnið af mannfólkinu, enda komið fram undir vor.
Ég leit enn einu sinni á öldunginn, nokkuð ánægð með þessa niðurstöðu mína. En samt fannst mér eins og eitthvað gengi ekki alveg upp.
Gamli maðurinn var þegar betur var að gáð fremur ójólasveinalegur í hreyfingum. Hann hafði göngulag ungs manns og var nánast barnslegur í fasi. Og þessi ljósgræna húfa...Græn eins og vorið...
Skyndilega varð mér ljóst hver hann var.
Hann var vorið sem árvisst rennur sitt keið uns það hverfur á vit aldanna til þess eins að endurfæðast eina ferðina enn. ]



[ ,,Ekki gleyma krónunni þinni" !
Gargaði afgreiðslukonan
Á eftir frakkaklædda manninum
En það var of seint,
Hann var farinn ]



[ Víf nóttanna koma er dimma tekur
dauðinn hægum öldum um hafið ekur
tár úr augum engils niður vanga lekur
í miðjum hring óttans syngur hann sekur

Lífið það hverfur nóttinni með
hún vængjum hefði haldið hefði ekkert skeð
sjálfs síns drottning en í leik hans peð
því fallegri endi fáir hafa séð

Á bryggjunni hinsta gangan tók enda
burt nú skal hennar lokasorgum henda
á botni hafsins mun engillinn lenda
og svik hans nú engil til himnanna senda. ]



[ Svarri í stuði og sendir hér línu,
sætur, brúnn og grannur heilsar í dag.
Góðan daginn og gleðina í fínu,
gagnast megi vel að hlýða hans brag. ]



[ Er skammirnar dynja Skrattinn er vís,
skynsemi að víkja af braut.
Herskár er margur og harðfylgni kýs,
er harðnar í daganna þraut. ]



[ Ef lagt er grjót í götu þína,
geturðu reynt að láta hvína,
yfir það eða fram hjá farið,
að finna lausn er rétta svarið.
Láttu ekki mala þig meinin
og mígðu svo upp við steininn. ]



[ Frekjan er fullkomnun talin,
finnst þó ýmsum vera galin
og ég ykkur segi, að það vel ég þekki,
að þessi hún gleður mann ekki. ]



[ gullkornin liggja á leið þinni
gefðu þér tíma og tíndu þau upp ]



[ Frúin lék mér ljúfa tóna,
ljóðin fögur semur vel,
á listagripi eg mátti góna,
gott er þeirra vinaþel. ]



[ Það er erfitt andlitinu að halda,
þegar erfingjar æsast til valda.
Órói skapast og vísast til vandi,
viljirðu ekki vera á þeirra bandi. ]



[ fingraför vindsins
á mér 
af þér

þér sem hreyfir loftið í kringum mig
greiðir mér leið gegnum daginn
hjúpuð þér

þér sem er víðsfjarri

strýk andardrátt þinn
niður hálsmálið 
heyri þig hugsa

þig sem ert ekki hér

gríp andann á lofti
fyllist af þér
held andanum inni
anda út

anda þér inn
anda þér út

þú sem ert hér
þú sem er víðsfjarri ]



[ í hringiðu inn að miðju tek upp tólið og svara halló hver er þetta er þetta kanski falin myndavél?...stend upp og labba í burtu stopp
komin til danmerkur stopp
borgaði skuldina í slippnum stopp
heilsa xxxxxxx stopp ]



[ Hvað er líkt með lærum kvenna
og því er biblían sver og lofar?
Af lýsingu máttu ljósast kenna,
þau lofa bæði dýrðinni ofar. ]



[ Mér varð ljóð á munni í morgun
og mætti hljóta meira af slíkri,
morgunandakt ríkri. ]



[ jsamm ]



[ Það er erfitt að fæðast saklaus 
í þennan spillta heim,
síðan að virða foreldrana 
og vísast að gegna þeim,
verða eldri og eldri 
og eignast reynslu í sjóð,
finna hægan, hægan,
kulna í lífsins glóð. ]



[ Lítið um hann drekki í dag,
en datt vel í það forðum.
Hann hefur komið lífi í lag,
sem lengi var úr skorðum. ]



[ Tilveruna læt mér lynda,
lýsir og dimman að rofa.
Nú er ég orðinn úrvinda
og ætla að fara að sofa. ]



[ Afhverju varstu við hlið mér,
meðan allt var erfitt ?
finnst þér þykir ekki vænt um mig?
Afhverju brostiru til mín,
í hvert skipti sem ég gerði mig að fífli?
finnst þú hugsaðir innst inni að við værum algjörar andstæður?
Afhverju greipst þú mig,
er ég féll?
fyrst ég var ekki þess virði að grípa?
Afhverju sagðiru "ég elska þig líka", 
þegar ég játaði ást mína á þér?
finnst þú meintir það svo aldrei? ]



[ Maurapúkar miklu yfir gína,
mala undir sig lon og don.
Dælt hefur fé í dóttur sína,
durgurinn Gunnar Birgisson. ]



[ mátulega svalt loft líður inn um gluggann
-sumar nóttin ljúf og góð

framandi liggur dökk og dreymin, 
-með augun svo stór og skær

svitinn perlar á hörundinu
- hún hvíslar nafn þitt 

svo undraverður krafturinn sem af henni er
-suðræn og seiðandi

gjöful en dularfull - og vekur upp
ýmsar kenndir....

Blóðheitt fólk blandar aldrei saman
ástríðu og reiði. ]



[ Þetta er prufa.... ]



[ Menn vita það ekki
þó um heyrist skvaldur
hvort andi þeirra svífi
er styttist þeim aldur

hvort eitthvað sé æðra 
sem okkur tilheyri
en það kann að skýrast
ef líf eru fleiri. ]



[ Hún álpaðist hingað austur á land,
eitthvað að vinna við slorið,
en var óðara húkkuð í hjónaband
og hefur þar aldur sinn borið.

En komunni í þessa krummaskuð,
sú kona hefur margbölvað,
því þar rignir mikið og það veit Guð,
að þokan nær oft heim í hlað. ]



[ Óráðin viskunni velta,
vekja mér ugg hvern dag, 
gömlu hundarnir gelta 
og gól þeirra kallað er lag. ]



[ Hún álpaðist hingað austur á land,
örlögin voru sem skrifuð á blað,
Doddi henni flæddi á fjörunnar sand
og flutti´ana heim í Skorrastað. ]



[ þetta er það eina sem ég kann


og veistu, það er vegna þín
að sú er fegurst listin mín,
því að bjarta brosið þitt
er sálarathvarfið mitt. ]



[ Marsbúinn græni er léttur í lund.
Því hann langar á barnanna fund.
Hann vill þú vitir að eggin séu góð.
Úr varð að biðja um þetta ljóð.

Marsbúinn sjálfur er kominn á kreik.
krakka vill hitta og bregða á leik.
Verunni langar að leika við þig.
Svo líklega gefur hún þér stig.

Súkkulaðið mjög sætt í raun er.
Sjálfsagt finnst það einnig þér.
Svo mömmu og pabba minntu á.
Að marsbúaegg þig langar Góunni frá. ]



[ Mild er sú þrá
að þekkja, að vita
að sjá, heyra, finna
Orð á blaði, tár á kinn
bros, hlátur, grátur ]



[ Finnbogi frækni fór í dag.
Til Akureyrar lá hans leið,
landleiðin sú er greið.

Á suðurlandi svo syrti að,
með snjó og suddaveður,
svoddan nokkuð skeður.

Bjarni fljótt til ferða fer,
í fyrramálið frá mér. ]



[ Annar mánuður, dagur, klukkustund
enn með þig í huga mér
annað ár, annað líf
og enn þú leynist hér.

Næturnar andvaka og þjáð
sí og æ með grátinn í kverkunum
kvalin á hjarta og sál
lifi þannig með verkjunum.

Dagarnir líða mér hjá
hamingjan í för með þeim
svefngengill er ég
að reyna að finna leiðina heim.

Rek mig reglulega á
leifar tilvistar þinnar
skaddað hjarta mitt tifar
án þátttöku minnar.

Innra með mér græt
þegar ég brosi hið ytra
þótt beri höfuðið hátt
má ávallt sjá líkamann titra. ]



[ Testtest. ]



[ Einn við dauða elda situr
orðinn gamall, nautnalúinn.
Boðar endi bleikur litur.
Skikkja forðum skrauti búin
skítugt orðið fataslitur,
andinn sínum rökum rúinn.

Bráðum hættir blóm að anga,
bresta ljóðahörpustrengir.
Hafin loks er lokaganga.
Grátið með mér góðir drengir,
glymjið klukkur, nóttin langa
niðadimm að degi þrengir.

Gleði skal á vegu varpa
víst mun nú að fullu þögnuð
ljóðamáls og leikjaharpa.



© allur réttur áskilinn höfundi ]



[ Einn á móti miljónum ég kom í þennan heim
 einn á móti miljörðum að ég lifi heiminn af
 einn á móti alheimi í endalausri röð
 bíður þess að verða tekinn út úr þeirri kvöð

bað ég hvorki fallega né gargaði ég á
að verða til og vaxa upp til þess aðeins að þrá
það sem hugur girnist en aldrei mun hann fá
væri þér til í að taka mig aftur án þess að sjá

bakverkir og hugmyndir saman renna í eitt
hrærigraut úr öllu því sem er og vera ber
æði væri það næði sem að „ekkert“ gæti veitt
en hvernig get ég varið því litla semað eftir er

án þess þó að sjáist eftirá hvaða hug ég hef
augun lokast endalaust og ekkert tekur við ]



[ hún leit undan og labbaði út
það lá við að ég ældi
maginn fór í hnút ]



[ Hvað segist? 

Vonandi ertu betri og asnarnir við góða heilsu. 
Hér á Íslandi er loksins komið sumar og allt í blóma. Sólin glennir sig dag eftir dag, en á næstunni er spáð mígandi rigningu hér á suðvesturhorninu.

Brjálaði bakteríu -og -sveppafælni leigjandinn minn er að flytja út frá mér sem betur fer. Hún er búin að vera í þagnarbindindi í nokkra daga.
Ætlaði að taka mig á taugum með svoleiðis andlegu ofbeldi eftir að ég harðneitaði því að hún fengi að sótthreinsa  vatnskassann á klósettinu með því að hella einhverju andskotans þrumu sprengiefni ofan í hann. 

Hún ætlaði sér víst líka að kaupa sérstakan klósettbursta með uppbrettum hárum til þess að ná til óhreinindanna undir bríkinni efst í klósettskálinni, 
Hún var reyndar búin að skafa burt mestu drulluna þar með hárspennu sem hún hafði vafðið klósettpappir utan um.

Ég upplýsti hana um það að ef hún ætlaði sér að ná varanlegum árangri með sótthreinsun á skolplögninni skyldi hún skella sér hið snarasta í Hulduheima og athuga hvort hún gæti ekki komist þar í kynni við dverg sem ætti kafarabúning.
Hann gæti örugglega stungið sér ofan í klósettið fyrir hana og gerilsneytt  allt holræsakerfið undir Reykjavíkurborg fyrir hana í einni bunu. 

Það dygði ekkert minna því klósettið væri ekkert annað hugvitsamlega útfært op á óralöngum göngum sem lægu beinustu leið ofan í skitukeytulagnir borgarinnar.

Síðan benti ég henni vinsamlegast á það að þar næst gæti hún tekið að sér það þjóðþrifamál að hreinsa kúkogpiss sveppina úr skolplögnum á öllu landinu og þar á  eftir í öllum heiminum . 
Hún gæti t.d. byrjað í Asíu en þar gerði fólk sér almennt  að góðu stórhættuleg klósett sem væru barasta  útdrullað gat á gólfinu.

Annars hafði þessi framkvæmdagleði leigjandans þau öfugu áhrif á mig að ég fékk  bullandi niðurgang og skeit ég klósettið út alls tólf sinnum í dag. 
Gerði ég það af skömm minni að sturta hvorki niður né þrífa klósettið eftir eina einustu af þessum útlosunum mínum.

Sem sagt allt í góðum málum hjá mér og Tító og Gosi hinir sprækustu. 
 
Heyrumst vonandi sem fyrst.

Kveðja
Svava ]



[ Yndis njóttu fagra frú,
fljúg sem fiðruð dúfa.
Fararheill þér færi nú,
far vel ljúfan ljúfa. ]



[ Þér ferst ekki að erta mig þursatetur,
það er ekki svo beysin ættin þín.
Mér sýnist þú varla setjandi á vetur,
sóðaskap þinn tel ég ekkert grín.

Frakkur þú sendir út falskar nótur,
færð eina til baka með kveðju frá mér.
Til minna ráða taktu nú skjótur:
Troddu henni þangað sem enginn sér.

Es Þú er visku vesælt skinn,
og virkilega bilaður auminginn! ]



[ Ég elska þig
Ég elska þig
Ég elska þig
Ég elska
Þig
Ég 
Þig 
Elska. 
Viltu 
Elska 
Mig
Elskar 
Þú mig
Mígðu 
Á 
Mig
Mígur þú 
Á mig
Má ég míga á þig
Mígðu á 
Mig.
Mígum 
Á 
Mig
Mígum á þig
Mígum á hvort 
Annað.
Engin hefur 
Migið 
 Á mig
Eins og þú
Ég hef aldrei migið
Á neinn eins og þig
Eða migið
Eins og 
Nú.
Núna 
Míg 
Ég fyrir 
Þig
Mígðu fyrir mig.
Og ég skal míga
Á þig
Ég elska
Að míga
Á 
Þig.
Mígðu á mig 
Og elskaðu mig 
Meðan þú mígur. ]



[ Til er gjöf falleg að fornu og nýju
er fyllir andann mikilli hlýju.
Henni er gefin mörgum mönnum
margir þrá hana í dagsins önnum.

Hún umvefur allt á fagnaðar fundi
faðmar okkur í saknaðar lundi.
Þið þekkið öll hennar þagnareiða
og þrek og hún vill engan meiða.

Er ofin í daga og drauma manns
en deyr ef sér ekki til lands.
Og hefur þann sið frá kyni til kyns 
að klæðast litum himinsins.

Þaðan er hún komin að sögnum sagna
við skynjum það þó allt brenni til agna.
Sverð hennar og skjöldur er gjöfin 
er siglir með langt yfir höfin. ]



[ Ungur og óreyndur
andans maður.
Vorið er vatnið tært.
Syngja fuglar
fagurt um upphaf.
Vorið er vonarbirta.

Bljúg er bænin,
börnin leika.
Sumar er sólar ævintýr.
Ástir og yndi,
eilífð er virðist.
Sumar er sálar sefjun.

Litir dofna,
deyja blómin.
Haustið er svartsýnis spá.
Dvínar gleði,
gleymist sumar.
Haustið er gráhært grey.

Harðindi hefjast
að hausti loknu.
Vetur er vonleysið.
Seint mun sólin
sindra á ný.
Vetur er hörgull og harmur. ]



[ Í Tregadal er tréið mitt
þar tindrar sól á dögg.
Og hér var gamla hliðið þitt
ég heyri smíðahögg. 

Í felum eru skúr og skin
og seiðar allsstaðar.
Einn sunnudagur í sumarvin
ég sá þau faðmast þar.

Lyng og ber þar lifðu um hríð
en löngu horfið frá.
Hér er lítið um liðna tíð
og lækjarsprænan smá.

Brekkuvíðir og engin öll
una enn við sitt.
Ég heyri í anda hlátrasköll
og hvíslað nafnið mitt. ]



[ Hlauptu út
Hlauptu inn.
Engann fýlustút
fákur minn.
Ég verð.

Hlauptu hratt
og réttan veg.
Rosa glatt
þetta verður skemmtilegt,
Þú ferð ]



[ Ég sem um gleði og sorg,
bæi og borg,
stræti og torg.

Hunda og kisur,
lunda og pysjur.

Lönd og þjóðir,
eld og glóðir.

Ég sem líka um mig
og kannski líka um þig.
Takk fyrir mig ]



[ Þú ert sem stjarna á himni
þegar ég horfi á þig, sé ég þetta 
yndislega stríðnisblik í augunum.

Gæti gleymt mér í bjarmanum 
sem geyslar frá þér.
Þú lýsir upp allt það dimma 
sem til er í lífi mínu.

Með hjarta þínu gerir þú mig
svo hamingjusama, að mér finnst 
ég vera eins og norðurljós, 
leikandi um þig, með allri minni litadýrð.

Bara svífandi í kringum þig, 
björt, hamingjusöm og
stíg varla niður fæti lengur.
25.04.09 ]



[ Áður en ég vissi að þú værir til..
trúði ég ekki á..
hina sönnu ást
hinn eina sanna
fullkomna eiginmann 
fullkomið líf
hamingjusaman endir

Þegar þú komst inn í líf mitt..
breyttist allt..
augun ljómuðu
brosið læddist hringinn, allan daginn
ástin, ekki til orð sem geta lýst henni
ég, blómstraði sem aldrei fyrr
hamingjusamari, en ég nokkurntíman hef upplifað.


Að eiga þig að..
er eins og draumur..
get bara ekki vaknað, klípi mig á hverjum morgni bara til að vera viss
horfi bara á þig, trúi ekki mínum eigin augum
þú lætur mér líða, eins og ég sé ein í heiminum með þér
við smellum saman, hönd í hönd, koss við koss, ást við ást
hamingjusamt líf... til we die

þú varst búin til, bara fyrir mig og ég.. bara fyrir þig.
ég og þú erum eitt..
hugsum sem eitt 
tölum sem eitt
njótum sem eitt
elskumst sem eitt
saman, ætíð sem eitt
25.04.09 ]



[ Ljúfar varir þínar renna niður líkama minn
finn það með kítli, hve mjúkar þær eru.
Ljúfur koss læðist með, mjúkur og blautur
finn tungu leika, stríða, um líkamann og brjóstin beru.

Ljúf snerting, fingurgómarnir renna eftir líkamanum
finn hvernig þeir kítla mig, ég skelf, titra.
Ljúf tilfinning, berir líkamar snertast
finn spennuna og gæsahúðina á líkamanum ytra.

Ljúfur og hlýr andadráttur, læðist eftir líkama mínum
finn að hann verður dýpri og eykst smá.
Ljúfur og stífur vinur, læðist að, þrýstist inn
finn hana verða blauta og mjúka, vá.

Ljúf kvöldstund, rökkur og rigning úti
finn regndropana lenda líkama mínum.
Ljúfur draumur, vakna nú, ohh ekki aftur
finn sorgina, söknuðinn, eftir líkama þínum.
25.04.09 ]



[ Lokaðu augunum, findu mig.
Findu lyktina, snertinguna, kossinn, 
þegar tungan mín leikur léttilega við þig.
Heyrðu andardráttinn minn, þungan og ákveðinn,
findu hann, hvernig hann lendir á hálsi þínum.
Heyrðu mig missa tökin, þar sem öndunin
verður óreglulegari og hraðari.
Findu fiðringinn í líkamanum, njóttu hans, 
leyfðu þér að finna löngunina, njóttu hennar.
Farðu í gegnum líkamann, allar langanir, tilfinningar,
leyfðu þér að sleppa huganum.
Þrái þig nú meir en allt, tilfinningin hleypur um líkamann,
eins og fullnæing sem er alveg að koma.
Kossinn, tungan, andadrátturinn, hugurinn
allt hleypur saman í eitt á endanum, fullkomnun.
25.04.09 ]



[ Ligg hér og hugsa um þig, 
hvernig þú kyssir, snertir og horfir á mig.

Líf mitt svo einmannalegt án þín, 
vildi óska að þú værir komin til mín.

Koss, knús, kúr er það eina sem er dreymt, vantar þig 
til að snerta, strjúka, kyssa, svo ég geti gleymt.

Söknuður og sorg svo sár,
á hverju kvöldi renna þessi tár.

Veit ei hvað ég myndi gera, 
ef eitthvað útaf myndi bera.

Elska þig svo óendanlega mikið, ástin mín,
vill aldrei þurfa að hugsa til að lifa án þín.


Hvað bíður? ég ekki veit, 
ætli það verði ekki sveitasæla og bumban feit.

Draumar og óskir, þú uppfyllir mér
nú bíður það mín, að rætast þér.

Lofa að elska þig, virða og treysta, 
eins lengi og þú munt mér ei bresta.

Dekur, knús og kossar, 
kinnkí dót og berir bossar.

Það bíður þín bros um tíð og tíma, 
nóg er komið af msn og þessum síma.
25.05.09 ]



[ Skáldin ekki skirrast við,
að skarta sínu besta.
Valkyrja sá ég valið lið,
sem víkinga og hesta. ]



[ Viðfjarðarættin af öðrum ber,
en orð til vega renna,
að hjá henni allt sem aflaga fer,
öðrum sé að kenna. ]



[ Garður fylltur blóma lífsins
get valið hvað sem ég vil 
hef aldrei tekið það blóm sem ég vildi
bara horfði á blómið, mitt yndi
með vindi það fylgdi og fór aðra átt
vonandi sátt því þá er ég glaður ]



[ Gakk þú sandinn
þú veist að mér
sandurinn hrynur á undan
vonsvikinn andinn trúði mér
ég reiðubúinn fann mig skuldan ]



[ Hljópst að mér af öllum þeim þrettán
vissi þá að þú yrðir vinur minn
tekst þá að segja mömmu ég vil hann
þú brostir svo vel að hún varð vinur þinn
óþekkur kjáni allan heiminn þú áttir
engin gat tekið það burt
eldri með ári, grá urðu hárin
en samt áttir þú alltaf eitthvað gull
veikindi hrjáði en varst fæddur úr stáli
og lyftir mér alltaf upp
fá voru árin, ó já það voru árin
árin sem ég óx og dafnaði unnt
sveitin var staðurinn sem þú ánægður sprettir
hljópst svo mikið að þú gast ekki meir
ánægður þar en þreyttur á eftir
elsku Skuggi minn velkominn heim ]



[ Gullið mitt eina þú ert mér kær
gulli má gleyma þegar þú ert nær
gulli skal dreifa bara fyrir þig
því þú horfir á gullið en ekki mig ]



[ Það voru þrjár dyr fyrir framan mig
ein var læst og ég finn ekki lykilinn
önnur var lokuð en ekki læst
sú þriðja var opin en ég þorði ekki inn
hvaða hurð vel ég? ]



[ Góð verk gerast hægt
en ekki mátt þú gleyma
að vilji mannsins virkar best
þegar honum er að dreyma ]



[ Bjóddu mér upp í dans litla dama
mig þykir gaman að dansa
þori ekki að spyrja neina aðra
þannig viltu spyrja mig ]



[ Þykku skýin vernda mig frá sólinni
en skýin láta mig verða votan
fer stundum burt frá þér
en það er til þess að þerra mig
því sólin er heit að ofan ]



[ Ekki fela allt á bakvið sægrænan sjóinn
því fyrr en varir verð ég ekki sá sami
læt vatnið fylla hálf óreimaðan skóinn
allt fyrir sjóinn en það er bara vani
vandamál koma og vandamál fara
þýðir ekkert að fela það fyrir sig
geri það sama en það er bara af vana
ég skal segja þér allt ef þú segir allt um þig ]



[ Rólegt og tilbúið í allt sem kemur fyrir hendi
í staðinn færðu bros sem segir annað
spilar leikinn með hugsanir um frelsi
falin í myrkri og þú veist að þú hefur tapað ]



[ Fyrir framan mig er ljósmynd
af manni sem brosir tvíræðu brosi
í átt til mín.

Annars vegar 
segir ásjóna hans
mér það 
að þarna fer 
maður sem er með
allt sitt á hreinu

En ef betur er að gáð
sé ég lítinn óöruggan
skjálfandi dreng
sem á ekkert erindi 
útí lífið.

Við nánari athugun sé ég
að þessi maður
er einkennilega líkur mér.

Svo átta ég mig á því
að þetta er gömul mynd 
af sjálfum mér. ]



[ Einhvern til að elska 
einhvern til að þrá.
Einhvern til að deila með 
öllu sem ég á.

Einhvern til að syrgja
og sorgir mínar sefa.
Eihvern til að segja
allt og fyrirgefa. ]



[ Eina nótt vaknaði ég upp
af vondum draumi við það
að mín eigin sál
sagðist vera búin að fá nóg 
af þessu svínaríi
yfirgaf líkama minn
og stefndi útí bláinn

í örvæntingu minni 
bað ég hana í guðs bænum 
um að yfirgefa mig ekki 
á slíkri stund
þar sem hún væri eini eftirlifandi
vitnisburður
alls sem ég áður var

með tárvotum augum
horfði hún á mig um stund
engjast um
í grátlegum einmannaleik
þess sem engan á að

með ásökunarsvip
elskhuga sem
svikinn er í tryggðum
gekk hún hægum skrefum í átt til mín
faðmaði mig ástríðufullt
að brjósti sér
strauk blítt um vangann 
og hvíslaði lágt í eyra mér

kjáninn þinn
hvernig á ég mögulega
að geta yfirgefið þig
við sem eigum 
aðeins hvort annað

og ég 

sem var sköpuð til þess eins
að elska þig ]



[ Mig tekur það sárt
þú særðir mig djúpt
Nú er allt klárt
þetta líf er sjúkt

Ég veit ei hvað skal gera
ég þrái þig svo heitt
Ég bið þig láttu mig vera
Svo ég hverfi ei fyrir vopnið beitt

Ég er þér mjög sár
höfnunin alltaf verst
Ég veit alveg upp á hár
að einn daginn þú þetta lest... ]



[ Í listheimum leika menn hagir,
lofa þá ríkir og snauðir,
en þó verða fáir frægir,
fyrr en þeir eru dauðir. ]



[ Nú Sigur skal láta okkur sæði í té,
það sýnist mér örlögum storka,
þó bresti hann vilja og brokkgengur sé,
það bætt gæti hryssan hún Orka. ]



[ Hvaðan kemur kjarkurinn
er þoku lífsins þéttir.
Hvaðan læðist ljósið inn
sem öllum skugga léttir. ]



[ Ég veit að öll mín skref eru skráð
sum eru vandlega falin.
Fá eru djúp en fjalla samt máð
um ferð sem aldrei var farin.

Ég man þig enn í vori og vin
vökudraum á æsku árum.
En ókomnir dagar með skúr og skin
sigldu burt á úfnum bárum.

Andar stigu dans í hárri höll
hulin en blasti við öllum.
Mig dreymndi blóð og bæna köll
úr bergi lengst upp á fjöllum.

Þau blekkja mig enn bergmanna mál
í myrkri lærði þau sjálfur.
Því innst á ég tvískipt sál
sólguð og maðurinn hálfur. ]



[ Every time I close my eyes, I see U
Every time I think of U, I think I am dreaming
Every time I talk to U, I think U are a voice in my head
Every time I see U, I fell more and more in love
Every time I wake up beside U, I smile like crasy
Every time I love my life, it´s because i´m thinking of U

Every time U look at me, I feel like U only se me
Every time U smile at me, U give me reason live
Every time U tuch me, my heart pumps like crasy
Every time U hold my hand, I start to blush
Every time U kiss me, my feet starts to shake
Every time U make love to me, U forfill my wildest dreams

Every time we are together, I fell like the happiest woman on earth
Every time we are together, It fells like perfection
Every time we are together, we are all alone in this world
Every time we are together, nothing else matters
Every time we are together, we can defeat everything
Every time we are together, we become one
30.05.09 ]



[ stundum 
flýgur í 
gegnum
hugann

að ég sé
geimvera
sem sé 
stranda
glópur

á jörðinni
vegna 
bilunar eða 
skorts á 
varahlut

og að undir 
sólinni sé ég 
sá einni sem 
til er af 
þessari
tegund

því finn ég
til örsmárra
tengingar 
við aðrar 
verur

eða skyldleika
við þá sem
ég deili 
tilveru
minni
með

hver er
þá eigin
lega annars
ég 

vera frá 
öðrum hnetti 
sem vantar 
lítinn
varahlut

t.d. 
skringilega
lagaða
skúfu ]



[ Þú ert sá sem kenndir mér , kenndir mér að meta lífið.
Þú ert sá sem sýnir mér að gleðin er alls staðar. 
Þú ert sá sem ég elska skilyrðalaust. 
Elsku barnið mitt fyrir þig geri ég allt , 
Þér vill ég kenna allt , 
Þig ég elska þúsundfallt .
Ég hugsa stundum hvort ég sé að gera allt rétt , 
Því ekki er alltaf allt létt , 
En brosið þitt sýnir mér að allt verður í lagi ,
Því þótt ég sé ekki fullkominn þá elskaru mig,
En ég skal lofa þér því að ég mun alltaf gera mitt besta .
Elska þig þín mamma . ]



[ Ég reyni að snúa þér í hringi ef ég get, ef ég get
Ég reyni að snúa þér í hringi ef ég get, ef ég get
Ég reyni að snúa þér í hringi ef ég get, ef ég get
Ég reyni að snúa þér, en þú snýst ekki í hringi

AAA! Viltu verða að vana
AAA! Viltu verða mín
AAA! Finnst þér þetta gaman?
AAA! Viltu snúa þér í hring! ]



[ Ljóshærður og lokkaprúður
leiftra brúnaljósin blá.
Brosið hans og barnahjalið
besta gjöfin Guði frá ]



[ - Í upphafi skyldi endinn skoða -
ástandið er ekki gæfulegt hér:
Lán eru í óskilum, líf margra í voða,
landsflóttinn einn til að bjarga sér.

Skarfar á þingi skelfa mig enn,
mér skynsemin segir þá arga
og að þeir séu bara þurfamenn,
í þykistuleik við að bjarga.

Hægri stjórn var borin brott,
bandalag spilltrar klíku.
Nú vinstri stjórnin færir flott,
fé manna til þeirra ríku.

Steingrímur æsist í yfirklór
og alþýðu blekkir sem túður.
Skara vill ólmur Icesaveflór,
þó oft segði fyrr vera klúður.

Úti á torgunum mótmæla menn,
meta okkar sjálfstæði stútað.
Á Íslandi fáruðust enginn í denn,
þó einhverjum strump væri mútað.

Þið blindu í blekkingaheimi:
Bretar taka alltaf í görn,
hættið ykkar helvítis breimi
og haldiði þjóðinni vörn. ]



[ Oft í leikjum að er hert
til ærsla af hverju tagi
og þá er ekki einskis vert
að engum verði af bagi. ]



[ Skrapp úr vasa skeiniblað,
skrifaði þetta niður.
Gott er að aka heill í hlað
og henda ekkert miður. ]



[ Stundum er ég þreyttur og þjáður
og þrekið búið.
Eins og starf mitt var áður 
erfitt og snúið.

En ég finn mér athvarf í smáu
eins og heima forðum.
Glaptist aldrei af höllunum háu
og hélt mér að orðum.

Gengið hef á grýttum brautum
glaðst yfir engu.
För mína duldi förunautum
er framhjá gengu.

Ég drógst að þeim sem dreyma
en dóu ungir.
En draumunum ég vil gleyma
eru svo þungir. ]



[ Illu verður að enda,
djöfulinn í iðrar að henda,
þá hugmyndir mér hættir að senda
guð grípt hönd mína, hjálp mér að lenda. ]



[ Konungur vetrar er komin á stjá
kuldinn hann nístir firn oní tá
drottningar spinna sinn snjóhvíta vef
ég held ég sé komin með kvef. ]



[ Icesave-skuldum íslenskir
óvíst valda.
Búast má við byltingu
búsáhalda.

Hvort mun þjóð á Fróni frjáls?
Í frera hrærist vagga.
Kornabarni hýru' um háls
hengjum skuldabagga. ]



[ Í skjóli skugga seint um nætur
draugar fara á fætur hljótt
hvísl í eyra
dimmir dagar með fastar rætur
lokar augum góða nótt, litla snót
draumar draga hverja rós sem sefur rótt ]



[ Sjávarborg á Íslandi
í miðju Atlantshafi
fjarri öðrum löndum

Þar stendur hún ein
móðir þeirra barna 
sem hún hafinu gaf

Ásar heimsins skera
iðandi torg og stræti
og fólkið skín

Þar er gamall garður
hvíldarstaður þeirra
sem að moldu verða

Þangað fór ég aftur
þreyttur og lúin 
að þreyta hinstu skref

Þaðan kom ég aftur
engill á hvítu skýi
í vængjuðum her ]



[ Fimm er furðutala prím
Fáum hjá hún vekur brím
Hinsvegar er talan sex
sú sem oftast bara vex
þó einkum ef hún kemst á Stím ]



[ Svekktir þeir reyndu að spyrna
við svalli og ósóma stirna 
Nú glóir ei gullið
og þagnað er bullið  
er opnast á gátt sérhver Glyrna ]



[ Fanginn feikna snauður
Fannst litill vera sinn auður
Þott væri staurblankur
og ferlega krankur 

Hann var ekki alveg dauður. ]



[ Dónarnir lét‘ allt danka
Dauðir nú við sér ranka
Þó allt sé í klessu,
þú á þinni sessu
situr sem fastast á Seðlahrúgu ]



[ Úfið hár
röltir heim
frá þeim
sálin sár
nokkur tár
eftir þetta andskotans geim

Kuldinn napur
hugurinn dapur
haltra heim.
Man ekki, veit ekki, skil ekki
varla þekki
þessa veröld
þar sem gleðin var við völd
en bara um stund
létt í lund
þangað til hún kláraðist.
Táraðist

Flaskan búin
þreytt og lúin
sofnar
veruleikinn rofnar

Veurleikinn bankar
við sér rankar.
Gleðin farin
höndin marin
hjartað kramið

Djöfulsins skjálftinn
kemur
hamrar
lemur
af öllu afli
nýr kafli
mun hefjast...


...á morgun. ]



[ Guð sendi mér engil
í ljósgráum bol
með endalaust þol,
nartandi í munnvikið
gaf mér augnablikið
sem ég leitaðist eftir.

Guð sendi mér engil
með guðdómlega rödd
þar sem ég var stödd
á slæmum stað
í lífinu
og bað
um það
að láta bjarga mér.

Var stödd í hvirfilbyl hugsanna
komst ekki út
niðurlút
kom hann við mig,
snerti hjarta mitt,
vakti mig úr vondum draumi
þar sem ég syndgaði í laumi
ein
óhrein.

Hitti botninn
þá kom hann,
drottinn,
með engil í eftirdragi
á rauðum sportbíl.
Leit í augun,
silfurblá
og þá
ég sá
leyndarmálin
sem sálin
þráði.

Mér yfirsást
að þetta var ást
í dularfullum búningi
á fullum snúningi
í veröld
þar sem stjórnleysi var við völd.

Ég ætlaði að flýja
en hún var komin,
þessi nýja.
Ætlaði að hætta við
af ótta
leggja á flótta
út úr þessum heimi
þar sem raddir voru á sveimi
og sögðu henni að drullast
burt.

Guð sendi mér engil
í manns(a) líki
sem bjó í kærleiksríki
kenndi mér á þetta líf
og nú ég svíf
um
eins og ljósbleikur fugl
laus við allt rugl
í nýjum heimi.

Á ekki orð sem lýsa
þeirri hamingju sem er að rísa
í hjarta mér.
var komin á bólakaf
varla svaf
fyrir brestum
náði ekki festu
fannst ég vera að falla
heyrði sjálfan mig kalla
er vegurinn rangur?
Tilgangur?

Guð sendi mér engil
með sjúklegan húmor,
dugnað og þor
sem bað mig vinsamlegast
um að taka hausinn
úr rassgatinu
á sjálfum mér. ]



[ Hlusta, kæri Kristur, þú,
komdu nið'r af himnum.
Kenndu mér að byggja brú,
báðir þörfnumst hjálpar nú.

Ég þarf bæði steypu' og stein,
styddu mig ó, Kristur.
Höfum báðir sömu bein,
blóð, og allskyns andleg mein.

Glaður ég þér gæfi allt,
góði, ljúfi Kristur.
Gæti jafnvel mallað malt,
magurt, fagurt, nístingskalt.

Gjafir mínar þiggur þú,
þögli, feimni Kristur.
Skaltu svara skýrt mér nú,
skipti annars fljótt um trú.

Þig má dauð' og djöfull fá,
Drottinn vesalinga.
Segir margt og miklu frá
meira' en eyru trúað fá.

Heldur vil ég heita á,
heiðna guði ljúfa.
Vil ég trúa Völuspá?
Veistu, held ég segi já. ]



[ Heyrist fjúka háð og spott,
en hennar taum vil draga.
Þessi hryssa færi flott,
fengist hún í maga. ]



[ Á meðan tréin þjóta framhjá
og ókunnugir á mig stara
hef ég skroppið veruleikanum frá
og enginn veit hvert ég er að fara

Á meðan lestin þeysist áfram
og ég fjarlægist alla byggð
finn ég að ég er frjáls og hef mín eigin áform
blár og tær himinn, í hjartanu kyrrð ]



[ Sú staðreynd að risaeðlur ríktu hér á jörðu fyrir 65 milljónum ára er eitt út af fyrir sig næg sönnun þess að Guð sé ekki til og hafi þess vegna ekki getað skapað þær enda er hvergi minnst á sköpun Guðs á risaeðlum í Biblíunni.
Og jafnvel þó við trúum því að Drottinn hafi ekki getað skapað risaeðlurnar sökum þess að hann sjálfur var ekki kominn fram á sjónarsviðið þegar þær voru uppi, þá er það þó að minnsta kosti ljóst samkvæmt því að sé Guð til að þá lýgur hann alla vega þegar hann segir í Bibíunni að hann hafi alltaf verið
til, þar sem hann var ekki orðinn til þegar risaeðlurnar urðu til.
Með þessari skreytni sinni brýtur Almættið því eitt af sínum grundvallar boðorðum sem hljóðar svo;
'Þú skalt ekki ljúga'

En hver skapaði þá risaeðlurnar?
Augljóslega einhver annar guð!

Þannig að Drottinn allsherjar hefur þá ýkt ansi skrautlega líka þegar hann hélt því fram að hann einn væri Guð og að við skyldum ekki aðra guði hafa.

Þess vegna segi ég alltaf hreint út við Guð, þegar hann er að reyna að telja mér trú um að hann sé til að hann sé einfaldlega að ljúga því eins og ævinlega. ]



[ Þú færð að finna fyrir fölsku fólki sem að platar þig á stað
á næsta stað engin þar til að finna mann látbragðsleikur grípur það og lokkar andlit þitt
auga mannsins gerir margt við þitt en hvað með mitt?
andlit merkir marga fríða muni
mat sem gerir þig að vondum hluti en ekkert breytist
bros sem skín en það gleymist, bros sem skín en það eyðist en fáir tóku eftir því, fátt sem lítið sem maður getur gert
notað sama gamla brosið til að minnka eftirtekt
en engin skilur treystu mér vinur, vondir dagar hverfa fljótt. ]



[ Geysist um með glæsisenum,
ganglistin er stórkostleg,
Boði mörgum góðum genum,
gæti komið fram um veg. ]



[ Það er gott að vera góður inn við beinið,
gott er alltaf gott og stendur fyrir sínu.
En enginn geðjast öllum það er nú meinið,
það einum hentar, öðrum veldur pínu. ]



[ Þú ert mín frænka,
þú ert mitt ljós
Í þessum heimi
Þú ert mín rós.

Ef ég lýt til baka
Við rifumst oft
En alltaf var það
Einungis af kærleiksást.

Allt geri ég fyrir þig,
Ég myndi gefa þér líf mitt
Ég myndi gefa þér allt
Sama hvað það kostar
Þótt það myndi kosta mig allt.

Því þú ert mín frænka,
Þú ert mitt ljós
Í þessum heimi
Þú ert mín rós. ]



[ ég er vampíra
ég er vampíra
ég borða ekki menn
ég drekk blóðið
og líkin ég brenn

ég er vampíra
ég þoli ekki ljósið
ég lifi án ljóss
og sef við fjósið

ég er vampíra
ég eignast ekki vini
ég á enga að
og á ég samt tvo syni

ég er vampíra
ég dey ekki
ég lifi alltaf
nei! þarna ég þig blekki

ég er bara manneskja. ]



[ Að nota í ræktun það sem ekki er reitt,
ráð okkar þykir hið besta.
Við teljum það ganga allt út á eitt,
svo eignist menn frábæra hesta. ]



[ Ég er að reyna að yrka 
og eitthvað að þvaðra,
en öll mín bestu ljóð eru ort eftir aðra. ]



[ Hefur þrautir af hvoru tveggu,
hausverkjum og gigt,
erfitt milli steins og sleggu,
að standa sína pligt. ]



[ Sitthvað til afreka laðar og lokkar,
við ljósmóðurnámið ertu nú kvitt.
Til hamingju kæra Halldóra okkar,
heilladísir leggi þér allt besta sitt. ]



[ Þögull klakann þylur,
þræðir kalda braut,
Mývatnsísa mylur,
mikið hestaskraut,
fálmar dökkum fótum,
flaxar prúðum lokki,
skimar augum skjótum
skörulegur Þokki. ]



[ Í ljóssporum daganna
liggja vængstýfður vonir

á húmbláum himni
vikna hæruský

hjúpuð hálfrökkri nætur
hvíslar sorgin
ósögðum orðum. ]



[ Blóm opnast 
í fyllingu tímans
 
get ekki látið það flýta sér
 
en kann að vökva  
og færa í sólargeisla
 
kann að bíða 
jafnvel biðja 
 
fyrir brosi yfir blómkrónum ]



[ Nú ertu ræfillinn að grafa þína gröf,
að ganga á fátæka og raskar þeirra högum.
Ég spái að verði ekki á því löng töf,
að einnig komi að þínum skuldadögum. ]



[ Eitthvað af undarlegum sannleika
þarf ég hvenær sem er
eitthvað af frelsi
fákænu hugrekki
til að verða það sem ég get orðið
jafnvel særður af þeim
sem dæma dag og nótt
inn í Guðlausa tilveru
Guð hjálpaðu mér til að fyrirgefa
hláturinn og fótspor þeirra
á bakinu mínu
þá loks get ég farið þangað
þar sem ríkið gullna
ríkir og aðrir þekkja ekki
en ég bið um hugrekki
til að falla á hnén
til að móttaka þennan undarlega 
sannleika með förin
á bakinu í lófanum á síðunni ]



[ Menn vilja oft gera margt innan tíðar,
marka sér plönin og telja það nægt.
En hver getur vitað hvað verður síðar
og hvort innan tíðar verði það hægt.

Oft geysa stormar og óblíðar hríðar,
örlögin reynst geta duttlungum háð.
Já, hver getur vitað hvað komi síðar,
hvenær og best fáist takmarki náð? ]



[ Augun mætast eitt augnablik
óvissan nagar inn að beini
drungaleg þögn ríkir í sál minni
Kraftlausar hendur mínar lafa með hliðunum
ég vafra máttlaus um í leit að ljósi sem
gefur mér styrk
ég elska ]



[ Þekkið þið skáldið á Skorrastað
þann skrautlega töffkafaler?
Á fjöllunum konur hann fer með í bað
og frjálslega ærslast þau ber.

Hann ferðast á hestum, er sagnasjór,
söngur er hvar sem hann fer. 
Er leiðsögumaður með fegustu fljóð
og fær þær í leiki með sér.

Og hann er svo kelinn og kátur í lund,
að konunum verður stutt leið.
Af fiðringi einum þær festa vart blund,
því friðlausar þrá meiri í reið. ]



[ Ofurkraftar mínir
eru engir
ekki til.
Ég sé ekki það sem er þarna.
Ég get ekki hlaupið maraþon.
Ég tala ekki venjulega.
Ég hugsa á allt annan hátt.
Ég er ekki sigurvegari.
Samkvæmt skilningi,
sem á sér stað,
þá er ég ekki venjulegur.

Það þarf ofurkrafta
til þess að vera venjulegur. ]



[ Það var mér forðum mikið mál
að mikla krafta mína.
Er ég hafði ungdómssál
og ekkert til að sýna.

En  það var svo einn sunnudag
að sólin kyssti sæinn.
Og allt varð þá með öðrum brag
því ástin kom í bæinn.

Hún sá mig áður og stríddi mér
um svalar vetrar nætur.
Kvað það best ég hlýddi sér
hún ætti í mér rætur.

Og húsin brostu breytt til mín 
og buðu góðan daginn.
Og sögðu góð er gæfan þín
gangi þér allt í haginn.

Á milli fjalla mátti sjá
að máninn skein þar glaður.
Og mamma sagði þetta þá
þú ert að verða maður. ]



[ Eyða, eyða! 
Eyddu meira! 
Ekki vera 
kjarklaus bleyða. 
Jeppa skalt
svo stoltur keyra
með vasafylli 
af engu. 

Kaupa, kaupa! 
Kaupa og hlaupa! 
Keyptu segðir
lygalaupa.
Vín svo skalt þú 
reifur staupa
með hjartafylli 
af græðgi. 

Flýja, flýja
landstjórn nýja.
Fólk vill nú 
að svikum ýja. 
Landann skalt þú
þreyta og lýja 
með samviskufylli 
af (s)aur. ]



[ Ást verður mörgum örlagavaldur
er ástin blómgvast fer lífið á stjá.
Það er gaman að komast á giftingaraldur,
og gott er ljúka verkinu frá.

Lífið er fagurt er langanir rætast
og lukkast að uppfylla vonir og þrár.
Megi hamingja ykkar og hugsjónir mætast
og heill sé þér mamma með 60 ár.

Í fjarlægð má ég nú frá ykkur dúsa
en fagna eigi að síður móðir mín kær.
Feginn ég vildi þig kyssa og knúsa
því kærleikur þinn er í hjarta mér nær. ]



[ Bros flýtur
eins og kringlótt blaðra
bundin við grænan þráð úr jörð

og horfir upp til himins
þar sem móðir sól þín geislar ]



[ Allir sem gefa þeir þurfa að kunna að þyggja,
það er bara lögmálið og verður ekki breytt.
Því megið þið vinir að mínum orðum hyggja,
að margt er í lífi sem annars verður þreytt. ]



[ Þú ert harla lítill en heimurinn er stór,
heimurinn sem allur er í molum
því græðginnar eldur um eyðandi fór
og eilífðarhiti hiti er þar í kolum.

Og ef að þú brotnar undan álagi því
sem á þínar herðar er sett
þá ætla ég að sárin þín ei grói á ný
og að auðvaldsklíkan sé mett.

Ég steytti á því skeri það stemmdi lífi í fár 
og hef lúrt fyrir lengi og liðið um ár. ]



[ Brástjörnur blíðar man ég
blika mót sjónum mínum,
bros geisla og glitrandi perlur,
al-gleymi af vörum þínum,

nálægð sem neistaði elding
er nam ég frá verund þinni,
nafn indælt sem ómfagur söngur
er yljar nú sálu minni. ]



[ Nótt sem dag vaki ég
og hlusta á þetta lag,
um fagurbláu augun þín
sem glitra eins og haf.

Samt hugsa ég og dreymi um
hvort ég lifi þann dag,
að sjá þig falla fyrir mér,
við hið hinsta sólarlag. ]



[ Yrðu tár mín 
að regndropum í sólskini 
eða frækornum appelsínu 

myndi ég láta þau falla 
einu sinni enn ]



[ hef það 
samkvæmt 
meðaltali 
helvíti
gott

mitt
meðal tal
hefur
hér með
talað ]



[ Ég man þegar ég fann miðjuna
miðjan var í mér
en ekki í hinu ytra

Ég man eftir þessu kvöldi
á gangi í Kristaníu
eftir fyrstu sýruna

Síðan eru liðin mörg ár
og fortíðin eltir mig
eins og opið sár

Þetta sagði hann tvisvar
fékk sér eina jónu
og hvarf í algleymið

Í þriðja og síðasta sinn
dróg ég upp byssuna
og skaut hann í miðjuna ]



[ Margur sig áttar ef mikið er talað
og málið um fánýta hlutina snýst
að því meira sem er af þvælunni malað
er þögnin dýrðlegri en orð fá lýst. ]



[ Ef þú blótar blessaður minn
berast að þér púkar
og skánar ei við skætinginn
þá Skrattinn á þig kúkar. ]



[ Og nóttin kom til mín
í stjarnbjörtum
draumi
eins og ljósvængjaður
engill
minna framliðnu daga.

Sæla nótt
engill í alheimsgeimi,
breiddu verndarvæng
yfir vinu þína. ]



[ Stoppuðu hjá mér sundarglaðir,
Stip og Sander heita þeir.
Spiluðum Manna handahraðir,
Holland tapaði þrír gegn tveir. ]



[ Sjaldan er ég sár og hryggur
því sálarbót ég fæ,
flesta daga er leið mín liggur
ljóst á næsta bæ.

Húsbóndinn er hagyrðingur
og hlustar á mín ljóð,
húsmóðirin með fima fingur,
fræga á listaslóð.

Þar ríkir gleði og góður andi,
gasprað og hlegið að,
ferðamenn sem á færibandi,
flykkjast að Skorrastað. ]



[ Valið gerir lífið litt
og löngunina metta.
Þegar einum hentar hitt,
hentar öðrum þetta. ]



[ Góðu vil ég leggja lið,
ljóst því sleppi ei taki.
Ég hef komið víða við
í vísna og orðaskaki. ]



[ Fangaðu ekki fýlupoka,
farðu að ráðum vinur minn.
Aldrei máttu augum loka,
eltist þú við stelpuskinn.

Þótt örli lítt á ástarþrá
oft fást gátur ráðnar.
Þá hollt er víni að hella í tá
og hjartað óðar bráðnar.

Í gamla speki vitna vil,
viskan kann leikinn móta:
,,Ástin byrjar ofan til
og endar á milli fóta”. ]



[ Glott sem felur alla liti mannsins
horfðu á manninn sem horfir beint í andlit dansins
ekki þú sem skapar mig í fínum dansi andlits
 því það ert þú sem skapar andlit mannsins
en fátt er andlit talið fögur manns mynd ]



[ Skorti konu kærleiksást
og karli er ei um sel.
Þá Coniac ef kinni að fást
sér komið gæti vel. ]



[ Undan karli ekkert gengur
oft þó hamri títt.
Ef hitti naglann á höfuðið
harla þætti nýtt.

Ekki er nóg að halda á hamri
og högg fari tvist og bast.
Ég vil hitta naglann á höfuðið 
og hamra títt og fast.

Að heita smiður heldur góður
hefur þótt mikils vert.
En að hitta naglann á höfuðið
er hægara sagt en gert. ]



[ Þú færir ljós í marga
Þú færir ást í marga
Þú ert til staðir fyrir alla
Þú ert sú sem ert til staðar þegar þarf á þér að halda
Þú ert hjarta mitt
Þú ert ljós mitt
Þú ert sú sem ég þarf á að halda ]



[ Lífið er eitt og því er ekki breytt. 
Lífið er lítið og mjög skrítið. 
Lífið er okkar andi og líka stærsti vandi.
Lífið er gott í ár en við fellum mörg tár.
Lífið er það sem við viljum lifa og klukkan mun alltaf tifa.
Í þessu lífi er aðeins eitt tækifæri og njótum þess til hins fyllsta. ]



[ Hún er sú sem ég vill hafa alla ævi.
Hún styður mig í gegnum súrt og sætt.
Hún er sú sem að ég get sagt allt og treyst fyrir. 
Hún er sú sem að ég vill geta haft hjá mér alla ævi.
Hún er sú sem að ég vill geta talað við þegar ég þarf þess vel.
Hún talar um hvað sem er til að gleðja mig. 
Hún er sú sem að ég get treyst á fyrir mínu eigin lífi. ]



[ Þegar lífið er rétt þá fer allt á hvolf. 
Þegar allt fer á réttan veg þá verður hann sá rangi.
Þegar við viljum einhvað gott þá verður það slæmt. 
Þegar við viljum fara einhvert spennandi þá er það eyðilagt.
Þegar við viljum frelsi þá erum við fangelsuð. 
Þegar við viljum vera fangelsuð þá fáum við frelsi.
Þegar frelsið fer að vera gott þá er það eyðilagt.
Þegar okkar velgengni er góð þá er hún eyðilögð. ]



[ Hann styður mig alltaf varðandi allt.
Hann hefur alltaf verið mér til staðar. 
Hann er sá sem að ég get alltaf leitað til í vandræðum. 
Hann er sá sem að getur alltaf verið til staðar þegar ég þarf hann. 
Hann er mér til staðar þegar mig langar á honum að halda. 
Hann vill vera mér til staðar þegar ég þarf þess.
Hann er sá sem að ég mun alltaf muna eftir. 
Hann er sá sem að ekki er hægt að gleyma. 
Hann er sá sem er mjög traustur vinur. ]



[ Þau eru mér alltaf til staðar.
Þau eru alltaf til að gera mig glaðan. 
Þau eru þau sem að hafa alið mig upp fá barnæsku. 
Þau eru þau sem að hafa verið mér í gegnum súrt og sætt.
Þau eru þau sem að vilja mig hjá sér alltaf.
Þau eru sú sem að ég vill hafa alltaf.
Þau eru þau bestu sem að ég á að.
Þau eru foreldrar mínir kæru. ]



[ Vinátta er dýrmæt
Vinátta er aldrei ofmetin
Fyrir vináttuna okkar er ég þakklát
Elsku vinur minn 
Fyrir þig geri ég margt 
Næstum því allt 
Ef þig vantar hjálp 
Þá er ég til staðar 
Aldrei gleyma að vera þakklát 
Fyrir vini sem eru til staðar 
Og aldrei gleyma vinum þínum 
Ræktaðu góð vinasambönd . ]



[ Rósin mín þú ert og rós mín muntu vera.
Svo falleg, en svo hættuleg.
Ég reyni að nálgast þig, en þú hrindir mér burt með þyrnum þínum.
Ég gleymi og reyni aftur, en sagan endurtekur sig.
Fegurð þín dregur mig nær, en sársaukinn ýtir mér burt.
Af hverju, rós? Af hverju?
Af hverju þurfti ég að hitta þig?
Af hverju, rós? Af hverju?
Af hverju get ég ekki gleymt þér? ]



[ Svo er það sagan um þrjúhundruðþúsund krepplingana frá Fjallkonunni.
. ]



[ Manstu litlu kompuna í kjallaranum
þar sem við áttum okkar fyrstu ástarfundi?

Manstu hótelherbergið í Kaupmannahöfn
þar sem við drukkum rauðvín uppi í rúmi
og elskuðumst liðlangan daginn?

Manstu að okkur langaði í lítið hús
með garði sem huldufólk ætti heima í?



Manstu, manstu,





- eftir mér? ]



[ Þetta að kvíða fyrir fram
er fallið uppgjöf næst.
Reyndu að hleypa þér í ham
svo hlutirnir geti ræst.
Og þú munt sjá að oftast er
engin á vegi þraut.
En aðeins dýrðin dásamleg
sem dettur þér í skaut. ]



[ Sumum ljóðin velta af vörum,
en virðist flestum tregt.
Sýnist ég heldur í framförum
og finnst það bærilegt. ]



[ Undarlega er farið með fólk,
feður jafnt börn sem mæður. 
Dýrari er nú mysa en mjólk,
má ég spyrja hvað því ræður? ]



[ í fiskabúri
hugans
syndir
frelsi mitt
um

hlekkjað 
í sínar 
eigin
hefðir

og fer 
ekki neinar
frjálslegar
ferðir

um óravíddir
búrsins
sem rúma
inn huga
minn

en stara aumum 
augum upp 
og ígrunda
hvort fæðan
flögri ekki
brátt 
inn

um himin
inn ]



[ Ég ætlaði að fara að fara
fara eitthvað á stjá.
Að hafa upp á Helgu Ara
í húsi rétt þar hjá.
Ég vildi trítla og tína þara
og trúlofast henni já.
En hún var flogin burtu bara
og borin öll von og þrá.
Þau höfðu ætlað upp í gil
því annar varð fyrri til. ]



[ Ég vill gott líf
Ég vill eðlilegt líf
Ég vill góða framtíð
Ég vildi góða fortíð
Ég fékk hana ekki
Ég bið aðeins um eitt
Ég bið um eðlilegt og gott líf ]



[ Ég hugsa umhugsunarlaust. ]



[ Í draumi þeirra daga
var draumur okkar sá
Að mega verða að mönnum
sama marki ná

Í lífsins leik og gleði
var gatan oftast greið
Hvern gat órað fyrir því 
hversu stutt yrði þín leið

Veturinn kom með vindinum
þá vitjaði okkar vá
Fréttin um að félagi 
fallinn væri frá

Samt finnst mér það nú frekt 
að fallið væri nú
Því flestir hafa lifað
svo miklu meira en þú

Ég að mestu var í móki
mæddist og varð meir
Stund sannleikans varð sýnileg
allt sofnar að lokum og deyr

Blómið þitt í bænum 
barmar sér í nótt.
Yfir sumri og sól 
sem fór allt of fljótt

Nú kveikjum við á kerti 
þú berð krossinn eins og er
En minningin hún lifir
þú verður alltaf hér

Þú varst ljós sem að lýstir
meðan létt var þín lund
Skærasta stjarnan 
á himninum um stund ]



[ Illgjarnir jafnan erta mann
og angra hverja stund.
Ekki beyja þig berrassaðann
og berja láta sem hund.

Reyndu að verja haus og hupp,
hugsa um móðurjörð,
hysja buxunum heldur upp
og herða vel að gjörð.

Varast´ bljúgan hundahátt,
að hvika við augn´tillit.
Sálina aldrei selja mátt,
sál er manns eina vit. ]



[ Hey Peppi og Donna 
Nú er Golden 50
Um allan heim

Kransar springa út
Nú fuglar blístra
Golden Fifty

Florida USA
Memorial Golf ticket
Á Golden fimmtíu

Hey Peppi og Donna
Allt er frábært
Golden 50 ]



[ Fékk að líta fagra sýn
fór að lifna í hvelli.
Svakalega er frúin fín
og fönguleg á velli. ]



[ Tæðifærið tók ég strax,
til mín hryssu bauð hann.
Gullblesunnar glóir fax
og gljáir á feldinn rauðan. ]



[ Ég þrýsti haglabyssunni   
Á milli brjósta þinna 

Þú ert þegar búin 
að sundurtæta mig 
skjóta mig
með kúlum sem breytast í fiðrildi 
með kossum sem skapa hvirfilbyl

Þú heldur utan um mig 
þegar hvellurinn bergmálar um paradís
og ég vona að þú liggir eftir
Í rósóttum blóðpolli 
fallin fyrir mér ]



[ hvar er yfirborðið
hvar er lífið
hvar er ástin
hvar er umhyggjan
hvar ert þú sem ég þrái
þú ert sú sem ég vill og þrá ]



[ Flóttamannaflaumurinn
fær sín döpru kynni.
Glottir harður heimurinn
og hurðu lokar sinni. ]



[ Auglýsingu Nóva ég glatt ekki gleymi,
gerir sig að stærsta skemmtistað í heimi.

En hver skyldi minnsti skemmtistaðurinn
og skila okkur þó mestri gleði til handa?
Sagt er að komist þar aðeins inn
einn og verði að standa. ]



[ Takk,
Fyrir að gera mér ófært að elska á ný,
og fyrir að leyfa mér aldrei að gleyma því,
hvað við áttum.

Og öllu sem þú kastaðir út um gluggann,
og sendir mig í svartann skuggann,
Með enga sál og ekkert hjarta.

Þegar ég sef þá birtist þú mér,
í hvert sinn sem ég loka augunum ert þú aftur hér,
og ég sé nú, það ert bara þú.

Það var svolítið sem ég gleymdi heima hjá þér,
og ég finn það núna að það var hjartað í mér,
ég vona að þú heyrir það slá.

Viltu fá mig aftur til þín,
því ég myndi fórna öllu til að fá þig hingað til mín,
okkur var ætlað að vera saman.

Ég veit að allir myndu segja „er ekki í lagi með ykkur?“
En síðan hvenær varðst þú svona mikill gikkur,
og hugsaðir um hvað öðrum fannst.

Þetta bókstaflega nagar mig að innan,
og það eina sem að bjargar mér er vinnan,
því það eru einu skiptin sem ég fæ mér sígó með þér.

Ég sakna þín svo mikið,
og ég hata þig fyrir að hafa mig svikið,
samt verður það alltaf þú sem ég elska fyrir vikið. ]



[ Þú ert það verðmætasta sem að ég á
og þú segist sakna mín bara smá
Ég bara trúi ekki að allt sé búið
æj, þetta er allt eitthvað svo snúið.
Er þetta ekki eitthvað sem er hægt að laga,
og í hversu marga daga
þarf þetta að naga mig alveg inn að maga.

Ef að þú bara gætir séð mig núna 
útúrgrátna og alveg búna
en ekki enþá búin að missa trúnna. ]



[ Stari út um gluggann, ég veit ekki hvað ég á að gera
ég trúi ekki að hann vilji að ég láti sig vera.
Allar spurningarnar sem koma upp í hugann.
Var ég ekki nógu góð
Var ég ekki nógu fróð
og á meðan ég ligg hér og tárinn renna
er hann myndirnar af mér að brenna?
Sagt er að ég geti fundið mér einhvern betri
en ég vil ekki vera með Palla eða Pétri. 
Hann er strákurinn minn.
ég vil ekki þennan eða hinn.
Allar stundirnar okkar saman,
fannst honum aldrei nógu gaman?
Ég er ennþá sama daman
Ég trúi ekki að á einni nóttu slokkni bara á ást
ég veit ekki einu sinni hvernig ég brást
og afhverju hann er að láta mig þjást.
Ég sakna hans svo mikið,
ég hef hann aldrei svikið.
Það eina sem ég bið um, Eina óskin mín
er að hann hringi og biðji mig að koma aftur heim til sín.

Ég veit ekki hvað ég er að segja,
ég ætti heldur bara að þegja. ]



[ Sorgin nagar svaninn inn að hjarta,
Tilgangslaus söknuður og hræðsla.
Er hann að hugsa um refinn þann bjarta?
Löngun og þrá í það sem er bannað
Pynting ein að þjást og kveina
Að vita að hann hefur leitað eitthvað annað. ]



[ Eilíf angist og pína,
Niðurlæging, gleðinni búin að týna. 

Hatur, reiði og hræðsla,
Andvaka ég ligg 
Nóttinn er löng og ég er hrygg
Nagar mig að innan hvað ég var alltaf trygg.

Hamingjan löngu horfin,
Annað tækifæri gef ég ekki,
Nei, í staðinn ég sorgum mínum drekki,
Alltaf og að eilífu er ég bundin í hlekki.

Söknuðurinn sækir á,
Vindurinn hefur misst andann,
Einhvernvegin er orðið spennandi að sjá hvað er fyrir handann.
Iljarnar brátt fara að svífa,
Kannski ég þarf mig að fara að drífa ]



[ Haltu kjafti, láttu mig í friði
Út skaltu fara, því að þótt að ég skriði,
Nei, þér var alltaf sama hvernig mér liði.

Gleyma þér, gleyma mér,
Ekkert gæti hjálpað mér við það.
Thað skrímsli sem þú ert orðinn, en ég vil þig samt hér.
Undir grímunni, leynist hrædd og einmana stelpa, sem
Reiði, hræðslu,kvíða,sorg,söknuði og ást, þarf að koma niður á blað.

Ekki særa mig elskan,
Komdu aftur til mín,
Komdu aftur til mín,
Innilega ég bið, komdu aftur.

Gerð voru mistök, sum mjög stór,
Leiddist ég út í að gera hluti sem ég sé eftir,
Endanlega rugluð er ég nú orðin,
Yndislegi strákurinn minn.
Mundu mig og hvernig ég var,
Til mín muntu koma, ég vona. ]



[ Hatur, að hata, ég hata
Únglingaveikina þína,
Nefið þitt, stórt og mikið.

Koddann þinn, svo mjúkann og góðann.
Vasaúrið þitt, svo fallegt og öðruvísi.
Eldinn sem þú kveikir í hjarta mér, svo heitur og brennandi.
Lögin þín, svo róandi og þægileg.
Sixpensarann þinn, svo töff og sérstakur.
Tárin þín, svo sár og stingandi.

Öll beltin þín, svo fjölbreytt og heillandi.
Særandi orðin þín, svo beitt og ógleymanleg.
Kossana þína, því ég finn enn fyrir þeim á vörum mínum.
Röddina þína, sem róar mig alltaf niður og huggar mig.
Andardrátt þinn, á hálsinum á mér.
Rakspírann þinn, sem lætur mig líða eins og ég sé enn hjá þér.

Líðanina, við að liggja í örmum þínum.
Endalausu kvölina, við að geta ekki verið þér hjá.
Magann þinn, sem fékk mig alltaf til að stara.
Undursamlegu árin sem við áttum saman.
Reiðina við sjálfa mig, hvernig gat ég látið þetta gerast.


Gítarinn sem ég gaf þér, því hann táknaði hvað ég elskaði þig mikið.
Rúmið þitt, sem lætur mér líða eins og ég sé komin heim.
Æj og fjölskylduna þína, sem var mér alltaf svo góð.
Táslurnar þínar, sem ég sleikti til þess að sanna fyrir þér hvað ég elskaði þig mikið.
Undarlegu kækina þína, sem hlýjuðu mér samt sem áður um hjartarætur.
Ray charles myndina,  sem við horfðum á þrisvar í röð.

Saxafóninn þinn, sem ég fékk örsjaldan að hlusta á þig spila á.
Augnanna þinna, sem gátu alltaf sagt mér allt.
Klinkið í buxunum þínum, sem mátti aldrei hvolfa.
Næturnar sem við vöktum og fórum í gamnislagi.
Axlirnar þínar, sem létu mér finnast ég vera svo örugg.
Rólegu lögin sem við sofnuðum alltaf við.
..
Og mest af öllu hata ég, að þurfa að
Gleyma þér, og öllu sem ég hata.

Gullið mitt, ég elska þig
Elska þig að eilífu
Fyrirgefðu mér, 
Sá sem særir, særir þá sem hann elskar mest
Til eru sögur, en þetta er sú sárasta.

Svo þótt þú sjáir mig ekki, né heyrir í mér lengur
Vonandi verðuru góður drengur
Og gleymir ekki, fyrstu ástinni. 

Upp er leiðinni haldið,
upP til þanns sem hefur valdið,
draumaPrinsinn minn, án þín er ég ekkert. ]



[ Mundu mig að eilífu,
Unginn minn litli.
Nóttin dimma, nálgast.
Dauðinn nær ekki til þín
Uns gamall og lúin þú verður orðin.

Mig þyrstir í þá góðu daga
Ingibjörg var hamingjusöm þá.
Gamlir góðir dagar, verða að minningum.

 Að sakna er sorgarsaga 
aÐ gleyma, er það sem er mig að naga.

Eilífu hatri heitti ég þér,
Inn kom heift sem ég fæ ekki gleymt.
Löngun í liðna daga, engin sér
Í mér hún lifir og deyr seint.
Fallegasti maður sem fyrir finnst,
Undarlegasta barn sem ég hef kynnst. ]



[ Ég elja stíft og yrki af móð
á margt gull í sjóði.
Ætla mér dauðum auki hróð
eitthvað af því góði. ]



[ Klipptan vel og kantskorinn
konur á hann góna,
eins og folann úti á vorin
eðli sínu að þjóna. ]



[ Það er illt að fást við illskunnar rót,
ekkert sem bindur svo fastan fót.
Það þarf sitt hvert lagið við þursa og dót
og þó er ekki víst að það dugi hót. ]



[ Ein heima stendur stelpan,
fyrir framan spegilinn
já grey litla telpan
hún vill hverfa upp í himininn.

Í spegilinn hún starir,
óánægð með sjálfa sig.
Hún tínir af sér allar spjarir
Þetta er komið á efsta stig.

Púkinn sest að í henni
Fitu púkinn ljóti
Hann verður hennar einkenni
það liggur við að hún sig skjóti.

Mánuðir líða og sjálfsstraustið fer
hún hættir smám saman að borða
árum síðar stendur hún hér aftur ber
frá speglinum samt vill hún sér forða.

Út úr henni rifbeinin standa.
Mjaðmirnar hvassar og skerandi.
Nú er hún búin að missa lífsanda
hún stendur þarna brotnandi.

Þessi stelpa stendur ei á fótum lengur.
Það endaði allt með stórum hníf.
Hún framar núna aldrei gengur.
Púkinn var hjá henni nánast allt hennar líf. ]



[ Litla barnið byggir sér turn.
Hann verður stærri og stærri og ört vex hann, þangað til hann fellur og kubbarnir glymra um gólfið.
Úr góðri hugmynd verður hrúga sem þarf að taka til. ]



[ Einn heinagleiður halur
í híði lagstur er.
Þar hofmannlegur húkir
uns hlýna aftur fer.
Þá lifnar loks yfir þeim mæta mann
og lýðurinn æstur hyllir hann.

Hann Sigurð þór Guðjónsson!,
- hann Sigurð þór Guðjónsson! ]



[ Enginn veit, enginn skilur.
Kannski er ekkert sem hann hylur.
Kannski er hann ósýnilegur,þessi mikli bylur.
Er býr í hjarta mér.
Reiði,hatur,söknuður og ást
Táraflóð. Hvers vegna þarf ég að þjást?

Vindurinn orgar,
Andvaka og finnur til sorgar.
Reiður, á leið til annarar borgar. ]



[ Einu sinni, sæl ég var
Indælt líf og allt svo gott,
Núna er ég hér og þú þar.
Undarlegt þín að þurfa að sakna. ]



[ Gamalt og grátt var það nú orðið
Ringluð og hrædd, græt ég við borðið
Ég þrái það gráa
Tapaði þér, en sú plága
Andvaka ég er allar nætur
Refur, það er andstyggilegt hvernig þú lætur ]



[ Ríkisstjórnina tel ég á faraldsfæti,
fláræðið blasir hvar augað sér.
Stöðug er Birgitta og stappar fæti
og stendur á sínu sem vera ber. ]



[ Hve það
fór í
taugarnar
á mér
þegar þú
söngst með
tónlistinni
í útvarpinu,
hve ég
sakna þess núna.. ]



[ Þetta er lífið sem við þurfum að njóta
Þetta er lífið sem við þurfum að elska
Þetta er lífið sem við þurfum að þykja vænt um
Þetta er lífið sem við þurfum að nýta hverrar mínútu
Þetta er lífið sem við þurfum að hafa gaman af
Þetta er lífið sem við þurfum að lifa til enda
Njótum lífsins til enda ]



[ Litur þinn eru lífið mitt
um langa vegi alla.
Eyðifjörðinn hef ég hitt
inn á milli fjalla.

Hver og einn á eigin fjörð
innst í hjarta þelum.
Þar eru blóm og þar er jörð
sem þraukar í felum. 

Draumar dala eru við
dagar lífs og hlýju.
Báðum megin hlið við hlið
hefst upp sól að nýju. ]



[ Mikið dái ég sumardaga bjarta,
þeir hitta mig beint inn í hjarta.
Og það eina sem vantar ert þú.

Mikið elska ég sólina sem skín,
á morgnanna inn um gluggann til mín.
Og það eina sem vantar ert þú. ]



[ Skuldum safna, bankamenn/
undan halla/ þjóðin hrynur/
hvaðan kemur peningur/
af sjó eða að ofan? ]



[ Í þessu ljóði eru blóm, sól og börn
og helvítis fegurð allstaðar. ]



[ Til er vetrar var á landi
og vin á Kili.
Þar verpir hrafn á kvikum sandi
hjá jökulgili.

Þar er líka auðn og urðir
og öræfaandi.
Og faldar huldu hurðir
að horfnu landi.

En brögð eru undir brúnum
við björgin háu.
Feigð ber að ferðalúnum
við fjöllin bláu.

Þar er þoku von um velli
á villur vísa.
Þar má heyra hófaskelli
og hesta frýsa.

Á Kili er vont að vera
í vondum veðrum.
Þar er líka þraut að bera
þunga á herðum.

Í skútum er sál er ræður
í skini nætur.
Þar eru líka bönd við bræður
og blóm sem grætur. ]



[ Ég sé þig úti 
Ég sé þig inni
Samt finn ég þíg hvergi

Ég finn þig inni
Ég finn þig úti
Samt sé ég þig hvergi
Þú ert inní mér og hvergi annasstaðar. ]



[ Ó,þú,  
sem krafðist strax       
með fæðingu þinni

Et upp landið,
drekk allt hafið, 
leggðu heiminn að fótum þér!

Hér eru lófar stórir
sem skýla þér ]



[ Eftir götu líður létt
ljúfur eðalskótinn.
Stundarglaður stynnings þétt
stend ég bensínfótinn. ]



[ Í Tónspil að koma ég tel vera gaman,
tala við fólkið sem býr þarna saman.
Pétur þykir frjálslegur að framan
og fegurðardís afgreiðsudaman. ]



[ Tölvuskeytið er kom til mín:

brunar  um  á  bínum  rauða             
bústinn  maður  austan  lands   
laglegt  er  nú  stuð  á  kauða 
langar  mig  að  vitja  hans  

kær  kveðja  bogi  geir

Svarri svarar
Velkominn sértu vinurinn kær,
vist er í bækurnar skráð.
Finnum handa þér fagra mær
og freistandi sumarbráð. ]



[ Hljóðlát nótt
indæll dagur.
Sameinar fegurð
brotinns hljóms.

Minning
fjarlæg stund.
Man enn kyrrðina á
fullkomnum Valentínusardegi.

Ský dregur frá sólu
ljós að birtast.
Skínandi, glitrandi kraftaverk
frá hljóðlátu tungli.

Kertaljós fjarar út
elskhugar í alsælu.
Á fullkomnum
svefnlausum Valentínusardegi.

© 2009 Vilmar Pedersen ]



[ Á förnum vegi glóir gull
svo glitrar í sumra augum.
En aðrir sjá þar aðeins drull
og óþverra í haugum. ]



[ Það munaði litlu ég gæfi upp andann
og í aðra heimana liti sýn.
Gæti verið erfitt að yrkja að handan
og orðið hefðu færri ljóðin mín. ]



[ Hann át úrið
Ropaði upp klukkustundum
Tuggði minóturnar
Með þykku lagi af sekóntum
En hvað er timi?
Jú timi er bara orð 
Orð sem hefur mikla þýðingu
þvi án timans væri mannkynið 
Klukkulaust ]



[ Ì glerneti tímans
Tifar möskvi
ferhyrndur í annan endann
Látlaus klukkustund
À næsta leik við minótu
sem hefur safnað liði
Af sekóntum til að
Drepa tímann ]



[ Hann flutti einn úr dalnum
og byrjaði upp á nýtt
því allt var niður nítt.
Sorglegt fyrir suma
en skeggið orðið hvítt.
Teigar og töður rýrar
og túnið líka grýtt.

Á eyrinni var fiskur
bryggja og skipin stór.
söngur og karlakór.
Og miklu minni vinna
og miklu minni snjór.
Öllum gaf hann eitthvað
áður en hann fór.

En árin liðu löngu
út við saltan sjá
söng og húsin smá.
En daladrotting átti
dís við fjöllin blá.
Hún aldrei lét í friði
alla sem hún sá.

Því dalir eiga drauma
jafnvel skúraský.
Og sól og vorin hlý.
Þeir áttu líka leiki
og laut með börnum í.
Og karlakórinn syngur
„Heim í dal“  á ný. ]



[ Silfurblesan mín sómafögur
sýnist þéna hér vel.
Af henni verða sagðar sögur
síðar að ég tel. ]



[ Sögu vil ég segja af hali,
sem selur þér pillur af eigin vali.
Það er hjólastóla-dópsalinn í Mjódd.

Hann gerir á fólki ei greinamun,
gefur ungum sem öldnum Valium.
Þessi hjólastóla-dópsali í Mjódd.

Seroquil eða Stratera,
hann selur það allt nema stera.
Hvetur allt fólk til að kalla sig vin,
því karlinn, hann reddar því Contalgin.

Hjá lækninum lýður ei þjónustu skerta,
fær lyfseðla uppá Conserta.
Þessi hjólastóla-dópsali í Mjódd.

Hann kallar á litlu lömbin sín,
með lúkurnar fullar af Ritalín.
Gamli hjólastóla-dópsalinn í Mjódd.

Stesolid eða Tramódól,
hann fær allt útá sinn hjólastól.
Með vasana fulla af Mogadon,
maðurinn byggir upp gróðavon.

Ef neikvæðnin flæðir sem fljótið Níl,
hann nær í fyrir þíg Rivodril.
Þessi hjólastóla-dópsali í Mjódd.

Með Dísur & Mogga og sitthvað fleira
má sjá hann út af kortinu keyra.
Þennan hjólastóla-dópsala í Mjódd.

Svo ef þér leiðist þín eigin lífssýn,
láttu vaða á löglegt Amfetamín
hjá þessum hjólastóla-dópsala í Mjódd. ]



[ Ef þù værir vatn drykki ég þig
Ef þù værir land yrki ég þig
Ef þù værir skápur opnaði ég þig
Ef þù værir þú elskaði ég þig
Ef þù værir skuggi elti ég þig
Ef þù værir draumur dreymdi mig þig
Ef þù værir ljóð skrifaði ég þig
Ef þù værir tar þerra ég þig 
Ef þù værir dáinn syrgi ég þig ]



[ Regndropar falla 
í gegnum sólargeisla
stirna eins og granateplakorn

Þeir klappa á blóm og lauf  
dansa á grasfleti um hríð
og smeygja sér inn í jörð 
hljótt

hvílast

þar til þeir halda heim á leið 
þegar við roða morgunhimins ]



[ Sex á hún börnin, sitt með hverjum,
sagt í víndrykkju kitli hana lostinn.
Messar um kynlíf, mælir með verjum,
metur þó skýrlífið albesta kostinn.

Nú er hún á lausu að leita að manni,
liggur á netinu og meldar til funda.
Forvitnum vinkonum segir með sanni:
,,Sælast að losna við þessa hunda”. ]



[ Látu bara gamminn geysa
gaman oftast vel er þegið.
Ef væri ekki til vitleysa
varla yrði mikið hlegið. ]



[ Hver er tessi dans 
 þjáningarspor stigið 
 Ì kirkjuni stendur kista 
 Man eftir brosi og bliki i auga 
 Ì dag er almættið dapurt og Jesu lika 
 Sálmurinn fínpússar sorgina og gerir hana fina 
 Öll tár sem falla i dag eru þakkir til þin 
 þú gafst mér gjöf sem tekur lifið að opna 
 Vertu bless hittumst seinna ]



[ Lítið hafnfirskt handboltafélag.
Heljarins útrás og hugmyndir fékk.
Í fótbolta fór og spilaði með brag.
Þannig fáum að vita hvernig þeim gekk.

Erfitt var að leika ef þreytan sótti að.
En með hvíld þá lék þeim allt í hag.
Þessa vísu ég því setti niður á blað.
Þeim gengur þannig vonandi betur í dag.

Ég studdi þá og styrkti með hugsuninni einni.
Því stóð ég þeim nær ef þeir töpuðu.
Samt leikurinn var ekki sýndur í beinni.
Skemmtilega stemmningu á vellinum áhorfendur sköpuðu. ]



[ Af þyrnóttum runna vex rósin rjóð
af raunum og sorg hið fegursta ljóð
flögrar frá lirfunni fiðrildið smáa
fegurst í heimi er landið mitt bláa. ]



[ Ég elska þig þegar þú ert mér nær
því ást þarfnast ég þegar þú ert mér fær
ást mín hefur ávallt haldist fyrir þig
ég held alveg að þú eins elskar mig.

Ég elska þig þegar þú sefur hér vært
þó ekki eins mikið ef þú hefur mig sært
ást min var tekin, er ég tillti augum á þig fyrst
þú tókst mig því ég var ástarþyrst.

Ég elska þig þegar þú þrífur með mér
eins þegar hugmyndin kemur frá þér
einu orðin sem ég vil að þú segir við mig
eru "elskan, ég mun alltaf elska þig". ]



[ Ég vildi að við værum enn að dansa á henni ]



[ Slæmt er að fást við fullhugann
í framagöngu sinni
en sá fær happ sem hamingjan
heiðar með nærverunni. ]



[ Sleppi naumt þá kemur kikk
sem kraumar í sálu inni.
Það getur bætt að beiskan drykk
beri að vitundinni. ]



[ Eftir langa stranga nótt,
í basli við bakkus
umvafin litríkum tónum
-litríku fólki
vakna ég öll útkrotuð
hægri hönd mín segir allt sem segja þarf
ÉG ER FOKKING LJÓÐSKÁLD ]



[ List má kalla er leyst er dáð
er lofar getu sanna.
Margt er verkið vanda háð
á vegi snillinganna. ]



[ Hefur lítinn og lipran fót
labbaði allt að mílu.
Í sautján daga sótti dót
og safnaði táfýlu.


Táfýlan er sem töfralind
ef teyguð er af móð.
Líkust því að leysa vind
því lyktin er svo góð. ]



[ Ég er mjög upptekinn 
af sjálfum mér. 

Viðurkenni það fúslega. 

Fylgist raunar með 
hverju skrefi sem ég tek. ]



[ Sálir eru ævinlega sniðugar.
Þær hoppa á milli líkama,
eins og veitingastaða,
taka hraustlega til matar síns,
fá sig full sadda og fara. ]



[ Er þungur 
á morgnana. 

Samt segir 
vigtin annað. ]



[ Kom að fjöllum. 
Varð steinhissa. 
Ha?
Hélt ég væri á niðurleið. ]



[ Það er orðið langt síðan ég fór á fjörurnar við þig
en feginn vildi ég endurtaka gömul æsikynni.
Eigi er gott að viðurkenna að gleymskan hrjái sig
og geturðu nokkuð rifjað upp í ruslakistu minni. ]



[ Ég finn frelsið
faðma mig

vindurinn
þurrkar svitann

súrefnið dælist
í lungu mín

ég finn frelsið
faðma mig

tært loftið
gefur mér þrek

hjartað pumpar
gleðislög. ]



[ Ég fæ  stundum heiftarlega verki
verki í magann
verki í hausinn
verki í sálina
verki í punginn
verki í öxlina
verki í góminn
verki í peningabudduna
verki í lifrina.
Ég fæ stundum heiftarlega verki
en versti verkurinn er tvímælalaust
verkurinn sem beit sig fastan
daginn sem þú fórst. ]



[ Tómar síður.
Líf mitt.
Tóm síða.
Lítið líf.
Tóm síða.
Líf mitt.
Tómar síður. ]



[ Alltaf 
þegar þú
kemur
inn til mín
þá fyllist ég
af gleði og
þessari tilfinningu
að ég sé kominn
heim.
Jafnvel þó heimilið sé mitt eigið. Daginn sem ég gaf þer hjarta mitt þá skipti ég um adressu og flutti inní hjarta þitt.  Núna ertu búin að gefast upp á seinlegum innborgunum og farin að pússa á þér brjóstin og píkuna svo að það sé ákjósanlegt fyrir næsta leigjanda að flytja inn.
Þú kallaðir mig standpínumanninn.
Ég skal trúa þer fyrir einu
án þín 
er þetta rétt
lífið 
standandi pína. ]



[ Þegar að ungi maðurinn 
hrasaði
þá duttu allir peningarnir hans í götuna
og urðu gráir einsog skýin
áður en þeir eyddust upp í bleytunni.
Ungi maðurinn reis ekki
undan oki sjálfs síns og kenndi gráum himninum og peningaleysinu um.
Hann fékk sér gúlsopa úr drullupollinum og lét tjörugt ræsisvatnið leika um hvern krók og kima af líkama sínum.
Hann fann hvernig sterkur vökvinn slökkti í hverjum lífsneistanum á fætur öðrum.
Hann mundi skyndilega allt það ljóta en einsog í draumi , svo að hann slapp við samvisku og klístur á höndum.
Hreinsýnn og nötrandi byrjaði hann að drukkna hægt og rólega en átakanlega örugglega líkt og skrokkur á færibandi í sláturhúsi.
Eftir svolitla stund gátu men séð með 3.auganu, sál gufa upp úr drullupolli, morkna sál úr úldnum polli.
Í loftinu mátti líta öflug hreinsitæki
með vængi og sólgleraugu. ]



[ Markaði spor, til metorða vann,
miklu skeiði og tölti gæddur.  
Grásteinn frá Brekku heitir hann
Hallgrími Þórhallssyni fæddur.

Brokk með snjallt og gæðageð
og gleði hans fóstra ei rengi.
Þó sá sé gæðing margan með
mun hann sakna hans lengi. ]



[ tipla á tánum
eins og lítil kisa
kem ég og skríð 
upp í rúm 
til þín. 

þar vil ég liggja
eins og lítil kisa
og kúra lengi
í hálsakoti
hjá þér.

svo mun ég mala
eins og lítil kisa
vel og lengi
þegar ég ligg
með þér.

því þá líður mér vel. ]



[ Yeah ]



[ Góðan daginn Grétar minn
ég gat ei sitið á mér
að lauma til þín óskum inn
á afmælisdaginn hjá þér.

Ef árla þú ríst ég tíma tel
að teygja ögn úr skrokknum. 
Til hamingju Grétar, heilsist þér vel
og halltu þig ætíð á toppnum. ]



[ Ég rölti um göturnar
í bleikri kápu og skóm,
sker mig úr fjöldanum.

Með frjálslega fléttu í hárinu
og gult naglalakk á fingrum og tám,
í glitrandi kjól með missíðum faldi.

... litskrúðugur klúturinn flaksast í vindinum
með lausu lokkunum,
kinnarnar rjóðar
í stíl við varalitinn.

Í risastórri töskunni
endurspeglast líf mitt
í nauðsynlegum hlutum hversdagsins
og alls konar drasli.

Ég hlæ og græt á víxl,
elska ykkur, og marga aðra,
lifandi draumi um klisjukennt listamannslíf. ]



[ Fegurð og hamingja
Undur og undraverk
Sorg og gleði
Gleði og sorg

Þú ert minn vinur
í þessum heimi
þú ert mín trú
og mín helsta hefðarfrú

Okkar slóðir
okkar lífsins slóðir
Lágu saman

Við hittumst
ég sá þig
þú sást mig

þú sagðir hæ
ég sagði bæ.

Okkar lífsins þarfir
flugu á braut
í þessum heimi
við völdum sitthvora lífsins braut.

Vertu sæll vinur.
Vertu sæl. ]



[ Sé nú hvergi símann minn,
sjáum bara til.
Búinn að leita allsstaðar,
eða hérumbil. ]



[ Mörg þeirra lifa en mörg eru löggst í gleymskunnar dvala
er meitluðu hugann í nábýli öræfadala.
Aldir fram ganga í örgrunnu vatni  lífs vors og dauða
andagift sagna er bálið sem brann á  arni hins snauða.

Leikur á þiljum birtunnar flökt,köld eru vetrar veður                
vindurinn blæs og skaflana hátt upp að bænum hleður.               
Handrit á borði,skáld hefur lokið við síðasta ljóðið                   
sóttin elnar og dauðinn smýgur inn í beinin og blóðið.

Sum eru gróður í lundi hins nýja skálda siðar
sólin blikar í fjarska en gengur hægt til viðar.
Efst á háum fjallatindum sést til sígrænna dala
steinarnir í vörðunni bíða en vilja ekki tala. ]



[ Drekkur meðan dropi er til,
dólar um og gítar ber.
Dömunum kveikir yndi og yl
og um vefur fingur sér. ]



[ Einhverju verður til að tjalda
takast eigi marki að ná.
En til að mega verki valda
verður oft að bíta og slá. ]



[ Þar sem brattir hamrar reistir rísa
ryðst þú fram af brún.
Frá jökulheimum elds og ísa
yfir mörk og tún.
Glökkt er það sem gerir fossa líka
gaddsins kulda nál.
Heljargreipar hamra í þig slíka
hatramlega sál.

Að þér ganga tröll um troðnar slóðir
en tvístíga hér.
Aðrir sitja úfnir vegamóðir
ef þeir storka þér.
Í rómi þínum heyrast skarpir slættir
strengja hljóðin örg.
Er rammir skornir rúnum vættir
rista stuðlabjörg.

Undir hrikalegum æðis flaumi
er undarleg glóð.
Er í rökkri andar að í draumi
með öræfablóð.
Hún er sveipuð harmsins herkjuböndum
með heljarinnar stög.
Úlfgrár ertu foss í klakahöndum
engin högg né slög. ]



[ Sannleikurinn birtist aðeins
á milli draums og vöku ]



[ Ó komdu ástin ein með mér
á morgun iðrumst ei.
Þegar enginn okkur sér
og áður en ég dey.

Já komdu aftur ein í kvöld
en alla kveddu hljótt.
Núna tekur vonin völd
og vakir með í nótt.

Græddu elskan gull í mig
og grænan skógarvið.
Ég vil bara eiga þig
og anda þér við hlið.

Ég skal líka syngja söng
og sæta gefa rós.
Og dreyma þig um dægur löng
og dimmu breyta í ljós.

Ég mun þola súrt og sætt
og svífa hljótt um nótt.
Ég skal faðma barnið fætt
og fylla sálarþrótt.

Og elska þig sem fossa flúð
og faðma í hríðarbyl.
Ég skal búa undir súð
og elska og vera til. 

Reyna lifa og lýsa björt
til loka árin öll.
Ef þú klæðist skuggum svört
þá skal ég byggja höll. ]



[ Þó  að hjörtu okkar slái í takt,
þó að við drögum andann á sama tíma,
þá eigum við ekki saman.

Þó að leiðir okkar hafi legið saman,
þó að það sé alltaf mjög gaman,
þá eigum við ekki saman.

Þó að með þér yrði lífið gott,
þó að með þér sé ég áhyggjulaus,
þá eigum við ekki saman. ]



[ Ein ég sit og hugsa,
með southern comfort í kók.
Opna augun og fæ mér smók,
þín er svo sárt að sakna.

Allt virðist vera svo tilgangslaust,
svo illa gengur að pússla saman mínu hjarta.
Mikið hlýt ég að líta illa út í framan,
maskarinn lekur og sorgin mig tekur. ]



[ Hún er fögur með hárið sítt
og hvers er fegri sýn?
Eins og af föður er hún spýtt
elskuleg dóttir mín. ]



[ Hey smart babe
Ekki láta aðstæður
Fríka þig út

Hey be yourself
Smart baby does
Ég meina það

Farðu alla leið
You´ve got the brains
And the looks ]



[ Halló Magga, halló Ásgeir, 
halló Hreiðar og nafni minn, 
halló Sigfús, halló Bjarni, 
heilsist ykkur maturinn. ]



[ Í Helvíti komu vistmenn
á lýðræði skúrka og fjandmenna.

Fluttu ræður í formi rokktónleika,
hækkuðu hitann og ...
 
enginn komst á kjörstað. ]



[ Flestir vilja lifa lengi
og löngun slíka ei ég rengi.
En erfiðast er til gerða
að enginn vill gamall verða. ]



[ Ef, ef við hittumst aldrei aftur
þá vil ég aðeins segja 
að kynlíf okkar var frábært
en lofaðu bara að googla mig aldrei. ]



[ Mörg ég hefi mistök gert,
sem mætti fara um orðum.
Það er ekki einskis vert
að ekkert fari úr skorðum.

Má ég harma marga stund
er mér var á til saka
og allt er þar á eina lund
að aldrei gengur til baka. ]



[ Andvari blés og allt var þá
í ólgu og ungdóms böli.
En drunga mínum og dapri þrá
drekkti ég í öli.

Það marraði í mjöllinni fjær
myrkraskugginn kremur.
Fnæsti og færðist nær
ég fann að dauðinn kemur.

Mig heljargreipar gripu þá
af geigvænlegu afli.
Leik með augum engin sá
út úr þessu tafli.

Ó minn Drottinn er það dýr
eða ílli andinn sjálfur.
Útstæð augun eins og kýr
eða maður hálfur.

Skimandi glyrnur slefuna ber
skítugum krumlum  bendir.
Á mig stekkur er mig sér
að mér hráka sendir.

Ég er Glámur þú ert Grettir
gleymndu krafti þínum.
Seinna verða færðar fréttir
af fræknum sigri mínum.

En Grettir eins og gormur
greip í ógnarstökki tökin.
Leið um gólfið eins og ormur
inn í ragnarökin.

Nú er að drepast eða duga
í dag er skammt til nætur.
Mig skal enginn máttur buga
meðan stend í báðar fætur.

Tveggja manna trölla kynið
er tilbúið að eyða.
Í kjaftinn tekur glennir ginið
Grettir rífur til að meiða.

En draugurinn á móti merkir
máttugri er en heldur.
Þótt báðir þættu sterkir
þá var Glámur felldur. ]



[ Vinstri stjórnin sagðist ætla 
að taka á hinni hroðalegu spillingu, 
standa vörð um velferðarkerfið 
og bjarga heimilunum frá falli 

en ekki bara að brosa heimskulega
eins og tungl í fyllingu og haga sér 
sem siðlausir Sjálfstæðismenn, 
sem að eingöngu hafa hugsað um 

að maka krók auðvaldsins og níða 
öryrkja og gamalmenni – efndirnar 
blasa við okkur – hún messar eins 
og fyrirrennari hennar messaði. ]



[ Sæll kæri frændi og velkominn á vefinn
vinaleiðir margar liggja hér saman.
Hér hef ég meilað og haft nokkur stefin
þó helst sýnist fáum vera að gaman. ]



[ Ég held sé best að hafa frekar lágt,
hér eru nógir sem talað geta af viti
og andagiftin mín á oft dálítið bágt,
uppgefin af dagsins þunga og striti. ]



[ Allt hér í veröld er á eina lund,
einhver að kúska annan sem hund.
Illt er að klikka á elleftu stund
og átakanlegt er lokast öll sund. ]



[ Inni i hausnum á mér búa svo mörg ljóð,
en ég næ ekki að koma þeim niður á blað.
Þau öskra og hamast, biðja um tár, svita og blóð,
en sama hvað ég reyni þá stend ég í stað. ]



[ Hvers vegna er mér forboðið að elska þig og þrá,
þú með þínar fögru rímur.
Hvers vegna lestu ekki bréfin mér frá,
ég fel mig bakvið þau og set upp grímur.

Þú ert það eina sem ég hef, 
þú hefur fallegustu höfuðstafi sem ég hef séð.
Svo ég skrifa þetta síðasta bréf,
og að lokum ég syrgi og kveð. ]



[ Hvernig get ég gleymt þér,
þegar í hvert skipti sem eg loka augunum sé ég þig.
Í hvert skipti sem ég næ að sofa dreymir mig um þig.
Í hvert skipti sem ég fer út úr húsi ert þú þar,
og allt minnir mig á þig.

Hvernig get ég gleymt þér,
þegar þú horfir svona á mig í hvert skipti sem við hittumst,
þegar þú snertir mig eins og þú gerir,
þegar þú raular gömlu lögin okkar,
og þegar ég sé að þú elskar mig enn. ]



[ Óróleikinn skríður um í maganum
eins og höggormur í grasi

þú ert varla 
svo smá
svo viðkvæm

ég vernda eins vel og ég get
bara að það sé nóg

gleðin er líka til staðar
sjóðandi


því að ég er mest ég
en að hluta ofurlítið þú. ]



[ Hvíslaðu blíðlega,
gælur Í eyra, 
á meðan ég sekk í augu þín.

Kitlaðu hjartað,
blíðlega, varlega,
Það eru fiðrildi á sveimi.

Ég vil horfa, 
snerta, 
Sjá þig alla.
Sökkva aftur, 
djúpt,
djúpt í augu þín.

Ekki vakna af þessum draumi.
Hvíslaðu, 
hvíslaðu blíðlega. ]



[ Sækir að mér sinadráttur
sumir telja´ann betri en enginn
en við hægðir harla sáttur
herði ég á mér buxnastrenginn. ]



[ Enn er fönn í fjöllum
í fáförnum dal.
En eitthvað er í öllum    
sem elskar þennan sal.

Þótt að hann sé þögull
með þungbúið loft.
Og enginn fari förull
um fjalladalinn oft.

Þá er hann öllum fólginn
undir drottins væng.
Þótt vetrarveðrin bólgin
vefji hvítri sæng. ]



[ Þegar Ásta sæta vaknar
og gleraugu setur á sig
ætlar þú að muna
að við elskum þig!

Eins og bjartar stjörnur
eru stóru augun þín
sem tindra eins og hafið
og ljóma' er sólin skín. ]



[ Hugsa um eitt og annað,
endrum og eins.
Sumt af því er bannað,
annað ekki til neins. ]



[ blóðrautt blekið rennur, 
hnífsblöð þorsta svala. 
umræðan á öllum brennur,  
um eigin fagurgala. ]



[ Ísjakar í kafi að mestu mara,
margt er þannig falið sjónum bara.
Aurar margir fyrir lítið fara 
og fáir verða ríkir nema að spara.

Þannig okkur glæpir glepja auga,
gott er þeim sem kunna vel að fela
og fást þannig fúlgurnar í hauga 
því flestir verða ríkir á að stela. ]



[ Ég var í frekar þungu skapi þegar ég gekk út i búð í dag til þess að kaupa í matinn.
Um það bil sem ég ætlaði að ganga inn i verslunina kom ég auga á lítinn fugl sem sat á trjágrein þar skammt frá. Þetta var skógarþröstur svo ljómandi fallegur og rogginn með sig þó kalt væri í veðri.
Ég nam staðar við tréð og gaf mig á tal við fuglinn. Blístraði, eða réttara sagt reyndi, en það heyrðist sama sem ekkert í mér þar sem ég legg það ekki í vana minn að blístra. Þrösturinn lagði samt við hlustir, hallaði undir flatt og virtist áhugasamur um það sem ég hafði að segja. Ég gerði því aðra tilraun og nú gekk mér betur.

Ég spjallaði við skógarþröstinn dágóða stund og kærði mig kollótta þó fólk sem gekk framhjá gæfi mér hornauga. Þrösturinn horfði á mig sínum svörtu augum og tísti í spurnartón. 'Þú átt víst ekki brauð?' 'Ég er svo svangur og kaldur þegar það er svona snjór yfir öllu'

Ég lofaði þrestinum að ég skyldi kaupa eitthvað handa honum í gogginn, flýtti mér inn í búðina og náði í snatri í það sem mig vantaði og auðvitað brauðið handa litla vininum.
Þegar ég kom út aftur, var skammdegismyrkrið skyndilega skollið á og þrösturinn á bak og burt. Líklega var hann floginn til næturstaðar síns í skóginum í Fossvogsdal, því litlir fuglar fara ævinlega að sofa um leið og dimmir.
Ég varð fyrir miklum vonbrigðum og einnig öskuill út í myrkrið en ég huggaði mig við það að þrösturinn yrði örugglega kominn á sinn stað fyrir utan verslunina strax morguninn eftir. Ég hafði jú lofað honum mat og hann hafði treyst því.
Ég opnaði því pokann með fjölkorna brauðinu sem ég hafði keypt handa honum. Síðan muldi ég niður hverja brauðsneiðina á fætur annarri og stráði molunum á snæviþakta jörðina undir trénu sem hann hafði setið í.
Mér var mun léttara um hjartarætur þegar ég gekk heim á leið. ]



[ Hvar ert þú nú?
Klukkan fer að slá þrjú
en það eina sem ég sé ert þú
og held í mína ódauðlegu trú.

Ert þú að hugsa um mig?
þegar þær kyssa þig,
þegar hún háttar sig.
Erum við kominn á þetta stig? ]



[ Þú veist að ég elska þig enn,
þú hlýtur að sjá hvernig ég horfi þig á,
svona fer ástin með menn,
en ég verð að leyfa þér að fara mér frá. ]



[ Er að reyna að fá mér blund
verð að missa meðvitund
held ég hafi mist smá ]



[ í gegnum hausverkinn 
síast minningar frá í gær
sumar vondar, aðrar sveittar
en flestar góðar eru þær,

ég man hávaða, ég man bjór
og svo dróstu mig nær
nokkrir kossar, pínu slamm
þetta mig hugsa fær,

því þú átt að vita
að þú ert mér mjög kær,
en að skilja þig eftir
var það versta í gær. 

að skilja þig eftir,
var það versta í gær. ]



[ Regnboginn er langt í burtu
og samt er hann fagur.
Sólin hún er langt í burtu
og samt er hún sterk. 

Framtíðin er langt í burtu
en samt er hún þarna,
alveg jafn mikið og fortíð mín;
og nútíð. 

Ég má ekki gleyma
að það góða er núna,
það var og mun vera

og lífið hefur upp á svo margt að bjóða. ]



[ regndroparnir falla á andlit mitt
og ég fel mig í hendur örlaganna.

á þeirra valdi
hef ég nýtt líf
á litríkum stað.

eins og regnboginn.

litrík. ]



[ regntímabil óskast
til að hjálpa þungum steini

út
upp
áfram
niður
suður

bara burt

þurrt ]



[ fer á fætur
bursta tennurnar

endurskilgreini sjálfa mig ]



[ Það ei alltaf gott að vita hvað er verst
því vissulega margt er illa snúið
og eins er með hvað bíður okkar best,
sem betra mun að dæma er það er búið. ]



[ Allt lífið er hégómi 
meira og minna
mega þar skautfjaðrir 
endemum sinna.
Skaltu þig vinur 
því skreyta sem best
uns skutlu á önglinum 
hefur þú fest. ]



[ Matarlist á mánudegi
mun hér þykja einkar góð
en kjötið mitt í kryddum legi
kveikir elda á vegarslóð. ]



[ Meðan við lágum tvö ein í heimi manna,
störðum stjórnlaust í augu hvors annars.
Umvafin hlýju nærveru þinnar, minnist ég liðinna drauma, þegar ég lá í faðmi þínum, löngu fyrir okkar fundi.

Ósjálfrátt og óafvitandi færist bros á vör sem er svarað í sömu mynt.
Ég kemst ekki hjá því spyrja;

"Af hverju ertu að glotta?"

Svarinu fylgir langur koss;

"Örugglega af sömu ástæðu og þú!" ]



[ Góða kvöldið!  Lífið er ljúft,
lífsglöð eruð þið. 
Ei er meining að yrkja djúft
aðeins að líta við. ]



[ Fyrst hjarta mitt verðskuldar að brotna í þúsund mola,
hví ekki þitt?
Framtíð mín virðist vera ógnarstór hola,
ég vildi að þig hefði ég aldrei hitt.
Endalausar þjáningar hef ég mátt þola,
en þetta er bara lífið mitt. ]



[ Ekki get ég varist því að í hvert sinn sem ég geri mér ferð í Kolaportið til þess að kaupa mér harðfisk og lyktin leggur á móti mér svo yndislega stæk að mér detti ekki gamall elskhugi minn í hug.
Reyndar var hann sá síðasti í röðinni af langtíma bólfélögum mínum og þó nokkur ár liðin frá því við slitum okkar samvistum.
En harðfisksins vegna er ekki svo auðvelt að afmá minninguna um eldheita ástarfundi í vistarverum þessa fyrrverandi unnusta míns. En hann bjó um þessar mundir í einu herbergi með aðgangi að baði í kjallaranum hjá ömmu sinni í hrörlegu húsi í miðborg Reykjavíkur
Það var smá aldursmunur á okkur honum í vil en ekki fann ég fyrir því, nema þá kannski í bólinu, en þar eyddum við  megninu af tíma okkar á þessum ógleymanlega stað.
Híbýli hans voru sannkallað ástarhreiður þar sem lostinn réði ríkjum ofar öllu og ekki pælt í neinum óþarfa eins og að ganga þokkalega um. Enda óhægt um vik sökum þrengsla, þar sem ástmögur minn neyddist til að nýta herbergi sitt jafnframt sem geymslu og forðabúr.
Einna helst var það skortur á birtu sem hrjáði okkur því skerminn vantaði á eina ljósgjafann í þessu litla rými og þar sem glóandi perann skar í augun, kusum við að hafa ætíð slökkt.
Það krafðist því oft hinnar ýtrustu lipurðar að skakskjóta sér upp í rúm sér til yndisauka því allt um kring, var staflað hinum ýmsu nauðsynjavörum sem menn þurfa helst á að halda sér til lífsviðurværis.
Má þar til dæmis nefna fiskibollur sem við átum kaldar beint upp úr dósinni, kartöflustrimla einnig í dósum og ýmislegt annað matarkyns sem ekki þurfti eldunnar við.
Það var aðeins í hádeginu á sunnudögum sem svo mikið var við haft að prímusinn var dreginn fram undan rúminu og soðin ilmandi kjötsúpa sem okkur þótti jafnan hin mesti hátíðamatur.
Staflar af hreinlætisvörum stóðu svo hér og þar um herbergið og entust þær birgðir öll þau ár sem við héngum saman, að undanskildum skeinipappírnum sem endurnýjaður var reglulega eins og lög gera ráð fyrir.
Silfurskotturnar á baðgólfinu setti ég þó dálítið fyrir mig þess að byrja með.
Samt lærðist mér fljótlega að óþarfi væri að óttast þau kvikindi þar sem þær hurfu undantekningarlaust eins og unglingar sem eiga að fara út með ruslið um leið og ljósið var kveikt.
En hvar kemur þá harðfiskurinn inn í myndina? Jú, unnusti minn elskaði harðfisk næstum því jafn heitt og sjálfa mig og þess vegna þótti mér hann einnig einstaklega góður. Best fannst okkur að spæna hann í okkur í bælinu þegar við lágum þar örmagna eftir unað og erfiði ástarleikjanna og nenntum ómögulega á lappir.
Roðinu hentum við svo undir rúm þar sem það harðnaði og gegnum þurrkaðist í hitanum frá rúmstæðinu uns með tíð og tíma lagði frá því hina indælustu angan um allt herbergið

Langt er síðan sá ég hann..... En heyrt hef ég að þessi fyrrverandi ástarpungur minn sem var sannkallaður listamaður á fleiri sviðum en bólfiminn einni saman, búi ekki lengur í kjallaraholunni, - - hann hafi grætt offjár á einkaleyfi á forláta lampaskermi úr fiskroði. ]



[ Himna faðir leggur dóm sinn á land og þjóð
Daman sem gefin var mér, lífsglöð og rjóð
var leidd til vilja Guðanna og féll þar ein
Fyrirgefðu mér, en hatri mínum skertir ey
Plágu ótrúnaðar í gjöf frá mér þú færð
Þér var nær ]



[ Vefðu mig í öryggi móðurbrjóstanna
eins og þú gerðir
áður en hormónarnir gerðu uppreisn
og drungi unglingsáranna 
læddist yfir mig 

Haltu mér í traustum örmum þínum
eins og þú gerðir
áður en allt varð ómögulegt 
og þungi lífsins
steyptist yfir mig

Strjúktu mér með lófum þínum
eins og þú gerðir
áður en ég áttaði mig á lífinu
og allar áhyggjur heimsins
helltust yfir mig

Elskaðu mig alltaf
eins og þú gerðir
um leið og þú fékkst mig í fangið
fyrir sautján árum ]



[ Í þessu síðasta ljóði demantsins
stóra
mikla
til perlunnar skal þjáningunni ekki
gerð skil
það verða farnar troðnar slóðir
yfir brýr í staðinn fyrir 
að vaða straumþungar ár
þó þetta síðasta sumar sé
draumum hlaðið verður
ekki boðið upp á
drifhvítan snjó að loknu
afdrifaríku hausti
því ekkert er einsog það sýnist
og ekki verður spáð helgöngu
heldur munu bænir fylgja úr hlaði
perla
góða ferð yfir sjóndeildarhringinn. ]



[ Ef skoða vil ég sálu þína,
skima um hugans lendur,
þá fortíð mína, framtíð mína
fel ég þér í hendur.

Allt sem ekki vildir sýna,
mér eigna skalt sem stendur,
og fortíð þína, framtíð þína
fela mér í hendur.
 
Í rökkurró við ræðumst við
og reiðum á hvort annað,
þreifum saman þúsund mið,
það sem var ókannað.

Allt sem virtist óra-sýn
er nú allt í böndum,
framtíð mín, og framtíð þín
felst í okkar höndum.

  Því að við, aðeins við,
  erum við, eins og stendur.
  Því að við, aðeins við,
  veljum sjálf, okkar lendur. ]



[ Lítið sem ekkert,
hugsa ég um annað en þig.

Draumar mínir, ást og vonir, 
eru það eina sem sterta mig.

Bros þitt hjarta og haka, 
það er það sem fær mig til að þrá þig sem maka.

Augun þín svo heillandi og dimm, 
pínu eins og sagan um dimma limm.

Hver hjartsláttur slær nú fyrir þig, 
hvert bros og tíst er merki um hvernig þú snertir mig.

Þótt fjarlægð sé löng til mín, 
er hugur minn og þrá ávallt í átt til þín.

Elska þig af öllu mínu hjarta 
og vona að við eigum okkur framtíð bjarta. ]



[ Almúginn segir ei þingmönnum þakkið,
þeir hafa ekki unnið mér eða þér.
En þar hefur langtímum helvítið pakkið,
verið að hlaða undir rassana á sér.

Þeir voru að klúðra einu málinu enn
nú Icesave skal þjóðina sarga.
Þeir sýnast mér þurfa- og glæpamenn
í þykistuleik við að bjarga. ]



[ Ég er ,,stórasti" bíll í heimi
og þegar spýtt er í mig 
ríf ég mig upp að framan
og dreg afturpartinn á eftir mér.

En það finnst mér ,,verstast"  
af öllu er afturhjólin fara 
o´ní holuna eftir framhjólin 
og ég sit fastur á rassgatinu. ]



[ í ástandi

sjúklegs
sársauka
þegar blóð
rennur 
eftir 

blautri
framrúðunni
svo vinnu
þurrkurnar
hafa vart
undan

leynist oftast
í leynum
agnar ögn
af

sælu ]



[ ég hengi mig í ímyndaðri 
þyrnikórónu þinni
því ég er ekki verðug
að deyja þínum dauða. ]



[ Vitum ekki hvað gerist,
næst í lífinu.
Vitum ekki hvað nýr dagur
ber í skauti sér.
Skipuleggjum, plönum.
Framtíðina.
Planið getur
horfið
eins og 
dögg fyrir sólu.
Engar áhyggjur.
Guð hefur verkefni
handa okkur.
Verkefni 
hlutvek í lífinu.
Verðum að
leita
opna hugann. ]



[ Byrla mér sopa fyrir dropa
ég er mettur
næsti dagur mun verða mín næsta lota
ég er klettur
svo hvernig væri að þora
næsti dettur ]



[ Í hljómfalli nætur
djúpt í skóginum
Þar býr þögnin.

Í hljómfalli skógarins
djúpt í nóttinni
Þar býr kyrðin.

Þar heyri ég andardrátt heimsins
Djúpt í þögninni, 
Í skóginum. ]



[ Ekkert múður með meydóminn,
manns var snúður tilbúinn.
Þoldi ei klúður með konuskinn,
kyssti á lúður harðsækinn. ]



[ Afhverju er svona auðvelt að gleyma,
öllu því ljóta sem þú gerðir mér?
Afhverju sit ég hér og læt mig dreyma,
um allar góðu stundirnar með þér? ]



[  ]



[ Er strengir titra í skáldsins hörpu 
svífa ljóð úr andans böndum.
Hátt yfir fjallaskörðin skörpu
skjóta rótum í eyðisöndum.

Fræ taka að vaxa eins og aðrir
og enda sem gildir eikarstofnar.
Á steina vaxa stinnar fjaðrir
svífa hátt er dagur sofnar.

Og fuglar spyrja móður sína
skyldu þeir vera af okkar kyni.
Er kveldin líða og dagar dvína
dreymir þá um skrýtna vini. ]



[ enn einn nakinn maður
sem hefur bara verið graður
hann liggur í hennar rúmi
ég heirð'ekk'í hurðarhúni
ætli hún hafi hleipt honum inn
verður þetta kannski nýji pabbi minn? ]



[ Áttavilltur að turninum ég fer til að leita
hverju þarf ég að breyta til að veita
ungur piltur ennþá villtur, vanstilltur
er gjöfum fylltur en kann ekki að skreyta ]



[ Þetta 
           er sagan 
      sem   hefur tvö aðaltákn 
      
            fyrra 
          er 
          bláa
        bensínstöðin
      við 
        hliðina á
    mér og Bonchy 
     
            hitt
        er 
     ég og Ponchy

	elskan mín 
            og þeirra sem borga

          sagan er ein 
        
            af 
    
             ástarsögum

         
  sem verða til í ólögum 
        
         Ponchy

og Bonchy
         
   halda báðar upp á mig 
skriffinna á erfðabættum
                   restaurant

                                     við hliðina 

	Bonchy       
  á 
        Bonchy

báðar hafa 
           fært togleðrið
           sundur af 
            áhuga þeirra á copulación 
       
            hin 
     þjónustan 
           
bláa bensínstöðin
            hefur 
        á 
        dásamlegu 
      hyldýpinu 

gert Bonchy og Ponchy
            hinar 
     fáklæddu
að einskonar 
    phony 
    bensínstöðvum 
           með 
      auðkenni 
           af 
   mér 
hvorki né

         Bonchy 
        líður 
            skyndilega 
        en Ponchy
   undrast 
  
     þetta 
            er 
       að
         
             elska ]



[ Og hér
		ert þú
			rithöfundur
	óendanlega upprunalegur
			og
	gæddur næmi 
			sem er heillandi
			en þó
		handan við
			dónalegan skilning. ]



[ Yfir landinu er logn og friður
og lágir þokubakkar svífa inn.
Fram með fjalli er lítur niður
og fölleitt horfir inn í dalinn sinn.
Í húsi andans er heitur ylur
í hulu alda er dagurinn smár.
Allt sem brennur í eldi skilur
eftir í minningunni sár.

Um heiðargilin og brattar brúnir 
báðir hafa gengið þreyttir tveir. 
Göngumóðir í leit og lúnir 
nú lokast hlið og opnast aldrei meir.
Hér myrkvar ei stíga skógar viður
sól er hér samt og himinninn blár.
En enginn Guð og enginn griður
bara eldsins heitu leyndarmál.

En þreyttri göngu þrutu í böndum
þyrsti í lífið og hjartað sló ört.
Einn sumardag bar brimið að löndum
bakkarnir þrútnir og skýin svört.
Ég geng til þeirra, grimmdar og sorga
og græt með þeim er allt höfðu misst.
Og elda hinna bannfærðu borga
er brunnu á altari Jesú Krists. ]



[ Svarri sendi kveðju 30.08.09:

Ekki er mér orðið um sel 
hvað æðir fram um vegi. 
Það yfirskyggir að ég tel 
óðalsbóndann í Skálateigi.

Doddi Júl svarar:

Af Norðfirðingum fréttist fátt 
flestir puða í hljóði. 
Einn er þó sem hrópar hátt 
með heimagerðu ljóði. 

Óðalsbóndans ægitök 
á orðsins ljóðasnilli 
yfirskyggja baslabök 
og berast manna á milli. 

Svarri svarar:

Ekki verður af honum skafið 
til orðaleikja er karlinn við. 
En þeim er oftast þannig farið 
að Þórður mátar stórskáldið. ]



[ Fyrir speki má heimskan hopa,
heldur viskan innreið þá.
Ei þarf nema ilvatnsdropa
ólykt slæmri að víkja frá. ]



[ Í faðmi dimmra fjalla enn ég er, 
sjórinn er svo spegilsléttur hér,
fegurri en málverk sýnin er 
og enginn tekur þetta burt frá mér.

Því sólin speglar sjávarflötinn björt
og tunglið lýsir hlíðina í kvöld
þó að nóttin geti verið býsna svört
get ég ávallt treyst á stjörnufjöld.

Í faðmi bjartra fjalla enn ég er,
í kotinu er best að kúra sér
því ástin hún er allsráðandi hér
og gleðin alltaf brosir móti mér. ]



[ Verndum okkar dýru drauma 
dragi fyrir ólguský.
Seinna þeim í ljós má lauma
er ljúfust birtist sól á ný. ]



[ Hefurðu að því hugann leitt
er helst vilt gera sem skyldan býður
að stundum leggist allt á eitt
svo að ókleift verði er tíminn líður. ]



[ ég á systur tíu árum eldri
sem heitir sigrún
hún segir mig ekki hafa verið 
vondan krakka
en að ég hafi verið
ógurlega uppátækjasamur
getur þú nokkuð
sett þig
í hennar spor ]



[ Áður fyrr með augun snör,
atti fákum skjótum.
Stríddi oft með strákapör
og storkaði eftir nótum.

Bágt var hér um hestaval,
hót því mátti ertinn.
Svo var látlaust sveitatal
að sýna undir stertinn.

Oft á Mön ég makalaust
mokaði yfir þá sandi.
Alla tíð ég undan skaust
sem ei mér þótt vandi.

Tálmar mér nú tussan síð
teygð í lífsins glaumi.
Ýmsir ríða í erg og gríð
en aðeins ég í draumi. ]



[ Þú hörku karl ert og harður sem grjót, 
hampa nú vil ég þér mjög.
Næst skerð þú Steingrím niður við fót 
-nauðsyn oft brýtur lög.- ]



[ horfi í augun þín og hugsa um regndropana
sem falla í hjartanu mínu
ég reyni að brosa en hugsa bara um leiðina
sem liggur að brjósti þínu
á ný
ég þoli ekki hveðjustundir
sængin þín er hlý
mér er sagt að það opnist nýjar dyr
nú sit ég ein og hugsa um nóttina
sem er í faðmi mínum
tárin kalla fram sorgina
hvenær verð ég aftur í örmum þínum ? ]



[ Í spjalli ei á hesta höllum,
hóli er þar betur varið.
En eitthvað er að öllum
ef út í það er farið. ]



[ Að yndislegust sé ást í meinum
ýmsir munu telja að sé bara gjálfur.
En manninum leiðist ekki einum
ef hann er nógu skemmtilegur sjálfur. ]



[ Hún spinnur sig upp
Tekur þig heljar taki
Særir sálina
Samviskan hverfur burt

Hún fer svo leynt um
Étur þig upp að innan
Særir alla í kringum þig
Ekkert verður eftir af þér 

Hún, hún er lygin
Lygin svo stór
Hún,hún er gunga
Særði og fór

Fólk man hana lengi
Hún skildi eftir djúp sár
Erfitt að fyrirgefa
Það getur tekið mörg ár ]



[ Svarri marga speki á
sótta í hina og þessa.
Oft er svo að ergir þá
er hann fer að messa. ]



[ Blátt
hugsandi - brosandi - horfandi 
inní hyldýpið

Innantóm hverfing
í myrkrinu - svört sól 
myrkur
 
Kraftur ástarinnar 
er eins og mannkynssaga 
með skilaboð að handan 
um ástina 

Sjálfsmyndin skrifar 
í paradís 
þú og ég - saman ]



[ Innan um alla þá fegurð
sem umlykur sálina
rís stjarna
hátt yfir umheiminum

Hún rís þar sem sorgin er mest
þar sem fólk finnur fyrir
tómleika - sorg
og hefur enga von um ást

Ástin sem fyllir upp 
huga þess sem trúir á
krafta ástarinnar

Sem fyllir upp í 
tómarúm þeirra 
sem hafa misst trú
á krafti ástarinnar ]



[ Vert er því að gefa gaum
og gera að í skyndi.
Að gefa lífi lausan taum
og leika sér af yndi. ]



[ Augnlokin þau þyngjast senn
fer nú einnig og bursta tenn'
ætla að segja gé og enn
já þannig voru orðin tvenn ]



[ Ég stóð á mánanum og hvatti fyrsta tunglfarann til stærri skrefa í svörtu rykinu.
Ég hlúði að fyrsta fræinu í Surtsey, sá það dafna og verða að grænni jurt.

Ég las fyrsta ljóðið þitt og krotaði í það með rauðum penna. ]



[ Ég beið eftir sumrinu.
Ég beið og beið,
beið og beið.
Ég horfi á haustlaufin,
falla af trjánum.
Velti fyrir mér
hvert fór sumarið? ]



[ Þú hefur ekki aðgang að þessu. ]



[ Það er ekki sama hverjum hossað er
því heimskinginn finnur til sín. 
Höfðinginn gerði sitt grín að þér
en gasprinu beint var til mín. 
 
Af djörfung gerir margur dómum skil, 
dýrt er ei allt er kveður sá.
Svo mælir hver sem vit hefur til, 
heimskur er ei sá er þegja má. ]



[ Margt eitt dæmið má það sanna,
margir séu á hlutum kantar.
Sagður háttur Hólamanna
að halda ei kjafti er svörin vantar. ]



[ Ég er
lítil stúlka
og ég leik mér
á gófinu,
lög unga fólksins
eru í útvarpinu
og pabbi og mamma
liggja saman í sófanum,
Þau eru ekkert að rífast
og allt er
einhvern veginn
öðruvísi,
því ég  er 
eitthvað svo
hamingjusöm
inní hjartanu mínu.


Ég er
gömul kona
og ég ligg í rúminu,
ég lít til baka
yfir liðna ævi
og þessi minning mín 
er sú sem hæst ber,
brátt mun hamingjan
heimsækja hjarta mitt
að nýju,
og ég veit 
að í þetta sinn
mun hún koma
til að vera. ]



[ Herskáir þjöppuðu hópinn sinn
og héldu þar klíkumessu.
En þið eruð snjallari Sari minn
að slíta ykkur frá þessu. ]



[ Fyrir norðan
en hálfan tíman
fyrir sunnan sólu
og í nálægð
við tunglið
setjast túnin í dvala,
skipta lit
og skýra sig á ný
með gulum.
En eru liðnir
þungbúnir tímar
með ljósglætu lítilli,
skola þau sig
og fermast vel,
og líða dagar,
og eykst styrkur,
liturinn breytist.

Einu sinni
á hverjum hring,
fyrir norðan,
er þar sem grasið grær. ]



[ Sumarský tæmast 
yfir bóndabæi og tún
og skilja mýmarga regndropa eftir

Uppheimur er nú heiðskír
og hylur grundir strendingshimnu 
úr iðrum himins og jarðar 

Eyja vatns og ljóss

Undir fjalli opnast blóm regnsins
og annað stærra yfir veginum ]



[ Sigurjón gekk um götu dimma
langaði að komsast heim að skrimma
fékk sér stóra poppkornsskál
sem í typpi hans kveikti mikið bál

Dettur niður á annað plan
skemmtir sér og verður fan
af manni sem að fær sér geitur 
og verður allt í einu feitur 

Sigurjón gengur dimmann gang
borðar alltaf sjávarþang
en er hann kemur heim til sín
sér hann bara sitt feita svín

Konan hans er ljót og feit
minnir helst á gamla geit
vill helst útá gras á beit
en í stóra glerskál hún skeit

Er hann ætlaði að setjann í hana
minnti hún hann á banana
setti upp á sig frekju svip
er hann náði ekki að festa grip

Hann hamast lengi á henni
og kemur svo á hennar enni
hann segir hátt hann segir snjallt
ég vill þig ekki hundraðfallt

Er hann sagði þessi orð 
hljóp kellingin beint á borð
hana langaði helst að fremja morð
er hann sagði þessi langþráðu orð

Hún hljóp út nakin og orgaði
og fyrir hana hann borgaði
hún starði beint í augu hans
og hljóp svo beint til annars manns

Og í píkuna hann hitti beint
og henni var nú ekki skeint
ógeðsleg í útliti
og hún hrópaði svo hálfviti

Skíturinn í hennar tönnum 
var þá helst úr öðrum mönnum
hún brosti síðan rosa breitt
og allt í einu varð allt breytt.

Og eftir þetta fór Sigurjón 
í rosalega mikið tjón
hann reyndi þá að fá sér bón 
hann vildi helst missa alla sjón

Og brundurinn skaust úr typpinu 
hún var þá helst í flippinu
hún sykraði á sér sköpina
og nelgdi sér í tröppurnar ]



[ Ekkert lýsir götur strætisins
nema glóð frá sígarettunni
Einmanaleikinn glottir grimmt
og sýnir mér hvernig er að vera einn

Ekkert sleppur inn
enginn kemst út
ekkert nema eymd
einsemd ]



[ Konan með sverðið
Fer yfir ánna
Konan með sverðið
Stikklar á steinum

Skrímslið í hellinum
Rýs úr rekkju
Skrímslið í hellinum
Fer út úr hellinum

Konan með sverðið
Labbar að hellinum
Skrímslið í hellinum
Labbar að ánni

Konan með sverðið
Mætir skrímsli
Skrímslið í hellinum
Mætir konu

Konan með sverðið
Heggur með ljánum
Skrímslið í hellinum
Heggur með klónum

Konan með sverðið
Slíðrar sverðið
Skrímslið í hellinum
Dregur inn klærnar

Konan með sverðið
Gengur sína leið
Skrímslið í hellinum
Hnýgur dautt niður

Ekki er annað að vænta
Konan með sverðið
Er maðurinn með ljáinn
Í einu af hans mörgu líkum. ]



[ Eftir að hafa horft á heimildarmynd bæði um
 Bob Dylan
 og Rammstein
 þá horfði ég á heimildarmynd
 um saffranfræið.
Eftir það 
fann ég viðtal við Slavoj Zizek
 þar sem hann talaði
 um aðdáun sína
 á hljómsveitinni 
Laibach ,
 sem sjálfir komu með 
steitment
 í byrjun myndarinnar 
sem var svo flókið
 að ég horfði á það fimm sinnum 
og síðan fór ég hissa inn á klósett
 og horfði í spegilinn 
og kíkti síðan í bókahilluna.
síðan horfði ég á
 jónuna hálfreykta
 á borðinu 
og aftur
 á 
bókahilluna.


Ég skildi ekki steitmentið

 en það hljómaði mjög kúl

 þar til ég sá nýlegt myndband

 með höfundunum
 þá var mér alveg sama

 þó ég ekki skildi.

Síðan horfði ég á heimildamynd um Afganistan og svo um Líberíu, síðan fékk ég 
email.
Frá vinnuveitenda.

Vinnuveitandi (í styttri útgáfu): Hringdu!

Ég: get ég þá fengið pening fyrirfram?

Vinnuveitandi: Já

Ég  :   Ok flott, hvað á eg að gera?

Vinnuveitandi: Vinna

Ég : Ok, leggðu inn

Vinnuveitandi: Ok

Ég( slekk á símanum 
horfi á heimildamynd
 um íslenska tónlis

Svavar Knútur 
er að vinna við síðasta bindi meistarverks lífs síns í tónlist
 3. bindið
 er happy tónlist
 Svabbi 
glaður
 og hress.
Ég tárast í smá stund 
en kíki fljott
 á heimabankann.

Money

Ég horfi á heimildamynd
 um Jim Morrison 
og síðan um Albert Hoffmann.

Les bók
 eftir norskan höfund 

horfi á 3Silfur Egils þætti.

Les Egils Sögu og set komment undir umræðupósta í pólitískum netmiðlum.

Eftir nokkuð marga daga af þessu þá er ég fullur af menningu.

Ég svaf vel

ÉG varð reyndar mjög þunglyndur

en drakk oft vín eða neytti lyfja til að stytta mér stundir.

Síðan þegar ég vaknaði einn daginn til að fara upp í sólina
og kannski í bankann 
og hringja smá
leiðrétta smá

þá var ekkert að leiðrétta
ég hafði minnkað

úr 
mikilli tölu
yfir í
 mjög
litla tölu
svo lítil
tala
að ég hef ekki enn
tölu á henni.

Ég fékk lánað á meðan ég hugsa málið.

Er að skoða hvort ég gæti orðið skíðakennari

eða flatfiskflökunarmeistari

setja upp erótískan pulsuvagn

skrifa bók um eitthvað tengt rokki

kannski hvernig einhver sem er rosa 
þekktur hugsar

kannski fara uppí sumarbústað

með Bigga í Maus og Einari Vilhjálmsyni og Páli Magnússyni

skrifa um þá

hvað þeir hugsa

hvernig hugsa þeir saman

sitt í hvoru lagi


alla veganna 
ég verð að redda mér vinnu
ég er atvinnulaus. ]



[ Honum er ört að fara fram,
flottheitin eiga hans líka.
Sjarmörinn eykst við sérhvert gram
er sest á feita kríka. ]



[ Kanski hittumst við aftur þegar ár hafa liðið hjá,
og þú horfir á mig.
Við munum hlæja, leggjast niður og horfa á skýjin blá.  
og þú sérð að það kemur enginn í staðinn fyrir þig.

Kanski muntu biðja mig að giftast þér,
og þá segi ég já.
Því aðra eins ást getur enginn annar gefið mér,
og verið mér alltaf hjá. ]



[ Ekkert mun nokkurn tímann stinga jafn mikið,
ekkert mun nokkurn tímann særa jafn mikið,
ekkert mun nokkurn tímann verða jafn slæmt
og þú.

En ég er tilbúin núna, til að fyrirgefa,
ég er tilbúin núna til að byrja upp á nýtt,
ég er tilbúin núna til að fá þig heim,
og sleppa þér aldrei aftur. ]



[ Þú hefur mig fangna,
eins og rottu í gildru,
eins og fanga í rafmagnsstólnum,
eins og dýr í búri,
og sama hvað ég reyni,
þá kemst ég ekki burt
úr fangelsi ástarinnar. ]



[ Jafnt hin dýpsta sorg og hin sælasta gleði
hverfast sama farveg með höfgu tári ]



[ Heimurinn er harla grimmur
hvergi skjól öruggt að fá.
Hann er bæði dökkur dimmur
dragnist ei sólin á stjá.
Morðingjar skuggum skjótast 
skelfdan ber margan af leið.
En glæpa er launráðið ljótast
er líknarinn bregt sínum eið. ]



[ Þú komst ekki ríðansi til mín á hvítum hesti, heldur hitti ég þig á bar.

Frá því ég sá þig fyrst vissi ég hver þú varst, þú varst sá sem hjartað mitt þráði.

Og ég fékk þig.

Og ég mun aldrei sleppa þér.

Svo lengi sem ég lifi, svo lengi sem þú vilt mig, mun ég vera hér hjá þér. ]



[ Who took a away that smile girl
why don't you care anymore?
Who is that looking in the mirror
is it you or a gohst from the past
why is it when you are screaming
no one can hear a sound
why is it when you are crying
no one can see a thing
why is it when you are hurting
you don't feel a thing ]



[ Í Söðulsholti er sóminn góður
sóknin drjúg í hrossarækt.
Spái ég enn þeim aukist hróður
svo ansi lengi sem það hægt. ]



[ Í dag sá ég ástina
við tjarnarbakkann.

Svona lítur hún út:
Kolla með höfuð undir væng. Við hliðina á henni steggur.
Hann horfir árvökull í kringum sig
en lítur annað slagið til hennar
og með augunum segir hann:
Bara fyrir þig
skal ég vaka. ]



[ Eldur rauður, aska grá og eiturmóða
yfir landið lögðust forðum
lýsa vart því má í orðum.

Síðan liðu ótal ár og aftur vaknar
lífið úti á auðnarlöndum
úfnum hraunum, gráum söndum. ]



[ Hægt og hljótt lætur dagurinn 
sig hverfa
þegar nóttin loks vill troða blessuðum börnunum 
í bólið
en þau vilja heldur leika og eru í látustinni
svo liðug
eins og bleiku meyjastjörnurnar
og bláu mánadrengirnir
sem hlaupa allan hringinn kringum jörðina sem hrýtur í geimsænginni sinni ]



[ Ég hef ekkert lært
hugur minn fylltur óljósum líkum fortíðar sem hrannast upp, líða um tjörnina og næra óræktina, óreiðuna í garðinum.

Ég hef ekkert lært
penni minn svo blóðugur af ritvelli fortíðarinnar og sundurtættri ófreskju hugmyndafræðinnar að það er of seint að leggja hann frá sér.

Ég hef ekkert lært
þessi andardráttur, raddbönd, svipur, hugsun sem neitar að viðurkenna eða gefast upp.

Ég hef ekkert lært
hef ekkert lært
ekkert lært
ekkert
ekkert lært
hef ekkert lært
Ég hef ekkert lært
Ég hef ekkert
Ég hef 
Ég

Náriðlarnir í garðinum færa mér blaðið í Morgunskímunni. ]



[ Kaldur lækur,
sólstafir og kristaltær ísskán.
Hrakið lauf, rautt.

Septembermorgun, þú og fjarlægðin.
Aðeins kaldinn og þögnin,
ferðast saman í kyrrð morgunsins.

Þögn, söknuður eftir hlátri. ]



[ þegar á botninn er hvolft
    er ég stúlka röng
með blóð í munnvikum
    og hjörtu í höndum

í speglinum sé ég ljón
    þakið leyndarmálum
það eru för á veggjunum
    eftir mínar klær
öskrandi samviskan flýr
    eftir situr illskan
sem sleppur úr þessu fangelsi ]



[ Úti fyrir geysar garri,
glaður sá er inni býr.
Er í stuði Austan-Svarri
orð þó séu heldur rýr. ]



[ Leit í húsi fagurt fljóð
er fórst vel gesti að sinna.
Nóttin var mér næsta góð
naut ég drauma minna. (Svarri)
 
Skáhallt karlinn skautar inn
skrautlegur að framan. (Ólafur)
Á honum tólin eru stinn
inni bíður daman. (Svarri)
 
Í Skagafjörðinn svífa með Svörð (Ólafur)
snilldarfrændur kátir tveir. (Svarri)
Þótt nú sé hart um hóla og börð
heim munu komast aftur þeir.
 
Góða veðrið gleður æ
gerast dagar langir. (Svarri)
Ríða tveir í Reðurbæ
rosalega svangir. (Ólafur) ]



[ Anna tognaði illa á hné,
Arnar við bögl er natinn.
Ingibjörg lasin sögð að sé
sá því Þórður um matinn. ]



[ Jafnvel þó ég reyni að halda tilfinningum mínum til
þín leyndum,
þá endurspeglast þær í andliti mínu,
og fólk spyr:
Afhverju ertu svona leið ? ]



[ Allt er laust
endalaust
engin stefna
ekkert val

Egg með gasi,
tár sem falla
Brennandi böl
með miklum halla

Timbur!
- tré falla
en samt
er svo andskoti erfitt
að hafa áhrif
á þessa kalla. ]



[ Mynd af kyrrð

Öll þessi kyrrð
sem berst mér til hlustna
Svo róandi, angurvær,
nauðsynleg

Svo ótrúlega nálæg
en samt svo fjarlæg
auðveld að nálgast
en erfið að beisla

Rofin
af fuglasöng
og minningum. ]



[ Skýin hrannast upp
eftir að ský
tók að draga fyrir sólu
sem skein.

Allt sem var svo bjart
virðist nú svo dimmt,
svo þungt
og hún sekkur

dýpra og dýpra
uns henni finnst hún vera að kafna
hún fellur
Heldur að hún geti ekki meir.

Þar til hún vaknar
af hræðilegri martröð. ]



[ Connecting...


          nei.
          það bara er ekkert samband.
sorry

hringdu bara á neyðarlínuna. ]



[ Losað
um alla hnúta
Horfst
í augu
við ákveðna búta.


Engar hömlur,
ekkert strit
Bara eintóm hamingja
í lit. ]



[ Er langanir lífsins glæðast
og ljósið í fjarlægð skín,
ungviðin vitinu væðast,
með vonbjörtu augun sín.

Er hjörtun af hamingju græðast,
hart er frá því að segja,
að allir sem fá að fæðast,
eru fæddir til að deyja. ]



[ Augu mín hulin þoku
skima og sjá;

þegar komið er á leiðarenda ]



[ Þetta líf er svo  stórt og mikið
ég sé bara rétt glitta í það
það er þarna 
ég er búinn að finna fyrir því
ástin er að heltaka mig
er það ekki líf ]



[ ég sit og er að hugsa um það sem ég hef.
það sem ég hef er allt sem við vantaði
en samt er eitthvað sem er að angra mig.
ég er að reina að fela þetta,
það er bara svo erfitt.
ég reini að hugsa um það sem ég hef
en samt get ég ekki gleymt því
sem ég hef mist og fæ ekki aftur.
þetta fór allt svo fljótt.
hafði varla tíma til að seigja bless.
allt sem ég hafði er farið.
ég sé það stundum, en hægt og
rólega er það allt að hverfa burt,
þetta fíkur burt eins og lauf á
tré um veturinn, tréð verður bert
en laufin koma aftur um vorið.
vona bara að mín vaxi aftur... ]



[ Óla hrökk upp með andfælum, hafði sofnað út frá sjónvarpinu að venju. Hún var sársvöng enda í enn einum megrunarkúrnum. Magi hennar æpti á eitthvað sætt, helst súkkulaði. Skítt með þessa vonlausu megrun, hugsaði hún ergileg.

Hún nennti ekki út í sjoppu og datt því í hug að vekja Jónsa. Hann var ekki óvanur að sendast fyrir hana þegar sætindafíknin náði tökum á henni. En svo áttaði hún sig á því að komið var fram undir morgun og löngu búið að loka sjoppunni.

Bara að hún þyrði að  panta leigubíl og biðja  bílstjórann að fara niður á BSÍ til þess að kaupa eitthvað. En stúlkan á stöðinni hafði verið svo dónaleg við hana síðast þegar hún reyndi þetta. Hún hafði spurt hæðnislega hvort bílstjórinn ætti virkilega bara að kaupa eitt súkkulaðistykki.

Óla hafði fokreiðst. Hvern fjandann var þessi glyðra að skipta sér af því hvað bílstjórarnir keyptu fyrir viðskiptavinina? 
Henni kom það andskotann ekkert við. Hún hafði hellt sér yfir þessa óforskömmuðu stúlkukind og skellt svo símanum á.

Hún ranglaði fram í eldhús og leitaði í öllum skúffum og skápum en þar var ekkert að finna. Hún var orðin öskuill út í Jónsa. 
Hún hafði vonast til að hann hefði keypt súkkulaði. Hann gerði það stundum. Sérstaklega þegar hún var í megrun, þó hann fengi oftast óbótaskammir þegar hún var búin að gleypa í sig góðgætið.

Þú vilt bara að ég sé feit sagði hún þá oftast og brast síðan í grát.
Jónsi vissi ekki lengur hvað sneri upp eða niður þegar kona hans átti í hlut og reyndi því að hegða sér eins og í spilamennsku og segja alltaf pass.

Óla heyrði eittvað þrusk fyrir aftan sig og sperrti eyrun. Þetta var auðvitað Jónsi að koma fram til þess að fá sér eitthvað að éta. það voru fastir liðir eins og venjulega.

Nei, ertu vakandi elskan? tafsaði Jónsi þvoglumæltur þegar andlit hans birtist fyrir hornið á ísskápnum. Ólu fannst þetta svo heimskulega spurt að henni fannst ekki taka því að svara.
Ég er svo svangur, sagði Jónsi. Það eru nú fleiri, hreytti Óla út úr sér.
Jónsi hélt áfram. Það er svo undarlegt hvað ég verð alltaf matlystugur af þessum svefnpillum.

Ég vakna alltaf fyrir allar aldir, svo glorhungraður að ég bara verð að fá mér eitthvað að borða. Óla horfði á bónda sinn. Hann var ekki beint fyrir augað núna. Aðeins á nærbuxunum einum fata sem pokuðu einhvern veginn utan um hann fyrir neðan miðja ístruna og rýran rassinn.

Bakið bogið eftir tugi ára erfiðisvinnu og æðahnútar á fótleggjunum. Til þess að kóróna dýrðina var hann svo vita tannlaus sem gerði það að verkum að nefið virtist enn stærra en venjulega.

Jónsi opnaði ísskápinn og beygði sig niður til þess að ná í mjólkurfernu. Ólu langaði allt í einu til þess að sparka í rassgatið á honum 
Eitt þrumuskot og hlaupa svo eins og andskotinn í burtu. En hún sat á sér og hálfskammaðist sín. Var hún virkilega svona vond manneskja? Hugsaði hún skelfd.

Ég er líka að drepast úr hungri, sagði hún lágum rómi. Ha!, svaraði Jónsi með hausinn á kafi inni í ísskápnum. Mig langar svo í súkkulaði, æpti Óla. 
Hvað er þetta manneskja? Það er óþarfi að öskra svona! Þú vekur alla í húsinu með þessum látum, sagði Jónsi snöggur upp á lagið um leið og hann hellti mjólk í glas handa sér.

Af hverju keyptirðu ekkert gott handa mér?, vældi Óla ásakandi um leið og Jónsi teygði sig eftir matarkexinu. Hu!, mér datt það ekki í hug, ansaði Jónsi. Þú spikfitnar af því, bætti hann við. Þú átt bara að fá þér mjólk og kex eins og ég, sagði hann rogginn um leið og hann snerist á hæli til þess að fara með bitann sinn upp í rúm.

Ólu langaði mest til að myrða bónda sinn með köldu blóði. Að hann skyldi segja þetta. Hann sem sjálfur var alltof feitur. Honum væri það mátulegt að renna á rassgatið með helvítis mjólkina hugsaði hún í heift sinni.
Í sama bili glopraði Jónsi glasinu út úr höndum sér svo það skall í gólfið svo það mölbrotnaði og innihaldið myndaði stóran poll fyrir framan ísskápinn.

Jónsa varð svo mikið um að honum skrikaði fótur í bleytunni. Hann æpti upp yfir sig um leið og hann missti jafnvægið og lenti á óæðri endanum í miðjum mjólkurpollinum.

Óla starði á Jónsa í forundran þar sem hann sat á gólfinu rennblautur eins og hundur af sundi dreginn, með kexið á floti við hliðina á sér. Svo fór hún að hlægja.

Hún hló tryllingslega og benti á eiginmann sinn. Þetta var gott á þig stundi hún upp á milli hláturrokanna.

Hún hélt áfram að hlægja einkennilega holum hlátri og andlit hennar afskræmdist illskulega svo rétt grillti í gular glyrnur. ]



[ mánaskinið
speglaðist á sléttri 
tjörninni
og ælan myndaði
gárur
manstu?

fegurðin dropaði af þér
er þú klóraðir úr mér augun
og við sungum
ó hvað við sungum
meðan draumarnir 
urðu bálkestinum
að bráð

manstu?
hvað flaskan
tæmdist fljótt
og glóran með
og við dönsuðum
við fiðluleik ljámannsins?

æ mig verkjar
í hjartað
og eilítið
í lifrina
þegar ég hugsa
til tín
því ég man

ég man
hve fallega
sálunum
blæddi
út
er skuggarnir 
tóku að styttast

manst þú? ]



[ Innra með mér er ég tóm
en ytra, nokkuð gisin.
Tilveran er torrætt hjóm,
tætingsleg og visin. ]



[ Stolt nú í stuði,
Geislum af gleði.
Syngjum öll saman og tökum nú á.
Reisum vort merki.
Flott ljónin lýsi,
Stundum sem gleðja og virka svo vel.
Upp, upp, brettum við ermar.
Upp, upp, létta ljónasveit.
Mögnum meira stuðið.
Dönsum bara saman.
Vaskra, vina ljónasveit. ]



[ Gyðjan mig vekur.
Leikur í ljósum.
Kveiktu á tölvu og takkana lemdu.
Farðu á fætur.
Þú verður að vinna.
Hrópar hún hátt og virðist svo reið.
Nú, nú , íslensku þýða
Nú, nú, enskuna skrifa
Hvílast skaltu seinna 
Þá með sæng og kodda.
Hverfa, skal ég þér um stund. ]



[ Syngjum, syngjum svo eflist Lionsandinn.
Kætumst saman, þetta er gleðistund,
því af Lions er leystur margur vandinn.
Lið við leggjum oft á ögurstund.
Drottinn dregur þó drýgsta vagninn.
Margfalt mun Hann launa tímann minn. ]



[ Leggðu nú liðveislu í landinu hér.
Ég veit að svo vel mun það fullnægja þér.
Þá verður þér ljóst að þitt líf er svo bjart.
Þú vægðarlaust vinnur með Lions svo margt.
Hæ! dúllía, dúllía! dúllía! da!
Hæ! dúllía, dúllía! dúllía! da!
Þá verður þér ljóst að þitt líf er svo bjart
Þú vægðarlaust vinnur með Lions svo margt.

Að starfa með Lions mun lífga þig við.
Við vinnum í kærleika að leggja öllum lið.
Svo margt þarf að gera og verkefnin mörg.
Sem sjálfboðaliðar við flytjum heil björg.
Hæ! dúllía, dúllía! dúllía! da!
Hæ! dúllía, dúllía! dúllía! da!
Svo margt þarf að gera og verkefnin mörg.
Sem sjálfboðaliðar við flytjum heil björg. ]



[ Öryggismála ég hugsa um hag
því hálkan má ei á mér vinna.
Ég setti á loftbóludekkin í dag
það dugir ei annað og minna. ]



[ Enn um Icesave stendur stir,
Steingrímur líkist merði.
Stælir íhald sem aldrei fyr,
sem óleiki mesta gerði. ]



[ Hann reif sig yfir rumpulýðinn
og ráherrastólinn lét fjúka.
Það átti að drulla á alþýðulýðinn
en Ögmundur neitaði að kúka. ]



[ Í nótt mun ég kalla
er kvelda fer
og þagnirnar halla
sér þétt upp að mér.

Á allt er ég lastaði 
og liggur við grjót.
Því dögunum kastaði
djúpt út í fljót.

Í nótt mun ég biðja
bænir og tár.
Að þær muni hylja
öll mín sár.

Þig mun ég dreyma
drauminn sem fer.
Er beiskjan heima
heilsar  mér. ]



[ Stundum, þegar þú
vilt hvorki sjá né hlusta á mig
græt ég og leita í ofboði
að fríum draumi.

Stundum, þegar þú
heldur mér svo fast að það er sárt
verð ég ringluð
af endalausum draumum.

Stundum, þegar ég
sit ein í hljóðlátu myrkrinu
og sökkvi mér niður í fortíðina
á ég mér enga drauma.

Stundum, þegar við
vitum bæði að allt er í lagi
er ég hamingjusöm
og þarf alls enga drauma. ]



[ Hvað hugsar þú,með þessum safír augum?
á meðan ég hnita áfenga hringi í dáleiðslu þeirra og líður eins og hnoðaður brauðsnúður
O!.Ég vill eignast þau með glasúr
En formið  kallar á hitan
Ertu tvíbakka eða snúður?
Glasúrið kemur ekki fyrr en eftir á. ]



[ Gömul hetja,
er nú gróin föst,
í mjaðmagrindinni.
Hér áður breytist hún stundum í.
Tíu pylsur á Bæjarins bestu,átta tíma rúnt um bæinn,
blaut föstudag,laugadag,og sunnudag.
Og þarna stendur hún enn einbeit,
við stjórnvölinn.
Stendur klár á sínu,með allt
sem kemur og fer.
Dagblaðið og ruslakörfuna,
sem bætir það allt upp í huganum. ]



[ Grámygluleg galar nornin
sinn galdraóð. 
Blóði er drifin slóð.

Ó, Mjallhvít!
Hví sendirðu mér ekki sms
í síma, í tíma? ]



[ Nótt kom fljótt yfir
skuggar breiddu úr sér
og söfnuðust saman
upp steig máninn hátt

Friður kom fljótt yfir
Esjunar bláu sund
upp steig ljósið hátt

First er innri friður
siðan heimsfriður ]



[ Ég var barinn til drykkju og blóta
og bræður mínir líka.
Og blóð mitt rann um foldir til fljóta
feigt er aðra að svíkja.

Og ást sem barst úr bernsku löndum 
brann við heima leitin.
En tárin mín í bandingja böndum
voru bæn og gömlu heitin.

En ég átti fagra felustaði 
í földum skógarlundum.
Leiðin þangað er vond á vaði
varla fær - nema stundum. ]



[ Við erum bárur í brimróti lífsins
berumst með veðri og vindum.
Stundum náum við að rótum rifsins
en í sjónum oftast við lyndum.

Öldurnar mislangt eiga að landa
og mismarga leiðandi máva sjá.
Sumar synda mót straumnum og stranda
og sökkva of snemma í hyldjúpin blá.

Hugur minn sem vaggandi vökvinn blár
vaggar í óvissu og ófylltri þrá.
Nær ekki landi ár eftir ár.
Rekur þá heldur lengra frá.

Einn dag mun líka þessi alda
safnast til föður síns Njarðar.
Hverfa smá saman í kelduna kalda
kveðja þá fegurð vor jarðar. ]



[ NEI ! hvað er þetta?
er þetta risaeðla ? 
GODZILLA
nei þetta er rebekka að reyna við sæþór
afhverju sit ég altaf ein, 
afhverju á ég enga vini ?
ég hata að vera ljóshærð
skinka, skinka, SKINKA
ég gefst upp, upp ég gefst

ég vildi ég væri skáti 
afhverju fór ég ekki í skátana
ég gæti fengið að ganga í einkenningsbúning
eins og sigmar
kynþokki

ég er ekkert, ekki ögn. ]



[ Hér er eilífðin sem björt var áður 
en svört er nú 
sóma fólk og svartir sauðir 
tóku lán til að kaupa sér bú og betra líf 
þetta er útúr kú 
og hvar er stefnan nú 
þingmenn og annað hyski
henda í okkur þunnildum og öðrum fiski 
og segja okkur að bíða þetta mun lagast
en stefnan er sú að þetta er alltaf að dragast
þetta mun aldrei lagast því þeim er alveg sama
þeir þurfa ekki að svelta ,gráta og betla
þetta hyski lifir ekki á þunnildum og fiski 
nei það er læri, hryggur og humar á þeirra diski. ]



[ Í skugganum sit ég kaldur og skelf 
heimilið,konan og börnin farið 
og allt annað sem var eitthvað í varið
ég sit og hugsa hvernig gat þetta gerst 
hvað nú ?
afhverju ég og þú? 
það rennur á mig reiði
helvítis ríkistjórn hvað er eiginlega á seiði 
við eigum þetta ekki skilið segi ég aumur
ég bíð eftir að einhver klípi mig 
og segi mér að þetta hafi verið vondur draumur
það er dimmt mér er kallt
ég bið til guðs ég segi honum allt 
ekkert svar engin hjálp
hvenar ætli að þessu linni
hérna mun ég deyja 
ég kveð þig kæra jörð
þetta munu vera mín síðustu
að sinni. ]



[ Næturgyðja um norðurskaut, 
sem nýútsprungin rós í laut,
sjá vindur hlýr á vorri braut
og vorið henni ann.
Með lóukvaki og lækjarnið
þá ljúfust boðar öllum frið:
Hún fegurst blóma fjallaskraut
og fangar líka mann.

Í drauma mína drottning sótt,
hún dásamleg þó hverfur skjótt
og fagurt aftur verður ljótt
í villu saklaus leidd.
Þó guggnuð sé og gleðisnauð,
og grátin, sálin löngu dauð:
Hún ástmey mín í eina nótt,
með afborgunum greidd. ]



[ Slátur sykrað gómsætt vil:
Sælan allra mesta. 
Grátur heyrist, gimbur til 
guðaheimsins besta.

Og öfugt...

Besta guðaheimsins til
gimbur, heyrist grátur.
Mesta sælan allra vil:
Gómsætt sykrað slátur

---

Hýða, berja, hengja, slást:
Hermenn nauðga konum.
Líða skortir lífsins ást:
Látnum jarðarsonum.

Og öfugt...

Jarðarsonum látnum ást
lífsins skortir, líða.
Konum nauðga, hermenn slást,
hengja, berja, hýða. ]



[ Sekkur, magi, lík.
Grænn hugsuðurinn.
Sökkvir sér í aumar 
sorgir gærdagsins. 

En
faldi sig á bakvið flöskuna. ]



[ Heimspekinnar höfuðdyggð:
Heldri manna efinn
Eins og gæska eða tryggð:
Ekki öllum gefinn.
--
Grænir steinar gleði fá
gylltum klæðum fínum.
Brúnu augun birtu ljá
bláu vinum sínum.
--
Æskuglóð og eldur bið
að aldrei megi linna,
því ljóðin mín þau lifna við
í ljóma augna þinna
--
Bærinn þegar blunda fer 
og blómin sofa rótt
Vinur mig á vængjum ber
um vorsins ljúfu nótt
--
Dýrir steinar, djásnið heitt
döprum gætu í leynum,
yndi gefið, illsku eytt,
ef augu væru úr steinum.
--
Vita máttu, vel ég þér
vil ó góði besti.
Elska heitt og una mér
við alla þína lesti. ]



[ Tímabundin vetur villti fyrir mér veginn
feginn að sá dagur er á enda nú
fleygur fuglinn flýgur yfir alla feiminn
en núna sé ég heiminn alveg eins og þú ]



[ Úti er logn,
inni er rigning.

Brotnu hjörtu okkar sameinuð
mynduðu eitt heilt.

En tölur á blaði
sigruðu tilfinningar okkar.

Stolt þitt sem eitraður snákur
reif hjartað okkar sundur.

Skildir mig einan eftir á kanntinum
með rauð tár og þennan eina koss 
til minningar um heilt hjarta. ]



[ Öll er vor tilvera á eina þá lund
að óvissan hefur sitt flæði.
Að lifa er best fyrir líðandi stund
að láni eru heimsins gæði. ]



[ Þegar þú blómstrar,
þá opnast ég.

Síðan tökumst við á loft,
upp á við.

Við fljúgum hlið við hlið,
eins og fuglinn.

Lendum,
og ég sendi þér fingurkoss.

Þú horfir á mig og ég á þig.
Allt hverfur,
og ein stend ég.

Hjartað mitt brestur
og að molum verður.

Púslaði þvi saman, hjartanu.
Hélt áfram án þín.

En minningin lifir.
Já, í mínu hjarta lifir.

Gleymi þér aldrei. ]



[ Þegar ég sá þig
varðstu mín,
í draumnum einum.

Augu þín voru
sem glitrandi stjörnur
á himni.

Og hjartað sló,
sló fast.

Fiðringur í maga,
sem varð að laga.
En ég gat ekki.

Því ég elskaði þig, og geri. ]



[ Eins og lífið sé eintóm vitleysa,
eins og ástin sé draumurinn eini,
eins og gleðin sé það horfna.

Eins og líðan sé það illa,
eins og sviðinn inni í manni
sem verður að veruleika.

Eins og tárin séu dropar á glugga,
eins og hláturinn sé hrópið,
eins og hamingjan sé gleymd og grafin.

Eins og það sé engin þú. ]



[ Við erum öll frábær og æðisleg,
fyrir almættinu þó lítil peð.
Lífið er dýrðin sem líður sinn veg
og ljóst verða allir dansa með. ]



[ Ég er ástfangin af stelpu. 

Stelpan er mér dýrmætari en allt í heiminum. Stelpan er með bros engilsins.
Stelpan hefur augu hamingjunnar. Stelpan er fallegust sem tærasti kristall sjávarins.
Stelpan er sú flottasta sem ekki er hægt að slíta augun af.

Þessi stelpa er sú sem ég þrái, 
þessi stelpa mun ég elska og elska meir og meir með hverjum degi.

Sú stelpa sem hefur hjarta mitt,
sú stelpa sem ég er fallin fyrir,
sú stelpa sem gleður mig og veitir mér hamingju,
sú stelpa sem ég elska svo mikið að hjarta mitt stækkar í hvert sinn með henni,
sú stelpa sem fullkomnar mig algjörlega.

Stelpan ert þú og munt ætíð vera,
aðeins sú rétta og eina ástin í lífi mínu ]



[ Þegar ást þín stoppar,
hrynur hinn veraldlegi heimur.

Eftir er aðeins mölnað hjarta makans,
allt breytist líkt og hraði ljósins sem þýtur.

Dagarnir koma og fara, 
þú hugsar;
upp kemur eftirsjá.

Þú vilt allt aftur;
hinn einlæga kraft,
blóm lífsins,
ást sem ei sekkur.

Tækifærið í molum er,
ei þú færð né nærð.

Hún er þér horfin frá,
og ei elta mátt,
hún lifir í sínu og þú í þínu.

Þú slepptir,
þú misstir.

Um tíma allt þú aftur vilt eins og áður var,
eftirsjáin stendur þér þá hjá, í hjarta.


Ekki gleyma henni,
ástinni þinni, 
en eftirsjána slepptu. ]



[ Lífið er eintómur erfiðleiki, lífið er ei auðvelt. 

Lífið er helvíti, lífið er uppris sólarinnar. 

Lífið er brotið hjarta, lífið er púsl lífsins. 

Lífið er grátur myrksins, lífið er bros einmanaleikans. 

Lífið er upp og niður, lífið er ótraust mannsins. 

Lífið er þrá ástarinnar, lífið er tilfinningar. 

Lífið er erfiðleikar ævinnar, lífið er 50/50.  

Lífið er lífið sjálft. ]



[ Því fórstu,
því komst þú ekki aftur?

Vinur varstu,
mannstu?

Einn daginn varstu hér,
hér hjá mér.

Annan daginn hvarfst þú.
Ég leytaði af þér,
dag og nótt.
En fann þig ei.

Tár mín urðu sem rigning,
hamingjan varð sem svartasta myrkur.
Brosið varð fölnað blóm.

Því farinn þú varst.

Ég leit upp að himnum
og tár runnu,
því farinn þú varst.

En afhverju þú?
Afhverju ekki ég?

Við hittumst þá uppi,
þar sem ljósið skín.

Ég sakna þín. ]



[ Hér samfylkingin þjösnast þjóðinni dýr,
það er svo margt sem henni er illa farið.
Að kratar séu úrhrök er ekki vegur nýr,
með ójöfnuði hafa lengi þjóð vora barið.
Nú sýnast þeirra landráðin lifandi skýr,
að lemja enn Icasave on´í gamla marið. ]



[ hávaði
og í miðju öngþveitinu
mitt á dansgólfinu
rekast tvær manneskjur saman.
smá blossi, smá bros
það er ekkert í stöðunni
annað en traust
á örlögin;
og það er stórkostlegt. ]



[ Sextugur mínus tugum tveim
trónir á aldri mætur
Ásgeir hann er einn af þeim
sem engan gráta lætur.
 
Við dáum þennan mætan mann
Möggu og strákana báða.
Ljúft streymi lífið í þeirra rann 
og lukkan þar megi ráða.

Á afmælisdaginn við óskum þér
allra besta gengi,
að auðna þín með okkur hér
endist vel og lengi. ]



[ Í grýttri urð var glóð
og gömul refa slóð.
Bar við fjallið fönn 
og frekleg ætihvönn.

Hér bjó maður meyr
en minningin deyr.
Og allir hæddu hann
þann hrakyrta mann.

Úti voru engin blóm 
aðeins urðin tóm.
Og draugar stigu dans
í dimmum kofa hans.

En Þorpið hló í þökk
þegar upp af hrökk.
Og kofinn eyddist brátt
allt er orðið smátt. ]



[ Rómaborg er eins og rjómaterta
með rjáfrin há , fátæka og ríka.
Hér lifa menn og sagnirnar snerta
sálirnar allar og mína líka.

Og Páfagarður er eins og pabbi
með pollann sinn í grænum lundi.  
En við múrinn eru margir á labbi
meðan páfinn er með Guði á fundi. ]



[ Heimavöllur okkar er ásvöllum á.
Þar ávallt tökum við á móti þér.
Svo leikum við leiki tuttugu og þrjá.
Því úrslit verða líklegast hér.
Við erum ennþá meistarar.
Svo ekki reyn'að kom'í hark.
Kannski klunnalegir gæðingar.
Þó kemur alltaf mark.

Við spilum þrettánda, nítjánda, sautjánda og níunda.
Sextánda, fjórtánda, átjánda, og tíunda.
Svo stundum tökum við þitt lið og bara rústum þeim.
Svona er það að koma og sækja okkur heim.
j, svona er það að koma og sækja okkur heim. ]



[ Það er annað um að tala 
en aðstæður komast í  
og ólíkt um mál að mala 
en megna að sleppa því.

Er með það sem annað plott,
ekki eru lögin skráð.
En stundum verið getur gott
að gefa sín bestu ráð.

Á himni má hver safna í sjóð,
Satani gefa frest.
Hollast er því heillin góð,
heima og jafnan best. ]



[ Vonin er eins og vorið

það er vetur og okkur líður illa
og svo á endanum fer að birta smá til, 
en okkur er enn kalt, 


en.. við höfum tilfinninguna á að bráðum fari að hlýna. ]



[ Um Icesave er tekist eins og dæmin sanna,
ástandið virðist allt ganga á haus.
Illt er að verða leiksoppur vitskertra manna,
vitleysa er ótakmörkuð og endalaus. ]



[ Stundum ligg ég silfurlitaður og nakinn í grasinu á kvöldin undir fuglagoggunum og öllum þessu væntingum sem allir gáfu okkur fyrir daga kaupmáttarins.

Ó, Satúrnus efst á himni! Hvar í draumi vélarinnar gleymdi ég okkar samveru, stundum? Og þú sagðir mér fimmtíu milljón leyndarmál bak við reynitrén. ]



[ Lífið er indælt og ilmurinn góður,
allir í stuði og veðrið er flott,
fiskur er nógur, fullur hver sjóður,
fá sér í staupinu væri nú gott. ]



[ Lífs er besta á ljúfum jó,
luma á smiðjutári.
Yndið mesta ýmsum þó,
ungrar gyðju nári. ]



[ Þú er ung og æskurjóð,
elskar fjör og kæti,
hamingjuóskir heillin góð,
hyllir þig Einar sæti.

Þú ert enn með æskumóð,
áköf visku fangar,
leiðin verði greið og góð,
gæfubrautir langar. ]



[ Snerting þín hefur brennt sig inn í húð mína,
rödd þín hefur grafið sig inn í eyru mín.
Kossar þínir, sem límdir við varir mínar,
og orðin þín föst í huga mér. ]



[ Nóttin geymir mín leyndarmál,
því þá er ég andvaka.
Sárar minningar sækja á mína sál,
þetta á mig að eilífu eftir að þjaka. ]



[ Í morgun opnaði ég augun,
hann var ekki hjá mér.
Í hádeginu borðaði ég ekkert,
því hann borðar ekki með mér lengur.
Í þrjúkaffinu starði ég á símann,
hann hringdi ekki,
Í kvöldmatnum grét ég,
því ég saknaði hans.
Allt kvöldið starði ég á tölvuskjáinn,
hann svaraði mér ekki.
Í nótt lagðist ég í rúmið,
og lá andvaka á meðan stingandi minningar ásóttu mig. ]



[ Veitti andsvar vinur skýr,
viskan út úr honum rann,
Einar Svarri undan flýr,
enda betra fyrir hann. ]



[ Hún er ung með æskuþrótt,
iðar fjörs af kæti.
Fönguleg með gáfnagnótt,
gengur heims um stræti.
Margir hafa í hana sótt,
hún er vinurinn mæti.
Daga jafnt sem dimma nótt,
deilir hún öðrum sæti. ]



[ Tímans tennur meiða
tortíma og eyða.
Dauðasagnir sveima
sekur var ég heima.

Þekki grimmdar glóðir
gamlar kvalaslóðir.
Sannleikurinn slökknar
svipurinn dökknar.

Í gráma fjarri ganga
það gamla og það stranga.
Drottinn gef mér griðinn
grátið til mín friðinn.

Í mér feigðar flekkir
fúnir synda kekkir.
Er setjast eins og sori
í skítugri drullufori.

Friðlausu og földu
fyrirlitnu og köldu.
Svartar bera slæður
sorgmæddar mæður.

Dagarnir deyða 
drunganum eyða.
Engillinn ljóstrar
helvíti fóstrar. ]



[ Sýnist vera til verka fús,
virðist eðalkvensa.
Ei við dús að leyna lús,
líkar ei svínaflensa. ]



[ Gríðarlega er folinn frár
og fæst ekki til að hlífa sér.
Hjörvar er enginn húðarklár,
hófagóður og liðasver. ]



[ Ögmundur hangir enn á tám,
ætli hann falli bráðum?
Jóa og Steini líkjast Lám,
líkur er Skrámur báðum. ]



[ Nú eru vinstri að vaða sinn reyk,
villtir og daprir í geði.
Með fögru loforðin fóru á kreik,
fljótast þó hin leiðin réði.

Hamast í skotgröfum hægri svín,
hæðast að ástandi slíku.
Ljúga og stela er ljóst bara grín
leiðtogum spillingarklíku. ]



[ Á þeim tíma, á þeim stað
þegar undrin voru falin
á þeim tíma ég bænir bað
um miða í brottfararsalinn
 
ég sat sem fastast á fjallagrjóti
og fortíðina ég aftur spann
ég ofan gekk en þó upp í móti
og yfirgaf allt það sem ég fann
 
og sól á himni sýndi sig
og mér sýndist allt verða blárra
gætirðu hætt að glíma við mig
og gefið mér eitthvað skárra
 
uppá fjallsins eina toppi
ég dalina víðu leit
í einu heitu hjartastoppi
ég hélt ég sæi norðursveit
 
ég aftur kom til leiks og lífs
og leit nú á þær tíðir
er ég átti sæll til skeiðar og hnífs
er sumir vetur voru blíðir
 
en sól á himni sýndi sig
og mér sýndist allt verða grárra
gætirðu hætt að glíma við mig
og gefið mér eitthvað skárra
 
gleymdu því sem gleyma má
ég skal gleyma öllu hinu
illgresið og ástin smá
eru að verða að sinu
 
og ég á mig og þú átt þig
og því er best að sofna
því tíðin okkar er tilverustig
fyrir tóma tekjustofna.
 
og sól á himni sýndi sig
og mér sýndist allt verða blárra 
gætirðu hætt að glíma við mig
og gefið mér eitthvað skárra ]



[ Ég sá þau ganga hönd í hönd
heilög einsog engin væru lönd
og leiðin þeirra lá niðrað strönd
einhvers hafs sem er óendanlegt
ég skynjaði blindur þeirra bönd
sem batt þau saman einsog blómavönd
og ég reisti þeirra ást upp á rönd
einsog eitthvað sem er óyfirstiganlegt
og ég bað hinn bleika dauða
um ljós í betlibaukinn minn auða.

Ég eftir sat án nokkurs svars
einsog apríl væri enn í mars
ég sendi á eftir til þessa pars
allt það sem ég aldrei gaf
í reyttum runna ég leitaði vars
lét hugann reika til næsta bars
og ég óskaði mér héðan fars
til þess beðs sem ég áður svaf
og nú bið ég hinn bleika dauða
um líf í betlibaukinn minn auða.

Ég átti mér upphaf sem endaði hér
einn í runna Faðir fyrirgef mér
nú er ég þar sem mig enginn sér
eða á ferð niðrað sjávarströnd
ég kreisti og held fast í hendina á þér
og hærra til þín minn Guð ég fer
og við göngum niðrað strönd einsog óvígur her
og ég mun kanna okkar ódáinslönd
og þú biður hinn bleika dauða
um líkn í betlibaukinn þinn auða. ]



[ Að umgangast aðeins sjáfan sig
er uppspretta vanlíðunnar ]



[ ég tók eftir því að það vantar eitt N í "sjávarflötinn" í ljóðinu mínu Fjallafaðmur en samt var það ljóð dagsins þannig að ég get ekki breytt því! 

Er hægt að laga þetta, haha, eða á ég bara að sætta mig við þetta? ]



[ Allir þessir dauðu eru enn til
í mér þeir lifa góðu lífi
minning um mann af manni fram
langt aftur í aldir

Já heimur endar hjá hverjum og einum
en minning um mann sem mundi annan
lifir í minningu þeirra sem muna þig

Allir þessir dauðu eru enn til í mér
en heimur endar hjá hverjum og einum
dauðinn er alltaf heimsendir hér ]



[ Sú kemur tíð, er löngu liðin verða
landsins ánauð, kreppa og svartar nætur.
Þjóðin mín verður að þrauka og hugann herða.
Held ég að traustir séu Íslands fætur

Sú kemur tíð, er mönnum græðgin gleymist.
Gróðurinn vex og fé fær ekki að ráða.
Vonin er sú að Fróni raunin reynist
reynsla sem styrkir, hvetur menn til dáða.

Sé ég í anda skógum skrýddar myndir,
skuldin ei lengur hrjáir Íslands söfnuð.
Þá verða horfnar okkar sáru syndir.
Söngraddir landans boða frelsi og jöfnuð. ]



[ Ungum var mér innsta þrá,
eignast fjölda sona.
En þannig bara í þessu lá,
þurfti tvo til svona.
Svo gerðist það mér birtist brá,
brátt fór að lifna og vona
en Fanney Dóra fór mér hjá
fönguleg sómakona. ]



[ Ásgeir tendoó málið metur
og mælir fyrir því
að fimmti tugurinn byrji ei betur
en bjóða á fyllrí. ]



[ Um lífsins framtíð legg ei plan
og læt mér duga það.
Annað hvort væri það of eða van
eða þá mislukkað. ]



[ Börnin hafa margt frá mér
en móðurinnar þátt ei rengi.
Sækja til mín segi ég þér,
sætleikann er endist lengi. ]



[ Börnin hafa margt frá mér,
makaþáttinn ei þótt rengi.
Sækja til mín segi ég þér,
sætleika og mikið spengi. ]



[ Það þarf að gera í því ef eitthvað á að ske.
Oft er gullinn meðalvegur bestur.
Mun og jafnan best er allir eitthvað láta té,
ánæju þá nýtur sérhver gestur. ]



[ Ástkærust dóttirin æddi í geim,
óvörum lenti í klabbi
og það hún mælti þegar kom heim:
,,Þetta var meira ballið pabbi"! ]



[ Ég kominn er af Sigfúsi en móðirin hét Marta,
mikið er hún dóttir mín nöfnu sinni lík.
Faðir minn var hetja sem kunni ekki að kvarta,
kátur er hans nafni og sama eigind rík.
 
Yfir uppvexti mínum ég ei þarf að vola,
ástríkur reyndist faðirinn mér.
Fyrir börn sín og vini hann braut sig í mola
og bar okkur jafnan á höndum sér.
 
Er móðir mín lést var ég ellefu ára,
ástríki hennar og gleði var skær.
Það var okkur þyngra en tæki til tára,
trúi ég á lífi komist fáir engli nær. ]



[ Oft um strætin hendist hálfur,
hefur róið Dökkumið.
Siglt um heimsins allar álfur,
og við dublað kvenfólkið. ]



[ Vetrartíðin birtist björt,
á blíðum vetrardegi.
Hvað sem maður getur gjört,
til að riðja sumri úr vegi. ]



[ Ég sá blómin spretta,
björt og glöð.
Litla krakka leika sér
með sippubönd í grasinu.
Gamlar konur á sólstólum,
prjónandi peysur handa 
barnabörnum sem komu aldrei.
Hunda hlaupa frjálsir um,
geltandi og glaðir.
Svo vaknaði ég,
í dimmu húsasundi.
Alein, illa lyktandi
og einmanna,
Og mundi þá það, 
sem eitt sinn var. ]



[ Ég veit að ég,
veld ykkur vonbrigðum.
Jafnvel þótt þið segið
það ekki.
Ég veit að ég er dónaleg.
Vond og jafnvel illkvittin á stundum
Ég veit að ég get verið erfið.
Ég veit að ég gæti oft staðið mig betur, bara fyrir ykkur. 
Oftast vil ég það,
bara fyrir ykkur.
Ég veit að þið viljið skilja,
en þið bara getið það ekki.
Ég veit að hver dagur er helvíti,
með mig í þessum heimi.
Þannig ég kveð ykkur,
kveð ykkur í seinasta skipti.
Aldrei aftur þurfiði að vera vonsvikin eða reið, leið eða sár.
Aldrei aftur þurfiði að koma með afsakanir á hegðun minni eða eiga erfið samtöl við kennarana um það sem ég gerði rangt. 
Aldrei aftur þarftu að horfa uppá örin á höndunum á mér, elsku mamma og hugsa hvað þú gerðir rangt.
Aldrei aftur þarftu að dæsa og horfa á mig vonsviknum augum, elsku pabbi og hugsa hvert litla telpa þín sé horfin.
Ég mun aldrei aftur gera mig að fífli fyrir framan skólafélagana. Eða sofa hjá röngum strák og eiga á hættu að verða ófrísk. Ég mun aldrei aftur ganga í skóla, hlæja með vinunum, brosa yfir góðum fréttum né gráta yfir vondum.
Ég mun hverfa, bara til að gleðja ykkur.

Elsku mamma og pabbi. ]



[ Dúna hefur glaðværust deilt okkur kjörum
og dæturnar frábærar getið af sér.
Fyrir hetjuskap ríkan og hýrt bros á vörum,
hefur hún þakkir og kveðju frá mér. ]



[ Yfir tengdói trónir hnefinn,
trauðla fæst svefntíminn.
Það er enginn griður gefinn
að gera skólaverkefnin. ]



[ Ég er enn á Akureyri 
og í stuði sem fyr.
Óðara þó ausur keyri
er mér gefur byr. ]



[ Gott er að éta og gerður að rómur
að gagnast megi uppskriftir við.
En góða ég er gjörsamlega tómur,
gætirðu ekki róið á önnur mið? ]



[ Aumingjarnir eiga bágt
er þeim lífið grátt.
En margir þurfa að lúta lágt
svo litð geti hátt. ]



[ Að muna númer
á þeim hinsta leigubíl.

Svo asískir þjóta
menn eilífðina í. ]



[ Söngur hennar ómaði eins og sellókonsert
Röddin seiðandi og róandi fangaði mig
Reyni að flýja burt frá tælandi söngnum
Get ekki  - get ekki hlaupið nógu hratt
Hvernig sem fer ég missi vitið
Örmagna og vitstola í örmum hennar 
eða örmagna og vitstola í djúpum helli gleymsku minnar. ]



[ Gröf mín er djúp og þakin köldum rótum
Þar eyði ég síðustu andartökum ævi minnar
Hugsa um svartar fjaðrir og gráa veggi
Hugsa um blóðið sem lekur úr opnu sári á
hjarta mínu.
Hvernig endaði ég hér ?
Það var ástin sem drap mig ]



[ Eitt sinn er guð var á borgarbókasafninu að leita sér að bók
greip hann í bók eina eftir þjóðverjann Nietzsche,
opnaði hana einhverstaðar rétt fyrir miðju
og byrjaði að lesa.

Það var svo eftir að hann hafði lesið rétt rúmlega eina setningu í bókinni
Að hann áttaði sig á því, að hann hafði í raun og veru aldrei verið til og gufaði upp.

...sem var frekar slæmt, því hann átti ennþá eftir að skila safninu bókinni um Ísfólkið, sem hann hafði fengið lánaða rétt rúmri viku áður. ]



[ Enn á ný,
finn ég mig 
á þessum stað.

Ég hef gefið mig alla
að þér
- þér.

Óvelkomin
finnst þér?
- og þó

Þegar þú skildir ekki 
orð mín
- sagðir þau 
stinga þig í hjartað

vissi ég að þér 
var ekki sama
um okkur.

Eina sem ég sagði
var:

Ástin mín! ]



[ Hárrétt stuðlað stendur það,
stöðvar það mig ekki
því að ljóð mitt lofar að
leyna mína flekki.

Ekki reyna' að erta gná
elsku vinur kæri.
Þú mátt lofa ljóðin smá,
líttu! Ég mig stæri. ]



[ Hús sársaukans stendur mitt í borg
stærra og eldra en við höldum.
Skammt frá er fjölfarið markaðstorg
með fannhvítum sölu tjöldum.
Berst þaðan gleði með söngva seið
stiginn dans og köllin óma.
Dunar um götur en dvín um leið
og dimmir og stjörnurnar ljóma.

Í húsinu er alltaf hljótt og kalt 
hátt til lofts og vítt til veggja.
Þar er aldrei bjart en rakt og þvalt
útidyrnar þungar sem sleggja.
Í gluggum blóm en gróðurinn rýr
garðurinn nýddur og bitinn.
Hliðið rammgert er að okkur snýr
undarlega svart á litinn.

En inni rekast vonir á vegg
vængbrotnar allar í sárum.
Og guð hreyfir hvorki lið né legg
lítur fram hjá beiskum tárum.
Veggirnir í dimmunni drekka
draumana úr sár þjáðum sálum.
Bænirnar kæfðar í ekka
eyðast í öldum og árum. ]



[ Þráleitur draumur þröngsýns manns 
að þeytast um sveitir hugans
Æðst er sú hugsun um huglæga ró,
en ekki í heimssýn hans.

Steypir af stóli tilfinningum sínum
fyrir snöggkeypta gleðigöngu,
um kvikulan heim glyss og glans
sem til er búinn, úr töfrum hans. ]



[ Villtir landar vegi streyma,
vetur andar sumrið flýr.
Vítt til bandar verri heima
vinstrihandar tekjan rýr. ]



[ Er ljúfast brosir lagleg snót,
lýsist andans þrá.
En sé hún frekar leið og ljót,
lundin verður grá.
Þessar verðurðu þrauka við,
þegar ferðu á stjá.
Þær sækja báðar sömu mið,
sér í maka að ná. ]



[ Ég vildi að klukkan væri korter í miðnætti
einhversstaðar í fortíðinni
og að ég stæði á dyraþrepinu
að velta því fyrir mér hvort ég ætti að dingla

Ég vildi að klukkan væri kortér í átta
á þriðjudagsmorgni
einhverstaðar í fortíðinni
og ég væri með blóðnasir
að reyna að velja mér morgunmat

Ég vildi að klukkan væri kortér í þrjú
á föstudagskvöldi
einhverstaðar í fortíðinni
og við lægjum í rúminu
að vera ung og áhyggjulaus 

Ég vildi að klukkan væri kortér í tvö 
á laugardagskvöldi
einhverstaðar í fortíðinni
og við værum að fíflast 
að gera hluti sem enginn má heyra

Ég vildi að klukkan væri kortér í fjögur
á miðvikudagsnóttu
einhverstaðar ekki svo langt í fortíðinni
og ég stæði fyrir framan bílinn
að segja þér að ég ætlaði að keyra þig heim

Ég vildi að klukkan væri kortér í hamingju
akkúrat hérna í nútíðinni
og ég væri að halda utan um þig
að segja við þig, verum alltaf vinir ]



[ Þegar happ að höndum ber
hoppa menn af kæti
en stynja þegar stendur ver
og stappa niður fæti. ]



[ Munt þú muna mig?
eða mun ég falla í gleymskunnar dá.
Munt þú muna lykt mína, bros mitt?
eða verð ég aðeins en eitt andlit í mannþrönginu.
Mun ég hverfa eins og þoka sem eitt sinn yfirgnæfði heim þinn.
Munt þú sakna stelpunnar sem þú eitt sinn þráðir?
Nei. ]



[ Gamli bærinn minn
sem fangar hug hvert sinn
Þegar ég um götur þröngar geng
-	þá ætíð man ég þá stund
-	þess dimmu sund
í sífelldri leit minni og þrá.

Hann með sín stræti og torg
sem geymir gleði og sorg
Og á kvöldin lífið fer á stjá
-	þá hafa halur og snót
-	mælt sér mót
svo hamingjusöm að sjá.

Ég elska bæinn minn
í bænum allt ég finn
sem skiptir máli þegar vel er að gáð
      - og ég finn þetta kvöld
      - að öll tekur völd
mín hlýja og von um sinn
 
Og gamli bærinn er
að sanna fyrir mér
Að hann standi þétt við mína hlið
-	þó stundum gleymi ég að
-	ég eigi stað
 - eitt leyndarmál með þér. ]



[ Ég var á ferð 
framhjá Tjörninni
fyrripart hausts. 
Sá þar 
gamlan mann
gefa  
gæsunum brauð. 
Eg gekk Suðurgötu. 
Sá þar 
sölnað blóm.

Þú átt þér þinn aldur  
og örlagadóm. ]



[ Það er rotta niðri að naga,
nú er ekki lyktin góð.
Alltaf verður mér illt í maga
er ég heyri þessi hljóð. ]



[ Ég er nympha, ég er dís
ég er allt sem hann kýs.
Ástarljóð, níð
ég er skáldgyðjan fríð.
Í augunum lotning,
ég er ljóðanna drottning;
Karlmenn mig þrá og konur mig vilja
er eitthvað erfitt við það að skilja?

Því frá örófi alda,
skáldin hafa viljað mig æst
og hver veit hvern ég heimsæki næst? ]



[ Enginn skyldi ætla það
af okkur sé móðurinn.
Er því best að arka af stað
og aðeins herða róðurinn. ]



[ Í fyrsta skipti hef ég ástfangin orðið,
þó í speglinum sá ég sjálf sálarmorðið.
Allir þeir hlutir sem hann gerði mér,
drap mig að innan og þá byrði ég ber.

Þó enginn sjái tárin mín falla,
og enginn heyri þegar á hjálp ég kalla.
Þá er ég samt hér og ég fer ekki neitt,
orðin sjálfstæð af reynslu, því getur enginn breytt.

Árum saman var ég brotin niður,
og fyrir öllum var rödd mín bara fjarlægur kliður.
líf mitt sem persóna, ég gaf skít í þig,
og byggði mig upp og fór að verja mig.

Sú sem ég er núna að skrifa ljóð,
er stelpa sem vill skilja eftir sig slóð.
Til fólks í söðunni sem ég í var, 
Þið þurfið ekki að vera þar!

Þegar þau bíta þig, bíttu til baka,
beindu orðum að þeim köldum sem klaka.
Sama hvað þau segja er ekkert að þér,
Því enginn er eins, þetta er sú sem ég er. ]



[ hvern einasta dag og hvert einasta kvöld,
verður gleðin að hatri sem tekur öll völd.
hamingjan funar upp í hjarta mér,
bros framan við tárin sem enginn sér.
því gríman sem ég hef hylur öll sár,
og kvíða og hræðslu eftir öll þessi ár.
félagsfælni, kvíðaröskun ásamt þunglyndi,
hjartað mitt faldi þar sem enginn það fyndi.
gleðin ástin og hamingjan týnt,
ekkert nema ör sem ég get engum sýnt.
þegar ég spyr mig sjálfa "hvar týndi ég mér",
er eina svarið mitt "akkúrat hér."
því enginn er búinn að týna sjálfum sér,
fyrr en þegar hann fattar ekki hver hann er. ]



[ fyrir þig var ég tilbúin að labba milli staða
en svo komst ég að því að þú vildir ekkert með mig hafa. 
fórst að segja hluti til að særa mig og skaða,
bara því þú vissir það að mér er ekki sama.
ég elska þig, ég get sagt það án efa,
þessa ást átt þú og hana ég mun engum öðrum gefa.
sama hversu mikið þú hrindir mér frá þér,
verð ég alltaf nálægt til að taka þig aftur að mér.
hér eru fimm lítil orð sem að representa þig;
ástin mín þú fullkomnar mig. ]



[ Ég veit það vel að þessi ást, hún verður mér að bana, 
en mér er fokking sama ég elska ekkert nema hana!
hún er þessi sanna ást sem ég vil eiga eina,
og sama hvað ég bulla veit hún alltaf hvað ég meina!
þessi stelpa, draumadísin mín, hún elskar mig og verndar,
og ef eitthvað gerist fyrir mig þá mun hún leita hefndar!
síða hárið hennar, bláu augun, bjarta brosið,
hún bræðir niður hjarta mitt sem ég taldi vera frosið.
sú eina sem að tekur mér alveg eins og ég er,
í fjarlægð og nálægð þá er hún alltaf hér,
alltaf til staðar til hlusta á mig og skilja, 
hún er það eina í heiminum sem ég mun alltaf vilja.
þetta lag er tileinkað sirrý, ég verð alltaf hjá þér hér,
og jafnvel alzheimer myndi aldrei geta látið mig gleyma þér. ]



[ þú byggir og brýtur mínar vonir
um að líf mitt breytist þegar þú komir,
lést mig sitja dag og nótt og bíða,
svo þegar upp rann stundin vildiru bara ríða.
veistu eitthvað hvað þú ert að gera mér?
eða er það pointið í leiknum hjá þér?
að vilja mér vel og svo brjóta mig niður.
láta mig vilja þig? game over því miður.
því ég leyfi þér ekki að leika þér með mig,
ég er farin að þekkja gaura eins og þig.
sama hver afsökun þín er þá vil ég ekki heyra,
því sálin mín einfaldlega höndlar ekki meira.
og ég veit hvað það er sem ég hjá þér fæ,
niðurlæging, nei takk. bæ. ]



[ Brátt kemur nóttin sem tunglið mun rísa,
upp verður kveðin hin forna vísa.
Um nótiina, tunglið, heim þeirra köldu,
sem upplýsir leyndarmálið sem Guðirnir földu.
Uppspretta illskunnur sögurnar segja,
en fyrir þá sem ei vita er vissara að þegja.
Sá dagur mun koma þegar hefnd þeirra rís,
daginn sem sól hinna dauðlegu frýs. ]



[ Ég held mig við hafið og strendur
og himinsins fornu lendur.
Ég dái þig Drangjökull kaldi  
með dauðann í snjó á hvítu tjaldi.
Ég þekki varir í vaklandi birtu
og vonir sem öldurnar hirtu.
Og sorgir er á strendurnar rekur
og sjóinn er gefur og tekur.

Mig dreymir innlönd við Djúpið bláa
og dali við Kögurinn háa.
Ég held mig við hnífskarpar eggjar
og hvítkross er snýr sér til veggjar.
Því vættir eru villtir undir hlíðum
varir um sig er framhjá líðum.
Þeir hlæja í hættunni mestri
hraktir og barðir - útverðir í vestri. ]



[ Ef englar vilja meina mér
að minnast smárra handa.
Mun ég aldrei aftur hér
elska guð og anda.

Ef ætlar djúpu ála lands
yfir fugl að smjúga.
Svíkur aflið stundum hans
sumardvöl að fljúga. ]



[ Er ég horfi á þig
sé ég mig 
í bláma augna þinna

og í hjarta mér
veit ég vel 
að þína ást
ég verð að finna

Augun blá
eyrun smá
eplarjóðar kinnar
þitt ljósa hár
hvarmatár
ástarinnar minnar ]



[ Stríðinn vinur
með kitlandi arma sína
kitlar hann vanga mína
og tjáir mér ástina þína.

Veðrana hamur
sveiflandi til og frá
eða kyrrlátur horfir á
hann er sérhvert stingandi strá. ]



[ Það er gömul og segin saga,
sitt á málin lítur hver
en aumingjarnir alla daga
aðra láta stjórna sér.

Lít á það sem lítilmennsku,
leiðist eymdir slíkar sjá,
þingmenn noti leiða lensku,
líti undan og sitji hjá.

Þitt atkæði er þungt að vægi,
þú á lofti merkið berð.
Oftast segir allt í lagi
aumust lydda af verstu gerð. ]



[ Að eiga konu
eins og þig
fyrir mann
eins og mig 
sem gefur 
mér ást
svo ég
þarf ei
að fást
um annað
en þig
enda nóg
fyrir mig. ]



[ ,,Það er óþarfi að dansa í kringum hann og hans sérþarfir" sagði verðandi kennarinn. ]



[ Sigurjón gekk um götu dimma
langaði að komsast heim að skrimma
fékk sér stóra poppkornsskál
sem í typpi hans kveikti mikið bál

Dettur niður á annað plan
skemmtir sér og verður fan
af manni sem að fær sér geitur 
og verður allt í einu feitur 

Sigurjón gengur dimmann gang
borðar alltaf sjávarþang
en er hann kemur heim til sín
sér hann bara sitt feita svín

Konan hans er ljót og feit
minnir helst á gamla geit
vill helst útá gras á beit
en í stóra glerskál hún skeit

Er hann ætlaði að setjann í hana
minnti hún hann á banana
setti upp á sig frekju svip
er hann náði ekki að festa grip

Hann hamast lengi á henni
og kemur svo á hennar enni
hann segir hátt hann segir snjallt
ég vill þig ekki hundraðfallt

Er hann sagði þessi orð 
hljóp kellingin beint á borð
hana langaði helst að fremja morð
er hann sagði þessi langþráðu orð

Hún hljóp út nakin og orgaði
og fyrir hana hann borgaði
hún starði beint í augu hans
og hljóp svo beint til annars manns

Og í píkuna hann hitti beint
og henni var nú ekki skeint
ógeðsleg í útliti
og hún hrópaði svo hálfviti

Skíturinn í hennar tönnum 
var þá helst úr öðrum mönnum
hún brosti síðan rosa breitt
og allt í einu varð allt breytt.

Og eftir þetta fór Sigurjón 
í rosalega mikið tjón
hann reyndi þá að fá sér bón 
hann vildi helst missa alla sjón

Og brundurinn skaust úr typpinu 
hún var þá helst í flippinu
hún sykraði á sér sköpina
og nelgdi sér í tröppurnar ]



[ Mín ósk er best í litlu ljóði
að ljúf þín verði ævibraut,
ást þig leiði af yndi og móði
er ætíð megi leysa þraut. ]



[ Ungur Doddi af öðrum bar 
og komst fljótt til manns. 
Finna margir til fagnaðar 
í föruneyti hans. ]



[ Í Reykjavík er ljúft að leika sér,
loftið tært og sólin hlýju ber,
gleði alltaf gefur minni sál,
gamla borgin tendrar ástarbál.

Ef að ég í þungum þönkum er
þrastarsöngur færir brosið mér,
undarlega glettin Tjarnar til
trítla ég og geri það er vil. 

Austurvöllur - vinir liggja þar
verða glaðir, kátt þar er og var,
bjartir finnast fagrir litir hér;
fallegt verður sumarið hjá mér. ]



[ Hvítur stormur, kalt en bjart.
Kalinn, gengur hugsandi 
um dalinn.

Inn að beini, útlit svart.
Alvarlega þenkjandi
þann daginn.

Köld er nóttin, frostið hart.
Hikar, fer svo gangandi
inn veginn.

Vindur bítur andlit í.
Fundinn er svo liggjandi
við bæinn.

Vetur. ]



[ Hver einasta ákvörðun			
hver einasti verknaður			
allt heila verkið			

Fótmál eiga áfangastað		
hugsun verður gjörð
í smáu sem stóru

Ekkert er aftur tekið
sem áður er gert
nema fyrir Drottinn

Þetta vissu meistararnir
sem hjuggu í steininn
gallalausa gripi

Svo er með lífið
sköpunarverk þitt
vandaðu til verka

Frátekin eru gæðin
sem ætluð eru öðrum
nægjusemi er dyggð

Þrjár eru þær tregadísir
sem tregan ala
ein er söknuð

Þúsundir eru þeir englar
eins og þú 
sem breyta heiminum

Hvað tjóar að þilja speki
“Ekkert er nýtt undir sólinni”
allt hefur áður verið sagt

Ein Ritningin hrein er
uns Drottins vilji það er
að gera lærisvein úr þér ]



[ Rákin í hellunni
skilur allt að
Þú bræðir mitt hjarta 
undrum eins þú skerð það í spað

Safna upp orðum 
og hnýti einn hnút
Reyni hugsun frá að hverfa
Umkringd nokkrum vörðum
sprungan komin 
dreg band til baka
með engan björgunarkút

Í lestningu raða ég framtíðinni upp
ekki undirbúin, með brauðið ósmurt
Get ekki ýtt þér fram á frosið bjarg
að innan stundum skelf
og fel það sama garg

Ég set hér með strik
og held áfram blátt og stöðugt
Brennum okkar tilfinningar 
eða sundrumst burt öfugt

Nýtir þér óstyrk, en eigi kveður
áhyggjum og böðli enn á mig treður
Ó forfeður, forfeður!
hann helminginn af mér tefur ]



[ Nokkuð rökkur í dagsins önn
Enginn kökkur, tilfinningabönn
Hræðsla! bræðsla, vek mig upp!
hvar er sjálfið? ...það er flutt

Ég labba um í hringi
og stoltinu kyngi
finn ei fyrir röddinni,
þótt líkaminn syngi

Líkamsþættirnir áttavilltir
heilavöðvar sundur tættir
Hvenær koma æðri mættir
Ég smíða hlið
og sé þá við hurðagættir ]



[ Ég leggst í ólifnað
og sný mér við
Hvað er þarna?
Einhver glæný hlið.

Leggst niður í fjötrum
af eldgömlum sið
og lofa sjálfri mér 
að falla ekki aftur úr lið. ]



[ Kominn of seint, fyrir mig hefur leynt
sjokkerandi viðmið, ég hef engu gleymt
Slægur samt hægur, líður að þinni för
Í samskiptum vægur, skildir samt eftir stórt ör

Himinn á kaf í huldum sjó
Lof mér að hugsa, ég er komin með nóg
Á erfitt með að rata, er þetta eilífðar gata?
Annars mun ég sjálfri mér glata, 
líkt og vatn kemst á gló

Grafin undir nöglum þínum
brött er brekkan niður
Leyfðu mér að bremsa
bregður fyrir fæti - því miður ]



[ Sannasta gleðin er gefin þeim sem hafa grátið sína sárustu sorg. ]



[ Ég vildi óska að ég gæti ort
eitthvað svipað og af sömu sort
og þegar ég var ung
og ekkert alltof þung
og átti ekkert kreditkort. ]



[ Kysstu mig strax, á meðan lostin lifir
kysstu mig nú
Haltu mér fast og aldrei sleppa
haltu mér nú

Því að nóttin okkar endist ekki,
kysstu mig nú og segðu ekki neitt
Nú er okkar tími, elskaðu mig heitt

....................

Slepptu mér strax, þú ræður mér ekki yfir
Slepptu mér nú
Gefðu mér breik, má ég anda
Smá Breik

Þetta er ekki heimsendir, lætur aðeins finna fyrir sér. 
Tekur aðeins á, en líður hjá .."ástin mín".. ]



[ Síðastliðinn sunnudag frumsýndi íslenski Álftaflokkurinn, ballettinn Svanavatnið á Tjörninni.
Hlaut sýningin einróma lof áhorfenda.

Með eðlislægum þokka og óaðfinnanlegri tækni lyftu álftirnar verkinu í hæstu hæðir.
Stórsveit Reykjavíkur flutti tónlistina við verkið með tilþrifamiklu flauti strætisvagna og tærum klukknahljómi Dómkirkjunnar.

Síðast en ekki síst myndaði mengunin í miðborginni hina fullkomnu umgjörð um þetta sígilda meistarverk. ]



[ °!°!°!°!°



Hálf-ælandi bisnessmenn og hómópatar komu
(sem fyrr og
aðeins á
faglegum forsendum)
niður eftir
lághýsum yfirmeðvitundar þinnar,

hlaupandi um leið í gegnum kvennaklefann
bara til að komast nær því að skynja
hvað samkennd er.


°---------¨----------°----"""" ]



[ í myrku tómi
glundra gjall
norna vísur kveða
spinna vef í gyltann karl
örlög þín og vera

hviss og hvá
hver hér má
varla milli heyra
legðu aftur þína sál
galdra skollur skeðja

hvert þitt spor
ei spyrja má
hrakin aftur kveða
hversu mikið vera má
von á hvern að steðja

skildu hér
skilið við
gakk á bratt og hverfa
best er ekki betur gert
skildu af frá vilja

Líf þitt tómt
sem vera ber
ekki allt sem á
stærsta vonar gnípa sér
sumt sem ekki sjá

hvá því ei því þér má
miklu máli vera
að liggja hlustir við og ljá
því vængi vísan
skal þér kveða ]



[ í glitrum guða
orða glím
gleymdar vonir
nætur brím
í djúpum augum
þungum þel
þurrum orðum
þurft frá þér
farin fundum
löngum tíð
hugarþráinn heimur
þankar þess
húmir hér
glúmir hálfum orðum ]



[ Betra er að slóra og slaka sér stund
en sifjaður vegina aka.
Mér líður að höfgi og langar í blund,
lífið er svefn og vaka.

En ef að ég stoppa þá ólagst plan,
sem ýmsum að þætti bagi,
en þó að ég dræpist við þetta span,
það gæti talist í lagi. ]



[ Um veröld alla og opinn sæ
á öllum leiðum mínum.
Er ekkert sem ég ekki fæ
úr fjalladalasýnum.

Í grjóti og urð og grænum dal
hjá gömlum skriðuföllum.
Er ég undir drottins sólar sal
í silfurbjörtum höllum.

Og innst í hjarta og efst við sel
eru andar á sveimi.
Sem enginn þekkir - þó allir vel
úr undarlegum heimi. ]



[ vá hvað ég myndi ekki fermast ef ég ætti að fermast núna

það er svo vandræðalegt eitthvað ]



[ Ég er alltaf að skilja hluti eftir á klámbekk!

Ha? Klámbekk?

Já...

Uuuu... hérna... maður segir sko glámbekk.

..........................................

Ó. ]



[ Að leita er mönnunum ljúft og tamt.
Leitað er víða til gulls eða pjáturs.
Að finna er happið, stundum stamt.
Stutt er á milli hláturs og gráturs. ]



[ Eilíflega skýtur skökku
skurnin á hausum mannanna.

Turninn blómlegri springur
sem fyrr djúpur sjúkur gustur
fer um sali þína, Gústafur.


Gústafur, megir þú brenna
sársaukann finna og sál þín 
tvístrast óumbeðið í nóttinni. ]



[ Ég stari aftan á augnlokin
á auðn sem veldur mér hugarangri
hún dregur mig til sín og vill að ég týnist
og framtíðin hverfur aftur fyrir mig.

Ég stari aftan á augnlokin
á litadýrð sem heldur mér hugfanginni
litirnir leika sér og vilja gleypa mig
og núið hverfur í móðu fyrir framan mig.

Ég opna augun 
stari á fólkið á götunni
það er allt og ekkert
en ég fylgi straumnum og sé allt í nýju ljósi. ]



[ Ágætust er sú úrvals pæja,
sem ætíð leysir mína þraut.
Til fyrirmyndar bestu bæja
í býtið eldaði Magga graut. ]



[ Ástin gleður þig,
og líka mig.
Glitrandi augu, fiðrildi í maga,
bros andlits, hamingja hjartans.

Heiðskýr himinn,
sólin björt,
dagar gleðinnar, endalaust.
En ástin,
ástin hún brýtur.

Ástin særir þig,
og líka mig.
Rigningar augu, verkur í maga,
sorg andlits, hjartabrot.

Dimmur himinn,
hin dökka sól ástarinnar,
dagar gleðinnar, enda og hverfa.
Ástin tvísýnd er,
en ég vil vera með þér.

Ást hamingjunnar endar sem ást sorgarinnar. ]



[ Bíð þér á deit: Ég og þú, undir berum og björtum stjörnuhimni. Sængur tvær, held utan um þig, kúra þig, kyssi þig. 
Ég og þú, kertaljósin tær skína og ei dvína, því þú ert mér hjá. 
Ég og þú, rúmið þakið rósablöðum rauðum, mynda hjarta mitt sem tilheyrir þér.
Ég og þú, kampavín,hringur sem finnst, og ég bíð þín,viltu verða mín?.
Ég og þú, fuglar syngja og bjöllur hringja, þú ert mér hjá, fer aldrei þér frá.
Bíð þér á deit. ]



[ Tár mín renna sem fossinn, bros mitt verður að myrkri. 
Hamingjan þurrkast út, gleðin hleypur mér frá. 
Glampinn í augum mínum brenna á báli og að ösku verður. 

Hjartað brotnar í þúsund mola, eftir verður brot, góðra minninga. 
Sál mín veikist, hola myndast sem lokast ei. 
Tár mín renna niður kaldar kinnar, og geyma: sorg og gleði. 


Ég stend því og horfi út, út í dökkan heiminn og spyr mig: Hví? ]



[ á erfitt með að brosa
á erfitt með að gleyma þer
ég elska þig rosa 
gerðu það ekki gleyma mér

ég mun bíða 
bíða i þessi 2 ár 
þetta verður vonandi ekki lengi að líða 
oh eg er svo sár 

ég græt nott eftir nott 
hugsa bara um þig
á erfitt með að sofa rótt 
það gerir þú ekki fyrir mig 

tár, og mikill grátur 
öskur en engin hlátur
vildi að þetta myndi hætta 
en verkurinn i hjarta minu heldur bara áfram að stækka 

eg vildi að þú værir hér 
hér hja mér 
ég er svo hrifin af þér 
er ég sé þig hjá mér eg fer 

von, þrá og umhyggja
en engin skilur mig 
að fá ekki að sjá þig reyni eg að tyggja
ég get bara ekki hætt að hugsa um þig 


á erfitt með að vera hress
tárin falla eins og regn 
á meðan ég græt mig í svefn 
þá kveð ég og segji bless. ]



[ ég lifi í gremju og reiði 
líf mitt er ein stór martröð
ég mig bara meiði 
líf mitt er eins og rifin blöð 
ég nenni þessu ekki lengur 
ég hata þetta shit 
vandræði á mér hengur 
og ég hata lífið mitt

þú hljópst inní líf mitt
ástfangin ég varð af þér
ég eignaði mér hjarta þitt 
&& þú sagðist vilja vera með mér
en allt þetta endaði ílla 
ég endaði ein og brotin 
brota í hjarta mitt þarf að fylla 
mér leið eins og í hjartað ég hefði verið skotin

sorgin vill ekki enda 
afhverju þarf ég að lifa 
öllum minningum mig langar að henda 
og láta klukkuna hætta að tifa 
án þín er líf mitt ónýtt 
ég sit hérna ein brotin og ónýt
í faðmi þínu er mér svo hlýtt 
ég dey ef í augun þín ég ekki aftur lít. ]



[ þegar þú fórst, 
fórst frá þessari veröld.
sorgin inní mér jókst,
og sorgin varð köld.

einmannaleiki óks inní mér, 
og tárin hættu aldrei að renna niður.
inní höfðinu mínu streyma orðin frá þér, 
ást, kærleikur og friður. 

ég veit að þú ert hér, 
þú ert ör á mér einsog eftir lítið sár.
þú munt aldrei fara frá mér, 
þú þurrkar í burtu hvert tár. 

ég finn enþá lyktina af þér,
og ég sé þig fyrir mér brosa. 
þú mikið hjálpaðir mér, 
og ég sakna þín rosa. ]



[ ég elska hann, sama hvað aðrir segja
hann láta mig brosa kann
og líka þegja, kanski vill hann ekkert með mig hafa en mér er sama. 
í blóði hans ég vil kafa til hjarta hans sem ég vil hafa. ]



[ Með kærum þökkum kveð ég þig
káta ljúfa vina.
Ætíð skaltu muna mig
meir´ en alla hina. ]



[ Við fengum lánaðan engil, sem lifði ekki leni hér.
Það varst þú ,sem ákvaðst að nú skildi farið út að skemmta sér.
Undir stýri þú settist og ókst af stað, með ógna hraða og áfengi í blóði, þú gættir ekki að litlum engli ,
sem á vegi þínum varð.
Við hugsum oft um engilinn okkar, sem svo snögglega hvarf á brott.
A sólbjörtum sumardegi er breyttist í dimma og ískalda nótt.
Við fengum lánaðan engil. ]



[ Ferskeytlu ég ber á blað
bara þegar nenni,
því mér finnst svo erfitt að
yrkja samkvæmt henni.

Oft hef leikið grátt mitt geð
og gráðugt tuggið neglur.
Fullt ég á í fangi með
flóknar bragarreglur.

Mér í vegi myndi fátt
mega fá að standa
ef ég hefði æðri mátt
einhvers hagorðs fjanda.

Raun er önnur - gerist gramt
geðið vegna þessa.
Eðli mínu er ekki tamt
orð í brag að hvessa.

Eftir hætti er pínlegt puð
pælingar að virkja.
Eflaust væri stanslaust stuð
stuðlalaust að yrkja;

semja alls kyns atómdrög,
orðum saman lötra,
yrkja fram í lengstu lög,
laus við stuðlafjötra.

En...

...þó svo braglaus geti góð
gerst, er annað fegra:
Að ég stuðli öll mín ljóð.
Enda skemmtilegra. ]



[ Laufskálinn ei leynir því
að ljúfir dagar rísa,
blómin fögur búðinni í,
brosir við hún Dísa. ]



[ Ég leitaði í fold og flæðum
að fornu heimsins veldi.
En fann í fátæklegum  klæðum
förumann hjá eldi.

Hann sagðist þekkja trú og trega
tómleika og lesti.
Og í sér bera einmanalega
alla mannsins bresti.

Í tali var hann meir en mikill
mæddur heimsins syndum.
Í fasi bar hann falinn lykil
að framandlegum lindum.

Sagði för bera margt er meiðir
mannskæðar grynningar.
Ég sækir menn í skip um leiðir
sorgir og minningar.

Hann kvaddi mig og hélt að hliði
að hitta krossfestan mann.
Sagði það vandaverk er biði
vekja og sigla með hann. ]



[ Þá syng ég nú og spila á landið væna
Með gráa lokka en sumarljós í hjarta
og bið þér fyrir veturtíðin bjarta
græt, skæli og vola og geng til bæna

Raula í bryggju með sjónum bláa græna
veltist í dansi barna minna tæru
Haustvindar, laufin og hin mín kæru
Kyrji til þín kulnaða heita ástin fjarræna

Þú flaugst inn og fórst með spörfuglum sætu
og hreifst með mína nýskínandi vonarglætu
er þú gafst mér með sunnubrosi í vor.

Í sorg ég sendi nú mína sonnettu á eftir þér
og stend mig að voli og væli á bryggjunni hér
veturinn vaknar og ég syng áfram mitt faðirvor. ]



[ Í ástardraumum birtist þú mér sýnum
þar augu þín svo skær í skini blika,
fegurri en fögrum augum öllum,
svo töfrandi að ég hika.

Ó, þú litla tígrisdýr,
alls staðar himnaríki er,
þegar ég þig augum ber

Ó, þitt skæra bros ég sé,
það mig lætur falla á kné,
þegar ég þig augum ber.

ó, Miriam þú í mér kveikir,
ég ei get minni ást þér leynt,
þegar ég þig augum ber.

Mun ég ævi mína enda,
án ástar þinnar ljúfu,
og aðeins kærleik senda,
yfir mína grúfu. ]



[ mín bestu ljóð orti ég þegar hvað
svartast var yfir mér 
svo þrymdi að að og það hlaut eitthvað að vera að þér
á móti stöðugum straumi synti en í bakka öðruhvoru náði
en þegar öldunum loksins láði, ég hvoruga hendina þáði
samt úr myrkrinu gáði, og gleði ég sáði
mín bestu ljóð orti ég þegar hvað ]



[ Mikið skelfilega leiðist mér að læra
því tíminn líður svo hægt
Síðan kemur að því
að hann líður of hratt
og ég næ ekki að fara yfir allt efnið ]



[ Stundum er ég þreytt
eins og í dag.
Ennið mitt er krumpað
og augun mín áhyggjufull.
Um kvöldið leggst ég og sofna
og vakna síðan næsta dag
þreyttari en nokkru sinni fyrr. ]



[ Þú átt blómið
Sem þú tíndir
Sjálf / sjálfur

Ég tíndi blóm
Á förnum vegi
Og týndi því

Þitt er blómið
Sem þú tíndir
Ekki týna því ]



[ Taktu ekki lífið of nærri þér, það lifir það hvort sem er enginn af. ]



[ ...aska, sem eldurinn kveður.
...andvana, sökkvandi steinn.
...ferja, sem ferjar ei nokkurn.
...flík, sem að klæðir ei neinn.
...barn, sem er bannað að kætast.
...blóð, sem að rennur ei meir.
...ósk, sem fær aldrei að rætast.
...ást, sem í fæðingu deyr.

...söngur, sem aldrei er sunginn.
...sár, sem ei nokkuð fær grætt.
...glóð, sem að logar ei lengur.
...líf, sem er andvana fætt.
...skáld, sem ei neitt hefur skrifað.
...skrín, sem er harðlega læst.
...drykkur, sem aldrei er drukkinn.
...draumur, sem aldrei fær ræst.

...tími, sem gleymir að tifa.
...tröll, sem að breytist í stein.
...blóm, sem er bannað að lifa.
...brúður við altarið ein.
...ljóð, sem ei nokkur vill lesa.
...ljós, sem er alla tíð slökkt.
...fræ, sem í mölina fellur.
...fley, sem í hafið er sökkt.

...stjarna, sem steypist af himni.
...stormur, sem aldregi hvín.
...þörf, sem ei nokkur mun þarfnast.
...þurrleitt og bragðlítið vín.
...minning, sem enginn vill muna.
...málverk, sem enginn vill sjá.
...hljómur, sem enginn vill heyra.
...hjarta, sem enginn vill þrá. ]



[ Þú ert eins og maraþon,
sem sogar úr mér alla orku.
Þú ert eins og sjúkdómur,
sem sogar úr mér allan vilja.
Þú ert eins og holdsveiki,
sem dreifist fljótt út um allan líkama.
Þú ert eins og sníkjudýr,
sem sogar úr mér allt líf. ]



[ Úllen dúllen doff og árin liðu
alltaf voru leikir er biðu.

Ugla sat á kvisti átti börn en missti
allar sólir okkur kyssti.

Úllen dúllen doff og árin þrjú
einu sinni enn og það varst þú. ]



[ Inni í hatti mínum eru
mörg höfuð.

Ég heiti Dufþakur og
hef dvalið á sléttum
Rangárvallasýslu.

Andlitið sem þú sérð
þegar þú horfir á mig
er ekki endilega það
sama og ég horfi á
þig með. ]



[ Tré, skógur, lækjabrekka,
snúum brátt að byrja drekka.
Hérna safnast blóm og friður,
í allra meina bóta siður.

Dagur, nótt og stjörnur hrapa,
Teljum öll þau flóknu siði
að dimmu, dags og náttúra skapa,
í blíðu,stríði og mannsins liði. ]



[ Ég elskaði þig svo mikið.
Þótti svo undur vænt um þig
og þykir það enn.
En nú ertu ekki hér
heldur horfin á braut.
Dvelur í fjarska
laus úr viðjum lífs hér á jörð.
Ég ylja mér
við góðar minningar
sem við áttum saman
ég og þú.
Mun alltaf muna
hversu einsök þú varst.
Megi englar Drottins
vaka yfir þér
í dag og alla daga. ]



[ Dagur dimmur,
dunar vindur
laufin leika
ljúfa dansa.
Gamall gluggi
götumyndir
sýnir og sjálf
sælleg brosi. ]



[ Stórhugi er oftast til stórræða fús,
stirðast er heigul að brýna.
,,Annað hvort er ég maður eða mús",
mælti ´ann og lét það hvína. ]



[ Um kinnarnar renna tárin,
til marks um öll árin.
Hjartað heldur um sárin,
en rauðleit augun fela hárin ]



[ Ágætur ertu Óskar minn,
ekki er lausnin galin.
Gleður hjartað góðviljinn,
geng ég hress í salinn. ]



[ Augum loka í mér finn
öldubrot og svala kinn.
Árabát við úfið land
aleinan við Rauðasand.

Loka durum , Eggert er 
Ólafsson við hlið á mér.
Ferðafús en ekki ég
á Breiðafjarðar sjóa veg.

Fáir lifa frosna vör
flaggið hennar lítil stör.
Íslenskust er eyrarrós
ein á mel en hann til sjós. ]



[ Grágæsir á golfvelli,
grenitrén  á svelli
Hvítir eru Korpúlfsstaðir, 
hvíla ungar þar glaðir.

Græna flötin fína,
gamlir og ungir þar skína.
Úlfarsfellið og Esjan
útiloftið og gresjan. ]



[ þetta logn
nær ekki 
nokkurri
átt ]



[ það bærast
gárur
í hjarta mínu

eftir konuna
sem stakk sér
til sunds

gárur 
sem önnur
kona
vill
rugga
bát sínum í ]



[ þú ert sól sem rís
og hnígur

hjartað mitt
blómið
sem opnast
og deyr

og eftir stendur
aðeins
ilmandi sumarminning
í hugskoti
skaparans ]



[ fegurð konu
er stjarna sem
skín

og fegurð konu
er vísifingur
vitrings
sem bendir 
á stjörnuna

og leyfir
fíflinu
að horfa á sig ]



[ mjöllin kom
og settist
á gluggann hjá mér

ég spurði hana
hvort hún vildi
gista
einsog í gamla daga
þegar við nutumst
svo mánuðum skipti

hún svaraði 
engu
en grét ]



[ Þið dökku drungaský
drífið ykkur brott
svo lífið ljómi á ný
ljúft og bjart og gott. ]



[ Oft hún brosir eins og sól,
ástir tendrar manna,
en með konu æddi í skjól,
eðlið hitt mun banna. ]



[ Afadrengur er ekki rýr,
ástar nýtur sinna,
ætla hann verði undraskýr,
afa sinn á minna. ]



[ Er á lausu elskan sú
ástir þiggja myndi
ef til hennar þjarkar þú
þar býr meyjaryndi.
Upp á mína æru og trú
athuga þetta í skyndi. ]



[ Gleðin frá sér geislum slær
gömlum léttast sporin
óskasnúður afa kær
er í heiminn borinn.

Ennþá ræktast æði vel
ættar minnar greinar
Helgasyni helst ég tel
hæfa nafnið Einar.

Þó flestir kostir finnist mér
fylgja ættleifð minni
fegurst alls sem fagurt er
fæst af móðurinni. ]



[ Þeir tóku mig hálstaki
armar tímans
gerðu mig máttvana

mætti ég heldur
hafa beðið
um faðmlag. ]



[ Þú tifar í hjarta og tekur þín slög
og telur mér trú að ég lifi.
Taktfast þú slærð og þú telur í lög,
ég tóri því með þessu tifi.

Þú veitir mér lífssýn, visku og þrá,
velur mér gleðistund ríka.
Von til að elska, vit til að dá,
og vinnu, sem skilar sér líka.

En dagur að kvöldi, hann kemur nú senn
þá klukka lífs sekúndur telur.
Kallar hún til sín, konur og menn
og konungi æðsta þau felur. ]



[ Við höfum talað við vindinn
hlustað á rigninguna
reynt að ná til skýjanna
og grátið af sorg.
En vindurinn feykir orðum okkar 
út í buskann

En lífið er til þess að lifa
hvort með öðru, hlið við hlið.
Við skulum kalla saman á framtíðina
því við erum öll sama fólkið
öll af sömu gerð – 
við erum í þessu saman
maður – kona – barn

Við köllum saman á framtíðina
Við tölum sama máli á mismunandi hátt
við erum öll sonur einhvers og dóttir
við erum öll saman í keðjunni –
sem ekki má slitna.

Við öndum að okkur sama loftinu
og göngum á sömu jörð.
Veikir sem sterkir, mildir sem harðir.

Öll dönsum við eftir takti
hins æðri máttarvaldar 

Við vitum samt að tími okkar er stuttur
- of stuttur fyrir óttann um endalokin. ]



[ Þar sem við stöndum í húminu
í flæðarmáli ástarinnar
og bíðum eftir sólarupprásinni
er hvergi lífsmark að sjá –
bara við ein.

Og augu okkar skima til sjávar
í leit að hinu óendanlega.

Því erum við að kvarta 
yfir hörmungum heims
þegar við höfum hvort annað..

Við biðjum um sönnum - 
við svörum okkar fæst ei svar.
Aðeins efinn einn fær að vaxa
því blinda okkar á sér ekki mörk.

Við höldumst í hendur 
og trúum á orð okkar sjálfra
sem haldreipi lífsins.

Við erum hætt að sjá daginn
ríma við nóttina
og það eina sem við sjáum framundan
er breiðgata ástarinnar ]



[ Ef þú trúir á kraftaverk – 
ekki spyrja mig
Ef þú vilt fá einhvern með þér – 
ekki biðja mig
Ef þú vilt lifa með einhverjum – 
ekki lifa með mér
Ef þú vilt láta þig dreyma – 
ekki koma inn í drauminn minn

ég vil vera einn á sjávarströnd 
með drauma mína
Horfa á skýin í fjölbreytileika sínum
fara og koma  - eins og tíminn
flökta án fyrirheits - frjáls

Ég vil geta hlaupið frá öllu
og verið einn á eyðieyju -
svo líf þitt passar ekki við mitt.

Þegar ég spyr þig 
og bið þig koma inn 
í draumaheim minn – 

ekki svara ]



[ Ellin seint á ýmsum hrín
yngist stöðugt Marta.
Satt mun vera Sigga mín
sú þarf ekki að kvarta. ]



[ Hugalínan gerist góð
get ei annað sagt.
Velur dömur vel í móð
og vel er í þær lagt. ]



[ Margt er það í koti karls,
sem kóngur þráir gjarna.
Sagður játa átján alls
álitlegra barna. ]



[ Oft þegar grundir gænka
glás er af villtum svönum.
Sæl vertu Fjóla frænka
flippuð á náttfötunum. ]



[ Góðan dag og gleðjumst nú
að góðum svefni búnum.
Í góðviðrinu gefst mér trú,
gott sé að halda kúnum. ]



[ Brátt Jólasveinar til byggða fjúka.
Bera gjafir handa öllum sem á Íslandi húka.
Allir fá eitthvað bæði bláir og rauðir.
Eiginlega allir sem ekki eru dauðir.

Geir H. Haarde, Davíð, Lárus og Grjóni.
Gjaldeyrissjóður, Skilanefndir og KSÍ Dóni.
Útrásarvíkingar í eignum illafengnum og rændum,
en það stefnir í uppgrip hjá kartöflubændum.
 
Með fiðring í maga ég hengi upp sokk.
Mig dreymir um kerti og spilastokk.
Ég sef ekki hót, nóttina dregur á langinn
og loks þegar birtir ég hleyp út á ganginn. 
Af sokknum ég leita, bæði vel og lengi.
En honum hefur verið rænt af erlendu glæpagengi. ]



[ Góða menn ég virði vel
varast frekar hina,
held að kjafti hæfi skel 
hvað er lífið án vina? ]



[ Þú ert falleg innst sem yst
og yljar minn  hjartastað.
Bænin mín er best og fyrst
að barnið sé vellukkað. ]



[ Á Ísalandi er austan gola
enn er hérna góður vetur.
Í Noregi temur Nonni fola
nýtur þess að hafa betur. ]



[ Alvöru sumardagur,
ekta íslenskt veður
blár himinn
nokkur ský
köttur í Þingholtunum 
- skokkar yfir götu.
Ljúf gola,
röltandi í sólinni
heiðskíru, tæru
með kók í gleri með röri. ]



[ Það er nú svo með þetta hrað
að það er oft slungin glíma.
Skyldi ekki vit að veðja á það
að víst hafi hvað sinn tíma? ]



[ Mæti ég á meyjafund,
mér er þörf á geimi.
Þá er uppi ögurstund,
ástin er best í heimi. ]



[ Ástin er terroristi
sem labbar sakleysislega inn í líf þitt íklæddur sprengjuvesti.
Allt í einu strunsar hann í hjarta þitt og sprengir það í tætlur.
Hugur og skynsemi eru skilin eftir í sjokki.
Þau sáu hann aldrei koma. ]



[ Gott er að hafa harðan skráp,
hreingerningunum fresta.
Menn dafna vel af skít í skáp,
skafa bara það mesta. ]



[ Grasið hrímað kalt,
frostið eins og kristallar;
liggur yfir öllu
álfagull.
Demantar sem blika
í skini marglitaðra
ljósanna
og eru aðeins geymdir
í banka hugans. ]



[ Innst í réttinni
feykir vindurinn blöðum;

Sjö auðum síðum. ]



[ Ef ég gæti talað
væri ég kona
mundi ég kjósa
að seigja þér kvað ég vona

Þú ert veikur
með rifinn ristil 
mig lángar í ókunnar sveitir 
og ala þar ótal börn

Þú ert mér trúr 
og elur mína sál
á köldum klaka
bresta mín tár ]



[ Liggur í baðkarsins botni,
skrúfað er heitu vatninu frá
og straumurinn rennur stúlkuna á
svo líkaminn hitni og blotni.

Undir vatnsins sæng hún liggur,
lokkar sem angar draumanna frá
höfðinu teygjast og tekur þá
elskhuginn um hana, dyggur. 

Utan um hana, mjúka og hlýja,
taka hendur hans; elskhugans.
Kyssast og sökkva í ástardans
og sína ást þau endurnýja. ]



[ Er sem hommi eftir vonum
aulalegur í meyjafans.
Árni sækir aftan að konum
ekki reynist vitið hans.

Spillingin hvergi gefur grið
geisist fram um völlu.
Glæpirnir murka mannlífið
múturnar framar öllu. ]



[ K

zz  zz  zz  zz
zz  zz  zz  zz
zz  zz  zz  zz ]



[ Flögrandi fréttablöð framhjá mér þjóta
myndir af fólki með brosið svo breitt
vil ég nú hrópa en hvar er sú nóta
dauður á lífi og ég geri ekki neitt ]



[ Aðlagast öðrum aðstæðum vegna valda 
vongóður ég spyr þá hvert ég fer
hlæja að mér og binda mig til gjalda
þá loksins vissi ég hver ég er ]



[ Draumar blunda á botni fljóta
hljóta að þjóta ótt og títt
með vöku ég mála þá til minna hagsbóta
móta þá ljóta því allt var svo prýtt ]



[ Lagleg flauta sem í sjónarhorni hleypir mér í svona voða
kaupa til að hlaupa burt með töfrasprota 
sem að fær mig til að fá viljann fyrir sterkum
máttum eins og í merkum verkum sem að flón fundu uppá klettum
kötturinn í sekknum! hver vill að við sleppum?
enginn sleppur þó hann standi upp og heldur
bara brenndur upp og seldur því bókin skrifar allt með feldu
bágt með bruna eins og eldur felldur strax niður, sakfelldur
Ekkert að þessu, eins og mér sé ekki sama
að bara finnast þetta gaman er svo miklu betra ]



[ Ég sá þennan dag koma
sem kom um daginn 
eða hinn

Hann er sem dagurinn
sem kom í gær
og var farinn í morgun ]



[ Menn brýna járn en myrkrið óra
í misgjörðum býr hið stóra.
Eld þarf til glóða og kyn til þjóða.

Fegri er blómstrandi vinur en viður
vel meint er stríð og friður.
Feigðin býr í undiröldum földum.

Fer um láð og regin ránar slóðir
ramma karlmennsku blóðið.
Fley eru í vörum en byr ræður förum. ]



[ Á morgnana þegar ég vakna bíða þau,
ég heyri í þeim og finn fyrir þeim.
Ég get næstum því séð þau.

Þau eru í huga mér og allt um kring. Bíða, dansa, leika sér og taka á sig myndir.
Þetta eru orð.

Í draumum mínum heimsækja þau mig,
raða sér saman í falleg ljóð og endalausar sögur.
Þau hæða mig.

Þegar ég reyni að fanga þau,
koma á þau reglu.
Neita þau.

Það er einhver ósýnilegur þröskuldur sem
þau neita að fara yfir.
Þau hæða mig.

Og öll ljóðin og sögurnar hverfa á ný,
bíða þess aftur að leika sér.
Allt um kring og í höfðinu á mér.

Ég þarf að læra betur að lokka þau út. ]



[ Ellin bíður eftir þér
ekki þarf henni að kvíða.
Svefninn hennar sonur er
sem lætur tímann líða. ]



[ Fátt er jafn yndislegt og að sitja inni
í hífandi rigningu og roki
hlusta á tónlist lífsins berja á gluggann
með logandi kertaljós sem hlýja manni um hjartarætur
hvítvínsglas sem fyllir kinnarnar ánægjulegum roða
og góða bók sem spilar á fagnandi strengi heilans.

Bjartsýn leita ég af tilgangi lífsins
leita af svörum við öllum þeim spurningum
sem af þrábænandi vörum mínum hrynja.
Undir dynjandi tónum Dylans uppgötva ég
að lífið sjálft er tilgangurinn
að svörin leynast á krefjandi lífsleiðinni.

Opinn hugur minn er tilbúinn í slaginn
ég nærist á geislandi orku fólksins í kringum mig
ég nærist á hjartnæmri tónlistinni
sem fyllir líkamann af óstoppandi löngun til að dansa.
Fátt er jafn yndislegt og að liggja undir hlýrri sæng
og láta hvínandi vindinn syngja sig í svefn. ]



[ Hrottalega hrikalegur betri mönnum ber að óttast 
för sem vegur dregur alla svarta sjón
svo best að þóknast , líkt og þjón í slæmum skóm
en þetta flón fær að finna fyrir beittum hljóm
fallið blóm vatni flýtur í vaskinn lítur 
bogna þyrna blómsins brýtur
hlít að vera náfölur eftir langa blíðu
sömu sögu stökkvum yfir í þá næstu
finnum þessar fríðu sem að fæddust í forn æsku ]



[ Hjartað mitt slær,
Maginn minn hlær,
Í hvert skipti sem ég hugsa um þig.

Hjartað mitt slær,
Maginn minn hlær,
Í hvert skipti sem ég horfi á þig.

Hjartað mitt slær,
Maginn minn hlær,
Í fyrsta skipti sem ég tala við þig.

Hjartað mitt er brotið,
Eftir öll skiptin sem þú hundsaðir mig. ]



[ Jóakim er ekki aðalsönd , hvað þá aðalsmaður.

"Íslenskt fólk allt vera svo feitur, 
það á ekkert nema sjálfan sig og nokkrar geitur.

Afhverju fara þau ekki út að hlaupa?
eru allir, alltaf, allan daginn inn að staupa?

Viltu rauðvín? nei þú ert kannski of fín.
viltu frekar sveppur?
nei nei þetta er bara tímabundinn leppur, 
ég fékk flugu í augað einn daginn þegar ég fékk flugu í höfuðið.

Ég er engin lúser þó ég sitji á bekkur,
nei fólkið sem býr á hlemmi er á leiðinni á Kleppur.
Rónarnir búa allir á Austurvöll.
Þar ætla þeir allir að byggja sér höll
úr vanilludropum og hveiti.

ég veit ekki hvernig ég komst hingað en Alma, lífið er eitt stórt teiti." ]



[ Ástin hans 
án mótvægis frá mér 
kremur mig 

Hann elskar mig svo mikið
að það er sárt ]



[ Köld eru kvenna ráð
- en hlý eru klofin. ]



[ Einn góðan veðurdag 
þegar þú vaknar upp 
og finnur að ég er 
farinn í burtu
máttu vita það eitt
að ánægður ég er.

Lengi, svo lengi
hafði ég ætlað burt
en fann að það gengi
ekki að læðast
svo ég undirbjó vel
og tryggði mina för.

Ég er farinn í burtu
og frelsi ég fann um leið
og ég yfirgaf þig.
Ég er farinn í burtu
og enginn veit hvar ég er.

En þó farinn sé burtu
þá þýðir það ekki, að
aldrei ég hugsi um liðna tíð,
þá sem ég átti oft – einn með þér
þú varst ást, og varst oftast mín eina von.  

Farinn á stað sem að
geislar sólarinnar
verma minn anda
þar sem daggarfall 
á grasi að morgni 
ætíð heilsar mér.

Samt ligg ég stundum einn
andvaka um nætur dimmar
hugsa í hringi
um hvort að lífið það sé
sól ein og sæla
- og velkist vafa í. ]



[ Ó elsku líf hve djúpt ég þrái andann
þó ei ég geti hugsað mér meira líf
og því skila ég kveðju hér að handan 
því nú loksins ég um himinhvolfið svíf. ]



[ Eyja ein þú stendur 
með þína fegurð, fjöll og strendur.
Svo full af lífi
en samt svo döpur sál
því þótt þú iðir af fólki
þá talið þið ekki sama mál.
Það kann engin annar að láta veðráttuna blöskra, að láta vindinn blása rétt eins og þú sért að öskra, að láta rigna og snjóa í senn!
því við erum jú ekki nema bara menn. ]



[ Lýsandi töfraljós marka enda þess sem aldrei varð og upphaf þess sem aldrei verður.

Allt verður að engu og ekkert verður að öllu.

Týnd í tíma, föst í stað.
ég mun aldrei finnast en hvað með það, það eru hvort sem er allir týndir.
Hér er lífið, í endalausu tómi.
Hér eru engar reglur , hér er engin sómi. 
Hér sem lífið er svelt væntingum og nært vonbrigðum.

Og sama hversu hátt þú kallar!
sama um hvað sagan fjallar!
það mun engin svara.

Enn og aftur kom enginn 
og allir eru að fara.
Allir hafa séð að hér vill engin lifa, 
allir heyra klukkuna tifa.

Bimm Bamm Búmm! Við erum farin!
Eftir sit ég blá og marin.
ég hef enga lykla , ég hef engin svör,
ég er ein eftir og þau taka bara pör.

Seinust í skotbolta, seinust að fara.
"Afhverju var ég ekki valin?"
Æjji bara. ]



[ Öfl sem illa láta 
neyða mig til að gefast upp og gráta.
Sársaukinn lætur hátt í sér heyra, 
ég held að ég geti ekki meira.
Mér er svo kalt,
ég sem hef misst næstum allt.
Mér er svo heitt, 
ég sem get ekki neitt.

Bakterían lætur sér ekki líkaman duga
heldur hefur hún heltekið sál mína og huga. ]



[ Hún skyrpir og hún skyrpir
til þess að losa sig við sitt eigið óbragð.
Það tekst ekki.
Hún sker úr sér tunguna.
Bragðið er horfið en lyktin er verri.

Hún snýtir sér og hún snýtir sér
til þess að losa sig við sína eigin ógeðslykt.
Það tekst ekki.
Hún sker af sér nefið.
lyktin er farin en hljóðið er verra.

Hún stingur fingrunum lengst inn í eyru til þess að losa sig við hljóðið er hennar eigin blóðgusur mynda.
það tekst ekki.
Hún sker af sér eyrun.
Hljóðið er farið en sú sýn er hennar eigin afmyndun myndar er verri.

Hún nuddar sápu í augun til þess að losa sig við ógeðissýnina.
það tekst ekki.
Hún stingur úr sér augun.
En svo læðist sú hugsun í huga hennar að kannski var hún ekkert svo ógeðsleg, kannski , bara kannski var þetta allt í hausnum á henni.

Henni blæðir út ógeðslegri en hún hefur nokkurn tíma verið. ]



[ Fíknin sem tælir alla
tælir ekki lengur mig.
Hún tælir bæði konur og kalla
og ég er viss um að hún tælir þig.

En loks þegar sigrinum var náð
varð ég í sigurvímunni fíkninni háð
og sopinn varð mér að bráð.

Og án þess að sóa eða sulla
hellti ég mig aftur fulla
og fíknin sem tælir alla
hefur aftur unnið mig. ]



[ Sú sama og pissaði á þökin
ældi á alla bílana
vonandi skeit hún ekki á lökin
því þá fyrst þyrfti ég að kýlana. ]



[ ég hata, ég hata.
ég hljóma eins og biluð plata!
ég ljái hatrinu rödd mína!
ég er talsmaður myrkursins
og aðdáandi tilgangsleysisins.

ég er allt sem þú óttast.
ég er svarið sem finnst ekki, 
ég er tíminn sem líður of hratt, 
ég er ástin sem er ekki til.
ég er sársaukinn sem öskrar í þögninni
og þögnin sem sefur í sárinu.
ég er aldurinn sem eldist með árinu,
ég er sársaukinn sem fellur með tárinu.

ég er aukakílóin á vigtinni!
ég er myrkrið í birtunni!
ég er bletturinn á skyrtunni!

ég er allt sem þú óttast. ]



[ Gleymdu ekki
þínum minnsta bróður.
Og mundu smáfuglinn 
vill mulið brauð.
En mýslu örverpið
vill eitur 
svo andist hún
og liggi dauð. ]



[ ég átti allt sem engu skipti
auðlegð villti sýn
yfir skuldunum nú öxlum yppti
og drekk nú eins og svín

þeir segja mig á vonarvöl
og voma yfir líki 
andi minn er bjór og öl
er keyptur var í ríki ]



[ Líkar þetta
Líkar ekki við
Þér líkar þetta.
Skemmtu þér í vinnunni
Við leitum að hressum einstaklingi sem vill skemmta sér í vinnunni, ná árangri í starfi og er með ríka þjónustulund.
Líkar þetta
Líkar ekki við
Þér líkar þetta.
Auðkenni á netinu
Auðkenndu þig á netinu með rafrænum skilríkjum í stað hefðbundinna lykilorða ]



[ Það breytist margt með tíð og tíma
tækifærin gríptu skjótt.
Allt er lífið eilíf glíma 
eins að degi sem um nótt. ]



[ Ekki er karlinn enn úr leik
en óróleiki hann bankar
-illa nokkuð brugðið Bleik-
og brotnir margir þankar. ]



[ Aldrei mun hún stynga í stúf
við staðan sem engu nennir.
En óskaplega er letin ljúf
og lífið sem hún kennir. ]



[ Vara eg
vé þar er
askur minn,
allgóður
með mána
ennimóðu,
leit þá þrep
er skulum ganga ]



[ Hylur hylur
hulið er í hyl
sem hylur hylur

Hulið hulið er
hylur hylur það
sem í hyl er ]



[ Hvað varð um Jane
þessa fölu mey
sem nú er farin

Áður hún gekk
um strætin hér
glaðleg og frjáls

Skilaðu kveðju
ef þú sérð hana
á vegu þinni ]



[ Meyjan heimi meistarann ól,
margt hefur þerrað tárið.
Hans í minning´ heims um ból
hefst upp jólafárið.
Hátíð nálgast, hækkar sól,
hopar kuldinn sári.
Guð gefi ykkur gleðileg jól
og gæfu á nýju ári. ]



[ Halelúja
Ég heyrði af lyklininum
að gullnu hliði upp á himininum,
orð sem minnti mann á hamingjuna.
Ég hugsaði í drjúga stund
en svo kom vitrun á minn fund
auðvitað var orðið halelúja

Halelúja, halelúja o.s.frv...

En ástin hún um mig greip
svo föl á brá og undirleit
og hneppti mig í álög er ég sá þig.
Þú stóðst upp og leist mig á
ó, guðdómlegt var það að sjá 
og þúsund englar sungu halelúja.

Halelúja...

Ég fann þú varst mér einum meint
Guð fór ekkert með það leynt
um slíka hluti er ekki hægt að ljúga.
Ég tók um þig og kyssti þig
og varir þínar snertu mig
og af augum þínum nam ég halelúja.

Halelúja...

Tíminn hefur mig leikið á
en alltaf þú varst mér hjá
og enn ég held í þig föstu taki
Þó gömul við séum nú	
þá geymum enn þá, ég og þú	
leyndarmálið um orðið halelúja.  

Haleúja... ]



[ Litla jólarósin

Það var eitt sinn ein jólarós, 
eitt ár er að jólum hné,
sem átti sér þá jólaósk
að verða jólatré.
En jólarósin í hljóði grét
því hún hafði aldrei séð
sinni stuttu ævi á
nokkurt jólatré.
Sjaldheyrð er nú á dögum
svo einlæg og góðhjörtuð þrá
en Drottinn gleymir engum sálum
þó svo að sálin sé smá.
Því sá hún seint á aðfangadegi,
innan um pakka og skraut,
tignarleg jólatré rétt hjá henni
og höfði af lotningu laut.
En út var napurt og mikil hríð
og gluggakistan köld,
því sveimaði lítið blómalíf
sinn veg til Guðs þetta kvöld. 

Svo jólatréð með öll sín ljós
gaf, rétt fyrir náðarblund,
lítilli, visnandi jólarós
litla hamingjustund. ]



[ Í stofu í Kópavogi ein eldspíta lá
Hún svaf værum blundi
En kveinkaði sér og stundi
Þar til að hún vaknaði og hafið sá.

Í hári hennar sjá mátti lítinn loga
Og hann dansaði dátt
Og snarkaði hátt
Og myndaði fagran ljósboga.

Út var með hana farið.
Kvöldið rautt sem rós
og kveikt var kertlaljós.
En lífið var henni falið.

Skyndilega hún tókst á flug
Gegnum loftið þaut
Og fögur höfði laut
Óhefluð með frjálsan hug.

Hún sá þar nálgast hafið bjarta
Sýn var fegurst sú
Og fyllti von og trú
Og gladdi lítið eldspítuhjarta.


Og hafði eldspítuna kyssti
Og  faðmaði og dáði
Og ást sína ljáði
En eldspítan logann sinn missti.
	
Hún ástina frekar en lífið  vildi
En engum gröm
Heldur hamingjusöm
Því það er ástin sem gefur lífinu gildi. ]



[ Elsku mamma mér þykir það leitt
að ég ekkert get gefið þér,
ekki smá, ekki pínulítið, ekki neitt
því fátækt flón ég er.

Leitt að ég ekki get ekki hjálpað þér
með heimilshald og bú
sú lund er ekki gefin mér, 
og það gerir það engin eins og þú.

Leitt að litlu systkini mín 
séu hrædd þegar ég hef hátt
en þá hlaupa þau beint til þín
og þá eiga þau ekki svo bágt.

Leitt að ég geri aldrei neitt
og þykist vera breið
leitt að gera þér lífið leitt
og leitt þegar þú ert leið.

En þegar ég þykist þig ekki sjá
það leiðast þykir mér
og bið þig um að fara frá
því ég hef fengið nóg af þér.

Þegar ég segi að þú sért ófögur sjón,
leiðinleg og þreytt
verðurðu að muna að hér talar fátækt flón
og ég meina ekkert með þessu,
ekki smá, ekki pínulítið, ekki neitt. ]



[ Heilinn minn hálfur orðinn að mauki, 
hefst það af lærdóms kvöl. 
Flipann ríf úr 1/2 lítra bauki, 
ferskur, kaldur hann deyfir mitt böl. ]



[ I walked into the street one day
I saw the poor in the dump they lay

I saw the trash all over the place
All this here from the human race

I think of animals and tree´s coming to the end of days
because of our cars, make-up and hairsprays.

Why does no one try
Shall we just sit here and die

Why do we wait for it to be done for us
And when they don't we make a fuss

We were supposed to be a might race
but now we are destroying this place

I think of a polar bear and her cub
who sink in the big sea tub

It is to late to regret
proper rules need to be set.

By Hannah Bryndis, age 15 ]



[ Undurlétt á fæti opnar dyr,
gengur í bæinn.
Kápan blaut, regnið malar
seiðandi tónum
og ýtir undir
hinar myrku hvatir.

Bölvað, viltu drekka, vín?
Vargur á klettasyllu
stofunnar situr.

Rauðar varir dæsa
eldrauðar

augnaráðið skerst inn að beini
vargurinn, konungur í ríki sínu,
skelfur

- Taktu mig út í dimma nóttina,
dönsum,
drottning undirheimanna. ]



[ Lífs er best að lifa hratt,
ljúfum þjóna hvötum,
taka það með trukki fatt,
tæta sig úr fötum.

Leggðu á brattann, lifðu hátt,
leiður munt ei verða,
trúðu á þitt megn og mátt
má sig lengi herða. ]



[ herbergin verða minni
stari á veggina
lokuð hérna inni
sker í handleggina

lakið orðið rautt
knúsa kodda\'minn
líf mitt er svo autt
lít í spegilinn

tárin renna..

svart eins og sálin
rautt eins og blóð
inn í mig stingst nálin
ég var að verða óð

bleikt eins og blómin
gult eins og rós
hugsanir um tómin
allt í einu sést ljós

í veröld sem er hlý og köld
taka vímuefnin völd ]



[ hérna úti
þögnin segir allt
vetrarguði ég lúti
alveg ískallt

sit á stéttakantinum
rigningin fellur fram af hattinum
droparnir renna
ég leifi bálinu að brenna

nóttin er ekki björt
trén fela fjöllin svört
dimmblá nóttin ógnar tunglinu
ég skýli mér undir laufinu ]



[ Fjör er oft á ferðum hér
fáir munni loka
Embla gefur enn af sér
á hún margt í poka. ]



[ Góðverkin geðjast mér
gera hvern stærri.
Gleði þau gefi af sér
geta má nærri. ]



[ Nóttin gerir snjóinn bláan
Seríurnar lita hann bleikan
Hjartað mitt slær hratt
Finn hvað það er glatt
Þetta var svo löng bið
ég stend þér við hlið
Og horfi á snjóinn falla
Mig langar að kalla
Svo allir heyri
Ást mín  gæti ei verið meiri
„ég elska þig!“
Ég finn að þú horfir á mig
Ég stend þér við hlið
Allt er svo fullkomið

Augun opnast
Ég hélt ég myndi fá kast
Ég leit í kringum mig
Og vonaðist til þess að sjá þig
Ég lagðist aftur og táraðist
því þessi draumur kláraðist
sama hvað ég reyndi
ég réð engu um það hvað mig dreymdi. ]



[ Reykjavík, Ó Reykjavík
Í rigningu og roki
reika ég eftir rennblautu
götum þínum
með iPodinn í eyrunum.
- og fýla grágrýtislögin.

Reykjavík, Ó Reykjavík
Í slabbi og slyddu
stappa ég í stígvélum
á strætum þínum
með öskju undir armi 
og aðra eldri undir fótum.

Reykjavík Ó Reykjavík
Í frosti og funa
Sé ég hraun þitt renna
Fyrir fimmþúsund árum
Úr Bláfjöllum í stórsvigi
Og steypast í Elliðavog

Reykjavík Ó Reykjavík
Á víkinga vori
Hugsa ég um Ingó
Og súlurnar, öndvegissúlurnar
Hugsa ég um Viðey
Og nýju súluna- friðasúluna.

Reykjavík Ó Reykjavík
Í blíðu og stríðu
Stend ég með þér og á þér
Rótföst og reikul
Í gleði og sorg
Ó borg mín borg. ]



[ Hún sat hljóð
starandi útí tómið
öll svo innantóm
en samt svo glöð

Þar sem hún sat
hljóð 
og horfandi 
inní tómarúmið

Hvarf ]



[ Nýr og glæsilegur áfangastaður í sólina hjá Lúxusferðum™ á Íslandi ævintýri líkast! Það leiðist engum sem hefur Ferðafélaga góðar fréttir fyrir 
fjölskuldufólk hjá okkur fá börnin 50% afslátt á fargjaldinu verð frá you name it þú trúir því ekki skoðaðu nýjustu 
bæklingana! Skráðu þig! Það borgar sig! Ferðalög eru frábær félagsskapur! Tilboð! Tilboð! Fáðu tilboð! Gerðu tilboð! Þú ræður upphæðinni! Upplýsingar um flug og sölu um borð!

Þeir segja að heima sé best en við erum ekkert endilega sammála því gakktu aðeins útfyrir upp á fjallahringinn hátt hátt fyrir ofan leggstu á grasið mændu horfðu á miðnætursólina ganga hringinn í kring og aldrei setjast meðan döggin perlast á grasinu hitnar stígur jöklarnir eldfjöllin upp yfir bláan himin og ást á fögrum grænum engjum og rauðbrúnum virkjuðum ljóðum og mundu að hugurinn kemur þér aðeins hálfa leið af því þú ert í miðju heimsins og miðja heimsins er þú hjá okkur taktu þátt í sólarlottó! 

Ef þig vantar gistingu ertu í góðum höndum hjá okkur komdu á tónleika ársins og sjáðu Bubba það er sama hvert tilefnið er komdu í klúbbinn skoðaðu flugáætlun okkar bíómyndir tölvuleikir músík og margt margt fleira!

Glæsilegar ferðir fyrir Visakorthafa! Nýttu þér ferðaávísun MasterCard! Örfá sæti laus ekki missa af þinni fljótandi 
lúxushótel ferð lúxus og lystisemdir á Sauðárkróki lúxus skemmtileg ferðalög í bland við sál og líkama salan hafin fyrir næsta vetur lúxus ódýrustu sætin bókast fyrst! Sólarferðir! Borgir! Ævintýri! Skíði! Golf! Íþróttir! Gisting!

Hafðu samband! Vantar þig upplýsingar? Þarftu að ná í okkur út af einhverju? Við viljum heyra frá þér hafðu samband lestu nýjustu fréttirnar vilt þú slást í hópinn? Ertu að leita að einhverju á þessum vef? náðu áttum skráðu þig í netferðaklúbb Visa-MasterCard stökktu um borð finndu 
frelsið tilboðið gildir takmarkað Bolungarvík bíður ekki öll sæti að hverfa við gefum þér farið skráðu þig þú ræður verðinu pantaðu núna! ]



[ Jesper Glad keyrir leigubíl 
það er hann ánægður með 

Þegar Jesper Glad er ekki að keyra leigubíl 
þá og þá stundina 
situr hann gjarnan inni 
á umferðarmiðstöðinni 
og drekkur kaffi 

Þar borðar hann líka á kvöldin 
þegar hann er búinn 
að keyra leigubíl þann daginn 

Jesper Glad býr einn 

Jesper Glad hlakkar til 
að prufa nýja hreinsilöginn 
frá Vanish 
til að þrífa með æluna 
og blóðið í áklæðinu sínu 
af því að skurepulverinn 
sem hann notaði síðast 
tærði og át upp gamla áklæðið 
svo hann varð að fá sér nýtt áklæði

Stundum hugsar Jesper Glad um guð 
og hvort guð búi ekki í öllu 
meiraðsegja ælunni í áklæðinu 
áklæðinu sjálfu jafnvel 
og farþegunum 
sem ekki eru allir jafn kurteisir 
og eiga stundum til að æla 
í áklæðið 

Það var þó öðruvísi í gamla daga 
þegar fólk bar virðingu 
fyrir leigubílstjórum 

Þetta hugsar Jesper Glad um 
þegar hann situr inni á umferðarmiðstöðinni 
og drekkur kaffi og hlakkar til 
að prufa nýja hreinsilöginn 
frá Vanish 

Að það sé víst ekki allt 
sem það áður var 
að keyra leigubíl ]



[ Kaldhæðni ævi minnar hlaut að vera 
að það yrði aftakaveður 
á aftökudaginn 

jæa 
betra er að hafa átt drauma og misst þá 
en vera andvaka fæddur 

ég held ég sé bara búinn að drepa svo mikinn tíma 
að ég sé dauður sjálfur 
býst við að aftökusveitin 
sé ósammála mér um það einsog annað 

þeir eru að drekka bjór og reykja þarna inni 
rúlla ljóðunum mínum í sígarettur 
fyrir lýrískt eftirbragð 
kannski þeir bjóði mér eina að skilnaði
 
bara orðinn svo þreyttur á 
að hafa Sjón bundinn fyrir augunum 
niðursoðna drauma á útsölu 
og gíraffa á stultum 

og helvítis rigningin maður ]



[ Gamansemin gleði syngur
gítar sinn á streng
þó að mæði misskilningur
margan góðan dreng. ]



[ Lengi hef ég Unni unnað,
Unni þeirri með ég vinn,
alltaf vel við Unni kunnað,
Unnur hún er vinur minn. ]



[ Lengi hef með Unni unnið,
Unni hef ég lengi þekkt,
okkar störfin áfram runnið
yfirleitt í ró og spekt.
Undarlega allt er spunnið
er ekki lífið dásamlegt? ]



[ Íhaldið vill okkur teyma
aftur í for og svað,
átaldir um alla heima,
ástandið margbölvað
og fólkið er fljótt að gleyma,
fláræðið glepur það. ]



[ Ef vinur slekkur alltaf ljósin þegar þú kemur í heimsókn hafðu þá með þér vasaljós. ]



[ Ekki skulu undrast þið
oft í hausnum braki.
Ég hef komið víða við
í vísna og orðaskaki.

Er úr heimi andinn fer
ef til vill má lauma
einherju í eyra á þér
inn í þína drauma. ]



[ Sjöfn er kona sæt og mjó og brún,
seint ég trúi að falli af henni glansinn.
Létt sem hindin líður gólfin hún,
ljúf var stund er gengum við í dansinn. ]



[ Á höfði ber hún ljósa lokka,
lífsglöð er og brött að sjá,
gefur af sér góðan þokka,
geislar bros á hýrri brá.
Ljúft væri hana láta brokka
og líða sínum kostum á. ]



[ Á fortíð er fjandi gleyminn
en fregnað hef af henni vott:
,,Svo skapaði Guð heiminn
og sjá það var andskoti gott"! ]



[ Enginn er angurgapi
Emla á skilið ljóð.
Manneskja að mínu skapi
mælsk og blíð og góð. ]



[ Ég geng eftir ströndinni
og elti í sandinum meint fótspor.
Og sé þau hverfa í fjarska – 
- svo endalaust.

Enn í raun eru þau að koma til mín
því að fótspor þín eru frelsið 
sem þú áttir - í átt til drauma þinna – 
og þau enda aldrei...

Fótsporin segja þér sögu 
af rútínugöngu lífs þíns
sem á sér eitthvað upphaf 
en engan endi.

Þau segja þér frá vonum þínum og þrám
og fyllingu lífs sem þú eignaðist aldrei.

Við enda strandarinnar sérðu fótsporin
mást út hægt og hægt......

Þegar þú snýrð þér við eru þau engin.

Þú ert á endastöð. ]



[ Ég efa ekki að það sé satt
ef sækirðu í stelpuskinn,
að þú getir farið flatt
og fengið skellinn þinn.

En ef ekki út um heimana
elta viltu þær,
ávallt verðurðu einmana
ef ellin í þig nær. ]



[ Dagmar er hér dýrleg snót
drottningar heitir nafni.
Ýmsir gefa henni undir fót
öllum þó hún hafni. ]



[ Ég fékk eplakörfu
og í körfunni voru mörg epli

Og eplin voru öll svo falleg
svo rauð og svo gljáandi

Ég starði lengi vel á þau,
ímyndaði mér hvernig eplin myndu öll bragðast

Síðan eftir langar vangaveltur 
eftir að ég hafði skoðað hvert og eitt einasta epli vandlega...

Þá tók ég fallegasta eplið í körfunni,
eplið sem alla langaði að smakka

Það var svo fagurrautt
og frá því barst dísætur eplailmur,
það gljáði í sólinni eins og nýbónaður bíll á sumarmorgni

Ég bar eplið upp að vörum mínum
og beit loksins í það
Hvílíkur unaður !

Svo mjúkt, svo ferskt.
Safaríkasta epli sem ég hafði nokkurn tíman á ævi minni smakkað,
gómsætara epli hafði ég aldrei fyrr borðað.
Ég tuggði af hjartans lyst

Svo gerðist það,
að ég fann eitthvað gerast...
Eftir nokkra bita var eplið allt í einu orðið rotið, skemmt

Ég opnaði augun og sá loksins
að allan þenna tíma
hafði ég verið að borða skemmdasta eplið í körfunni

Í óðagot spýtti ég eplabitanum,
og frussaði leyfunum út úr mér.

Hafði ég virkilega ekki séð að þetta epli var skemmt ?

Og sama hvað ég geri,
sama hvað ég reyni að bursta tennurnar
eða fá mér vatnssopa...

Ég er ennþá með vont bragð í munninum.

Kannski þori ég aldrei að smakka epli aftur. ]



[ Mig og besta vin minn, 
hann Ísak,
okkur langaði að leika ruslakarla
skítuga, stóra ruslakarla
eins og við sáum taka tunnurnar

Ég og besti vinur minn 
hann Ísak,
sturtuðum úr dótakössunum
rótuðum í draslinu
fleygðum öllum fötunum
og það sást ekki í gólfið

Ég og besti vinur minn, 
hann Ísak,
rusluðum til
og vorum skömmuð
því herbergið hans Ísaks
var eins og ruslahaugur ]



[ Einu kynni mín af þér
voru eitt, lítið, stolið tár

agnar smátt augnablik
sem við áttum
heima

þú sagðir mér allt,
um þína heima
og annarra

yfir stolnu tári,
heima hjá öðrum,

agnarsmáu kaffitári.

----

Og ég fann að þú varst maður 
sem gast látið allt lífið rúmast í aðeins einu tári. ]



[ Ég missti ekki mitt
manninum hef greitt
-best að hver fái sitt
þá fær Skrattinn ekki neitt- ]



[ Um ást og dauða: um lífið
- hjartað sem slær 
djúpt í myrkri blóðsins. 

Um nótt og drauma: um tímann 
- veginn sem liggur 
eftir reiki ánna.

Um eilífð og veru:  um andann
- vindinn sem trekkir
í heimi skiptinganna. ]



[ það eru tvö
sólkerfi
umliggjandi

augasteinar þínir 
svarthol 
sem gleypa

stjörnuþokan 
allt í kring
unaðsleg

teleporta ég
mínum mönnum
í þig

geislaðu þá upp, geislaðu þá upp ]



[ Blóm sig teygja birtu nær
baða víðan heiminn,
leit ég eina lilju í gær
ljóma var hún slegin.
Lilju bridds er ljúfur kær,
lundin ör og dreymin,
Lilja brosir og Lilja hlær,
Lilja veður í geimin. ]



[ Í sorgum fals og falla
þá finnur Kristur þig.
Í nótt er klukkur kalla
kemur hann til þín.

Er glitra stjörnur geimsins
hann gengur að þér hljótt.
Og birtist börnum heimsins
og blessar þessa nótt. 

Hann skilur sorg og mædda
og strýkur burtu tár.
Og sest hjá hinum hædda
og hylur gömul sár.

Hann ber í anda alla
sem eiga ekkert skjól.
Og hvergi höfði halla      
og hvergi eiga jól. ]



[ Spila við mig systur tvær
sér við briddsinn una.
Grétu og Bubbu gleði er nær
og gaman við rúbertuna.

Á morgun þær mér fara frá
í fjarska til sinna heima.
Ég sit eftir með eftirsjá,
erfitt er þeim að gleyma. ]



[ Eiga með þér yndi vil
og ögn af ljúfri kæti
ef þú hefur tíma til
taktu hjá mér sæti. ]



[ Ljúfast njótum lífs í dag
liðin getum á morgun.
Þó andi kalt um okkar hag
ei þarf gleðin borgun. ]



[ Þú hefur reynt þetta og hitt
þú ert viskusjóður
en við röfli ég segi sjitt
sómamaður góður. ]



[ Skammastu þín mannskepna.
Þú náttúrunnar níðingur
og auðlindanna svíðingur,
brátt himinninn verður myrkur.
Nú hringja heimsins kirkjuklukkur. ]



[ Já en satanískur hló ég bak við tunglið
og dónabændurnir vissu ekki hvaðan á stóð veðrið
en skammheimtumennirnir í myrkrinu lágu og voru vafalaust að fjölga sér í húminu
því hvað bakstrar hver svo í sínu er svo er búið. ]



[ Lengi geta mjóir mæst,
meining er mér nær,
eins vel geti óskir ræst,
og andinn spinnur þær.
Hvert sem færðu lífið leitt,
ljúf þín verða spor,
fáirðu járnið hamrað heitt
og hertan vilja og þor.
Látirðu geysa um gleðidyr
og gáir á báða hönd,
lausnarinn gefur ljúfan byr
og leiði um haf og lönd.
Lengi geta mjóir mæst
og margs er að óska sér
en oft er svo er óskin fæst
að ei hún hentar þér. ]



[ Hvenær kemurðu aftur?
brotinn eða glaður?
Hvar er þinn sanni kraftur?
fyrir mér ertu alltaf maður.

það er ráðgáta,
brotinn eða glaður?
við það að fara að gráta?
fyrir mér ertu sannur maður.

Hvað eru þau að kvarta
Brotinn eða glaður
Ég styð þig af öllu hjarta
Þú ert minn maður ]



[ Yndi og fiður oss er nær,
andinn leiðir kæti.
Velkominn sértu vinur kær
viltu ekki fá þér sæti. ]



[ Í tækjasal þrekhjólið þekki
þar koma menn heilsu í lag.
En betra að ofgera sér ekki
svo ei getir mætt næsta dag.

Ég er örmagna alla daga
en ekkert að gera við því
annað en að púla og plaga
og pína sig tækjunum í. ]



[ Lít ég barn að leika sér
það unir sér
svo frjálst.
Tár þess einn sá þerra kann
sem hug þess vann
af ást.

Þá er barn þú lítur og í augun skær
hár á höfði feykir ljúfur blær.
Dökku augun þess þau segja þér
meir en allt
- meir en allt

Lít mitt barn að leika sér
það unir sér
svo frjálst.
Tár þess einn sá þerra kann
sem ætíð ann
af ást. ]



[ Það eru sömu vandamálin víða
vil ég líða á braut og detta í´ða
og ég tel ekki eftir neinu að bíða
að aula sér í næstu mjólkurbúð
æ, elsku vinur ekki þenja lúð
ég á það til að gefa fólki á snúð. ]



[ Margir eru daufir í morgunsárið
og megna ekki að ná sér á strik.
Ekkert er betra brennivínstárið
að bæta þar um vik. ]



[ Norðanvindur nístir 
nálega inn að beini,
hreyfir við hári
helvítis Kári.
Óvitandi vesæl
veit ekki neitt,
bjórnum bölvi
bæði ofurölvi. ]



[ Kertaljósin loga undurbjart
og ljúfum geislum varpa - hvílíkt skart!
En eitthvað þungt er hér, sem hrjáir mig;
ég hef allt sem ég þrái - nema þig.

Þótt alheimsauð ég fengið gæti' að gjöf
og gullnu fleyi siglt um vötn og höf
er heitust jólaósk mín ávallt sú
að einhvers staðar nærri mér sért þú. ]



[ Ég laut til þín höfði lúnu snemma síðasta vor
og sætu englar himins vita hve falleg þú varst.
Þú brostir og biturlega með augnaráðið fast
betlandi smámint í bauk með storknandi hor.

Ég rétti ykkur mömmu þinni hundraðkallinn hvor
starði um stund hugsandi, biðjandi um lausn
en í hörðum heimi má ei treysta á guðsins rausn.
Mér verkjaði í hjartað en hélt áfram með mitt hliðarspor

Og nú er haust komið hrottalegt og ég gleymi þér ei.
Litli fugl með ekkert í gogginn og ekkert hreiður
nema á götunni með baukinn hennar mömmu.

Og ekki er dagur sem þú víkur úr huga mér litla grey
en ég er bara líkt og allar týpískar samúðarbleyður
stend bara og stari, með smámint og augun römmu. ]



[ Ég geng um götu mína
gleymi mér við prjál.
En greini gneista þína
gegnum mína sál.

Ég geng um vegi vina
en veigra mér um það.
Að yrða á alla hina
sem eiga enga að.

Ég gleðst á hátíð glaður
gleymi stund og stað.
En til er einn sá staður
er Kristur grét og bað.

Að tekið af sér yrði
allt sem krossinn er.
Og bak hans heimsins byrði
hann bað um ljós hjá sér. ]



[ Brostin hjörtu, sorg á brá
þegar ég legsteina ykkar sá
ungir menn sem áttu þá
að berjast fyrir fósturjörð sína,

hvers vegna var það ykkar lífinu að týna? ]



[ Ástarjátning mín hljómar eins og ískur í bremsum.

-Ég vil að við förum okkur hægt. ]



[ Frið og kærleik færa jól,
fylla gleði byggð og ból.
Gæfu á jörðu Guð oss fól.
Gæska mannsins stór.
Um heiminn allan heyra mátt
hlátrasköllin fram á nátt.
Um sigur ástar, bjarta sól
syngur englakór

En langt í burtu á lítil mær
litla gjöf sem henni er kær
þó aldrei hana opnað fær.
Um illsku mannsins hnaut.
Og brosin sem að brost'eitt sinn
breyst hafa í tár á kinn
Því hermaður af henni tvær
hendur litlar skaut. ]



[ Þvert um heiminn englar þér óska friðar,
öðrum að þjáningar endi fljótt,
því hvergi mæður nú sofa rótt.
Dæmda fólkið drottni sér biður griðar,
megi það allt deyja skjótt,
dátarnir gráta hverja nótt.

Rignir sprengjum svo rennur blóð í straumum,
rósir gráta byggð og ból,
rænt frá þeim er bjartri sól:
Liljum ungum er fundu líkn í draumum. ]



[ Ég minnist minna æsku daga
man þorpið góða, heimahaga
þar lifði og lék ég glaður
við ljúfa vini uns varð ég maður

þar þráði ég forðum að vera 
og þar líka bein mín bera
því fríður ég var
af öðrum þar bar
og heillaði allar stelpurnar 
 
en nú er ég orðinn  gamall og gugginn
og grautfull því horfinn er sjarminn
enda ei lengur lofsins verður
er latur og fæ bara kaldar kveðjur
en það sem verra er
og það ég varla ber
að frúnni finnst ég ekki  sexý lengur. ]



[ Megi gæfan gæta þín,
gleðin með þér vera,
geðjast litla gjöfin mín,
góða kveðju að bera. ]



[ when yellow takes the night
you just know it but you cant see
where it is but you can feel it

but when it trawels you must feel
the strenght of the yellow 
i can just see us jamming

just feel tho power of yellow 
flowing trugh you like smoke
trugh a led pipe

when you can see the yellow
you know that you got to much
smoke in your eye ]



[ its all wiers,cables
how can somone under stand
the lonely life of the 
guitar man that lives his
life with a guitar in his hand
and has no guitar stand 
by his bed only a empty
bottle of wiskey right 
by his head and the 
guitar in his hand 
he plays his guitar every 
chanc he get's to rock it out
with his fingers on the strings
he makes his sweet melody 
into the song you'll 
never forget ]



[ now this is the song
for the muse of chaos
 
that no one can find
she's the creator of 
all that i like 

she's in my music 
in my soul
and the stuff that i love

she never leves me alone 

for this is a song
for the muse of chaos ]



[ Við gluggann ég stend og stari
á stjörnu er á himni skín.
Sú von í brjósti mér bærist
að brosi hann þar til mín.

Sárt mein er í mínu hjarta
ég minnist lítils barns
sem átti sér enga framtíð
og aldrei komst til manns.

Ég bið því Guð minn góður
geymdu hann við brjóstið þitt.
Og gefðu að leiðarlokum
ég líti aftur barnið mitt. ]



[ Dökk augun éta þig lifandi
og áður en þú veist af
ertu fangi hugaróra
og sleppur aldrei.

Veikleiki þinn.
Að eilífu.
Augun. ]



[ Lukka og gleði lífs um ár
ljúft þér megi hossa.
Megirtðu teyga Tryggvi Már
tryggð og vinarkossa. ]



[ Er á ferðum indæll vær,
efnilegur drengur
og hann heitir Orri Snær
í ættum mikill fengur. ]



[ á pergamenti 2007
bylínur útrásarheimskunnar
dróttkvæði ortu

,,deyr fé,deyja frændr"

en þeim er öllum fokking sama ]



[ Ætíð spilar Bjarni best,
bilar hvergi í törnum.
Andstæðingana undrar mest
eymsli sín í görnum.

Það er svo margt ef að er gáð,
sem athuga má hver trassinn.
Ber ég þeim mín bestu ráð:
Berið vaselín á rassinn. ]



[ ég lýðskrumaði þig
í mitt lastabæli

kosningar loforðið
stóð í nótt

þakka þitt atkvæði
þú ert mér nú þarflaus

sem forsíðugrein gærdags
eða var það gærudags? ]



[ Hannibal spurði
hollan granna
hvurt  honum þætti gott
að vera á mill tannana á fólki

ekkert bitastætt varð úr þeirra viðkynnum ]



[ Ég bý í framtíð,
ekki horfa mig.
Ei viltu fortíð,
því ég kyssti þig.

Ég elska þig, 
frá degi til dags.
Þú lest fyrir mig.
Hey,komdu hingað strax. ]



[ Að vilja komast á leiðarenda
til að lostna við vanlíðan og þreytuna
langar að gráta en getur það ekki
því stoltið er of mikið 
vitandi að ef maður gefst upp
þá tekur þreytan yfir líkaman
og áður en þú veist af
hefur hún tekið yfir sálina
þú lætur undan
þú ert kominn á leiðarenda. ]



[ Dökk augun éta þig lifandi
og áður en þú veist af
ertu fangi hugaróra
og sleppur aldrei.

Veikleiki þinn.
Að eilífu.
Augun. 

Fylgja þér alltaf, hvert sem þú ferð
hrafntinnusvört með bliki svo skært
svo seiðandi, svo gráðug
og þú sleppur ekki.

Yfir höf, yfir lönd
með staf sinn í hönd
glampar á gullið 
í glóandi sól.

Tignarleg sjálf
gullinu skreytt

en alltaf
ná augun,
dökku augun,
heljartaki á þér.

Fangi hugaróra
og þú sleppur aldrei.

Að eilífu.
Augun. ]



[ Ég er djöfullinn 
sem hvítþvær sig á baðinu þínu
fyrirgefðu mér að ég hafi ekki haft
meira til að gefa þér
ég vildi að ég hefði haft eitthvað vitsmunalegt að segja
en ég er tóm
tóm
auð
blönk 
gjaldþrota í þessari ástartogstreitu 
og þú fyllir ekki lengur upp plássið

Ég get ekki elskað þig 
jafn innilega og þú elskar okkur
ég elskaði svo marga aðra

Ég var djöfullinn sem hvítþvoði sig
á baðinu okkar
þar til vatnið varð rautt ]



[ Hringrás tíma hratt er liðin, 
hefst nú ár að nýju.
Meðan æra þjóðar engist sviðin, 
opnast tuttugu-tíu. ]



[ Þriðjudagur, ég þreyttur er
og þrotið allt í búi.
En "betrun sérhver dagur ber",
svo best ég á það trúi. ]



[ Hann er harður hormónabóndinn:
Engan lætur fá frið
svo farist ekki mannkynið.
Hann er harður hormónabóndinn:
Hvetur allt lifanda lið
í lauslætið. ]



[ Í svartasta myrkrinu,
hugsa ég um þig.
Ég vildi bara óska,
að þú vissir.
Hversu miklu máli,
þú skiptir mig.

Þegar þröngir gangar,
virðast vera allt sem er.
Vildi ég óska þess eins,
að ég væri hjá þér.

Þegar himnarnir hrynja,
hugsa ég um þig.
Meðan styrjaldir dynja,
dreymdi þér um mig?

Þegar kaldasta stálið,
stríkur mína kinn.
Vildi ég óska þess eins,
að þú værir minn.

Dragðu mig ekki áfram,
á asnanaeyrum.
Ef þú vilt ekkert meira,
slepptu mér þá.

Já, ég verð kannski ein,
en þá vil ég að þú vitir.
Leiðin sem þú settir mér,
er bæði breið og bein.

Ég þarf ekkert kort,
ég allt þetta rata.
Ég man þetta allt saman,
já, þessi einmanna gata.

Þessi einmanna gata,
eitt sinn tilheyrði mér.
Þú munnt hana ey rata,
hún nú tilheyrir þér.

Kúrðu þig niður,
gráttu í þinn kodda.
Þú færð aldrei frið,
frá þeim andskotans grodda.

Hann brýtur sér leið,
inní þína draumaheima.
Undan orðum hans sveið,
hann hefur margt að geyma.

Reyndu að gleyma,
reyndu að sjá.
Reyndu að loka á,
allt sem er mér frá.

Ég mun ekki bakka,
ég mun ekki gefa mig.
Ég mun ávalt bíða,
og óska að þú elskir mig. ]



[ Á guð ég trúði að gömlum sið
og geymdi trúna mína
í skúffunni og skelfdist við
er skyldi ég ást honum sýna.

Í dag mér trúin færir flest
ég finn og á það stóla
að birtan ljómi um góðan gest
í gleðihátíð jóla.

Drottinn ykkur ég blessa bið
og bágt allt líf í heimi
þá í hjarta finn ég frið
og faðmlag hans ég geymi.

Hjá ykkur pabbi og mamma mín
margir um jólin kætast
þá blítt hjá öllum brosið skín
og barnsins draumar rætast. ]



[ Í minni sjálfsköpuðu þögn
er ég frjáls en einmana
og á erfitt með að leggja mínar eigin línur

það hefur margsýnt sig
að ég hef ekkert tak á taumum mínum
sé til hvernig þetta fer

ég hef það bara svona allt í lagi
og hættið að spyrja ]



[ Ég bý í fortíðinni 
og bíð spennt eftir framtíðinni
svo tíminn hleypur alltaf frá mér

dagurinn í dag 
er því ekkert nema barnalegar væntingar sem verða að ljúfsárum minningum
við umbreytingu sína í daginn í gær

ég vænti þess að það komi tími og ráð
sem færa mér hæfileikann að njóta líðandi stundar
það hlýtur að gerast einhverntíma 
seinna ]



[ Það tók mig ekki langan tíma
að sannfæra mig um að enginn ætti eftir að elska mig aftur
að minnsta kosti aldrei aðeins mig eina
og dá mig 
eins og þú
ég hlýt að vera eitthvað klikkuð
að vakna svona einn daginn og vilja ekki þessa endalausu ást lengur
og hætta bara við
þessa andskotans endalausu botnlausu skilyrðislausu ást sem þú gafst mér
hvað varstu að hugsa?
hvernig datt þér til hugar að ég gæti nokkurntíma endurgreitt þér 
þetta flóð?

Það á enginn eftir að elska mig aftur eins og þú
en það skrifast þá á mig
þau framtíðar framhjáhöld og svívirðingar komandi maka minna
skrifast alfarið á mig ]



[ Fyrir mér eruð þið allir eins 
eflaust vegna þess að þegar öllu er á botninn hvolft 
geri ég það sama með ykkur öllum
eða kannski vegna þess að ég horfi ekki í andlitin á neinum ykkar
til að finna ekki fyrir sársaukanum af því sem ég veit manna best;
þið viljið bara þessa einu nótt
ég aftur á móti
veit ekkert hvað ég vil ]



[ Þröskuldur kallar á móður eina
brýtur í mér bogna sál
fylgdu mér og þú munt heyra
kvölin eina var þetta hreina tár ]



[ Ég veit ekki hvort þú viljir að ég fari
og ég kann ekki við að spyrja
ég var full í gær
en fattaði í morgun að ég þekki þig í raun ekki neitt
svo ég veit ekki á hvaða umræðuefni ég ætti svosum að byrja
eða hvað ég ætti að segja ef svo skyldi vilja til að ég fyndi eitthvað
að tala um 
það er þögn í herberginu
veit ekki hvort mig langi helst til að kúra eða öskra
hvort ég sé að koma eða fara

Ég gæti sagt þér ýmislegt um mig
sem þú hefðir eflaust ekki haldið 
svona við þessi stuttu fyrstu kynni sem svo rakleiðis færði okkur hingað
en til hvers?
svo þú vitir aðeins meira um stelpuna sem þú fórst óvart með heim
og vilt helst ekki sjá aftur?
hversvegna held ég að ég geti vakið hjá þér áhuga á mér
sem hoppaði uppí hjá þér
full
í gær ]



[ skál í stál betra mál má finna
eldfimt bál og kuldinn felur hitann
spinna má stinna bók og kynna
vermi mig með blöðum en skelf að innan ]



[ Til hamingju! Þú hefur eignast 
heilbrigðan dreng.
(Honum verður ekki skotaskuld úr því 
að borga Icesave.) ]



[ Eins og helsært dýr hvarflar út 
á holt til að deyja
flýr vitund mín veruleikann
og vefur sjálfa sig örmum
handan þessa heims

-þar sem ennþá er von. ]



[ Að bögglast og bölvast í ölæði öðlast, vísan og viskan er vissara að hafa, því ei öðlastu bölvun ef döðlan er kröðluð.

Á steinum og sléttum, bandvíddis klettum
hann jón stóð á stöngli ásamt 100 silakeppum.

Með vísum og rímum ég skrifa hér aftur um þverhausa og þvaður og þeirra múrsteins blaður.

Ei viljum við hverfa í andhverfa kletta með hrjúfum botni og steinsteyptu lofti.

Mundu nú veginn farðþegis megin og gangveginn hinumeginn, þolinmæði, staðfesta og einbeitni í verki leiðir þig burt frá volæði og veini.

Taktu nú saman og troddu í poka gangtu á bungu helst Sveinstungu, mundu og mæltu á veigi þínum stæltum að viljinn er verkfæri fjallagarpsins.

Hefur þú prufað að standa ofan á kletti, kletti sá er stendur í fjallabelti, þú heldur á vita ei ljósavita, þetta er viti sem vísar á Toppstinda.

Já vinur minn sæll og góðkunningi, ég skrifa þessa vísu því hún er gulls í gildi, stattu nú við þitt og af góðu mun þú hafa, vera frjáls, frjáls eins og fuglinn. ]



[ Ég hef ekki orðið svona fullur í fjörutíu ár
en fagnað vel nú hef ég áramótum.
En ýmsir telja betra að vera í frostinu frár
og faðma ekki jörðina eftir nótum. ]



[ Margt gerist mótlætið strangt,
mörg fara ráð af leið.
En bjartsýnin ber okkur langt
og bjargar oft í neyð. ]



[ æ fokk
hvaða ógeð var ég að stíga í?
á ég að þrífa þetta af eða? ]



[ Fyrsta ástin er tómatur
rauður, þrútinn
safaríkur
stinnur, glansandi

kraminn

endar í sósu ]



[ Enda þótt hann sé helvítis asni
er hann alla vega klár. ]



[ Einu sinni bezt
í heimi
óx um ásmegin
litla Ísland
en tapaði svo.
Þá man ég 
er Þór í reif
járnin og jörð skalf. 

Hvar eru nú
vættir og vanir
Ísalands synir
dugmiklir kappar
og durgar þeir
er verja eiga
farsæla, fríða
hrímhvíta móður?

Sit í sárum
barið orðum
annarra þjóða.
Vegna gjörða
varga þeirra
er hjá fólki
leyndu lágu
og lugu.

Bíðum tíma
betri sólar
upp úr hafi
endurfætt 
mun rísa
hin fagra,
kona fjalla
farsæla. ]



[ Einu sinni bezt
í heimi
óx um ásmegin
litla Ísland
en tapaði svo.
Þá man ég 
er Þór í reif
járnin og jörð skalf. 

Hvar eru nú
vættir og vanir
Ísalands synir
dugmiklir kappar
og durgar þeir
er verja eiga
farsæla, fríða
hrímhvíta móður?

Sit í sárum
barið orðum
annarra þjóða.
Vegna gjörða
varga þeirra
er hjá fólki
leyndu lágu
og lugu.

Bíðum tíma
betri sólar
upp úr hafi
endurfædd 
mun rísa
hin fagra,
kona fjalla
farsæla. ]



[ Í kvennaklefanum
er verið að fela konuna.

Og gagnkynhneigðir karlmenn hlaupa 
í gegnum kvennaklefann
til þess að horfa á hana.

Það er blautt inni og sveitt,
en laugin er slétt og blá.

Þetta er lagleg kona
með mikil brjóst
og rökuð skapahár.

Og ókynþroska drengur með sundgleraugu segir við mig:
Skyldi konunni ekki leiðast
að láta kyngerva sig? ]



[ Það er lán að vera vel af Guði gerður
og geta tekist á við lífsins svið.
Í framtíðinni enginn veit hvað verður
en vonin hvers að lukkan blasi við. ]



[ Ég ritaði þér ástarljóð,
um heimsins ástarljóða flóð.
Þú stóðst og last það þung en hljóð.
Þú skildir ei minn ástaróð. ]



[ Afhverju sagðiru
"Ég elska þig"
þegar þú meintir ekki
stakt orð af því?
Gastu ekki bara leyft
mér að fara
fyrst ég skipti þig
svo litlu?
Ég ætla að sleppa þér..
fljúgðu hátt
og fljúgðu langt

elsku ástin mín... ]



[ Snjórinn féll niður á sumardegi. Það hafði aldrei verið algeng sjón í Evrópu, en annað mál gilti um eyjuna við norður heimskautsbaug. Þar var fólkið vant alls kyns veðri og lét sér ekki bregða þó það gerði smá slyddu í júlí. Bændur jafnvel glottu út um annað munnvikið, enda guðirnir þekktir fyrir sinn svarta húmor. Að flytja af eyjunni litlu var ekki einu sinni valkostur, hér fæddust þeir, og hér skyldu þeir deyja, enda var þetta lífið sem þeim hafði verið úthlutað. Eflaust væri nóg um sól í himnaríki og því um að gera að bíða síns tíma. ]



[ Það hlýtur að liggja í augum uppi að álfar eru ekki menn, heldur eru þeir skaðræðisskepnur sem hafa arkað um landið svo lengi sem menn hafa byggt það.  Hver hefur ekki heyrt hryllingssöguna um huldumanninn sem var fallegri en sólsetrið sjálft, og arkaði um sveitirnar með mjólkurkönnu í hendinni sem hann skildi eftir hjá einhverjum mjólkurlausum sveitungum.  Hvað þá huldukonan sem blikkaði ekki einu sinni auga þegar hún gaf húsfreyju heilan kistil af heldri kvenna klæðum.  Þessar hryllingssögur og fleiri í þeim dúr hafa hrætt Íslendinga öld eftir öld, gert þá nær viti sínu fjær.  Það hlýtur að liggja í augum uppi að álfar eru ekki menn, enda hafa menn sjaldan gerst sekir um slík athæfi. ]



[ Tjörnin svo fögur og hún yfir höfuð
stjörnur á himni það erum við
sem aðrir segja það eru sögur
hvar væri ég ef þú ættir mig ]



[ Gefðu mér að ég hvílist vel,
í nótt í rekkju minni.
Hugsanir mínar þér ég fel
að geyma nú að sinni. ]



[ Frjósemin hún frá okkur vill líða,
fer þá eins með þig og alla hina.
Lát því vinur ekki of lengi bíða,
að lauma genum inn í framtíðina. ]



[ Seint mun Drottinn sýta þann
setinn á auði nurlarann
er lætur bugaðan beiningamann
burtu fara allslausan. ]



[ -Margir eru nefndir en fáir eru kvaddir,
umskiptingsfláráðinn blessa ei þann-
Hverjar sem erlendar óma nú raddir:
,,Amen"! Svarar ráðherrann. ]



[ Stundum lestu tímalaust blaður
skrifað fyrir mánuðum, árum eða núna
því á öllum tímum hugsa allir eins:

hálsinn á þér líkist einhverju á milli
gíraffa og skjaldböku
augun minna helst á haförn með ógurleg augnhár
hárið eins og fax á verðlaunahryssu

mér líkaði strax við þig
þegar þú settist niður og veifaðir lofi
í andlitið á mér
ég veifaði á móti á minn hátt
en gaf þér ekkert nema martraðir

þú fuðrar upp eins og vítamíntafla í vatni
eða kattliðugur töframaður í lok sýningar
og þegar ég reyni að nálgast þig
verkjar mig í augun ]



[ Ævi mannsins
er í raun
aðeins tylft augnablika:
nokkrar örlagaríkar ákvarðanir...
- á milli þeirra
tylftir annarra augnablika. ]



[ Ef til vill væri hægt að segja eitthvað skáldlegt um rennslið í ánum, eða leikið með hefðbundnar hugmyndir um samskipti kynjanna, en það sem er er það sem það er, og þetta ljóð er því til staðfestingar. ]



[ Það var mikið að það kom þíða
þá er gott inni að detta í´ða.
Best að drekka beint af stút
og bara að strjúka mallakút. ]



[ ÞRIÐJUDAGUR og sólin glampar á glugga.Ég set upp rimlagardínur fyrir stofugluggan. Ég lít á eldhúsklukkuna í þann mund sem hin ekta íslenska húsmóðir tekur niður jólaskrautið eftir enn eina jólahátíðina.Er klukkan að ganga fjögur? ]



[ Blasa hér við bollur og svið,
bærilega auðvelt og indælt matlífið. ]



[ Ég er píanókonsert No. 1
              eftir Tchaikovsky,
         þú ert slagharpan…

Ég er 5. sinfónía Beethovens,
         þú ert strengjasveitin…

Ég er Niblungahringur Wagners,
         þú ert óperusviðið…

Ég er tónsprotinn,
         þú ert Karajan.

Ég er 
           án þín

ekkert annað
                          en hálfklárað verk... ]



[ Góður og glæðilegur vinur,
græðir ást í hjarta.
Ef eitthvað á þig dynur,
eflir hann þig og boðar framtíð bjarta. ]



[ Á mannlífsins sorphaug
lagður til
vafinn þjáningu
útburður…

Ofurliði borið
sköpunarverkið
af skapara sínum. ]



[ Dúnmjúkum sporum dansar
dagurinn þér frá.
Fyrr en varir verða
vikurnar að árum.

Ef að lítur þú um öxl
ævin laumast burt þér frá.
Fylg því deginum af dáð
í dansi lífsins. ]



[ Þetta verður vesen fyrst um sinn
síðan lagast þetta smám saman
seinna læðist hún ein að nóttu
og leggst við hlið þér
löngunin í næsta glas

Þetta verður vesen fyrst um sinn
síðan versnar þetta smám saman
seinna kemur hún öskrandi
og sparkar í þig liggjandi
löngunin til að hætta ]



[ Ekkert betra er
en landið hér
sem Ísland er 

Þakka ég þér
sem í heimi er
frelsarinn hér

Fullkomið er
í heimi hér
allt sem er

Þakka ég þér
sem á vegi er
ferðalangur hér ]



[ Sæl elsku systir mín og velkomin á vefinn,
vil ég einnig líka bjóða þér góðan daginn.
Ekki teldi ég eftir mér að leiða þig fyrstu skrefin
en á þessum slóðum tel ég mig ekki vera laginn
og vona því af öðrum verði þér bættur baginn. ]



[ Blóm,
Fiðrildi, 
eitthvað annað en þú!

Heimurinn flýgur áfram, 
Í endalausu spurningaflóði.
Kallaðu nafnið út í tómið:
"Jesú, Jesú
hví dóstu?"

Bergmálar til baka! 
Svar?

"Því þið voruð ekki nógu þæg,
svo ég þurfti að deyja. 
Deyja eins og lítil rækja,
steikt á teini!!" ]



[ Að eigur manna fari fyrir bý
fær marga depurð leitt.
En ekki þarf áhyggjur af því
sá er á ekki neitt. ]



[ Icesave féll hér út á hlið
en ennþá þrjóskast Steingrímur við.
Stjórnvöld gamlan sækja í sið
að sóða yfir mannlífið. ]



[ Illt á í ári mörg ágæt baugalína,
erfiðleikar nú kenna margra grasa.
Enginn má lengur borga blíðu fína
og bara takkið þykir létt í vasa. ]



[ Líf okkar er aðeins fyrsti þáttur 
í framhaldsþáttaröð óendanlegs lífs. ]



[ Umskipti manna eru skjót
í útrásinni brosti hver kjaftur.
Alþýðan kraup í rót
þó öryrkjamálin væru ljót
og samt kaus hún sama dót
aftur og aftur! ]



[ Vingjarnlegur, vinasækinn,
vont ekki kann.
Dyggðugur, djúpvitur
dásamaður hann. ]



[ Stjórnmála menn segja ; jarejare ja jarejare ja, jarejare ja,
Stjórnmála menn segja ; jarejare ja jarejare ja, jarejare ja.

Stjórnmálamenn segja JEREJARE JA,JAREJAREJA JAREJARE JA,
Stjórnmálamenn segja JEREJARE JA,JAREJAREJA JAREJARE JA,

Konur og menn heyra;jarejare ja jarejare ja, jarejare ja,
Konur og menn heyra;jarejare ja jarejare ja, jarejare ja,
 
Standið upp,setjist niður,
það verður að skrifa undir því miður.
Standið upp,setjist niður,hlýðið okkur annars er enginn friður.

Standið upp setjist niður,
hlýðið okkur núna því miður,
Standið upp setjist niður,
við þolum ekki lengur þetta kliður.


Við Austurvöll heyrist;ding og dong,ding og dong,ding og dong
Við Austurvöll heyrist;ding og dong,ding og dong,ding og dong.


Stjórnmála menn segja ; jarejare ja jarejare ja, jarejare ja,
Stjórnmála menn segja ; jarejare ja jarejare ja, jarejare ja.

Stjórnmálamenn segja JEREJARE JA,JAREJAREJA JAREJARE JA,
Stjórnmálamenn segja JEREJARE JA,JAREJAREJA JAREJARE JA,

þinghúsið er jarejare ja jarejare ja jarejare ja
Austurvöllur er ding og dong ding og dong,ding og dong
Ísland frosið við hafið í vestur,
Ísland farsældar Frón,bentu á þann sem þér þykir bestur. ]



[ Ég skal sko kerlingu ríða
frúin hún skal bara biða
hamast má hið ljóta veður
en tekur grip í leður

Kerlinguna yfir frúnna ég skipa
ei skal ég á draugskipi sitja
móðir vora okkur kallar heim
svo ég gríp dauðans teym

Köld er hún frúin fríða
ekkert er að biðj'ana blíða
bræður við herrann vor semja
herrans eið ég mun sverja

Mér höndina hann dauði réttir
ei mun ég ganga vítis stéttir
en hjálp hans ég neita
því til herrans ég leita

Frúin gengur í kerlingar skrokk
en kerlingin er segin flott
við hjónin erum barinn særð
en hún frúin mörgum lærð

Göngur þeirra látna ég óttast
á kerlingu þeim frá flóttast
er þeir upp koma frá
með þeim kemur aldan há

Bræður mínir frá borðum falla
til þeirra ég óskum kalla
öskur þeirra við hlátur lenda
og blessun ég mun senda

en hafa þrjú haust liðin
maður sem stendur við hliðin
er stefndi til himna stranda
en ég stóð til þeirra handa ]



[ Lífið er erfitt.
ekki endalaus fegurð
hjarta mitt frosið.
allt er svo kalt.
ég þrái þig.
hvað gerðist ? 
við sem alltaf vorum saman
alltaf í gegnum þrautir lifsins
þú skildir mig eina eftir.
heitt tár lekur niður kinn mina.
enginn þú,
bara ég.
þú skildir mig eina eftir.
eg get ekki meir.
hvað geri eg án þín ? 
eg þrauka ekki,
ekki mikið lengur.
ég elskaði þig
en þu braust mig
og það versta er
ég elska þig enn ]



[ Lífið er skrítið fyrirbæri.
Það kemur og fer,
en alltaf er þess samt saknað. 
Því lífið krækir alltaf í annað líf áður en það fer í burtu. 
Því engin sál á að þola það að vera ekki elskuð. 
Allir eru elskaðir að minnsta kosti einu sinni á ævinni, 
og þegar það gerist
verður maður að nota tækifærið 
því það gæti verið að það kæmi aldrei aftur. ]



[ Þú blómstrar í mínu hjarta
en visnar á vetrarnótt,
þegar tíminn er okkur að aftra
þá er ekki hljótt.

{Komdu til mín,
komdu til mín.
Ekki fara
vertu hér.}

Það er einhvað sem rangt er hér,
það gæti verið ég
ef til vill er það kannski þú
því þér er ekki rótt. ]



[ Glitrandi svifmjúk  silfruð  þoka
sólgullin vindþanin ský
söngblámi himins    seiðandi hafið
sindrandi jöklanna  ís. ]



[ Ég hræddist þitt ýkta netsjálf
hélt þú hefðir tilfinningasveiflur 
á við teiknimyndapersónu

og að þú værir með alla Wikipediu
inni í hausnum og gætir bent á 
hinar og þessar rannsóknir
eftir minni og fært allar
rökræður við matarborðið í kaf.


Annað kom á daginn.


Hvernig líður þér í veruleikanum,
vinan? ]



[ Á sama augnabliki og hann hafði leyst lífgátuna
varð hann bráðkvaddur,
líkt og náttúran vildi ekki
að leyndardómur hennar yrði upplýstur. ]



[ Veistu að ég gat ekki gefið þér brjóst, og gafst upp á þér
svo amma þín annaðist þig
inni hjá sér?

Veistu hve oft ég grét og bað Guð
um að gæta þín?
Veistu að ég hrópaði á Hann
hvar er ástin mín?

Veistu hve aum er sú und 
sem enginn lækna kann?
Að sök mín er svört eins og nótt
og sorgin mér heitast ann?

Ég er enn bara barn og bíð þess hrædd
að hann laumi sér,
ljóti kallinn, skjótur eins og skugginn
í skotið hjá mér. ]



[ Ást er þegar þú færð enn fiðrildi í magann þegar þú kyssir hana, þó það sé í þúsundasta skiptið.
Ást er þegar þú ferð þúsund sinnum á klósettið til að gá að hárgreiðslunni, rétt áður en hún kemur til þín. 
Ást er að vita númerið á gallabuxunum hennar (fyrir og eftir jól)
Ást er að taka eftir nýju klippingunni hennar.
Ást er að hlæja að bröndurunum hennar.
Ást er að vita uppáhaldslagið hennar.
Ást er að geta ekki verið án hennar.
Ást er að vera áfram vinir þó eitthvað komi uppá.
Ást er að elska
hana. ]



[ Að sjá augun þín vaka er mér nóg
Hárið niðurá bak ilmandi af sumri
hljóðið í skónum þínum er í takt við hjartslátt minn
Þegar þú labbaðir framhjá mér skildirðu eftir ilm sem vakti mig
Vakti mig svo mikið að mig fór að dreyma
ég útiloka allt
öll hljóð, alla lykt,
nema þig.... ]



[ Ég er að biðja þig
um að finna mig
ég er hérna að bíða eftir þér
Ég ætla ekki að hreyfa mig 
fyrr enn þú finnur mig 
Ég ætla ekki að leita að þér
því þú veist ekki hvar ég er
Hinn eilífðar leit að okkur er hafin
og ég er vel falinn
Ef þú finnur mig ekki 
þá aumingja ég
Því án þess að finna mig þá tapar þú
Ég gef mig ekki, ég segi ekki frá ]



[ Fyrir mér ertu þú fallega dýrð
í sandinum sit ég nú eftir
augun þín lokuð en mín eru pírð
flýrð og vindurinn eltir ]



[ Oft gerist eitthvað sem við héldum að myndi ekki gerast
við erum löt og þreytt,pirrumst og vælum
við erum samt svo örugg um að ekkert gerist 
að við leyfum okkur að vera hvernig sem okkur hentar
svo gerist eitthvað
svart ský kemur
og enginn sá það fyrir
Hvað nú?
Hefði ég átt að brosa meir? ]



[ Ég held honum í fanginu á mér
syni mínum sem ég hafði alið
syni mínum sem ég kenndi svo margt
syni mínum sem fór útaf brautinni
syni mínum sem ég elska svo mikið
Þeir eru að koma, vertu sterkur.. ]



[ Ræktun haturs röng er mjög, 
í raun er ekkert verra.
Að hefta hamingjunnar lög,
heimska er, minn herra. ]



[ Ég vil brjóta allt og bramla,
& brytja fjendur gamla.
Svo kýla menn og kremja,
því kæfir mig nú gremja ]



[ Lengi hef ég keyrt 
og fuglasöng heyrt
um fallega dali
og fjallasali.

Best finnst mér þó
að ganga í bæinn
og finna ilminn
af kjötsúpunni hennar ömmu

-sem alltaf tekur á móti
þreyttum ferðalöngum. ]



[ Ekki hefur gengið allt í hag
Íslands handbolta í
en nú var ekkert nöldur í dag
nú lágu Danir í því. ]



[ Ef þú aðeins vissir
hve hárfínan dans ég stíg
á mörkum mín og þín.
Hvað er mitt og hvað er þitt?

- Ef ég aðeins vissi ]



[ Strákanir okkar komast alla leið með mörgum glæstum sigrum,og drífandi krafturin fleytir þeim hratt alla leið í úrslit. ]



[ Það er rigning.


Húsin standa hljóð við götuna.
Gulleit birta götunnar sindrar í dropum þakrennanna.

Ég hleyp milli húsaraðanna
berfættur
finnst ég finna bragðið af laufunum 
í gegnum tærnar.



Smá vindur

bílljós 
sem koma og fara

og minning bak við girðingarnar. ]



[ Háskalegur brandi brá,
læddist um á hesti.
Fældi eigi Svölu frá,
gaur hann þóttist mesti.

Leiðir áfram lágu nú,
hvergi hvíld að finna.
Giftist á endanum stúlkan sú,
þeim hún vildi sinna. ]



[ Af hverju þurfa
menn alltaf að slást hér
á þessari jörð?

Nóg er um 
loftslagsmálin. ]



[ Konunnar eðli er á bakinu að liggja
en allt nú á jafnréttiskjaftæði byggir
og ei skaltu vinur ást hennar styggja
þótt óðar en varir á bakinu þú liggir. ]



[ Okkar ljós er gott. 

gott eins og guð. 

Guð er gott ljós. 

Hann er okkar ljós. ]



[ Eitt er hross af öðrum ber
eins og gull að ljóma
þó er svo að þykir mér
þau vera öll til sóma. ]



[ Vændi er iðja sem allflestir stunda
á einhvern máta er telst ei til synda.
Vændi er iðnin er afglapar grunda
ei megi kaupa til nokkurra mynda.
Vændi er göfugast af gjöfulu teymi
gagns, líkna og gleði í aldanna rás.
Vændi er elsta atvinnugrein í heimi
yndis er seint verður bundið á bás.
Vændi hefur þrifist um eilífðarár,
aldrei verður blíðan ofmetin til fjár. ]



[ Leyfðu mér að strjúka þér um vangann
leyfðu mér að kyssa þig á kinn
leyfðu mér að fæða hug þinn svangan
leyfðu mér að elska þig um sinn. ]



[ Oft finnst það aftur er týnist.
Ætíð er barist til friðar.
Ekki er allt sem sýnist
á ýmsu eru fleiri hliðar. ]



[ Ég hef það í hendi 
það er ég viss um.
Hvernig það nýtist
veit ég ekkert um.
Er maður heppinn
án nokkurra raka.
Fylgja því hnekkir 
að finna sér maka ]



[ A veces nosotros queremos amor,
a veces bailo contigo
a veces nosotros gritamos dolor!
a veces riñes conmigo.

A veces te quiero más en el mundo
a veces te doy besitos
a veces me odias más en el mundo
a veces clamo grititos.

A veces nosotros gritamos dolor!
a veces riñes conmigo.
en el final nosotros querremos amor
entonces bailaré contigo. ]



[ Greiðar brautir áfram ek ég,
allt í einu man ég þó
að ég gleymdi einu heima.
–Aldrei hef ég með mér nóg–.
Nú er aðeins eitt að gera:
aftur snúa og leita að
skemmstu leiðum heim í hlað.

Vænleg braut mér þykir þessi
þótt hún liggi niður að strönd.
Inn með henni áfram kemst ég
yfir slétt og greiðfær lönd.
Það er víst að þannig finn ég
þakinn hörðu biki veg.
Eftir honum ætla ég.

Krappa beygju brautin tekur
brekku miðri liggur í.
Eigi að síður áfram held ég,
óþarft mun að kvíða því
að ég geti ekki fundið
áfram veg sem nota má
svo ég marki megi ná.

Þarna fyrir framan bílinn
ferleg hindrun birtist mér:
hrúga stór af gráu grjóti.
Greiðfær varla leiðin er
framhjá því. Og fært er ekki
að fara heldur yfir það.
Leið ég hlýt að leita að.

Niðri á strönd er steyptur vegur,
stefna þangað nú ég verð.
Áfram niður bratta brekku
bíllinn mjakast hæga ferð
yfir klappir, aur og þýfi
ofan á blómum skýdda grund.
Eftir henni ég ek um stund.

Framundan er brautin beina
breið og slétt. Og nú er skammt
að mér sýnist inn  í bæinn.
Ekki er þrautum lokið samt,
ljótur tálmi lokar vegi
líkt og falli að stöfum hurð.
Varla ek ég yfir skurð.

Nú er frekar illt í efni.
Á því verður, held ég, bið
að ég komist yfir skurðinn
og ekki get ég snúið við.
Þýfða, grýtta, bratta brekkan
bannar það. Og nú ég ligg
illa í því að ég hygg.

Snöggt ég lít til allra átta,
engan sé ég færan veg.
Ætli ég verði úti hérna?
Örlög furðu grimmúðleg
eru það að bera beinin
blómum skrýddri grundu á,
örskammt borgarysnum frá.

Hvers vegna er ég hingað kominn?
Hvað réð því að fíflið ég
ók í fáti út úr bænum
áfram svo um þennan veg.
Einn ég vaki ótta sleginn
ekki kemur maður neinn.
Dey ég hérna?Alveg einn? ]



[ Hann pabbi var glúrinn og talsverðar eignir hann átti
svo ýmislegt hlaut ég í fyllingu tímans í arf.
Sumt varð nú að litlu og áhuginn einkum var bundinn
við útgerð og vinnslu er síðan varð lengstaf mitt starf.
Og það var svo gaman er báturinn birtist með aflann
og bílarnir fluttu hann í stöð sem við nafn mitt var kennd.
Þar starfaði fólk sem var þekkt fyrir vandaða vinnu
og varan að lokum til fjarlægra landa var send.

En leiðinlegt fannst mér í biðstofum bankanna að hanga,
því berjast við lausafjárvandræði margoft ég hlaut.
Samt bjargaðist þetta og starfsemin styrktist og efldist
og stuðnings og velvildar mannskapsins jafnan ég naut.
Ég stækkaði bátinn og byggði upp nýtísku vinnslu
og bætti við allskonar tækjum. Og loksins mér tókst
að verða sá stærsti og fremsti í firðinum öllum
og flest gekk mér orðið í haginn og veldi mitt jókst.

Svo var það einn daginn að öllum sem útgerðir ráku
var úthlutað kvóta. Og fljótlega dýrmætur varð
hver óveiddur þorskur og annað er synti í sjónum
og sala á kvótanum skapaði fjölmörgum arð.
En mér þótti lengi vel réttast að eiga minn áfram,
en einstöku sinnum ég leiddi samt hugann að því
að svipað og fleiri ég ætti það vafalaust inni
að eignast nú dálítinn pening og taka mér frí.

Svo barði að dyrunum ungur og ákafur maður.
Hann opnaði veskið og kynstur af seðlum mér bauð.
Ég seldi honum kvótann. Og báturinn bíður þess aðeins
að brenna til ösku og stöðin er þögul og auð.
Mér finnst þetta dapurt en aldrei á allt verður kosið.
Nú uni ég löngum á kvöldin við tölvunnar skjá  
og sé hvernig inneignatölurnar hækka og hækka.
–Ég held að ég þurfi ekki framar neinn víxil að slá.

Já, víst er það munur að vera nú hættur að fullu
að vasast í róðrum og slíku. Og allt er svo létt.
Já, stundum um of fyrir þann sem er vanur að vinna,
ég vann eins og jálkur hér áður. Og sanngjarnt og rétt
mér finnst að ég njóti í einhverju árangurs nokkurs
af erfiðum störfum og flóknum sem vinna ég hlaut
Og þannig ég geti í ellinni öruggur lifað
og ánægður notið þess hlutar sem féll mér í skaut.

Var einhver að kalla? Ég held að ég heyri í fjarska
í hæglátum manni sem all lengi réri hjá mér.
Og duglegur var hann. Hann undi sér aðeins á sjónum,
en illa það fór samt að lokum og grimmúðug er
sú ráðstöfun Drottins að láta hann laskast í slysi.
Mér líst ekki á að hann finni neitt þægilegt starf.
En hann fær nú bætur og alltaf þær eru að hækka.
–Svo er þetta lítið sem sextugur piparkall  þarf.

En það er víst réttast að hætta að hugsa um þetta,
ég held að ég líti á skjáinn og fylgist með því
að þetta sem á ég í allskonar bréfum og sjóðum
sé öruggt og geti í fyllingu tímans á ný
átt hlut að því verki að skapa hér farsæla framtíð,
því fullvíst er eitt þó að margt sýnist óskýrt og valt:
Sá stórfelldi auður sem athafnamaðurinn skapar
er uppspretta gæða sem dreifast um þjóðlífið allt.

Hver kallaði núna? Jú, þetta er rödd sem ég þekki
en það finnst mér skrítið hve lágvær og döpur hún er.
Því konan sem á hana jafnan var glaðlynd og glettin,
svo gengu í hvelli öll verkin sem tók hún að sér.
En núna er stöðin mín aflögð og ekkert að gera
og efalaust dagarnir langir. Og nú er mér sagt
að húsið sitt sé hún að missa og maðurinn veikur.
Æ, margþætt er okið sem stundum á fólkið er lagt.

En að því má gæta að hún var nú hálfgerður auli
að halda því saman til lengdar sem vann hún sér inn.
Því hún var svo gjörn á að eyða í allskonar glingur
svo allt er í voða ef tekjurnar minnka um sinn.
Það kom fyrir lítið þó legði hún fyrir um tíma,
hún lést ekki heyra þó margoft ég benti henni á
að kaupa sér þrælörugg bréf sem í bönkunum finnast
þó betri og tryggari vexti sé hvergi að fá. 
  
Og við sem að stjórnuðum rekstri sem aflaði auðsins
af alúð og nærfærni gætum hans, staðráðnir í
að láta hann vaxa og verðmæti skapa á ný. ]



[ Eftir fréttum allavega
er ég leitandi.
Æsseifið var eiginlega
orðið þreytandi.

Margt er sagt á flestum fundum
en fáu trúandi.
Sumir eru öllum stundum
einkum ljúgandi.

Landið allt til vinstri vegar
virðist skoppandi. 
Nokkrir eru orðnir þegar
alveg hoppandi.
 
Stjórnin ógnar kóngum kvóta
kerfið mölvandi.
En gráðugur vill gróðans njóta
og grenjar bölvandi.

Íhald vítt til valda sækir
verklaust hangandi.
Sífellt málin Framsókn flækir
af fýlu angandi.

Stjórnin þó á rassinn renni
og ríki dottandi
einlægt nokkrir eftir henni
eru hottandi.

Ef til vill er okkar kreppa
eitthvað sjatnandi
svo ár við megum aftur hreppa
aðeins batnandi. ]



[ Þar small það 2/2/10

Sæl og blessuð Marta mín,
góð er hjá mér tíðin
alauður Norðfjörður
ég keypti bíl í dag
ekki af verri endanum
skærrauðan á litinn
og það er Mitsjubisi
tegund er Outlander
svo er hann fjögrahjóladrifinn
upp á sextíu hestöfl
þar að auki með dráttarkrók
sem gagnast gæti mér
og ef hann fær nóg bensín
með sjálfskiptingu sína
gæti ég boðið í bíltúr
dótturinni kæru
er kemur hún heim til mín.
 
knús pabbi ]



[ Ég man hve mikið hann kyssti
og mér þótti ei góður sá fyrsti
því ógreið var leið
og undan mig sveið
er ung ég meydóminn missti. ]



[ ef þú myndir vilja mig heitt
ég aðeins get sagt þér það eitt
að sömuleiðis þá vil ég þig
til þess að elska og gæla við mig

ég veit að ég ósanngjörn er
láttu þér lynda það allavegana hér
ég frekar vil kúra í fangi þínu
ef þú værir hér í lífi mínu. ]



[ Af saltinu sauðinn þyrsti,
síðan hann drakk af lyst.
Það er fínt að vera femenisti
og fjandmann geta kysst. ]



[ Hér áður sá afkvæmið vildi
æxlunin þótti ekki neyð
en svo er með gömul gildi
að geyst hafa ört af leið. ]



[ flýgur jafnvel hærra en hinir
þrátt fyrir að hafa kolsvartar fjaðrir

eins og syndir mínar. ]



[ Á daginn sáust stundum litlir skuggar bærast undir sveigðu kastaníutrjánum - eins og þau byggju yfir einhverju sem þau gætu ekki afhjúpað. ]



[ Tíminn líður, tíminn fer
dag einn mun ég skemmta mér:

elta eftir þröngum götum,
þig, og inn í húsasund
kasta af mér öllum fötum,
svo
stynjum við í langa stund
- í langa stund -

ég ætla á þinn fund!


drekkum saman eitrað vín
konungur djöflanna
og drottning þín. ]



[ í niðamyrkri, næturblíðu:
nístingskuldi masta sker,
í stormasamri helástríðu
- ég sting í hjarta þér. ]



[ Hæg-steingerast nátttröll 
fyrir framan sjónvarpstækin – 
enda birtan 
bara brot af birtu sólar ... 
fagurgrænn plusssófi 
minnir á grasblettinn 
við klettinn, 
vökvað reglulega 
karlsbergið 
sem lifði ekki af 
34 þáttaröðina 
af Survivor. ]



[ Af hungri margur má sýna sút
og sultardeyja á heimsbyggðinni
en ég ríf í mig og ryð mig út
og ræ í spiki í alsnæktinni. ]



[ Étirðu á þig bústinn búk
bág mun reynast stundin.
Verði þér að vænum kúk
og væran hafðu blundinn. ]



[ Fyndið að skoða ljósmynd af snjókomu: allar agnirnar frystar af bæði kuldanum og vélinni. ]



[ Stelpur Sogast að hálfvitum
hata þá en hata að hata þá
Sveigjast og beygjast gegn þeirra innri vilja
virða þá,næra þá
fæða þá. ]



[ Með ösku og steina örkuðum í Skorrastað
og ákvað ég að festa sögu þess á blað.
Ég vissi ekki Öskudag virka á þennan hátt
er nema von ég teldi mig leikinn grátt? ]



[ Ef þú lifir nógu lengi
deyrðu á endanum. ]



[ Í ölvunarástandi dreymdi mig drauminn,
er stóð ég á strönd og horfði út á haf.
Með höfðið á undan ég stakk mér í strauminn,
og sálin fór með mér á bólakaf.

Umlukin vatni með útrétta arma
úr mér hvarf allt angur og strit.
Saltaður vökvinn seig mér um hvarma,
er sunnanvindurinn lék mér um vit.

Morguninn eftir ég vaknaði værri,
og vigtinni þungu af mér var létt.
Fannst mér sem hugurinn væri nú hærri,
öll heimsins vandamál væru leiðrétt. ]



[ Móðir jörð,
þú sem ert alltumlykjandi.
Helgist þitt nafn,
blessuð sé þín tilvera,
dásamleg eru listaverk þín, svo á jörðu sem á himni.
Þakka þér fyrir vort daglegt brauð.
Fyrirgef oss það sem vér ónýtum, 
svo sem og vér ofnýtum og útrýmum.
Eigi leið þú yfir oss hamfarir,
heldur frelsa oss frá fáfræði.
Megi þín fegurð, máttur og dýrð
vara að eilífu.
Amen ]



[ Ekki hafa hátt
er hjartað grætur.
Myrkrið hefur mátt
og meinið rætur.
Ekki svíkja ást
er situr heima.
Skuggarnir sjást
er sorgir dreyma.


Ekki ganga ein
á eyðisandi.
Situr við stein
særður andi.
Hér sukku skip
í söndum gljúpum.
Grimm eru grip
úr grænum djúpum.


Ekki hafa hátt
við hafsins rætur.
Þar er engin sátt
og andinn grætur.
Kveikjum eld
á úthafs ströndum.
Hann kemur í kveld
kalinn á höndum. ]



[ Til gæjans á ljótu Mözdunni 
sem spændi upp bílastæðið 
fyrir utan Metro:

Typpið þitt verður ekki stærra 
þó bíllinn þinn sé breyttur
og sé með hávaða

og einkanúmerið 
BRKUP6. ]



[ Ég hélt ég hefði verið löngu búin að loka þessum kassa
og líma fyrir
en samt hringsóla þessar hugsanir í hausnum á mér

ég var búin að pakka þeim niður
ég sver það
ég reyndi svo vel að pakka þeim niður ]



[ kynvera, skáld, þetta er allt það sama. um hvað hafa skáldin verið að yrkja í gegnum aldirnar? um fram allt ást. falska ást sem felst í löngun í kynlíf. ég er skáld því ég er kynvera. ég hef bara fengið þá guðsgjöf að kynorka mín getur flætt óbeisluð í orðum og orðið að ljóðum. ég er skáld. ég er kynvera. same shit. skaufi, píka, brjóst. ]



[ Þú ert gólftuska
þinnar eigin tilveru
þú skúrar vistarverur
þinnar eigin sálar
með þessari gólftusku
sem þú ert ]



[ Í höndinni hvílir glas
af hægdrepandi aurum
örvæntingafult kassa bras
hjá nokkrum gaurum

Þeir sitja og stinga
tímunum saman,ég efast um 
að þetta sé lengur gaman

Stungið og stungið, beðið eftir hljóði
glösin að tæmast,menn bíða eftir sjóði
menn snúa aftur með seðilinn græna
manskínan aftur vill gráu fingurna ræna

Gráir fingur eru farnir að þreytast
brasið við kassann,með hægdrepandi aurum
tómt er glas á morgunn skal það breytast
er þetta óskin hjá þessum gaurum.

Í höndinni hvílir glas
hjá gaurnum við barinn
á hverju kvöldi bjóra bras
hann starir í spilasalinn.

Einmanna situr og starir hér inn
einmanna gaurinn við barinn
mikið er hann kvalinn auminginn
ætli hann sé illa farinn. ]



[ Mér var sagt að hefja leit
að löngu glötuðum hlut
og ég hef ekki hugmynd um hvar ég ætti svosem að byrja
ligg bara hér agndofa og sífellt þreytt
því mig grunar að með þennan hlut verði það ekki
eins og með aðra

hann mun ekki finnast
ekki einu sinni á síðasta staðnum sem ég leita ]



[ nafnlaus fór um breiðstræti
gekk um nafnlausar götur
um nafnlaus torg
í nafnlausri borg ]



[ ,,Mig langar til að fokking ríða þér"
mælti Jakob einn ljúfan vinnudag
í enda júlí árið 2004.* ]



[ Yndið besta og auðnu mesta
átti ég á þessum fák,
oft vill bresta með aðra flesta
ef ég kýs fá mér strák. ]



[ Þarna Stína þekki ég þig
og þetta af mér þekki.
Margir hringja í sjálfa sig
og síminn svaraði ekki. ]



[ Ef felldir skuldir fyrir mig
finndist mér þú perla,
það er sem ég sjá þig
sæta ljúfa Erla. ]



[ Áfram árin líða
ekkert tjáir væl.
Frjó hugsun fer víða
frænka sæl.

Áfram árin líða
ekkert tjáir að sýta.
Ýmsir hafa ekkert að bíta. ]



[ Margt er í mannaheimi
er mæðu veitir þunga.
Best með blíðu og geimi
að bylta lífsins drunga. ]



[ Ég er þræll
eigin rammleika
þolandi
eigin lífsviðhorfs.

Þrællinn tilheyrir meistara sínum
fylgir hverju orði hans
eltir duttlungafulla leiki
refsað fyrir eiginhagsmunasemi
og hefur misst sjálfstæði sjálfsins.

En er útópían er fundin
loks haldið
loks stöðug
lifnar við ásjóna þrælsins.
því þar
í hjarta eigin rýmis
er hann meistarinn. ]



[ Í hurðarrúðu strætósins
sé ég grannan
myndarlegan mann
augljóslega menntaðan
ekki hrifinn af kulda
óhræddur við að vaða drullu
ósmeykur en feiminn
hrúga af reynslu sem býr bakvið augun
leiftrandi persóna sem húkir í felum
áhugasamur um umhverfi sitt
býr hjá mömmu sinni
er er alltaf þreyttur
enda í fullri vinnu sem einstætt foreldri.

Strætóhurðin opnast
og ég stíg út. ]



[ Ég fékk skilaboð
þau sögðu mér að koma.

Ég horfði á þau
starði
opinmynntur sauður
með lokaðan ákvörðunarhlera.

Ætti ég?

Spennan í maganum jókst
teygði sig dýpra niður
og rétt kitlaði bakhluta pungsins.

Ætti ég ekki?

Maginn fór í hnút
kvíðasamur titringur læddist í fingurna
tennurnar bitu í vörina.

Gat ekki hugsað mér að afþakka
svo að ég kom. ]



[ Farinn að heilsu sagði hann af sér, 
eftir að hafa opnað landið upp á gátt fyrir niðurrifsöflunum.
Sem hann átti reyndar 
- ALLS EKKI VON Á.
En með lýðnum sem lepur dauðann úr skel
lifa hans vondjörfu orð; 

 GUÐ BLESSI ÍSLAND!! ]



[ Hæ,
 
já, hún hlýtur líka að vera frábær þessi Marta Einarsdóttir alnafna dóttur minnar.  Hún sagði í morgunútvarpinu að hún hefði gleði að atvinnu og gaf upp heimasíðu sína: pulsinn.is
´
Hún lagði áherslu á þetta sama og gert er á Kærleiksdögum sem ég hef sótt einu sinni, að menn æfðu sig og æfðu sig í að brosa og hrósa sjálfum sér og efla sjálfsímyndina
 
og benti hún þar á að segja þetta aftur og aftur: ,,Ég er frábær, ég er klár, ég er góður" og ég greip ræðuna þegar á lofti og orti ljóð dagsins á þessa leið:
 
Ég veit ég er frábær, ég veit ég er klár,
ég veit ég er andskoti góður
og ég trúi að snilld mín um eilífðar ár
auki mér vegsemd og hróður.
 
knús frá svarra ]



[ Sagt er að núna séu þau kvitt,
hún á hann sótti öllum stundum.
Hann sagðist hafa verið í splitt,
hann barnaði Siggu frá Lundum. ]



[ Ég græt er ég fagna
og fagna er ég græt.
Heimurinn er grimmur
hvernig sem ég læt.

Ég vakna og sofna
með opin augun mín.
Og sé í gegnum árin
glampa á sárin þín.

Skynja gegnum svefninn
og finn hvert ferðin er.
Því árin eru lækir
og líða í burt frá mér. ]



[ Atkvæðið þitt hefur valdið vanda
valdhroka og brjálæði gafstu grið.
Erfitt er lengi í lappir að standa
er launráðin steðja á hverja hlið. ]



[ Þið gáfuð mér gull ykkar
en ég hafnaði því!

Þið fórnið
börnum ykkar.

Ó, dýrð mín!



Ég hef enga þolinmæði
fyrir sprotafyrirtækjum ykkar.



Krýndur laufum
lít ég niður á ykkur

eins og risafura
á agnarlitla termíta sálarinnar. ]



[ Ég er hræddur!
Hræddur við annað fólk.
Hræddur um að það sjái í gegnum mig.
Sjái hvern mann ég hef að geyma.
Þess vegna vefst mér oft tunga um tönn  
og tal mitt verður þvoglulegt. 
Ég mismæli mig  líka stundum 
eða stama.
 
Það er það versta af öllu!
- Og þó,

það versta er frekar það
að við sjálfir erum  alls ekki vissir um 
hvernig menn við höfum að geyma. ]



[ Erfitt er að verja vesaldóminn
veika til þess skortir kraft.
Helsta ráðið að hækka róminn
svo hinir geti ei rifið kjaft. ]



[ Það er af sem áður var
er efndu til betri mála,
umskiptingar ólmast þar
svo ei sér meiri brjála.

Bófar bæta ei mannlífið,
blíðu sinni fresta.
Það ku eiga víðar við
að vilji manndóm bresta. ]



[ Þú í faðmi mínum
augnablikin heilög.
Ég þrýsti þér að mér
kyssi enni þitt.
Gef þér allt sem ég á
ástina til þín.

Þú ert horfin
í óræðar víddir
sorg mín grætur
á svörtum veggjum ]



[ Fyrsta ástin
undursamleg tilfinning.
Hugsanir og þrár
og ást mín flýgur um.
þú sem ert ævintýri lífs míns 
í dag.

þú sem ert, mestur, bestur
og allt sem ég þrái í dag.
Ég vil hvíla í faðmi þínum
finna hjarta þitt við mitt.
Og horfa í augu þín í dag. ]



[ Hefur bros er heillar menn
og hörundslitinn bjarta
á ferðinni hér einn er enn
sem yljar meyjarhjarta. ]



[ Fyrstur kemur fyrstur fær,
fyrstur missir eigi
en amlóðinn er engu nær
oft er birtir degi. ]



[ Yfir valdstjórn ólán tikkar
er ei mörgum það um sel.
Flý´ af hólmi flónin ykkar
farið hefur betra að ég tel. ]



[ -Hvað sér sér vesælla-
Börnin eru brytjuð bak við tjöldin,
borguð býsnin öll í verkagjöldin, 
,,Útrásarvíkingar” angraðir lítt,
ekki talin henta þar fórnin,
en ég vil skera skálka frítt,
skýli mér ríkisstjórnin.

Himnaríkið held sé grís
er hrottar lífi týna.
Hópast munu til Helvítis
að hitta vini sína.

Þó andi kalt um okkar hag
og óhróp séu á torgum  
ég ætla að gera mér glaðan dag
og gleyma heimsins sorgun. ]



[ Í myrku hjarta vex mosinn
á minningunni um þig. ]



[ They tell me news i don't want to hear,
they tell me the bad things are coming near.
I try to run but i can not hide,
from the thing on the other side.

But i'm not afraid and i'll have to stay strong,
because soon on that side i'll belong.
And i'm really sorry that i could not stay,
I'm going to miss you everyday. ]



[ Það birtir af degi
við bjóðum geislum sólarinnar
velkomna í bæinn.
Draumur birtunar barna
er kærleikur og ást.

Og þegar þú kemur vinur velkomin.
Við skulum tala, hlæja og syngja
og tréin vagga krónum sínum
og dansa. ]



[ Þakka þér fyrir að vera til staðar
þegar ég þarf þess með.
Fyrir hlátur þinn og brosin þín
og allt sem þú hefur gefið mér.

Vinir eru dýrmætir
vegna þess, þeim þykir vænt um þig
þeir hlusta
þeir hjálpa.

Ég vil þakka fyrir vini mína
öll þörfnust við ástúðar og hlýju
í dag og alla daga.

Ég sendi ljúfa kveðju til vina minna
hvar sem þeir eru
og ég vona að þeir eigi sanna vini
alla sína daga. ]



[ Ég flaug 
að fjalla laug
og sagna meið
um langa leið.
Við vanga minn
var andi þinn.

Ást sá
í fjarska frá.
Í förum ein 
og sólin skein
um gróin gil
gleymdra til.

Hún á   
í sinni höll. 
Þekka þrá
er þekkja má.
Er einum tár
en öðrum sár.

Um nótt
er hún sótt.
Ljós hennar skín
er leitar mín.
Í dimmum byl
við djúpan hyl. ]



[ Alla mína ævi hef ég sofið fast,
og látið ganga yfir mig.
Þú hendur mínar bast,
svo ég gæti ekki komið við þig.

Ég þjáðist og grét,
og hugðist enda líf mitt.
En hugsa ég hvernig ég lét,
og vil verða eitthvers mannsvíf.

Ég lifi eins og ég vil,
og tek ekki mark á neinum.
Ég það nú skil,
ef ég vil ganga í augun á sveinum.

Þú segir ekki hvað ég geri,
þú ákveður ekki hvað ég á að gera.
Þó ég ábyrgðina veri,
þetta er sú sem ég vil vera. ]



[ Ég er eins og ég er,
því er ekki að neita.
Ég vil vera ánægð ber,
og kynþokka mínum beita.

Enginn er eins í heimi,
þökkum Guð fyrir það.
Enginn er í betra teymi,
sem sýnir hver er hvað.

Grannur eða mjór,
hvort er meiri sagt.
Sá er sljór,
sem vill það aðra á lagt.

Betri vil ég vera, 
en það er rangt.
Þá byrgði vil ég bera,
því lífið er ekki langt.

Ég, moi, me,
segi ég með tár á brá.
Ég segi því,
allir eru fallegir innan frá. ]



[ Þar sem skuggavefur byrgir sýn
þar sem skuggi skyggir á skugga
þar finnur þú mig í skugganum

þar finnur þú mig í skugganum
skuggann af sjálfum mér
skugginn af eigin skugga ]



[ þau sungu fyrir mig
nagladekkin við laugaveginn
bráðum koma skýrslu jól

þá þingmenn upp hendur bretta
horfa út á austurvöll
umgirtir vígamönnum

blóðguð af blóðguðum
leggur dauðafnyk
lík verður þjóð

þjófkenndir menn
standa í stafni
í íslands nafni ]



[ svartir veggir
verða alltaf
svartir veggir

skiptir engu
þótt séu þeir 
málaðir hvítir ]



[ hvurjum er ekki
andskotans sama
sagði amma ]



[ fegurð orðanna
flaumur fagurgalans
eintal geðsjúklings
í sjálfum þér

ritast á blað
ritvillur hugans
augnblik

svo kallarðu þetta fokkings ljóð ]



[ ég elska 
að standa á sama

enda eru þeir kúgaðir og
undirgefnir sem þjóð

þeir eru líka smátt og smátt
að finna sig

þeir mega fyrir mér eiga jólasveininn ]



[ sumir kalla sig kennara
en eru samt meira í að
vega en meta ]



[ Eitt er að yrkja ótal kvæði
athugasemdunum að ég læði,
ekki er sama magn og gæði. ]



[ Ég loka dyrum og læðist inn
og leggst í fletið mitt.
Því enn er úti veturinn
með ógnar valdið sitt.

Hvað er þetta hafðu ekki hátt
ég heyri þruskið lágt.
Nú nálgast eitthvað smátt og smátt
nú skellur hurð í gátt !

Er mig að dreyma eða hvað
er óhreint hér á ferð.
Er draugur kannski kominn af stað
með kuta, exi og sverð.

Mun hann éta okkur í nauð
en við sem erum ekki æt.
Bæði fávís, fátæk og snauð
frekar verður súpan sæt.

Hæ hæ hó hó börnin ung og góð
hér er jólasveinki sauður.
Hrópaði hann þar sem hann stóð
og hné svo niður dauður. ]



[ Oft ég skunda í Skorrastað
og skemmtun á um stundir.
Hestamennskan brýtur blað
bóndans um þessar mundir.

Og þar er mikil gleði gerð,
góður reiðkostur talinn.
Að halda þar í hesta ferð
hugmynd er ei galin. ]



[ Við sátum nokkur saman í hring..og
Skáluðum heiminum fast á hvert annað
augu okkar hringsnérust 
Og bullið úr okkur 
rann sitt ginnungargap
allir á réttri leið
allir með rót vandans krufin
samt vissu allir í partý
að hér var ekki haldið upp á neitt
nema ógöngur og ósigra
enda öskraði gamli gráskeggur 
sá veraldarvani forni fjandi
-	djöfullinn sefur aldrei
við heyrðum það ekki
svo upptekinn af stundinni
svo hrædd við morgundaginn
það flæddi um okkur
í okkur
Ungur ljósvíkingur
heimspekingur og stærðfræðingur
Öskraði út úr sér, frussaði á mig
-	ég ætla verða forseti
-	fylla lífið af réttlæti og sannleika
ég horfði á hann
hæverskt og mikilmannlegt glottið
óskaði honum góðs gengis
allur úr takti
sjálfur með sömu háleitu hugmyndirnar
í sama ástandi og heimurinn
hryggur og sár, allur krepptur
-	heimurinn er ungur
allt sem er ungt kreppist
ég var rifin úr hugsunum
ljóshærða dívan sem átti heimilið 
var búin að panta taxa
og nú ruku allir frá hring
glottandi reyktir, vel smelltir saman
-	nú skal tæma úr glösum
rífa í sig veröldina
festa kjaft á feigð. ]



[ Allt er svo blátt og titrandi. 
Allt er svo kyrrt, 
þögnin svo gefandi 
andadrátturinn svo 
fagur, silki saklaus 

Allt er svo vamt 
svo vont 
hjá öllum nema mér 
hjá mér er allt svo blátt 
svo saklaust 
allt svo kyrrt 
þögnin svo gefandi 
silki saklaus ]



[ við keryrðum eftir ómalbikuðum öskrandi vegi
lífið blasti við okkur, ég lá aftúrí 
þar vorum fjögur og fyrir aftan sátu fjórir
við hlógum og ég hélt að allt væri ok
mikill andi sveif yfir mér og ég reif kjaft
við bílstjórann og færði hendina yfir til hans
heimsfrægur freðin söngvarin glápti á mig 
og fólk hvíslaðist og bendi á mig og vin minn
sem sat við hliðina á mér stífur og lyfti ekki brosi
allt í einu réðust á mig þessar fallegu konur 
rétt áður hafði bílstjórinn rifist við mig 
um stærðfræði og kenningar
sem eru ekki til .
þær settust í fangið á mér og ég þrútnaði
horfðu á mig og kysstu mig,
svartklæddar pínulitlar grindhoraðar
ég fékk að kíkja upp í kjaftinn á þeim
til að vera viss um að þær væru ekki vampírur
og þær opnuðu munn og leyfðu mér að sjá
tennurnar voru eldri en ungar umbúðir
en samt sem áður leyfði ég mér
í kossaflens ég týndist 
allir á það góndu
og það var gott þangað til
allt í einu allir sem sátu bíl
hlógu hærra en djöfull og 
eins og á gömlum índjanatíma
fann ég höfuðleður mitt rifið af mér
og tennur sökkva á hræddar æðar
það var blóð út um allt!
þau stoppuðu og heimsfræði söngvarinn
þessi freðni, hennti mér út 
sagði mér að horfa í sólina
bakvið hana væri mitt land núna
svo lauk hann verkinu og þau brunuðu burt
í leit að nýjum farþega til að nýðast á. ]



[ Allir keyra fullir
Allir keyra fullir

Allir keyra blindfullir
og freðnir

Bílslys. ]



[ Ég fann sannleikann.

Hann var ofan í seriospakka.

Einn af þessum mörgu kringlóttu kornum.

Mikið var – guð sé lof.


Nú verður allt miklu betra. ]



[ Búmm - eitt fix
ein æð.

Búmm - annað fix
önnur æð

búmm - smóka kók
meira mók.

Búmm – hjartað hrætt
úrbrætt ]



[ Best að drekka einn lítra af kaffi
og hugsa upp einhverja snilldarhugmynd. ]



[ Ég fæ enga hugmynd
bara spurningu,

hver ertu ? ]



[ Miðbæjarotta - 

Ertu brúnrotta eða svartrotta
ertu að skilja mig - eins og ég skil þig.
Ertu hrokinhærð fyllibitta
eða stílhreint latteglæsimenni
dáldið stoltari en 105
mikið betri en 705
705 – hvað er nú það ?

Miðbæjarotta - 

á kaffihúsi, drekka kaffi
sígarettu´að totta
skrifaljóð og glotta. ]



[ Þú ert svartar fjaðrir.
Svartar flögrandi fjaðrir.

Íkarus íkarusana. ]



[ Við börðumst
samt sá ég ekki andlitið á þér
vissum báðir hvað við vildum 
tókumst á: lausnin var hvergi nærri
öll heimspeki skynseminnar í lamasessi
allt sem snarað hefur, hangandi í snöru
ég hrasaði og datt, fann lykt af glotti
lævísu og loðnu, margnotuðu, breysku 
ég reið í gegnum þvogluna og leitaði
lausnar sem var ekki sjáanleg 
en eins og lokið væri upp
aldargömlu leyndarmáli 
þá hvarf ég sjónar
hélt áfram - gekk minn gang
leyfði mér að gleyma 
taka stökk upp á við
var það ekki tilgangurinn? 
nú brosi ég og bíð
breyti mér í barsmíðar
kurra á kyrðina 
held fast í smíð-andan ]



[ Hvert fórstu litli fugl
hvert flaugstu?
flaugstu kannski í gegnum rúðuna mína?
flúðiru inn í myrkrið til að þefa af birtunni? ]



[ með kreddunni klæmistu í gegnum kjölfiskasogið
kárast um veröld með kera fegurð 
andleg fýsn fær ey að þér logið
fegurðin kveikir undir eldbálið bjarta
berst við ginnungargapið svarta. ]



[ Eitt er að hlusta en annað að tala,
oft er sá þögli af visku ei rýr.
En allflestum líkar albest að mala,
eins þó að ræðan sé ekki dýr. ]



[ Reiðhryssa var það þig reitt getur á,
rokgjörn en þó ekki dettin.
Áhugaknapar þar engdust af þrá,
etja henni vildu á sprettinn. ]



[ ég er hins vegar ekki að fara
í blýhvíta esjuna sem ögrar mér hvern dag
horfir til mín með sólgleraugum og glottir
yfir fávisku minni

ég ætla að tuska hana til
og athuga með tilfinningaleysið
hjá þessu annars fegursta fjalli
Reykvíkinga, fjalli sem getur glott
og einnig rekið útúr sér tunguna og ullað á faxaflóann svo smáann
klædd gráu parruki
með gull í línum

hún ögrar mér, hún veit
að mig langar ekki á hana
en dáist að henni fyrir fegurð
en mig langar ekki á hana. ]



[ Að Inda þá bursti á ei úr að raka
eru þeir vinir og láta það kjurrt.
En fá í sig aftan í fram og til baka
ferlegt er talið ef er ekki smurt. ]



[ Í sínum heimi sælir lafa
og sýna ei öðru lit.
Oft er ekki hægt að hafa
heimskum fyrir vit. ]



[ Ég styð málstaðinn heilshugar


ég á hins vegar eftir að 
ákveða mig hvort ég gangi
í stuðningshóp hans á Facebook. ]



[ Þrjóskir duga þrautir buga
þeirra logar andans bál.
Í frjóum huga fæðist smuga
-framkvæmdin er annað mál. ]



[ Það tókst ekki að koma Tjokkó í lóg,
traust er hans lukka, það er vel.
Hann er svo sætur, það hálfa væri nóg
þó að í hárið mætti setja meira gel. ]



[ Það sem ég forðum færði þér    
fann ég innst í sjálfum mér. 
Traustið góða og trúin varð
tún án grasa og frosið barð.

Og okkar samband eftir það
ennþá blæðir í hjartastað.
Og hús mitt varð að huldu sál
er hylur gömul leyndarmál.

Því bara ég og bárujárns rið
bárum hússins eldivið.
Sem breiddi út sitt birkisag
er brann einn góðan veðurdag. ]



[ Elsku besta amma mín
enn ég man hve höndin þín,
undurmjúk og ástrík var.
Alltaf mér til huggunar
var höndin þín, elsku amma.

Tíðum straukstu tár af kinn,
tókst í fangið drenginn þinn,
klappaðir honum á kollinn rótt
kysstir og bauðst svo góða nótt.
Góða nótt elsku amma.


 29. nóvember 1984
© allur réttur áskilinn höfundi ]



[ Lífinu skaparinn gefur gætur
og gott að hann var ei sá lati.
Hann setti á dömur sæta fætur
-svo að þær stæðu ekki á gati. ]



[ Fyrir handan fjöllin sjö
búa dvergarnir sjö
bíða þín Mjallhvít
með sjö gráðuga munna
sjöfaldar kvartanir
ný gólf til að skúra

Er ekki betra
að láta skera úr sér hjartað
en grafa sig lifandi
bíðandi 
eftir einhverjum kóngsyni
sem hefur líf þitt
í hendi sér uppfrá því
lifa hamingjusöm uppfrá því
í glerkistu
sofandi
svefni vanans

Reyndu heldur
reyndu heldur
reyndu heldur við
veiðimanninn ]



[ Ég yfirgef heimalandið
skipti um símkort í gemsanum
gjaldmiðil í buddunni
stilli úrið mitt á erlendan vetur
tala framandi tungu
stafa nafnið mitt með öðru stafrófi

Það tekur aðeins
fárra stunda flug

að verða önnur manneskja ]



[ Hér 
á ég heima

Þar sem vindhviðurnar
grípa mann
og fleygja manni
eitthvað út í buskann

Hér
á ég heima

Þar sem veðrin
fara hamförum

Hvar skyldi hún búa þessi
komin með hreim
stafar nafnið sitt á útlensku

Best að blása henni
eitthvað út í buskann
kannski á hún einmitt
heima þar ]



[ Ástin er ljúf
að elska þig
vera hjá þér
faðma þig.
vera hluti af þér
í börnum okkar.
Augu þeirra, augun þín.
Varir þeirra, varir mínar.
Brosið, brosið okkar.
Og þegar við kveðjum
eru konur og karlar
sem elska.
Hjá þeim er ávöxtur 
ástar okkar. ]



[ vers eitt:
	Ég man þegar missir varð mér raunverulegur en
hafði haft lítið vit á hvað dauðinn hann getur gert.
	Ég var á mínum fyrstu árum á skólabekk
Saklaus drengur og gleðin inní mér var óskapleg
	Hafði ekki lesið Laxness og föðurmissir var fjarri mér
Sá einn pjakk rífast við stelpu, fóstrurnar sögðu honum haga sér
	Og ég veit ekki hvort að hjartað hennar sló
Þegar hann sagði að það væri gott á hana að pabbi hennar dó
	Ég man hvernig hún grét
Ég stóð skammt undan en ég faldi mig samt vel
	Ef það hefði verið ég í hennar líkama og sporum
Hefði ég tekið lífið mitt á morgun eða reynt að flýja frá þessum orðum
	Því stingurinn í maganum er ég heyrði þau
var á við sjö rýtinga á önglinum á veiðistöng.
	Og veiðimaðurinn rykkti, mér fannst hún ekki eiga þetta skilið
Starði á hana þar til ég var sá seinasti þar inni
	Stuttu síðar flutti hún burt.
Og ég fékk aldrei svör við spurningunum sem ég vildi að ég hefði spurt
	En ekki leið á löngu þar til ég mætti henni á ný
Og heyrði henni lýst sem dræsu eða eitthvað slíkt
	Ég reiddist, því enginn gat séð hana eins og ég sá hana
Þeir sögðu hana ódýra, sífellt slefandi upp í strákana.
	Og raun bar kannski vitni, því hún lagði fyrir mig gestaþraut,
Og sýndi mér brjóstin sín en ég starði bara í gegnum þau
	Og sá hjartað sem hökti og reyndi að slá þarna um árið
... Hún hafði greinilega sett plástur á sárið

korus::
Þú dvelur í minni, mínu
alla daga
þar munt þú flögra frjáls.

Máttinn ég finn í, fingrum
hann hefur leitt þig
beint að minni sál.

vers tvö:
	Ég man þegar ég lærði hve hverfult lífið er
Skelfilegt finnst mér, því ég þekki slíkt svo vel
	Ég man að tréin réttu úr sér eftir órólega nótt.
Og yfir hverri frumeind var svo óþarflega hljótt
	Ég man eftir fylgisveinum harmsins
Þegar ég kvaddi kærleikann sem fylgdi einum manni
	Hann var ávallt sneisafullur af einlægni
Og bar með með sér heimsins bestu heilræði
	Fylgdist með hverri stund, þrátt fyrir þreytu undir augunum
Því við vorum kumpánar og heilsuðumst á göngunum
	Hann heyrir þetta lag og hann hlær vonandi
Því allir sem þekktu hann vita að hann er skælbrosandi
	... og jafnvel dansandi af gleði
Ég legg hjarta mitt að veði, að þrátt fyrir allt það sem að skeði
	þá honum líður vel og upplifir sig
í miðju hreinnar orku sem snýst um fullkominn frið.
	Hann var eltur af svarta hundinum, ég heyrði af honum hlaup' af stað
En engu að síður kom ég bara engan veginn auga á hann
	né að gráa skýið legi kringum hausinn hans
Það hefur eitthvað lykkjast burt og leitt hann fram til lausnanna.
	Þó að hver maður eigi rétt á leit sinni að hamingju
þá glíma sumir við vegatálma en eiga enga jarðýtu
	Þegar ég lít á alla þekkingu ára minna
Sé ég að ég get ekki dæmt ferðalag sálarinnar. 
	Og ég legg til að við stöndum í þeirri meiningu
Að sama hvað, lifir hann í hjörtum okkar að eilífu. ]



[ Strætó
bíður sko ekki eftir neinum!
öskraði vagnstjórinn 
og slengdi aftur hurðinni
á slefandi trýn þeirra hægu.


Skömmu síðar varð stórslys
við stöðvunarskyldu í næstu götu. ]



[ Þetta eru ekki alvöru brjóst
sögðu þær við hana sturtunni í leikfimi
bara sílíkon barbí bull.

En bak við annan púðann
sló lítið hjarta. ]



[ Stundum 
loka ég mig
einan inni 
með öllum
verðlaunagripunum mínum


og hleyp
nakinn
og miðaldra
á milli þeirra. ]



[ Hörundið dömurnar hylja lítt 
hold vekur girndirnar stríðar.
Ergju í karlmönnum virkja þær vítt,
sem vilja þær fá innan tíðar. ]



[ Ljúfsárt er lífið á Óttu
lundin fánýt og deig
en ást eins og eldur að nóttu,
sem upphefur geislandi sveig. ]



[ Umskipingi andinn kól
undarlegt margt getur skeð.
Gelur líkt og hani á hól:
,,Hér er ég og dansið með”! ]



[ Smámunir skipta sköpum,
skelli fær margur hver.
Oft að ýmsu við hröpum,
sem illt getur leitt af sér. ]



[ Orðinn seinn og ögn stækka skrefið
ekki meir um það.
Síðustu forvöð að fá sér í nefið
fara ég er í bað. ]



[ Í vor fer ég vestur
frá víl og villu.
Senn er hann sestur
sjófugl á sillu.

Látrabjarg er úfið
og för frestast.
Skipunum snúið
frá víginu vestast.

Að Ritnum riðu
dagar með dauða. 
Er sigmenn sigu
að Agli Rauða.

Í kuldanum kaldir
lemstraðir líta.
Bjargið er aldir
sverfa og slíta.

Úr Hornbjargi hrynur
úr klakans krumlum.
Starandi stynur
Kögur hjá kumlum. 

Nú brakar og brestur
tröllskessa tryllist.
Ef grimmur gestur
af ísnum villist. 

Við Rekavík vestur
er ísinn ofinn.
Brakar og brestur
ísbjörn er kominn. 

Við Straumnes er seiður
og bergið blikar.
Ríkur upp reiður
og hafísinn hikar.

Við ströndina stendur
útlaginn eini.
Með höfuð og hendur
en sál úr steini. ]



[ Kviknar á perunni endrum og eins
til átaka þá ég heyji.
Annars væri það ekki til neins
að eigra í Skálateigi 

Kvikni á peru lítið ljós
ég læt á skifin reyna
og ef að fæðist eitthvað hrós
þá er það Martaeina.

,,Martaeina”, á meilin notar,
mælir alltaf vel til mín.
Margar bækur meyjan rotar,
meistaranám er ekki grín. ]



[ Í ljóðin efni hef víða veitt
og vandað eftir mætti.
Þarna blasa þúsund og eitt
og þá er mál ég hætti.
Svo um ljóð ég segi í kvæði:
Sama er ekki magn og gæði. ]



[ Ég elskaði þig.
Þó ég ferðist og læri
Þó ég syngi og ég hlæi
Þá læri ég aldrei að elska á ný ]



[ það er stríð í gangi í hausnum á mér
eða nei 
ætli þetta sé ekki meira svona eins og stríðslok 
hjá þeim sem þurftu að lúta í lægra haldi

uppgjöf og eyðilegging
andvörp
sorg
eitthvað verðum við nú lengi að byggja allt þetta upp aftur
og losa beinagrindur úr skúmaskotum
megum við ekki bara fá að sofa af okkur næstu árin? ]



[ ,,Þetta er gjöf en ekki sala", 
segi ég gjarna
er ég versla í kjörbúðunum
stúlkurnar oftast á mig stara 
og stama einhverju
út í bláinn. ]



[ Ætlirðu vinur vel að yrkja
andann skaltu styrkja.
Fáðu þér kikk úr fínni lögg
og farðu svo með rögg. ]



[ Þú gafst mér allt er áttum
við saman.
Ástir og sorgir, gleði
og gaman.

Þú gafst mér allt er aldrei
ég fengi.
En þráði svo heitt, lengi 
svo lengi.

Þú gafst mér þróttinn, vetur 
að þreyja.
Gafst mér þorið að dreyma
og deyja.

Þú gafst mér daga og drauma
sem rísa.
Og vökur með vori  
er lýsa.

Þú komst með eld í augum
er kyssti.
Þig ég unga átti
en missti. ]



[ Það er erfitt að hlusta þegar allir tala
orðin renna sem saman i eitt.
Ætli að Drottinn alheimsinssala
eigi ekki í vanda að fá úr því greitt? ]



[ Í morgunn ég missti
minningar þínar.
Og kossinn sem kyssti 
á kinnarnar mínar.

Í gær var ég glaður
í gær bar ég trúna.
En meyr eins og maður
og mæli ekki núna. ]



[ Um gæðingana gustar enn
geysist á ísum Spaði.
og fleiri á eftir fara senn
finnast heima í hlaði. ]



[ Sagt er 
að seint á nóttunni
renni af og til 
mannlaus strætisvagn
eftir götunni 
við gröf strætóbílstjórans. ]



[ Í fæturna færist dofi
frá mér er kraftur sorfinn
angrar kláði í klofi
og kynfærin nærri horfin. ]



[ Ég kann frá mörgu misjöfnu að segja
og má því illa við að fara að deyja
áður en ég get eitthvað meira skrifað
af því sem að ég hef fengið lifað. ]



[ Þegar Lilla er út sloppin
ætla ég verði frétt
að komist fljótt á koppinn
kenni ég ættina rétt. ]



[ Hún gekk um garðinn og söng 
með gítar í höndum sér.
Seiðandi ljóð síðkveldin löng
ég settist og gleymdi mér.

Ljóð hennar var bjart og blítt
ég beið í skugganum einn.
Allt svo undarlega nýtt
því ég var hinn ungi sveinn.

Hún brosti blíðust til mín
bað mig að ganga að sér. 
Og hvíslaði er dagur dvín
mun ég dvelja hjá þér. 

Því ég er eina ástin þín
og aldrei yfirgef þig.
Ljóð mitt er lofgjörðin mín
til lífsins sem nærir mig.

Ég gef þér allt sem ég á
því ég er hinn djúpa lind.
Uppspretta sem allir þrá
ástin er sáir í vind. ]



[ Ég strauk þér í morgun 
í stað þess að segja þér hvað ég var að hugsa
við erum með samning 
sem er betri en ekkert 
og ég vil halda áfram þar til ég bogna svo mikið að ég brotna
frekar en að fá ekki neitt

Ég strauk þér í morgun
þú hélst um mig í nótt
og þrátt fyrir að geta ekki sofnað því ég lá svo óþægilega
gat ég ekki skemmt þetta augnablik því ég vil þig að eilífu
en þú vilt mig einu sinni í viku ]



[ Eftir gereyðinguna
komu geislavirku börnin
hlaupandi með byssur
étandi sjálflýsandi engisprettur

Við hjónin keyrðum framhjá
og veifuðum í síðasta sinn
mikið er sólarlagið undarlegt
hér um slóðir ]



[ Ríkisstjórnin steytir á straffi
stutt lifir oft hinn fegi.
Ekki fann ég kosningarkaffi
á kosninga Icesavedegi. ]



[ Nú þjóð hefur svarað skilaboðum skýrum
skellt Icesavelögum og ríkisstjórn ei deyr.
Menn drógu í barkann á dauðvona dýrum
og deyddu þau alveg svo kveldust ei meir. ]



[ Það var áhöfnin sem minnti mig fyrst á viðbrögð mannsins í svörtu fötunum. Hann hafði sagt mér fyrir löngu frá lítilli dúfu sem hann geymdi í jakkavasanum. Þegar ég hleypti henni út án hans vitundar kom hann til mín daginn eftir og spurði hvort ég hefði lokað dyrunum að æsku hans. 

Það var svo löngu seinna, á ættarmóti eða fermingarveislu, að ég mætti honum og allt virtist sem áður.





Samhengislaus áhöfn tók vegabréf mitt til óvissunnar. Ég hafði ráðið af legu fyrirbæranna, að það væri mitt að halda út í hina skírðu nótt. Skírð nöfnum og óvitum og frávita örlögum óvissunar hlédrangi. Árbúinn stefnudrengur og árviss atburður sem afdregur sitt slýjuga skott. Skrifborðið er sokkið. Það heyrist ekki lengur í litlu eindunum sem skoppuðu á yfirborði þess. Það var þá ljósið, sem hvein. Hvein í ljósum. Bakdyramegin stóð hún og horfði á mig, andlit hennar mettað af augnablikinu, ástundun augnanna ólgandi. Sefandi stjarnhörpur höfðu sungið sitt lag af síðum trega. Tilfinningar höfðu vafið sér leið út um vindaugu. 

Þetta er spilað hægt. Það er svo allir heyri. Rödd mín er orðin rám af söng. Syngdu með mér þangað til raddir okkar verða rámar og renna saman við regnklædd strætin. Þar sem við mættumst. Árekstrar. Það var gott að rekast á þig.

Manstu eftir svörtum augum? Og nærbuxurnar voru svartar líka. Lagið sem var spilað eftir veturinn. Þú getur ekki snert þetta. Ég svíf yfir dögum og fljótum. Ég er lukt alltafvindsins.

Myrkvaðu mér slóð inn í hjarta þitt, því ljósið ratar ekki. Við sátum í herbergi. Við áttum líf svo fagurt, að næturgalinn tjúllaðist. Tjúllaður tíminn. Tíminn er orðinn tjúllaður. Þegar ég sit hér við opnast mér slóð inn í svo afturbundið stræti að munnarnir hlæja og hrækja á eftir éljunum. Mér var tekið opnum örmum stórsungnum ástarklækjum.

Hvað er þetta nema vefur. Hvernig kemst ég inn í vefinn. Í vefinn skal allt vandræðast. Hvert stefnir eiginlega. Hvað geymir hið ókomna í örmum sínum, dulbúið deginum í dag? Hvar munu vitar slokkna, hvar mun dauðinn búa sér skjól?

Í straumi andartakanna stóð minn vegur. Mín slóð sökk í drætti drauganna. Í mannshuganum er alheimurinn. Í dauða nætur. Sundlaugarnar iða af hákörlum og háhyrningum. Þetta eru hættulegir staðir, ekki fyrir hvern sem er að stinga stóru tánni ofan í til að gá að hitastigi. 

Ofurmenn hafa dregið sínu fínu hörpur upp úr sjónum. Diska hlóðu þeir á glerveggi, gleymdir í storknuðum tíðastraumi ilja. Ég átti einu sinni unnustu. Hún varð að engu í iðu dagsborgarinnar. Ekkert er að eilífu.

Við stóðum í sporum stjarnanna.
Þar flökti tunglið framhjá á fornum himni

Við áttum slög í hreyfanlegri drukknun. Í hinu bókmenntalega jafnvægi austanvindsins hefur sjálfið brotist fram. Í ógnartaki dögunarinnar hefur rifið upptrekkst af angist.

Veröldin líður ei þér, heldur þú hennar fari, 
það hefði aldrei verið til ókomins luktar tóms.

Það er þegar hugsunin er skýr og ógruggblandin
sem sést hið tæra, hið tóma, hið trega.

Luktarfórn hafði minn vindur blásið í brjóst þér þinn svip
ég hefði ekkert legið af strengjum þínum ölvaðist ég
af tónlist hennar hafði mín hegðun vængjast í horn.


Segðu mér ekki frá því hvernig ritverkin hafa upplært þig og gert þig að manni, það var ekki mónu ætlun, að stjarnfúsa þig við fjalarstreng. 

Ég mun eignast stjarnhörpu, slýþakta strengi og stól.
Til að sitja á hef ég haldið inn í dýlausan draum.

Draumlausir dagar eða luktir af strengjum strjálla stefnumóta.

Þið þi ðþð   hvernig komust þið til hlöðunnar sem enginn skaut.
Enginn átti ykkar teninga, ykkar ógeðslegu teninga.

Skrifið, og þið munið sjá hvar ég læsti mínum dreka, mínum reka, mínir flekkir og fljót ljót   ljót fljót og fljóð blóð.

Blöð skrifa ég á og svíf út í mitt eigið höfuð.

Út í mitt eigið höfuð steypi ég mér endilöngum
og drukkna þar í hafi hugsana eða á eyðilandi.

Mínir þangbornu strengir!


hvernig skal ég eyða þér
eyða 
eyða
eyða

hvernig skal ég búa þinn dag til míns borðs?

Hvaða veigar hefurðu í hljóm þínum?
Hvaða straum?

Andvarp í herbergi.

Í herbergjum mínum. ]



[ Ríkisstjórn er úti að aka
ei er klaufum gefið lag.
Réttri hönd í rass að taka
reynist fátítt vera í dag.

Gerist fátt um góða hluti
gleymast loforð allstaðar.
Ámátlegur auðvaldsputi
er að sliga þjóðarskar.
 
Vinstri stjórnin líknarlétt
líkleg til að velta.
Fjármagn er í forgng sett
fólkið látið svelta.

Eflaust brosir íhaldslið
og æpir hvað það getur.
Hót sé skárra haldið þið?
Hugsið málið betur. ]



[ Oft til vina er ferðu á fund
fagnað er þér á ýmsa lund.
Til húsa er gengur í þann mund
ei skaltu frá þér berja hund.
Hann gæti verið sá vinur einn
i vináttu hreinn og beinn. ]



[ Fátt er svo í lífi leitt
að lyft´ei geði tregu.
Ekki gera ekki neitt
aulast´ fram á vegu. ]



[ Á öldutoppum koma úr kafi
kátir menn er sorgin dvín.
Það er mörgum gleðigjafi
að geta drukkið brennivín. ]



[ Í marga vá sér víða brá
sem vel við lá í grínið
og ei fór sá í dauðadá
þótt dreypti tá í vínið. ]



[ Í brjósti mér berst 
bræðin gegn ranglætinu. 
Í brjósti mér bið 
ég bæn um frið.
Í brjósti mér biður 
barn um grið ]



[ Rassfastur er ég sé ég sestur
svo til verka þykir leitt.
Oft hefur reynst mér Bjarni bestur
bæðist ég hjálpar lítið eitt. ]



[ Vængjalaus fugl
í garðinum mínum
í dag.
Fann hann í lófa mínum
horfði í augu hans
sá þar
vonina til lífsins.
Í einu andartaki
felst eilífðin
og ég gaf honum vængi
vængina mína.
Nú bíð ég þín
þín sem ég elska.
Ég veit þú kemur
með sunnanblænum
að vori. ]



[ Ljóðin koma til mín
óvænt, en ljúft.
Á myrkum stundum
tregablandin og sár.
Á góðum degi
með gleði og ást.
Tilfinningar flæða
ljóð verður til
og ég og ljóðið
verðum eitt
eitt óendanlegt
augnablik. ]



[ Ég heiti það sem konur vilja ekki vera
og viljirðu reyna að geta upp á mér
tel ég nafnið algengt til að gera
og tilheyra körlum skal ég segja þér. ]



[ Oft er það sem eigingjarn
ógert margt vill láta.
Ekki er hægt að eiga barn
eitt og láta það gráta. ]



[ -Ef einhver ræðst á þig þá vertu sá sterki
og helmingi grimmari en hann-.
Árangur fljótlega finnurðu í verki
og feginn þann er undan rann. ]



[ sítt hár þitt flæðir í vindinum 
klætt svörtum hjúpi himins

norðurljósin ljóma ]



[ Eiga drjúga ást til nytja
ekki ljúga um von og þrá
Þrestir fljúga Þrestir sitja
Þrestir smjúga loftin blá. ]



[ Prinsessur eiga að giftast prinsum og lifa hamingjusamar til æviloka.
Þær eiga alls ekki að hlaupast á brott til að dandalast með froskum!

En stundum eru froskar prinsar í álögum...
Hvað gerir maður þá? ]



[ Þú hjálpar mér upp,
er hörðust báran,
burtu hrekkur.
Þú lyftir mér upp,
um bæði hóla og brekkur.
Þú ert ástin mín,
því máttu ekki gleyma,
en mundu samt,
ástin hefur margt að geyma. ]



[ Ég hata allar lygarnar.
Þegar þú lýgur,
langar mig að öskra.
Ég fyrirlít þig
þegar ég veit að þú,
ert að ljúga að mér.

Þú gerir það klakklaust.. ]



[ Ástin er  plat
siglandi freygáta
inn í hjarta þitt

vaggandi um einmanna
í geðshræringu
eltandi moby dick 

...
þyrst eins og brennivínssjúklingur
úrelt eins og túbusjónvarp
jafn sorgleg og leiðinleg 
og kapalstöð
búin að sjá þetta allt áður


sæt eins og danskur brjóstsykur
flókin eins og lækning krabbameina
ísköld og frosin eins og venus og mars
brennandi heit og hættuleg eins og sólin
brjáluð!!!!!!

það ert þú...

og þú nærð að kitla mig
ég losna ekki undan oki þínu. ]



[ Jó fokk
sjitt könt sjitt jó
fokk fokk sjitt jó
fokk jó sjitt könt bró
jó nó sjó vá almennar! ]



[ Tannlæknir = trúður
Þjálfari = þjónn
Þjófur = yfirmaður ]



[ Á athyglinni ýmsir nærast
oft er grunnt á frægðarþrá.
Aðrir gegnum lífið læðast
lítið svo að beri á. ]



[ í hápunkti miðjunnar,
og í miðjum hápunkti eilífðarinnar
stendur sólin
og starir á tunglið.
og í allri fegurðinni,
endurfæðist ég
í janúar. ]



[ Taktföst seiðandi kallar hún.
Svartur marmari: mannmergð
Lífið sjálft.

Opnast dyr: inn ég geng.
Dimman gang -
Mig Sjálfan.
Horfi í ljóstýru; endalok
Sviplaust ævintýri
Draumlaust.

En  bíðum nú við
Langt er í enda
Margt er að skoða 
Í draumahöll, draumaheim
Hlátrasköll
Mér heyrast
Taktföst, tælandi
Kalla úr næsta herbergi
Mín forvitna vitund
Opnar – verður
Að opna 
Ég hverf inn í nýjan heim. 

Dásamlegar myndir
Bjóða mig velkominn
Rindinndinn
Vertu hér um sinn 
“hér er margt að skoða” 
Er kallað
“Komdu lengra inn”
Í hugarheiminn þinn
Elsku  vinur minn

Og hann birtist mér sjónum
Sjálfur himnasmiður
draumahallarherforingi
birtir mér mynd
setur af stað
minn fyrsta draum; skref
fyrir skref
horfir inn í mig-innst.
Skoðar sig um
Hummar og hlær
Ákveður allt
Svo auðvellt 
Svo létt
Blaðið upp flýgur
Inn í mig smýgur
Nú allt ákveðið 
Sprengd er sprengja 
Hvaða dyr labba ég inn um 
Næst.
Í draumahöll 
Draumaheim. 

Og aftur á ný
Ganginum stend ég á.
Allt er svo hlýtt
Allt er svo hljótt
Endirinn hvínandi
Svo léttúðugur
hreinn og fagur.

Upp stiga ég geng
Á nægu er að taka
Margt er að skoða 
Í draumahöll
Draumaheim.

Ég læðist inn gang
Lykli ég sný
Lykli ég sný

Öskur og læti
Hávaði 
Reykur, hræðsla, angurværð
-þær skellast að baki mér dyrnar
“nauðsynlegt” glymur í konung
Farðu inn 
Lengra inn í hugarheiminn þinn
Hvað höfum við hér að geyma?
Hver býr hér ?
Hverjir eru hér?

Hvísl í pípum 
Ónefndar ósýnilegar 
Raddir.
Hér býr Narkósan
Sjálf.
Hún pantaði þig
Vill 
Þig 
Á 
Þig
Sér þig núna 
Alltaf , inn í alla eylífð.

En ég sé hana
Ekki?
Hver ertu
Hvar 
Ertu?
Hljóðlátt myrkur
Nú opnast mér dyr
Á hinum enda
Í gegnum myrkrið
Ég hleyp
Og út ég
Skýst, hrasa 
Og dett.

-Hér er allt 
Svo fallegt
Sól, blóm í haga
Hlátur og hamingja
Kitlandi tilfinning
Yndisleg, yndisleg

Hér er ég 
Hvíslar hún
Hér er ég.

Og ég gleymi
Mér í hunangi
Hætti að svitna
Hlæ og dansa
Leik mér og syndi

Draumahöllinn stækkar
Verður óhugnalegri
Skítugri
-
Labbar til mín
Ungur maður
-gerðist það sama fyrir þig?

Já seigir hann
-og marga okkar
Hef ég hitt
-röltu með mér 
Vinur minn
Elskulegur
Þangað 
Inn engið
Upp að rósarunnanum- þarna
Sjáðu
Þar bíða okkar fleiri
Okkar
Þar er svo gott að vera:
Best.

Og auðvitað fer ég með
Kitlandi – freistandi. 

-þar hitti ég  þá einu
Og margar hana
Hún er samt sú eina.
Hún spynnur 
Úr fjólum, feita
Fallega, vængi 
Fljúgum, fljúgum saman
Seigir hún 
Tekur í hönd 
Mér aðrir brosa
Við fljúgum burt
Á brott.

Hahaha.
Sjáðu hvað allt
Er lítið ómerkilegt
Eitt tré, ein höll
Hahaha.

En í allri hamingjunni
Undarlega séð
Losna af henni vængir
Hún fellur, hratt
Í hendi ég held. 
Ó veröld, ó veröld. 
Afhverju?, ekki núna
Ég hendinni sleppi
Og í reiði
Flýg ég hátt: hærra
Alltof hátt
Hrasa niður
Beint ofan á draumahöll
Inn um glugga
Draumahöll.

-
Þar situr maður
Í horni og vefur
Sögur, spynnur myrkur
Heilsar, hátt, hæ.

Ég þekki þennan mann
Man ekki hvaðann
Horfðu seigir hann
Og bendir á sýningartjald.

Við höfum allt
Og allt höfum við
Sjáðu: - 
Rýndu í
Hvað sérðu ? 

Ég sé
Skynsemi, gott siðferði
Trú á eitthvað..
Samt eitthvað annað betra..
Samt gallað..
En of gott..
Sérðu?

Nei, svara ég
-ÞVAÐUR! Þú sérð
ÚT, ÚT NÚNA!
Og reiður!
Og út ég fer
Með brennda vængi
Þegar þú kemur aftur
Vil ég að þú vitir!
Hugsa drengur, maður, sál!
Hugsa! Passa sig!
Heldur áfram að  spynna 
Lokast dyr að baki. 
Læstur gangur
Aðeins logar 
Á einu ljósi
Allt er svart 
Ljósið slökkt

Skerum af okkur eyrun
Um stund:
Lokum augunum.
Lokum á umhverfið
Allvegna þessi ég.
En allt í einu
Í miðju stríði
Ljúkast upp dyr
Og ég rifinn inn
MAMMA!
Þetta er elsku mamma
Horfir á mig björtum augum
Nýbúin að lesa bókina mína.
Þú hefðir átt..
Strýkur mér um kinn
Hefðir átt..
Kannski gastu ekki?
Vildir ekki?
Ég veit ekki
Hleyp í burtu.
Heyri pabba öskra
-það var hann!
Stekk út um rúðu
Fell marga metra
Ofan í vatn.

Ég er færður
Ræð mér ekki
Sjálfur
Hafmeyja
Tælir mig
Traðkar á draumum mínum
Inn í mér Innst; kraumur eldur.
Vítislogar
Urrandi hundar
Geltandi úlfar
Suðandi geitungar
Ég verð að hefna mín
Annars..
Annars..
Er ég ekkert
Sokkin kafbátur
Ófundin tilfinning
Þessvegna gerði ég.. það.

Rindinndimm
Dimmalimm.
Nú kem ég  alveg
Inn.
Nú vill enginn mig
Sjá lengur,
Einn og yfirgefinn
Rölti á dauða
Engið
Upp að draumahöll
Bið um frið
Sálargrið

Gef mér þá þögn
Þá rjúkandi kyrrð
Hið eylífa, hvínandi 
Hjarta.

Ég vil sjá ljós
Ég vil fanga þann frið
Sem ljáir mér fegurstu myndir
Ljáir mér fögur orð þín.

Ég þori ekki inn ganginn
smeykur við endann.

Rödd: 

Á nægu er að taka 
Margt er að skoða
Enn er ævi þín ekki á enda

Komdu inn í  draumahöll
Draumaheim.

Komdu efst upp, eins langt
Upp og þú kemst. ]



[ Hef ég að því hugann leitt
en hót ei viljað flíka
algengt sé að fólkið feitt
falli í kynnum líka. ]



[ Sturlanir steðja að
Steingrímur visku rúinn.
Verðum að virða það
vettvangur er snúinn. ]



[ Beytir tafli Brögðum
Breytir orðum sögðum ]



[ Reisn mín er
á Rökum Reist
en Ekki bökum
einnar skepnu ]



[ Skær von sem Byssu miðar
 - skyssu skrifar
Spilltu í yðar stjórn
 - ýtt til hliðar
Mannfórn af höndum skæruliða
 - úr mörgum löndum
Bönd sem binda lönd frá sjó til strönd
 - og skóg til eyðimerkur
skæruliði stekkur sterkur
 - inn í skíta-ríki ríkra
 - sigrar sæta sigra
Yrkir ljóð sem styrkir Gildin Góð
 - og fylginn Bróður
Hvort sem skyldur vor í
 - Móður eða í vanda
í Blóði eða anda. ]



[ Ég Gleypi þetta ský
Gleymi hvert ég sný

Hávamál mín auð
á Hallamáli sauð ]



[ Ekki nema nokkra daga
í fullum blóma

Lítil en mörg bros
í ljósbleikjum

í húmi 

Draumamynd kvöldsins
opnast 
á forlög undir himni ]



[ Ég hugsa til þín
í myrkrinu
þegar tár þín féllu
á kreftar hendur
í sársauka og kvöl
og varir þínar bærðust
í bæn
fyrir mig.

Örlögin grimm
skyldu okkur að
ég horfi í himininn
sé stjörnur skína.
Hugsa til þín
sé þig hjá mér
móðir og barn
á engi óendanleikans. ]



[ Í sal bóka
í sólarsölum
í myrkum göngum
í tímalausum
tárum mínum 
leitaði ég þín.

Í regnboganum
fann ég
tárin þín, brosið þitt
og ást þína til mín.
Óskirnar glitra
í regnboganum. ]



[ Ástfangið hjarta,
á köldum, dimmum slóðum.
sér bara vonar ljósið bjarta,
en ég veit, þú nálgast mig óðum. ]



[ Hún stendur og starir út um gluggann,
Starir út í kuldann.
Hún sér ekkert nema skuggann,
Skuggan af þeim sem hún hræðist.

Hann nálgast hana hratt,
Hún stendur bara stjörf.
Hann ræðst gegn henni,
en hún stóð bara stjörf.

Það var tekið lítið líf í nótt,
ljósið hvarf.
á meðan allir sváfu rótt,
og enginn heirði hátt ópið. ]



[ I want to laugh but who will hear me ? 
  I want to scream but no one is there?
 I want to leave but who will miss me ?
  I want to die but who will care ?

 I love your laughter, it makes my day
  I will care if you scream or cry
 I always miss you, when you're away
  If you die, then so will I. ]



[ Ég ber stein í brjósti 
er bærist ei.
Geng þögul í þoku hinna
þrautpíndu daga

Ég hygg á hefndir 
við hæfi,

hefndir við allra hæfi. ]



[ I was here, but now I'm gone, 
I left this post to turn you on. 
Those who knew me knew me well, 
and for those who didn't. 
I went to HELL. ]



[ Would it be wrong?
Would it be right? 
If I took my life tonight... 
Chances are that I might.. 
Mutilation out of sight, 
and I'm contemplating suicide.. ]



[ Í leik og störfum löngu er sannað
að lengi að gerð og uppeldi býr.
Þið eruð heppin sem eigið hvert annað
ástríki fjölskyldu er göfug og dýr. ]



[ Allir kaupa lélegan texta




ef hann er sunginn við gott lag. ]



[ ég á mér draum
sem er framtíðin
eins og regnboginn,
marglitur og skær. ]



[ erla min þú ert kona 
þú ert fljóð falleg 
og mikið góð þú ert
gáfuð vinkona mín 
og ég er kjærleiksríkur 
vinur þinn kv svavar ]



[ Brestur margt sem brothætt gler
brotin má vart líma saman.
Fátt skeður af sjálfu sér
syndin leiðir dramann.
Sannlega ég segi þér
sértu að nota tímann
ekkert verr en illa fer
oft þó tapist glíman. ]



[ Undarleg eru ölög mín
ekki ólik eru þín.
Einn að standa og bíða
meðan ár og aldir líða. ]



[ Í dumbrauðum helli slær vera á trumbur.
Búmm, búmm.
Umkringd holdi, beinum og allskonar túbum.
Búmm, búmm.
Hún stanslaust á trumburnar ber.
Búmm, búmm.
Og aldrei úr hellinum fer.
Búmm, búmm.
Nærist á mannablóði.
Búmm, búmm.
Espist af ástaróði.
Búmm, búmm, búmm.
Hún manísk skepna er. ]



[ Efnin klíf
Ekkert líf
Engin árstíð
Ekkert stríð


vatnið slítur
vorið brýtur
ekkert flýtur
vor ei hlýtur


eldinn sundrar
sumar undrar
ekkert tendrar
sólin endar


loftið klauf
haustið braust
lituð lauf
eigi hlaust


jörðin klofin
vetur rís
tíðin dofin
tíminn frýs ]



[ Gamla aflaklóin
hafði nú dregið
sín síðustu net
og það gladdi 
þann gula

auknar líkur
á langlífi

því synti hann
inn á víkina
til að horfa 
sjóblautum augum
þegar þeir báru hann
eftir þorpsgötunni
hinsta spölinn

og slökuðu honum
niður í djúp jarðar
og köstuðu
á hann rekunum. ]



[ Þó elskirðu friðinn þá kastast í kekki
köld gerast ráðin og áráttan hörð.
-Erfiðleikar koma þó sóttir séu ekki-
sífellt vissara að standa sinn vörð. ]



[ Enginn veit sem að er kreppt
hver af því hlýtur skaðan.
Ekki gera það endasleppt
þó erfið gerist staðan. ]



[ Landið mitt fagra með fjöllin sín háu
það faðmað mig hefur í öll þessi ár,
í sparisjóð fólksins spor þeirra lágu
og spekingar skilja þar eftir sín sár.

Víkingar útrásar vasklega fóru
og vildu þá út í hinn stórasta heim,
embættisbáknið ei grunaði glóru
og greiddi svo götuna þar handa þeim.

Þeir gleymdu nú okkar framtíð á Fróni,
fegurð þess dásemd og virðingu
og ættu því að dúsa eins og hann Skjóni
inn í lokaðri girðingu. ]



[ Tvö blóm í eggi
dafna sem dagur og nótt

Er heimur birtist
brosa sálir
fagrar sem sólin
á nóttu sem degi
birtu gefa
sem aldrei ber skugga á

Öðrum sálum gefa sól og yl
með hreinleika og ást

Tvö blóm af sama stilki
en samt svo ólík
gefa sömu gjöf
gömlum þreyttum sálum
sem sjá ekki sólina
fyrir þeim. ]



[ Lítil blóm er brotna 
í byljum, hreti og hríð
aftur brosa er birtir til
og betri kemur tíð.

Svo er og um allt þitt líf
þó eitthvað bjáti á
úr öskustó þú aftur rís
og aftur ferð á stjá. ]



[ Ég átti mér völu,
hún var grá
agnarsmá
og kastaði á haf
þar sem hún sökk í kaf.

Með sandinn milli tánna
ég hvíldist við ánna 
og brosti móti sólu
- fallegri sólu.

Ég átti mér óra
heldur stóra
bað til guðs á hverju kvöldi
Gerðu það, passaðu alla, 
mömmu og pabba og þennan og hinn
og gefðu að þessi verði maðurinn minn.

Ég er tré. 

Ég vex. Ég vex.

Mínir stóru órar
voru eins og árar
sem fleyttu mér 
igennem barndom.

Og svo sleppti ég þeim.
Eins og ungi þrastar
sem ýtir vængjunum fastar
og stígur fram af
í fyrsta sinn.

Ég svíf. Ég svíf.

Ég á mér líf.
Líf mitt er vafið litríkum ljóma
líkt og ég hafi dansað á regnboganum
í sjálfu myrkrinu. 

Ég á mér draum

ég á mér draum
sem er framtíðin
marglit og skær.

Og sólin tekur á móti mér. ]



[ Heillavinum hér og þar
hefi ég kynnst góðum
oft þó leyndust aumingjar
inn´á vegaslóðum. ]



[ Bebbu virði ég manna mest
og manndómsgæsku ríka
hennar mynd í huga er fest
hún er falleg líka. ]



[ Gunnar Páll er fær í flest
flækist vítt um landið
en ég tel hans allra best
ástríkt hjónabandið. ]



[ maður og kona og barn og mús og föt og bíll og hús og frumleikinn
tómleikinn
sviplaus snekkja lystisemda allsráðenda

tómar nýlendur
sviptar gulli
sveipaðar gulli

endurteknar minningar af dánum mönnum
sífellt klæðskipti
blæðingar

spilling
ekkert nema botnlaus spilling

rótlaust þangið tekur mig með sér
ég finn samastað þess í birtingu
þar birtist mér snillingur

hann situr á bekk við borð
en ritar ekki orð
tómur, fúll, farinn, torskilinn
þreyttur, sveittur, eyddur

guð rakar sig fyrir framan brotinn spegil
skafan er bitlaus
heimsmynd hans litlaus

hann boðar hamingju
færið mér frekar samloku
ég þrái þunglyndið

ég sný mér að ritstörfum en fæ engin laun ]



[ Mustn't trust no one.
Care only for me.
Win the world is a 
individual work.
People are idiots,
they don't care,
They'd even kill...
So I gotta live up,
don't let life pass me by,
have no expectations
but with succes
I will rule the world.

-Fly. ]



[ Can't never find the one
cuz a sweet guy is either gay or ugly,
cuz a hot guy is idiot and player,
don't gonna spent my life finding the one,
he don't exist.
You can learn to love
I gotta follow my heart
my heart, my soul, my dreams...
my mind, my eyes, 
the can tell lies
but my heart... stays true. ]



[ Doddi kann gleði að gera
gerist þá stund ei löng.
Hann þyrfti víða að vera
að vekja liðið með söng. ]



[ Oftlega tek ég ört í nefið
óðar það kemur til baka.
Fátt mér sýnist sjálfgefið
sarparnir gefa og taka. ]



[ Ljósmælir slokknar þegar hið tærasta ljós skýn.
Silki fyrir augað 
Ég tek utan um himneska tóna.
og ég smakka ilmin af nýfæddu barni.
Þegar ég gef sjálfum mér að borða.
Heyri ég vængjaþyt þjóta hjá eyrum mér
Og gönguhljóð á sama tíma. ]



[ Hámarkinu er náð þegar teinréttur maður stendur við hallamál og sýnir beinan mælir skakkan.
Þegar engum er sakað fyrir siðlausum verknað.
Þegar engum er hlíft fyrir sökudólginum.
Hverjum er bjargað ef heimurinn sekkur í sinni eigin drullu,
Þegar jörðin er byrjaður að kveikja í sjálfum sér vegna þess að skolun gerir hana drulluga.
Er kominn tími til að skipta um búning
Vegna þess að mér er ekki sama. ]



[ Það var allveg dimmt fyrstu daganna eftir að mér var plantað í moldinni, en það var ólýsanleg tilfinning þegar ég steig fyrsta skrefið í átt til himna og leit fyrst dagsins ljós. Ljósið þurfti að hlúa vel að mér fyrst til að byrja með og vatn var grunnforsenda til þess að ég mundi halda velli og er enn í dag. Vaxtarkippirnir tóku á. Fyrst var allt fyrir mér og ég fékk ey ljós en einn daginn fór ég að vaxa af viti og ég var kominn yfir hindranirnar og fékk það ljós sem ég þurfti. Minn helsti sársauki er þegar ég horfði í kringum mig og sá hvað ég var lítill það er vont og það fór ekkert vegna þess að eftir því sem ég stækkaði þá var alltaf eitthvað annað sem var stærra en ég. Mér fannst það vont og fann fyrir minnimáttarkennd. En þá fattaði ég löngu,löngu,löngu seinna þegar ég var orðinn rosalega stór að ég horfði bara alltaf á eitthvað sem var fyrir ofan mig, sama hversu stór ég mundi verða mundi það alltaf verða eitthvað sem yrði stærra en þá fattaði ég að ég var ekki þetta eitt sem var aðgreint frá hinu minna eða stærra alldrei yrði ég stærri en jörðin sem ég átti djúpar rætur til. Ég var tré sem var hluti af jörðinni sem var hluti af öllu sem var ég varð eitt með öllu hinu og hætti að sjá mig sem eitt og annað sem hitt. Ég var orðinn hluti af öllu hinu og var orðið eitt með öllu.Sælan hefur verið eilíf síðan og ást á öllu Þá sá ég mitt hlutverk. það var að anda frá mér svo að aðrir megi anda að sér, ég fékk næringu frá sólinni, vatninu og jörðinni og hinir fengu súrefnið sem ég andaði frá mér. Elífa hringrás á sér engar stoðir nema allt styðji hvort annað vegna svo að aðrir megi styðja mig því það ég er hluti af. Blekkinginn er að við séum aðgreint frá þér , ég og þú þetta og hitt , það er bara eitt. Nafn mitt er. Ég er tré. ]



[ Kátína, hlátur og endalaust stuð
brosmildi, góðmennska og hlýja.
Ávallt reiðubúinn skemmtanaguð
svona í hnotskurn er Emelía. ]



[ Brúna búrið heldur fuglinum föstum
Hann kemst ekki út sama hvað hann reynir
Hvort sem hann goggar,gargar eða sparkar
Að lokum gefst hann upp og sofnar.

Unga konan horfir á fuglinn berjast í búrinu
Hún velti fyrir sér hvernig fuglinum líður
Hún veit það mæta vel – eins og henni
Ráðviltur, lítill ráðalaus- með bælda innri reiður.

Hún var bara lítil stúlka þegar búrið læstis utan um hana
Þegar hún átti að vera áhyggjulaus saklaust barn
Var hún beytt misnotkun,kúgun og ofbeldi
Sársaukabúrið læsti klónum sínum utan um hana.

Hún gekk út í lífið hrædd, reið og varnarlaus
Eins og fugl í búri, reyndi að gera eins og hinir
En vissi ekki hvers var ætlast til af henni 
Hvernig normal líf ætti að vera, en reyndi þó

Á göngunni kynntist hún Guði sínum
Sem gaf henni lykil til að opna búrið
Og ganga út, læra nýja hluti, breytast
Hún fékk að kynnast sannri gleði og frelsi

Í gær gekk hún aftur inn í gamla góða búrið
Hún veit þar er vörn fyrir umheiminum
Í því getur fólk ekki séð líðan hennar
En hún getur það og það er svo vont

Þar sem hún situr í sársauka búrinu sínu
Sér hún að þótt hún flýgi annað folk
Flýr hún ekki sjálfa sig eða Guð 
Skömmin og sárin eru líka þarna í búrinu

Grátandi fer hún að biðja til Drottins
Biður hann að hjálpa sér, taka skömmina
Lækna sárin, breyta erfiðleikunum í sigur
Sýna henni hvernig hún á að forðast búrið sitt

Þá sér hún að búrið hefur opnast á ný 
Hún hefur val í dag, hvort hún er í búrinu
Eða leyfir Guði að halda á sér og búrinu sínu
Hún velur að láta Guð sjá um þetta allt 
Hann getur þetta, ekki hún, það er alveg á hreinu. 

EMG 09 ]



[ Ég sit í makindum í stofunni minni
Þegar konan gengur inn til mín
Órólega konan, vansæla konan
Sú sem lífið hefur leikið grátt

Í dag er stormur í huga hennar 
Ég skynja það vel
Áður en hún byrjar að tala
Áður en hún segir mér neitt

Augun hennar tala svo skýrt
Togstreitu og sorgar Augu 
Horfa yfir borðið til mín
Líka beiðni um hjálp……..

Hjálpaðu mér , gefðu mér von
Mér finnst ég vera að drukkna
Segir hún með örvæntinar röddu
Mínar leiðir virka ekki stynur hún lágt

Mig langar svo að taka hana í fang mér 
Eins og lítið barn, umvefja hana 
Gefa henni ró, hlýju og von
En ég get það ekki …..

Þegar ég horfi á hana fillist ég sorg
Ég vildi að það væri takki á huga hennar
Þar sem ég gæti ýtt á pásu
Slökkt á hringiðu huga hennar

Ég get ekki lagað hana 
Get ekki fixað ástand hennar 
EN, ég get gefið henni mína von
Vonina sem Guð gaf mér 

Ég opna munninn og segi henni frá mér
Hvernig ég fékk von, lausn og líf
Hvernig ég tók til í sálartetrinu 
Hvernig ég fann Guð og hugarró

Smá saman lifnar yfir henni 
Vonin kviknar í augum hennar
Hún vill það sem ég á, von og líf
Hvað þarf ég að gera spyr hún ?

Framkvæma og trúa segi ég
Svo biðjum við saman Til Hans 
Ljósið og lausnin hefur tekið við henni
hún gengur út breytt kona, kona með von

Guð ég fel þér þessa yndislegu konu
Gerðu við hana það sem þú villt 
Takk að þú gafst henni von og líf
Það eru forréttindi að lifa og gefa í þér. 

E.M.G-maí 2009 ]



[ Ég einn er og áttavilltur
auma fortíð flý
af áfengi og dópi er spilltur
í fjórðu víddinni bý

Stoltur fór ég að stela
stundum ég einnig laug
faglega reyndi að fela
fortíðar skítahaug

Ég eitraði líka aðra
sem áttu þó engan þátt
nagaði þá eins og naðra 
og niðurlægði grátt !

Ég heiðarleikanum hennti
í haug þann sem áður gat
værukær varla ég nennti
í vinnu og við það sat

ég hugleiddi himna flótta
en hætti svo við það
hef líklega lamast af ótta
við að lenda á öðrum stað

Afskræmdar hugsanir höfðu
heltekið hugafar mitt
kvaldar frumur mig kvöldu
um kanabis,kúlur og spritt

Þá var ég kominn að þrotum
þol mitt búið var
nú að niðurlotum
og nálykt allstaðar

Hátt ofan af hörmungar fjalli
heyrðu GUÐ í mér
því nálega neyðarkalli
sem nú er beint að þér

GUÐ ég get ekki meira
glötun bíður mín
lát mig orð þitt heyra
leiddu mig til ÞÍN

Bara að ég bregðist ekki
blessuðu fólkinu nú
sem losaði um lífs míns hlekki
og leiddi mig í Trú.

Höf: ónefndur alkahólisti. ]



[ Frá hjarta mínu berst lítil rós 
því þig ég þarf að kveðja 
í sorg og gleði viltu senda mér ljós 
sem mig mun vernd,hjálpa og gleðja. ]



[ Þú stendur styrkur við hlið mannsins 
Sem er útvalin þjónn og hermaður þinn 
Stendur með stórt blað í hendinni 
Á því stendur áætlun þín fyrir hann 
Hún er stórkossleg og mjög spennandi 

En hann óttast að hleypa þér nær sér 
Óttast að þú svíkir hans eins og allir aðrir 
Þorir ekki að gefa þér sársaukan sinn 
En þú ert þolimóður Guð og bíður rólegur 

Þú sendir fólk með skilaboð frá þér til hans 
En hann tekur ekki á móti þeim, lokar hurðinni 
Þú reynir að brjótast í gegn en óttinn ýtir þér út 
Þú sendir mig í veg fyrir þennan mann 
Til að sína honum og segja hve dýrmætur hann er 
En hann hörfar undan kærleika þínum,hrokast upp 

Mannlega séð er þetta svo volaust, árangurslaust 
En það er það ekki í þínum augum, Drottinn 
Því þú sérð meira en við hin sjáum, hefur áætlun 
Í hvert skipti sem þú sendir fólk til hans 
Er eins og það sé með kúbein í hendi sér 
Það gerir gat á múra mannsins og gengur í burtu. 
Hann er að berjast við almáttugan Guð 
þú ert sterkari og munt hafa betur í baráttunni 

Á endanum munu þessir múrar hrynja til grunna 
Þú munt komast inn í innstu fylgsni mannsins 
Hann mun fá að finna fyrir elsku þinni og friði 
Og þú munt byggja hann upp sem þjón þinn 
Leið hann að uppsprettulindum þínum 
Gera hann að stórkosslegum þjóni þínum. 
Þér er engin hlutur um megn himneski Faðir. 

EMG - 2007 ]



[ Feikirófan flækta er mætt á svæðin
Stelpan sem hræðist að treysta fólki
Hana langar svo að gráta en þorir ekki
Reynir að hugsa hratt og blekkja alla

Hún hefur verið svo oft meidd og særð
Hafnað af fólki sem ætti að vernda hana
En gerir það ekki, ert svo vont við hana

Hún kann bara eitt til að vernda sig 
Sína klærna og meiða folk
Hún vill það ekki en kann ekki …..
Að treysta fólki- langar svo en kann ekki…

Þegar hún tekur við stjórninni fer ég á hliðina
Hún vill meiða sig og mig ekki ég…..
Hún vill ekki treysta fólki en ég vil það
Við verðum lítið barn í stórum líkama

Hún vill láta menn meiða sig …ekki ég
Kann ekkert annað, var svo oft meidd
Hún óttast lausina þorir ekki… en ég vil
Hún ber sorgina, skömmina, sárin mín

Ég vil ekki leifa henni að stjórna mér
Ég vil stjórna henni, leiða hana
Hugga, vernda og passa litlu rófuna mina
Með Guðs hjálp hef ég styrkin til þess…

Guð ég bið þig passa rófuna mina
Halda á henni, hugga hana og vernda
Viltu hjálpa mér að láta hana ekki stjórna…
Það er ekki gott fyrir hana né mig ….

Við leggjumst saman í hans faðm
Ég og feikrófan mín – við erum öruggar
Engin getur meitt okkur hjá þér
Við getum grátið án þess að stoppa tárin

Tárin og þú eruð það sem læknar sárin okkar
Þau eru eins og skúringarvatn á skítugu sálina
Smá saman verðum við hreina og tærar
Getum gengið uppréttar áfram veginn
Fyrst Guð, svo ég svo Rófan mín 
Þannig gengur það upp … með Guðs hjálp. ]



[ Hvar varstu móðir ??

Hvar varstu móðir ?
Er þarfnaðist ég þín
Í vinnu eða upptekin
Ég sat eftir ein - án ástar

Hvar varstu móðir?
Þegar frændi meiddi mig
Blind og dofin
Ég sat eftir ein - fann svo til

Hvað gerðirðu móðir ??
Er ég sagði þér frá
Ofbeldinu sem frændi beitti mig
Ekkert, sagðir þetta misskilning
Ég sat eftir ein - ásakaði mig

Hvar varstu móðir ??
Er maðurinn þinn nauðgaði mér
Niðri í þvottahúsi eða á fundi
Ég sat eftir ein - með eitraða skömm

Hvað gerðirðu móðir ??
Er sagði ég þér frá 
Því sem maðurinn þinn gerði mér
Í mörg ár, káfinu og ógninni
Þú fyrirgafst honum og hafnaðir mér
Ég sat eftir ein - hafnaði mér líka

Hvar varstu móðir ??
Er þarfnaðist ég ráðlegginga
Um uppeldi, hjónaband, lífið
Upptekin við að sinna þínum þörfum 
Ég sat eftir ein - reyndi að standa mig vel

Hvað gerðirðu móðir ??
Er bað ég þig að velja 
Milli mín og mannsins þíns
Einn dag - brúðkaupsdaginn minn
Þú valdir hann og hafnaðir mér
Ég sat eftir ein - ásakaði mig

Hvar ertu móðir ??
Er þarfnast ég þín í dag
Upp í mósó hjá manninum þínum
Ég sit eftir ein – með Guð mér við hlið

Hvað gerirðu móðir ??
Er geri ég mistök í dag
Þú lætur rigna á mig ásakanir
Svo reynir þú að breyta mér
Ég sit eftir ein – þrái losna við þig

Ég get ekki móðir umgengist þig
Það eru takmörk
hve mikið þú færð að meiða mig 
Ég bið til Drottins að hann passi þig
Og eftir sit ég ein – þakklát að losna við þig. 

Elfa – 14.3 2005 ]



[ Það er annað að sýna lífi lit
en leika af kostum slyngum. 
Ég tel sem list en lítið vit
að leika að tilfinningum. ]



[ Það er eitthvað bak við allt
óráðin mörg er gáta.
Ýmislegt er ígulsnjallt
annað slæmt úr máta. ]



[ Ég tel það vera til auglitis skýrt
eitthvað mér kyrrsetan sparar.
Best geymdur heima, bensínið dýrt
bý mig því hvergi til farar. ]



[ Þessa ég séð hefi víða vott
og vinur þú skalt mark á taka:
Hvort sem læturðu frá þér illt eða gott
allt kemur það í sömu mynt til baka. ]



[ Lífið er leiksýning.
Finndu þér búning
og lærðu línurnar þínar
annars kemstu aldrei áfram,
heldur situr fastur í sama hlutverkinu
og sýnir það sama aftur og aftur.

Skrifaður nýtt handrit
og spinntu út frá því.
Finndu meðleikara
og búðu til leikmynd.
Ekki gleyma að þurrka
perlandi svitann af enninu
og væta hverkarnar.
Svo þú standir ekki bara og stamir. ]



[ Ó þá ljúfu, sumardaga, þá ég áður, 
átti með þér.
Þessa daga, ég vildi aftur, og þér halda, 
í faðmi mér.

Æ þegar rökkvar og húm fellur á 
þá leitar hugur til þín.
Mér finnst ég megi þig allstaðar sjá
þú varst alltaf, þú varst alltaf, stúlkan mín.
 
Þetta sumar, og sólardaga, alltaf geymi, 
í sálu mér.
Sífelld gleði, bros þitt bjarta, sérhver minning, 
er helguð þér.

Hvílík rómantík, ljúfar stundir, ást í leyni.
Nutum lífsins, skýjum bleikum á,
langar nætur, þær liðu hjá.

Svo kom haustið, sál mín brennur, síðla sumars, 
þú hvarfst frá mér.
Mér í huga, ertu ætíð, og ég aldrei, 
mun gleyma þér.

Æ þegar rökkvar og húm fellur á 
þá leitar hugur til þín.
Mér finnst ég verði þig aftur að fá
þú varst alltaf, þú varst alltaf, stúlkan mín. ]



[ Finndu þér blað og skriffæri.
Ritaðu allt sem þér dettur í hug
og settu það svo saman í einn
heilsteyptan texta.
Hentu svo blaðinu.
Það eru engar leiðbeiningar að lífinu. ]



[ Í óðarmálum ekki tregur
æskir mörgum að koma í lóg.
Svarri er svo svakalegur
að svo til hálfa væri nóg. ]



[ það var dimmt kvöld í desember,
úti blésu vindar, Kári meig
köldum snjó -

í yfirfullu knæpukoti
ég krappan dansinn steig

meiri bjór. smá, bara pínu;

og allt í einu
kveikti eldrautt bál
neista
í hjarta mínu. ]



[ Um lífið hjalar karlinn fótafúni:
,,Föngulegan tamdi margan klár.
Ég er Svarri sæti, mjói og brúni
setið hef ég bú um flest mín ár”. ]



[ Þegar æsir sig upp hver sála
og upp menn draga kuta
er betra að fara ekki milli mála
og liggja á milli hluta. ]



[ Hann er ljósið sem lýsir upp heiminn
litla barnið sem fæddist um nótt.
Hann var píndur á krossi og kvalinn,svo 
hann kallað oss gæti Guðs drótt. ]



[ Ekki kveikja eld
er öldur æða.
Ekki kveikja eld
ef augun blæða.


Ekki bera eld
að ökrum þínum.
Ástin kveikir eld
með orðum sínum.


Ekki þiggja eld
er álfar geyma.
Ef komið er kveld
og kóngur heima.


Ekki stökkva eld
á hörpustrengi.
Sökum verður seld
sál þín lengi.


Ekki tendra eld
í eldum elda.
Ekki svíkja eld
á krossi hins fellda. ]



[ Hungur verkamannsins


Frostið bítur bitran mann
bláfátækan verkamann
sem ekkert kann

Skóla hann aldrei sótti
sú sæla hann aldrei fékk
því í sveitina hann gekk

Hungrið hann þar fann
því hann illa kunni
Því flúði hann þangað sem hann unni

Í borg óttans, borgina sína
Þangað sem hún Bína
Stúlkan hans fína fór

En borgin bar nafn að réttu
blokkirnar átu hans hjarta
að heilu eins og hún Marta

Einn hann sat stofunni í
vina laus og sár
um ókomin ár

Svo kom sá tími er enga vinnu hann fékk
hungrið sára hann sótti.
því laugarveigin hann gekk

Leitandi eftir sálar sátt
smugu í stefnulausri leit
leitandi af nýrri átt ]



[ Skipin sigla skipin mætast
skipin hreppa úfinn sjá.
Andinn svífur óskir rætast
ástin tendrar von og þrá. ]



[ Geislum baðar gjöful lund
glettnin hraðar kæti.
Andann laðar ljúfust stund
sem líf ei skaðar hæti. ]



[ Ljúfir lokkar á kolli þínum
þar lausum hala leika
þó að ég sjái með augum mínum
glitta í teygju eina bleika. ]



[ Brjóstið mitt er broddum hært
ber í sér farna slóð.
Þegar það er sárum sært 
seytlar úr því  blóð.

Brjóstið mitt á beittar klær
ber í sér dauðans mátt.
Ef þú kemur að því nær
má aldrei hafa hátt.

Brjóstið mitt af höggum hert
og hýsir gömul tár.
Eitthvað hefur innst það snert
og eftir skilið sár. ]



[ Þú vilt að ég segi hehe á kommentið þitt  og hrósi þér en ekki gjörsamlega jarði lélega brandarann þinn með öðrum þúsundfalt betri. ]



[ Ég hef víst aðgang að þessu! ]



[ Hef í tvísýnu tekið á móti
tárum og gleði og lífi nýju.
Og lotið niður að gömlu grjóti
grátið yfir sorgum og hlýju.

Heyrt klukkurnar kalla til farar
kalinn í hjarta og tapað með tárum.
Ég er sá er vakir  og varar
vafinn sögnum þeirra og sárum.

Ég hef gengið í myrkri móður
séð mæður gráta síðustu sporin.
Og ganga í gamalt rjóður
sem grænkar aldrei aftur á vorin. ]



[ Berir þú þyngstu byrðar í heimi
brosið er dýrast og kostar ei neitt.
Unað má vekja í allskonar geimi
ástin er máttur sem fær þessu breytt. ]



[ Vil ekki vakna 
Gamall maður 
með ryðgaðan hníf
standandi úr bakinu.
Horfa 
gegnum  gleraugu 
á kyrrðina í vatninu 
með ólguna í hjartanu. 
Sofna 
útfrá draumum 
sem aldrei urðu 
og vakna ekki meir. ]



[ I wish I was a cow on an Amish-farm
oh, I'd feel like a pond in rain,
it would be so sweet and full of charm,
why? Well let me explain:
Every time I'd get brand new grass
shipped all the way from Beijing.
It would smell so nice and taste so fresh,
oh, how my digestion would sing!
And the water I'd drink costs 100$ per pound
dragged out of old-fashioned well
and only that one place where it can be found,
my god! That would be swell.
But the best of all those wonderful things,
I think I have to say
is that there would be no machines, no robots or strings
but only a good, old hand-job every day. ]



[ Lífið byrjar mánuðum áður en augað lítur niður, upp, til hliðar
Forsíðan aðeins kominn og uppkastið niður skrifað
Fyrst er fundið hvernig lífið gengur sínum tilgangi,
Fyrsta verkefnið að fræðast, vinna í sínum inngangi,
Síðan hefst loksins það sem lífið snýst mest um,
Gerir það sem gera skal, og lifa fyrir Guð,
En aðeins eitt tækifæri, ekki til neitt strokleður
Ekki hægt að flýja það sem gerist eða skeður
Lest svo yfir allt, því brátt fer öllu að ljúka
Finnur það sem var gert lætur allt annað fjúka
Safnast helstu upplýsingum í eitt hugsunarskjal
Því lífið á sitt upphaf, meginmál og niðurhal ]



[ Allur mannskapur lifir við leit
Finna tál og sverja sín heit
Blekkir sjón, auðvelt tekið aðra beit
Alltof oft er krossað við rangan reit

Hinn gilti Hringur er valdamikill,
hafður til að geyma traust á baug.
Velja rétt úr hver verður þinn hýsill
Hægt er að plata hverja einustu taug

Myrkrið gerir blint ykkar tal
Skiptir útlit ei máli
Rétta, sú ranga er þitt val
Helduru á rétta táli ]



[ Byggja traust tekur mörg ár,
traust annarra manna hljóta.
Aðeins sekúndur grafa upp sár,
slá á traust og brjóta ]



[ Heimilisþjónustan má helst ei gera neitt
hún skal því mest til að sýnast.
Það er til að aumingjum ekki verði leitt
og allir geti haft það sem fínast. ]



[ Sinna skóla og læra mest
stunda alltaf tímann,
vinna, græða gera flest
tengið ekki símann ]



[ Það er hið innra sem skiptir mestu
- en að kyssa módel væri sko ekki verra

Mér finnst kvenlegar línur fallegar
- en ég er samt meira fyrir tannstöngla

Ég fíla stelpur með eitthvað á milli eyrnana
- svo lengi sem ég veit betur

Ég vil lífsfélaga með metnað
- sem þrífur, eldar og sér um börnin

Ég fíla þig ákveðna
- en er meira fyrir þig undirgefna ]



[ ÖÖÖÖ!!!

Svo kom einhver fílígvendur með mannhörpu í fjóludrengur purpurahálfviti með höku.

Skuggaspegill hálviti til hliðar við mig núna.

ÉG læsti en fögur kom og fór.


ÖÖÖÖ níííúúú TATATATA sprakk í loft upp ]



[ Þú sýndir mér tilhugalíf mannsins í hvítu peysunni en ég leit undan eins og ég væri hálfur í vatni en hálfur 



nííúúú!!

FUGLAHAUS AÐ SPRINGA. ]



[ Um hugarfylgsnin hægt ég reika
horfa tek ég út í blá.
Sé þar krakka sér að leika
Sumardaginn fyrsta á.
Þetta er sem gerst hefði í gær
og glaður þokast ég nær. ]



[ Ég árla morgunns vakinn var,
við símhringingu, hver var þar.
Sölumaður, traustsins verður
Hjálpsamur af guði gerður
lausn hann sagði ef fé mig skorti
í svo kölluðu kredit korti

Er kortið lausn á hvaða vanda
kemur fé á milli handa.
Kortið fer í fararteskið
fellur vel í lófa og veskið.
Í öllum litum, stærðum sést,
og platínum það þykir best

En korti þessu fylgja kvaðir.
Smáa letrið langar raðir.
Fljótlega hún fellur flöt,
framtíð fyrir falleg föt
Að lokum þína undirgefni,
eignast kort úr gerviefni

Slíkt ótilneyddur seint ég vel,
slæman ráðahag ég tel.
Þið hafið stolið nægu af mér
þú og þeir sem líkjast þér.
Ég frábið þér að hringja í aðra,
vekja fólk og vera naðra. ]



[ Húsið mitt hrúgaldið, hrákasmíð, hallandi
Fíflaleg fjárfesting, frjálst fer hún fallandi.
Stoðirnar morknandi, rammskakkar, rekandi.
Þakið er sígandi, mígandi, lekandi.

Konan mín bitur er kynköld og klagandi.
Hvað sem hún segir er nístandi nagandi.
Ástin er ofmetin, dásemdin deyjandi.
Daunill hún þráir mér þörfina þegjandi.

Vinnan mín þreytandi, þrúgandi, þjakandi.
Stemmningin leiðinleg, lýjandi, lamandi.
Um næturnar versnandi verð ég því vakandi.
Í álveri svitnandi, misrétti takandi.

Skuldirnar þungar, þær krónískar þyngjandi.
Ótækt er ástandið, alls ekki yngjandi.
Líf mitt er kómískur harmleikur helvískur.
Alheimur gegn mér í samsæri bannsettur.

Ég er óskabarn Íslands, vanmetinn, miskilinn.
Hvar er mitt góðæri, minn tími ókominn.
Ég kom inn í heim þennan, ódýr og einnota.
Fullur ég fer héðan, gleymdur og gjaldþrota. ]



[ Stundum sting ég einakrónum
upp í rassinn á mér

og dreifi úr þeim á bílastæðum verslunarmiðstöðva
eins og sáningarmaður yfir fordæmdum ökrum græðginnar. ]



[ Myrkrið öflugur ann skoti er
En sólin nær að breiða úr sér
og stekkur í þinn faðm og segir sjáðu hvað ég fann
heilbrigða en brotna sál sem er svo klár.

Viltu gægjast út um gluggann þinn
Því þar bíður allur heimurinn
Og þú getur valið þér hvað sem er,
Sem fyrir augum þér ber.

Þó verði oft vinda samt og kalt
þá getur þetta allt og þú skalt
þér sýna 
að klára þú ætlar við þetta að glíma. ]



[ Leik þér dátt meðan dauðinn sefur
dýrð má lokið vakn´ann skjótt.
Enginn veit hver annan grefur
ei spyr feigð um dag og nótt. ]



[ Íslenskt dreifbýli
með girðingum hér og þar
klambrað saman.
Grýtt jörðin.
Stórskorið andlit sjómannsins
Í þorpinu með sigg í lúkum,
hlær tröllshlátri.
Maðurinn hreinlega
stokkinn út úr landslaginu. ]



[ Í húsi móður minnar
var meira en orðin tóm.
Úr garði æsku sinnar
bar enginn fegri blóm.

Hún byggði sínar borgir
og bauð mér stundum inn.
En átti sínar sorgir
við salargluggann sinn.

Og þegar leiftrið líður
og ligg við gamlan stein.
Þá sé ég hvar hún bíður
við hallardyrnar ein. ]



[ Drottinn skóp og Drottinn drap.
Djáknana og stjörnuhrap.
Adam, Evu og eplakrap. 
Á sjötta degi gengistap

Drottinn gaf og Drottinn tók.
Drepsóttirnar sjö og bók.
Son sinn, Nestlé, Snickers, kók.
en Sancti Maríu gaf hann lók.

Drottins líf og Drottins lind.
Líkneskjur í Jésús mynd.
Skapaði svo erfðasynd
svo sæi mun á lamb og kind

Drottinn blessar, Drottsins böl.
Breytir bara sandi í möl.
Í fyrra bindi boðar kvöl,
nú býður drottinn mönnum völ

Drottins undur, Drottins nauð.
Dauðavélar. sólin rauð.
Restinn ráfar, sem hann bauð.
Rachel Ray er daglegt brauð.

Drottins þrælar, drottsins þegn.
Þýlundaður ertu í gegn.
Vopn almættis eru megn.
Ophra, brennisteinn og regn. ]



[ Inda er indælust kvenna
er hún í stuði hvern dag
ólötust er hún að kenna
um ástir og bræðralag. ]



[ Til afmælisheilla Halldóru mín
ég helga þér stökuna mína.
Helst megi hamingjan gæta þín
og halda við lukkuna þína. ]



[ Hvað skyldi bæjarstjórn bera mér nú?
Beið ég við gluggann án orða.
En oft er ekki nóg að eiga bara trú
því ekkert fékk ég að borða. ]



[ Bjargið bláa, bjarta, háa,
blítt þú tekur móti mér,
lyngið lága, lambið smáa.
Ljúfar myndir sveitin sér. 

Í bjartan grænan dal, undir háum hamrasal
hlýir geislar skína; um Vestfirðina mína. ]



[ Þú vissir það frá upphafi, enginn sleppur. 
Lést samt af þessu verða og nú þú hefur verið merktur.
Brennimerktur um aldur og ævi, jafnvel eftir þetta líf
Aðallinn gefur og tekur jafn auðveldlega, þetta líf. 
Því ótti til Aðals, þú kemur til baka.
Eins og nótt fellur yfir, dregur þig til saka.
Reynir samt að felast bakvið sakleysi þitt.
Sem er einskins virði, fæst fyrir slykk.
Dragðu djúpt inn andann, kæri vinur minn.
Nú er tími til að fara, kveðja um sinn.
Mér leiðist að þurfa draga þig burt.
Veit þú vilt vera hér, vilt ekki fara burt.
En þinn tími er liðinn, minn kæri vin.
Kominn tími til að gjalda fyrir þína síðustu synd. ]



[ Nú er kominn tími að, þú sjáir hvað gerast skal.
Burt með allt fjandans bras, kellingar tal.
Þegar sá tími kemur, er þú skalt bara sjá.
Frekar en einhver annar nei, þú bregður þér frá.
Skal ekki segja hvað, en ekki vitað mál.
Þú lokar alla frá þér, ekkert lífsmark um sál.


Ei þú kemur, sá þig fara,
skilur mig eftir, af því bara.
Sársauki kemur, tekur yfir,
Hatur, eina sem er fyrir.
Í stað þess að berjast,
vel þess að kveljast.
Kýs að vera svona, mitt val,
kann að vera, mitt lokasvar.
Mín hugsun, mitt að eiga,
Mitt að vita, mitt að segja.


Svört nóttin kemur, dregur þig til sín.
Sviptir þig öllu, hefur enga sýn.
Brýtur niður viljann, þig uppgjöf vill eiga
Sættir þig við ósigur, býrð þig undir þar að dvelja.
En eitt skaltu vita þó, minn kæri.
Þín vandamál leysast ei, aðeins frestast um sinn
Stend þér ennþá við hlið,
veit þú ert ennþá til.

 

En segðu mér þá, ef þú getur,
það sem þú leggur fyrir mig og setur.
Því ekki sé ég þig, mér við hlið.
Burt frá öllu þessu, bið bara um grið.
Vilt kannski vel, má vel vera.
Án þess að vita hvað skal gera.
Sé þig í anda, standa í mínum sporum.
Berjast við að verða fyrir engum tjónum.
Þá kannski, bara kannski munt þú skilja
Afhverju ég er svona, afhverju ég vill flýja. ]



[ Taktu eitt skref aftur því hann er helvíti mikill þinn kjaftur.
Spáðu aðeins hvað þú segir, hvað helduru virkilega að þú megir?
Lítur helvíti stórt á þig, lítur nánast út fyrir að vera sáttur.
Ótrúlegt hvað allir þínum heimi nema þú eru seinir og treigir.
Bíddu, á núna að leika fórnarlamb....haha, djöfull ertu brattur.
Heldur að þú komist upp með allt en gleymir einu samt.
Að öll þín þvæla hellist niður og hana enginn skilur.
En eitt máttu vita því eitt get ég sagt.
Þín hegðun þykir mér helvíti miður.


Tökum nú aðeins eftir einu, 
þú heldur áfram og býður eftir meiru.
glott þitt segir meira en orð geta lýst, 
heimurinn um þig hann snýst.
þinn hugur enga samhúð lengur hefur, 
skil engan vegin hvernig þú sefur. ]



[ Loksins er ég tilbúinn, þó svo mín sál ber ennþá þennan skurð.
Loksins eftir rúm fjögur ár þykist ég getað ritað niður þennan atburð.
Því ég í blóma lífsins var kippt niður á jörðina með hvelli, 
sakleysis hugsun mín var tekin í burtu með fingra smelli.
Vil helst ekki þurfa endurtaka þetta aftur með orðum,
veit að líf mitt er og mun aldrei verða eins og það var að forðum.

Skólinn lokisins kominn á enda og lífið rétt að byrja.
ég fann fyrir frelsi, heimurinn var minn og engan þurfti að spyrja.
Á rúntinum með vinum mínum að fagna þessu nýfundna lífi,
mín hugsun var tær og sálin í góðum friði.
En þá fæ ég símtal frá móður minni, vissi strax að eitthvað var að.
Dreif mig heim eins fljót og ég gat, fannst eins og tíminn stæði í stað.
Kem inn um dyrnar og heyri grátur, finn að hjartað finn byrjar að missa úr takt.
Sé systur mína vera reyna hugga móður okkar, trúi ekki ennþá það næsta sem var sagt.
Þá prestur kemur til mín og segir að faðir minn sé dáinn.....
Pabbi minn er dáinn...
Finn hvað líkami minn dofnar upp, finn hvað sorgarskugginn fellur yfir minn huga.
Ég fell í gólfið, næ ekki andanum...finn að minn lífsvilji hefur bugast.

Þrátt fyrir alla þá sorg sem á minn huga hafði verið lagt.
Feginn að hafa hunsað mótlæti og allt það sem mér var ráðlagt.
Því ég fann styrk og gat framkvæmt hlut sem enginn gat ímyndað.
Með mínum litla styrk bar föður minn minn til hinnstu hvíldar.
Þetta er dagur sem hefur verið brennimerktur í huga minn og sál.
Og enn í dag þegar ég minnist hans, niður mína kinn fellur ennþá sorgartár. ]



[ Bitur af reiði ég skelf, í hræsnarans hendi fastur er.
Tekinn án þess að vilja, svo langt frá því að skilja.
Án þess að vita ástæðu, viljann sem hugann ber.
Þetta er mitt að bera, ekki mitt að hylja.
Neita að fela sársauka minn, neita þó að sína hann.
Hann er minn að draga, ekki þinn að táldraga.
Þú réttir mér hjálparhönd, það ég man.
Hana ég hunsa, af því bara. ]



[ Fyrir aftan himinn fagra, sé glitta í ljósið þitt. 
Stjarfur stend, augun stara. Brestur hjarta mitt. 
Veit ekki hvernig, hvenær. Finn það, færist ávallt nær. 
Veit að, munum hittast að nýju. 
Því Pabbi, ég sakna þinnar hlýju. ]



[ Óttist ei, því hér er gaur. 
Heitt í hamsi, uppúr sauð. 
Upp og niður, svitabað.
Fjandinn sjálfur, var að fá það! ]



[ mig langar að segja frá, nokkuð sem mig hefur hrjáð....hlut sem þú átt eftir að sjá.
Bið þess eins og aðeins þess eins að þú gefir mér þennan séns.
Séns til að útskýra mína sýn, þess sem hefur beðið mín....bið þess að þú verðir ennþá mín.
Raskað minni ró, tel mig mikið flón....hef verið hraktur í burtu fá minni hugsjón.
En nú er einfaldlega nóg komið, mín von hefur ekki horfið....minn draumur getur ennþá orðið.
Slæma hluti ég hef gert, veit allt um þá...mínar martraðir voru vaktar og vildu komast á stjá.
Það versta finnst mér þó, jafnvel þó ég vissi að komið var nóg...var nú þegar unnið alltof mikið tjón.
En ég trúi því að ég hafi breyst, því í mínu lífi ég fór alltof geyst...mín vandamál tel ég mig hafa leyst. ]



[ Eitthvað bjátar á, lífið gengur hægt.
Ljósið virðist langt frá, ekkert er mér kært.
Sé ei varla tilgang, allt virðist ófært
Yfirgefinn, mitt hjarta hefur verið sært. ]



[ If you go, I wont stay.
Turn around, walk away.
Take my hope, nothing left.
Thrown away, nothing kept.
Torn apart, violently.
Put to death, silently. ]



[ Without you even knowing, I'm sorry to say.
Without anything showing, sorry it went this way.
I want to make it up to you, make it better.
Not like it used it be, make it even better.

I'm so sorry, I cant believe how it got so far.
Forgive me, I don't know why I acted this way.
Save me, for I'm the one to blame for this.
End me, make me pay for all my sins.


I lied to you, I betrayed you.
I took advantages of your trust.
I love you, I need you.
I never meant to act on a lust.

Looking back now, what was I thinking?
How could I have done this, without even blinking.
I knew it from the start.
Every thing would fall apart.

I lied to you, I betrayed  you.
I took advantages of your trust.
I love you, I need you.
I never meant to act on lust.
 
Now I see you, broken down by me.
Hurt you within, I can see.
Took away wings from an angel.
Something I cannot believe. ]



[ -Meðan laufin sofa liggja spaðarnir andvaka-
sólin er hnigin og nóttin stendur vörð.
Tíminn ferðast áfram og fer ekki til baka
og framtíð er hverful á vorri hótel jörð. ]



[ Voldugt er veraldarrykið
vegur þó lítið eitt
snilld er að segja mikið
en samt ekki neitt. ]



[ Öll þín verði ævin fín
ást þig leiði og beri.
Gleðja megi gjöfin mín
gott við nögl þó skeri.
Oft þú megir gera grín
og gleðin hjá þér veri. ]



[ Yfir hafið ísinn bar hann.
Stór var björninn, stæltur var hann.
Það þarf þrek að þola svaðið,
þrekvirkið sem björninn vann
að þrauka yfir Atlantshafið.

Sem augað eygði beið hans sjór
skoltur vígur, hrammur stór.
Eigin herra, hraustur, sterkur
drjúgan spöl á sundi fór
og vaxandi var hungrið verkur.

Loks náði landi í mynni þröngu
eftir þessa þrautagöngu
þar sem beið hans tigna trýni
byssuskot af færi löngu
og uppstoppun í formalíni. ]



[ Einmanna ég sit og hugsa til þín
Hvað ertu að gera í dag ástin mín
Nú fara leiðir okkar að skiljast að
Ég get ekki hugsað mikið út í það

Það verður sárt að hafa þig ekki hér
En þú verður alltaf til í huga mér
Farðu vel með þig elsku besti vinur
Stattu í lappirnar sama hvað á dynur ]



[ Breska bullu réttlætið
við borgum ykkur oflætið.
Þið viljið vondar aðfarir
við sendum ykkur hamfarir.

Eyjafjallajökullinn
borgar vaxtastuðulinn.
Á réttláta sem rangláta
nú rignir ösku á bretana. ]



[ Ég lá þögul og lét mig dreyma
um það sem ég hafði gert
Ég hafði aldrei orku í að geyma
hugsanir því ég stefndi ei hvert

Ég var vonlaus og ég gat ekki neitt
mér fannst ég vera svekktur
því sem ég gat breytt
voru orðin sem mig vantaði, ég var blekktur

Það var sárt að finna til
mér fannst sem ég væri sjálfur kærður
að vita að um það bil
að ég væri orðinn svona særður

Mér fannst þetta ekki ganga lengur
ég varð að mig treysta og sætta
á því sem gerist og gengur
ég varð að hætta ]



[ Í rugluðum heimi
ég í huga mér það geimi
að syrgja mína sál
og brenna það eins og stórt bál
ég hugsaði bara um afleyðingar mínar
en ekki hvað fólki varðaði um sínar
ég rústaði algjörlega mínu lífi
en nú ég hátt upp mig hífi
að rífa mig up úr þessu
og ég stefni á góða messu
svo líf mitt fari ekki aftur í bolvaða klessu ]



[ Ég hugsa um þig
þegar ég sef
Ég hugsa um þig
þegar ég þig hef.
Ég hugsa um þig
þegar ég er sæt
Ég hugsa um þig
þegar ég græt.
Ég hugsa um þig
þegar ég vakna
Ég hugsa um þig
þegar ég þín sakna.
Ég hugsa um þig
þegar ég vil mig filla
Ég hugsa um þig
þegar mér líður illa. ]



[ Við hlaupum um nakin
finnum okkur gott skjól
elskumst þangað til ég er vakin
meðan þú klæðir mig í nýjan kjól

Ég vil vera kona þín
svo við eignumst okkar næði
var þetta ást við fyrstu sýn
því við elskum hvort annað bæði

Mér langar að kynnast þér betur
hjartað mitt er þér merkt
vita svo hvað þú mig metur
því þú ert frábær eins og þú ert ]



[ Á björtum degi í desember
komst ég að því hver ég er
eina hugsunin var víma
svo ég þarf að skipuleggja mig á tíma
ég vil gera allt sem ég þarf að gera
og þungum hugsunum að bera
telja i hljóði upp á tíu
og byrja að lifa lífinu að nýju...
...edrú ]



[ Ég svíf á skelfilegum ótta
reyni að forðast allt á mínum flótta.
Geri ekkert sem ég má
og tapa því öllu sem ég á.
Eitthvað hræðilegt var framið
því hjartað mitt er kramið.
Óskin mín var: \"ekki smokkur\"
en ég eyðilagði allt hjá okkur.
Það var tvennt sem mig langaði að gera
kona þín og mamma vildi ég vera.
Misst hef ég þig fyrir fullt og allt
ég vildi að ég gæti bætt þér það upp tvöfalt. ]



[ Ég er lúxus kerra
ég get verið alls konar á litinn
þó aldrei rennur af mér svitinn

Ég er lúxus kerra
fjögur dekk undir mér
og nóg af sætum handa þér

Ég er lúxus kerra
með stóra og glæsilega vél
yfir hana er húddið sem skel

Ég er lúxus kerra
elska að bruna á miklum hraða
en þó vil ég engann skaða

Ég er lúxus kerra
vil gera allt fyrir minn herra

Ég keyri á götum í miklum ham
því ég er Pontiac trans am ]



[ Ég röllti um í stóru fjósi
í leit að mínu skæra ljósi
Afhverju þarf ég að vera þessi kona
og hvers vegna þarf þetta að vera svona

Afhverju sætti ég mig, ekki við mig
hvað er það sem ég sé við þig
Afhverju byrjaðir þú að mig elta
nenni ekki að láta tilfinningar mínar svelta

Vinnu alki ég veit þú ert
ýmindun mín er illa skert
Vildi aðeins líta á þig og sjá
því ég vildi bara kúra og vera þér hjá

Þetta var allt eintóm villa
mér líður hræðilega illa
Ég í marga hringi sný
og vona bara að við sættumst aftur á ný ]



[ Á hálu er hægast að svansa
hamist þú um með stæl.
Enginn lærir Djæv nema að dansa
af drift á tá og hæl. ]



[ Ef ég tel mig orðin vanta
ek ég þangað heim í hlað.
Á mig snýr á alla kanta
er við bú á Skorrastað. ]



[ Allvel með á nótunum
endist lengi glansinn.
Farinn er í fótunum
fór ég skart í dansinn. ]



[ Sumir líða um lönd og strönd
í leit að betra eða hvað?.
Er það atgefisflótti eða átthagabönd
sem öðrum halda á sama stað?

Að ráða í þetta er auðvitað basl
ókunnuga létt má blekkja
en ég segi bara við erum ekkert drasl
ætla mig nær sjötugan þekkja. ]



[ Í nótt mun ég gráta
ástina þína.
Í huganum leika
á hörpu mína.
 
Í nótt mun ég ganga
götuna þína.
Og kyssa þig heitar
en konuna mína.

Í nótt mun ég gráta
gleðina þína.
Sem lýsir og lifir 
við hamrana mína. ]



[ Oft mættu ljóð mín eiga sig
oftar mætti ég hljóður
en fái ég þau gerð fyrir mig
fer minn vænstur hróður. ]



[ Ekki sit ég auðum höndum
yrki ljóð og skrifa.
Fari líf ei langt úr böndum
litlu mætti eg bifa. ]



[ Í mannréttarmálunum sífellt hér syrtir
syndugir mannræflar skulu vera virtir.
Ekki er sama hvernig menn eru myrtir
í móðurkviði læknar eru til þess fyrstir.

Gamalingjar einungis eiga lifa snauðir
öryrkjar til vandræða þar til eru dauðir.

Ég hef ekkert af mér gert
embættismenn nú veina.
Allt er bullið einskis vert
um ábyrgð það ég meina. ]



[ meðan laufin
sofa
liggja spaðarnir
andvaka
og tunglbornir skuggar
tapaðra vona
finna sér til frelsis ]



[ Voldugt er veraldarrykið
vigtar þó lítið eitt
snilld er að segja mikið
en samt ekki neitt. ]



[ Sitji fastur snerillinn
segja mætti það:
-Okkar æviferillinn
er óskrifað blað-. ]



[ Eigir þú fyrir þér 
ógnar að verða skar
þá skaltu vitna í
það sem var. ]



[ Undir þykkum þyrnirunna
þar falin augum manna
einmana rós
berst fyrir lífi og bættum heimi
betra heimili

Þeir skyggja sólarljósið á
þyrnirunnar stórir
hverfandi rós
hættir að berjast og horfir á
glataðan heim

Víkkar bæði og stækkar vel
vegur þyrna stórra
vonlaus rós
föst í fjötrum þyrnirunna
í fallegum garði ]



[ Ef lunga þitt hættir að starfa á undan mínu 
falla fjöllin og himnarnir með 
undir því öllu verð ég með sporð í álögum. ]



[ Löngu var komið tími til
að gera það sem þyrfti

Því að á mér liggur ábyrgð stór
ég gat ekki látið þau fara
fyrir börn eins og mig ég eiðinn sór
að loksins fyrir mig svara

Hæðnishlátur í huga mínum syngur
er kem ég skóla mínum að
að mér móðgun hvíslar einhver slyngur
mikið var gott að hann gerði það

Hann var sá fyrsti sem niður féll
sá fyrsti sem var litaður blóði
kennarar komu er heyrðu þeir hvell
í hjarta mér stoltið glóði

Óhikað beini hlaupinu að þeim
niður sem peð þau falla
nú loksins skilja þau kannski minn heim
er í skelfingu nafnið mitt kalla

Því þjáningin sem að þau ollu mér
það skilja aðeins örfáir
treystu því þegar ég segi þér
þú uppskerð eins og þú sáir

Því þeirra hatur bjó mig til
þeirra illska styrk mér gefur
niðurlæging um árabil
verður heljarinnar vonsku vefur

Byssan tóm en ég sigri hrósa
er sé ég líkin við mína fætur
þau mega núna úti frjósa
í dag innheimti ég mínar bætur

Ég felli ei tár þegar dagurinn endar
þó ég fari burt að sinni
þótt fái ég morðhótanir sendar
ríkir nú friður í sálu minni ]



[ Heimurinn var rissaður upp á blað
sem fullkomnun.

Uppgötvað var 
að hann væri glansmynd.

Ekki var hægt að standast svona lygi. 

Heimurinn var teiknaður upp á nýtt
með réttum hætti. ]



[ Sá sem horfir á mig, 
sér mig ekki
og veit ekki hvað það er 
sem er ég.
Sá sem horfir á mig
sér aðeins það
sem ég vel fyrir hann að sjá
og skynjar einungis atferli mitt
á þeirri stundu
er við mætumst. 
Því sá sem sér mig
lætur ekki eins og ekkert sé,
heldur mætir augnaráði mínu
og sér mig,
því hann skilur
og þekkir varnagarðanna
sem ég hef reist umhverfis sál mína,
en veit einnig
að við þetta augnaráð er ekki að fást
því ég vil ekki
að þú sjáir mig,
dæmir mig
og rannsakir mig.
Því það er minn sjúkdómur.
Og þess vegna sérðu mig ekki
og veist ekki hver ég er. ]



[ Ég hef engum sagt frá því 
en oftast þegar það byrjar að ásækja mig
hversu vel þú þekktir mig
þá á ég falskan vin sem er til staðar;
þegar ég stíg inn í tóma íbúðina eftir langan dag
og ímynda mér að þú sért þar
búinn að útbúa miðnætursnarl
kveikja á kertum
taka til 
segir mér hvað ég hafi verið dugleg
og eigi skilið að sofna við það 
að þú strjúkir mér um hárið

en það er ekki einu sinni til brauð

gamall vinur stendur glær í flösku á borðinu
hann ætlar að drekkja mér ljúflega í svefn

það var svo hlýtt þegar þú varst hér
það er svo kalt

ég vildi óska þess að ég væri enn ástfangin af þér
því ég get ekki ímyndað mér að nokkur myndi vilja strjúka mér um hárið núna
svona skítugt og þreytt

nema þú ]



[ Gaman að dansa léttur í lund
leika við hvurn sinn fingur.
Morgunstund gefur gull í mund
gleddu þig Íslendingur. ]



[ Drottins andi
efli enn.
Land um aldir
og alla menn.


Hugsi ég um
haust og vor.
Gneista í mér
gömul spor.


Leggi firði 
fenni skörð.
Finn ég til með
fósturjörð.


Þegar vetur
kveður kinn.
Strýkur vorið
vanga minn. ]



[ Kvöldið í kvöld var í senn
fallegt og nautnafullt.

Alveg eins og ég.

Líkt og sál mín þá endurspeglaði
það ástríðu gagnvart þeim sem
þess nutu.

Veitti þeim hlýju, nærveru og gleði.

Á sama máta varð það sorgmætt og fölnaði
þegar hinir sömu hurfu á braut
inn í framtíðina

og við stóðum tvö ein eftir

ég og kvöldið. ]



[ Ég hef aldrei skilið þessa duttlunga

Af hverju geta hlutirnig ekki
verið sléttir og feldir?

hví þessar breytingar, sveiflur, gleði og sorg?

hví þessi tár, hví þessi ár, hví þetta bévítans, bölvaða skelfingar fár?

Oft hef ég spurt, en lítið fengið til baka.

Ætli mér sé ætlað eitthvað meira?

Myrkrið lýsir mér best, kemur og fer í tímabilium.
Það sama má segja um minn andlega styrk, kemur og fer.

Sennilega er ekkert annað að gera en njóta hans þegar hann býður upp á það.

Og halda áfram að bíða og vona að lífið verði einhvern tímann hinn fullkomni dans sem ég vænti sem barn.

Það fæst allavega ekkert með uppgjöf... ]



[ Nú hefur vetur af vörum spýtt
virðist sá oft galinn.
Komið er sumar sælt og blítt
og sólin skín um dalinn. ]



[ Hafið þið heyrt um flægð
undir fögru skinni.
Um Mammon og mægð
og hættuleg kynni.

Hafið þið heyrt um svik
og elda sem eyða.
Er slá í augun ryk
og brotna eiða.

Hafið þið heyrt um söng
á jökulbungu .
Fagurbláu sumrin löng
ástina ungu.

Hafið þið heyrt um stað  
æru og tryggðir
Vitið þér enn eða hvað
um drengskap og dyggðir. ]



[ Endirinn á þessu tímabili
er að byrja
en sem betur fer er ég vön slíku
og ætla að njóta þess sem eftir er

það er áframhaldandi ævintýri í vændum
og saga eftir þá sögu sem allir þessir yndislegu, nýju, óvæntu vinir 
skrifuðu með mér ]



[ Efnahagur rústir enn.
Ísland sýkt í rótunum.
Veit ég það, því Juris menn,
þeir lenda alltaf á fótunum.

Þótt endurreisn ei ljúki brátt.
Ég lögin nem af stillingu.
Nú er nær, ég vil minn þátt,
í næstu öldu af spillingu. ]



[ Magga hefur á mörgu lag
mælir á spænsku vel
með krakka fór í ferðalag
og fæg þau nú ég tel. ]



[ Elmu þakka þetta hrós
þykir gott ég meina
hún ætti skilið rauða rós
réttast fleiri en eina. ]



[ Fantarnir skvetta úr fötunum
fær margur undan skjálfa.
Skilning fá fæstir á hlutunum
fyrr en káfar upp á þá sjálfa. ]



[ Ég yrki beint af augum
orðsins snilld ég þrái
bera af mínum baugum
svo bragaglóð ég nái
og úr því er að rakna
er nú karlinn heima
en í þann mund ég vakna
æ, mig var að dreyma. ]



[ Ef ég mætti yrkja vísu snjalla
eflaust myndi reyna skjalla þig
oft er svo að bestir fyrstir falla
en frekast verstir megi eiga sig. ]



[ Ingólfur og Einar hýr
oft við Dodda spjalla.
Komi saman þessir þrír
þá er kátt á hjalla. ]



[ Að Alþingi steðjar ólán flest
þar aumingjar margir þreyja.
Sagt þeir hafi lík í lest
og lýðræðið sé að deyja. ]



[ Every Tear I Cry,
I Cry For You.
Every Feeling I Get,
I Feel For You.
Every Time I Wish,
I Wish For You.
How Come You Cant See,
How Much I Love You.

Every Time I Scream,
I Scream For You.
Every Time I Write,
I Write For You.
Every Time I Reach,
I Reach Out To You.
Yet You Never Seem To See,
How Much I Love You.

Every Time I See You,
I look Into You Eyes,
And Suddently The World Is Better,
Filled With Love And Firefly's.

And Everytime You Hold Me,
I Feel So Safe,
And I Dont Ever Regret,
Every Love That To You I Gave.

So Baby,
I Hope Now You See,
How Much Love For You,
There Is In Me.

And Dont You Ever Think,
That I Would Ever Leave You,
And One Day I Hope I Might Hear,
"Oh,Baby, I Love You Too" ]



[ You Make Me Feel So Speacial,
You Make Me Feel So Me,
You Are The One That Set Me Free.

You Make Me Feel So Real,
You Make Me Feel So True,
You Make Me Feel Every Love I Got For You.

You Make Me Feel So Right,
You Make Me Feel So Wrong,
You Make Me Wanna Jump Around And Sing A Little Song.

Ill Give All My Love To You,
For Only Two Small Things,
Never Ever Let Me Down,
And Say You Love Me Too. ]



[ This World,
Used To Be Peaceful,
Now Its A Kaos,
Now Its All Hatefull.
You Started War,
You Killed Us All,
Haters.. ]



[ Guð á himnum gefi að þér
gæfan fylgi ætíð á þínum veg
Vonar mamma að veitist sér
vera önnur jafn björt og yndisleg.

Yrðir þú þó á vegi mínum aftur, 
ég örmum mínum um þig vefði skjótt,
úr fylgsnum myndi flæða móðurkraftur
og friður fylla sálu mína skjótt.

Skamma stundu fékk þitt ljós að skína
skoti litlu móðurkviði í. 
Ást mín mun þó aldrei á þér dvína;
um þig skjól í hjarta mínu bý.

Bænir mínar bitrar eru ei lengur.
Bið þig samt að ætíð vitir það
að þó ég þiggi að komi annar drengur;
þitt pláss áttu æ hjá mér í hjartastað. ]



[ Inda er til orða fljót
oft af speki nærir
birtist viska manni mót
maður af því lærir. ]



[ Sýnist ei til synda treg
sú mér girndir vekur.
Hún er ung og írennileg
og iðar sér og skekur. ]



[ Við hestana dýrkum þeir hug okkar fanga
hverfur fljótt tíminn er í þá við verjum
aldrei menn vita hver á hjá hverjum
því hestamenn hanga vanga við vanga. ]



[ Taken for the thrill
bound with excitement
the fantasy reenacted 
this will not take long.
The drug has been given 
the light is leaving fast
the fulfillment and the need
this one will not be the last.

Can your God protect you?
Cant faith lead you're way?
Do you not stand hopeless 
against the unknown?

This beautiful soul
has now gone,
this beautiful mind
is now wasted,
that peaceful spirit
stands restless,
and that wandering heart
has withdrawn it's beat.

What welcomes you in the darkness?
who celebrates you're arrival?
can you be fearless
and love the unknown?

The body lays broken
on the kitchen counter.
Eyes open wide,
lips turning blue,
arms twitching,
legs kicking
and the still air
holds no reason.

All life gets taken away
regardless of wishes and prays,
do you feel helpless
to the unknown?

The silence whispers
its awareness of the act,
such beauty,
such waste
The temperature falls
but the heat keeps rising
so pointless
but so right.

Such power over another,
such fear in it's eyes
I will be restless
in the unknown.

Time has gone by,
no answers are found
The unknown stands victorious 
with a grin on it's face.
Smelling her hair
tasting her skin
Always there,
without a trace ]



[ Geislar sól og grænkar tó 
grámann burtu hrekur.  
Eigrar karl sem eitt sinn bjó 
og andköf síðust tekur.  
Eru kostir taldir tveir 
um tilurð okkar daga.  
Lifnar eitt og annað deyr.  
Er vor lífsins saga. ]



[ Útlit mitt ber eldi vott
á ég spik í forða.
Óskaplega allt er gott
er ég fæ að borða.

Áfram árin líða
ei tjáir sýta
þó ýmsir hafi ekkert 
að bíta.

Áfram árin líða 
ekki tjáir væl
þó villist menn víða
veriði sæl. ]



[ Hið kæra mikla kertaljós logar
kveikja með takmörkuðum þráð
þyngdarafl fast og þétt togar
þennst út og verður eymdinni að bráð

Vísur, öll ljóð og hvert lag
lýkur og alltaf sami endinn
alltaf virða hvern og annan dag
aldrei skaltu kvelja eldinn ]



[ Fagursta málverk sem til er
Það ert þú og verður það alltaf.
Ég vill vera þinn rammi,
sýna þig, faðma og vernda.
Þú dettur, ég dett.
Ætla að vera þinn veggur,
vill hafa þig hjá mér.
Auður, hvítur veggur sem þú skreytir.
Verða þinn nagli, halda þér uppi,
stoltur á bakvið.
Uns ég bogna og ryðga ]



[ Lífið er eldfjall
gýs þegar því sýnist.
Lífið er jeppi
þarf að þola torfærurnar.
Lífið er eins og fiskur
sem syndir á móti straumnum.

Hver manneskja er flugfiskur
sjaldgæfur og einstakur.
Karlmenn eru eins og konfekt
maður velur besta bitann. ]



[ Hindurvitni, er öll út í hött
ég opna inni regnhlífar allar.
Hlæjandi sparka í spegil og kött
tek spor undir stiga sem hallar.

Nýtanleg er ekki hjátrúin nein
né kuklarar eða spámenni. 
Hjátrúin boðandi bölsóttar kvein
bara þeim, er trúir henni. ]



[ Kvennaval ég kærast lít 
kunna skrúbba og bóna.  
Af mér taka allan skít 
svo ei ég líkist róna.

Frá þeim ætíð flottur fer 
félagsskapinn trega.  
Þakkir ykkur bestar ber 
og blessun ævilega.

Enn þó leikur laus við sóta 
líkar ýmsum verr það mál.  
Vinur að mér var að skjóta 
hvort skrúbbað gætuð mína sál?

Imprað hef á ýmsu hér 
ekki meira segi.  
Kveðjur ykkur bestar ber 
bóndinn í Skálateigi. ]



[ Í sig er ágætt að skvetta
oftast er mál á því.
En erfitt sig af að rétta
eftir gott fyllirí. ]



[ Verður hverjum list er hann leikur.
List er hver fimi við starf.
Að veðja á það vertu ei smeykur.
Viljinn er allt sem að þarf. ]



[ Ævintýrið sem ég hafði alltaf ætlað okkur
er nú formlega hafið
en ég er minn eini félagsskapur

Ævintýri voru aldrei þinn tebolli ]



[ Dagný ber daman að heiti
dásamleg er hún að sjá.
Gunnar kann takta í teiti
tæld´ana svei mér þá. ]



[ Búðu mér ból í faðmi þínum
bjarteygði sveinn
hvíslaðu í hálsakotið
heitum orðum þínum
gefðu mér gjöf þína í nótt
-ég gef þér mína á móti. ]



[ Ég reyni að læra stærðfræði, 
en eina sem ég ræði,
er um rúmæði. ]



[ Gull af manni gekk sinn veg
gerði aldrei neitt af sér.
Einkennandi hugarheim hann ber,
sér það sem enginn sér.
Heimspeki og sígrettur
blaðsíður hann flettur.

Hann heiminn mun dýpra sér
vinur, vonandi nærðu þér ]



[ Sómamaður sagður er
sýnist vel hann þrauki.
Kveðju góða Bubba ber
og bestu þökk að auki.

Ekki verða orðin mörg
er það bættur skaðinn.
Kerrulánið var besta björg
blessun hafðu í staðinn. ]



[ Það er erfitt að sjá hvert sál mín
stefnir.
Brotin og tvístruð, óvíst hvar hún lendir.
Langþráður draumur að baki brotinn. 
Minn hugur, alltof langt sokkinn. 
Hef ekki hugmynd lengur hvað ég get sagt.
Of mikið hefur á mig verið lagt.
Fylgist með lífi mínu fljúga áfram.
Sem virðist einfaldlega hverfa smá saman.
Þó svo allt virðist svart og þungt.
Neita uppgjöf, set niður minn punkt.
Því í mínu lífi er manneskja.
Sem ýtir þér í burtu, sjálfselska.
Mig að betri manni hún gerir.
Trúðu því síðan þegar ég segi.
Hún mitt hjarta á,
hún mína sál á. ]



[ Upphafið er alltaf erfiðast en með því mun vitneskja mín fimmfaldast. Þó svo ég komi fyrir augum manna sjaldnast, mun ásjón mín einnig margfaldast. Með harðlegum orðum mun einhver henda í mig og reyna buga minn vilja. Engan líkur það muni takast því ég er nýbúinn að skilja, minn hugur er hér og vill aldrei flýja. ]



[ Fari ég um forna slóð
þá finn ég strax til hinna.
Er eigum sama íslenskt blóð
allra feðra minna. ]



[ Ég mun sjá þig,
hjá gamla steininum okkar,
brúngræn augu og ljósir lokkar,
Ég mun sjá þig,
í hverjum camel pakka
í hverjum spútnik frakka,
Ég mun sjá þig,
í hverri ástarkvikmynd
jafnvel þó ég verði staurblind
Ég mun sjá þig
þegar sólin skín
og þegar dagur dvín
Ég mun sjá þig. ]



[ Gullið mitt er gleymt og grafið,
rétt ofan við Atlandshafið.
Ég gróf það niður í snjóinn
týnt og enginn sér það nema spóinn.
Aldrei skal ég ná í það,
reyni að gleyma þessum stað.

Ég hugsa um það hvern dag,
græt það og hugsa um þetta lag.

Endalaus sorg,
leiðir mig inn á þetta torg,
stekk upp á hól
klæði mig í gamlan kjól
argandi eitthvað rugl.

Þá kemur yfirvaldið og hendir mér í grasið
ilmurinn af blómunum er yfirgnæfður þegar þeir koma með gasið
gasalega eru þeir dramatískir. ]



[ Sigríður frá foldum

þú verður að kippa því í lag,
því annars get ég ekki lifað annan dag.
Þá þarftu að setja mig undir mold,
fröken Sigríður frá Fold.

MB ]



[ Er á ævivegi mæddur þú myndar þín spor, 
þá mundu að við vegbrún vex fegursta rós,
sem sjá má á einu örsmáu augnabliki.
Þér birtist þar Guð í blómsins mynd
sem brosir þér mót í vegarins ryki. ]



[ Hún er yndisfríð, 
sólin upp færist og ég vegna fegurð frís.   

Hjarta mitt það upp rís, 
ég stari á þessa stúlku, augu mín frjósa föst, 
líkami minn fær ástar-köst.    

Hún ljómar,
 allt í kringum mig fallega hljómar,
söngur engla er sem söngur ástar minnar.    

 Allt fyrir hana vil ég gera, 
tunglið fyrir hana ég dreg, stjörnur af himni ég sker,
 falleg kvöldnótt hún sér.     

 Bros hennar mig bræðir, 
tilfinning mín býr til hennar hjartaþræði,
úr gulli eru, 
enginn getur þá brotið niður.    

Held um mína stúlku, sál mín nú túlkar hana.   
Hjarta mitt er hennar, gleði ríkir um okkur, 
enginn svartur skýjamökkur.    

Vakna og fatta, draumur aðeins er, 
hélt raunveruleikinn hafði skéð. 

 Ég þennan dag bíð eftir, stúlku sem hjartað mitt fær,
 ég aldrei síni henni djöfla klær, 
aðeins minn ástarblæ.    

Stúlku sem aldrei mun skorta neitt, 
því ást mín til hennar verður aldrei sein 
aðeins hjarta-hrein.

Dagur sem virði er að bíða,
því einn daginn hjarta mitt ég mun stúlku einni sýna. ]



[ Ég hugsa um allt aftur, 
varð loksins glöð og biturleikinn fór.  

 Sé mynd af þér,
 bros færist á andlit mitt en niður kinnar fellur brotin gleði hjarta míns.   
Lést allt betra verða, hann fór upp á við,
 minn hamingju-mælikvarði.   

 Hitti þig, 
sorg í hlé sig dró.    

Hugsa nú um snertingu, hafði það einhverja merkingu?  
 Hugsa um kossa, varstu aðeins mig í smá tíma að lokka?   
 Hugsa um hlátur, var hann í alvörunni kátur?    
Hugsa um bros, reyndiru að losna mér frá?     
Hugsa um þig, vilduru ei mig?     

Allt fer aftur, dagur minn er svartur,
 heyrist aðeins djöfla skvaldur.   
Reyni dag einn að gráta ei, mótvindur mér berst, 
í mig fer sverð.   


Gleymdu mér ei,því tindinn ég kleif en nú ég fell í djúp minningana.  
 Gleymdu mér ei, þó farin sé,
 ég hér með þig kveð þó ég ei vil. ]



[ Reiði upp kemur, 
hún ei sefur.  

Keppni er hafin, hélt hún væri farin,
 þau koma aftur, sárin.   
Tárin klárast ekki, það rignir hungur reiði, 
það er eitur-seiði.    

Gleyma vildi, hélt allt gróa myndi,
 í sorg og reiði syndi.    

Drukknar á landi sem og hafi heimsins, þetta mig dregur niður, 
heyrist ei fallegur klukkna kliður.    
Ástæðan er reiði ásakanna, horfi á sjálfs míns hjarta sár, 
urðu ei gleði-tár, eftir var aðeins marið blátt, 
ég var ei sátt.    

Þetta mér fylgir, sál mína þyngir, 
ég orðanna syrgi, 
það mitt hjarta og sál myrðir.   

Ástæðan var tíð, sem enginn var í, 
aðeins dökk ský.   
Ástæða sú vil ég ei segja vera þú,
 heldur það sem reiði mína veldur, 
er  orð ástæðna þinna. ]



[ Sá dagur upp kom, 
ljósabjarmi kertisins ljómaði einn, 
allt varð hljótt. 

 Hugsanir þessar, 
allt á móti mér snérist, 
drunur mig börðu.   

Orðin mig særðu,
 mig smátt kæfðu, 
dropi dropanna á andlit mitt skelltu. 

  Þú klíndir á mig lýgi svarta,
 þetta líkama minn nartar, 
færist að viðkvæma stað sjálfs míns, en ekki þíns.  

 Fólk, orð, 
allt varð stórt, 
lá einmana og varnarlaus sem ást hatursins.  

 Á þetta víst skilið, 
þetta særir mig mikið, 
orðin sem þú klýndir mig á, eina dökka lýgi dómsins sá. 

Þú og þið, 
það voru önnur siglingarmið, 
vilduð drekkja mér í lygasárum. 

Nærist á sársauka þeim, 
sem ég bar með mér heim.
 Orðalygin varð ykkar rútína, þið nærðust á mínum bera líkama.

Lygi orða þinna mig að innan drápu. ]



[ Ég lokaði aftur mínum augum,
sá blómstur veraldar, 
ég og þú í leik vinanna. 

Dagur leið, og sólin skein, 
lífið var bjart.  

Nýr dagur kom,
telpa hljóp, kallaði að mér fréttir 
sem ég ei heyra vildi.  

Ég augun opnaði,ég vaknaði,ég þín saknaði,
ég hélt daginn áfram grátandi.  

 Ég lokaði aftur mínum augum,
 sá tár táranna,
 ég í leik sáranna. 

Vonaðist að draumur væri 
sem aldrei aftur kæmi, 
og þú ei mér frá færir. 

Draumur ei var,
veruleikinn í átt að mér snéri, 
allt í kringum mig hrundi, ég þá mundi:

Þú yfir mér vakir, sorgin ei fer en þú yfir mér vakir.

Ég sakna þín. ]



[ This is a true story, 
its not a glory. 

One day,
I in my bed laid, 
the sun shined over me I heaven could see.

 My smile felt down on the growned,
tryed to reach it,
it flyed away.

My happines was gone,
I was lost, 
lost in darkness of my shadow.

I raned away,
it stood in front of me,
the knife of the devel.

Another pain stood beside it,
my self, the tear started to fell down,
 I was not proud. 

The mistake, the pain, 
I did not shine like the sun.

I learn,I met you,
the sun started to shine in my heart. ]



[ Ég vaknaði,
 ánægjan gegnum gluggan minn skein.  

 Börn í garði léku, 
sólargeislar á jörðina lentu. 

  Dýrðardagur nú upp kom, 
hann næsta morgun fór.  

  Allt dimmt yfir færðist,
 ég á sársauka nærðist.  

 Rigning dundi á rúðuna, 
skýin hömruðu eldingum svarta riddarans á jörð mína,
 eitthvað vildi hann mér sína.   

 Leit niður í holu eina, 
allt góða augu mín lýstu.  

 Hoppaði sem lítið barn,
 lenti í ánægju sjálfs míns.  

 Leit upp,
sá hinn hvíta riddara, 
var hólpin,
máttur hans var þrotin. 

 Dýrðardagur nú upp kom,hann næsta morgun fór. ]



[ Vegna þín hef ég lært á lífið,
mér fannst það óréttlátt og lítið.
Nú sé ég stærri drauma, drauma lífsins.


Vegna þín komst ég að staðreynd ástar,
ei get ég sett á það marga plástra,
né skolað því niður í djúp veraldar.
Nú ég lifi með því, og ei ég sé ský fyrir sólu.

Vegna þín lærði ég að brosa með hjartanu,
sem var svart eins og hin versta sál,
ég kunni aðeins dauðans mál.
Nú hjarta mitt logar og það vonda í burtu skolar.

Vegna þín ég lifi,
Um tíma var ég innan, dauð,
veraldleikinn í helvíti sauð.
Nú lak er yfir því versta, allt opið er fyrir því besta.

Vegna þín ég hér er og lifi með þér. ]



[ Þessi tilfinning er eins og vonar hróp,
Hleyp að hljóði því, regnboginn aftur dvín.
Ég ei næ, það fer í hinn dimma sæ.

Stoppa á miðri leið,
tilfinningin í mér sveið,
Droppa niður á þúfu eina,
allt í kringum mig færist fjær og ég ei þessu næ.

Hugsun í höfði upp kemur,
Hjartað í sál mína lemur, tár mín verða að rigningu.
Lít, skima, hljóð heyrist í fjarska, 
ég hleyp, og er smeik.

Þessi tilfinning, þetta hljóð
er alveg móð.
Ég stoppa ei, því einn daginn ég næ.

Tilfinninguna ég geymi.
Því einn daginn,einn daginn ég næ. ]



[ Ert þú mér horfin frá eða gleymd í mínu hjarta?

Þú ert auga lífs míns, 
bros hjarta míns og gleði sálar minnar.

Þú lést dag minn birta vonargeisla,
skeifu vara minna í burtu þeytast.

Þú komst, þú fórst,
þú gleymdist, þú hvarfst,
eða hvað?


Tár mín þjóta sem eldingar alheims,
bros mitt hverfur í dýflisar hjarta djöfulsins.

Hjarta mitt í sundur brestur,
það heyrist hár hvellur, hjartað datt og varð aðeins flatt.

Augu mín tvö urðu haf jarðar,
hugur minn var vígarvöllur,
sál og hjarta þar börðust.

Þú komst, þú fórst,
þú gleymdist, þú hvarfst,
eða hvað?

Ertu horfin eða gleymd? Ég þig ei finn allavega ekki um sinn. ]



[ Mamma mín brosir til mín breitt, þótt hún sé þreytt.   

Mamma mín huggar mig í örmum sér, 
þegar allt virðist ómögulegt hjá mér.    

Mamma mín heldur ávallt í mína hönd, líka þegar ég mun fara ókunn lönd.    

Mamma mín gefur mér ráð, 
því hún er svo klár.   

Mamma mín gefur mér allt, 
ég þakklát er,það er alveg satt.   

Mamma mín, ég vil gefa þér þetta ljóð, því þú mér ert svo góð.     

Elska þig mamma mín ]



[ Ég hugsaði þá hugsun,og mér var brugðið,
sál mín dofnaði smátt,
ég vildi að ég gleymdi og frekar sofnaði. 

 Ég horfði í þá átt,hélt eg væri alveg sátt,
hugur minn mig blekkti,
 ég tilfinningu þá ei þekkti. 

 Ég sá það sem ég ei vildi,en hélt að allt hverfa myndi,
augu mín blinduðust af lýgi,
sem sannleikann ei sýndi.  

Ég auðveldlega trúði,því orðin mig áfram knúði, 
traust mitt hvarf, 
því hjarta mitt af lygi varð svart.  

Þegar ég hugsaði,þegar´horfði
,þegar ég sá,þegar ég nú því trúi,
 þá fyrst skil ég, en samt til síðast ég ei skil. ]



[ Mannst þú:
Þegar við hlupum niður strönd eina,
sólin var við að setjast
en við að kveðjast.

Þegar við í myrkrinu úti sátum,
og stjörnuhröp að okkur komu
en þú varst á förum.

Þegar ég kraup niður,
setti hring á hönd þína
en þú vildir ekki mín verða.

Mannst þú það sem ég man? ]



[ Þú gekkst inn í líf,
lífið sem þú ákvaðst að ganga svo út.

Góðir tímar voru,
en eiðinn við sórum.

Braust hann og gekkst,
gekkst út í það villta.

Eftir stóð brotin sál,
brotið hjarta,
brotin líkami,
brotin stelpa,
stelpa sem vildi ekki sleppa.

Þú varst hið bjarta,
mitt bjarta líf.

Dagar og ár liðu,
gamlir tímar þokuðust í burtu,
bros færðist á vör.

Einn daginn birtist þú,
kysstir mig, 
ég horfði aðeins á þig, 
hvað?

Vildir mig aftur til þín,
sagðist hugsa til mín, sakna.

Tók í hendi þína og sagði:

Gakktu inn, eða gakktu út....Þú gekkst út. ]



[ Ég hugsa til þá daga sem við áttum, þegar við saman brostum.
Þegar sólin skein sem hæst á himni vegna fegurð þinnar,
stjörnur glitruðu sem bjartast vegna augna þinna,
tunglið endurspeglaðist vegna bros þíns.

Þeir dagar sem við áttum, þeim við ei glötuðum.
Sögðum þessi ljúfu orð, 
sá merkisdagur, þú varðst mín.
Lífið varð fullkomnað, ég og þú.

Einn daginn komstu ei aftur, dagurinn varð svartur.
Rigningin kom vegna tára minna,
skýin vegna sorgar minnar,
fölnuð blóm vegna þú horfin varðst.

Stend,horfi, legg blóm niður því miður að leiði þínu.
Labba í burtu,
lít aftur,
og hugsa til okkar daga. ]



[ Horfi á mynd af þér, fyllist ég ei af gleði eins og ég vildi. 
 Fyllist af depurð veruleikans sem stíginn í líf mitt er, 
grátandi myndina ríf. 

 Hendur mínar upp stífna, dýpst inni ég ei lifna, 
fer með faðir vor og mig signa.   
Vona eftir betri dag, hlusta á sorglegt lag, 
ég vil stíga með þér dans en þú ýtir mér í klefa einmannaleikans.   

 Sagðir það, ég gat ekkert sagt, 
það ei hvarf, allt varð aðeins svart.    
Höndla ég þetta ei, get ekki meir, sár og reið er, þú skilur mig ei.  

 Þú veist ekki, ég inn í skel stekk og myndina lími,
 ég henni ekki týni. 
Aðeins veruleikann ég sýni, 
brot depurðar á mig klíni.  

 Ber ég þetta, þú ert frjáls sem fugl hamingjunnar, 
því ekki þú veist hve mikið þú gerðir mér mein. ]



[ Í gær var ég í erlendu máli, 
skyndilega varð ég að báli. 
Í dag er ég í vísnaskapi, 
því íslenskan er minn knapi. ]



[ Kostar bara:

Þroska til að vita að þú veist aldrei allt best.
Þekkingu til að geta leiðbeint þeim á þurfa að halda.
Anda til að geta skapað og litið á björtu hliðarna 
Stympingar svo þú lærir að njóta rólegu stundana. 
Gleði svo þú getir glatt aðra.
Ást til að næra hjartað. 
Hreyfingu til að næra andann. 
Gjafmildi til að næra sálina. 
Fæðu til að næra orkuna.
Atorku til að finna hamingjuna. 
Svefn til að næra hugann. 
Sjálfsmynd svo þú standir upp fyrir sjálfri/um þér. 
Kynlíf til að læra að njóta. 
Sorg til að læra að gleðjast. 
Hugmyndir til að læra að nýta hæfileika þína.
Andvöku til að læra að njóta þess að sofa. 
Bið svo þú lærir þolinmæði. 
Grát til að opna sálina. 
Orku til að leika við börnin þín. Hlátur til gefa orku.
Umburðarlyndi svo þú losnir við streitu.
Væntingar til að halda í vonina.
Velgengni til hvatningar.
Vonbrigði til að stíga niður á jörðin.
Þunglyndi svo þú gefir þér meiri tíma fyrir sjálfa/n þig. 
Vináttu svo þú lærir að þekkja þig.
Vandamál til að læra að takast á við þau.
Samskipti til næra þekkinguna.
Stolt til að leggjast aldrei í grasið. Hvíld svo þú hafir orku til athafna. Leiða svo þú njótir þess að vinna. 
Verki svo þú berir virðingu fyrir líkamanum.  
Frí til að endurnæra sálina.
Mistök til að næra þroskann.
Dans til að næra upprunann.
Ábyrgðartilfinningu til að geta veitt skjól. 
Dugnað svo þú látir drauma þína rætast.
Losta til að njóta auglabliksins. 
Reiði til að læra umburðarlyndi.
Veikindi svo þú njótir lífsins. Þolinmæði til að vera til staðar.
Áhuga til að geta gleymt þér. 

og endalausa ástríðu á lífinu, umheiminum, tilganginum og ljósinu sem lýsir okkur öllum... ]



[ Hafragrautur er himnesk fæða
hollustan endist til sólarlags.
Það er sko aldeilis engin mæða
að eta hann snemma að morgni dags. ]



[ Hugsanir mínar
vil ég tjá í ljóði
ljóði til ykkar.
Hvert og eitt ykkar er einstakt,
einstakt fyrir mig.
Ljúf móðurást, vonir og þrár,
ykkur til handa
streymir um hjarta mitt.
Lífið er yndislegt, þegar sólin skín,
og mannlífið blómstrar
hlægið þá saman.
En lífið er líka miskunnarlaust
myrkur í sálinni, sorg í hjarta,
standið þá saman.
Hafið ást og virðingu, fyrir hverju öðru
að leiðarljósi.
Þið eruð af sama meiði
gleymið því aldrei.
Ljóðið er gjöf mín til ykkar
lesið og hugsið um það saman. ]



[ Ungi maðurinn bróðir minn
hefur vaxið úr grasi
á meðan ég svaf.
Árin hafa rennt sér
í gegnum fingra minna.
Fjarlægðin - hafið - fjöllin
skildu okkur að.
seinna
stigurinn sem við gengum
aldrei saman
eða var það svartur veggur
fullur af sorgum mannana?
Eða orð sem aldrei voru sögð?
En við getum valið
stundina og staðinn
þegar við höldum saman
út í daginn
bróðir minn.



Tileinkað fimm bræðra minna sem mér þykir vænt um 
en hef ekki fengið að kynnast. ]



[ Ég vil frekar heyra hroturnar þínar,
heldur en að vera alein í dauðaþögn.
Ég vil frekar snerta sorgina,
heldur en að finna ekki neitt.
Ég vil frekar sjá þrumur og eldingar,
heldur en að sjá þig aldrei meir. ]



[ Ó bær minn bær, í blóma þínum felldur,
Nú bryggjur þínar tómar standa vörð.
Í græðgi varstu glæpum ofurseldur
Og gröf þín tekin djúpt í  eigin svörð.
og bergmál lífs er féll við fjallsins rætur.
Þar fölur máninn einn þitt andlát leit.
Eg man þig enn en minningin hún grætur
Sem morgundögg þig tárin lauga heit. 


Ó borg mín borg  er beygð af kreppu
stendur
Með brothætt hús er nýreist standa köld.
Í veðurofsa með brot á báðar hendur
Þú berst til feygðar er svefninn tekur völd.
Því spilling þig loks yfir tók með  öllu
Og allt þitt stolt og reisn var sett á bál.
Og ösku þess var dreift um víða völlu  
Sem einhvers virði var í þinni sál. 


Ó land mitt land eg lofa þinar strendur
Og lýt í auðmýkt allri þinni dýrð.
Þinn mikli auður féll á fáar hendur
Og fégræðgin nú kastar á þig rýrð.
Og þó að allir í þig baki snúi
þá aldrei mun eg yfirgefa þig.
í áföllum þá þjóðin að þér hlúi,
Því Íslendingur mun ávallt vernda þig. ]



[ Gjöfin

Hve undurfagurt er það líf 
er allar gátur kann.
Og öll þau svör er átti eg 
og oft á vörum brann.

Og allar sorgir sefað get
ef sólin á mig skín.
Í sólstöfunum sé eg orð 
og syng þau nú til þín

Orðin segja að allt sem deyr
mun aftur lifna við.
Ef upp þú líkur augum tveim
af ást í sátt og frið

Og allar stjörnum himins
eru augna þinna glóð
Svo englar munu alltaf varða
óska þinna slóð.

Þú átt mitt líf og lifðu því
í ljósinu sem eg fann.
Eg læt þig um að læra það
sem leiðir þennan mann.

Örlögin hafa honum að verið
hörð en samt svo blíð.
Svo gættu hans á gæfuleið
og geymdu orðin þýð.

         BT ]



[ Íslendingurinn!! 


Það er ekkert svo illt að ei megi af því læra
svo elsku vinur nú herða skalt þinn huga.
Láttu ekki kreppu sem allt og alla er að æra
úr þér kraftinn að slíta, því nú er að duga

Eða drepast eins og máltækið segir og sannar
með sögum og hetjudrápum kveðnum til forna.
Ísland með stórjökuls toppa tindrandi fannar
og tryllta vætti sem verndara landsins horna.

Drepsóttir, óveður eigi gátu okkur grandað,
glóandi hraun né hafíssins voldugu breiður.
Nú hafa skálkar, vorri þjóðarskútu strandað,
syrgðu, æðrast ei, heldur rís og ver reiður.

Því reiður Íslendingur er sem ískaldur jökull
illviðris bál sem öngvum eirir né lýtur .
Öskrandi Nautið, Örninn snareygur, vökull.
Ógnandi Risinn og Drekinn er eldörvum skýtur.

Svo hví skyldi þá kreppan oss hrella og hræða
né hrekja oss brott frá okkar ískalda landi.        
Þegar illviðri og eldgos sem brenna og bræða,
berjast við það sem er landsins forni fjandi.

Rísum upp bróðir,réttlætis krefjumst að vonum
reiðinni beinum að þeim er að henni hlúa.
Sök bíti sekan, ábyrgð skal öxluð af honum
er allt vildi eiga, undiroka og kúga.

Já komdu bara landsins forni fjandi.
Þið föllnu sálir er Græðgin í álög hneppti.
Sem hallir byggðu himinháar í sandi.
Hrappur er glópagullinu aldrei sleppti.

Og sjá, Ísland, aftur upp mun rísa,
undurfagurt og tignarlegt á að líta.
Íslenska þjóðin, íslensk tunga og vísa.
Ísland með sín eldfjöll og jökla hvíta.

                          BT ]



[ Er eg yfirgaf ungur þær slóðir,
 er eg æskustrengin minn sleit.
Saman vinirnir þar vígamóðir
vildum burt  í þá eilífu leit.

Sem hamingju og frægð skildi færa,
engin fjöll, né þokunnar ró.
Í stað fyrir fjörðinn minn kæra
finndi eg af alsælu nóg. 

En djúpt í mér lifir sá logi
er lóðsar og stendur þar vörð.
það er sem tárin mig togi
í tignalegan Nípunar-fjörð. 

Þar sem loftið ber eilífan anga 
þar er ástar og æskunnar slóð,  
þar sem lognið leitar sér fanga 
í logandi morgun  glóð.

Því hvar svo sem leiðin mín liggur 
þá leitar hugur minn alltaf heim.
Þar sem fjörðurinn  fegurð þyggur
af fjöllunum okkar tveim.

Mínar Bænir þær bera mig aftur 
beigðan eftir heimsins rót.
þar í berginu  býr  enn sá kraftur
er blóð mitt tekur í mót. 

Þar mun eg friðinn loks finna,
hjá fóstru er hallar að nótt. 
Með faðmi fjallanna sinna
mun fjörðurinn mig umvefja hljótt. ]



[ Hin Helgu Augu!

Augu þín æ fylgja mér hvert sem þú ferð
full eru af minningum og alltaf þú sérð
hve einmanna örlög á baki ég ber
blæðandi hjartað man eftir þér
í dreyranum dauðinn flýtur!
í draumi þú til mín lítur!
Gneistar augna glóð!
Grætur þá táraflóð
Eg man ei meir
í myrkri deyr
augað er
elskar
þig
æ
! ]



[ Blóð og Vinir!

Er sálin mín var tóm og tárum gefin,
og trúin inn í skuggann hrakin var.
Þrautir sóttu að og þungur efinn,
og þögnin virtist mitt eina svar.

Eg þráði faðm og fjöldskyldunnar hlýju,
og fann að myrkrið af mér tók öll völd.
Eg hélt ég yrði aldrei heill að nýju
og ísi hélað, mitt ævikvöld.

Gæfa mín er góðra vina mundir,
er gættu mín og vörðu mína leið.
Þungu farginu, þeir gengu undir,
mér þangað stýrðu er ljósið beið.
                 
Þess óska fyrir blóð mitt bæði og vini
er báru mig til ljóss á höndum sér.
Guð þeim gefi og öllu Adams kyni
Gæfu vina þegar illa fer.

                BT ]



[ Í myrkrinu þar sem elskendur mætast
Til mánans hvísla óskum sem rætast
Þar fegurð lífsins flæðir.
Þar mjúkir geislar mánans lýsa,  
í myrkrinu hlýju upp skuggar rísa,
og foldu lífi glæðir

Og hjörtun ótt og títt þar tifa, 
og tónar lífsins rísa, lifa.
Þar ís og eldur mætast.
Merlandi döggin í moldina sýgur
og mánans sigð um nóttina flýgur.
Þar elskenda óskir rætast 


                                     BT ]



[ Litlir stráka
Strákar  sig fela í stelpum flóttans
Fallnir svartir englar í viðjum óttans
Munnur rósar mætir skolti
Meydóm rífur,rænir stolti 
Setið í svarta leður stólnum
Svitin rennur, við aldrei kólnum
Tíminn er afstæður, annara vandi
Eitur fíkill með annan í bandi
Naktar dætur, nálar ganga
Nauð að þurfa ánþess að langa
Svitinn oná spegil drýpur
Sogið, meðan annar sýpur
Myrkur úti, myrkur inni
Martröð að vera í eiginn skinni
Finna hvernig fyrring slítur
Fölur orðinn, næstum hvítur
Efnin virka ekki lengur
Aftur orðinn lítill drengur
Vilja hætta, vilja fara
Vita ekki, afþví bara
Vera hræddur, verða óður
Vonlaus kom úr skauti móður
Rétta hendi, hjálpar leita
Nei heldur fá sé eina feita
Reyna að sofa, róa taugar
Ræfill með tárum svæfil laugar
Byrtast þér í draumi draugar
Dauðans opnast haugar. ]



[ Í dimmum dal

þegar sólin í dalnum þínum sest
og skuggar taka völdin í þinu lífi.
Þá finnst þér oft "að fara" væri best
og fegurð lífs við þínum sorgum hlífi.

Þá mundu það að þú ert ekki einn
og þreittur skaltu tilla þér við vegin
Í brjósti þínu brennur logi hreinn
sem blaktir ef að ferð þú hinumegin.

Því þó þú farir einn um dimman dal
og dauðinn einn af þínum förunautum.
Þá óttist ei því að í lífsins ljósasal
logi drottins lýsir þér úr þrautum.

Hann elskar þig, þú skalt ekki efast.
Eilífðina og miskun mun hann veita. 
Í framtíð munu góðir hlutir þér gefast
og Guðs og æðruleysis þar skaltu leita .

Þú vaknar og ert lagður lífsins böndum.
Lífið er það sem fær þig til að brosa.
Hamingjan þér hélt í traustum höndum,
hélt fast og mun aldrei takið sitt losa.

                    BT ]



[ Ég gef mína gleði
og ber mína sorg.
Í raun er ég gestur
í Reykjavíkurborg.

Ég ber mína dóma
dreymi ef ég get.
Hver einasti dagur
er sumar og hret.

Ég gef mína sigra
og gef frá mér trú.
Að allt sé betra
en dagurinn nú. ]



[ Sólarupprásar sonur.
Svo ljúfur og illur í senn.
Eins og Evu þú hatar allar konur 
og eins og Adam þú hatar alla menn.

Þú Lúsífer! drottnari hins illa um alla tíð.
ó eitt sinn varstu drottins besta smíð
en einn daginn skapaði hann Adam
og þú háðir mönnunum stríð.

Í eplið munu þau bíta!
og syndina eina líta!

Ó þú drottnari hins illa
þú færðir mönnunum þeirra stærstu kvilla!

Stolt!losta! og hégóma!
græðgi! reiði! og ótta!
öfund! óhóf! og ósóma!
leti, glæpi og dauða. ]



[ Snerta - Ýta - Innihald
niður sturtar kvikindið
lítil snerting vinurinn

Hver man að sturta niður? ]



[ Betra er samfylgd


en samfygld. ]



[ Hér sit ég fyrir framan sjónvarpið
ég er hreint og beint að verða bláeygur
skil ekki eitt einasta orð
- en ég horfi samt ]



[ Okkar meður yndi skeður,
andans feður þenja móð.
Maður séður magann treður,
margur veður Bragaglóð.
Söngur gleður, sálu styrkir,
sopinn hleður líf´ í blóð.
Magnús kveður, Magnús yrkir,
Magnús seður hal og fljóð. ]



[ Ætíð Marta reddar ráðum,
raun er ekki á hennar lista.
Ef er þörf á ýmsum dáðum,
allir nefna hana fyrsta.

Andakt hennar aldrei dvín,
allra leysir vanda.
Enginn er sem Marta mín,
til munns og verka handa. ]



[ Enginn veit hvað öðrum býr
ofar döpru sinni.
Margur undan fólsku flýr
og flest það lokar inni.

Andi dapur og yndi snautt
er sem bundinn kálfur.
Frelsi hvers er fallið dautt
er fær ei vera hann sjálfur. ]



[ Hanarnir hæstan gala,
hót ei kunna að þegja.
Oftast mest þeir mala
er minnst hafa að segja. ]



[ Molar hafa af mínu borði
megnað hrynja til og frá.
Oft mér fórst er illa horfði
eins og lán mér væri hjá.

Yfir land slær öskuryki
engin ferð í lofti er.
Hangi í rútu sem hænsn´ á priki
hart er komið fyrir mér.

Ungur maður upp úr sæti
annað skárra býður mér.
Virðist tíðum vinur mæti
á vegi mínum hvar ég fer.

Góða vætti bið að blessa
og bera þá á höndum sér
er ekki sitja eins og klessa
ef að vanda að höndum ber. ]



[ Kenni hana af kostum stórum,
karli að ná var ekki sein.
Hefur klakið krökkum fjórum,
kona fögur og ýturhrein. ]



[ Þrautsegjan hefur þrekvirki unnið,
þyggið dæmi á þá lund.
Vona að þyki í verk mitt spunnið
og vel það lýsi gleðistund. ]



[ Orri Snær mér yndi vekur
ævi hans fer vel af stað.
Einhvertíman að því rekur
að hann festi vísu á blað. ]



[ Enn get ég fagnað
fögrum dögum.
Og staldrað við
hjá gömlum sögum.

Enn get ég beðið
ástina að bíða.
Eitt augnablik
því árin líða.

Enn get ég borið
beyg í hjarta.
Og fannir sem falla 
um daga bjarta. ]



[ Mig dreymdi draum.
Ég stóð á miðju torgi í ókunnu landi.
Haustlaufin lágu á víð á dreif, líkt og þau væru umkomulaus og villt.
Ung kona hljóp yfir torgið í leit að einhverjum, hún grét.
Ég greip í hana, og spurði hvað amaði að.
Þegar ég sá andlit hennar, stöðvaðist hjarta mitt.
Unga konan var ég, örvæntingafull og grátandi.
Hvað hafði orðið um mig?
Ég var orðin að haustlaufi. Villt í ókunnu landi.
En þá vaktir þú mig. Þú vaktir mig og kysstir mig á ennið.
Kysstir mig á ennið og sagðir að allt yrði í lagi.
Að allt yrði í lagi, því þú værir hjá mér og myndir vernda mig.
En ég vissi að draumurinn um haustlaufin í ókunna landinu 
með ókunnu konunni á ókunna torginu,
væri fyrirboði um það sem koma skal. ]



[ Blokkin á móti baðast í aftanroða.
Blessað sólskinið gyllir hvert rúðugler.
Breiðholtið er bjargvænlegt að skoða
ef buddan er létt og lítið í henni er.

Hérna býr fjöldi fólks af ýmsum þjóðum.
Flest eru börnin svört eða gul eða bleik.
Margir eiga ekki mikið í sínum sjóðum.
Samt munum við standa okkar plikt og gera það keik. ]



[ Rigningin fellur og fyllir mína sál
fölleitir dropar vökva mínar brár.
Sólskinið, sig felur bakvið ský
en kannski sólin skíni fyrir mig – á ný.

Síðan þú fórst þá skýin hrannast að
og sorg mín hefur sér fundið samastað.
Drungi mig dettur á sem regn,
dagur hver er mér – enn um megn.

Á ég von að komir þú í drauminn minn,
eða þarf ég að bíða enn um sinn ? 
Drunginn sem, að deyfði mína sál
dvínar skjótt, nú ólgar vonarbál.

Rigning er, og dimmir dagar kvelja
Rigning er, hvað á ég um að velja ? 
Hvenær skín, sól, inn um 
sálarglugga minn ?
Hvenær skín hún sól - inn um sálarglugga minn ? ]



[ Leyfileg fjarvera frá lesborði
er ein klukkustund.

Vinsamlegast stilltu klukkuna
á þann tíma
sem farið er frá borði. ]



[ Hvert andartak,
hver mínúta,
hver augngota,
hver setning.

Öll þau augnablik,
við áttum aðeins tvö.
Hvað gerðist?
æj segðu mér,
hvað gerðist? ]



[ Eitt einmana laufblað í golunni bærist
og hefur sinn síðasta dans,
í alfyrstu sporunum finnur sér vin
og saman þau byrja með glans.

Þau tvinnast saman í einlægri ást
og þá verður ei snúið við.
Læðast loks að silfruðum sænum
og fljóta þar saman í frið. ]



[ Ljáðu vængum mínum byr
svo flogið ég geti í draumanna land
þar sem skipin sigla aldrei í strand
og þér opnast hver einasta dyr. ]



[ Mannsblóð drýpur á myglað hey
miðdegis skuggar strjálir.
Svartklædda konan María Mey
minnir á horfnar sálir.

Heyri ég bæn og hljóðan grát
á hörðum fornum völlum.
Við krossinn hafa gengnir gát
gleymndir mönnum öllum.

Sumir vefja í sagnir eld
og sorgir djúpa hlýju.
Í Golgata gráta í kveld 
gamlar myndir að nýju. ]



[ Í faðmi þínum
ligg ég ánægður

Það að vera hjá þér
veitir mér trú og styrk
um betra líf

Þar sem ég ligg sáttur
í þínum faðmi

Bara ef þessi tilfinning
myndi vara endalaust

En henni lauk
áður en ég gat þakkað þér
fyrir að vera besti vinur minn ]



[ Slimpilukkan finnst mér flott
fær hún margan borið.
Þegar menn eru að gera það gott
gleðin eykur þorið. ]



[ Honum er flest til lista lagt
líf hans stanslaus hróður.
Konur dá hann, svo er sagt
á spretti ei gerist móður. ]



[ Skólinn minn er frækinn, fagur
fylgir honum myndarbragur.
Glampar öldnum gluggum á,
glymur bjalla, inn fer þá.

--

Þakkir miklar færir fljóð
fyrir stuðning ritar ljóð
hinum áður Valla-Hóla;
Reykjavíkur Lærða Skóla.

Þið mér visku hafið kennt
frætt mig upp og gefið mennt
þessi gjöf er lofgjörð slík
Menntaskólanum í Reykjavík

að megi' hann starfa ávallt, ávallt 
óskar þessi stúlka - margfalt.
Þakkar fyrir stuðninginn 
nýútskrifuð. Stúdentinn. ]



[ Við litla borðið heima 
sitjum við saman
minnumst liðinna daga
tölum um líf, vini og vinkonur
hlæjum saklausum hlátri
skoðum ljóð saman, þú og ég
leitum að orðum og tilfinningu

Stundin nemur staðar
ég gríp í hamingjuna
hætti að spá í framtið
þegi og anda djúpt að mér
ljúffenga loftinu
sem við deilum, þú og ég

Ég næ í skottið á hamingjunni ]



[ Láttu eftir bölvi og blóti
Hentu í glugga stærðar grjóti
Syntu á móti straum í fljóti
Starðu staðfast sólu móti.

Ekki fylgja neinum ráðum
Klæddust peysu í 40 gráðum
Heilsaðu með höndum báðum
Klæddust buxum helst til snjáðum.

Fram eftir degi lengi liggja
Farðu út er fer að skyggja
Með opinn munnin skaltu tyggja
Mótsögn við alla skaltu tryggja

Allar reglur sjálfur setur
Sigurliðið aldrei hvetur
Stuttbuxur sé kaldur vetur
Sýndu hvað þú getur! ]



[ Manngildið mælist ei með stiku.
Málafylgjur skortir tíðum rök.
Margir naga neglur upp í kviku.
Naga sig þó fleiri í handabök. ]



[ Sem köttur út í mýri
kann ekki á síma
að upplifa ævintýri
ýmsir hafa ei tíma. ]



[ Að Blíða mín tölti mun bæta minn hag
þá best má hún götuna prýða.
Nú hana Þórður minn þjálfar hvern dag
og þess ekki langt að bíða. ]



[ þú fæddist mér sem lítið ljós
og lífsgleði gafst mér að nýju.
En nú ertu veikur sem visnandi rós.
Guð vefji þig ást sinni og hlýju

- svo hlátur þinn hljómi að nýju. ]



[ Þú ert lítill 
og ljóshærður 
drengurinn minn
og liggur 
í rúminu þínu.
Ég kom til að hugga 
og hughreysta þig
og halla 
að brjóstinu mínu.

Hver var það sem brást?
Var það ég eða Guð?
Ég veit 
því er erfitt að svara.
En það veit ég þó 
að sé eilífðin öll
ein þjáning,
mun ást mín samt vara. ]



[ Nú vindarnir blása í vestur
þar sem vorið við himininn ber.
Í vestfirsku fjöllunum brestur
því firðirnir bíða eftir mér.

Í sorta og storminum yfir
standbjörgin kalla til mín.
Og brennandi leiftrið sem lifir
leiðir mig ennþá til þín.

Við Djúpið er dagurinn bjartur
en drottnandi stendur þar vörð.
Riturinn svalur og svartur 
er skimar um hafdjúpin hörð.

Úr hömrunum heyrist þar grátur
er hafaldan brotnar við hlein. 
Áður var ljósið við látur
nú logar þar minningin ein.

En heima beið vinur í vonum
og vakti um niðdimma nótt.
Er sorgirnar sigldu að honum
með sárin af hafinu hljótt. ]



[ Blóðpeningar gleðja og bófa til sín draga,
bænir duga skammt þegar illt á að henda.
Launmorð eru Ríkisins lausnir vorra daga,
læknar keikir segja: ,,Ekki á mig benda". ]



[ Af yndisþokka er ég full
og eldist ei.
En í sálinni er sullumbull
og sjálfsmynd af Dorian Grey. ]



[ Heyrðu í mér fossbúi
því sögu ég segi þér
um óréttlæti heimsins
gegn barni mínu hér.

Ég ól það upp í móa 
við auruga á
en get því ekki haldið
og því skaltu það fá.

En eitt skaltu vita
að ég elska það mjög
og því skaltu á það líta
sem litla vöggugjöf.

Ég ekkert hef upp á að bjóða
nema líf sem flóttasál
og þótt því erfitt sé að trúa
þá á hér móðir mál.

Þú fyrirgefur mér tárin
því mér finnst það nokkuð sárt
að gefa þér öll árin
sem við hefðum getað átt.

Því það viðkvæmt og verðmætt 
og lítið og valt
en þá synd sem er verst að drýgja
er best að drýgja hratt.

Svo ég tek á mínum trega
og ég tek á minni þraut
og sendi það til betri vega,
sendi það á betri braut.

Því bið ég, fossbúi,
að þú gætir þess vel,
því í barnið legg ég líf mitt
og í hendur þínar sel. ]



[ Annes öll á yztu leið
eru fingur þínir.
Hjartað þitt er Herðurbreið
höfuð jökull krýnir.

Upp á heiðum andinn er
Íslands forni smiður.
Egghvöss grjótin eru hér
ef þú fellur niður.

Vörður bjarga þreyttum þér
ef þokan að þér líður.
Þangað sem að ástin er
ein við gluggann bíður. ]



[ Ég yrki ljóð mín út og suður
ef svo ber að gömlum sið.
Eftir japl og jaml og fuður
játa ég, hvað haldið þið?
Best mér væri að borða ruður
bregða á leik og reka við. ]



[ Ég skal yrkja við útför þína
einn og æðaber.
Og gráta við gardínurnar
með guði og sjálfum mér.

Ég skal í steininn höggva
sorgar tárin mín.
Og horfa út til heljar
himinsins og þín.

Með augum skal ég aldrei líta
önnur djásn en þig.
Þótt rigni gulli og gimsteinum
á götuna og mig. ]



[ hæ sæta!  
sæta sæta sæta mín
hvert fórstu?
fórstu að kaupa ís án mín ]



[ Átveislan hér yndið veður
og menn drekka að gömlum sið.
Ásgeir og Sigfús eru oss meður
og svo fleira háskólalið. ]



[ Sá ég stúlku standa á palli,
staðar námu hjartslög mín.
Það var sem að þyrmdi yfir kalli.
Þannig er ást við fyrstu sýn. ]



[ Ungdómurinn misjafnlega gott af sér getur
gleður þar margt en oft í verra fer.
Erfitt er að kenna þeim sem allt vita betur
og ekki hafa tíma og þolinmæði í sér. ]



[ Lífs um daga lömb í haga
ljúfast naga grösin smá.
Blóðvöll vaga, búin saga
bóndans maga seðja þá. ]



[ Til folaldseigna Gullsokka farin er
flott mun Doddi Blíðu tölta láta 
og blesurnar mínar bíða eftir þér
bera vilja þig um glaða og káta.
Gulltoppu hef ég heima við hlað
hún er meira sem óskrifað blað. ]



[ Ljósa hárið heillandi,
hláturinn svo dillandi.
Brosið blíða villandi og
augnaráðið tryllandi. ]



[ Takk fyrir að leyfa mér:
að elska þig
að dreyma um þig
að sakna þín
að dýrka þig
að dá þig 
að kalla þig minn
að hugsa um þig
:jafnvel þótt þér liði
aldrei eins og mér.

Þakka þér fyrir:
að sleppa mér
að treysta mér
að sýna mér
að skemmta mér
að vera þar
að brosa til mín
að gefa mér von
:jafnvel þótt það varð
aldrei meira en það. ]



[ Ég óskaði alltaf
að þú myndir
elska mig og dá,
þurfa mig og þrá.
Ég var alltaf
til staðar fyrir þig
þegar þú þurftir hjálp.
En þá vildiru enga hjálp.
Svo þegar ég loksins
gafst upp,
þá þurftiru mig 
og þráðir,
elskaðir mig
og dáðir.
En það er bara
alltof seint .. ]



[ Kórónan situr enn á höfðinu,
þótt hárið sé í rugli.
Andlitsfarðinn allur runninn,
og kjóllinn rifinn.

Augun sokkin, blóðug vör.
Raspað hné og marin öll.
Hællinn brotinn á öðrum skó
og á sokkabuxum lykkjufall.

Allir reyna að tala við þig,
fá uppúr þér hvað gerðist.
Það eina sem þú svarar er
"það skiptir ekki máli"
En við vitum betur.

Þú brosir feimnislega,
lagar þig til.
Þarft að láta sem ekkert sé,
mundu..þú ert prinsessa! ]



[ Skýjabólstrarnir breiða
og dylja.
Það sem guðirnir geyma
og hylja.

Þegar skuggarnir sveima 
á kveldin.
Þegar dagarnir deyja
við eldinn.

Þegar vonirnar sindra
og soga.
Þegar bænirnar brenna
og loga.

Þá merlar á minningarnar
og árin.
Á dökkvann og draumana
og árin.

Því ylur æsku ára 
er sætur.
Ef á sér föður og móður
og rætur. ]



[ Vill í sjoppu aukast atið
afgreiða þurfi bílalest.
Flýtirðu þér í fremra gatið
fullnægingin verður best. ]



[ Foringjanum fagnað er,
finnur til sín mikið.
Oft er svo að fljótt hann fer
að fara yfir strikið.

Óþokki ef að er í sér
ógn og glæpi smíðar.
Dabbakúta og Dóra hér 
dáðir eru ei blíðar.

Foringjans mál er mesta
megna ríða á vaðið.
Hrokinn fellir flesta
þó fái oft lengi staðið. ]



[ Þú gekkst þinn veg úr alfaraleið
og endaðir á gömlu eiði.
Þangað er stígurinn  þungur í reið
í þoku á snjóbrattri heiði.

Hendur þínar voru svartar í sól
þú sóttir í dimmu og nepju.
Samt komu af himnum hin hvítu jól
og hanska á fingur þína létu.

Enginn sá þín ör og banasár
allar vonir þínar bjartar.
Þá brenndu hanskann blóðug tár
og bænir þínar urðu svartar. ]



[ Ég sakna þín oft, 

en ég segi engum frá því.

Er það þá unaðssök? ]



[ Allt er gott sem endar vel,
indælt slæmu að gleyma.
Í Drottins hendur framtíð fel
og fell í draumaheima. ]



[ Ég á dýrð í dagsins funa
dul í ölduföllum.
Ég á stormana stríðu
syndina blíðu.

Ég á eldheitan anda
og ólgurætur.
Ég á bálið sem brennur
blóð sem grætur.

Ég á sakir og sektir
og seiðandi loga.
Ég á söknuð og sárin
og sólskinsárin.

Ég á gleði og glettni
og gamla vinaslóð.
Ég á drottins daga
drauma sem fara ]



[ Verið hefur sagt með sann
svo má andann næra,
sem að neisti kveikja kann
í kesti loga skæra. ]



[ Engum manni líkar last
þótt ljóður sé á ferðum.
Ekki er ráð að fara flast
að fola lítið gerðum. ]



[ Hér er sól og sautján gráður
sem er bara nokkuð gott.
Ég er einn og engum háður
á þó lítið kattarskott. ]



[ Ég horfi á mynd 
Falleg kona 
Sorgmædd í augum
Svo dauf,svo frosinn
Hvað er að?
Ég velti henni fyrir mér 
Svo gömul
En svo ung
Dáinn sál 
Lifa en vera ekki lifandi
Þessi fallega kona er dáin í dag
Hún tók sitt líf 
Fór á betri stað 
Fékk loksins frið,
Friðinn sem hún leitaði svo lengi að 
Hún lifir enn meðal okkar 
Og fylgist með öllu
Verndar okkur hin . ]



[ Svo fallegt allt hvítt
Snjór út um allt 
Ekki svo hlýtt
Mikið er kallt
En börnin leika
Allir glaðir ,allir sáttir
Mikill ást 
Fjölskyldustund svo falleg
Frosinn stund
Góð minning. ]



[ Ást, ástin er blind,
við hugsum " en hvað stelpan er fín.
Við verðum öfundsjúk, það er synd,
trúir þú á ást við sýn. ]



[ Öllum er hún ætíð góð
óléttan ekki vandi.
Hún á yndi og æskumóð
enn í góðu standi. ]



[ Í góðu veðri gerast sífellt undur,
góða veðrið hleypir mörgu af stað.
Úti á götu æðir svartur hundur,
einhver er að tína skít í blað. ]



[ Óráðsían er sem helför hér um slóðir
að heimsku sinni kjósandinn hlær.
Það vilja allir teljast gáfaðir og góðir
en geta fáir ef Mammon þeim nær. ]



[ í praxís virkar ekkert
að hafa yfir gáfulegt orðafar ]



[ Oft er deilt og allt í stáli,
ekki nýtt menn sleppi sér.
Tvær eru hliðar á hverju máli,
hafa skal það sem réttast er. ]



[ ég var aldrei ein af þeim
sem sögðu: ýkt. ]



[ Þessar heiðar þessi fjöll
og þrá eftir vori.
Með voða og vatnaföll
og vík í hverju spori.

Til ykkar kem enn í dag
annarlegt sprek á fjörum.
Allt er hér með öðrum brag
og annað bros á vörum.

Fögur er mín forna slóð
en finn í mér kvíða.
Veit um gömul banablóð
er blika hérna víða. ]



[ Skv.  21. gr. auglýsingar nr. 132/1974 
um íslenska stafsetningu

virðist svo vera sem að ef ég segðist
ekki geta hætt að hugsa um þig

nakinn
og sveittan

þá væri það rétt stafsett. ]



[ Horinn margan dapran dróg
þar dauðinn var til svara.
Gott er að eiga af öllu nóg 
og aukakíló til vara. ]



[ Asni er sá sem annan heldur blauðan
Alltaf skyldi varast reiðan mann.
Of seint er að iðrast eftir dauðann.
Ekki að vita hvenær birtist hann.

Gylfi og Steingrímur stjórna hér enn
af sturlun þeir lög vilja brjóta.
Hröklist frá völdum vesælu menn
varmenni slík ætti að skjóta. ]



[ Útlenskir skindibitastaðir,
útlensk tónlist,
útlenskar kvikmyndir,
útlenskir siðir,
útlenskar sólarstrandir,
útlenskir háskólar,
útlensk mint,
útlensk merki, 
útlenskur,
útlönd.

En EKKI útlendingar. ]



[ Mál í landi geysa grá
gefst á knappur friður.
Þingmenn lumbra þjóðinni á
það er fastur liður.

Rassatakan þraukar þrátt,
þarminn fastar strengi.
Ennþá á ég yfirdrátt
en hvað verður lengi? ]



[ III 

Afturábak ef þú vilt


II 

En þetta er miðjan


I 

Afturábak ef þú vilt ]



[ Gleður jafnan gott að heyra,
gaman hleypir anda í bál.
Lauma frá sér lofi í eyra
lífgar upp á hverja sál. ]



[ Allt er þetta út í hött
oft þó látið fokka.
Að pulsa hest og pelsa kött
og prjóna göt á sokka. ]



[ svartar rósir vafðar í krans
af fingrum örlaganna
sem þau rétta björtum sálum
og slökkva ljósin. 

og sólin skein svo skært, svo skært í dag
en í innsta hringnum er nú myrkur
því fingur örlaganna
spunnu þér annan vef en öðrum
- þó þú sért umvafin ljósi,
þá eftir sitja hinir.

er það undarlegt að ég syrgi
þegar ég þekkti þig ekki
en var snortin af því sem ég sá í þér?

ég vildi óska að tilefnið væri annað.
ég gef þér þetta ljóð. ]



[ Gull og grænir skógar
koma og fara.
Og auðnustundir allar
af því bara.

Er klukkurnar klyngja
og ljósin dvína.
Er kveldroðinn lýsir
og stjörnur skína.

Koma englar saman
og sporin telja.
Mín og þín og lítil 
á milli skelja. ]



[ Lof er sætur söngur eyra,
syngur mætur vinur kær.
Oft það lætur augun dreyra,
yljar rætur hjarta nær. ]



[ ilvolgur asparsnjórinn fýkur í skafla á sumardegi

eins og til að minna á hverfulleikann
að aftur kemur tími hinna köldu snjókorna

biðukollan hneigir sig
æðrulaus

líkt og aldurhniginn heiðursmaður
sem hefur nógan tíma

andar að sér ilmi bleikra rósa
á nærliggjandi runna

baldursbrárnar  kinka kolli

vita

að nú er tími til að njóta
það kemur síðar sem koma skal ]



[ Ef þú hittir unga víf
áttu að taka slaginn.
Sagt er að það lengi líf
að leggja sig á daginn. ]



[ Lítt hér eystra sólin sést,
suddaregn er iðið.
Hrjáir landlæg hestapest,
hægt og lítið riðið.
En gleði að í langri lest
læðist inn á sviðið.
Eistnaflug er bæjar best,
bjart er gestaliðið. ]



[ Daginn eftir minnir mann
að minnisleysið plagi hann
ýtt á ctrl, alt, delete
restart, flatur bjór, repeat ]



[ Ruslið lá um allt
við söfnuðum ruslinu saman
og fluttum á sorphauga
þegar við snérum til baka
var komið meira rusl
á víð og dreif

Við söfnuðum ruslinu saman
mest með berum höndum
en líka með vélbúnaði
við fluttum á sorphauga
og er þetta hluti af því
þá snérum við til baka ]



[ Dásamlegur er dillibossinn
dýrðlegt reiðargaman
eftir ljúfan ástarkossinn
elskaður að framan
en merk þykir mennigarvartan
sem messar hann að aftan. ]



[ Ég á norrænan anda
við úthafs strendur.
Þekki sæbarða sanda
og suðrænar lendur.

Skip mín kopa af kala
kalt er við núpa.
Vakin af vetrardvala
voginum lúta.

Ég á eiða og ættir
í ögrum og víkum.
Á sæmndir og sættir
í stórmennum ríkum.

Ég sigli til strandhöggva
skip mín hræðast allir.
Og draumar mínir döggva
dauðra manna hallir.

Ég átti lifsins lukku
leysti afl úr böndum.
En skip mín sukku
seglum þöndum. ]



[ Stubba fótur styttri en hinn
stamið mitt var kækur.
Enginn vildi vinur minn
vera nema bækur.

Svo yfir bókum lasinn lá
lesandi um agrippu.
Útundan ég gleymdi þá
að ég hefði krippu.

Svo seinna fann ég köllun það
sem ég tók í fóstur.
Í eintökum ég gerði blað
og nefndi blaðið róstur. ]



[ Til yndisstunda er ég fýsinn,
oft ég mér í leikinn brá.
Er að koma draumadísin,
dýrðlegt verður lífið þá. ]



[ Ættarljómi og engum lík
á til margra vitra.
Fádæmi að fæðist slík,
fögur innst sem ytra. ]



[ Mikið hvað sá maður vann
má hann telja frábæran.
Fjölskyldunni fagurt ann,
fjarlægur við nágrannann.

Misjafn tel ég manna gaman
margt er sem ei skilið fæ.
Ekki barst hann árum saman
yfir læk að næsta bæ. ]



[ Bómullarhvít skýin
færa mér hlýju
í sál minni

róa hjartað mitt
fylla mig orku og þreki

gefa mér nýja von! ]



[ Það er stundum þreytandi
þegja og segja ekki neitt.
Hitt er að vera veitandi
og vita ekki neitt ]



[ Yndi og hagur yrfið rís
allur vænkast sóminn.
Barst að okkur Belladís
besti reiðarljóminn. ]



[ Torkennilegur tregi
fylgir mér.
Draumar úr gömlum dögum
eru hér.

Og árin að mér bera
yl í sér. 
Og ljósar nætur læðast
enn í mér.

Og þig ég aftur 
aldrei sá.
Þú fórst síðustu
skipum á. ]



[ Gefðu konunni blóm án tilefnis, glumdi í útvarpinu á árum áður.
Sumir menn glöptust til að gera þetta en þá sögðu konurnar:
,,Hvað varstu nú að gera af þér auminginn"? ]



[ myrkur
vindur
sumar
regn

bylur á rúðunni
slær af lemjandi krafti

ég bíð þess að því sloti

það blæs byrlega, duglega
af ofstæki

trúarjátningin glymur í eyrum okkar
strandirnar bíða betri tíma
bíða mikinn skaða


á kaffistofunni situr ljóðið
sýpur kaffi
heyrir í útvarpinu leiðinlega tónlist
og dánartilkynningu um sig


inn um lúguna bréf
frá andskotanum
hann er lögfræðingur

heimtar að fá að heimta inn
ég segi þvert nei
langt nei
slæmt nei
nei sem hefur afdrifaríkar afleiðingar
afkastamiklar afleiðingar
aflífandi afleiðingar
afarkosti ]



[ ég horfi fram í haustmyrkrið
sveipa mig verndarhjúp
dæsi

dreg frá gluggatjöld fávisku minnar
hreinsa æsku mína
og tel

bíð eftir þessu andartaki
sem færir mér ró
í hjartastað

ég hopa fyrir vandlætinu
sem umlykur skel mína í myrkrinu
ég bý mig undir svartnætti

ég feyki af stað andardrættinum
hef upp hugsanir mínar
fleygi þeim af stað
fleygi þeim í ruslatunnuna

ég þvæ hendur mínar af þessum leik ]



[ kem ekki hugsunum í orð
leita uppi frelsanir hversdagsins
þetta er miðjumoð

ég feta stíg allra hinna
gleymi sjálfum mér í vítahringnum
hugsa ekki sjálfstætt

þaggað mótlæti
litað af hatri
við berum sök okkar sjálfra

enginn hlustar
allir tala
óttinn breiðir sig yfir allt
þekur tilveruna
og þaggar niður í mér

ég hefni mín á kvölunum
ræð veruleikann af dögum
slekk logann
dreg tjöldin fyrir og sofna þöglum dauða

líf í svartnætti
tæmir hugann
ég dreg ályktanir af vitleysum
treð mér upp að ömurleikanum
eymdin þráir hann

ég gefst upp ]



[ Kynngimögnuð kameltá
lét þar á sér kræla
líst mér þá svo illa á
ég þarf nú að æla. ]



[ -Sömuleiðis mín álfamey,
handan rúms og tíma -

ég skilaboð fékk á síma.

Hvenær munum við dansa,
stansa til að dansa
í myrkrinu,
í húminu
í skúmaskotinu
í rúminu?

en ekki tala sakleysislega
yfir víni

konungur djöflanna,
drottnari mannanna,
vargurinn,
ótti minn, 

sem bindur mér helskó
og þyrnikórónu

hve lengi þarf ég að bíða?
handan rúms og tíma
handan rúms og tíma.


-Drottning undirheimanna

ég bara spyr. ]



[ Svartar fjaðrir falla 
frá dauðvona frelsinu
fjúka sem ryk 
á hverfandi jörð
Það sem áður flaug frjálst 
er vængbrotið
Allt sem áður var 
er horfið

Sölt tár,
af titrandi himnum kveðja
falla sem bensín 
á brennandi jörð
það sem áður var tært,
er eitrað
Allt sem áður var
Er horfið

Eldhugar sofna 
frá taktlausu hjarta
Berjast um að sjá 
nýjan dag 
Það sem áður felldi hug saman
fellir hvort annað. 
Allt sem að áður var
Er horfið ]



[ Tígurlegar muna menn
meyjar ríða í söðli.
Trítlar litla Trjóna enn
í túninu á Röðli? ]



[ Víða eru vinafundir,
vambrar fólk með létta brá.
Það er blíða um þessar mundir,
þokan vikin leið og grá. ]



[ Blótirðu vinur þín blá verður tunga,
bannsettir púkarnir skemmta þá sér.
Ljóst er að hvarvetna lífið ber þunga,
láttu ekki smámuni skaprauna þér. ]



[ Lukkan þótt spili á lúkurnar berar
leikur þá dýrustu tóna er menn þrá.
Hún á til að leysa hægðirnar sverar
og hafa oft stórt til að skeyna sig á. ]



[ Hann sofnar stundum hlæjandi.
Hann sofnar stundum grátandi.
Hann sofnar stundum strax.
Hann sofnar stundum seint.
Hann sefur núna. ]



[ Fyrstur ég fer á fætur,
Forðast að barnið grætur,
Frúin fær að sofa út,
Frumburður sýpur nú á stút.

Hlátur hans er hlægilegur,
Hljómur hans þægilegur.
Frúin vaknar, barnið brosir,
Frekur í hana tosir. ]



[ Er ég komin innan um fólk,
ástand met og vega.
Gefðu mér nú meiri mjólk
mamman yndislega. ]



[ Í dag er yndislegur dagur
brúðkaupsdagurinn.
Við finnum samhljóm kærleikans
í hjörtum okkar.
sjáum ástina í augum ykkar
heyrum ljúfa tóna
hins söngglaða dags.
Ástin snertir ást þess
sem ástin veitir
sá sem gaf okkur lífið
ástin og þig. ]



[ Blekktur var ég lengi lengi,
lúmskur lék á sína strengi,
minn allra versti óvinur,
sjálfur undirritaður. ]



[ Áttum náð í augnablik,
aðeins til að krota strik,
í sandinn og svo leggja af stað,
í suðnorðvestur auðvitað. ]



[ Heiðra vil ég heiðursmann
Hreiðar Gísla sjötugan.
Leti og kergja líta ei þann
leikinn bílakennarann. ]



[ Bryggjur drjúpa höfði
og blessuð húsin
brosa gegnum tárin.
Héðan þeir sóttu
um haust og vetur
á hafið gegnum árin.

Og göturnar segja
frá gömlum dögum
og gráti barna.
Er bátarnir fórust
í bláum djúpum
og bliki stjarna.

Húmið að mér læðist
og hvíslar; gráttu
hér var áður kraftur.
Og kaldar öldurnar
kalla glaðar;
kondu vinur aftur aftur. ]



[ Á þeim tíma, á þeim stað
þegar undrin voru falin
á þeim tíma ég bænir bað
um miða í brottfararsalinn
 
ég sat sem fastast á fjallagrjóti
og fortíðina ég aftur spann
ég ofan gekk en þó upp í móti
og yfirgaf allt það sem ég fann
 
og sól á himni sýndi sig
og mér sýndist allt verða blárra
gætirðu hætt að glíma við mig
og gefið mér eitthvað skárra
 
uppá fjallsins eina toppi
ég dalina víðu leit
í einu heitu hjartastoppi
ég hélt ég sæi norðursveit
 
ég aftur kom til leiks og lífs
og leit nú á þær tíðir
er ég átti til skeiðar og hnífs
og enginn hér eftir að þú flýðir
 
en sól á himni sýndi sig
og mér sýndist allt verða grárra
gætirðu hætt að glíma við mig
og gefið mér eitthvað skárra
 
gleymdu því sem gleyma má
ég skal gleyma öllu hinu
illgresið og ástin smá
eru að verða að sinu
 
og ég á mig og þú átt þig
og því er best að sofna
því tíðin okkar er tilverustig
fyrir tóma tekjustofna.
 
og sól á himni sýndi sig
og mér sýndist allt verða blárra 
gætirðu hætt að glíma við mig
og gefið mér eitthvað skárra ]



[ Runnin er af mér reiðin, 
ræðst ég því til úrbóta. 
Nöktum kennir vízt neyðin, 
neikvæðnin fær því að fljóta. ]



[ Sumarið sem ég elskaði siðblindingjann,
var sumarið sem ég kynntist Bakkusi
og gálulegar girndir
fæddust inni í mér

Sumarið sem ég elskaði siðblindingjann,
var sumarið sem ég kynntist lostanum
og táningslegar tilfinningar
báru mig ofurliði

Sumarið sem ég elskaði siðblindingjann,
var sumarið sem ég drekkti samvisku minni
og taumlausum teitunum 
ætlaði aldrei að linna

Sumarið sem ég elskaði siðblindingjann,
var sumarið sem ég sveif um á bleiku skýi
og hundsaði háðspottið
gegn öllu sem ég trúði

Sumarið sem ég elskaði siðblindingjann,
var sumarið sem breytti öllu
og tók u-beygju umhverfis
öll mín gildi

Sumarið sem ég elskaði siðblindingjann,
var sumar drauma minna
og tími lífs míns. ]



[ Þú ert mættur á völlinn.
Glaður skráir þú þig inn.
Þú ert fyrstur.

Við tekur glæsilegur heimur
óendanlegur og án takmarkana
þar sem víðáttan, gleðin og algleymið
fangar þig – 

Þú ert langflottastur... 
og tekur flugið
...í smá tíma,

en þá er kallað er á þig
í biðsalinn.

Þú bíður í biðsalnum, 
jafnvel óralengi,
þar til kallið kemur

um borð í vélina sem
flýgur með þig
á endastöðina. ]



[ veggjakrotið útum allt
ljótt er á að líta
enginn ofn og drullukalt
inná Priki er að skíta ]



[ Auð hús
stál brotnar í vindi

Óp á velli
eyru grafin í stein

Raddir í þögninni
ósk framtíðar
stjórn fortíðar ]



[ Hvítur fugl á bláum himni
gult blóm í grænni laut
rauðar varir á bleiku skinni
græn augu og svart hár

Svartur fugl í hvítu skýi
blátt blóm á grænum stilk
gul peysa á bleiku pilsi
grænir sokkar og rauðir skór ]



[ Ég er svona frekar fúl
og fer þess vegna að sofa.
En hvern morgunn hipp og kúl
og hlýt því daginn lofa. ]



[ Færð er oft léttust á Leirunum
og líflegt hjá Siggum og Geirunum.
Árni á Bóli
oft var á róli
úti að troða með Eyrunum. ]



[ Nóttin er löng 
Og dagurinn  stuttur 
Og áður en ég veit
Þá er sólin sest aftur
Líður illa á Daginn
Og get ekki sofið á kvöldin
Vegna kvíða fyrir fyrir morgundeginum,
Mánuðnum,
Árinu 
Og lífinu


Karl Friðrik Hjaltason ]



[ how can i love myself after perfecting
this self-hate?

I want to shout stop me now yet knowing I'm too late

So much time has already passed but one thing still remains

that my love and kindness  to other ones  that will never change

We all make mistakes in life, and i know that I've made more than a few

Please know that doesn't change the fact I truly cared for  you

The love we shared may have been brief, and now it's just our past

But the impact that you have left on me will forever last

No matter where we go from here, no matter where we've been

What I miss now most of all, is not some  good friend , it's the old me 

Karl Friðrik Hjaltason ]



[ Remember the time when you where a child.

you could run into your mother´s arms

she would care for you

she would talk to you

and ask you ´´Whats wrong dear?,''

and she would tell you ´´It´ll be all right,''

As she gently stroked your hair. 
Do day it is cold and i feel sorry for you

and this remarkable mother´s love isn´t a cure

it´s time to think fast, What can i do?

Hard to face it on your  own.

when your down and unsecure

you want to say that you miss her and the life that you once led

you´r hoping to be forgiven and forgiving your self as well

you want to say you´r  sorry for many reasons left unsaid

now stand and hold your  head up high and no longer sit and dwell 

Karl Friðrik Hjaltason ]



[ Vinur minn, þú stendur í rigningunni minni
tindrandi Dauðlegar tilfinningar og einmanaleiki
og Engin þörf er á að finna fleirri 
Ég hef verið hérna áður
og ekki vil ég vera Dvelja hérna lengur

hjarta þitt liggur nú í líkkistunni 
og hugafar þitt lyfir enn í fortíðinni
og Kaldar dimmar hugsanir um ferðalag 
Langt frá þínu heimili
blá köldu Jörðinni

Ekki hafa áhyggjur, því þær munu fara
og ég skal hjálpa þér að elska þig og aðra
Settu það leingst í þinn huga
þar sem þú munt ekki aftur ná 
Látum það hvíla þar og þú munt sjá 
Kolsvarta regnskýið hverfa smátt og smátt 

Ný ást mun hjartað þitt gleðja
og ljótar sjálfsvígshugsanir hverfa
Sjálfsálit mun koma aftur fram
og Einn daginn munt þú vera fær til segja
Vinur minn, þú stendur í rigningunni minni

KFH ]



[ Dregur mann niður,
fortíðartal.
Um það sem að breyttist
og það sem var.
Framtíðardraumar,
um það sem þú vonar.
Vonar og óttast,
aldrei frjáls.

Núna, að eilífu. ]



[ ...og uppgerðarhressleikinn hættir sér inn á svið
nú herða skal vopnin og láta ei deigan síga
og brátt skal ausið úr viskubrunni ad vild
og volgrað í sig kaffið nýbrennt og malað

og þjáningarbróðir er eins og fundið fé
og færist nú skörin óðara upp á bekkinn
nú skal sko láta þá finna fyrir sér
sem fara um í sakleysi grunlausir um hrekkinn

og svo er steypt og þvaðrað og blaðrað um allt
að þessi eða hinn sé svikul eiturnaðra
af hverju er þetta svona en ekki svo
af hverju getur enginn verið sko

og steypst er niður klungur kletta og grjót
og kæst við hvert eitt smáblóm traðkað niður
og fleiri bætast í hópinn og fylgjast með
og við formælingu hverja eykst ánægjukliður

og gervimennskan er loksins að finna sig
og fordæmingin er komin á æðra stig
uppgerðarhæverskan hreykir sér hátt á haug
nei haldið nú kjafti hann vissi betur en laug

og haninn spígsporar
vagar og kjagar
gaggar og þaggar
og glefsar í menn

og uppgerðarkurteisin sest undir stýri að vild
og stefnir á loft við lófaklapp muldur um snilld
farið þið frá hér er alvörumaður að störfum
komið ykkur burt ég sinna þarf æðri þörfum

og vitleysisbrjálæðið vindur utan á sig
á vel ýktum hraða geysist um himnagrundir
og hver veit hvað segist títt um sjálfan þig
allavega ekki betra en um þá sem verða undir

en á bakvið dyljast daufar sálir
að drepa tímann
og stytta sér stundir ]



[ Týnd í eyðimörk komandi lífs
Hef ekki tíma til að horfa fram á við
Finn hvernig regnið fellur af ofan 
Þurrkast upp við snertingu bálsins
Í allri sinni dýrð 
Rís það upp yfir höfuð 
Hitar holdið bleika
Verkjar í fingurgómanna 
Þeir springa eins og blóm að vori
Blóðslettur fela brosið á andlitinu
Bráðnað málverk á frosnum vegg. ]



[ Hesturinn minn fagri hesturinn minn blíði 
hestuinn minn fríði.
Farðu með mig á brokk farðu með mig á tölt.
Hesturinn minn fagri hesturinn minn blíði 
hestuinn minn fríði. ]



[ Ástin neitar að fara
reiðin er mikil
þú settir tímaglas í hjarta mér
bráðum rennur tíminn út

Tárin neita að koma
reiðin er mikil
þú settir bát í huga mér
þar ruggar hann og ruggar


Gleðin neitar að koma
reiðin er mikil
þú stakst kúbeini í bakið á mér
viltu vinsamlegast taka það úr! ]



[ Það valsa um margir á skítugum skónum
og skeyta ei um hvort þeir stigi á þig.
Vor heimur er fullur af fíflum og dónum,
sem fást ekki til að kynna sig. ]



[ það er fegurð í hverjum örsmáum sólargeisla,
sem dekrar við öllum nema fórnalömbum
örvæntinga.
Sem gerir andlega sár þeirra tóni dekkra,
Ekki verið neitt að bæta
né tekið burt það gamla,
skiptir út gleði fyrir eitthvað mun ósanngjarna,
og gefur upp  von þeirra, 
til að gera eitt eða neitt betra.

KFH 15 ára ]



[ Ég þrái návist þína
þótt liðin séu ár.
Og grónar götur skína
í gegnum bros og tár.

Þú fargi þungu feyktir
og fönnin hvarf þá öll.
Á kyndli þínum kveiktir
og kot mitt varð að höll.

Og heiminum ég hleypti
á harðaspretti inn.
Og fyrri fjötrum steypti
og fann að ég var þinn.

Þótt ferðalúinn fari
um fjöllin reginhá.
Og út á öldur stari
ég elska þig að sjá.

Er kveðju skýin synda
og safnast um himininn.
Þá fer ég faðir vinda
í fúinn kofann minn. ]



[ Á Íslands öllum leiðum
allt var laufguð mörk.
Ernir voma á veiðum
vor í hverri björk.

Af fjöllum fagurbláum
féllu í djúpin græn.
Lækir er sungu smáum
sumar rósum bæn.

Og skipin fyrst við sanda
sáu við jökul rönd.
Elda lands og anda
okkar heimalönd. ]



[ fæ frábærar hugmyndir
en þori ekki
að tjá þær

með orðum

finn kitling
sköpunarorkunnar
erta eitthvað sem sefur hið innra

eitthvað latt 
sem vill liggja kjurrt

skortir kjark að fylgja þræðinum sem hverfur inn í þokuna

gleymi í sífellu
að í þokunni búa töfrar

þá fyndi ég – héldi ég þræði ]



[ Þú varst svo ástríðufullur gagnvart mér, sýndir mér svo mikinn áhuga að ég hélt ég væri sú eina og þú sá eini. Ég vildi svo við værum það. 

Þessi stutti tími sem við áttum saman var svo draumkenndur, ég hef aldrei upplifað draum áður. Svo kom einhver og hreyfði við huga þínum. 

Ég vildi svo gera allt fyrir þig, hugsa svo vel um þig, hvað sem er.

Þú gerðir þér svo ekki grein fyrir því þegar þú kvaddir mig í okkar síðasta símtali hvað ég vildi að þig hefði haldið áfram að dreyma. 
Nema hvað að þig var ekki að dreyma, þetta var allt minn draumur.

eða svoleiðis... ]



[ Klettar geta grátið
gráir við hvítan tind.
Lífið getur látið
liti fegra mynd.

Bæði geta brunnið
bænir og fögur heit.
Enginn getur unnið
árin sem hann sveik.

Móður moldin geymir
minningar og svör.
Allt þó áfram streymir
þó eftir standi ör. ]



[ Það skal vera satt 
það sem á hana er lagt
allt nístandi kalt 
komandi frá þér þúsundfalt.

Það skal vera ljóst 
að þú gengur um hljótt
ég stíng þig í hjartað fljótt
inn í ískaldann jökulinn verður það sótt

Hjarta þitt hún bræðir 
með eldi af sínu klæði 
berskjölduð, rennur af henni æðið 
óttalaus náttúrunni gefur þitt sæði. ]



[ Vænt mér þótti um vanga þinn
er var ég lítill drengur.
Við skulum leggja kinn við kinn
og kela svolítið lengur. ]



[ hann segir að hún sverti sig, hann svertir sig sjálfur,
með eilitlu áfengi verður heilinn hálfur,
hann mun niðurlægja allt og alla,
við ímyndum okkur nöfn sem hann mun okkur kalla.

lítil sál í rigningu og roki,
ekki er skrítið þó hjart'ennar doki,
að þetta taki við hérna heima,
bölvun sem hún verður öllum að leyna.
hún hræðist kjaftshögg þessa manns,
hræðist einfaldlega nærveru hans,
ráðvillt og særð hún ráfar um marin,
getur ekki skilið hví ástin er farin,
sér auglýsingu í búðarglugga,
föður sem börnin sín myndi hugga,

hann var 12 ára gamall með þriggj'ára systur,
strax hættur að trúa að til væri kristur,
óp og læti kvöld eftir kvöld,
á föður hans áfengið tók öll völd,
er hljóðnaði óskað'ann að pabbi væri farinn,
því að kannski þá yrði hann ekki barinn.
systirin grét, hann þoldi ekki meira,
hann kallar til föðurs sem vill ekki heyra.
faðir hans kastar glasi fyrir hornið,
og fyrir slysni hann hittir í barnið.
það brotnar á gólfinu, hann lætur stúlkuna frá sér,
og spyr föður sinn "hvað er eiginlega að þér?"
faðir hans rýkur að honum og hendir í gólfið,
hann rankar ekki við sér við skelfingarópið,
í litlu stúlkunni fyrir aftan þennan dreng,
sem undir honum lenti í litlum keng,
móðirin æpir og tekur stúlkuna í fangið,
og dregur út glerið sem í hjarta barnsins hangir.
hreyfingarlaus lá í faðmi móður,
vegna föður sem varð af áfengi óður. ]



[ lífið gengur sama hvað,
spilin raðast við ráðum engu um það,
hvaða spil kemur næst,
tromp hjá þér og ósk hefur ræst,
tromp hjá hinum og og pressan eykst,
eitt spil og öll vitleysan hefur breyst.

eins með lífið það bara gengur,
oft eru engin tromp og við nennum ekki lengur,
að spila áfram í því er ekkert vit, 
en á endanum mun lífið sýna okkur lit.
svo spilum áfram ekki leggja spilin frá þér,
því að augljóslega engin framtíð sína sér. ]



[ skemmdur hugi, útskorin læri,
náföl og köld hangandi í snæri,
hvað kom fyrir þessa litlu sál?
brautin sem hún gekk reyndist bara of hál,
byrjum á byrjun hún var ung lítil dama,
viltu vita meir eða er þér slétt sama?

hlustaðu,

hún var ung og sæt og saklaus snót,
en henni var varpað snæri um fót,
felldi hana og dró hana niður,
fólk heyrði ekki lengur röddin varð kliður,
hún hrópaði á hjálp en það vildi enginn heyra,
einn daginn hún ákvað að hún þyldi ekki meira.

hvað var það sem kom fyrir hana?
hvaða snæri varð henni að bana?

hún var þrettán ára og gekk veginn ein,
margir skrattar vildu gera henni mein,
en hún var of blind til að sjá það illa,
þessi blíði drengur var í raun hættuleg villa,
hann tók hana í fangið og bar hana burt,
lengst inní skóginn allt var hljótt og kjurrt,
hann reif hana til sín og tók hana með valdi, 
myrti sál hennar og hana í runnanum faldi,
hún rankar við sér, öll útí blóði, 
sér að þarna liggur að bænum slóði,
hún stendur upp og pínir sig af stað,
svo kemur hún heim og leggst oní bað, 
það blæðir og blæðir þetta skilur hún ekki,
þessi athöfn hafði nú um sál hennar hlekki,
stúlkan gat ekki munað hvað var að gerast,
hún var of máttfarin til þess að berjast.

skemmdur hugi, útskorin læri,
náföl og köld hangandi í snæri,
nú veistu hvað kom fyrir hana,
það var ástin sem blindaði hana til bana. ]



[ fatahengi
í forstofunni
en, svo standa mál
að það
að niðurlotum komið er

ég segi ekki meir ]



[ sænska kommóðan
hér á sínum stað
og hefur ætíð
staðið fyrir sínu ]



[ lofum miðstöðvarofninum að vera
þar sem hann stendur
engum til ama

hvers á hann svo sem að gjalda
þó hitaveitan sé komin í húsið

ég bara spyr? ]



[ slökkvum ekki ljósin
þegar farið er út

gott er að vita
af logandi fjörtíukerta-
perunum
þegar komið er 
heim

höfum kveikt! ]



[ látum vera þó sjónvarpskassinn
standi þarna á sínum stað

hitt er verra
það kemur engin mynd
þegar kveikt er ]



[ þegar loksins var látið verða að því
að fjarlægja jólastjörnuna
úr glugganum

-þetta gerðist þann 15. febrúar

voru sumir
búnir að vera hneykslaðir
leeengi ]



[ Hart er oft í heimi hér
hverful sólartýra.
Norðan kulur kominn er
kann ei lukku stýra. ]



[ Einn er blindur, annar sér 
yndi í hverju spori. 
Lífs af gleði leiktu þér 
sem lömbin ung að vori. ]



[ Er á sveimi ár og síð 
yndi er ljúfast seður. 
Ást og lukka er alla tíð 
auðnan mest er skeður. ]



[ Áður fyrri voru vinir góðir 
í vöku og blundi sálir tengja má.
Berast nú á banaspjótum óðir, 
báðir vilja sömu konu fá. ]



[ Ást og lukka eru alla tíð 
auðna hvers á vegi.
En eru á sveimi ár og síð 
ólán, sorg og tregi. ]



[ Lífið öslar allt í hring
eftir bestu getum.
Hamingjan er hugsun sling
hvernig það svo metum. ]



[ Hver spor um stíg
eru skref til þín.
Hvert vonarvíg
vonbrigði mín.

Hver steinn er brot
af stærri deild.
Og lítið krot
hluti af heild.

Hvert aðfall inn
ber útfall sitt.
Við túnfót minn
er innland mitt. ]



[ Forsjónina um farsæld bið
og fegurð lífsins vöku.
Englar verndi vinalið
og vinni af geði stöku. ]



[ Vegurinn 17.8.10
Innivið ég oftast hangi
á mér vegu slétta.
Yrki um það sem er í gangi
ögn um hitt og þetta.

Ekki ber ég af mér sakir
æstur sé í geim.
Það eru allir einstakir
og ég er einn af þeim. ]



[ Er ég nú sem orðinn nýr
um með sápu farinn.
Afraksturinn yrði ei rýr
ef ég færi á barinn. ]



[ Sigga skúta í herðar há
hnýtir klút að enni.
Margir lúta lífsins þrá
og lina sút hjá henni. ]



[ Reiðhrókurinn ríður best
reiðartöfra á mesta
hinir dóla í langri lest
og langar í betri hesta.
 
Fyrir sigri fagna nú
fá þér súpa lögg.
Ætíð virkar sinnan sú
sýnirðu af þér rögg.

Reiðhrókinn ætíð er
yndi er lífgar brá 
ef þú geymir on´í mér
afbragðs vín í tá. ]



[ Skeiðkóngurinn skálar því
skeiðið rann hann best
skellir fólki á fyllirí
og fagna því sem mest.
 
Að súpa lögg er saga ei ný
slá því ei á frest
það fellst mikil ábyrgð í
að eiga góðan hest. ]



[ Undrar mig hvað sumir geta sofið.
Sæll er sá er morgunljómann fann.
Ýmsra líf er ansi mikið dofið.
Oft er þreyttur sá er mikið vann. ]



[ Stundum óska ég fólki til hamingju með afmælið

sem óskaði mér ekki til hamingju með afmælið

og vona að það fái samviskubit. ]



[ Yndið saka ekkert má
unað vaka kenni.
Er mér Staka á við þrjá
ef ég slaka henni. ]



[ Bebba Margrét mér er kær
Mörtu Einars Sigfússonar.
Barn er Drottinn blessað fær
biður afi þess og vonar. ]



[ Ekki er hann Doddi dán
dýrkar Theu að vonum.
Það var ekki lítið lán
að lá hún fyrir honum. ]



[ I see it standing there lost and lonely,
it comes to me in my nightmares only,
it seems confused scared and harmless,
but as it approaches its overtaken by darkness.
at first so furry with bright blue eyes,
that image so innocent is just its disguise.
its eyes glowing red, the fur tuns to thorns,
on its head glancing two little horns.
its grin so frightening and filled with hate,
it takes my breath and i suffocate. ]



[ confusion swallows my hollow heart,
when can it ever start?
i cant feel a beat in my chest anymore,
all I can feel is my soul getting sore.
I want to be with you now and forever,
and this is my only chance its now or never. ]



[ I see you,
belive me I do.
Inside you're hurting,
hate is burning,
take a breath and blame it on me.

I'll take away your sorrow, 
I'll cover up your regrets,
I'll heal you hearts open wounds, 
I will help you to forget.
I'll stand up infront of you 
and nothing hurtful will get through,
I'll take your pain and make it mine, 
I will give myself to you.

let your fears flow out the ocean,
give them time to float away,
in confusion my heart's the ocean,
in the ocean the pain will stay.
To end your pain is my target,
I cant go on if not with you,
and if you'll ever suffer.. 
I promise I will suffer too. ]



[ Im sorry that i cant be everything that you need.
Now Ill follow my heart and see where it'll lead,
I need you to see that my sorrow'll never be gone,
but through my sorrow my heart will go on.
I have to know who I am for sure,
or else I'll never fully be pure,
I dont want the shadow of the guilt,
but shame comes with the world I have built,
I have made the darkness my only home,
I have made myself to be all alone,
I dont want to forever in the darkness sit,
and to find the light I'll have to admit,

Im sorry if I ever made you feel broken,
Im sorry for the words I left unspoken,
I promise you a place in my heart,
and the whole heart's yours as I fall apart.
You wont hear my screams or feel my pain,
you wont see me break or fade away.
one thing i still ask of you,
tell me that what we have is true? ]



[ Húmor örast hressir sál.
Holl er gleði í sinni.
Eykur flestra unaðsmál
og yndi í veröldinni. ]



[ Allt er lífið meira og minna blekkingar
margurinn ekki slíkra hluta kennir.
En hina truflar bæði sút og svekkingar
sælastur er hver sem því ei nennir. ]



[ Heiðbrá mörgum gerir gott
göfugt hefur sinni.
Gefur af sér gull í pott
hjá Guði í eilífðinni. ]



[ Ég halla dyrum og geng að gluggum 
geigur að mér líður.
Er það hann í kvöldsins svölu skuggum
svörtum hesti ríður ?

Ég heyri skelli og hófatökin
himininn er rauður.
Heimreiðin hvít eins og brúðar lökin
en hnakkurinn auður.

Ég opna augun því klukkur kalla
kaldan snjóinn skefur.
Engill dauðans er úti að svalla
meðan guð hans sefur. ]



[ Hollt er sinn að hugsa um rann
og hafa viljann framsæknan.
Ég ætla reynist orð með sann:
,,Ekkert er verra en kyrrstaðan". ]



[ Augu meta ástand snjallt
andas þó sé hollt að gá.
Fríðleiksskyn er frekar vallt
fegurðin kemur innan frá. ]



[ Það er búið að malbika yfir malbikið
sem þú skrifaðir um forðum
fáeinum orðum

Það er búið að mála öll húsin
sem þú ortir um forðum
fallegum orðum

Það er farið allt fólkið
sem með orðum
var forðum ]



[ Gamlar sálir 
leita til fortíðar.

í svörtu bleki ]



[ Til blóts er boðað
bræður mínir enn.
Eftir vor og sumar
kemur vetur senn.
Með söng á vörum:
Skál skál norðanmenn.

Nú heilsar haustið
og hafsis þeyr.
Þökkum það liðna
er lifir og deyr.
Og vina minnumst:
Skál skál syngið meir.

Víktu að vinum
er vaxa þér nær.
Berum fram gleði
brosi hún skær.
Langt fram á morgunn:
Skál því klukkan slær. ]



[ Margur ríkt á móti ber,
mest þó gleði veldur.
Ef c hælir einhver mér
eyk ég við það heldur. ]



[ Fuglar himins fljúga sprækir,
fegurð haustsins kallar að.
Fossa hvítir fjallalækir,
-fer nú Stórbóndinn í bað. ]



[ Ég fór í búð og fékk mér svið
sem farin eru að sjóða.
Innan stundar strýk minn kvið
og styn af namminu góða. ]



[ Líður á tölti bleik á brá
brokkar inn á milli.
Himnasending, fótafrá
fremst að allri snilli. ]



[ Glóðin kviknar í öskunni.

Eins og ský sem rekur
fyrir stjörnubjartan himin
drukkna áhyggjurnar og
kuldinn og sárin fyllast af vaxi.
Tíran frá sígarettunni rennur
saman við appelsínugula
umferðina og mér fer að líða
eins og ljósastaur.

Nakin hneta í frosnu beði.

Þessi sem maður sparkar í.

Loks kulnar neistinn og ég sit
eftir með öskuna í kjöltunni.
Það rofar til og meðvitund
hellist aftur yfir mig eins og
höfgi, ofbirta í augun. ]



[ Hugurinn hægt má reika
harla margt vill skeika
en lengi má laga og bæta
leynist í huganum glæta. ]



[ Afstæðið er andans herra
það efa skal ei hót.
Eitt er betra, annað verra
- en ágætt hestamót. ]



[ Gekk á plankann - hoppaði,
á vatninu skoppaði,
því já ég fékk,
út ég gekk
og fékk mér rettu' í munn.

Liðu dagar - hugsaði,
velti mér upp úr munaði
uns samtal rann;
í brjóstið brann
sniðið nokkurri miskunn.

Neitun svarar - verkjaði -
í hjartað meirt markaði
óhrein sár
og bitur tár
er leitaði ég að vorkunn.

Ég leitaði' að réttum verknaði
til bótar fyrum gjörnaði
en engan fann,
því gjörnað þann
ég gjörði hafði' af einkunn.

Svo áfram hélt af dugnaði
létka drukkna' í þessu svaði.
Fann þá visku,
fann þá dirfsku
til áframhalds mér kunn.

Kosti alla kannaði,
konur allar mannaði.
Komst að því
að þvílík víf
sjaldgæf eru' að finna. ]



[ Hvanndals gerir kunta nú
sér kaldrifjaðar grillur
um að eignast okkar bú
aska, skápa' og hillur.
Flanið ekki fattar sú,
finnur ekki villur,
því svona komum við fram við frú
en fjarri nokkrar frillur.

Um ógurlega skassið skætt
skeyti' ég ekki hót
en betur vildi' ei barni fætt
bregða fyrir fót.
En ekki er það okkar starf
að ala' upp þessa snót.
Nælir hún í niðjaarf,
næg finnst mér sú bót.

Svo hendum núna Dóru' á dyr,
dyggðin hefði' mátt gerast fyrr.
Hún má dúsa' á hæli' eða götu;
- afsakið meðan ég æli í fötu. ]



[ Lífshlaup er oft býsna bratt
og betra að tempra hraðan.
Farðu ei svo hægt eða hratt
að hljótir af því skaðann. ]



[ Vísukorn og viskutrú
vella frá mér hraðan.
Ýmislegt sem út úr kú
annað bætir skaðann. ]



[ Ekki er runnið enn af mér
undir morgun kom ég heim
oftast gefa yndi af sér
ástir, slark og næturgeim. ]



[ Ætíð reynist allra best
ætlirðu í ferð með vinum
að leggja fyrst á ljúfan hest 
og láta spennuna rjúka úr hinum. ]



[ Slæmt og gott er sitt á hvað
í sóknum eða þrotum
og tefla hvort á tæpast vað
til að koma að notum.

Slæmt og gott ég set í bið
og spái í eilífðina,
- Sólin brosir sumum við
en sér svo varla hina. ]



[ Ég er fersk sem nýsprottið aðalbláber
með næturdöggina perlandi á dökkri húðinni

vill einhver koma í berjamó? ]



[ Gráttu þegar tilefni gefst
ekki gráta annars

sóun á góðum tárum er líkt og að láta íslenska vatnið renna síendurtekið úr krananum og skeyta engu um hvort það sé nóg handa öllum.

Sorgin er gjöful þegar maður notar hana rétt. ]



[ Yndi og friður auðnist þér
eilífðar á vegi.
Heillaóskir bestar ber
bóndinn í Skálateigi. ]



[ Ástin mörgum yrkir seið
unaðs gerast stundir
afbrýðisemin ljót og leið
lúrir steinum undir.

Oft ei sýnist gatan greið
gamna sér í leynum
afbrýðisemin ljót og leið
lyftir af sér steinum. ]



[ Hann er órtúlega magnaður þessi Þórður granni.
Það er engin lygi að flestum af ber.
Allt verður að gæðingum undir þessum manni
og efalaust hefur hann lært þetta af mér. ]



[ Oh, mér leiðist svo þegar það er enginn í kringum mig svo ég get ekki hunsað neinn. ]



[ Ó, dögg, sem að árla í dalverpi liggur
þú deginum bjargar með algerri von.
Dögg, sem að birtuna bráðlega þiggur
breytir um leið huga mannanna son.

Þú drýpur af strái í dagskímu grárri
dettur til jarðar og lífsgjöf að læðir.
Í leiðinni heiðríkju lofar þú blárri
og læðir að von þá á mönnunum mæðir.

Þú dögg sem á leið minni ávallt svo liggur
og leiðir mig vegar mót lífinu bjarta.
Ég auðmjúkt er maður, sem gjöf þína þiggur
læt þessa gjöf liggja næst mínu hjarta. ]



[ Sirnið hún Jóhanna stika þarf greitt
Steingríms í hárið fá vilji hún reitt.
Ku henni oft vera í hamsinum heitt
helvítis köttunum smala er þreytt.
Andstutt af hlaupunum urrar á liðið:
,,Ójafnað í fyrirrúm, það er skilið”! ]



[ Stofa fimm.

Guð tekur og gefur
grenjandi hríð og stormur í nótt.
Hann stynur en sefur
á stofu fimm er annars kyrrt og hljótt.

Andinn óþolinmóði
með undarlegt blik en gamall og forn.
Andar að í hljóði
af ökrum sorga uppsker hann sín korn.

Er klukkan slær fimm er nóttin dimm.


Stofa níu.

Dimmgrár dagur líður
dansa skuggar í undarlegu mynstri.
Frostrós fellur og hnígur
fótartak berst að rúmi lengst til vinstri.

Yfir andliti þyngt
um ennið er kaldri hendi strokið.
Hvellandi bjöllum hringt
hljóðlátum stofugangi er lokið.

Klukkan níu fer að birta að nýju. ]



[ bollinn hefur
gegnt hlutverki sínu dyggilega
og er orðinn skítugur

og verður ekki aftur hreinn ]



[ ég hef leitað í fatahenginu
og ekki fundið
ég hef kíkt á bakvið skápinn
og ekkert séð
ég hef flett upp teppinu
en þar var ekkert
ég sprengdi þá húsið af grunninum
en fann ekki heldur

ég kem þess vegna næst
heim til þín ]



[ þegar ljósakrónan kom í húsið
voru veggirnir ómálaðir

síðan eru liðin mörg ár

enn hangir hún þarna
innanum grænmálaða veggina

og lætur sig hafa það ]



[ inniskórnir verða
gamlir, slitnir og götóttir
einsog mennirnir

eða 

mennirnir verða
gamlir, slitnir og götóttir
einsog inniskórnir ]



[ látum grænleita sófann
halda sér
þótt stólarnir tveir
séu komnir með rauðleitt áklæði

það er aldrei að vita
nema kannski að viku liðinni
við verðum orðin leið
á þeim báðum ]



[ Viltu svífa inn í svefninn,
svo að komist þú í draumaheim.
Leggðu aftur litlu augun þín
ljúfan mín.

Guð á himnum þig geymir
og gefur þér góða nótt.
Hann í návist þig nærir
við næturhúm.

Þú líður um draumaheim,
dansar um dulin geim.
Njóttu draumsins dýrðlega 
uns dagur nýr rís.

Svo að morgni, þú vaknar
í vöggu og valsar um.
Eftir dásemdardrauminn,
heilsar dagur þér. ]



[ Ég afber allar sorgir
en ekki grimmdar þel.
Og ekki brenndar borgir
sem báru sig svo vel.

Og fyrirgef ei ykkur
sem aldrei ljósin sjá.
Því allt er dauðans drykkur
sem drekkir ungri þrá.

Þótt bræðrum hafir bakað
böl og dimma nótt.
Þá verður alltaf vakað
um vonir ykkar hljótt. ]



[ kaotískt
tínast orð
úr náttmyrkri

sundurslitnir
orðaleikir
ómeðvitaðir

sundrung
sameinast
í ljóð

skipulagt 
kaos
undirmeðvitundar ]



[ kerskin stóð og las ljóð á ný 
hyllti flokkur fólks
og stóð uppá stól

stóð á stólum ]



[ við búum í samfélagi
sem finnst nauðganir ómerkilegar

þjóðhátíð
fimm eða átta nauðganir
-hátíðin gekk stóráfallalaust fyrir sig
segir lögreglan

hún gekk ekki stóráfallalaust fyrir sig
fyrir þær 4,8 konur sem er nauðgað
að meðaltali á þjóðhátíð

sem er brotið á
með þessum ógeðfellda hætti

gerendurnir nást yfirleitt ekki
og sumir beita ef til vill eyðileggingarmætti sínum aftur að ári ]



[ Fögur voru ferðaheitin
í fjörunni við háan núp.
Með kossi kvaddi sveitin
í kuldanum við Grænudjúp.
Og fjöllin krýndust hvítum hjúp.

Enn er í mér gamall geigur
að ganga einn um þessa jörð.
Maðurinn er fæddur feigur
ferðalokin mörgum hörð.
Við leiddust ein um gil og skörð.

Þeirra bíða langar leiðir
er lyfta sér með vængjatak.
Stundum er það sorg sem breiðir
sjal á Íslands þreytta bak.
Glitrar stjarna við gamalt þak.

Sárt er að sjá eftir börnum
sendibréfin ljóðum skreytt.
Fegurð er í föllnum stjörnum
fræ sem aldrei urðu neitt.
Guð hafði gjöfum sínum eytt. ]



[ ég gæti kannski kastað upp endalausum myndlíkingum
viðlíkingum, persónugervingum og framandgervingum
sem enginn skilur
og þannig sagst í laumi á skrautlegan hátt bera með mér einhverjar tilfinningar

en þegar allt kemur til alls 
er þetta sáraeinfalt:
mér þykir afskaplega vænt um þig ]



[ Regnið fellur dúnmjúkt á framrúðuna
en þökk sé rúðuþurrkum sálarinnar
að það rofar til í návist þinni.
Komdu bara í bílnum með mér,
ég hef gaman af að keyra þér. ]



[ Þín tilfinning, sjón, þín sál.
Sjálft þitt álit við hjartakjarna.
Þín heyrn, hugsun, þín stjarna.
Drekinn er ég sem býr til slíkt bál.

Hugsunarlestur við lesningu á ljóðabók.
Lifandi orð á blaði og smitast með bleki.
Öllum eyðum og uppi horni hjá hrók.
Allar línur og yfir þeim svífur dreki. ]



[ MENNING ER VAGINA!
 og veggirnir eru bleikir og blautir


og hamagangurinn öskur þinnar eigin fæðingar ]



[ Nonni í borginni, hann hafði góðar tekjur, krakki úr fyrra sambandi sem hann vissi varla af eða hafði dregið sig frá og fjarlægst, hvernig er hægt að fjarlægjast einhvern svona, vissi hann það, nei það gerðist bara á löngum tíma, en hann hafði einhvern tímann bundist, það voru mistök, hann passar sig að nota verjur núna, bæði á líkama og sál. ]



[ kúpullinn sem er utanum
ljósaperuna á ganginum
hefur ekki verið þveginn í fjölda ára
og er að fyllast af dauðum flugum ]



[ gula gólfteppið með tíglunum
er búið að vera í húsinu
svo lengi sem elstu menn muna

og fer varla úr þessu
segja þeir ]



[ hjónarúmið má muna sinn fífil fegri
þá það kom fyrst í húsið
nýtt úr búðinni
með verðmiðann enn límdan á gaflinn
3536,50 kr.

í dag er það verðlaust ]



[ frá eldhúsklukkunni
berst þetta
tikk, takk
tikk, takk
tikk, takk
o.s.frv.

en...

dyrabjallan hringir
Ding Dong
og kominn er hann
King Kong
að spyrja um hann
Ping Pong
sem er því miður farinn
til Hong Kong ]



[ tóma brennivínsflaskan
sem hent var á mánudaginn
kom aftur á föstudaginn
og var þá ekki lengur tóm ]



[ franska renesansskrifborðið
tekur sig glæsilega vel út
þar sem það stendur við hliðina
á rauða garðstólnum
úti á veröndinni
hjá sundlauginni

í sjónvarpinu ]



[ lásinn
stendur á sér
og verður ekki opnaður

fyrir vikið á
hurðin að fjúka ]



[ á gömlu góðu eldavélinni
hefur margur grauturinn orðið til
staðið fyrir sínu
og gerir enn ]



[ gamla járnpannan
þótti þung
og ómeðfærileg
og varð að víkja

úr skápnum ]



[ brauðbrettið er
smátt og smátt
að sargast í sundur
og verða ónýtt ]



[ Presturinn messar í rigningu,
kirkjuþakið er hrip
og meðhjálparinn hvíslar:
,,Það er komið skip”.
Hún bindur á messuna endi,
æsist til glaðari sinnu,
- lífið er vændi í aukavinnu. ]



[ Við erum ung og ódauðleg



uns annað kemur í ljós. ]



[ Ég sit ein í myrkrinu
og hugsanirnar reyna að drekkja mér

Hvernig getur ein, lítil stelpa tekist á við þann sársauka sem þú hefur skapað?

Þú fórst, yfirgafst mig,
án þess að kveðja. 

Svo komstu á ný nær dauða en lífi, 
lætur eins og ekkert hafi í skorist. 

Hvernig á ég, bara lítil aum stelpa, 
að lyfta þér upp í ljósið svo þú getur læknast?

Hvernig á ég, bara lítil aum stelpa, 
að bera þunga heimsins á öxlum mér?

Hvernig á ég, bara lítil aum stelpa,
að geta gleymt öllum þeim vonbringðum sem þú ollir mér og öðrum?

Ég get það ekki og þú veist það. ]



[ Að sjá
hvernig augum þín ljóma
líkt og demantar. 

Að heyra 
hvernig rödd þín mjúk
hljómar eins og silki. 

Að lykta
hvernig ilmur þinn fylgir
þér við hvert fótmál.

Að finna
hvernig ást þín hlýjar
færir yl í kulnuð hjörtu. 

Að tjá
hvernig ást þín yfirtekur
hjarta mitt og kremur það til bana. 

Þannig ert þú. ]



[ Ég stend ein míns liðs andspænis þér
minn engill, mín ást, minn djöfull, minn hatur
hvernig á ég að horfa á þig?
Sem manneskjuna sem ég elskaði heitt, 
eða manneskjuna sem sveik hjarta mitt?

Ég kemst ekki hjá því að kenna til, 
því ásjóna þín rífur upp aldargömul sár
og mér til hryllings geri ég mér grein fyrir því að mér þykir enn vænt um þig
mitt líf, mitt ljós, minn dauði, mitt myrkur
hvernig á ég að hugsa um þig?
Sem manneskjuna sem skildi mitt mál,
eða manneskjuna sem brást þegar ég þurfti á að halda?

Það er ekki satt sem þeir segja,
tíminn læknar ekki öll sár
nema þú sért gæddur þeim hæfileikum að brjóta sársaukaþröskuld hjarta míns til frambúðar. 
Þú varst minn engill, mín ást, mitt líf og mitt ljós
en nú ertu breyttur,
og þegar skuggar fortíðarinnar sækja á mig
og þú ert ekki til staðar þá ertu 
minn djöfull, minn hatur, minn dauði og mitt myrkur
en ég elska þig enn
þrátt fyrir að þú hafir sært mig
þrátt fyrir að hugur minn öskri nei
þrátt fyrir að þú hafir yfirgefið mig
þrátt fyrir að þú sért með henni
þrátt fyrir að ég fái þig aldrei aftur
þrátt fyrir að þú látir eins og ég sé ekki til
og ég mun ávalt gera það ]



[ Andadráttur í línuritum, 
í takt, í takt
tónlistin er mitt súrefni.

Takturinn hraðast upp, 
hraðar, hraðar,
og andardrátturinn fylgir. 

Ég ofanda,
svimar, svimar, 
en ég er þræll taktsins. 

Lagið virðist endalaust, 
mér sortnar fyrir augunum,
lagið fjarar út. 

STOPP! ]



[ Tímarnir breytast,
tíminn eldist og
deyr svo út.

Hugsanir fæðast, 
drukkna í fæðingu. 

Samhengislausar setningar 
samsettar úr orðum 
sem ekkert þýða. 

Tilbreytingarleysið gerir út af við mig 
ég flýt gegnum ótalda daga
fulla af vonleysi 
fulla af tómum stundum. 

Ég, stefnulaus, 
hugsunarlaus,
glata sjálfri mér. 

Ég er ekki til
því ég hugsa ekki. 

Tíminn virðist aldrei líða,
það er grafið 
grafið undan tilvist minni 
ég fell 
hrapa í hyl
sem á sér engan endi

ég rata ekki heim ]



[ Sing your sweetest sorrow now 
Cling to the hurt and pain 
Bring all you cannot give 
Sting of the last dirty stain 

Lie our hearts full of dreams
Cry all your blackest tears 
Die away from all you love
Fly away from all your fears

Deep in veins the poison flows
Weep with regret, the core 
Steep is the only way out 
Sleep forever more ]



[ Það er eitthvað sætt við það þegar eldra fólk kann á nútímatækni sem það er nýbúið að tileinka sér eins og farsíma eða tölvu, ánægt með árangurinn og fullt af sjálfstrausti eins og þau hafi sigrað eitthvað og séu meistarar af því að þau kunna að senda og lesa sms og tölvupóst. ]



[ Helsti sérfræðingur um skotvopn í landinu kom við mig

hann kom við magann minn með samlokunni sem hann eldaði fyrir mig
hann kom við lungun mín með tóbakinu sem hann vafði handa mér
hann kom við orðin mín með uppskrift af tequila sunrise
hann kom við varir mínar með ljúfum kossi sem ég fæ ekki gleymt
augun mín í augnablik yfir kaffibolla

En eftir á að hyggja...
held ég að hann hafi hreinlega skotið mig

...og ég fallið ]



[ Ég gleðst yfir öllu sem gengur þér vel
en vara þig vinurinn kæri
hún gerir blindan mann stífan
á fimm metra færi
og öldurót sálarinnar engan fær stans
hún fær stjörnurnar til að stíga dans. ]



[ Hvert ertu farin
elsku dís mín og gyðja?
orðanna dans, Eratoar niðja?

Kemurðu aftur
og dansar við huga minn
eins og áður?

sérðu' ekki'að hann er þjáður?

Ég bíð hér í eymd
sorgmædd og gleymd
þar til þér þóknast

að gefa mér mátt
þann sem áður 
ég hef átt. ]



[ Við partíljónin gleði saman sönkum
og sálir okkar fá að rísa bratt.
Leiðinlegt er fólk í þungum þönkum
það er oftast bæði stirt og flatt. ]



[ Margt er bullið maður minn 
málugir lopann teygja.
Hampar ei viti heimskinginn
hvers væri betra að þegja? ]



[ Þetta er leiðinlegt ljóð. ]



[ sólin er eins og gulur hommi og af glimmerinu 
sem sáldrast af honum spretta upp blómstur í öllum litum

nóttin er eins og risastór myndarleg svertingjakona
sem hefur fullt af demantsskreytingum og mánahvít augu

fuglarnir eru eins og tignarlegir asíubúar
sem syngja fallega karókí á tungumáli sem ég skil ekki

grasið er eins og grænn og fagur femínisti
sem er órakaður og sprettur upp á óvæntustu stöðum

snjórinn er eins og þau húðsvæði á hvítum mönnum
sem fá ekki að sjá dagsljósið nema þeir séu frá blönduósi

trén eru eins og dökkir latínóar með græn loftaugu
sem eru rólegir og afslappaðir í siestunni ]



[ Ég bíð,hann veit að ég bíð.
Og tíminn líður eins og klukka
í mynd eftir Dalí. ]



[ Bráðum eigum við eftir að sitja saman
í haustmyrkrinu
vefja tóbak og súba rauðvín
með Tom Waits undirspil
og ekkert nema stjörnurnar í augunum 
til að lýsa okkur. ]



[ Ég flýt í norðurljósahafi
ef þú sér það
þá veistu hvernig 
hugur minn reikar ]



[ Nú hefi ég fengið hæfilegt geim
höfðingsskap gestgjafa lofa. (Einar)
Fæ mér í nefið og flýti mér heim
og fer svo í rúmið að sofa. (Doddi) ]



[ Mikið er frænkan fallleg
til farsældar eygi ég von
þegar að að því kemur
að þú fáir tengdason. ]



[ snjórinn 
er sykurinn


kolsvartur
himinninn
kaffið 


í dimmu drykkjarhorni andskotans ]



[ hreinasta trúin er algjör höfnun
á mannlegum röksemdum og þar með á sjálfri sér ]



[ Hún á allt hið góða og einum mér gefur
höfum ekki hátt því María sefur.
 
Í dögun er sólin fyrst sést á himni
og stjörnurnar hennar leggjast til hvílu
þá elska ég þig og þakka mínum Guði
að þú gekkst fyrir mig þessa auka mílu.
 
Hún ein í hjartað mitt ást sinni vefur
höfum ekki hátt því María sefur.
 
Og er sólin hæst á himninum skín
og heiðríkjan syngur í hjartanu mínu
þá elska ég þig og þakka mínum Guði
að þú gerðir allt hið fagra að þínu.
 
Hún ein mína ást á valdi sínu hefur
höfum ekki hátt því María sefur.
 
Og á kvöldin er svefninn á hana kallar
hún kveikir aftur á ljósinu bjarta
þá elska ég þig og þakka mínum Guði
er þú leiddir mig burt frá djúpinu svarta.
 
Hún aldrei aldrei um ást mína krefur
höfum ekki hátt því María sefur. ]



[ Ég hugleiði þitt boðið af heldri sið
hve marga fengi ég sopana.
Viltu ekki bjóða að bæta aðeins við
blessaða kökudropana? ]



[ Það er svo margt ef að er gáð
sem illa gengur að höndla.
Vandi að fara með völd og ráð
og villta að hemja sköndla. ]



[ Þótt alla allsnætirnar dreymi
okkur vill gleymast að meta
að þrauka af í þessum heimi
þar er ei sama, vilja og geta. ]



[ Ég vildi að ég gæti sofnað án þess að hugsa mig í hel svo ég vaknaði ekki 
með hausverk vegna ofhugsanna. ]



[ Hvernig ætlarðu að horfa á mig 
þegar við loksins sjáumst
ganga móts hvort öðru 
með hjörtu sem hamast ótt og títt
missa jafnvel úr slag.

Hvernig ætlarðu að snerta mig 
þegar við stöndum móts hvort öðru
skynjum löngun hvors annars 
hitann frá hvort öðru.


Hvað ætlarðu að segja 
þegar við loksins getum talað saman

 saman
 
eftir alla fjarlægðina.

,,hvað segir þú gott'' eins og í símann?

Ég veit hvað ég ætla segja

horfa á þig

snerta. ]



[ Vertu sæll minn kæri vin,
hverf þú inn í stjörnuskin.
Ég óska þér nú sálarró,
því af sorg þú hafðir nóg.
Ég græt þitt litla, stutta líf,
í hjarta mínu stormar hríð.
Ég óska ástvinum þínum hjartans frið,
óska þess að sorgin sýni þeim grið.
Hvíli í friði þitt sálartetur,
orðstír deyr aldregi hveim er sér góðan getur. ]



[ Hún
færði honum 
kaffi 


klukkan þrjú að nóttu



eins og þau væru
ekkert að fara
að sofa. ]



[ hefurðu séð skuggann minn?
ég hélt hann væri hér
ég leitaði en hann stakk mig af
hann lifir svo hratt þessi elska ]



[ Blíða mín er besta hross
ber mig létt á götu.
Veiti ég henni vinarkoss
og valið korn í fötu. ]



[ Ég kallaði alltaf kvæðin mín
kveðjuna til þín.
Lengi léku sér
hljóð í hjarta mér.
En tröllin komu og tóku þau til sín.

Ég nefni í hljóði nafnið þitt
og nóttin sitt.
Bak við brenndar dyr
er aska sem spyr.
Ást, varst þú á ferð um hjartað mitt? ]



[ Smámunasemin sækir að
sú vill mörgu gera skil.
Margt er dálítið mislukkað,
- iss, það gerir ekkert til! ]



[ úr hátölurunum kemur
tónlistin og berst

sætlega um íbúðina

þegar hljómtækin eru
réttilega stillt

og platan órispuð ]



[ Ég ber þig í brjóstinu
eins og heita lifur.
Hver biti
er ást. ]



[ eldhúskollurinn er alltaf skilinn útundan
þegar valin eru sæti í veisluna

og þykir ekki boðlegur
gestum
að tylla sér á ]



[ í miðskúffu náttborðsins
er geymd mynd

innrömmuð
og látin liggja þarna
í miðskúffunni ]



[ litla grenitréð sem
stóð útí skógi
og teygði út anga sína
var höggvið

inní glæsilegri stofu
dó það svo hægt og rólega
yfir jólin ]



[ leðurklæddi hægindastóllinn
ætlaði aldrei að
komast inní húsið
því hann er bæði
þungur og klunnalegur
fyrirferðamikill og ólögulegur

þess vegna fær hann besta staðinn ]



[ græni öskubakkinn
er alltaf svo skítugur
að hann helst ekki hreinn ]



[ hvernig komst gamall
Westinghouse ísskápur
upp stigann
og inní eldhús
á þriðju hæð? ]



[ standlampinn
er gerður úr
mjórri járnstöng
og stórum gulum skermi
með bláleitu kögri

birtan frá honum
er bæði dauf
og máttleysisleg ]



[ það hefur bara einu sinni
verið borinn eldur að
þráð rauða kertisins
sem stendur á borðinu

það verður ekki endurtekið ]



[ mundu
þegar bílnum er lagt
að slökkva á ljósunum
taka lykilinn úr
og læsa

áður en gengið er inní húsið ]



[ Hey herra Jakob, ég sé að þú ert dán (syndrome)
get ekki horft á líðan þína, án þess þess að veita sálrænt lán
Þó að þú njótir ekki kvenhylli á við mig, er það vegna þess að ólíkt mér þær ekki þekkja þig.
Vissulega ertu genagallaður og feiminn
en sumar stelpukindur þurfa ekki að sigra heiminn
Vilja þig sem nálina þegar þær rúlla sér í heyi
svo hlustaðu á mig þegar ég segi.

Jakob, þú hefur það sem þarf
Dömurnar vita hvort þú átt að flengja eða sleikja, þegar þær hafa kynnst þínum persónuleika
Ég sagði: Jakob, þú hefur það sem þarf
Ekki á samkynhneigðan veg, þennan dóm ég dreg - heldur til að segja þú lítur betur út en ég...
hví má ég ekki, fram því henda
við annan gagnkynhneigðan vin að hann sé með kynæsandi afturenda?
Ekki til að taka í þetta gat, heldur til að rífa hann upp þegar hann er með lágt sjálfsmat...
Ekki láta neinn segja þér að þú sért ekki prýðilegur
því mér finnst þú ríðilegur
vonandi finnst þér ég ekki svívirðilegur...
fyrir að segja að þetta um rassgatið á þér
hér kemur viðlagið, Jakob syngdu með mér

Jakob þú hefur það sem þarf
(Þú hefur það)
Þetta er sú niðurstaða sem ég hef komist að
ekki að ég vilji koma þér kynferðislega af stað
Jakob þú hefur það sem þarf
(Þú hefur það)
Ekki spurning um það, það mætti hugsa svona:
,,Hversu heppnir við værum ef að annar okkar hefði fæðst sem kona“

Ef annar okkar væri kona og þú myndir kalla mig þinn mann
því stundum verð ég einmanna og þarf kvenmann 
Þér ætti það núna að verða orðið ljóst
*hóst*að ég  hugsa um það hvernig þú litir út með brjóst *hóst*....
Raunar gerðist það eitt sumar þegar ég var holur að innan
og ekkert kallaði á mann nema vinnan
að eftir nokkuð dól, á traktornum þú sofnaðir bakvið hól
og ég klæddi þig í kjól og skeiðaði á þér þar til settist sól

Jakob þú hefur það sem þarf
Jakob má ég fyrir forvitnissakir, segja þér hvað fyrir mér vakir
og þá getum við sofnað sáttir og slakir
Jakob þú hefur það sem þarf
Má ég mála þig og meika þig eða putta þig og sleikja þig
eða finna réttu ástæðuna, til að breyta til.
Því Jakob þú hefur það sem þarf ]



[ Þegar Guð kemur heim á daginn
dreymir hann um það.
Hve mikið er af óhreinum sálum
sem aldrei fara í bað.

Lætur rigna á þig 
og líka á mig.

Og þegar stjörnurnar skína
þá fellir hann tár.
Og dregur ský fyrir sólu
undarlega sár.

Því allt sem hann á
er það sem ekki má. ]



[ Til dags er dagur fæðist, 
til draums í huga fer 
og er vonum þráin glæðist, 
ég fer á eftir þér. 

Lof mínu unga hjarta
að þrá og dreyma um sinn,
því vonin unga, bjarta,
þverr við aldurinn. 

Í vorsins hugaspori 
og langan veginn heim, 
ég bíð enn eftir vori, 
ég bíð enn eftir þeim.  

Hvín í þungum þránum
og þrymur í huga mér,
ég skelf og kikna í hnjánum,
mig langar heim með þér. ]



[ Ég hvorki sá né heyrði í þeim
hélt mig kominn í undraheim
þar sem enginn átti ekki neitt
og ekkert skyldi endurgreitt
því starði ég stöðugur
um stund svo auðugur 
Því það er þar sem himininn festir sínar rætur
og regnboginn grætur
 
Ég hvorki grét né hló
í hyldýpinu einn ég bjó
innan um múg og margmenni
og mikil fráhvarfseinkenni
því starði ég stöðugur
um stund svo nauðugur
 
Í þessari veröld er fullt af þrá
sem þegir um tilvist sína
hún er hvorki svört eða grá
hún er sólin sólin sólin
sem nær ekki að skína.
 
Ég átti þaðan afturkvæmt
ég hélt það væri dauðadæmt
dirfist ekki að dæma mig
í dag á ég hvorki mig né þig 
því starði ég stöðugur
um stund svo forugur.
Því það er þar sem himininn festir sínar rætur
og regnboginn grætur ]



[ Hjartað

Buffbarið velt upp úr eggi og raspi
steikt á pönnu í smjörlíki og beint ínn í ofn.

Matargestir una sér við þann munað að bragða á því og finna hvernig það slær í meltingunni. ]



[ vindurinn nauðar við gluggann
ég drekk kók og les moggann
hlusta á Stairway to Heaven
sem er mjög ljúft, en

[dragðu andann]

það sakar ekki að dreyma
um fjarlæg höf og heima;
því ég á skilið frí. Ó! 
hvað mig langar suður til Ríó ]



[ Skyldu sumir skarpsyni
skulda svefn á alþingi.
Þá þakkar össur þjóðinni
þann lúr í hennar umboði. ]



[ Á ströndinni ég hitti þig
Við öldurót þú kysstir mig.
Nálægt ystu sjónarrönd
Við héldumst þarna hönd í hönd.

Hjartað þitt og augun blá.
Bros þitt fyllir hjartans þrá.
Þú verður alltaf stúlkan mín
Maríanna ég sakna þín.

Þegar nóttin gerir um sig vart
Og myrkrið grúfir yfir svart.
Þá hafið bláa hugann dregur
Ósköp get ég verið tregur. ]



[ Þegar í síðustu skjólin er fokið,
og lífshlaupi mínu er lokið.
Útfarastjórinn, ormar og mold,
eiga löggilta kröfu í mitt visnandi hold.
Þeim verði að góðu með skrokkinn minn snauðan
Því það sem ég óttast er líf eftir dauðann.

Ef svo ólíklega, í fyrsta sinni.
Ég finni loks guð minn í eilífðinni.
Ég lofa því upp á flesta fingur,
allar syndir misskilningur,
ég ekkert misjafnt fyrir stafni,
og allt var gert í drottins nafni.

Drottinn guð ég grátbið þig.
Þeir reyna að ljúga sök á mig.
Mér var páfinn meiri perri,
margir aðrir miklu verri,
en ég auðmjúkur skal klaga liðið
ef þú bara opnar hliðið.

Ef sálarræksnið mitt villtu ekki fá
til samkeppnis aðilans sný ég mér þá
þar nóg af vinum, eldi og reyk.
Þar er ég laus við hörpuleik.
þú mátt éta hann sjálfur níðingstetur,
því ég veit að skrattinn býður betur. ]



[ Gefðu mér aðeins eitt augnablik
af aflinu því sem ástin þín er
þá mun hjartað mitt opnast sem aldrei fyr
og aldrei aftur úr lagi ganga
þá tekur það neitun og nýtir sér varmann
í nýstingskuldanum hér fyrir utan.

Gefðu mér stund um vegferð þína og stað
þá stendur þú mig ekki oftar að verki
ég þarf þá ekki að læðast um þitt lokaða hús
og láta sem ég knýi á steinsteyptar hurðir
með hljóðlausum spörkum og eilífum öskrum
æpandi á þann sem aldrei heyrir. ]



[ bollastellið sem
er fyrir innan glerhurðina
á mósaíkskápnum

er svo fornt að
ekki má hella
heitu súkkulaði í það ]



[ þegar engin kemur sónn
heldur algjört hljóð
er sagt að um bilun sé að ræða
eða reikningurinn hafi eigi verið greiddur

að friðurinn ríki
vegna þess tækið sé ekki í sambandi
dettur varla nokkrum í hug

hvers vegna þögn? ]



[ stóri potturinn
gegnir því sérstaka hlutverki
að í honum er eingöngu
soðið slátur eða
rabbabarasulta

hann er því sjaldan notaður
og er mestan tíma ársins
innst inní pottaskapnum ]



[ þegar marmelaðið er búið
er krukkan, sem það var í, þvegin
og miðinn skafinn af

lokið skrúfað aftur á
og hún geymd

svo er keypt meira
marmelaði ]



[ myndin á veggnum
í forstofunni er
eftirprentun þeirrar
sem hangir í
Luvre ]



[ sumir hlutir eru
aðeins hafðir uppivið
í fjölskylduboðum

annars ekki ]



[ hurð úr eik
úr fjarlægu landi
(endaði í dyragættinni)

á þessu salerni ]



[ svo er nú komið fyrir
rykföllnu ritvélinni
að stafirnir sjást
ekki meir

sumum afþurrkunarklútum verður
aldrei neitt úr verki ]



[ Næturvörðurinn
í líkamsræktarstöðinni

fer stundum 
í sturtu
inni í kvennaklefanum



og hlær upphátt
úr skegginu. ]



[ Andann lífgar yndissýn
örlar á vöku kætis,
góðan daginn Guðbjörg mín
gakktu heil til sætis. ]



[ Þeir sem vilja þrautir lina
þeir fá ljós í eilífðina.
Fagna ég þér fagra vina
fundið höfum samleiðina. ]



[ Mér er sagt í bænum blómgist tíð,
besti staður muni vera í heimi,
kvensjúkdómalæknirinn búi í Barmahlíð
og bæjarlífið iði af fjöri og geimi.
Já, Akureyri er ótrúlegur bær!
Ég var að koma í gær. ]



[ Nauðbundin kristinfræðikennslan byggir á því að þröngva aldagamalli staðnaðri hugmyndafræði á ómótaða og móttækilega barnshuga.



Guð hjálpi þeim. ]



[ Hve ljúft það er að leika
á lífsins sviði reika
sjá engan ömurleika
sem eflaust er á sveimi.

Þá finnst mér gott að gleyma
ganga til svefns og dreyma
góða hluti og geyma
grafna í hugarheimi. ]



[ Fríður mín friður sé með þér,
farsældir auðnist þér ríkar.
Viltu ekki vera með mér
og vita hvernig þér líkar? ]



[ Hann er Yddarakallinn,
já hann er Yddarakallinn.

Ef þú getur ekki yddað
kemur hann og yddar
fyrir þig.

Hann er Yddarakallinn,
já hann er Yddarakallinn.

Ef erfitt er að ydda
flýgur hann af stað
og bjargar þér.

Hann er Yddarakallinn,
já hann er Yddarakallinn.

Hann er YDDARAKALLINN. ]



[ rúmið þitt er rúmið mitt
einn ég sjaldan sofna
sængin án þín köld og tóm
glaðvær hugsun dofnar

köld er nótt í kvöld
tekur fljótt mín völd
ég órólegur dotta ]



[ þung tunna
þung þreyta
illvirki
gangvirki tímans

sundurleit þjóð
í leit að hefnd

sláum sláum sláum fastar
berjum sýkina úr þeim
úrbeinum frjálshyggjuna
tökum blóð
sendum í rannsókn

sérhver maður hefur úr þessu að moða
sérhverjum manni býðst eilíf hefnd
fátækur maður ber bumbur og situr af sér líf sitt

ríkur maður fer af landi
snýr eigi aftur
hann hefur sofið af sér hefnd

í kassanum flaksast myndir
en öllum er sama
allir fá sér meira
brjóta múra sorgarinnar ]



[ vökvi vökvi vökvi
endalaus
taumlaus
gleðisnauður

gegnsýrir allt
litar allt


ekki meira
ég vil ekki meira
ekki meira.

farðu með meira í burtu
ég vil minna.
ég vil minna
ég vil bara minna
alltaf minna
aldrei minna
aldrei meira

ljáðu mér meira
guð gaf mér meira
neyðin kennir mér minna
neyðin kennir mér aldrei neitt
aldrei að spinna
aldrei að vinna
alltaf ekkert
aldrei allt
aldrei ekkert.

hvar fæ ég ekkert?
ég þrái ekkert
ég þrái meira af því
ég þrái minna af öllu
minna af öllu hinu ]



[ Ljóðagrjót hrinti 
af stað skriðuföllum
og þrá

-lát kemur 
úr dýpt ómeðvitaðrar 
læstrar vitundar

ljóðaþrá
-hyggja sem bundin er 
í hlekki ævirefsingar ]



[ Aumingjar hafa á ýmsum stöðum setu
og ei gott að vita hver reynist skást.
Þegar menn hafa ekki þroska og getu
þýðir víst lítið um það að fást. ]



[ hún reið fram völl
á hvítum hesti
með von í skjattanum

þeir brenndu hana á báli
hversvegna
var seinni tíma sögufölsun

því Jóhanna af Örk var djörk
sem að lýðskrumaði
er fólk var með læti

og vera við stjórn 
var möst
það jaðraði eiginlega við blæti

nú hitnar undir kesti
bálvond
verður brennd

með alla sína lessti ]



[ Þeir störðu á mig með stjörfum augum
og stilltu mér upp við vegg
ég hýrðist einn á heimskautsbaugum
í heimskautaísinn ég áfram hegg
það var ekki ég sem sálina vildi sýna
ekki ég heldur stúlkan mín frá Kína.

Þeir bentu á mig með brugðum sverðum
og báru mig fyrir því
að hafa stjórn á þér og öllum þínum gerðum
og því var höfuð mitt þungt sem blý
það var ekki ég sem valdi þessa slitnu skó
ekki ég heldur stúlkan mín frá Mónakó.

Þeir hötuðu mig og heiftin var mikil
en hérumbil einskis verð
þeir áttu hurðir en engan lykil
og einskisnýt voru þeirra sverð
það ver ekki ég sem skrifaði ljóð mín í sand
heldur stúlkan mín sem færði mér hið rússneska land

Það var ekki ég sem drapann
ekki ég heldur stúlkan mín frá Japan. ]



[ Skjaldborg hún lofaði skjóli og mat
en skuldirnar hlóðust upp í tunnu.
að skera allt niður það skömmin hún gat
og skattana lagði á Jón og Gunnu. ]



[ Ég er fugl í faðmi Krúa
og flýgur tíminn endalaust
því finnst mér núna tæpt að trúa
að til sé svona fallegt haust. ]



[ Eitt skref eitt spor
enn er komið vor.
Með sól og söng
og sumrin löng.

Svo hylur haust
himinn og naust.
Og brimið ber
í brjósti mér.

Þannig er allt
undið og valt.
En svo eru jól
og aftur sól. ]



[ Heyrið þér himnar
hlusta þú jörð.
Trú hef ég tekið
traustan vörð.

Fætt hef og fóstrað
þig fagra von.
Átt þig í ferðum
sem eigin son.

Ljósið þitt lýsi
um löndin öll.
Sefi og sigri
storma og föll.

Líf dags og dóma
dásami þig.
Þó líði leiftur
lifirðu mig. ]



[ Ég sýg það upp og nota til þess svampinn
seinna meir koma þeir svo, Aladdinn og lampinn.

Hjá lífsins tré og lindinni tæru
lá slóðinn um grjót og fjöllin ófæru
ég hellti öllu niður er mest ég mátti
og meiraðsegja því sem ég ekki átti.

Ég skal sjúga það upp og nota til þess svampinn
seinna meir koma svo Aladdinn og lampinn.

Hjá viskunnar tré var mér meiri vandi
og vélráður snákur þóttist á mínu bandi
hann útbjó mér mjöð úr himinsins regni
ég missti hann niður eftir mesta megni.

Ég sýg hann upp og nota til þess svampinn
seinna meir koma þeir svo Aladdinn og lampinn

Og nú geng ég eftir ánni sem austur rennur
fyrir ofan mig er himinn en austrið brennur
áin sem elskar mig þakkar fyrir sig
öskrar svo á mig og áminnir mig

Ég skal sjúga hana upp og nota til þess svampinn
seinna koma þeir svo Aladdinn og lampinn. ]



[ Hann vafði mig  svo fast að ég fann
fyrir hans lokkandi og laðandi, Nóa kropp. ]



[ Sú stund er ég þrái
og heim loks ég kem
er að sjá hve þú auðmjúkt mín bíður.
Þú bíður mín heima,
því úti, ég vildi það síður.

Í fang þig ég tek
með fimlegum höndum 
og líkaminn iðar í andlegum takt með mér.
Um háls þinn ég afar
mildlegum höndum þá fer.

Þú svarar því aðeins
sem veist að ég vil heyra
og óskum mínum, þér leiðist aldrei að svara.
Um leið og ég segi, þú þegir,
þú þekkir mig bara.

Er ókunnir sjá þig
á mannmótum með mér
þeir hugfangnir stara og útlit þitt ákaft lofa.
Aðeins hjá mér
hjá mér, máttu þú fá að sofa.

Ég veit að þú bíður,
þú veist mínar þarfir 
þú þekkir mín ástleitnu handtök, alveg til hlítar.
Ég tek uppúr tösku minn glænýja, gljáfægða gítar. ]



[ Fimlegum höndum ég strengina strýk
störf mín menn hástemmdir lofa.
Samt er ég feginn, er leik mínum lýk
langar helst þreyttur, að sofa.

Í draumförum ætíð mín sál fer á flakk
finnst eins og ég sé að bila.
Mendelson, Shubert og Biset og Bach
byrja í svefni að spila.

Þegar ég vakna þá úrillur er
og ætla að hugsa til hlítar,
og áður en allt nú til andskotans fer,
þá ætla að spila á gítar.

En hljómarnir höfugir grauta mitt geð
ég gígjuna set niður í kassa.
Ákveðinn er í að stoppa nú streð
og stefni á að spila á bassa.

en….

Nú árið er liðið í aldanna skaut
ég aldrei mun sál mína svíkja.
Áðan ég gítar og bassann minn braut
og byrjaður er ég....að spila aftur á fiðluna….! ]



[ Sól í hæð sig hefur
hiti á mig tekur.
Undir sepa sefur
sveittur dropi lekur.
Hítasótt mig skekur
tólageymsla titrar.
Minni á mig rekur
mínar raunir bitrar.
Sviti undir slátri 
slær á lær og sitrar. ]



[ Ég sé þína áru,
hálkúpt, er sendir mér sýn.
Hvar sem á daginn,
þú höfðar svo sterkleg til mín.

Menn tilbiðja þig
og tala um þig á förnum vegi.
Ég mæti þér yfirleitt alltaf 
á hverjum einasta degi.

Stundum er kem ég
heim, þá er líf þitt að enda.
Þig verð þá að taka
og rakleitt í ruslið að henda.

En ef án þín ég væri 
ég vissi ei hvað myndi gera.
Hvernig finnst þér svo sjálfri að vera, 
svona venjuleg ljósapera ? ]



[ Reika ég í móðu, sorgir mínar langar að  grafa 
mæni ég og bíð að beri þig við sjónarrönd.  
Leið er á að vera með ást þína að velkjast í vafa 
og vera ein(n) og vansæl(l), ráfandi um á fjarlægri strönd .

Tilfinningar bærast, veit ei hvort ég sannlega elska þig
þó held ég að – ég geri það
ég vona samt, að þú skiljir mig.

En mundu þó alltaf....

Vertu viss að þrátt fyrir allt, þú verður í huga mér
ef þú kveður mig – þá ég aftur fer
og verð ráfandi um á fjarlægri strönd.

Reyni alla daga að halda aftur af mínum tárum
það er sem ég fái alltaf, af himnunum stoð.
Finnst mér oft ég heyri þín ástarorð berast á bárum
eins og bjartar stjörnur séu þar að senda mér boð. ]



[ Þau tárin vot, er tærðu und 
þér tókst að þerra, og sefa um stund.
Þá sáru raun, minn heltók hug
með heilindum, þú vékst á bug.

Og birtu þá, er blést í mig
í bágindum, þá gerðu sig.
Þú veittir mér, er vesæl ég
þá villtist burt, um dimman veg.

Með votri brá, ég bað um þig
ég bænheyrð var, þú tókst um mig.
Já,tókst um mig, með tryggri hönd
er treysti okkar vinarbönd.

En afhverju, komst þú, og tókst um mig ?

 - því þú þráðir mig...þú þráðir mig.. ]



[ Rækjurnar sætar þær synda um sæ
Já,Rækjurnar sætar þær synda um sæ
Og éta rotið mannahræ æ, æ æ
Sómarækjusamlokur só sorry - gúd bæ.
Því rækjur éta saur og mannahræ

Hænan grætur af eymd gagg gagg gó 
Hænan hún grætur af eymd gagg gagg gó 
Því vélin höfuðið af kjúklingnum hjó
Og höfuðlaus hljóp hann allt þar til hann dó
Og Hænan hún grét hástöfum gagg gagg gó.

(Kór:)Og öll eru dýrin jafnt metin
Skotin, elduð og étin
Hænur, hestar eða hundar út í haga
Fara upp í munn og enda - ofan í maga

Og hundurinn þinn fór ekki upp í sveit
Nei,hundurinn þinn fór ekki upp í sveit
Nei,hann var skotinn, því að dreng hann beit
Og hvort hann fór lengra en í gröfina það engin veit
En hann fór allavegana ekki upp í sveit.

Og tannálfurinn sem þú trúir á er ekki til
Já, tannálfurinn sem þú trúir á er ekki til
Og jólasveinninn gefur hvorki kerti né spil
Mamma spyr ,,viltu setja í skóinn?” – pabbi segir ,,já ég vil”
Því tannálfurinn og jólasveinninn eru ekki til.

Og kötturinn Njáll hann á ekki níu líf
Nei, kötturinn Njáll á ekki níu líf
Ég skal sanna það en ekki standa náföl og stíf
Þegar hann fæðist og ég strax af honum hausinn ríf
Nú veistu að kötturinn Njáll á ekki níu líf.

Jesús Kristur gerði engin kraftaverk
Nei, Jesús Kristur gerði enginn kraftaverk
Og orð hans flest login eða dæmd ómerk
Og hann minnti helst á dvergvaxinn komma berserk
En þessi upplogni hryðjuverkamaður gerði engin kraftaverk.

Að lífi loknu breytist þú í rotnandi lík
Já, illa lyktandi, slímugt rotnandi lík
Því ormarnir éta afa – sneak a peak?
Og það er alls ekkert himarík-iiiiiiii
en við vitum að hinir dánu verða ormétin lík. ]



[ Hann beið mín með bænir og þrá
og bað mig að koma til sín.
Því lyfin vinna ekki á
einsemd og ég leita til þín.

Yfir liðu dagar um dal
með dreymandi stúlku við hlað.
Og öll mín orð og allt mitt tal
voru einskins nýt á þessum stað.

Er ég kvaddi var komin nótt
kalt og sást ekki handa skil.
Ég fann að árin enda skjótt
að elska er að vera til. ]



[ Man ég tíma tvenna
tugir koma, brenna.
Rímna skáldið sorfið
í skini alda horfið.

Hann var guði gefinn 
grípur enn mig efinn.
Enginn vill nú eiga
elda skáldsins feiga.

Alla stund til stundar
stígið hægt til fundar.
Veit ég gamlar glóðir
gleymndar hjá þér bróðir.

Hann var hæddur lúinn
hrakinn ferðabúinn.
Flæðir fönn á vorin
fennir ört í sporin. ]



[ styttan er
af sköllóttum manni sem
situr á hækjum sér 
með gat á maganum
fyrir reykelsisstangir ]



[ sogkraftur ryksugunnar hefur
dalað stórlega
og sú spurning orðin
æ áleitnari
hvort þetta geti
gengið svona lengur ]



[ stórrisinn í stofunni
hefur aldrei verið
dreginn fyrir
enda ekki ætlaður
til þess

heldur aðeins uppbót
fyrir útsýnið 
útí veröldina ]



[ bréfið á borðinu
er opið
handskrifað
og nær óskiljanlegt

einhver
sem bíður svars
um hæl ]



[ glugginn í stofunni
hólfar útsýnið niður
í sex ferhyrninga

í þrem þeirra efri
er eingöngu himinn

í hinum neðri
eru hús nágrannanna ]



[ framan á konfektkassanum er
andlit af
tírólskum geitarbónda
með pípu

er íhugult horfir á
þegar moli er tekinn ]



[ á lyklakippunni eru
margir lyklar

lykillinn af
geymslunni
lykillinn af
þvottahúsinu
bíllykillinn og
útidyrahurðalykillinn
og ýmsir aðrir

og eins gott að
hún týnist ekki ]



[ glansandi
skálin sem
gegnir því mikilvæga
hlutverki að

sleppum því ]



[ brauðristin
hefur
marga brauðsneiðina
bakað
og gert brúna

það er sjaldan að
hún brenni þær

en kemur þó fyrir ]



[ teppið er
úr gerviefni
einhverskonar
rafmögnuðu
sem neistar ]



[ hvernig komst rauði
garðstóllinn inná
stofugólfið?

spyr sá sem ekki veit ]



[ á púðanum
á sófanum
sófapúðanum
er útsaumuð
rauðköflótt rós
handunnin og
haganleg ]



[ barnamyndirnar ofaná
skápnum eru af
afkomendunum
brosmildum og
hjalandi ]



[ gerist nokkuð betra á
ísköldum degi
en
heitir ofnar?

nema ef vera
skyldi... ]



[ blikkfatan er fyrir
löngu úr sér gengin
vegna ryðs og
leka ]



[ forverinn uppá
veggnum
styður hönd
við kinn
og hallar
undir flatt ]



[ sígarettustubbur
brennur
reykur
liðast

í sólargeisla

og hverfur ]



[ brauðið var
eitt sinn 
hnoðað deig
flatt út
skorið og
steikt

feitur ilmur í
lofti ]



[ djúpir tónar
raddarinnar
hafa rispast
óþyrmilega með
árunum ]



[ svarta tækið af
gömlugerðinni
lætur enn
stundum í sér heyra
og hringir ]



[ munnharpa með
brotna fjöður og
falskan tón
eða

breimandi köttur
útí garði ]



[ loftvog á vegg
bank á gler
vísir
fellur eða rís

spá á skífu
sunny, bright, fair, windy eða
rainy ]



[ sé
sogið
surgar
sé
blásið
rýkur

svar:
pípan hans Jóa ]



[ hafa ekki
kossar hafsins
gert steininn
mjúkann? ]



[ rauði
hægindastóllinn
nýtur sín
enganvegin

neinsstaðar ]



[ blekpenninn er
þurrausinn af
orðum

en blýanturinn
ekki

(því miður) ]



[ blettur á vegg
eða

skammvinnt er
stundum

suð
flugunnar ]



[ My need to be Great is unimportant. My need to be Good is Heaven´s urgency.

                            Pranava ]



[ Himinninn er heiður og blár, lauf trjánna ljósgullinn og rauð, teið mitt er snarpheitt og sætt.
Og Tító og Gosi liggja malandi í kjöltu minni. 
Getur nokkur beðið um meira? ]



[ og mústass. 

góðir karlmannslíkamar eru ávallt góðir.
karlmannlegir karlmannslíkamar líka.

líka líkamar kvenna

og svo líka líkamar karlmannlegra karlmanna ásamt líkama kvenlegra kvenmanna á sama stað.

svona samanofnir karlmannslíkamar og kvenmannslíkamar kveikja ýmsar kenndir, líka í líkömum þeirra sem eru ekki kunnugir listum ástarinnar

ekki kunnugir kenndum í lendum mínum. 
ég er það þó,

kunnug karlmannlegum karlmannslíkömum og líkar mér það svona andskoti vel. ]



[ Ég stend í skógi,
þetta haust, með djúpum trega.
Til jarðar hljóðlega
í andvara kvöldsins
og litadýrð lífsins
horfi á laufin falla.

Hvert og eitt geymir minningu um þig. ]



[ Í kvöld 
þegar ég horfði í augun þín
sá ég ást 
sem lá í leyni
bak við grændröfnótta bletti.
Þú brostir fallega til mín
þú geislaðir af gleði.

Heilluð ég hló með þér. ]



[ Í grænni möppu þar geymi ég persónu,
sem þér var gefin - en hvar er hún nú?

Já, hvar er hún nú? ]



[ Ekki er nýtt af nálinni
að náttúran færi yl.
Með sumarið í sálinni
er sælt að vera til. ]



[ Hryssan mín ei festi fyl
frétti ég í síma.
Iss það gerir ekkert til
allt hefur sinn tíma. ]



[ Bogi hefur heillað fljóð
held að seint því linni.
Ennþá leynist ástarglóð
undir seigu skinni. ]



[ Þráði mjög á Þóru fund
þeysti heim til Lauga.
Einar hefur létta lund
og lætur vel að spauga. ]



[ Pure beauty is something
that you can't see with your eyes.
Pure beauty is something
that you can't draw.
Pure beauty is something
that words can't describe.
Pure beauty comes from inside ]



[ Pabbi ætlar þú að koma með mér
á morgunn þegar dagur rís.
Mannstu þar sem fiskur og fjaran er 
svo förum við og kaupum ís.

Mamma mín ekki mæta með tár
meðan allir aðrir sjá.
Manstu hvað ég var montinn og hár 
morgundagurinn brosti þá.

Hvers vegna er svona kalt í kvöld
kvikul er guðs máttug lund.
Handföngin á kistunni eru köld
klukkur hringja kveðju stund. ]



[ Sumir leggja lag sitt við þjófa
læðast með veggjum.
Aðrir eru loðnir um lófa
lifa á dreggjum.

Sumir elska múturnar meira
mannorðið selja.
Aura telja og engu eira
eyða og kvelja.

Og svíkja allt fyrir arðinn
íllur og ragur.
Stígurinn í Getsemana garðinn
var grænn og fagur.

Hvers virði eru smá sveinar
spámenn gulls og ljóma.
Hvers virði eru silfur steinar
í sölum helgra dóma. ]



[ Einn dag, er ég var að fara í skóla,
það var að fara að styttast til jóla.
Þá sá ég draug,
sem  út um gluggann flaug. 
Ég hljóp inn,
og var örugg um sinn.

Þegar ég var komin í öruggt skjól,
þá heyrði ég hljóð,
sem var einskonar brak,
skammt  frá sá ég drauginn, 
hvítan eins og lak.
                                        Ég bað um hjálp,
en það trúði mér ei neinn,
ég var orðin sein,
mér leið illa að vera ein.
Ég hélt áfram að leita,
ég vil því ekki neita.
                                        Loksins er sá ég drauginn
hljóp ég í geymsluna inn,
náði svo í háf,
og veiddi drauginn inn.
                                        Nú er komið að lokum um sinn,
vonandi líkaði ykkur lesturinn. ]



[ Sé barrgreinar þunglega bærast
í brimróti skýja og vinda.
Kjarnann sem mér þykir kærast
og kjarrskóginn allstóra mynda.

Tré sem í tilveruvanda
tefja mig á minni göngu.
Sterklegir bolir þar standa
stoltir á haustdægri löngu.

Trén í svo marglitum myndum
mega sín lítils þá lætur.
Hvinur í válegum vindum
verður að skýi sem grætur. ]



[ Hún á enn af ylnum nóg
þó útlandið bæti hag.
Sigga er brún og sæt og mjó
og sextíu og fimm í dag. ]



[ Ástin linar allar þrautir
oft þótt tini höndin sár.
Milli vina byggir brautir
og brúar hinar dýpstu ár. ]



[ Þrautseigjan hefur þrekvirki unnið
þið skulið róleg hlýða um stund.
Vona að þyki í verk mitt spunnið
og vel megi hitta á  ykkar fund. ]



[ Einar minn er alveg frá
öllum kröftum rúinn.
Okkur liggur ekkert á
en öll til vega búin. ]



[ Þarna er hún enn og þraukar
þann vind sem ílla lætur
rammur rómur að mér baukar
að hún hafi sterkar rætur.
Ef hún getur varist veður þetta
verð ég hugfanginn
hvað ef hún er sú rétta,
held ég sé ástfanginn.
það birtir á bárunni við fjörðinn
og brælan hún dvín
Fjólan stendur föst við svörðinn,
faðmar blöðin sín. ]



[ Ekki eru draumarnir mínir dónalegir,
dreymdi að ég hefði gert stórt og mikið í rúmið í nótt.
Kaupi lottómiða næst! ]



[ Titrarinn er tryggðartröll
er títt mun reynast skást.
Konur segja´ann betri en böll
og bogna ei við tíða ást.
Hann er sætur og sagður leiða
sorgirnar ljúft á braut,
auðveldur úr skúffu að veiða
sem albúinn rekkjunaut. ]



[ Margur er andas melurinn
margt er tíðum spaugað:
- Slíkt skeður oft á sæ, sagði selurinn
þegar hann fékk skotið í augað. ]



[ Gerjast hugans glæta
sem glaðni tíð.
Lengi má laga og bæta
ljóðasmíð. ]



[ Oft er snerta varir vín
verður gleðin mest.
Ekki skaðar góðlátt grín
og geðið best. ]



[ Mörg hefur döpur sora sýn
sveipað heimsins stræti
kúgara sem kalla má svín
og kunnu sér engin læti. ]



[ Gömul minning geymist og lifir 
geislablik undir veraldar sól.
Er fuglar himins fljúga yfir
ég finn að þú ert kominn í skjól. 

Er enginn getur grátið lengur
gleðin horfin framtíð auð og ber.
Veit ég að vera lítill drengur
var allt sem þú vildir gefa mér.

Birta er aldrei skína á sundin
sindra út yfir dimmu og gröf.
Enginn sér en alltaf verða fundin
af okkur er þiggjum slíka gjöf. ]



[ Hvað er eiginlega í gangi?
Það er líkt og mig langi
í eitthvað kalt, eitthvað rammt, eitthvað gyllt.
Eitthvað fitandi er andann getur fyllt
og ég fæ bara þegar komið er frí.
Bittinú, bittinú...er kominn frjádagur á ný? ]



[ heilluð af fallegum fallandi myndum skýjanna,
horfir á sólina gylla húsin mannanna
horfir á sólina gylla hafið.
setjast í gullinn sæinn.

seiðandi, sjóðandi, suðrænir tónarnir svæf'ana

hlýjunni umvafin, vafin í armana
strjúk'ana, gleðj'ana
finn'ana vakandi

og smella kossi á rauðar varirnar. ]



[ Hafið gárar Gróttu við,
golan kítlar kinnar.
Heyri syngja sjávar nið
söngva ástarinnar. 

Út við vitann víst ég stóð,
vé mitt eina var það.
Hið eina sanna ástarljóð
úr eigin huga ég kvað;

,,Elskan gráttu með mér gull,
gleðstu með í húmi.
Skulum dansa'og drekka sull
eða djöflast upp í rúmi." ]



[ ...verðum að hætta hittast svona orðin alveg örmagna á þessari samskiptaaðferð...
hvað segirðu....gott veðrið og svona....kaffi! Já ég ætla fá mér kaffi endilega...

neinei ég hef ekkert farið, það er alltaf svo dimmt úti núna...
nýja þáttin á stöð 1? já, samt ógeðslega leiðinlegur leikarinn...þessi með skallann...æji sem er alltaf vælandi í konunni sinni...
já ég er búin að láta skoða bílinn...hann fékk samt ekki skoðun...kunni samt ágætlega við skoðunargaurinn...kannski aðeins of vel girtur en það er ekki heimsbyggðarvandamál. .....

sko ef ég mætti ráða þá fengu allir ókeypis varasalva...það er nauðsýnlegt ekki eh frítt í sund og strætó....

nei ég er ekki ennþá búin að því...ég er alltaf að fresta þessu...þori ekki að segja honum hvað mér virkilega finnst um hann...ég sauð handa honum egg þegar hann kom með pappírana til mín...svo sagði hann
 ,,ég bið að heilsa mömmu þinn vona að hún sé við góða heilsu´´ 
mig langaði nú mest til að sparka í punginn á honum...
heyrðu já ég heyri í þér síðar..aha..já ok, já gerum það, ég skal koma með...þá verður allt miklu auðveldara og svona...meira notalegt...
neinei ég er ekkert einmanna....hef bara ekkert heyrt í honum í kvöld...hann er víst upptekin...
ég fór í bað og svona rakaði fótleggina og speryjaði á mig kölnarvatni, gaf kettinum slátur og eldaði sjálf! 
svo var ég bara mixa cd fyrir systir mína...æji þessa sem á allt!
 ok... ég fékk mér smá hvítvín
það fór svo vel með baðinu...

heyrðu áður en ég kveð þig...þá langar mig til að segja þér að uppskriftin af velferðarkerfi ástarinnar er staðsett á Þórsgötu 17a 101 Rvk. ]



[ Nú legg ég augun aftur
og fljótt þinn náðarkraftur
mig umlykur alla
frá höfði niðr'að nafla.

Og eitthvað lengra niður
svo um mig dreifist friður.
Ég hækka jafnvel hitann
þá af mér gufar streitan.

Þarna inni í vætukró,
þar finn ég jafnan sálarró.
Ó, sturtubaðið besta
þú toppar alla presta. ]



[ það eru stjörnurnar í augum þínum
sem þurfa að loga.

það vantar eldsmat
það vantar eldsmat fyrir hina brennandi þrá,

sem ég þekkti í gluggum sálar þinnar.

gakktu í skóginn
sem er hjarta þitt

og kveiktu upp í gömlum glæðum. ]



[ Kæra Ritgerður.

Nú er mánuður síðan við vorum í símasambandi og þú sagðist ætla að heimsækja mig. 
Hvar ertu eiginlega? 
Þetta stutta innlit þitt rétt fyrir páska telst nú varla með. 
Ef áfram heldur sem horfir, Ritgerður, neyðist ég til þess að endurmeta samband okkar, og vel gæti farið svo, að ég bindi enda á það. 
Ef það verður niðurstaðan þá vil ég bara hafa eitt á hreinu: 
Ég hélt framhjá þér með Feisbúkk...
oftar en einu sinni...
og oftar en tvisvar.

Með kveðju

Háskólanemi ]



[ Hvað sem þú vinur í brjóstinu berð
og bjástrar á vegunum löngu
hampaðu gleðinni hvert sem þú ferð
og hlæðu í ljúfu sem ströngu ]



[ Snilldin oft er sjöllum nær
snýr á margan gapa.
Ég gerði það líka gott í gær
gekk á inniskóm í krapa. ]



[ Er að heimsku ekki ber
óþverran ei ber með sér
vill láta hjartað ráða
hvetur til sömu dáða
Gnarr er eins og hann er. ]



[ Í gær var ég sæt og ljót,
ég var sár og sátt.
Í bakinu sat fast spjót,
mikið á ég nú bágt.

Í dag er ég lítil og stór,
ég er feit og mjó.
Því að eftir að hann fór,
er ég föl og sljó.

Á morgun verð ég glöð og leið,
ég verð hress og reið.
Ég beið og beið,
en enginn hjálpar í neyð. ]



[ Hvað sem þú vinur í brjóstinu berð
og bjástrar á vegunum löngu
hampaðu gleðinni hvert sem þú ferð
og hlæðu í ljúfu sem ströngu. ]



[ Í draumi allt svo fagur er
Mig langar ekki að vakna,
Ég vil frekar vera hjá þér 
Mig langar ekki að sakna.

Þú sagðir vertu sterk án mín 
Og sattu alltaf á þínu, 
Þú sagðir ég er alltaf þín 
Og allt þitt tilheyrir mínu.

Nú stend ég hérna ein án þín 
Ég vil gefast upp á að sakna,
Ég vil koma aftur til þín
Ég vil alldrei þurfa að vakna.

BB 9/09 ]



[ Sem gullið fílabein er feldur þinn, að mýkt 
sem flauel
Sem stjörnur safírs augun skæru skína, 
skartið dýra er lýsir sálu mína ]



[ ammi nammi amminamm
amminammi namm namm
nammi ammi namminamm
namminammi amm namm ]



[ We have to burn down all the energy that has been deystroing all in our history and mother nature will be suffocate and we must do something before it's too late. All nations must stop this development before the earth burns up, our god who created the heavens and the earth would be angry and sore. The sinners of this world will be burned by the flames and their souls will be taken by the devil that we keep inside of us all. There is no innocent in this damage of our beautiful nature that we are around. Shelter of peace will keep us from war, crimes and others disasters. Our children will experience the horror of consequences of mankind in days, months and years and their lives and souls will be tortured forever and Satan will put them into the bottomless pit or abyss for 1,000 years. Then ourlord Jesus Christ will return to conquer the evil  and the earth will grow up strong and tall. ]



[ I am not interested in what the world has to offer. I am only interested in what i have to offer to the world.

                                Pranava ]



[ Lífið er spegill. Það endurspeglar þig ávallt rétt. Það endurspeglar þitt innra Ljós eða þitt innra Myrkur. Þitt er valið!

                               Pranava ]



[ ekki fara og hlaupa á vegg
fáðu þér frekar köku
því loksins ertu kominn á legg
með skegg á nefi og höku

ég vil óska þér til lukku
þó þú fáir eina hrukku
brostu hafðu gaman
með eitt stórt bros í framan

Afmæli í dag þú átt
hafðu það gott og notalegt
lifðu ávallt í friði og sátt
og gerðu eithvað rosalegt ]



[ Life is a mirror. It always reflects you correctly. It reflects your inner Light or your inner Darkness. It´s your choice!

                            Pranava ]



[ Þú ert hengingarsnúra sem herðir um háls minn,
bíðir eftir því að ég gefist upp 
og sparki undan mér stólnum svo ég dingla
eins og trédrumbur uns dauðinn
fær nóg og tekur mig til sín að lokum
og lætur mig ekki þjást lengur í þessum heimi.
En ég læt þig aldrei vinna á mér nein mein
sama þó þú vonist eftir að geta gert það
með þínum vondu hugsunum og slæmum anda
og ef einhver mun gefa eftir í baráttu okkar
þá ert það þú því ég er orðinn baráttumaður
og ég læt þig ekki vinna mig þó þig langi til þess.
Þú ert sannarlega hengingarsnúra um háls mér
en þú vinnur mig aldrei, því lofa ég þér og lofa,
en einn daginn vaknar þú og sérð mig aldrei aftur
því ég verð farinn og skil þig eftir tóma 
með rykið, drulluna og skítinn sem þér fylgja! ]



[ Á hvaða stað?
Á hvaða stundu?
Skal ljóðinu létt,
af minni langþreyttu lundu?

Því það er nú spurning,
sem ávallt mun brenna, 
og á endanum leka, 
úr fallegum penna. ]



[ Hvað er?
er?
stór eða lítil?
löng eða flýtin?

Hvað ef?
færi,
væri ég samur,
er? kannski hamur

Hvar er?
týnd?
ófundin?
eða óbundinn?

hvað ef?
væri ást.
er ást kannski spurning,
ef svo er þá erum við svarið. ]



[ Það er ekkert kynferðislegra 
en kona að nota ljósritunarvél. ]



[ Líf mitt er líklegast óskrifað blað
eða hús þar sem enginn er heima,
mannlausi bíllinn sem rennur í hlað
jafnvel hestur sem enginn vill teyma.

Þó margt sé um manninn
og hér hef ég vin minn
þá á endanum alltaf hann fer.
Því sælan er skammvinn
og tárvot er mín kinn,
truflandi tómlegt það er.

Já hugsaðu ljúfur
um niðdimma djúpið
sem skín svo opið við þér.
Ég kýs þú sért hrjúfur
svo þetta gapandi gljúfur
lokist innra með mér.

Já hugsaðu góði
um allsnakið rjóðrið
sem tættir þú laufblöðin af.
Ég kvaldist í hljóði,
þinn enginn var gróði
því hjarta mitt fennti í kaf. ]



[ Þú færir ljós í marga
Þú færir ást í marga
Þú ert til staðir fyrir alla
Þú ert sú sem ert til staðar þegar þarf á þér að halda
Þú ert hjarta mitt
Þú ert ljós mitt
Þú ert sú sem ég þarf á að halda ]



[ Ég sit hér einn með sút í hjarta
sorgin ræður þessum degi.
Kattarskottið kæra, bjarta,
komið er á nýja vegi. ]



[ Hún tekur áhættu með þér,
stúlkan sem nýlega hefur komist að því 
að ekki er allt með felldu í heimi hinna fullorðnu
þar sem karlar elska ekki sínar konur
     heldur aðrar
og fínar dömur selja líkama sína 
     bakvið luktar dyr
 
Hún ætlar að standa og falla með þér,
stúlkan sem ekki var lengi að læra
að varnarveggir eru fyrst og fremst sálarleg smíði
     í konungsríki 
þar sem stúlkum sem hafa komist að sannleik hinna fullorðnu
     líður allra best
 
Hún elskar þig meira en konungsríkið leyfir, 
stúlkan sem þessvegna hefur ákveðið að taka áhættu:
- á því að karlar getið þráð sínar konur
     en engar aðrar
og að varnarveggir séu óþarfir 
     því í hennar heimi muni engin styrjöld verða framar ]



[ Kolbíturinn er risinn úr öskustónni og horfir út í dreirrauðan bjarmann. Hann lifir, hann andar, hann elskar.
Askan er horfin en glóðin logar í brjóstinu. ]



[ Þegar að ég vaknaði í morgun
tók ég eftir að sumarið var farið,
það fór án þess að kveðja
en það var allt í lagi vegna þess að það skyldi eftir gjöf
í litunum gulum, rauðum og grænum. ]



[ Elsku besti afi minn þín ég sakkna svaka sárt en ekki er hægt að breita því sem er liðið en ekki ætla ég þér nokkur tíman að gleima. 

Höf:Elís Kjaran yngri ]



[ Nú ert þú farin á feðrana fund, til að hitta alla hina sem þér var svo annt. Elsku Elli afi minn engu mun ég gleima af því sem þú hefur kent mér.

Höf:Elís Kjaran yngri ]



[ Fyrir það eitt að byðja ekki um blað fær maður vinurilla ekki er maður alveg að skilja þetta, svona eru skólalög, ekki skil ég það. 

Höf:Elís Kjaran yngri ]



[ Íslensku kennarinn er ekki hrifin af ljóðunum mínum, það ekki gott og segir að það vanti allt runurím, endarím, ljóðstafi og höfuðstafi ekki er ég hrifin, svo blaðrar hún bara út í eitt og er ekki hrifin.

Höf:Elís Kjaran yngri ]



[ Áhrifssagnir eru rugl, gæti nú bara sofnað yfir þeim, íslenska mætti nú vera svoldið skári. Kennarinn er trúlega svodið heyrna daufur og líka með athiglisbrast og er svo í útliti eins og köttur.

Höf:Elís Kjaran yngri ]



[ Í augum þínum ég sé
þessa lífsgleði sem ég vil tileinka mér. 

Í mínu sorgmædda hjarta ég finn
að þar er von, von um betra líf. 

Lífskraftur þinn mun lýsa mér leið
í gegnum lífsins þrautir storma og hríð. 

Það er enn von! ]



[ Mér líður ver en þér er þú heldur mér
og ég finn til sektar
sjáum hvert þetta fer eða hvort þetta verkar
mér líður mjög illa
einhver helvítis villa
en mér þykir enn vænt um þig ]



[ Moldin í höndum mér
fer að líða að desember
árinu fer að ljúka
tárin fá að fjúka
því framtíðin er björt
fortíðin er svört
og nú er ég hættur að ljúga. ]



[ Í veröldinni er margt til meins
en margt til stórra bóta.
Lán að hafa ei alla eins
ef til vill bara ljóta. ]



[ Verkamanninn virða ber
vinnu skal glaður mæta.
- Hálfnað er verk þá hafið er
og hægara við að bæta.

Verkamanninn virða ber
voldugt er hans gengi.
Það er stinnt sem stál í sér
og stendur vel og lengi. ]



[ Ég dáist að þeim duglegu
duga lítið sjálfur 
finnst ég bara fallegur
en flottastur þó hálfur. 

Trúi ég margur vildi vera
til verkanna ekki smár.
Það er sama hvað sumir gera
sóminn er að því klár. ]



[ Ýmsar hafa stuttpilsum lagt sitt lið,
læri orðið köld í hríðum
og dömurnar verið dauðhræddar við
djöfulinn eineygða tíðum. ]



[ Án þín er ég ekkert
Sorg væri að missa þig
Til þín ég vill koma
Inní þér ástin logar
Nálægt þér alltaf vil vera
Með þér vil allt gera
Í ástarsorg vill ég ekki fara
Nálægt mér vill þig alltaf hafa ]



[ Heimasætan á herrasetri
hugleiddi um stund:
Eru ekki töfrar útliti betri
ásta ef ber á fund? ]



[ Ég vil að Stjórnarskráin fólki veiti vörn
og vandlæti frjálsræði sem oft er að heyra
að konur njóti frelsis til að bera út börn
býsna er afstætt þótt ég segi ekki meira.

Frelsið er lofað af flest öllum lýðum 
en frelsi til sumra er annara mæða.
Það finna margir til í fólskunnar stríðum
er frelsi byggir á því að láta öðrum blæða. ]



[ Fjandinn oss vitfirrta vinstri stjórn gaf!
Vitleysan sjaldan við einteyming ríður. 
Stéttanna á milli er himinn og haf
hokrandi alþýðan lausnanna bíður. ]



[ Einangrun

Sparkar út í loftið.

Forvitni

Þreifar fyrir sér.

Hlýja

Heyrir óskiljanleg hljóð.

Ljós

Nýr heimur. Nýtt líf. ]



[ Rétt eins og drottning hún svífur í salinn
síðklædd í hvítu með brosmilda vör.
Ég kenni þar Þórhöllu sem tíðum er talin
traustust að hugsa um sjúklinga kjör. ]



[ Í sárri kreppu er kostur að spara
kaupandi settur skal bak við lás
en ekkert í heimi er vinsælli vara
og vændinu ljúfara í aldanna rás. ]



[ Húm við sólarlag
svo tært og dimmblátt
Geimurinn flæðir yfir himinhvolf     

Tungl í lágu lofti
svo lygnt og glæst, 
kastar mjúku ljósi á hlíð og strönd 

Jökull stendur þögull
reisir glókollinn stoltur 
til móts við húmið ]



[ Í þjóðlífinu brakar nú og brestur
brostin eru hjörtun æði víða
en þjóðarráðinu þykir bestur frestur
og að það sé nógur tími til að kvíða. ]



[ Svífur um daman sem drottning frá Kína
dásamlegt væri að fá hana kysst.
Hún er draumi líkust hún ,,Brjálaða Bína”
ég bráðnaði strax er ég sá hana fyrst. ]



[ Blóðugur hraktist Ódysseifur
undan eineygum engisprettum
hins ráðvillta hers.

Á milli stríða elskuðust
Hektor og Andrómakka
í skugga heilagra bjarga
ilmur vínviðarins
hneppti moldina í álög
en veröldinni hringsnéru
ljósboltablóm.

París leiddi Ódysseif drafandi
um kalda ganga San Quentin
í hjartanu barðist
blóð lífs hans logandi
augu Helenar fögru
spegluðust í síkinu.

Hektor rétti fram
kúpta lófa og hugsaði:
„Ódysseifur – Sjáðu þetta!“

Dularhjúpur var um eilífðina.

En Andrómakka hvíslaði:
„Ódysseifur – Sérðu skýin?
Logandi, blóðrauð skýin
...þau loga fyrir þig.“ ]



[ útvarpið malar.

í gömlum sófa í gömlum kofa
sit ég og vil ekki sofa.

eins og tíminn hafi staðnað
á þessum stað.

fjallshlíðin gróin
ég horfi á fjörðinn
út um gluggann
og duggan siglir inn. 

vaggar hún létt
eins og ég vagga í hugsunum mínum
þennan sunnudagsmorgunn.

og það toppar ekki neitt
veðurfréttirnar
á Rás eitt. ]



[ Þrír nýir skattborgarar komu í heiminn í dag á Hátæknideildinni. 

Einn var keisari, annar var með töngum og sá þriðji var klipptur. 

Ljósmóðirin telur, að þeir verði allir borgaðir út. ]



[ Hver er ég og hver ert þú?
Legðu mér lið.
Hvar er stúlkan sú?
Sem sagði snúðu við,
en þú gekkst áfram veginn bratta
gekkst of langt
þú varst of lengi að fatta
Fatta að þú hefðir gert rangt
Fatta að það væri einhvað að
Svo kom það allt í einu

að þú án mín
væri eins og stúlkan án þín.

Hörður Ernir Heiðarsson ]



[ úti situr rökkrið
og horfir inn.

ég sit við borðið og borða kóngabrauð
og drekk mjólk úr glasi, 
með sprungu sem er eins og draugur;
draugaglasið.

það er uppáhalds glasið mitt -
fyrir utan koparglösin.
mjólkin er svo köld í þeim.

úti situr rökkrið
og horfir inn.

kyrrðin, ilmurinn og hlýjan halda veislu í garðinum
sem er skreyttur öllum mögulegum blómum
og garðálfum - sem voru gjafir. 

úti situr rökkrið 
og horfir inn.

ég sit á gömlum stól,
hlusta á útvarpið
og hljóðið í klukkunni.
tikk-takk-tikk-takk
Nú verða lesnar veðurfréttir frá Veðurstofu Íslands. 
tikk-takk

úti situr rökkrið
og öfundar mig. ]



[ Enginn sagði okkur neitt um það
að gatan yrði ekki greið.
Tíminn teymdi okkur samt af stað
þó torfær væri sú leið.

Við vorum öll yngri þá
með von í hjarta og þrá
enginn vissi neitt hvert leiðin lá.

Svo liðu árin áfram eitt og eitt
við skildum ei þá vá.
Að örlögunum við gátum ekki breytt
er okkar vinir féllu frá.

Við vorum öll vinir þá
með von í hjarta og þrá
enginn vissi neitt hvert leiðin lá.

Og það liðu ár
það féllu tár
niður á myndina af þér ]



[ Lærðu að þegja
og treysta engum
haltu aftur að þér því engum máttu segja
mannstu þegar að við saman gengum
og ég sagði þér allt
þú hefur svikið mig
og nú er ekkert nema kalt
á milli okkar tveggja
og því hef ég ákveðið
að vináttu okkar niður leggja

Hörður Ernir Heiðarsson ]



[ Í neistaskini nátta
sé ég nætur lýsa.
Og seka leita sátta 
og stjörnur rísa.

Ár niður drauma drjúpa
yfir dag slúta.
Sé í anda konu krjúpa
og krossinum lúta.

Biður um miskunn manna
mátt úr birtu skærri.
Gef María móðir sanna
myrkraskuggum fjarri. ]



[ Sit ég hér við tölvuna
Að reyna að semja texta
Það eina sem kemur er bla bla bla
En ég geri mitt allra besta

Horfi á mynd til að slaka á
Með popp og kók í hendi
Þar var nú mikið sem ég sá
Eins og kona, sem maður lamdi

Eftir að hafa horft á mynd
Þarf maður að læra
Það yrði nú frekar mikil synd
Ef að kennara ég myndi ey færa

Nú er dagur langur búinn
Og ljóðið senn á enda
Er ég orðinn frekar lúinn
En fyrst þarf þetta að senda. ]



[ Ég iðrast þess sem ég gerði,
En öllu sé ég þó ekki eftir.
Nú ólina að fullu ég herði,
Hún minninguna samt aldrei heftir.

Ég iðrast þess sem ég gerði þér,
Því verður aldrei breytt.
Í gegnum huga minn alltaf fer,
Hve mikið mér þykir það leitt.

En ef að við værum enn í dag,
Dansandi á línu siðferðis
Allt væri okkur tveim í hag,
Og ekkert slæmt gerðist.

Væri ég ekki sá sami?

Væri ég ekki ennþá eins?
Eins siðblindur og ég var?
Það hefði ekki verið til neins,
Ég hefði aldrei fundið neitt svar.

Þó er enn eitt umhugsunarefni,
Sem varðar þetta tímabil.
Ég hugsa um það og hér það nefni,
Ég þekki þig og ég skil.

23:15 hefðu hurðir okkar opnast,
Allir mættu það vita.
Eplakarfan þér einni hefði hlotnast,
Hefðiru fengið þér bita? ]



[ Þegar hugurinn fer af stað
fer hann út um allt
og ég leyfi það
því þegar hann kemur aftur
verð ég vitrari maður

eins og vindurinn 
breytir hann stöðugt um stefnu
fer hingað og þangað
út um alla veröld
og dregur frá stór tjöld 
á miðju sviði stendur maður sem ég þekki
en kannski ekki nógu vel
maðurinn á sviðinu er ég

svo áfram læt ég hugann reika
til þess að vita meira og meira
því þegar ég veit allt um mig
get ég fundið þig ]



[ Ég sker mig í sturtunni
því vatnið skolar burt öllum syndum.

Ég prumpa í lyftunni
því loftið skolar burt öllum vindum. ]



[ Himinstjörnur seiða
skuggana fram til eyðilandsins. 
Því öfl vilja eyða
eldi í brjósti flóttamannsins.

Ættir lands og anda
því unið mannsins innra eldi.
Yfir eyðisanda
orðið getum við hinn ofurseldi.

Breiðið blessun yfir
og breiðið vonarfaðm á móti.
Lífsins draum er lifir
leitandi sál í ævi róti. ]



[ If there was for you and me 
I would live for you and me   
I wish you would be mine      
But now i just feel pain between us                                But if not 
i will allways love you 
no matter what ]



[ Vatn
fiskur
brauð
deyja
sofna
vakna á morgun
drepa
drekka
kvöld
borða
eitur
augu
þunnur ]



[ Á ljósmóðurina ljósið skín
er líf í heiminn fæðist.
Heill sé með þér Helga mín
hverju sem þú klæðist. ]



[ Ég ætla að þíða orð / þau eru frosin saman
eins og mamma og pabbi, forðum daga, þá er kominn tími á að,  þau skiljist að ]



[ Nú fer ég með yndislegt ljóð
sem úr mínum munni fellur einsog flóð
yndishljóð
úr mínum orðasjóð
koma óð
kokhljóð

Sigurður sigurður sigurður
leggur af stað í leiðangur
einn tveir þrír sigurður
í leiðangur
ljóðaleiðangur

Ég fer í tíma, 
nennið þið að hætta að horfa á mig
ég er að lesa
af þessum litla pappírspésa
ég þekki einn pésa
gefið mér að éta

Ég stunda leiklist
en hata list
minn innri maður kirkist
svo enga fái ég fjarvist

Ágúst þegiðu
hér er ég að fara með þríliðu
Gulla nenniru að stoppa mig
því ég er kominn á lokastig

Ég elska þetta
þetta er mín sonnetta
að tala í sviðsljósi er mín mekka
ég er done
géfið mér eitthvað að drekka ]



[ Hafmeyjar og sígó
Amígó
Hér er engin býkó
verslun..
Klesstan hun'
Tan
Ku klux klan
Á meðan ég man
Klesstann 
Aftur. ]



[ Ást er fljót
oft sem oddhvasst spjót
ljót orð
sem falleg

Ástfangið fólk
getur lyktaðsem gömul mjólk
það er ást
jafnvel sem nýmjólk

Sambönd eru rugluð
eruði að kinda í mér?
nei þið eruð rugluð
diskóstuð ]



[ Ég dyl mína daga
dreymi lífið þitt.
Svörtu augun saga
sundur hjarta mitt.

Þrá hef ég þakið 
þyrnibeðin mín.
Frá runnunum rakið
rifin klæði þín.

Inn í þurrum þornum
Þekktir enginn mig.
Út úr sárum skornum
seitlar blóð á þig. ]



[ Gleði ríkir um gleðileg jól
gestur sníkir og bræður flakka
depurð víkur um byggð og ból
og börnin kíkja í jólapakka. ]



[ Komdu nú Samúel,
minn kæri frábæri vinur.
Þú ættir að koma, 
vegna þess að ég þarf að segja þér svolítið.
Ertu ekki að koma?
Komdu nú.

Jæja Samúel minn,
nú ert þú kominn
og ég ætla að segja þér 
undur og stórmerki,
þú ert með remúlaðiklessu á kinninni. ]



[ Kysstu mig kossi vara þinna
kysstu mig dagur og nótt.
Klæddu mig drotting daga minna
í drauma sem enginn hefur sótt.
 
Kysstu mig kveðju fótspor minna
kysstu mitt silfraða hár.
Því snerting heitra handa þinna
hefur mig yfir aldir og ár.

Kysstu mig kossi sálu þinnar
kysstu í mig fagnaðar söng
Því leiðin hátt til hallar minnar
er hörð undir fæti og löng. ]



[ Ef það væri orð sem gæti lýst
tilfinningum mínum, gæti hýst
helstu drauma, helstu styrki og þrár.
Gleði sem að þurrkar öll mín tár

Mundu elsku vinur, hvað ást er.
Ást er blíðust alls í heimi hér.
En einnig getur sært og valdið sorg,
sorg þeirri sem skolast burt, líkt og hruninn spilaborg.

Finndu þann sem gleði veitir þér,
líkt og þeirri gleði sem þú veitir mér.
Mundu alltaf að þú ert ástin mín,
mig grunar því að ég sé ástin þín. ]



[ Eftir að skáldin voru tekin úr umferð
komu fuglarnir aftur í borgirnar 
tréin í görðunum tóku vel á móti þeim
og fólk sást aftur á Langholtsveginum

Við fórum saman á nokkrar bókabrennur
á síðkvöldum niður við Ægissíðu
við vorum þar þegar neistinn steig upp
en í logunum mátti sjá furðuverurnar hverfa

Sumarið eftir fórum við í lautarferð
til Þingvalla og austur fyrir fjall
við Drekkingarhyl horfðum við á
þegar síðasta skáldinu var varpað í djúpið

Æ síðan fuglarnir hófu aftur að syngja
sín fegurstu kvæði við ýmsan undirleik
og eftir að blómin öðluðust málið á ný
þá hef ég stolist til að skrifa þér svona ljóð ]



[ Megi lukkan leika þér,
ljós þér skína á vegi.
Heillaóskir bestar ber
bóndinn í Skálateigi. ]



[ Yndið er ljúfast þar ást á sér stað
og enginn er fjötrunum seldur.
Hví ekki gera það sem gaman er að
og gott þykir öllu heldur? ]



[ Samansafn af ótrauðum 
til slátrunar leiðum þau
óvarin við sjáum 
inn í framtíðar bölsýn. ]



[ Svartar götur, kyrrstæð tré
endurspeglandi áferð glampa tunglsins
horfi upp til himins og sé
í gegnum djúpt og rakt skýjaþykknið

þig

fljúgandi

skuggi þinn varpast
á jarðflötinn með drungafullum hætti
fjaðrirnar kljúfa vindinn 
gróflega
í takt við djúpan hjartsláttinn

líkar þér nóttin,
kæri næturhrafn? ]



[ Ég er að leita 
ég er leitandi
en ég veit ekki að hverju .
jú ég er að leita að tíma
já jeg veit það nú 
mig vantar tíma 
það eru að koma jól 
vantar meiri tíma
er hægt að tína tímanum
er hægt að fynna tíma

    gjón 2008. ]



[ ég er að fæðast
ég kem fljúgandi inn
mamma hvað ertu að hugsa
á ég að fæðast hér 
á stigapalli glætan
á þrepi 63.

  gjón 1996. ]



[ það sem þú forðum færðir mér
ástina börnin og eldmóðinn
þú elskar mig eins og ég er
við smíðuðum ramma og máluðum
myndir af lífinu saman
ég elsa þig ennþá ofur heitt
vona málninginn klárist seint            eftir að mála svo voða mart
við höldum á penslinum saman

     gjón 2008 ]



[ þú fórst framhjá
eins og raketta
þú hægðir ekki á
ég hélt þú vildir 
sjá hvernig ég bí.

     gjón 2005 ]



[ Hvítum vefjið mig væng
og vakið yfir mér í svefni
og signið mína sæng
þá sofna ég er nafn þitt nefni.

Villugjörn er veröld
vera mín hér er reyrð og bundin.
En kveikið þið í kvöld
á kyndlum fer ég einn um sundin.

Komið frekar í kveld
komið með dómana og strauma.
Ég veit um ykkar eld
á mér ekki lengur drauma.

Hvítri vefjið mig voð
vörðum ykkar treysti um geima.
Er ferjan ber mér boð
berið kveðju til allra heima. ]



[ Glæst verði fræmtíð og gleðileg jól
og gengið á Drottins brautum!
Ástríkið dafni sem frelsari oss fól
og færi öllum líkn í þrautum!

Af englavængjum sé indæll kliður
sem eyrum veiti ljúfan nið!
Grið verði jóla og gefandi friður
svo gráti hvergi mannlífið! ]



[ Úti á Skorrastað oft rek ég við
og andakt rís tíðum til vöku.
Það sé ég glæstastar hlið við hlið
hryssurnar Blíðu og Stöku. ]



[ Er vindur strýkur vanga
og vetrarsólin skín.
Þá er gott að ganga
götuna heim til þín. ]



[ Sagt geta tárin
allt sem birtan ber.
Bros getur þjakað
þann er heilsar þér.

Þögn getur líka
linað sorgar föll.
Orð geta drukknað
í dómkirkju höll.

Og augun vökvað
sölnuð sumarlönd.
Um kinnar strokið
eins og móður hönd. ]



[ Hækkar nú sól 
lengir þá daga. 
Vorvindar hlýjir svo gróðurinn laga.
Bráir af birki,
ilmur þess laðar.
Förum í frí til hins himneska staðar.
Rennum í Reykjahlíð,
frítt föruneytið.
Setjum upp tjaldið um kvöldmatarleitið.
Opnaður bjórinn,
blandað í flöskur.
Skundað í hlöðu með troðfullar töskur.
Þar má sjá rokkbönd,
má sjá trúbadora.
Jafnvel einn rappara á sviði spígspora.
Í syngjandi sælu
svo röltum í rjóðrið.
Heyrum í gítar og göngum á hljóðið.
Spjöllum og syngjum
dönsum við bálið.
Dönsum uns sólin rís í fyrramálið.
Skakklöppumst lúin
þá aftur í tjaldið.
Annað kvöld, vinur minn, verður framhaldið. ]



[ hún var svo hjálparlaus,
svo óskaplega lítil og viðkvæm
brothætt
ósjálfbjarga,
ég hataði hana svo heitt
fyrir aumingjaskapinn
að ég greip að lokum stóran lurk
nei, vænn hnullungur væri betri,
og hóf hann hátt á loft
lét hann bara detta
beint ofan á andlitið á henni
heyrði brestina í höfuðkúpunni
og lágvært uml
sem kafnaði í fossandi blóðinu
undir klesstu nefinu
lét hnullunginn vaða aftur
til vonar og vara
og gerði gat á hausinn
svo sást í heilann
og dauðahryglan
dó út ]



[ Á laugardegi lít ég fram 
á veginn
og langar til að sýna 
mínum vinum
að Svarri búi enn 
að sannri snilli
og alltaf langar karlinn þann 
í hylli
en spekin getur líka 
gagnast hinum.

Ég hef ekki sofið svona 
í háa herrans tíð
en horfinn er til vöku 
og byrjaður að éta
svo legg ég mig að nýju 
og sef í erg og gríð
og hlakka til að vakna 
og borða meira og freta.
Það þarf engan að undra 
þótt yrki ég ekki mikið
en ég fitna og braggast 
fyrir vikið ]



[ finnst ég vera hálfgerð kind á þessum árstíma
svo sterk lykt af jörðinni, drullunni og grasinu
langar til að leggjast á beit og smjatta á nýgræðlingunum
nudda snoppunni uppúr blautri vellyktandi móðurjörðinni
skoppa um og súpa vatn úr öllum pollum og tjörnum
losna undan þungri vetrarullinni til að njóta sólarylsins
og bægja frá mér óttanum um vetur handan komandi sumars ]



[ eins og ballerína á spiladós
snerist ég í hringi
svo falleg og glitrandi,
íklædd postulínsmjúkum
silkikjól með litlum perlum
og hárið flóði niður axlirnar
ljóst og glansandi,
eldrauðar varirnar
umluktu mjallhvítt brosið
sem var alltaf frosið
en ísköld fegurðin heillaði samt
þar til spiladósin datt í gólfið
og ég lá brotin í skítnum,
þá sást að ég var hol að innan,
full af engu,
og sködduð skelin dugði ekki lengur til,
enginn elskar ekkert ]



[ "Hættu þessu hangsi
og skelltu þessu í mallann á þér!"
þriggja ára snáðinn greip
handfylli af stöppuðum fiski,
kartöflum og tómatsósu,
svipti upp nærbolnum og makaði
bleikri kássunni á magann á sér.
amma kipraði varirnar og þagði,
vissi upp á sig sökina. ]



[ ég smitaði hann
af mínum eigin tryllingi
svo hann fældist og rauk,
æddi áfram
meðan ég reyndi
í vanmætti
að halda í hann
en að lokum tókst honum
að hrista mig af sér
og hélt flótta sínum áfram,
skildi mig eftir
liggjandi á kaldri jörðinni
með kúlu á höfðinu
og högg í hjartastað ]



[ Ástandið oft finnst mér skrýtið
og ekki er af vitleysunni litið.
Ef að er gætt
er ýmislegt rætt:
- Vaknið með Bylgjunni í bítið! ]



[ Ég líð eftir ljósboganum,
leiðina löngu,
í einu andartaki, hljóður.
Hlusta eftir þögninni, 
sem fylgir einum. ]



[ Sannasta gleðin er gefin þeim
er grátið hafa sína sárustu sorg. ]



[ Já, þessi jól leika margan grátt. 
Þegar spennan keyrir úr hófi fram 
verða sumir jafnvel, fyrir því 
að breytast í einhvers konar háspennu/lífshættustöð. ]



[ Var þar hola
hlusta á
kannski hætti ég
að vakna vona hlusta
því mér er sama

en mér er ekkert sama 
vil ekki hlusta
bara vona

vakna seint 
til vonar
sama að þar var hola
hlusta alltof lítið

kannski byrja ég
vona
sama hvort ég hlusta
því mér er sama ]



[ Fölur máninn myrkrið slær
mæru hvítu ljósi.
Inni' í koti kúra fær, 
kát þótt úti frjósi. ]



[ Horfi út um gluggann
á vatnið, sem gárast.
Sólin hefur risið.
Sólin hefur sest. 
Handan fjallsins, 
hulin sjónum mínum.
Ég sá samt bjarmann
frá björtum himnasal.
Nú dimmir í Skorradal. ]



[ Yndislega etýða

eilíft verkið meistarans

Fínlegt spil og fingur líða

fimleg stelling leikarans

Upphafshljómar ólmir líða

sem satín tónar um sali svífa

einlægt leika á huga manns

og stela sálum etýða! ]



[ Í svörtum steini býr leyndarmál,
um svöðursár og  hjartabál.
Með rúnum ritað djúpt,
ristað meitlað gljúpt.

Svört er sorg í  steini fornum,
seiðstafir úr heimi horfnum,
elta uppi hvern þann gest,
sem einmana við steininn sest.

Í svörtum steini býr viskuleynd,
þar sjálf er sagan grafin gleymd.
Sem töfrarún og táknagaldur,
týnt og læst um allan aldur. ]



[ Orðin hörð, andlátsfregn,
óbilgjörn, torskilin, deyða.	
Fordæming ill, öll mér um megn,
eitt mun af öðru leiða. ]



[ Rastir lykjast um aldinn reyn,
seytlar regn í mjúkri þögn.
Ljósbrot laumast um sorfin stein,
líða yfir veðruð nöfn.

Drýpur döggvot birkigrein,
dökknar skýið grámalitt.
Leika dropar um leiðisstein,
lauflétt strjúka nafnið þitt.

Milli greina á gömlum reyn,
glampar himins geislalögn.
Hún þelgóð þekkir hulin mein,
og þýðlind lofar horfin nöfn. ]



[ Leiksvið þitt lýsir upp dimmblá himintjöld,
loft hulið skýjum mig seiðir.
Ávallt ert hylltur öld eftir öld,
og sorgmæddar mannverur leiðir.
Skáld yrkja söngva um mánans glit,
um silfraðan hástemdan lit.

Þú friðsæla frægðarmynd,
ferðast um geim,
flóðlýsir himinn um nætur. 
Þú friðsæla frægðarmynd,
er ferðast um heim,
feiminn, svo oft feiminn lætur.

Gimsteinar gull hvers virði er það
eða grimmd sú er heiminn knýr?
Döpur ég dáist er húmar að,
draumi er í geislunum býr.
Við dagsljósið deili ei byrði,
allt dulið, ef bara ég þyrði.

Þú friðsæla frægðarmynd,
ferðast um geim,
flóðlýsir himinn um nætur. 
Þú friðsæla frægðarmynd,
er ferðast um heim,
feiminn, svo oft feiminn lætur.

Þá dáleidd ég horfi á þig, þú daðrar við mig,
ég sver það, ég sver það, þú brosir sem Eros.
Dáleidd ég horfi á þig	
þú dansar við mig,
ég sver það, ég sver það, 
við heitan vindgolukoss. ]



[ Myrkrið senn mun mýkjast,
magnast ásýnd landsins,
í musteri myndlistar.
Því ljósblátt vorið laumast,
að leysa upp liti himins,
í  ljómandi skýjafar. ]



[ hún kveikti á stóru kerti
lét það loga vel

bar upp að skotinu nær og nær
hallaði sér fram
til að sjá sem best

"sko ég vissi það!
hér er allt fullt af sóti og kertavaxi“ ]



[ Ég kem til þín sem stjarna um nætur
Ég kem hvern morgun er ferðu á fætur
Ég kem til þín sem hiti í sól
Ég kem til þín sem hamingja um jól
Ég kem sem öxull í þitt örlagahjól

Ég kem sem öldur hafs að sandi
Ég kem sem vindgnauð í sorfnu landi
Ég kem þér til verndar í umferðinni
Svo þegar þú kemur að gröfinni minni
Þá kem ég með þér, í hvert sinni ]



[ Mín marglita lilja,
margt þú veist um þessa mýtu.
Eitt er að  vilja,
eða óska sér á jarðarsvítu.
Ilmfagra lilja
af öllum berð í búnti hvítu. ]



[ Svo heyrði ég hvíslið, þagnarvallt,
hver blæbrigði þess voru skýr.

Á eftir kom orgið og yfirtók allt,
Í öskrandi upphleðslugír.

Misskildi dylgjur við meinorðið kalt
og þann mátt sem í hvíslinu býr. ]



[ Nyrsti haugur á heljarslóð,
hlaðið tákn um jarðarris,
klungur og klettakögur.

Frostveðrað fokfennt steinahlóð,
föru mína skelfa slys
myrkur og munnmælasögur. 

Gamla varða á vegaslóð,
vísa mér heim þú fegurst dys,
svo þrautgóð og þokufögur. ]



[ Heyr! minn guð
sjá himins lín
heit og gullvölsuð

Hvíta strönd
hafsins sýn
háa stjörnurönd

blikar sólarroð
blæfagurt gullið vín           
berg af mitt goð ]



[ Heitur ilmur, kryddpipar,
eldrauð chillirót.

Heitur ilmur mig laðar,
á eldheitt stefnumót.

Heitur ilmur þinn er þar,
svo brenn ég upp, í sót. ]



[ Hér ég leita þín enn,
heit þín geymi og hljóðu orðin smá.

Heitt svo hugs‘um þig enn,
ó hátt slær hjartans heita þrá.

Hamslaust elska þig enn,
þú huga mínum víkur ekki frá.

Hjartað harmar þig enn,
harðir tómir dagar langt þér frá.

Faðm þinn finna mun senn,
og falda ást, í hafsins miklu vá. ]



[ Mynd þín er hverful  í huga mér
   í hjartans angist leita að þér,
      en ef hlusta heyri róminn blíða,
             finn ilm þinn framhjá líða,
          man milda kossa enn um sinn
     og bjarta blikið í augum finn.
  Ó samt í angist ég leita að þér
og að mynd þinni í huga mér. ]



[ Heiðbjört nóttin hafið roðar
há er stjarna á hvelfdri taug

Skellibjartur heiminn skoðar
sólvindur á hádegisbaug

Úðaregnið dimmir doðar
döggvast gras og gárast laug

Jarðarhljómur helju boðar 
hrímar kóf við úthafstaug ]



[ Fundargerð á hrafnaþingi;


hver með sínu nefi syngi
ekkert lengur  ætt á lyngi
fljúgum upp og hnitum hringi
leitum að feitum ruslabingi

fært  til bókar
fundi slitið ]



[ Úr silkiþræði og heitri ull
ég spinn af fingrum í stjörnugull
svo aldrei slitni hönd frá hönd
eða veikist okkar bönd
og eðalsteina alla sem fást
ég gef fyrir lítið bros og ást ]



[ Hann settist og snyrti sig smá,
saman við sátum um stund.
Leit síðan til mín á ská,
og spurði, þekkirðu hund?

Svo vængi svarta þandi,
mót sól heyrðist lágur hvinur
og hátt frá heimalandi,
hann flaug, minn nýjasti vinur. ]



[ Þá töfrandi verður morguntíð
er tipla litlir fætur
á hurðarhúni er höndin fríð
og hleypir geislunum inn,
lokkakollur sætur

Lítil rödd með glöðum rómi
réttilega segir, skamm
einlægt bros og aunaljómi
einarðlega spyr
afi viltu koma fram? ]



[ Engill Drottins yfir vaki
og öllu að gæti í þínum rann!
Það er enginn ber að baki
sem býr við góðan stuðningsmann. ]



[ Fallið hefur konan kúpt
og kannað lífsins álfur.
Nú er kveðið dýrt og djúpt
dæmið skil vart sjálfur: ]



[ Augu horfðu í augu
stór hönd greip í litla hönd.

Nú loks
gat ég þurrkað framan úr mér farðann 
farið af háu hælunum
og staðið
afslöppuð 
allsnakin
varnalaus 

fyrir framan þig 

Ég var komin 
heim. ]



[ Hendur mínar smáar 
faðmurinn fíngerður

en fyrir þig 

eru hendur mínar sterkar 
og faðmurinn breiður

anginn minn. ]



[ Hjartað berst í brjósti mér
þegar ligg ég þér hjá
haltu mér, slepptu mér
þó svo vilji þig fá

Ertu minn rétti maður
eða er þetta rugl
ert þú bara graður
og ég bara full?

Eigum við framtíð saman
ég og þú
eða er þetta stundargaman
sem klárast hér og nú

Sál mín grætur
meðan höfuð mitt hlær
ég vil ekki fara á fætur
fyrr en hjartað grær

og ég finn ástina ]



[ Votar götur

rakar varir

blautir kossar

þurr orð.

Sem beittir hnífar ]



[ as night slowly ends,
and new morning ascends,
the lover off sends
his heart in a note.

while her sleepy green eyes,
so saddened and wise
see the dawn rise
she reads what he wrote:

"in my dreams i was with you,
i wanted to kiss you, 
and show how i miss you
-but then i awoke.

in darkness i did stare
confused while i lay there.
your image was nowhere
-it faded like smoke.

but while i was healing,
a warm, happy feeling,
fell from the ceiling;
i recalled your embrace.

i still have it with me, 
i won't let it go free
the dream eyes can still see,
your beautiful face."

their target his words hit.
now is her face lit,
smiling she feels it
-connected they are.

she inhales a faint scent
together a moment
a hug through the mail sent
-a love from afar. ]



[ Að rétta af þjóðlífið sækist mjög seint
af syndunum fátt eitt er talið.
,,Íhaldsins” glæpalið ljóslega og leynt
hefur logið og stolið og falið. ]



[ Að finni þeir ekkert friðarskjól
feginn mætti hver verða.
Enginn þarf syrgja fanta og fól
er feigirnar að þeim herða. ]



[ Komdu hérna Koli minn
og kúrðu aðeins hjá mér.
Lífsins besti ljúfurinn
langt er skottið á þér. ]



[ Ég vafraði um netið
uns ég festist

Ó, sú kvöl að vera fiskur. ]



[ Rætur þínar fara vel við mínar
skjótum þeim niður á sama stað og
vökvum þær með ást og hlátri
því þannig verðum við alltaf saman
þótt þú sért þar og ég sé hér.

Ég elska þig úr hvaða fjarlægð sem er. ]



[ Þá sé þig, söngvar hug minn fanga
þú talar, blærinn strýkst við vanga
- það er einstakt 
Þitt andlit sé, minn hugur hikar
í augum þínum stjarna blikar
– sem er einstakt

Þau orð þín öll og æskuljómi
sem allar fiðlur heimsins hljómi
- það er einstakt
Veit þó það er hugsun gegn
sé regnboga, en ekkert regn
- sem er einstakt

Við göngum saman hönd í hönd
og höldum niður að sjávarströnd.
Þá hugur þinn hann mætir mín
magnast þrá í örmum þínum.

Það er ekkert sem ég útskýra kann
hvað breyttist, þá ást þína fann.

Veit þó það er hugsun gegn
sé regnboga, en ekkert regn
- sem er einstakt. ]



[ Er vindur strýkur vor um mínar kinnar
og vetur ekur leið til hallar sinnar.
Þá lýsa kyndlar lífsins bjart um vegi
og leggja grunn að nýjum fögrum degi.

Þá lýsa gyðjur lífsins nýju ári
leysa hélu af jarðar djúpa sári.
Og andar sumars kyssa voga kalda
þá kveður vetur brimsins öldu falda. ]



[ Í hjarta kát ég kveð þig ár,
nú koma má það nýja
skil ég eftir öll mín tár
og tek með allt það hlýja.

Nú loks er komið gamlárskvöld
ég prísa mig því sæla;
að dansa meðal ljósafjöld
og vera hætt að æla. ]



[ Nöpur nóttin
nýtt ár kemur.
Glaðir gumar
þá ginna fljóð.
Kvikna eldar,
krauma hjörtu,
hiti færist
í holdsins blóð. ]



[ Játumst
vér á yðar vald
og veljum oss sannyrði dagsins.

Haugamennskan
lofar bjartri bárujárnsframtíð
brjóstberandi góðyrði villutrúar aðalsins.

Eftirfylgni
dómsókn dauðra manna
dýrindis ómennska sjálftitlaðra hátigna.

Mótbára
lítil og létt
lýsir upp hin myrku horn.

Andmælumst
heimsins heimtufreku
hábornu villimönnum orðræðunnar. ]



[ Skjannahvítir
sumarhagar
í miðjum, áætluðum blómatíma lífskeiðs.

Fótspor ganga í bylgjum
yfir blómlegar fjallshlíðar
sem liggja í dvala.

Um drykklanga stund
í móki hugsanaleysis
mótast ný fótspor
er sameinast hinum eldri
í mjúkri fönn
lífsvetrarins.

Feðgar
hönd í hönd
ganga inn í vorblíðuna. ]



[ Ég verð hérna í dag, síðan býst ég á brott
því að breytingin fellur mér vel.
Og ég spyr ekki neins þegar ótryggt er allt
svo að óvissu líf mitt ég fel.
Stundum þreytist ég mjög, en ég finn hvergi frið
og ég fæ ekki setið mörg andartök kyrr.
Og á hraðfleygri stund finn ég öruggt það eitt:
Allt er breytt, ekkert er eins og fyrr. 
 

Enginn saknar mín hér og það angrar mig ei
þó að innan skamms horfin og gleymd
verði saga mín öll. Nema örsmá og dreifð
verða ef til vill brot hennar geymd.
Stundum þreytist ég mjög, en ég finn hvergi frið
og ég fæ ekki setið mörg andartök kyrr.
Og á hraðfleygri stund finn ég öruggt það eitt:
Allt er breytt, ekkert er eins og fyrr. 

Spyrji einhver mig þess hví ég flýti svo för
verður fálmandi óskýrt mitt svar.
Nú er svikult hvert orð sem var öruggt í gær
það finnst ekkert neitt líkt því sem var.
Stundum þreytist ég mjög, en ég finn hvergi frið
og ég fæ ekki setið mörg andartök kyrr.
Og á hraðfleygri stund finn ég öruggt það eitt:
Allt er breytt, ekkert er eins og fyrr.

Ljóð: Hannes Wader, lausleg þýðing: RB. Lag: G. Bolstadt. ]



[ Lag: Komdu og skoðaðu í kistuna mína.

Það líður á haustið og gæsirnar gráu
af gleði og öryggi hefja sitt flug.
Og braut þeirra liggur um heiðloftin háu
þær hafa í vængjunum lipurð og dug.
Þær raða sér skipulegt oddaflug í
og auðvelda ferðina talsvert með því.
Tralalala ....

Og lýst er því náið í lofteðlisfræði
hve léttir það flugið á áfangastað
að vaff laga straumar um vængina flæði
og víst er að gæsirnar nota sér það. 
Þótt skólanám yfirleitt ei sé þeim tamt
og ekkert þær lesi, þær vita það samt. 
Tralalala .... ]



[ Það vilja á vandræði bresta
er vart má leysa að takast
en geri menn allt sitt besta
ei skyldi um að sakast. ]



[ Á gamlárinu gerðist margt til bóta
þótt glitti víða í skítaklessurnar!
Megið þið á nýu ári njóta
nærfærni og allrar blessunar! ]



[ Missir


Regla númer eitt,
Allt sem þú átt og þú hefur veitt
Elskaðu það heitt
Því einn daginn gæti það orðið ekki neitt


Allt sem þú hefur.
Allt sem þú færð og allt sem þú gefur.
Allt sem þú áttir.
Allt sem þú elskaðir og allt sem þú dáðir.
Gæti horfið eins og skugginn þegar sólin er týnd,
en eini munurinn er að sú sól rís ekki á ný.

Draumur minn
Draumur sem mig dreymdi hafði sinn boðskap
Hann hafði sitt eigið óskalag
Lagið eyddi hluti sem ég á að
sagði mér að elska allt,
Sama hvað það var, hver eða hvað
Því einn kaldan vetradag gæti misst allt það. ]



[ Ég elska hvað þú ert góð,
ég elska að þegar ég er hrædd
þá kemur þú.
Og ég elska að þegar ég græt,
huggar þú mig.
Og ég elska að þú sért mamma mín.
Ég vil aldrei skipta um mömmu.

Ég elska þig. ]



[ Á nóttini er ég önnur 
á daginn er ég falleg mig langar 
að vera bara falleg en ég get það 
ekki svo ég verð að eilífu 
önnur á nóttini ]



[ Á hafsbotni þú liggur perla mín 
þú ert svofalleg en getur ekki 
sýnt fegurð þína ég græt yfir 
því en því að gráta þú munt
einhvern tímann sýna fegurð þína ]



[ Inn í draumaland ég labba og fæ allt
sem ég vil ég bið um hana frænku mína
ég óska þess að hún haldi utan um mig 
aftur að ég heyri röddina í henni aftur 
ég óska þess á hverjum degi að hún komi 
aftur ég trúi ekki að hún sé farin ]



[ Á hverjum degi hugsa ég til þín
og þegar ég græt þá átt þú hvert 
tár og ég mun bíða þangað til að skýin
falla því þú situr þar uppi og horfir
á mig ég sakna þín svo ]



[ Þegar ég ein er inni í herbergi 
og get ekki sofnað veit ég að þið 
öll vakið yfir mér þannig ég þarf ekki að vera hrædd því þið eruð hjá mér.þannig ég 
þori að loka augunum og sofna ]



[ Eitt kerti fyrir ástúð þína 
Annað kerti fyrir að þú fyrirgefur mér 
alltaf þriðja kertið fyrir hvað ú elskar mig mikið og munt alltaf vera mamma mín ]



[ Ó fallegi fífill ég vil taka þig upp 
en má það ekki því þá deyrðu og ég vil það ekki því þú átt að verða elsti fífillin með mér ]



[ Hvernig á ég, með orðum eða tónum.
Að geta tjáð um eitthvað,svo undarlegt. 
Hvert orð, er neista frá ljósum logum,
sem Lýsir upp, allt það sem lífið ber.

og með hverju orði verður ástin dýpri,
og hvert augnablik er svo dásamlegt
og þótt að lífið sé ekki lengi
Skal ástin með þér, vera óendanleg 

Það ert ástin sem ég er að reyn að lýsa,
og er það aðeins brot af því þó. 
Já, endalaust er nú hægt að elska,
en aldrey er hægt að elska nóg

Það er hvorki eitt horn, 
né lítill skuggi.
Sem ástin okkar,
getur getur ey upplýst. 
Og ljómandi er líka bros þitt,
eins og lóan í vorsinns bestu mynd 

Það ert þú sem ég reyni að lýsa,
og er það aðeins brot af því þó. 
já,endalaust er nú hægt að elska,
en aldrey er hægt að elska nóg.

þangað til fjöllin verða að sléttum. 
Og ár og vötn Þerrast upp.
Þegar trén hættað blómsta.
Ekki fyrr en þá, mun hluti af ást minni hverfa burt. ]



[ Væri það nóg? 
Til beturs bætt.
Á meðan þú sefur rótt,
ég get ei þig sært.

Ég geri upp mína leið,
hugsa minn gang.
Svo aftur heim til þín.
Bros þitt svo saklaust 
og skært.

Rifrildi endalaust,
og lítið traust.
Eingin árangur,
og ég sef laust.

Vonlaust tímabil, 
of langt að líða.
Samt vil ég vona að  
á endanum, sjái ég þig brosa.

Ég er einmanna,
samt ert þú hér.
Best að ég fari nú,
frá aumingja þér.

Geri upp mína leið,
hugsa minn gang.
Svo aftur heim til þín.
Bros þitt svo saklaust 
og skært. ]



[ Um austfirðina liggur leið á hestum
og léttan riðið eyðidali og sanda
á fjöllin háu fylgir mörgum gestum
fararstjóri er lífgar sérhvers anda. ]



[ Hestarnir temjast vel dag frá degi
dundað sé við þá á einhvern máta.
Fullkomnunar leitum á lífsins vegi
ljúft að mega af góðum hesti státa. ]



[ Þú munt aldrei njóta þín í fögrum klæðnaði framtíðar
ef fortíð þín er eins og óhrein undirföt. ]



[ Krakkar mínir ég kveð ykkur að sinni.
Kærar þakkir fyrir veittan beina.
Hjá mér fyrir greiða eigið inni.
Innheimta það síðar megið reyna. ]



[ Flúin er hin fennta mjöll
færið greitt varð jóa.
Dimmir að í Drottins höll
dæmt er til að snjóa. ]



[ Vörum okkur á hundtyrkjanum
Sem ætlar að skjóta undan okkur
(með haglara)

Vörum okkur á hundtyrkjanum
(og haglaranum)
så at sige ]



[ Í grennd við turninn sem trónir
út´á túni
var riðið all rækilega í einu,
rúmi. ]



[ show my self i'm the man
eye'n'this eye'n'that
so now I understand
but through another day
i heard them others say
fuck that
i will say 
i will save another day
hey, and take a trip for a minute
show my self that i can be here if i'm in it
hold on, hold on
mission 2 escape is the plan
and i'm running ]



[ Vektu ekki
ef vært sofa
vökur langar
á vegi bíða ]



[ Hestar á löppum hafa skegg
helstu prýði að líta.
Loðinn margan sá ég segg
síðan topp í bíta.
Dömur hata loðinn legg
leggja í vax og slíta. ]



[ Ef að ljóð mér yrði á vörum
eflaust myndi nefna það:
Virðist allt með kyrrum kjörum
kotið enn á sínum stað. ]



[ Hlassinu framfyrir kapalinn hleypti
gengur ei heill til skógar
Starheyið ofan í hlöðuna keypti
hann tálknunum aflógar ]



[ Frá himnum hef ég valið
eina bjarta sál.
Til að geta hana alið
sinnt og kennt mitt mál.

Þessa undarlegu töfra
ráðið get ég ei.
En ég mun aldrei hörfa
frá þér fyr en ég dey.

Aldrei gleyma máttu
hver gaf þér lífsins ljós.
Án líkama þá áttu
aðeins sálarinnar rós.

Frá líkama hef ég alið
einstaka sál.
Sem hefur mig valið
til að kenna sér mitt mál. ]



[ STJÓRNLAUS KÁTÍNA

Gefðu þér tíma 
til að eftirláta eðlislægri kátínu þinni 
að skondrast inn í þéttan skóg alvörunnar, 
til að glettast, skoppa og ærslastþar til hlátrasköllin hendast á milli
trjástofnanna langt upp í krónur þeirra. 

Leyfðu glaðværð þinni að berast 
yfir trjátoppunum áfram með næðingnum 
að hvössum vindum fjallsbrúnanna 
þeytast langt upp með vindorkunni 
hlæja sig máttlausa á svifi
hátt upp í lagskiptum lofthjúpunum
stjórnlaus og frjáls hátt í heiðkvikunni 
þar til hún loks berst til þín aftur 
með snúningi jarðar úrvinda og hamingjusöm.

Gefðu þér tíma til að gleðjast. ]



[ Kaldur gustur frá konunni
skylur mig umleikis
nöpur átt að norðan
beygir mig tvíbendis
 
Konan mjúk og rýjandi í rúminu
bíður trúð og taktföst í ríkjandi húminu
hver veit á enda hvað okkar á milli skilur
Úr djúpri lægð brátt drýpur norðanbylur
 
Skefur djúpt í skafla á myrkri nóttu
skella manni á bak óforvarendis
skóför útí sjó bera mark sitt á Gróttu
hvar leiðir okkar beggja liggja örendis ]



[ Hefjum anda himins til
á hátíðlegum degi
nú auðna snúist oss í vil
og alla greiði vegi. ]



[ Nú færðin er farin að spillast
og fönnin hleðst ofan á kofann
Range Rover er alveg að tryllast
sá rauði fer dansandi ofan. ]



[ Eftir þúsund ár
þegar fornleifafræðingar finna þig
nýklipptan í stúdents jakkafötunum.
Hvernig munu þeir túlka
bréfin og bækurnar
sem við lögðum hjá þér? ]



[ Hún var rétt eins og doxórúbisín, 
með sértæka aukaverkun í hjartanu. ]



[ Garðabrúða, Garðabrúða,
ég sá þig í turninum þínum.
Leifðu mér að rífa í hár þitt prúða
svo ég geti orðið að vilja mínum.

Garðabrúða, Garðabrúða,
Rauð á kinn svo fín á brá.
Högg á kinn þig gerir prúða,
elskan ekki hörfa frá.

Garðabrúða, Garðabrúða,
Þitt stutta pils mig kvatti til.
Adamsfötin í fullum skrúða,
Held þér fast ég þetta vil.

Garðabrúða, Garðabrúða,
Ein í turni hýrir nú.
Marin, blá, í rauðum úða,
Æji góða, þetta vildir þú. ]



[ Sportið er að spranga sér 
spennu í lífið. ]



[ Hann langafi minn lagði vegi 
sem lágu víða;

fyrir firði,
fram dali,
yfir fjöll.

Hann lét sér það nægja, 
leið best heima, 
langaði ekki neitt,

hann langafa minn,
sem lagði vegi. ]



[ Hylur þú mig
í nekt minni
gagnvart augum
almættisins 
á flauelsbláum
himninum? ]



[ Veginn prýðir Blíða best
og ber vel ferðagestinn.
Það er ekki einskis vert
að eiga besta hestinn. ]



[ Ég veit ekki sannara en segi ég nú
sumir eru öðrum betri.
Þá bregst mér illa ef Blíða og þú
berið ei af hér að vetri. ]



[ Þungamiðja alheimsins sefur í þessu búri.
Í þessum óhagganlega svefni býr raunveruleiki sem lifir aðeins í draumi.
Í þessum draumi birtast sýnir sem ná langt fram yfir rimlana og stálið sem halda þeim föstum.
Sýnir um bjartan himin og stillt haf, um ævilangar ástir og tæra hamingju.
Sýn um fallegt blóm sem fölnar aldrei.
Í þessu búri sef ég.
Í eilífri von um að einn daginn muni hliðið opnast og draumurinn verði að veruleika.
En þangað til mun ég sofa. ]



[ Orðin sitja föst 
í hugsunum mínum.

Ef ég sleppi þeim lausum
hlaupa þau frá mér

til þín. ]



[ Lítil stúlka
horfir á eftir syngjandi fuglunum
og grætur af söknuði

því hún á enga vængi. ]



[ Stormur hvín og hrímið hríslast
Húmar að í desember 
Raddir vindsins rámar hvíslast
Rósir skreyta frosið gler

Hula myrkurs hylur borgir
Hrímköld nóttin kæfir hljóð
Í vetrarmyrkri vakna sorgir
Votar kinnar, hálfnuð ljóð 

Kvikna týrur, kvikar lýsa, 
kátar dansa í vindsins gný
Í skimi rökkurs vaknar vísa
og vonarneisti enn á ný  

Lægir vind og léttir skýjum 
Á lofti hækkar vetrarsól
er blíðkar lund með brosum hlýjum
Bráðum koma heilög jól ]



[ Er hugsanir ég mínar sekk í svartar
og snjórinn fellur hljótt í kvöldsins næði 
þá skellur á mig skáldsins blinda æði
Ég skrifa, týrur himna lýsa bjartar
 
Ég byrja ljóð sem blótar, grenjar, kvartar
og barnalega klambra saman kvæði
Úr hatri skrifa hamslaus ljóð af bræði
sem hendingu er ást og gleði skartar
 
Að sleppa allri slökun, vökunætur
Slíkan finna andann leika' um æðar
Viti glata' í viltum táraflóðum 
 
Um drauma ferðast, festa hvergi rætur
Að finna vel til eigin miklu smæðar
og fegurð kannski finna' í nýjum ljóðum ]



[ Það gæti byrjað með augnaráði 
til ókunnugs manns
rekið mig óvart utan í hann
og flissað
hann gæti boðið mér í dans
kysst á mér hálsinn 
þar til ég tæki stjórnina og drægi hann með mér heim
þar sem óskrifanlegir atburðir ættu sér stað

Ég myndi að vísu aldrei byrja á þessu augnaráði
en vertu viss um

að ég gæti ]



[ Við saman gengum sumardag
sólríkan og bjartan 
Í fjöru orti feigðarbrag
fallegan, kolsvartan

Grunlaus ástin aldrei sá
grimma hugsun falda 
Ást um eilífð, hennar þrá,
eiturnaðran kalda   

Í vasa mínum vítistól,
voldugt snæri blakti
Um hálsinn hertist að sú ól
Hennar líf burt hrakti

Barst um, hræðsla hana skók
Hjarta brjóstið barði 
Tryllt uns dauðinn hana tók 
Tómlegt auga starði

Ástin svikul eilífð sá 
Elsku hafið felur
Á myrkum söndum líkið lá 
Ljúf í hafi dvelur ]



[ ég sit í hlýju rúmi mínu
og angist manna plagar mig
sem eiga' ei skjól í landi sínu
og geta ekki varið sig. 

gagnvart helförum heimsins
er ég veikburða
og tár mín hafa ekkert að segja
í hafi óréttlætisins
sem milljónir manna drukkna í. ]



[ Dyranna gætir Djöfullinn sjálfur,
dulbúinn sem geithafur með glóandi horn.
Dyranna er snúast og gapandi gleypa
gíruga ára með eyðslufíkn

Held ég hrökkvi upp af
í helvítis Ikea. ]



[ Ég vakna að morgni 
af ljúfsárri martröð
er ég átti með þér.
En þig var að dreyma
um eitthvað annað 
en að vakna með mér.
Ég get ekki talað,
þú vilt ekki hlusta
og ég næ ekki í gegn.
Svo ég verð að fara.
Að elska þig er mér
orðið um megn. ]



[ Ég opna augun, 
allt er sem fyrr.
Þangað til núna fannst mér
tíminn standa kyrr.
Í huganum ég sé þig
með mig í fangi þér.
Sem barn ég átti erfitt
með að hleypa þér að mér.
 
Ég sýp hveljur,
hjarta mitt slær hratt.
Mér um lífið
þú sagðir margt svo satt.
"Aðgát skal höfð 
í nærveru sálar -
láttu ekki freistingarnar
draga þig á tálar."

Augun opnast - hjartað með.
Þokan hverfur - sálin sér
að þú ert...
útsprungin rós
á þyrniprýddum sprota.
Margbrotið ljós
úr einum daggardropa.
Útsprungin rós
á þyrniprýddum sprota.
Margbrotið ljós
úr einum daggardropa.

Nú er ég kona,
loksins orðin stór.
Þarf ekki að leita langt
hvert barnið í mér fór.
Það hvílir ennþá
í fangi þínu rótt
og raular vögguvísur
dag sem dimma nótt.

Í fegurð augna þinna
liggur heimsins ást.
Þar leynist sársauki
og ör sem ekki sjást.
Þú hefur barist 
óteljandi stríð.
Útsprungin rós sem  
mun blómstra um alla tíð. 

Augun opnast - hjartað með.
Þokan hverfur - sálin sér
að þú ert...
útsprungin rós
á þyrniprýddum sprota.
Margbrotið ljós
úr einum daggardropa.
Útsprungin rós
á þyrniprýddum sprota.
Margbrotið ljós
úr einum daggardropa. ]



[ Bank bank.
Hver er þar?

Varðstu ekki við mig var?

Nei, hver ert þú?

Ég er þín Trú.

Burt með þig og hananú.

Hey, gemmér sjens.

Ég held nú síður,

ég er seinn og tíminn líður.

Má ég ekki koma inn og

fara yfir málstað minn?

Ég er seinn og tíminn líður,

vonleysið mér eftir bíður.

Ekki fara, sjáðu bara,

þetta hef ég þér að bjóða.

Öll þín loforð, þetta allt

skuldar þú mér þúsundfalt.

Af hverju?

Þú veist það alveg,

hættu að vola og vertu róleg.

Leyfðu mér að koma aftur,

ég er bara sannur kraftur.

En þú fórst og sveikst mig illa,

skildir eftir fylgikvilla.

Vonleysið, það kom í staðinn.

Er því alveg fullur hlaðinn.

Ég fór aldrei burt frá þér,

það varst þú sem týndir mér.

Var það þannig, eitthvað man ég.
Sérðu núna sönnu Trúna?

Já, ég sé þig, man og vil þig.

Vonleysið nú skilur við mig.

Nú við erum aftur eitt,

því mun enginn getað breytt. ]



[ Á biðstöðinni maður bíður, 
í biðinni eilífu.

Horfir á umferðina æða.

Horfir á hinn endalausa hraða 
hvar dagarnir hverfa,
út í móðuna.

Tungl hverfast – sól sinnast
í breytileika daganna.

Maðurinn, í sinni endalausu bið,
þreytist og sest.

Sól lífsins lækkar,  
skuggarnir lengjast.
 
Dimma nætur hvelfist yfir.

Ferðin fyrirheitna er hafin. ]



[ Á grundu er ég  settur 
og bakið nakta sýnt.
Nú fundnar böðulshettur
en æðruleysið týnt.

Fyrir fyrstu frillu röðuls 
verður skuldin há 
og vegna reiði böðuls
skal bakið dýra flá.

Og aðra frillu á röðull
og skuldin er hærri nú, 
blóð mitt vill fá böðull
fyrir þá mætu frú.

Feitasta frilla vors herra,
hún skal holdið fá
æ, mér þykir það verra,
því hún þegar nóg af því á.

Það bæði mig hlæir og kvelur
svo hrollur um bakið mitt bert
að þú bakið dýra mitt telur
þriggja dala vert. 

Og vandarhöggin þau dynja
svo roðnar böðuls nef
og gestirnir hlæja og stynja
en þó enginn hærra en ég.

Þó berist í dag með blænum
óp mín og svipuþeir
þá bíður mín huggun á bænum,
dúkartar mínir tveir.  

Ég hef þá mitt blíðuhót
og myndi fyrir þá í senn
Tuttugu högg í viðbót 
og tuttugu við það enn. ]



[ Er ég hugsa til þín í síðasta sinn
skal ég gefa þér drauminn minn.
Og alla þá ást sem í honum lá
allt sem ég þráði en segi ekki frá.

Og bænirnar heitu er brostu til mín
og blikuðu á himni og gengu til þín.
Um öræfaleiðir og óveðursský
yfir í heiminn sem þú dvaldir í.

Er lít út um gluggann í síðasta sinn
þá sindrar máninn á brjóst mitt og kinn.
Er leyndarmál okkar um sumrin skín
sendi ég kveðju frá mér til þín. ]



[ Börnin ungu brjóstin þrá
berast hljóð úr hornum
höfuð tíðum hallast á
- næmt er móðureyrað. ]



[ Út á gólfið ekkert stress
Nessi Giss og Helga Kress
er ekki kominn tími til að dansa?
Hnoða saman Halldórs vers
vitna í og vera hress
og vona svo að ekkert sé til vansa.

Dansa, hvað er betra en að dansa... ]



[ Ástandið, víman, lífið og líðanin ! -
Mér líður bara, ég sé, ég skil, ég flýg og ég veit !
Ég er eins hátt uppi og hann Guð !
Ég svíf um á bleiku skýji, -
Og sé bleika fíla!
Með öðrum orðum ! -
Ég sé lífið með örum augum.
	Og Engar áhyggjur – Bara Ég – ]



[ Ef að ást er vitfirring, hvað er þá ást?
Ást kviknar við fyðringinn í maganum og vex eins og blómin.
Blómin eru það sem kryddar tilveruna í kuldanum.
Þannig að, maðurinn kryddar sitt eigið líf. ]



[ Andlega andfúll, fer framm á bað, bursta tennur og sé.-
Nývaknað andlit og horfi á !
Ég spyr, - Hver ert þú eiginlega ?
Andvarp.-
	Brostu bara. – Því að,- 
	Þú ert þú sjálf(ur) ]



[ Ef að lífið væri óþarfi ?
Hvað væri lífið þá ?
Óþarfinn er smávægilegi hluturinn í lífinu !
Þannig að lífið er. –
Stundum óþarfi ! – 
Smávægilegur óþarfi ! ]



[ Lífið er ganga hvers lifandi manns, sem að á jörðu er staddur.
Sumir byrja snemma og aðrir verða latir, en sumir ekki.
Hver og einn fer sinn vanagang eftir eigin höfði.
Flestir labba og sumir hlaupa.
Ég sest oft niður og fylgist með. ]



[ Hvar er sannleikurinn í lífinu ?
Er hann að fynna í tilverunni eða í lífinu sjálfu ?
Í lífinu er svo margt til.
Lífið sjálft er sannleikurinn.
Leitaðu ekki neinstaðar í lífinu eða tilverunni.-
Þú ert sannleikurinn. ]



[ Sit ég ræsisholu í,
Einn með þanka mína.
Guð ég hata veru í,
Búinn að forðast sína.
Allt í tilvist einni í,
Verð að skoða þína.
Ó mig aumann á í þig,
Veröld liðin pína. ]



[ TÆKIFÆRI
Annað tækifæri getur maður ekki fengið á hverju strái.
Hvað ef maður gæti fengið það .
Eitt annað tækifæri á dag hvernig væri það.
Ef maður gæti gert það hvort væri maður ánægður eða leiður.
Hvort væri það gott eða vont
Þarf maður að læra af mistökum sínum eða getur maður gleymt þeim.
Þarf maður að hafa mistök með sér til að læra eða getur maður bara þroskast?
Hvernig væri ef það væri hægt ]



[ ég hlæ. Bara útaf þér.
Þínum kjánalega húmor.
Pirrandi en fyndnum 
hrekjum.
ég fyrirgef þér allt eina sem þú gerir.
eina sem þú þarft að gera er að brosa því
ég elska þig minn Besta vin ]



[ Ef líf mitt væri eins og þið haldið að það sé 
eins og það lítur út fyrir að vera
þá gréti ég ekki í hljóði á kvöldin
á morgnanna
eða á daginn
efaðist ekki um ást hans 
bara því ég elska hann svo ákaft
að mig verkjar
og tel ekki annað geta komið til greina
en að ég verði særð

ég væri ekki einmana 
í þúsund manna hóp
og ætti griðarstað sem ég gæti kallað
heim
þar væri ég sátt með sjálfa mig
og gott ef ég kynni ekki að taka við hrósi
heima
ég væri löngu búin að gleyma því
að eitt sinn drap ég fóstur
og á undan því fargaði ég næstum sjálfri mér með vilja

en það tók auðvitað enginn myndir þá
og útlit lífs míns er eftir því ]



[ Hún hefur þau áhrif samt að vitundin
vaknar
og vonin um betri tíma í hugskoti kviknar,
og það sem að maðurinn ákaft og sárast saknar
sýnist þá hjóm, og í dagrenning vonar bliknar,
því þessari sónötu þannig má líka lýsa
að í ljúfsárri mynd er kveðin þar yndisleg vísa.

© allur réttur áskilinn höfundi ]



[ Í grasinu græt,
ég tifa innra með þér
þú syngur og hlærð. ]



[ Borgunar ennþá bíður Einar bóta sinna 
þörf er sveini verks að vinna 
víst þarf líka að blóta minna.

Beðið hefur bráðu geði bróðir kvinnu 
líðan verður leið í sinnu 
leita mun ég áfram vinnu.

Ekki dugar draga hugann drúpa haus
að seyðið vinnu- súpa laus 
sannlega ekki hvað eg kaus.
Svartagallsins rek ég raus 
ræð ég kalli verði maus.

Fremur en að þegja um þetta þunnu hljóði 
verkin eins og slugsa slóði 
slæ ég þessu upp sem ljóði.

ljóðsins hróður löngum þykir leiðum góður
Léttist róður, lifnar sál
Leikur óður kátt um mál ]



[ Þau kvöddu mig glöð
úr glugganum heima
og veifuðu mér.

Og augun mín
urðu rauð á litin
eins og lítil ber.

Og himininn spyr
hví græturðu
er enginn sér ?

Því sárin mín
eru sorgir þeirra
þegar ég fer. ]



[ Vinur kæri,
Valentínus
vekur þig í dag.
Hjartablöðrur
og ástarkort
og fleira af þeirri sort.
Í gegnum þennan sora
þarf almúginn að bora.

Því ekki eftir
ástum nennir
ungur lengi'að bíða.
Mér er alveg sama'um það
bara'ef ég fæ að ríða. ]



[ Ásamt óstropuðum degi,
rís ég reiðubúinn.

Með vott af varma veraldarinnar,
leiðumst við í lífið.

Órofin; óskilgreind.
Óaðfinnanleg orka. ]



[ Lífið er eins og sumar    
Of bjart til að sofna

Lífið er eins og haust
Þegar litirnir dofna

Lífið er eins og vetur
Svo hart og svo kalt

Lífið er eins og vor
Þá mýkist allt ]



[ Er skiljast leiðir
legg ég á veg.
Örlögin ráðin
svo undarleg.

Og stíginn feta
allt fyrirséð.
En vörðurnar veðrast
og sporin með.

Sé þig í anda
á langri leið.
Er ég kvaddi
ekkert mér beið. ]



[ Gleymum ekki geislum sólar
og glóandi morgunbirtu.
Að baki fjalla bernsku dögum
og snúrum með vinnuskirtu.

Gleymum ekki gömlum heitum
þá ganga orðin aftur.
Móðir jörð og moldin eru
endurskapandi kraftur.

Gleymum ekki ungum vængjum
sem aldrei gátu flogið.
Og fórnum þeirra allra
sem aldrei gátu logið. ]



[ Ég skal aldrei vera
eins og guðirnir eru.
Mínar birgðir bera
sár er aldrei gréru.

Ég skal aldrei vera
eins og eitur naðra.
Hrinda og skera
særa alla aðra.

Ég skal aldrei vera
á allra manna vörum.
Bugta mig og þéra
enda svo á börum. ]



[ Lífið er dýrðlegt þá ljúfast er riðið
list er að sjá þessi dúnmjúku tök.
Aukast nú tekur á Skörungi skriðið
skellirnit tóna um himnanna þök. ]



[ Steldu ei frá vinum þínum 
öðru en ást
annara manna konur skaltu 
láta að mestu í friði
því það er aldrei að vita 
ef þið farið að kljást
hvort að ykkur reynist fært 
að virða góða siði. ]



[ Ein hér og hugsa
og skil ekki í því
ég finn ekki skóna
sem ég dansaði í
skápurinn troðinn
af eldgömlum vonum
ég gefst bráðum upp
ég bara loka honum
þeir fallegir voru
ég segi það satt
en lífið og tilveran
varð svona bratt
skóna ég setti
til hliðar og geymdi
ég ætlaði að nota þá seinna
-en gleymdi
ég setti þá frá mér
ég veit ekki hvar
ég hugsa og hugsa
kannski voruð þið þar
ef átt þú enn skóna
sem þú dansaðir í
dansaðu áfram
ekki gleyma því
lífið er dansinn
ég veit þetta nú
ég gleymdi að tjútta
gleymdi hægri snú.
            okt 2010 ]



[ Þegar grænkar jörð og gleðin skín.
gleðst ég því þetta er heimurinn minn.
Og skýið hvíta er svarið til mín
sonur ég er móðir og uppruni þinn.

Og ég geng um mína gróður mold 
og gisti fagnandi á eyðimörk.
Í brjósti mínu er blóð og hold
er berst eins og lauf á björk.

Ég lýt stjörnum og les þeirra braut
og logum þeirra fagna ég með þér.
Svo ber ég mín bein í gamalli laut
og bláminn spyr því varstu ekki lengur hér. ]



[ Englabros.
 
 
Englar alheimsins líta niður á þig
gefa þér vængi svo þú getur svifið um loftin blá
Skýin eru silki mjúk eins og húðin þín
 
Er ég lít á þig sé ég það að þú ert engilinn
sem ég hef verið að dreyma
augun þín eru svo tær að lækjaruppsprettan
er óhrein miða við augu þín
 
þegar tunglið lýsir mér leiðina heim
sé ég andlit þitt speglast svo fagurt í því
þegar tunglið lýsir upp andlitið mitt finn
ég hjarta mitt þrá það að sjá aftur þitt
 
þegar norðurljósið lýsir upp rósirnar sem ég gef þér
og tunglið fullt reikar um kaldan himininn
fellur tómleikahrollur á hjartað í mér
 
því vildi ég óska þess að þú værir hér með mér.
Vill ég óska þess alltaf að hafa þig hér
Þygðu þessar rósir og óska steina þrjá
óskaðu nú þér óskir þrjár
 
Megi allir þínir draumar og óskir rætast.
Brostu nú fagra mær svo allur heimurinn
sjá þitt fallega englabros. ]



[ Í skugganætur sit ég einn
bíð ég eftir því að heyra
í þinni sefandi röddu
sem tælir mig á yfirborð jarðar.

Í fjarska heyri ég þig
ákalla nafn mitt
ofsahræðsla hleypur í mig
við þann ótta að missa af þér
ég hleyp í áttina að þér
svipast um eftir þér
það er um seinan
þú ert farin
farin langt frá mér. ]



[ Sólsetrið heillar mig mest
vatnaliljur loka sig í rest
engin tími til að fá frest

Er sólin skín í síðasta sinn
fell ég tár í hinsta sinn
kuldarboli umlíkur líkama minn
frystir mín sorga tár
sem dropa niður
í spegil slétta hafið
nú er allt farið

Vindurinn blæs mig um koll
Veitir mér kulda hroll
þeytir mig út í dimma nótt
nú frýs mitt hjarta
molnar í þúsund parta
 
 
lífsmark mitt fjarar út
dreg andardráttin mikla
ákalla nafnið þitt
sef svefninn langa ]



[ Í nótt líður mér vel
í nótt líður mér ílla
í nótt sakna ég þín
í nótt græt ég mig í svefn
með söknuð í hjarta
í nótt hlæ ég 
í nótt brosi ég
í nótt vill ég helst ekki vera án þín
í nótt vill ég hafa þig hjá mér. ]



[ Í nótt dreymdi ég þig
við lékum okkur saman
skemtum okkur vel
við tölum saman um allt og ekkert
hlógum saman

Við tölum um okkar drauma
okkar galla og kosti
okkur langar að vera saman 
það sem eftir er

Halda utanum hvort annað
elska hvort annað
standa með hvort öðru
í blíðu og stríðu

Er ég vakna, sný ég mér við
ættla að halda utanum þig
segja við þig að allt verður í lægi
og gefa þér koss, kossinn langa

Þú liggur ekki mér við hlið
rúmmið mitt er tómt svo kallt
finnst það ekki þess virði
að vera svona ein, einmanna án þín

Hvar ertu ástin mín, komdu til mín
vertu með mér, það sem eftir er

Sakna kossana þína, þína umhyggju og ást
sakna þess þú haldir utanum um mig

Ég ligg á rúmmi mínu, fer að sofa
vonast til þess að hitta þig á ný

Draumurinn er það eina sem ég hef
til að muna eftir þér, vera með þér
halda utanum þig, vill ekki vakna
held áfram að dreyma um þig, um okkur
um okkar framtíð

Sef svefnin lang. ]



[ Skugginn heltekur mitt hjarta
ást og umhyggju mun ég hata
fyrirlitning mun ég hafa
Þá hefur þú ekkert til að taka
 
Reiðin tekur mig á brott
kastar mér inn í svarthol
yfirbugaður af ástar sorg
með brostið hjarta
 
 
Mitt fullkomna líf
tekið frá mér
einn tveir og þrír
og það vast þú
 
Myrkrahöfðingi kemur nú
fel ég mína sál í hendur hans
nú lýt ég mínu höfði
sver ég mig í embætti hans
 
Myrkrahöfðinginn tekur mig
og mína aumu sál
gerir mig úr manni í stál
enginn getur bugað mig þá
 
Ekkert mun bjáta mér á
hvorki þú né þessi sár
heltekinn af hatri og sorg
ekkert mun lengur mig særa. ]



[ Hann ber mér boð af heiðum
frá bláhvítum fannastöllum.
Með fljótum á löngum leiðum
er liðast um dal af fjöllum.

Þau færa mér kraftinn kalda
úr kolsvörtum giljahöllum.
Stuðlabergsins smíði alda
skorið af hamratröllum.

Efst með blárri bliku vefur
bjarminn skýjalakið yfir.
Börn sem bíða-land er sefur
og brjóst mitt sem ennþá lifir. ]



[ Svo hátt í hvössum byr
ber himin ský um jörð.
Að enginn finnur fyrr
en fellur regn á svörð.

Glæst eru tignleg skip
en taka á sig brot.
Kvödd með konungs svip
en komast samt í þrot.

En sigla seglum þönd
um stjörnubjartan geim.
Um kveldsins kyrru lönd  
en koma aldrei heim. ]



[ Ljóðið gekk um í gær
í bókabúð máls og ómenningar
í nótt sótti það að hálsi mér
og drakk í sig blóð
upprisið hvítt og svart
með blóðgaðar tennur

nú gengur það um í skjóli nætur
og dreypir af draumum
skelfingu lostið við dagsljósið
dregur það sig í næstu skúffu ]



[ Brosi þú færðir í marga
Hlýju í hjarta allra
Góðhjarta við allt og alla
Nú á góðum stað þú fórst
og alltaf á báðum fótum stóðst
Minning þín mun alltaf vera í mínu hjarta
elsku langamma góða ferð til þíns heima
guð og englar munu þig geyma ]



[ Ljóðið já eftir nei
var lengi í smíðum
var frumflutt of seint
og missti marks ]



[ Lækkaðu róminn 
svo ég heyri mig hugsa
hættu að stjákla
nú ráða ég vil
óðar úr spjörunum
ekkert að slugsa
ég ætla í rúminu
að gera þér skil. ]



[ Hart er í harmi og vosi
heimurinn sagnafár.
Byrjaðu daginn með brosi
ber ég mín heillaráð. ]



[ Í lífinu er margt að varast 
víða hætta dreifir sér
úr því er jú allt að farast
úr tóbaksreyk frá þér og mér ]



[ Barnsins ósk er ekki dýr 
og ekki flýr það landið 
en af kapítalista ei verður skýr
því komminn hefur valdið ]



[ Grænn er móinn, glóir heiðin. 
Gamlir bæir standa enn.
Sumar kemur, sefast vindar,
sólin gleður alla menn. ]



[ Ótrúlegt er hvað 
menn endast til að bulla
ekki ólíkt börnum 
sem í gullabúum drulla.
Þögnin er dýr 
þegar slíkt úr hófi gengur 
þá er sem leysist þér 
slæmur hlandsprengur. ]



[ Deyja frændur, deyja fé
dauðans eini háttur.
Ef mikilfengleik lokum sé
ég feigur fer þá sáttur.

Svo Drottinn eina óskin mín
er ég dey í örmum þínum.
Að fokkt up ævi Charlie sheen
flassi fyrir augum mínum. ]



[ Bág eru þau ráðin 
sem bjánar gefa skást
og bestu menn hjá sitja 
sem á höndum
en ekki munu þrekvirkin 
frá öðrum fást
að frelsa þjóð 
sem pínd er hér röndum. 
. ]



[ Afstæðir eru aumingjar
er arka um lífsins svið.
Til lítils duga ljúflingar
er ljótt gerist mannlífið.
Aumingjar hafa illu sáð
og uppskeran þar ei rýr
óþverranum á oss stráð
- Alþingis ei vegur nýr. ]



[ Gömulu ráðin gefast best
gættu fóta á lífsins torgum.
Gríptu gæsina er hún gefst
gæti verið flogin á morgun. ]



[ Undir stjörnubjörtum himni 
á mjúkum grasbala
þau liggja
hlið við hlið
augun sjá stjörnur
---
Logandi eldur
funi kvikur
hjörtum seggja hverjum
vita-t ást
vita-t bræði 
brenna álíka

vef sér örlög 
hver gumi 
glatast sá 
er rangt las 
heill sá 
er rétt las 
---
Hjörtun í takt 
hlýða á 
nema hvert orð 
og byrja að spinna ]



[ Hvít jörð, hvítur jökull
hvenær kemur vor?
Ég er klædd í kápu úr ull
með kleprað nef af hor. ]



[ Ísland getur aldrei undið
sín óhamingju tár.
Og aldrei heitar bænir bundið
og brennandi þrár.

Undir norðurljósa litum
lokkar eldsins bál.
En við öll sem eftir sitjum
elskum landsins sál.

Kynslóð undir feigðar fargi
flutti með sér glóð.
Hulin inn í hamra bjargi
hún er okkar þjóð. ]



[ Ástin er stundum að stríða mér
um stjörnu bjartar nætur.
Heimtar ég verði að hlýða sér
hafi í mér djúpar rætur.

Rétt eins og ræður sólin mér
sú rödd má aldrei þagna.
Annars verður vonin ber
og veslast upp til agna. ]



[ Jafnvel þó að járnsólin skíni
jaðrar við að mér hlýni.
 
Það var eittsinn fyrir óra mörgum árum
að ég kom til þín með eitthvað, veit ekki hvað
þá fannst mér fínt að lita lífið með tárum
og fráleitt skipti það máli um hvað ég bað
þú svaraðir mér með þínu fræga særða brosi
þú sagðir ég gaf þér allt sem ég átti ein
í brjósti mínu barst fram stuna frá öskugosi
og ég braut þá einu von sem enn var hrein
 
Jafnvel þó að járnsólin skíni
jaðrar við að mér hlýni
himintungl hrundu á axlir þínar
og hreinn snjór í apríl borgaði skuldirnar mínar
 
Þú varst með hring sem þú snerir á ógnarhraða
og þú barst hann á hægri hönd
við áttum hús milli Hruna og Svaðastaða
og sömuleiðis öll hin ókunnu lönd
Aðeins eitt öskur og ég gat ekki meira
allir en einkum þú voru að tuða í mér
ég þóttist geta flogið en fór út að keyra
því fortíðin sem ég leitaði að var í felum inni í þér
 
Jafnvel þó að járnsólin skíni
jaðrar við að mér hlýni
himintungl hrundu á axlir þínar
og hreinn snjór í maí  át upp skuldirnar mínar ]



[ Stundum ligg ég og hugsa,
hugsa um stjörnur.
Stundum sit ég við sjóinn,
hugsa um lífið.
Stundum er ég á labbi,
hugsa um ást.
Við hverja hugsun sem ég hef.
hugsa - þar ert þú! ]



[ Ég dyl mína drauma
en draumana ber.
Við storma og strauma
sefur þú hjá mér.

Eigra einn í skini
okkar æskuströnd.
Ég átti þig að vini
en segl voru þönd.

Vindur bar þig vinur
í veröld langt frá mér.
Sjávaraldan stynur
ég sit og bíð einn hér. ]



[ Ég finn á bláum höndum
að blóðið er orðið seigt.
Og leiðir allar skiljast
og ljós mitt orðið veikt.

Ég finn að ég er gleyminn
og græt á kvöldin leynt.
Og bakið orðið bogið
bíð en skipið kemur seint.

Ég finn að vinir eru
sem afmáð veggjakrot.
Og árin mín sem liðu
örsmá brotabrot. ]



[ Kaffi, þú kærkomni máti,
klapp fyrir þér.
Ef geð mitt nær gráti,
gleði færir mér.

Um aftan sem og ár,
ertu sjálfsagt mál.
Eptir nokkur unaðstár,
upphafin er mín sál. ]



[ Harður slær mig harmurinn 
helst mig ekkert langar. 
Því dáinn er nú Dreki minn, 
drjúpa tár á vanga. ]



[ Sveitasæla.


Man ég grænar grundir,

glitrar silungsá,

blómabökkum undir,

brunar fram að sjá.

Bændabýlin þekku

bjóða vina til,

hátt und hlíðarbrekku,

hvít við stofuþil.


Léttfætt lömbin þekku

leika mæðrum hjá,

sæll úr sólskinsbrekku

smalinn horfir á.

Kveður lóukliður,

kyrrlát unir hjörð.

Indæll er þinn friður,

ó, mín fósturjörð.


Ó, þú sveitasæla,

sorgarlækning best,

værðar vist indæla,

veikum hressing mest,

lát mig, lúðan stríðum,

loks , er ævin dvín,

felast friðarblíðum

faðmi guðs og þín

Steingrímur Thorsteinsson. ]



[ Eldgamlir bæirnir kúra
hvannbreiðunni í.
Mannamál heyrist ei lengur 
og bergmál ei fjöllunum í. 
Fótsporin horfinn í svörðinn
og minningar höfðinu í.
Nú er það bara tóan og ég
sem göggum saman á kvöldinn.       Nátturan heyir sitt frelsisstríð
við ferðamanninn á Ströndum.

    gjón 2011 ]



[ Vingjarnlegur, vinasækinn,
vont hemja kann,
dyggðugur, djúpvitur,
dásamaður hann. ]



[ Leiki við þig líf hvern dag
ljúfa Þóra á vegi blíðum
af yndi sínu þér auki hag
með ástarlotum þýðum. ]



[ Ellin er sem góðlátt grín
gleðin haldi taki.
Hamingjuóskir Ásta mín
yndið með þér vaki.
. ]



[ Er í ferðum kona klár
kát með ljúfan sjarma.
Guðrúnar á glóir hár
gulls með rauðum bjarma. ]



[ Þegar ég, visku hóf að vitja
vora tók í sál og upphófst sól.
Sitja, lesa, bækur sundur brytja
lífsins anda boðið er á ról.
Þekking á heimi aðeins er til nytja
frá örbirgð lífsins veitir hún þér skjól.

Þegar þekkingu, hafið er að virkja
þá kemur þráin um hana að yrkja. ]



[ Darraðardans í draumi ég stíg
á dánumanns beinabrotum.
Lyftist frá villtum valsi og flýg
á velþöndum vængjum yfir heldjúpan gíg,
þar fæ ég að eygja mitt eigið víg,
engjast og kominn að þrotum.
Vesæll og veikburða niður ég hníg;
vakna á koddanum votum. ]



[ Hjartabrot og hjartabót,
hjarta bilan blíða.
Fámáll skil við fagra snót,
fögur sárin svíða. ]



[ Ég sögu vil segja af dreng,
sem kvenkynið kallaði feng.
Af dreng sem var dáður,
hár og heilráður,
með hug eins og háspennustreng.

Og vandvirkur var þessi fýr;
sem velsniðið verkvinnudýr,
og á gítar hann lék
undir ljóð og torrek
við afspyrnu góðan orðstír.

Þá þótti'hann í íþróttum „kúl“
og þrautseigur á við pendúl.
Sem dæmi ég kann,
mig sífellt hann vann,
í borðknattleik kölluðum pool.

Og afbragð var hans aksturslag,
þá var honum fátt reiðarslag;
en þegar púst undan flaug
aðeins efldist hans taug
á skotstund því skellti í lag.

Öðru fremur óska ég eins,
og óska ég sjaldnast neins.
þó áranna þrjóti
þrek, ég njóti
enn samvistar þessa sveins.

Því í Sendai sem Svarfaðardal,
seint þykir það óráðshjal,
að æpa á menn
sem mætir þú senn:
„Það er aðeins einn Vignir Val!“

Øøühl ]



[ Hugskotsböl og hlandvolgt öl
og hjarta í tilvistarkreppu,
sumardvöl í sálarkvöl
án sárrar andgiftarteppu. ]



[ Þar sem skipið sökk einn dag í smáum læk
og sólin leit á vatn, sem er löngu þornað,
hljómaði rósin í hugunum ofur stórtæk,
hreyfði eitt lauf og gat þar gegn heiminum spornað.

Og lærðist þar ám og langhyrndum kynbótamönnum
að lífið og ástin og eilífðin eiga ekki við
á grásprengdum götum af fyrirtaks boðum og bönnum,
hjá bænheyrðum lýðnum, sem þráði að fá allt nema frið.

Og er sólin settist hægt við mánans hlið,
og hljóðum augum starði út í rauðan bláinn,
heyrðist þar mönnum hún segja eftir hálflanga bið:
„Hljómfagra rósin okkar, er loksins dáin“. ]



[ Herskáir vindar hrjóta um jörðu,
hvergi er stingandi strá að sjá.
Leika svo létt, sér að berginu hörðu
að líðandi tíð biður kárann um náð.

---

Ráfa ég einn um öræfaslóðir,
eigi kann ég í kofa að sjá.
Dreymir mig gjarnan um eldheitar glóðir,
góðan brauðhleif og konu mér hjá.

---

Enga á ég von og ekkert þarf.
Auðnin er mín kvon og þessi vísa
er minn einkasonur ævistarf,
upp frá honum aftur mun ég rísa. ]



[ Ljósin þau glampa í læknum og glitra
og leika svo fögur og tær.
En hjarta mitt skelfur og hugsanir titra
og hljóðlátt þau draga mig nær.

Undir fögrum ljósunum nykurinn læðist
og lausnin í huga mér grær.
Kjarklaus er sá sem kvöldroðann hræðist
- kvöldið sem dauðinn er vær. ]



[ Bergið er brotið og blind er sú trú
að bót megi hljóta með tíma,
en hvað sem að hvessir og hvert sem blæs nú
hverfur aldregi bergsins gríma.

Þá kom til mín blómstrið bláa,
og bar mér þau orðin sönn;
að í bergsins brostna gljáa,
hafi bæði sest mosi og hvönn.

Má af því skilja og segi ég frá
að hvað sem þér sárum veldur;
aldrei skalt hugfallast, hrynja af þrá,
því hugarins æ brennur eldur. ]



[ Á varnarþing í vígasök
var torsótt för og erfið;
hart að eiga vörn í vök
við heimanskipað herlið.

Þá Þórður gellir steig á svið
og sperrtur kvað að orði:
„Óbreytt enda'öll málefni
á Alþingi með morði!" ]



[ Prófum yfir sveittur sit,
sígur á mig þreyta.
Grófum brögðum reikningsrit
reynda hugi beita.

Og aftur á bak:

Beita hugi reynda rit
reikningsbrögðum grófum
Þreyta á mig sígur, sit
sveittur yfir prófum. ]



[ Hér er lítil mús,
hún átti lítið skrýtið hús,
hún var föst í klemmu,
inn í kaldri skemmu.

höfundur:
Hólmfríður Svala Jósepsdóttir, 14 ára. ]



[ Sólin hún er hlý,
himininn er með ský,
Bráðum verður kalt,
og líka rosa svalt.

höfundur:
Hólmfríður Svala Jósepsdóttir, 14 ára. ]



[ mér liggur á,
hér er líka á,
áin er stór,
úti í henni er skór.

höfundur:
Hólmfríður Svala Jósepsdóttir, 14 ára. ]



[ Veðrið er heitt,
ég er líka sveitt,
sunnan er hiti,
og þar rennur sviti.

höfundur:
Hólmfríður Svala Jósepsdóttir, 14 ára. ]



[ Hér er fullorðin maður,
hann er með blaður,
hann var nú í klípu,
því hann reykti pípu.

höfundur:
Hólmfríður Svala Jósepsdóttir, 14 ára. ]



[ Kæra Priyanka Thapa.

Það geta ekki allir verið andsemitískir skáksnillingar.

Virðingarfyllst
Útlendingastofnun ]



[ Kæra Priyanka Thapa.

Það geta heldur ekki allir verið tíu fjársterkir Kanadamenn og Bandaríkjamenn. 

Virðingarfyllst
Útlendingastofnun. ]



[ Kæra Priyanka Thapa

Það geta ekki allir verið inspired by Iceland.

Virðingarfyllst
Útlendingastofnun ]



[ Kæra Priyanka Thapa

Roggadungatunktunk.

Virðingarfyllst
Útlendingastofnun ]



[ Í gær orti ég konu,
ég horfði á hana smá stund
og lífvana augum starði hún til baka
og líkt og guðlegur kraftur væri mér fólginn gæddi ég hana lífi.

En ég orti hana ekki fullkomna
stuðul vantaði hér og atkvæði þar.

Í nýsköpuðu gallaflóði drauma minna
tókst mér þó að yrkja af nægilegri kostgæfni
til að misheppnuð ljóðstúlkan bæri af öllum öðrum konum,
til að misheppnuð ljóðstúlkan væri fegurri og ómþýðari en nokkur önnur snót.

Og ég gæti dáðst að þessum gallagrip mínum,
ávallt. ]



[ Hver man svarta skuggana

sem dönsuðu eitt sinn svo dátt

er skiptust á gjöfum og handaböndum

og kinkuðu kolli hvor til annars

á hvítkölkuðum vegg eftir 

að bjartur loginn brann út?


Hver man þig?

Hver man mig?

Hver man okkur sem menn

að löngu brauðstritinu loknu. ]



[ Ég tók eitt stökk í tíma
til nítjánhundruð og átta,
þar fann mína feður glíma
við fótskörung niðdimmra nátta,
en nætur óvinasátta.

Ég hálfa öld lét líða
en leit svo við að nýju.
Þar ómfögur söng alþýða
í efnahags fílharmoníu,
nýsýkt af kaupbakteríu.

Öðrum fimmtíu árum síðar
aftur fór til að rofa,
góðæris hrundu hlíðar
en heimamenn sátu agndofa,
og flúðu í moldarkofa. ]



[ Aðeins ég fyndi
einlæga gleði,
ástina kvikna á ný.

Það er ekkert sem áður
eftir þú kvaddir.
Sorgin í hjarta býr. ]



[ Elsku stóra systir mín,
blíðleg, hlý og góð.
Hún er líka sæt og fín,
viskufull og fróð.

Hún margt kenndi mér,
um lífið okkar langa.
Systir góð, þessa löngu leið
ég vil með þér ganga. 

Þú átt faðm fyrir mig,
til að knúsa blítt.
Ég á faðm fyrir þig,
þar sem ávalt er hlýtt.

Ég ann þér mjög,
elsku stóra systir.
Gæti samið um það 100 lög,
ásamt öllu sem mig lystir! ]



[ Ég kann að lesa
En get samt ekki séð
Öll orðin sem svífa innra með þér
Þegar þú talar og hreyfir þig
Hlusta ég og finn
Sé samt ekki hvað það er
Sem býr innra með þér.

Ég get hugsað 
En bara fyrir mig
Allt sem gerist er tími
Allt sem þú segir mér heyri ég
En það sem er fyrir innan
er ekki fyrir neinn.

Höfuðið er geymsla
Og geymir hvað sem er
Allskonar reynsla
Sem býr inn‘í þér og mér
Það geymum við þar
Lokað og læst
Allt sem er og var. ]



[ Upp mig vinnu ólánsvinur
undir mig og yfir hrynur,
sýrir mína góðu siði
stendur upp í yfirliði.
Með tungu sinni á tennur mínar
hann tjóðrar allar syndir sínar.

Fjandans sjálfs förunautur
finnur mig, sveittur, blautur.
Bítur mig barkann á, 
brýtur boðin köld og blá.
Guð þú mátt nú gæta þín
því grimmur dauði við mér gín. 

Logar hárið og litir heitir 
leggjast á og andann þreytir.
Stynur nú og stundir hátt
strýkir minn litla mátt.
Rífur hárið og rykkir oft
reka augu upp í loft.

Hrammar upp með hryggi mjúkum
hrökklast burt með huga sjúkum.
Þrýstir háls með ljótri þrá
þrengir að svo verð ég blá.
Ljótir leikir á vegi förnum;
henta ekki litlum börnum. ]



[ Hvað trúir þú á?
Eg trúi á mannkynið.
Eg trúi á það góða
Ég trúi að það sé ekkert 
svo vont að ekki verði eftir
eitthvað gott til að gera það betra. ]



[ Blár,gulur,blár,rauður,grænn,gulur,blár,gulur,blár
Blár blár gulur, gulur, rauður,grænn,grænn,rauður
blár,grænn,rauður,grænn,gulur,grænn,gulur,grænn
Rauður,Blár,rauður,grænn, blár,gulur,blár,grænn,rauður
Gulur,rauður,blár,gulur,blár,blár,gulur,grænn,blár
Grænn,grænn,gulur, blár, rauður,gulur, rauður,grænn
Rauður,blár,gulur,grænn,rauður,grænn,blár,grænn ]



[ Þetta er óraunverulegt hvað ég er mikið að upplifa þetta.
Það er töfrum líkast hvað þetta er satt.
Það er vont hvað þetta er gott.
Þú ættir bara að prufa.
Ég segji það satt.
Ekki vera gufa
og komdu
að lifa
hratt
. ]



[ Við erum tölvubörnin og við erum komin til
að heimta krúnu okkar sem yfirráðamenn yfir
þessari forabúllu sem þið kallið Lýðræði.

"Leggið árar í bát og Lollið out loud.
Drekktu alvarleikakisu og skolaðu því svo með mysu.
Sjúgðu ráðherratippi." segji ég og yppi.

Þið rekið fínt samfélag.
Eins og Kúreki rekur sína hjörð.
En kúrekar reka ekki útí geim.
Kúrekar reka ekki niður á dýpstu hafsbotna.
Kúrekar reka ekki í átt að réttlæti og jafnrétti fyrir alla.
Kúrekar reka ekki í átt að sannleikanum. 
Hvorki ytri né innri.
Svo nú er komið að okkur að taka í taumana.
Sparkí beljuna særa og sauma hana.
Svo henni geti uxið vængir.

Þegar svín fljúga segjið þið kannski.

Þegar beljurnar fá frelsi segji ég.
 Þá fyrst mun mjólkin renna. ]



[ Þetta er allt sem það á að vera
Þú ert allt sem ég þrái að vera

Þú ert allt það sem mig dreymdi um
Þú ert allt það sem ég þarf
Þú ert allt það sem að ég hugsa um
Þú ert mitt lífs og ævi starf

Ég segji þér allt í endalausu flæði
Starandi kalt við andvaka bæði
þreytt gella og þreyttur gæji
þrotlaus samt í óðs manns æði

Talandi, kyssandi elskandi þig
ég gæti lifað eilífð án þess að skeyta um mig
því dýrð þín er guðleg og hugsun þín falleg
ég vildi að ég gæti opnað mig 
og deilt mér með þér alveg

Þetta ljóð er endalaust eins og ást mín til þín
þrátt fyrir að við séum ólík eins og malt og appelsín
þó allt sem ég geti gefið þér sé tilvera mín
þá vildi ég að það væri meira en bara grín ]



[ Varrirnar fyllast af helíum, lungun fyllast af nautgripahjörð traðkandi á hverju einasta orði sem ég reyni að koma uppúr mér.  

Ég reyni að halda augnsambandi til að
missa hana ekki alveg, en hvernig helduru augnsambandi við manneskju sem þú ert ekki einu sinni að tala við?

Kallast það ekki að stara?
Ég lít annað, eins og ég sé bara ekkert að pæla í þessu. Það virkar ekki, nú lúkka ég fokking einhverfur.

o.k.o.k.

Plan b
~~~
"Hey vá, þú ert með eitthvað á kinninni *sljúbb! "
"WTF!? ertu ógeðslegur eða?"
~~~
o.k. ekki plan b 

umm… "hæ :)"
"hæ…"
"ég heiti Aron"
"Hæ ég heiti Rós"
"Snilld :)"
"cool :)" ]



[ Ég er svo siðblindur.

Ég er svo sannfærður um að það sem ég trúi sé satt og rétt.

Ég er svo viss um að hlutverk mitt í þessu lífi sé að kanna og uppgötva.

En það sem ég er ekki viss með eru skylirðin sem mér eru sett.

Á ég að gera það einn?

Er það eina leiðin?

Kannski er ég bara einmana.

Ég hef samt verið svo sannfærður undanfarið að ég sé það ekki.

Að þetta sé það sem ég vilji.

Þetta er það sem ég vil !

Nema bara…

Ég þarf að komast í svefn og klippingu!

Sendið mig heim.
Sendið mig heim.
Heima er þar sem hjartað er
og ég er búinn að týna því. ]



[ Máninn glitrar og jörðin titrar
af litafegurð sem aldrei fyrr.
Baugurinn stór og geislakór,
syngur um hvað "Við erum aldrei kyrr...,,

Ég starði inní auga hans
Ég sá inní hjarta hans
Rauður loginn brann jafnt
á himni sem í huga hans

Gulur og blár verður grænn.
Gulur og blár verður grænn
Ef þú vildir vera svo vænn

Grasið og mánaskin,
himnesk er veröldin.
Himnesk er veröldin,
grasið og mánaskin

Ég vildi aldrei þurfa snúa 
aftur aftur
Fara til baka og upplifa það
aftur aftur
Ég þarf að horfa upp, ég þarf að horfa
áfram

Leiðin þangað er leiðin
heim
Leiðin langa er leiðin
heim ]



[ Ef Ýmir biður þig um að semja eitthvað lag.
Þá ferð þú ekki heim grípur gítar og byrjar að plokka.
Þú ferð í bækurnar og þú ferð í samfélagið. Þú uppgötvar
kjarna þess og lærir hvernig straumarnir streyma.
Þú athugar það að allt sé með kyrrum kjörum og
beinir straumunum að þínum eigin geðþótta.
Þú sannfærir fólk um veruleika sem að það hefði
aldrei getað ýmindað sér í sínum villtustu draumum.
Þú gefur þeim á silfurfati allar þeirra vonir og langanir
og þú færð þau til að vilja útá ystu nöf í öllu því sem hægt
er að teygja og færa áfram í átt að betri og fallegri þróun.
Og þú lætur fólkið gera lög, sinfóníukonserta, stórtónleika
sem fá alla í trans, sem gefa þeim svörin lífinu, heiminum og
öllu, í 90 mínútur.  Þú lætur fókið stofna heilu útvarpstöðvarnar 
fylltar af  harmóníum og hamingju sem gætu glatt fúlustu 
flugfreyjuna í klósettþrifum.

Og fólkið myndi allt vera og lifa þrífast og dafna.
Bara með því markmiði að fá heiminn til að
vera sem bestann fyrir Ými.
Og hann fær þetta lag sem hann bað þig um að semja,
ásamt restina af því sem hann virkilega vildi. ]



[ Árin sex ég aldrei sá
elsku Birnu mína
af skal láta úlfagá
og á okkur að rýna

Síst mun duga þrasa þetta
þrátt að masa lengur
glaumur ekki glasa mettar
gleymdu þessu, drengur ]



[ Í árunum innst í mér
angar af æsku dögum.
Eitthvað sem enginn sér
eins og set í lögum.

Á brúnum við efstu egg
þar sem andarnir vaka.
Rakst ég á ramman vegg
sem rak mig til baka.

Öldufalda yfir reið
og iðgræn gróður engi.
En hjarta þráin heim á leið
hristi tauminn lengi.

Æsku ber hver innst í sér
eins og rák í höndum.
Sporin öll á eftir mér
elta mig á röndum. ]



[ _________________1________
Ég horfði á borgina blæða út
hana blæddi tárum barna sinna
sem löngu höfðu horfið frá
samfélagi óttans inní
bjarta svarta drauma næturinnar 
_____2________________________________
Týndar sálir í leit að eilífri æsku,
aðeins vissar um þá óvissu sem
lífið bar með sér.
Ég horði á þær hverfa líkt og ...

Týndar sálir hlaupandi naktar
hring eftir hring eftir endalausum hring
strætóljósin vísa leiðina 

Týndar sálir, naktar hlaupandi
á hringtorgunum syndanna
með enga undankomuleið nema
ótroðna malarvegi

Týndar sálir, naktar hlaupandi
á eftir öskrandi bassatónum

Týndar sálir, naktar hlaupandi
í átt að rífandi bassatónum
í von um að geta  sprengt
í sér heilann og hætt
að hugsa

Ég horfði á sálirnar hverfa
Borgin sat tóm ekkert eftir
nema neon sporin á veggjum hennar
og götuljósin sem lýstu auðar leiðir

______________3_____________________
Ég sá þær á beit á ósýnilegu ökrum ástarinnar
étandi þurra mold og steina sem
skáru góma þeirra, blóð fyllti munnvikin
svipbrigðin týnd bakvið sársaukann


_________4______________________________

Ég horfði
________________________________________________________________ ]



[ The finance minister has declared
that selling Iceland
might erase the debt ]



[ The finance minister claims
that selling Iceland
might cover the debt ]



[ Íhaldið er dýrt 
með öllum sínum glæpum.
Óheillakrákan 
flýgur ei vængjum tæpum.
Vinstri grænir margir 
nú vaða þeirra slóð
verkanna drýgstir 
að sjúga mönnum blóð.

Afstæðir eru aumingjar
er arka um lífsins svið.
Til lítils duga ljúflingar
er ljótt gerist mannlífið.
Aumingjar hafa illu sáð
og uppskeran ekki rýr
óþverranum á oss stráð
Alþingi ei vegur nýr.

Bág eru þau ráðin 
sem bjánar gefa skást
og bestu menn hjá sitja 
sem á höndum
en ekki munu þrekvirki 
frá öðrum fást
til að frelsa þjóð 
sem pínd er hér röndum. ]



[ Ekki er mér um Icesavefárið
áróður þess er þjóðarmein.
Mér varð á ljóð í morgunsárið
mun að líkum snilldin ein: ]



[ Við sleiktum geisla síðasta dagsins
sáðum degi í nætur. 
Og sáum í fjarska til sólarlagsins
sátum við fjörurætur.

Er himinninn jörðu snart og svæfði
og skýin flugu yfir.
Var ysinn horfinn, enginn á sér bærði
en andartakið lifir.

Í sól og sumri er náðarkraftur
þessi suðlægi andi.
Andar komið með hann til okkur aftur
að elds og ísa landi.

En sólin fer og stjörnurnar vakna
samt er það líka gaman.
Gegnum dagana gráleitu sakna
hve gott er að vera saman.

En árin ganga aldrei til baka
en endurminning lifir.
Freystingarnar í mal mínum saka
mig að vera fyrir. ]



[ Ég kem til dyranna
eins og ég er hrædd
því oftast kemur enginn
inn um dyrnar. ]



[ Það er rok rassagat í minni sál,
rjúkandi óveðursins bál.
Organdi vindhviðurnar æðandi,
öskrandi, í hjarta mér blæðandi. ]



[ Kæra Priyanka Thapa

Mál þitt, sem tekið hafði verið til gaumgæfilegrar skoðunar 
var tekið til gaumgæfilegrar endurskoðunar.

Hlýtur þú nú dvalarleyfi af mannúðarástæðum
hér á landi.

Þrátt fyrir fyrri synjun um dvalarleyfi 
af mannúðarástæðum hér á landi.

Virðingarfyllst
Útlendingastofnun ]



[ Spegilmyndir fjallanna við fjörðinn standa á haus.

Þær horfa kankvísar á fyrirmyndir sínar 
sem gnæfa alvörugefnar yfir fletinum.

Eitt andartak er óljóst hvað snýr upp 
og hvað snýr niður. 

Svo kemur hafgolan
með ískalda rökvísi sína 
og tekur af öll tvímæli. ]



[ Það fennir 
í fornar leiðir.
Treginn lifir
tekur og seiðir. 

Horfin er
ást tveggja.
Rós í glugga
bros beggja.

Horfin eru
heima kveldin.
Gróandi grösin
þú við eldinn.

Horfin eru
saklaus sporin.
Litlir fingur
leikir á vorin.

Farnir eru
feður og bræður.
Þú og kyrrðin
kulnaðar glæður. ]



[ Aldirnar telja árin út
útbrennd kerti á viðarbút.
Kálfskinn breitt á borðið
blekið límist við orðið.

Hrímið læsir heljar klóm
hafið stynur djúpum róm.
Brimið skellur á söndum
sagnir losna úr böndum.

Hrafn flýgur svartur af sorg
sól er við orrustuborg.
Stirnir á skjaldarrendur
og sagnameistarans hendur. ]



[ Á þjóðarskútunni er áhöfnin þreitt
þjáist af skyrbjúg og skorti.
Séniver er ekki af sanngirni veitt
siglt eftir úreltu korti.
Skipstjórinn blindur og sér ekki neitt
sat fullur í stefni og orti.

Helvítis dallurinn siglir í hring
heyrast menn kvarta og kveina.
Skipstjórinn syngur um þjóðlagaþing,
hve þung byrðin þjakar hann einan.
Huggar hann fáa, því sjá menn í kring 
hákarla, stormsjó og steina. 

Mórallinn mun því allt nema hár
en mönnunum skipað að standa.
Muldrar einn skipverjinn, gamall og grár:
Æj góði, leif mér að anda.
látum þá sjálfa þræla við ár
þeim sem langar hvað mest til að stranda. ]



[ Elsku hjartans ástin mín,
mitt eina sanna ljós.
Þú ert mér sólin sem alltaf skín,
mín eilífa rauða rós.

Hörund þitt sem silki og augun svo blá,
og brosið þitt svo breitt.
Í hjarta mínu fyllist ég þrá,
ég elska þig svo heitt.

Þú ert endalaust falleg,
svo hrein með holdið bert.
Þú ert alveg yndisleg,
alveg eins og þú ert.

23.okt. 2006 ]



[ Sumir segja að lífið sé eins og sígaretta
Þó þú reykir hana ekki þá brennur hún samt upp
Mér líður eins og móðir mín hafa kveikt í handa mér
En ég neita að reykja
 
Leitin að hamingjunni er eins og að trúa á jólasveininn
Ómögulegt og endalaust
Af hverju að leita?
Þetta er bara tilfinning og ég á nóg af svoleiðis.
 
Allt sem ég geri er litið illu auga
Allt sem mig langar að gera virðist vera ómögulegt
Allt sem ég hef gert skiptir mig engu máli
Allt sem ég á eftir að gera virðist einskis virði
 
Ég á tómt herbergi sem ég fylli reglulega með breytingum
Breytingar eru tímabundin gleði
Ég vil bara fylla herbergið og læsa
En ég virðist ekki finna lykilinn
 
Það sem fékk mig til þess að brosa áður kemur mér ekki við núna
Sumir telja eina ráðið að láta vitringa tala sig til
Gera eitthvað svo tilgangslaust að einhverju svo mikils virði
Get ég aldrei orðið þakklát fyrir að eiga allt og skorta ekkert?
 
Allt sem ég geri er litið illu auga
Allt sem mig langar að gera virðist vera ómögulegt
Allt sem ég hef gert skiptir mig engu máli
Allt sem ég á eftir að gera virðist einskis virði ]



[ ferð mín í gegnum lífið er ekki eins og ferðalag
hindranir á vegi mínum eru ekki margar
eina óyfirstíganlega hindrunin er ég sjálf
samt held ég áfram að misstíga mig og hrasa
 
 
Mistökin hægja á mér
draumarnir hjálpa mér að halda áfram
ástin gerir mig brjálaða
hún er bæði besta og versta tilfinning í heimi
 
 
Lygin er  verst
að ljúga að öðrum er ósíður
að ljúga að sjálfum sér er hættulegt
ég er tilbúin að ganga ein ]



[ Ég sakna þín og þess að elska
Minningar um það sem áður var
Ég er alein og sé oft svo eftir að hafa
Sleppt þér þá mér frá
ég vissi ei að eftir þér myndi ég sjá
 
Ætið man þig ætíð man þig
er ég var ætluð þér
ætíð man þig
nú tíminn annar er
ætíð man þig, ætíð man þig
er við vorum eitt
ætíð man þig
en nú er allt svo breytt
 
 
Ég er ennþá að þerra mín tár
þótt liðin séu ár
tíminn hann læknar enginn sár
hann hjálpar bara að gleyma
manst þú ennþá mig?
 
Ætið man þig ætíð man þig
er ég var ætluð þér
ætíð man þig
nú tíminn annar er
ætíð man þig, ætíð man þig
er við vorum eitt
ætíð man þig
en nú er allt svo breytt ]



[ Ég sit ein heima og stari útí myrkrið
finn svo mikinn sársauka sem ég reyni að leyna
ég hugsa um  gamla tíma og fer þangað í huganum
reyni svo að gleyma og líður vel í smá stund
 
sársaukinn sem ég finn í dag er ekki eins
hann rífur mig ekki að innan eins og áður
hann hringsnýst í huganum og er bara þar
hjartað er heilt því það opnar sig ekki lengur
 
er ég á réttum stað?
Ég hef alltaf vitað hvaðan ég er
en aldrei hvar ég á heima
með tímanum reyni ég að gleyma
gleyma því sem var svo gott
og halda áfram á nýjum stað
Hverju tilheyri ég og hvar á ég heima
það skiptir ekki máli ef mér líður vel
 
Ég hleyp í burtu frá mistökunum
en þau ná mér fljótt og grípa mig
ég sé eftir svo mörgu en hvað gerði ég rétt?
þau andlit og þeir staðir, ég vil ekki meir.
 
Tíminn líður hraðar með hverju árinu
átökin verða meiri og mistökin stærri
eftirsjáin er orðin svo stór að ég ræð ekki við hana
ég hugsa bara um annað og brenni mig á eldinum
 
er ég á réttum stað?
Ég hef alltaf vitað hvaðan ég er
en aldrei hvar ég á heima
með tímanum reyni ég að gleyma
gleyma því sem var svo gott
og halda áfram á nýjum stað
Hverju tilheyri ég og hvar á ég heima
það skiptir ekki máli ef mér líður vel
 
Hugsaðu þig vel um hvers þú óskar
þú gætir fengið allt ]



[ dalurinn, fjallið
og vatnið

Eitt land,
brotin þjóð. ]



[ Heilsaðu beygðum með bros á vör

og blessaðu þá með hlýju.

Því brostin augu bera ör

berðu þeim von að nýju.


Rýtingur í brjóstið bert

og bjartur dagur hrynur.

Sestu og spurðu hver þú ert

þú sagðist góður vinur.



Og hugsaðu um allt sem þú gast gert

og gefðu þér tíma að nýju.

Það lifir allt sem er virðingarvert

og vafið mannlegri hlýju. ]



[ Sólin með bros á brá
blessar þessa jörð.
Þig og mig og hretin hörð
hlaðin kuldavá.

Í einverunnar bát
elska margir heitt.
Ef bilið er breitt
þá bresta sumir í grát.

En heiðarlöndin há
heilsa sumri enn.
Í brjósti börn og menn
bera von og þrá ]



[ Þær sungu dansandi dagana alla
drauma meyjarnar ungu.
Og hjartsláttur þeirra hóf sig til fjalla
svo hamraklettarnir sprungu.  

Og fjörðurinn grét af heitum harmi    
og hjartað sló og barðist.
Hann tregaði þær með tár á hvarmi
og titraði og særðist.

Öll okkar sorg og gleði svona líður
nú skil ég allt sem lifir.
Það er svo margt sem á draumana drífur
er dagarnir ganga yfir. ]



[ Ég er líf þitt.

Ég er líf þitt og yndi, kvöl þín og pína.
Ég er von þín og vonbrigði, gleði og sorg.
Ég spenni þig upp og róa þig niður, held fyrir þér vöku og svæfi þig.

Ég er nær þér en þú sjálfur. Fjær þér en ímyndun þín.
Ég er tilgangur lífsins holdi klæddur, tilgangsleysi allra hluta.
Ég læt þig spretta á fætur á morgnana, fullum og orku og held þér föstum í rúminu–þjökuðum.

Ég er metnaður þinn og dugur, óframfærni og feimni.
Ég er alvaldur tilvistar þinnar, skipti engu máli.

Finndu mig. ]



[ Þegar lokin ganga í garð

þá gef ég ykkur stafinn.

Og eftir verður ófyllt skarð

en aðrir koma í staðinn.

 

Ég áður fór um víðan völl

og vindinn hafði í bakið.

Gestkomandi í hárri höll

og himinninn var þakið.

 

Í  salnum bíða  margir menn

mæddir en lausir böndum.

Og allir munu sigla senn

seglum burtu þöndum. ]



[ Hrým harða skelina
um sál mína hylur.
Fáir fá hana brotið
frostið aðrir af skafa.

Hafsins háu öldur
hefja skelina á brott.
Flýt með í fjötrum
framtíðin mótast.

Brimið ber að ströndu
blákalda skel.
Þaulreynd, þó ei brotin
þar inni ég mig fel. ]



[ Ó, kemíkin mín kæra, ástin eina,
kvöldin væru hvimleið, sveipuð armæðu,
- værirðu ekki viljug þinnar torræðu
væri ég hafinn hástöfum að kveina.

Blessunarleg ertu bót allra meina
bylmingshöggi slærðu og sáir úlfúð
en notalega til mín nauðgar ástúð.
njúrótoxíkin, hún er lausnin hreina

Metamfetamín, eina ástin mín,
kátínu vekurðu viðjunum í
- lausnarinn lævísi harmi mínum.

Metamfetamín, hvað væri án þín?
þá tækist aldrei gleði mín á ný
ég þrífst á svalandi krafti þínum. ]



[ Á Þingvöllum er þögn
en þar er á sveimi andi.
Um grundir ganga rögn
gömul á helgu landi.

Skjaldbreiður geymir glóð
en grímu hjúpuð ytra.
Hér í sporum þessi þjóð
þraukaði eldinn bitra.

Í hjartans rífur rót
sá regin djúpi arinn.
Er ítar iðkuðu blót
var andinn sár og barinn. ]



[ Við og við
við við við
stöndum
og höggvum. ]



[ Gleðin og sorgin 
eru samrýmdar
systur
og án hvor annarar
einskis
megnugar. ]



[ Hann talaði við þau stutt í síma
og sagðist hafa lítinn tíma.
Ætti erfitt og birgðir að bera
væri í basli og mikið að gera.

Undir stjörnum var hann sólardrengur
sigur þeirra en varla lengur.
Nú þekkir vart mun á réttu og röngu
eins og Róm endur fyrir löngu.

Bjarmi áranna liðinn og læstur
lífið breytist og hver verður næstur.
Blöðin falla en stofnarnir standa 
stundir úr bernsku að okkur anda.

En ísinn þiðnar og elfur renna
og æsku dagar úr anda fenna.
Um brekkurnar og blikandi engi 
standa rætur djúpt í jörðu lengi. ]



[ Þú lifir í svikum og eintómu rugli.

Í huga mínum góðar stundirnar eru,

sem ég vil fá að gleyma.

Ég vil ekki hugsa um þig,

þig vil ég ekki geyma.

Afhverju þarf það að vera ég sem elska þig.

Afhverju þarf nokkur að elska þig.


Ég vil fá að lifa í friði,

og hætta að hugsa um þig.

Þú skemir víst hjarta mitt.

Ég vil ekki vita að þú sért til. ]



[ Lítið barn leitar að hamingju,

en hamingjan er ekki ég.

Gamalt fólk veit um hamingjuna,

en nennir ekki að ná í hana.

Allir sitja og horfa á sólina skína,

yfir lífið sem eftir andartak verður búið ]



[ Mirkrið sækir brátt að,

þá allt mun verða svo dimt.

Ég hugsa um daginn kæri frændi,

þegar allt varð svo hljót,

það var daginn sem þú fóst.

Þá þú sást ljós,

en ég sá myrkur.

Nú ég sit og vona að ég sjái einhvern tíman ljósið,

ljósið sem þú sást. ]



[ Sverð er vopn,

vopn his ýlla.

Skjöldur er vörn,

vörn his góða.

Sverð er gadda vír,

skjöldur er í kringum hjarta mitt. ]



[ Ég horfi á hann.

Mig langar í hann.

Ég má ekki fá hann.

Ég ver að fá hann.

Ég fæ mér hann.

Afhverju var ég ekki,

laungu búinn að fá mér hann.

Ég fékk mér bjórinn. ]



[ Nú við sitjum hér undir sama himni,

það flígur margt í huga mér,

sumt af því er leindarmál,

kanski leindarmálin okkar.

Ég loka mínum augum,

og gleymi mér í smá tíma.

Fyrir ofan okkur eru giltir vængir,

sem hetjur hafsins eiga.

Tár Guðs slá hjarta þeirra sem þrá,

tár guðst falla yfir okkur,

tár guðs eru regndropar.


Það er ekkert hægt að gera,

í dag lifiru hjá mér.

Ég veit ekki með morgun daginn,

en það getur alveg verið.

Dagurinn er búinn hér,

dagurinn er búinn hjá mér.

Það er svo margt sem er óskiljanlegt.

Það er svo margt sem er ófyrirgefanlegt.

Margt sem er svo sárt,

margt sem ég mun fyrirgefa,

því það er svo sárt.

Svo sárt. ]



[ Sólin skín í heiði,

beint á rassin á þér.

Þegar kemur að kveldi,

fer mig að langa í ber. ]



[ Ég las úr augum þínum,

hugur minn dvelur hjá þér,

æsku vinur minn.

Nú er hugurinn heima.

skipið bíður að landi allt árið um kring.

á ferð leggjum hönd í hönd.

Súld og bræla er,

þá stendur hann og brosir.

Laun eru bið,

þér mun ég aldrei gleyma ]



[ Þegar deginum líkur mun ég horfa á þig,

en þú munt ekki horfa á mig.

Ég sé þig, en þú sérð mig ekki.

Ég er uppi á meða þú ert á jörðu. ]



[ Ljós þitt skín út um allan heim.

Þú ert mér allt,

þú ert mitt líf.

Ég mun aldrei gleyma þér.

Hvar sem þú ert,

hvar sem ég er,

Því þú ert mér allt. ]



[ Þú er þú.

Ég er ég.

Eigum við einhvað sameginlegt,

eigum við alltaf eftir að tala saman,

eða verður aldrei neitt meira hjá okkur.

Verðum við vinir eða verðum við aldrei neitt,

verðum við meira en vinir eða hvað verður um okkur.

Þú ert sá sem ég vil þekkja allt mitt líf

sama hvað verður.

Þig ég vil treysta og vil að þú treystir mér.

Ég vil finna fyrir nærveru þinni,

ég vil finna að þú viljir finna fyrir mér,

ég vil þig. ]



[ Ljósið er vinur minn.

Ég sé ljósið og finn fyrir því,

þegar ég er ein og það er ekkert ljós,

líður mér ekki vel.

Ljósð veitir mér hamingju,

og framtíð.

Ljósið er það sem ég vil alltaf hafa hjá mér. ]



[ Skugginn minn er bara minn,

hann ég ein á.

Hann aldrei fer mér frá.

Hann er sá eini sem þolir mig alla æfi,

hann mig stiður í gegnum allt.

Hann setndur altaf mér við hlið.

Stundum sé ég hann ekki,

en ég veit að hann er þarna,

og mun alltaf vera. ]



[ Sjórinn er kaldur og hefur tekið marga frá okkur,

hann kanski ætlaði sér það ekki,

en það bara gerðist.

Sjórinn getur verið fagur og blár,

en getur verið grimmur og grár. ]



[ Blómið blómstrar að sumir til,

og líður vel.

Þegar veturinn kemur deyr það í smá tíma,

en lifnar aftur við.

Þannig blóma lífið er. ]



[ Mamma mín er kona.

Eina konan sem ég mun elska,

hún hefur þurft að þola mart,

í þessu blessaða lífi.

Mart sem aðrir hafa ekki þurft að þola,

hún er skemtileg og fyndin.

Hún er pólverji en tala góða íslensku,

hún er kona pabba míns. ]



[ Pabbi minn er maður.

Pabbi minn er sjómaður.

Maður sem hefur húmor,

hann hlær af sjálfum sér og hefur gaman.

Hann er búinn að þola mart,

og hefur þurft að berjast við mart.

Hann er maður sem ég mun aldrei gleyma,

hann er pabbi minn. ]



[ Átinn er rauð á litin,

og þann lit vil ég sjá.

Ég vil finna fyir litnum,

og langar að lifa með honum.

Mig langar í þennan lit ]



[ Mér leiðist.

Ég hef ekkert að gera,

og eingan til að tala við.

Hvað er hægt að gera í mínu ástandi,

ég bíð efitr því að klukkan verði mart,

og að ég verði þreytt.

Hvenar verður þessi dagur búinn,

ég bíð og bíð. ]



[ Ég finn fyrir einhverju.

Mér er ekki sama um einhvern,

ætli einhverjum sé sama um mig.

Mig langar að hafa einhvern

Mig langar að tala við einhvern.

Kannski er þessi einhver þú ]



[ Lífið oft getur verið erfitt,

mig langar að líða vel,

mig langar að elska,

og langar að vera elskuð.

En ég spir mig,

afhverju ætti mér að líða vel,

á meðan öðrum líður ílla.

Ég vil ekki finna leingur fyrir tómleika,

mig langar að líða eins og ég egi skilið að lifa. ]



[ Þig ég sá, og þig ég hitti.
Fyrsti kossinn okkar saman, var eins og einglar höfður staðið að verki.
Ég fann tilfinningar með þér, og tilfinningar þegar ég fór,
Tilfinningar sem ég hafði aldrei fundið fyrir áður.
Ég hugsa um þig núna og vildi að þú værir hér.
Ég finn fyrir sorgar tilfiningum sem ég vil ekki finna.
Mig vantar að tala, vantar að hitta og vantar að finna.
Hvað var það sem ég gerði rangt, eða gerði ég einhvað rangt.
Hvað er það sem heldur þig frá mér.
Mig vantar svör.
Það eina sem ég byð um eru svör. ]



[ Þegar nýtt líf kemur,
þá annað fer.
Á meðan einn brosir,
þá annar grætur.
Þegar einver á margt,
er annar sem á ekkert.
Á meðan einn á marga vini,
er einhver sem á einga vini.
Þegar öðrum er ekki strítt,
eru aðrir sem eru lagðir í einelti.
Á meðan öðrum líður vel,
þá hvernig líður þér. ]



[ Þegar tónar lífsins leika um,
ég slæ smá takt í tilveruna.
Því hjárta mitt það berst nú hratt,
ég hugsa um þig og vini mína. ]



[ Ég þig sá og líkaði vel,
en hélt að ég væri að fara að gera mistök.
Við gerðum ekki mikið,
en samt fanst mér gaman.
Ég sagði þér leindarmál, 
sem ég hefði kanski ekki átt að segja.
Þú sagðir mér að þér liði ekki vel,
og því ég vildi breyta.
Hjá þér ég lá alla nóttina,
en þú vildir svo ekki meir.
Ég hefði viljað að þér myndi líka betur við mig,
eða allavega gefið mér séns.
Maður verður ekki alltaf hrifin strax,
því maður þarf að gefa öðrum tíma.
En því fór sem fór,
og nú sit ég ein og hugsa afhverju ekki ég. ]



[ Það er mikil virkni í Angular 
og superior temporal
í dorsolateral middle frontal
allt eru þetta gyrus-ar

Það  rauðglóir allt í Insula
og ég á mér að auki tvo cortexa
occipital og occipitotemperal
og ventral temporal tveggja svæða

Ég skora hátt í Vasopressin
en það mælist varla Serotonin
það líður um mig þetta Dopamin
Cortisol og hið ljúfa Oxytocin

Hvers vegna erum við alltaf að kljást
og hvers vegna þarf ég að þér að dást?
Hví með orðum að staðfesta ást
þegar virkni hennar í mælingum sást ]



[ Ég kyntsis þér,

ég hitti þig.

Þú spurðir mig,

ég svarði þér.

Ég fann fyrir hrifningu til þín,

vissi ekki hvort það væri einhvað til mín.

Þú kysstir mig,

ég kyssti þig.

Þú faðmaðir mig,

ég faðmaði þig.

Ég straukst þér,

þú straukst mig.

Ég fann ég vildi ekki sleppa þér,

en þú vildir sleppa mér.

Ég vil hitta þig aftur,

en þú vilt mig ekki. ]



[ Fyrir augum er ætíð
grátt öskuský.
Ekkert andskotans
augnabliks frí frá því. ]



[ Ljóð
og ljós
eru orð
sem skapa orð ]



[ Við sköpum
með sköpum

Við viljum
með sköpum

Við gerum
með sköpum

Hvað er óskapnaður? ]



[ Hann gúgglaði hana í gær,
og gáði svo langt sem það nær
inn í hennar heim.
Er hún til í geim
þessi guðdómlega mær?

Hann addaði henni í gær
og potar nú í hennar lær
með elektrónísku sverði.
Ætli það verði
það eina sem hann fær? ]



[ Hver malar svo hátt í morgunsárið,
mjúkur á feld og svart er hárið?
Það er hann Kolbakur, kötturinn minn,
kærasti og besti vinurinn. ]



[ Horfði á Dalalíf óritskoðað 
og faldi pundsseðil undir dýnunni á rúminu 
sem var greitt með afborgunum án ríkisheimildar. 
Örlaði á sjálfstæðum vilja. ]



[ Fyrst eru sett handrið á hættulegustu staði.
Svo eru þau framlengd í eina samfellu.
Svo er annað samhliða handrið sett 
svo hægt sé að fylgjast með hvert þú ert að fara.
Svo eru settar þvergirðingar milli handriða.
svo þú farir ekki neitt.
Loks er lokið sett á búrið. ]



[ Orðin eru mót
fyllt með steypu
eftir stendur steypan

Steypan stendur 
en orðin eru gleymd
sem reistu þennan vegg

Veggurinn stendur
sem enn skilur að
fornar grundir

En engin man orðin
sem áður voru sögð
sem kljúfa þetta land ]



[ Í gær var af fjörinu nóg;
djamm, djús og dömur, þar til ég dó.
Inni í mér bærist þynnkunnar kraftur,
elsku mamma, ég mun aldrei drekka aftur. ]



[ There’s a full moon over Esjan
Though the sun is shining bright
Where the night is light as daytime 
And daytime‘s dark as night

And in the season's twilight
I think of you, my sweet
Looking forward to the day
When we again shall meet ]



[ Fésið er eins og lækurinn
Og lækurinn er kaldur og djúpur
Eins og status míns sjálfs
Og fésið er eins og mynd 
Sem er póstuð af læknum
Og mér til hálfs
Og fésið og lækurinn 
renna veglaust til þurrðar
Eins og status míns sjálfs ]



[ Þó brigðult sé lán sem brothætt gler,
þá býst ég við góðri veiði.
Ég vakna því árla og frískur fer
og fiskana til mín seiði. ]



[ Ég haf svitnað,
ég hef skolfið,
ég hef óttast,
ég hef kvalist og pínst
Í fangi hans,
í fjötrum hans,
Í tilvist hans og sviðið illa!
Liðið illa,
fundið hið illa. ]



[ Er húmið eitt
liggur dögunin brotin
handan við gil hins eilífa rökkurs,

Þar sem allt hverfur er ekkert líf
ertu einn?
finndu mig í gilinu djúpa
þar sem ég fer þögull..kaldur,
því er ekkert sem ég get skapað einn. ]



[ regnvotur í gegnum regngallan
gallaður víst er hann
sný honum bara við næst ]



[ þær eru ósýnilegar
líkjast mér alveg óskaplega ]



[ köld sturta svona til að hressa mig við
endaði með kvefi ]



[ kominn á ról en neita að halda áfram
sumir kalla þetta þrjósku
en ég kalla þetta heimsku ]



[ Sandar eru í Selárdal
sól er þar á leiðum.
Þannig er í þessum sal
en þoka upp á heiðum.

Einn hann bjó í sjávarsveit
segir fátt aff einum.
Enginn til hans lengi leit
lék sér einn af steinum.

Einmanaleikinn alltaf er
eins og ryk í geymslu.
Selár fjörur einn ég fer
finn ég þessa reynslu.

Hógvært heyri oregelspil
höndum krepptum spilað.
Örlög betur öll þau skil
aðrir hafa lifað.

Ást að þrauka einn með þrá
í þessum hamra sölum.
Í er líka eftirsjá
yfirgefnum dölum. ]



[ Sandar eru í Selárdal
sól er þar á leiðum.
Þannig er í þessum sal
en þoka upp á heiðum.

Aleinn bjó í sjávarsveit
segir fátt af einum.
Enginn til hans lengi leit
leiðið þakið steinum.

Einmanaleikinn alltaf er
eins og ryk í geymslu.
Er ég Selárfjörur fer
finn ég þessa reynslu.

Ef ég heyri orgelspil
öldur kletta sleikja.
Áratuga einsemnd skil
eldar harminn kveikja.

Fáir sína þögn og þrá 
þrauka alla daga.
Lífið allt er eftirsjá
eins og þessi saga.

Inn að margri söguslóð
stórar vörður leiða.
Yfir bæði ís og glóð
ár og aldir breiða. ]



[ Þar sem sólin vermir,
hug minn og hjarta.
Þar vil ég sitja,
við geislana bjarta.

Þar vil ég sitja,
lifa og njóta.
Sjálfri mér kynnast,
ísinn að brjóta.

Þar vil ég vera,
þar sem björtust skín sólin.
Það vil ég bera,
til að berja burt fólin.

En ég dvel ei þar,
ekki á sólbjörtum stað.
Heldur á dimmum bar,
dimmum og dökkum bar.

Ég þar dvelja þó vil,
á sólríkum stað.
Ég það auðvitað vil,
en ekki hvað? ]



[ Ég er með heimþrá. 
En ég á hvergi heima. 
Ég flakka á milli staða 
í leit að einhverju.
einhverju sem ég veit ekki hvað er. 
einhverju sem ég finn ekki.

Ef þú hefðir ekki farið þá væri ég heima.
því heima er hjá þér,þú ert mitt heima. ]



[ Tár
krystalsdropar
seigfljótandi dreggjar
útslitinnar sálar

Andvörp
sár svanasöngur á heiði
hnuggin kveðja
deyjandi draums. ]



[ Andlit sem myrkrið gat grandað
               á augabragði
andlit jafn auðsæranlegt
                    með hlátri eða birtu
    „Við hugsum öðruvísi á kvöldin“
                 sagði hún við mig einu sinni
liggjandi afslöppuð útaf
                Og hún vitnaði í Cocteau
„Mér finnst eins og í mér sé engill“ sagði hún
                  „sem ég geng látlaust framaf“
      Síðan brosti hún og leit undan
         kveikti í vindlingi fyrir mig
                andvarpaði og reisti sig
og teygði á
     fallegu sköpulaginu
                lét sokk falla ]



[ Himnaríki
  var helmingi nær en endranær á
á ljóðaupplestrinum þetta kvöld
    hafandi hlustað á margþvælda frasana
þegar ég heyrði ljóðskáldið fá
               taktfasta fullnægingu
     litið síðan undan
                ráðvilltur á svip
„Öll dýr“, sagði hann að lokum
   „Fyllast depurð eftir samræði“
En kampakátir elskendurnir baka til
                virtust þess alls   
              óafvitandi ]



[ Bátur lá við ankeri
Í djúpum skugganum
undir grátviði
Í bugðu á ánni

Um leið og birtan dofnar
einnig báturinn
með grátviðnum
með ánni

Minningin er ein eftir
um elskendur
í botni bátsins
sem liggja við ankeri hvors annars

Einnig þeir
Horfnir á braut ]



[ Í ódýru sælgætisbúðinni handan við lestarstöðuna
varð ég í fyrsta sinn
      ástfanginn
          af óraunsæi
Það stirndi á hlaupkúlur í hálfmyrkrinu
þetta septembersíðdegi
Köttur uppi á afgreiðsluborðinu sprangaði um innan um
               lakkrísstafina
          og karamellur
      og halltu kjafti tyggjó

Fyrir utan féllu laufin um leið og þau dóu

Vindur hafði stuggað sólinni á brott

Stúlka kom hlaupandi inn
Með regnvott hárið
Og brjóstin risu og hnigu í þröngu herberginu

Fyrir utan féllu laufin
         og grétu
             Of snemmt! Of snemmt! ]



[ Á ferð í lest yfir
     skorna brúna maísakra
           skilti sem á er letrað
                      Ójöfn spor
Nakinn álmviður
     eins og blævængir móti himni
Fuglasveimur í kjarri
    um það bil að hefja sig til flugs
Hefðbundnu málverki af bóndabæ
      bregður fyrir á innanverðu auganu–
Brúnar kýr við kornhlöðu í sól
           hundur að að leik
Einmanna og láréttir akrar
        breiða úr sér í fjarlægð.... ]



[ regn er
sæði guðs sem fellur
í móttækilega
konu hvernig ætti
annars að eyða
regnvotum degi
á annan hátt en með þér
í leit að sól og stjörnum
og himneskum líkömum
hvernig ætti annars að eyða
regnvotum degi
á annan hátt en með þér ]



[ Ég orti góða eggjaköku...og át
heitt ljóð...eftir að hafa elskast með þér

Hneppti bílnum...og ók kápunni
heim...í rigningunni...
eftir að hafa elskast með þér

Ég fór yfir á rauðu...og stansaði á
grænu...sveimandi einhvers staðar á milli...
verandi hér og verandi þar...
eftir að hafa elskast með þér

Ég bjó um rúmið...losaði um hárið
...eilítið
ráðvillt...en mér stendur á sama...

tók úr mér tennurnar...skolaði
náttserkinn...stóð
...og lagði mig...

Til svefns...
eftir að hafa elskast með þér ]



[ afstaða hans
til ástarinnar sagði hann
var afstaða bóndans
flestir elska eins og
veiðimenn og eins og
veiðimenn drepa flestir
það sem þeir þrá
hann yrkir
jörðina í gegnum tær
nef í rökum
sverði hann bíður
biður til guðanna
og uppsker hægt og bítandi
ævinlega þakklátur ]



[ Milli verka–
    snyrti jarðaber,
    svara bréfum–
eða á milli ljóða,

sný mér að speglinum
til að ganga úr skugga hvort ég er hér. ]



[ Eins og sundmenn voga sér
að snúa andlitinu upp á móti himni
og vatnið ber þá,
eins og haukar sem hvíla í loftinu
og loftið styður þá,
vil ég læra að
falla í frjálsu falli, og fljóta
í náðarfaðm Sköpunarverksins,
vitandi að engin fyrirhöfn verðskuldar
alla þá umlykjandi fegurð og dýrð. ]



[ Fuglarnir kunna að lyfta vængjunum,
               leggja undir sig fæturna
               að flúgja

               yfir himinn
               til annarra landa
               með vindinn í fangið.

Þeir vita hvernig á að yfirgefa kuldann.

Einn daginn, einnig ég. ]



[ Dreg mig út úr örum ristum hamnum
(þessum gamla grófa ham sem ég þarfnast ekki lengur
ég fer úr
slepp úr
legg að baki)

ég hristi af mér dautt hreistrið
dusta af mér húðflögurnar

Sný baki við hörkunni
plokka hvert lagið af öðru niður
í kviku

Og ég depla af mér gömlu augnlokin
til að sjá hlutina í nýju ljósi

Nudda mér upp við stein
ætla að verða meir á ný ]



[ Eru
undaverður
staður, þar sem
enginn nýtur

þess að vera til

en
allir vilja
lifa

um alla eilífð ]



[ hún veit ekki
hvað hallinn
á nefinu á henni
gerir fyrir mig
hún heldur
að ég sé óður
í brjóstin á henni ]



[ ef þú hefur
efni á

matnum

áttu ekki
fyrir

pottunum
og
pönnunum

til að elda
hann í

ef þú hefur
efni á

pottunum
og
pönnunum

til að elda
hann í

áttu ekki
fyrir

matnum ]



[ Rigningin er allt í einu skemmtileg.
Tunglið vaggar í húminu.

Enn sá hlátur. Ósýnilegir froskar
kvaka í votu grasinu.

Framandi lykt af fölnandi trjám.
Ódýrt rauðvín

og öll veröldin er sem einn munnur.
Gefðu mér tvöfaldan koss. ]



[ Einhversstaðar í þessari víðfeðmu nótt
með fjarlægðina okkar á milli, hugsa ég um þig.
Herbergið snýr hægt baki við tunglinu.

Þetta er unaðslegt. Eða ætti ég að strika yfir það og segja sorglegt? Í einhverri af  þessum tíðum syng ég
óhugsandi söng um þrá sem þú færð ekki heyrt.

La lala la. Sérðu? Ég loka augunum og ímynda mér
dökkar hæðir sem ég yrði að fara yfir
til að ná til þín. Því ég er ástfangin af þér og þetta
er það sem það er líkt eða líkist í orðum. ]



[ Þú smellur að mér
eins og öngull sem krækt er í auga
fisköngull
opið auga ]



[ Forsenda: Þú ert hafið.
Augnlokin
þín leggjast yfir óreiðu

Hendur mínar
þar sem þær snerta þig, skapa
litlar óbyggðar eyjar

Brátt munt þú verða
öll jörðin: fullkannað
svæði, land ]



[ Að lokum
sagði annar af
tveimur í hljóði:
Ég hef fengið þig
til að sætta þig
við einsemdina.
Að lokum segir
hinn af tveimur í hljóði:
Sjáðu, allt innan seilingar
er svo fjarri,
svo fjarri ]



[ Margir
Hafa ekki rödd.

Hefði ég ekki kynnst
mínum skerfi að volæði,

væri mér
máls vant. ]



[ Á bak við
   rimlana
      fyrir innan ókleifan múrinn
horfandi
   á blóðrauða
      Transvaal sól
rísa
   bjarta í gegnum
      fjarlægan bláma
þú flýgur
   hátt
      afar hátt. ]



[ Í vikubyrjun
blés hann að
að mestu
að norðvestan.

Að áliðinni viku
stóð hann 
aðallega af austri
og suðaustri.

Undir vikulokin
snéri hann sér
í vestlægar
áttir. ]



[ Þú varst með dimmblá augu
og heitar hendur.
Þú komst á móti mér, handan við hylinn.
Urmull af hvítum fuglum, sem flugu og þögðu
Litlir og fíngerðir, eins og fyrstu blóm á sumri,
hurfu þeir niður í vatnið.
Fiðrildi flögruðu um í hárinu á þér
ég vildi fanga þau með máttlitlum höndum
dansandi vildi ég bera þau burtu
og hverfa með þeim
inn í óvit sælunnar. ]



[ Hendur mínar
Eða ekki.

Eða ekki.

Næturskuggar
Þögn heimsins ]



[ Aðeins í hjörtum okkar
á sönn ást sér bú,
þar sem ekki er spurt
um húðlit og trú
um Búdda og Allah
eða hvort við Kristi þjónum,
þá fáum við frið
fyrir Guði og fjandanum. ]



[ hugsanirnar
flóð og fjara

staðfuglinn
stingur af

heimilið hangir
í vindinum ]



[ trén lykta
af timburmönnum

venjulegt ljóð
kemur slagandi

og stararnir þagna ]



[ Ó vatn
brunnvatn
drykkjarvatn
baðvatn
sturta!
Hvítþvegnar
skyrtur
Hreinsuð sár
Ó vatn
ó regn
ó haf!
Stilla
hylur
lækjarsytra
svampar og
kórallar
Vatnsins hjarta
stríður púls
árstraumur
foss
ein æð, ein á
Getur vatnið
fengið hjarta sitt
til að hætta
að tifa ]



[ þegar ég sný lyklinum
að íbúðinni minni
finnst mér í og með ég vera boðflenna
að ég hafi komið heim of snemma
án þess að gera boð á undan mér
ég stend kyrr
bíð áður en ég opna dyrnar
þetta framandi ósýnilega
verð að koma reiðu á tilfinningar mínar
og setja á sinn stað
ásamt öllum þess syndum
áður en ég geng inn
og læt sem ekkert sé
viti ekkert ]



[ ég elska
ljóð
þar
sem
línurnar
líta út
eins og
setningar
á stangli
eftir
heming
way
orðin
og
at
kvæð
in
falla
niður
síðuna
eins
og
langar
svartar
eldspítur
sem
dreymir
um að
þú
kveikir
á
þeim
svo
þær
geti
komið
þér í
koll
í eitt
skipti
fyrir öll ]



[ hálfri flösku
af tekíla
yfir skapa
hárin og
og píkuna á sér
og setti
fæturna
sundur
og
saman til
að auka á
áhrifin
áður en hún
setti upp fyrir
ringo
hæ elsku
smettið
og sagði
heldurðu 
að þú getir
farið með
tunguna
þarna niður og
krækt þér í nokkra
auka dropa ]



[ Ó, hve fögur er hún!
Andlitsfríð
Og íturvaxinn

Það er eins fallegt
vitfirrt augnaráð
eiginmannsins sem er rumur að vexti. ]



[ Ef ég gæti skrifað orð
Líkt og haustlauf á skógarbotni
Hvílíkt bál bréf mín myndu kveikja.

Ef ég gæti talað tungu vatnsins
Myndir þú drukkna þegar ég segði
„Ég elska þig.“ ]



[ Ormétið land
Sagði grand
Sigldi í strand
Sökk í hland ]



[ Komið öll með mér
á morgun er of seint.
Ferðin farin er
fagnið því leynt.

Komið allir inn
ykkar losið bönd.
Í síðasta sinn
verða seglin þönd.

Þið dansið í dag
í draumi við lag.
Öllu verður eytt
óttist ekki neitt.

Endurómar hátt
yfir heiminn brátt.
Ljósið það er ég
á ykkar lífsins veg.

Sakleysið er selt
sökum öllum breytt.
Vonum öllum velt
villtum sálum eytt.

Heimi gaf ég allt
út á ystu sker.
Þakkið þúsundfalt
það sem liðið er.

Komin er sú stund
skipið þokast senn.
Farmanns forna lund
fylgir stjörnum enn. ]



[ Ég vissi um gamlar sagnir frá Sandi
að sultur væri algengt mein.
Þar á sveimi var undarlegur andi
yfir öllu andstyggð skein.

Þeir réru á hafið langt frá landi
lögðu ár á borðin tvenn.
Við róður var þögn á þeirra bandi
þrælar eru líka menn.

Allar nætur eru til að dreyma
hinir ungu fyllast þrá.
Í svefni blikar á birtuna heima
í bæn eru fjöllin blá.

Máninn andvarpaði yfir sæinn
enginn átti yfirbót.
Myrkrið féll og mændi yfir bæinn
maðksoginn reki slóst við grjót.

Úr djúpum álum suður af Söndum
stara liðin ár á mig.
Reka um höfin en reyrð í böndum
rótlaus og fá aldrei frið.

Ég kem hingað til að kasta blómum
þá kallast blá djúpin á.
Hlusta eftir ást og mildum ómum
eilífur andi blessi þá. ]



[ Mikið er ég á móti öllum sem eru á móti einhverju sem ég er ekki á móti. ]



[ á meðan aðrir svelta
þykir það ósiðlegt í okkar samfélagi
að nýta mat sem annars yrði hent ]



[ hið raunverulega tunnuglamur
er inni á Alþingi
ekki fyrir utan það ]



[ svitasól
frostsól

froststorkinn morgun
skreyttur glingri af þögnuðu dómsmáli

þöggunin æpandi
kúgunin skerandi

allt sem grundvallar samfélagið er lygi
orðræða
hefð
svik ]



[ þótt ég sofi
mun ég vaka

en í svefni finn ég vöku
vökudauða
ládeyðu
bláendann

ég skipti þér út fyrir tæki
læt líta út fyrir að ég sé upptekinn
en í rauninni er ég vant við látinn

merðir þessa heims bíða mín í hrönnum
á útskerjum
á útnárum

ég fyrirlít ]



[ pbb

pbp
phpbb

tveir

einntveir

freyr reyr frost

þögn. ]



[ hálfmuldar þakkir í hljóði
muldraðar

tvíteknar
sundurslitnar
samhengið útmáð

botninum er fagnað

annars staðar fel ég þögn mína og bít mig í samfélagið
á upplognum forsendum sviksams útsendara

hingað er ég kominn til að sundra ]



[ ég get ekki hætt
að þakka þér fyrir innblásturinn
kæra fífl

hafðu það hugfast
að ég fyrirlít

á meðan bíð ég þín fyrir neðan
f
r
o
s
t
i
ð
ósofinn nakinn
í
i
ð
r
u
m



skelfingar ]



[ ég er rjómaðastur
og fleiri upplogin orð
uppdiktuð hugtök

ég er kalrabestur
ahabískur
margfletskur

bargfriðurinn úti
í hjeppifeggnum

óklásur
myndhjarinn

svif



ég lít til þín í örvæntingu
hvar er mótgúpan? ]



[ Ég fékk það ekki í gær
þó biti á eins og geit í gras.


Ég er vanur að fá nóg - lína eða bara net
(tæki-færi)


Silfurglamúr diskóþyrsklingar í sjó
eða blint djamm með botnvörpunni.



En enginn veit hvar maran lendir:

það beit á,
glæsilegur stórfiskur


en ég náði honum ekki upp. ]



[ Ég er vindblásinn 
Vestmannaeyingur
er vill spranga 
og súpa'oft á.
Ég er þrætugjarn 
Þingeyingur
þrýstilofti á. ]



[ Enginn grætur móður,ó,mynd
mædda gleymda og grafna.
Sárust allra er sú eymd
ef eigin börn þér hafna. ]



[ Ekki stíga 
á sporin
og hin svikna eið.
Þá kemur vargur
á vorin
og vegur um leið.

Heyri áratogin;
útróðramenn
á leiðinni heim.
Formaður lotinn
ég finn það enn
fámáll og brotinn.

Sigg á höndum
skip á hlunni
og siglan felld.
Brimar á strendur
bátstrand á grunni
blákaldar hendur. ]



[ Gular kennsluflugvélar
bera við bláan himininn. 
Þær hnita
hægt hringi 
yfir kirkjugarðinum við Fossvog.
Kvölsólin skín á legsteinn 
úr ítölskum marmara.
Þar hvílir fyrsti 
Íslendingurinn sem  
flaug með
Concord. ]



[ bernska er ævintýramennska
svaðilför, uppgötvanir, athafnir 
að telja stjörnurnar
ferðast á enda veraldar
láta drauma rætast
á meðan ég ligg og horfi upp í skýin

sumum finnst miður
hvað tíminn hratt líður
en bernska er að upplifa
ekki telja sekúnturnar sem tifa
dagurinn í dag er bara einn
og morgundagurinn er ennþá ekki neinn

bernska, heimur sem margir hafa reynt að skýra
en fáum tekist til
verður ekki séður sem er
nema þá með því að breyta sjálfum sér
gerast ungur á ný
og ferðast til landsins sem allir eitt sinn þrifust í 

bernska er töfraveröld
sem allir eiga lykil að
þar er dagurinn ævintýri
lífið fjársjóðkista
og ég prinsessan ]



[ stríðir ólgustraumur		
um stræti í hjartaborg	
flæðandi táraflaumur		
fyllir hvern kima sorg		

tvennar lautir tómar		
trega þrungnar sjá		
hvar stjarna lítil ljómar		
lengst höndum þeirra frá	

skýjaveröld vildi		
vitja þessa ljóss			
heimti úr lífsins hildi		
svo harmur ákaft óx		

dimmur dapurleikinn		
dreifist allt um kring		
blíðu augnablikin		
bara endurminning		

þjáningin mun þverra
þá er undin grær 
þrútin augu þerrar
hinn þýði vonarblær

hlýnar hjartarótum
hjá mynd af orðni tíð
dofinn fer úr fótum
frelsið leikur um líf

annað segja aðrir
en óskir geta ræst
er fæ ég mínar fjaðrir
flýg með þér skýjum næst ]



[ heyrist í vindinum 
hann feykir upp dyrunum
ber með sér töfraryk
sem fyllir dimmt herbergið
lýsir upp allt stjörnublik
og ég fer í sandkassaleik

baða mig í mánaskini
týni öllu tímaskyni
tipla á tánum
á smástirnum
púsla með stjörnunum
á milli jarðar og hæsta himins

iljar mínar yfir tóminu
er ég sit á tunglinu
og horfi yfir konungsríki
til ármilljóna
hringar Satúrnusar
eru mín kóróna

það er miðnætti
finn fyrir mínum andardrætti
vef um mig himnanna slæðum
fallega grænum
og lygni aftur augunum

draumalandið
skríður út um skráargatið
nóttin er köld, ég vakna 
draumaveröld sakna
í einhæfum heimi
samstundis öllu gleymi ]



[ Hef oft heyrt um betri stað
handan lífs og dauða
en hvað veit svosem hver um það
sem að handan bíður kauða?

Hið neðra bíður brimsalt síki
en að ofan öl og vífið.
En hvað ef Himnaríki er heimurinn
en helvíti eftirlífið? ]



[ Heppið Himnaríki' í dag,
en harmdauði í hundi.
Nú yndislegur unir hag
í iðagrænum lundi.

Dáinn, horfinn, harmafregn;
horfi á eftir vini.
Næstum missir sá um megn
á Messalínu syni. ]



[ Maður steig um borð í skip.
Hann sigldi undir fölsku flaggi,
einbeittur og með stjarfan svip,
hann spenntur beið  skipið af stað legði.

Er mamma Útey spjallaði við hann
fékk hún ansi ljótan grun,
því maðurinn var þögull og fjarrænn.
Það sá hún.

Fyrr um daginn varð sprenging í borginni
og fólkið ræddi þann atburð ljóta,
en maðurinn ósnortinn af sorginni,
lét allt sem vind um eyru þjóta.

Á eyjuna komin fljót á fund,
varðarins fór mamma Útey smeyk,
að viðra illan grun, en í þann mund,
bar manninn með vopn að leik

Hann skaut og hann skaut,
svo blóðið draup,
fólk úti um allt særðist og kvaldist,
þjáðist og engdist.

Hræðilegur djöfull í mannsmynd kom til Paradísar
og breytti henni í helvíti,
en fór þegar sást til sólar
og skeytti engu þó að öll þjóðin gréti.


En sölt tárin þorna,
sárin gróa og sorgir dofna.


Áslaug Ýr Hjartardóttir
24. júlí. 2011 ]



[ ég eignist mannsefni, svona meira
eða minna í lagi.
Innsæi til velja þann rétta frá þeim ranga
og réttsýni til að þekkja þá í sundur. ]



[ í huga mínum hvílir löngun meistaraverka
magnaðra hugmynda,
sem fela sig bak við hversdagsleika
staðalímynda. ]



[ Gylltur bakkinn gælir í fangi mínu í kvöld,
gróandinn vaknar við vota sumarkossa.
Sunnan sýnir þau völd
sem grænka tún og gyllir fossa.

í amstri hverrs dags skaltu dug þinn geyma
og dásama skaltu draumum fínum,
sem sæmir þeirri trú að eiga heima
á stað að rótum þínum.

Í fjörunni feta ég mín bernskuspor,
fagur er dalurinn hér.
Vakna þú mitt ljúfa vor
og vektu minningar í mér.




Hér eru falin fögur orð í sandi
sem fallin eru í gleymd og grafin,
en báran létt brýtur staf úr landi
í sögu sem hún seigir mér. ]



[ Bakið er bilað,
blaðran er slök,
rennur úr nefi og nösum.
En ljúft milli læra
liggur ein rök..

- ertu nokkuð
á næstu grösum? ]



[ Hún knúði á dyrnar kveðjustundin
í kvöldsins ró við sjónarrönd.
Hún fylgir ennþá fast mér bundin
og fellur þung sem brim á strönd.

Ennþá svíður í gömlum sárum 
skurðir sem aldrei gréru vel.
Endurminning eilíf í árum
sem ég í vitundinni fel.

Sá dagur með ískalt augnaráðið
hann iðar sem skuggi um þil.
Og mjöllin hvít í morgunsárið
minnir á ísilagðan hyl. ]



[ Hefur þú Krist
í hjarta þínu
kærleik og miskun

Hefur þú Krist
í huga þér
ljós og frið

Hefur þú Krist
í anda þínum
frelsi og djörfung

Hafir þú Krist
þá áttu allt
sem eignast getur
einn lifandi maður ]



[ Ef þér hættir til að lofa upp í ermina á þér
vertu þá umfram allt í ermalausu. ]



[ Spámaðurinn kom aftur
fyrst þekkti ég hann ekki
svo skildi ég 

Hann tók frá mér 
það sem ekki átti heima
í sjálfum mér

og færði mér það
sem Drottinn ætlaði
frá upphafi vega ]



[ Þegar ég opna augun er allt grátt að sjá.
Hvar eru litirnir hugsa ég.
Mig langar að sjá allt í nýjum litum.
Þori ekki að opna dyrnar á skápnum mínum.
Get ekki horfst í augu við sannleikann.
Hann yrði of sár.

Dyrnar eru þarna.
Mig langar að opna þær.
Handan þeirra er allt bjart. 
Þeir sem opna dyr sínar sjá nýja liti.
Fyrir þeim birtist allt litróf regnbogans
og líf þeirra verður léttara.

Skápurinn minn er lokaður. ]



[ Hoho alltaf hestur
Hoho alltaf bestur
Hoho ekki vinur 
Hoho fitubolla
Ég hata þig hoho ]



[ Ég sá Guð á mikilli mynd
er manninn fyrsta hann skóp
af fallegri jörð og lítilli lind
löngu fyrir Adams angistar óp
en í einni örlitilli stroku
er ég einsog í þoku.

Ég sá fólk á fallegri mynd
í fínasta pússi og stássi
með augun opin en starandi blind
í einhverju óÞekktu plássi
en í einni örlitilli stroku
er ég einsog í þoku.

Ég sá Þingvelli í þrívíddarmynd
og Þrastarhjón hjá hreiðri
og afhausaða húskarls synd
hjá Öxará svo breiðri
en í einni örlitilli stroku
er ég einsog í þoku.

Ég sá eina gamla andlitsmynd
af óþekktri kaupakonu
hún var órofin uppsprettulind
og ól upp prestsins sonu
en í einni örlitilli stroku
er ég einsog í þoku.

Ég sá brosandi barnamynd
í brotnum ramma og skökkum
Þetta var sjö ára stúlkukind
sem seinna barðist í bökkum
en í einni örlitilli stroku
er ég einsog í þoku.

Að lokum ég leit á dómsdagsmynd
af dánu fólki og dýrum
Það eyddist af sinni erfðasynd
að afloknum ævintýrum
en í einni örlitilli stroku
er ég einsog í þoku. ]



[ Það glóði eitt sinn á gullið strá
á gylltum hól
sem gulnað grætur nú
á gisnum hól.
Á nöpru vori deyja og visna strá,
Þau vaxa ei fá
og falla frá. ]



[ Hvað er þetta sem gerist 
þegar þú horfir á mig?
ég vil bara snerta þig, horfá þig,
vera ein með þér
heyra allt sem þú hefur að segja,
sjá allt sem þú gerir
þú ert sá eini sem ert spennandi, hrífandi, enginn annar
stundum er eins og hjarta mitt sé að springa, ég er öll svo heit og mjúk
bara af því að þú horfir á mig og brosir...

Þegar augu þín líta á mig 
líður mér eins og þau strjúki mér allri
brosið þitt lætur mig ósjálfrátt brosa og mér hlýnar allstaðar
ég trúi öllu sem þú segir,
allt er fullkomið sem þú gerir
mér finnst allt vera mögulegt
bara af því að þú ert hér...

ég fell fyrir þér svo hratt,
þú yndislega vera
þú átt mig og hjarta mitt
og ég mun bíða eftir þér 

ég elskaði þig frá fyrsta brosi.. ]



[ Ef ég væri Finni þá væri ég kannski með rastafléttur í hárinu og mér þætti það töff...

Ef ég væri Dani þá ætti ég pottþétt reiðhjól og myndi hjóla bara ef ég þyrfti út í vínbúð...

Ef ég væri Norðmaður myndi ég eflaust borða kvöldmatinn klukkan fjögur heima og vera strax orðin svöng aftur um sjö...

Ef ég væri Svíi þá myndi ég örugglega troða munntóbaki í vörina á mér þó ég sé stelpa og ekki finnast það neitt tiltökumál...

En ég er Íslendingur og ég er með fallega sléttað hár, keyri allt sem ég þarf að fara, borða oft kvöldmatinn seint á veitingastöðum og myndi gubba ef ég sæi stelpu með efri vörina bólgna af tóbaki... ]



[ Í nafni ástarinnar 
ég kem og næ í þig
þú kemur með mér

Í hjarta mínu ekkert hik
enginn efi
þú átt heima með mér

Allt við þig snertir mig
snertu mig allstaðar
vertu alltaf með mér

Lífið bíður ekki
ekki segja nei
framtíð þín er með mér ]



[ Sátt en samt ekki
mátt ekki særa mig meir
leikið hefur mig
marga hrekki
þeir verða ekki fleir
ekki einn, ekki tveir
aldrei meir

Þú ert ekki sá sem ég 
hélt ég þekkti
þú hélst áfram
þrátt fyrir allt
og laugst 
og blátt áfram blekktir
allt og alla

Nú mun ég horfa á þig og þína lygi
hrynja og falla

Stórt á þig lítur
og heldur að allir spili með,
en í raun á öllum brýtur
þar með talið sjálfum þér

Þegar raunveruleikinn kemur í ljós
þú munt ei lengur fá hrós
fyrir það sem bara var glansmynd
Þetta er svo mikil synd
því í raun ertu bara lítill drengur
sem heldur að hann sé happafengur
í allri lyginni
og þú ert hræddur og sár,
særður af þinni eigin hendi 
og veist ekki hvar þú lendir
eða hvað þig hendir

Óttinn er það versta
hálfkák er ekki nóg lengur
þú verður að fara að gera þitt besta ]



[ Nýtt, nýr hvati
nýtt, nýr háttur
annar bati
æðri máttur

Sé það núna
sé það svo skýrt
hugsa að það kosti
en það er hitt sem er dýrt
það að vera föst
í sama farinu, komast ekki áfram
sé það núna
sé það svo skýrt

Lofa sjálfri mér
að finna leið
til að leysa allt
fyrna allt sem sveið
Lofa sjálfri mér
og þér ]



[ Á nóttunni ég dreymi þig
vakna sveitt
ég þrái þig

Þetta er rangt
en samt svo rétt
þrái að hafa þig þétt
upp að mér
sjáðu hér
er allt sem þú getur 
hugsað þér

Ég skal uppfylla allt
ef þú gefur mér
ef þú kemur hér
geng í gegnum allt
þetta erfiða
sem þau segja 
að sé vitleysa
ekki hægt að leysa

Trúðu mér
búin að hugsa það
trúi varla 
að ég segi það
en ég vil bara 
vera með þér.. ]



[ Hugur minn leitar alltaf til þín
því ég veit að í gegnum þig ég skín
Ég þrái að hafa þig nær mér
eins nálægt mér og hægt er
Ég þrái að finna þennan hita
bragða af söltum svita
Í huganum hún heltekur mig þessi
ástríða
stríða
ríða
ást... ]



[ Við eigum nóg
að okkur finnst
segjum við
en tökum samt lán

Við eigum allt
að okkur finnst
en kaupum samt meir
og tökum lán

Við eigum þetta og hitt
að okkur finnst
segjum við
en eigum samt ekki nóg
og fáum lánað

Lánað í smá stund
lánað lengur
lánað lengi
ég borga seinna
ég skila seinna
skila stundum
stundum aldrei
... það gleymist.. ]



[ Hvað er þetta sem við þurfum
þetta sem okkur vantar?

Það er allt hér 
beint fyrir framan okkur
það sem við þurfum
það sem okkur vantar

Lífið, náttúran
færir okkur 
það sem við þurfum
við notum það sem við fáum
það sem við sjáum

Ró í sinni, ró í hjarta
og það er ekkert sem okkur vantar ]



[ Lítill drengur horfir á gamlan mann
gamall maður horfir í spegil og hugsar
þetta er maðurinn sem þú forðum sást

Lítil stúlka horfir á gamlan mann
gömul kona horfir á mann sinn og hugsar
þetta er maðurinn sem þú forðum sást

Lítil börn horfa á gamlan mann
gamall maður horfir á börnin og veit
að þetta er hans síðasta og deyr ]



[ Mamma, ég ætla að gerast 
sjálfboðaliði
og bjarga öllu fólkinu
sem á bágt
og fær ekkert að borða
og grætur hátt

Mamma, ég ætla að ferðast
um heiminn
og sýna öllu fólkinu
sem veit ekki
og hjálpa því að skilja 
þetta verður flott hjá mér
heldur ekki?

Mamma, af hverju segiru nei?
heldurðu að mér líði illa?
Nei!
heldurðu að ég viti ekki neitt?
Víst!

Mamma, ég ætla að verða góð, betri,
best!
Þú munt sjá að ég hef rétt fyrir mér
í þessu 
þó þú vitir flest,
veistu sko ekki allt!

En mamma, viltu kannski vera hjá mér?
Bara í nótt?
Ég finn fyrir svima í maganum og í hjartanu
þótt....
Æ, mamma, gerður allt betra, best... ]



[ Í dag held ég út í óvisssuna
full af hugrekki, styrk og von.
Hvort ég rati ávallt rétt
veit ég ekki
en mér til hjálpar
verður fólkið sem ég þekki.
Lært hef ég að lífið er
ekki spretthlaup
heldur maraþon
og með þoli og þrótti
hverfur allur ótti.
Ég veit að ég mun sigra. ]



[ Gott
að vita
að þú
hugsar
til mín
þegar
ég hugsa
og held
að þú
hafir
gleymt mér...
 
Ég ætla
að reyna
að
muna það
að
þú manst mig
alltaf..... ]



[ Áður fyrr hélt ég alltaf dagbók.
Skrifaði í bók atburði dagsins.
Tjáði hugsanir og langanir.
Í bókinni faldi ég leyndarmál og
taldi þau örugg.
Öryggið fyrir mér var frelsi.
Frelsi til að vera
ég sjálf.
 
 
Dag nokkurn opnaði maður bókina mína
og öryggið hvarf 
með frelsið í farteskinu.
Öll leyndarmálin sem legið höfðu falin,
litu dagsljósið.
Ljósið varð hratt að myrkri.
 
 
Í dag hefur frelsið snúið aftur
í annarri mynd
og með því kom einn vinur
sem heitir öryggi og annar
sem kallast styrkur.
 
 
Þessir þrír ætla að hjálpa mér
að skrifa í þessa bók
og athuga hvort þeir
rekist síðar á gamlan
kunningja sem
nefnist þroski. ]



[ Utan við hliðið á nátthaganum
í hlíðinni minni
er uppsprettulækurinn.

Hann fellur í fallegu ána,
sem ferðast um dalinn,
niður í bláleitan fjörðinn.

Ég sakna hans núna er sumarið líður
og sál mína vantar að nærast.
Hugurinn ber mig alla leið heim.

Þar bíða mín fjöllin og fólkið mitt kæra
og fallegi litli lækurinn suðar.
Sál minni svalar með vatni sínu. ]



[ Veistu, að vonin
hún vakir
utan læstra dyra hjá þér?

Í svart-nættis myrkrinu nærri hún er, 
með náð sína og frið fyrir þig.

Hlustaðu, heyrirðu
ei höggin
er að dyrum örþreytt hún ber?

Viltu ekki vinur minn opna, fyrir
voninni- og mér? ]



[ Úr djúpu myrkri 
skín ljós leiðarstjörnunnar 
á veg til vonar ]



[ Vindur mig þaðan burtu bar,
himinninn var mitt hlé.
- Nú er eg ekkert annað þar
en eitt tré. ]



[ þar sem fuglinn flaug
fiðrildi blómasafann saug ]



[ Ein stund í lífi deyjandi dags
er dregur fram lífið til sólarlags.
Mun veita þér trú á strit  þitt og streð
á sætleika lífsins og ókyrrt geð.

Því hvað tjóir þér maður svo máttvana peð
að mótmæla lífinu og koma ei með.
Um greiðfæra vegu og grýtta slóð
en gefast ei upp við svita og blóð.

Höf: JG Adessa ]



[ Á fingri þínum fögrum er hringur,
hann er fegurri en nokkurt glingur,
Trú, von og traust hann merkir,
Frá traustri manneskju sem þú þekkir,
Hugurinn er nóg, höndina þarf ei að skoða,
Hættu að leita finndu í hjartanu doða,
Að giftast manneskju sem er þér mikið,
Dusta af vináttunni þarf ei rykið,
þú ert mér vinur, með mikið traust,
er ánægð að þú upp á yfirborðið skaust,
Ekki frá þessu lífi mátt hverfa,
Ég elska þig, þú mátt allt mitt erfa. ]



[  ]



[ Ást er ei til að þjást,
ást er til að njóta.
Þeir sem elskast ekki slást,
heldur upp í rúm þeir þjóta.

Ef þú finnur sanna ást,
þá skiptir engu máli.
Hvort hún er með matarást,
krumpuð, ljót eða úr áli.

Öll við eldumst og þroskumst,
því er ekki hægt að breyta.
samt af ást við saman lokkumst,
og ruglum milli reyta. ]



[ Við setjum ekki appelsínur og epli saman í poka
Við höldum ekki á appelsínum og eplum á sama tíma
Við fæðum ekki appelsínur og epli saman
Við höldum ekki saman á appelsínum og eplum
Hvað ertu að reyna að segja mér? ]



[ Drífðu þig nú druslan mín
drattastu á fætur
dagurinn, hann bíður þín
og allar þínar dætur ]



[ Einn í baði
bað um ljóð
ljóður á honum
hann er einn ]



[ Kannastu við krossinn
krossinn sem hann bar
bar með bandingjunum
bandingjunum þar.

Þar hann lét svo lífið
lífið fyrir heiminn
heiminn þar sem hatrið
hatrið hamslaust var.

Var hann ekki vinur
vinur okkar alltaf
allt til enda heimsins
heimsins sem hann gaf.

Hann svo sté upp aftur
aftur upp til himna
himna faðir okkar
okkar eini Guð. ]



[ Mér leiðist
leiðist einvera
einvera er leiðinleg
leiðinleg einvera
ein vera er leiðinleg
tvær eru betri. ]



[ Ást mín er svo heit að þeir sem koma nálægt brenna sig
Hitinn sést langar leiðir
Brennt fólk forðast eldinn
Ég er einn ]



[ Drífðu þig nú drottning fín
flýttu þér á fætur
dagurinn nú bíður þín 
og allar þínar dætur ]



[ Ó Drottinn kær vertu minn styrkur og stoð
á raunastund reisir mig boginn
og kærleikur þinn sem mitt værðarvoð
hann lýsi minn veg himnaloginn,

Er sofna ég nú og þú hönd þína hefur
um höfuð mitt hjarta og sál
því gott hlýtur sá sem að með þetta sefur
þitt hjarta þinn kraft og þitt bál. ]



[ Skýin sveipast saman
Senn mun regnið gráta,
ástin mín eina kveður,
en allra fyrst ég játa
að alltaf mun ég unna þér 
því þú ert lífið fyrir mér ]



[ Halli humar þú ert kræfur karl.
kynntist mikið púkunum
skíttu nú í skitinn dall
og skeindu þér á lúkunum! ]



[ Eva litla datt í dý
og meiddi sig í fótnum
hún varð aldrei upp frá því
jafn góð í hendinni ]



[ Lít upp niður
Vinstri hægri
Hvert er ég kominn?
Ég veit það ekki.

Raddir kalla
Hingað, þangað
Hvert fer ég?
Ég veit það ekki

Myrkrið umlykur
Kuldinn deyfir
Hvar er birtan?
Hvar er hlýjan?

Kökk í hálsi
Tárin streyma
Röddin brestur
Ekkert kemur

Kalla hjálp
Ekkert heyrist
Er að drukna
Í mínum heimi ]



[ Smáauglýsingar:

Ómótstæðilegt augnakonfekt vantar spegil hið snarasta.

Ellegar litla tjörn. 

Frekari upplýsingar í síma : 459-1895
eða narkissus@gmail.com ]



[ Innst á ég ekkert mál
enga tungu bara sál.
Þar ég þúsund kossa finn
og þig við aldingarðinn minn.

Hafi ég ekki áður sagt
ástar orðin til þín lagt.
Í þín eyru ástin mín
gef ég orðin öll til þín. ]



[ Þú gekkst upp á senu og söngst mér
með sigurbros á vörum þér.
Seiðmagnað ljóð um logandi eld
er leið inn í hjartað í kveld.

Og ljóðið mér birtist bjart og nýtt 
blærinn lék sér og allt varð hlýtt.
Og fegurðin sveif inn á staðinn
í sælu ég gekk inn á barinn.

Þú sast á bekk og blastir við mér
baðst mig koma og skála með þér.
"Nú bíður mitt far með segl við strönd
er senn mun flytja mig burt um lönd."

"Þar sem fegurðin býr en fáir sjá
fyrir háum trjám er mest ber á.
Í skógarlundi býr listin hljóð
er laugar andann, hjartað og blóð." ]



[ Lítil sprund er létt á tá
lundin bundin vonum
út við sundin æst af þrá
eiga stund með honum.

Ína á ríka æskuglóð
og yndi margra stunda
ennþá rennur oft á slóð
afsíðis með Lunda. ]



[ Ást er ei með upplit hýrt
oft vilja bogna sálir.
Freistingarnar fá því stýrt,
farnir vegir hálir.

Í fæturna ei fæ ég takt,
friðlaus magnast spenna.
Oft er mikið á sig lagt
er menn leita kvenna.

Yndið dýpsta auðnan ber
ástarleikir sleppi sér
en er þú vaknar upp af dvala
er ekki um neitt að tala. ]



[ Ýmsir kóra elsku Dóra
anganóran komdu í geim.
Eftir fjóra eðalbjóra
oft vill klóra bök á þeim. ]



[ Mér hefur ei látið að læðast með veggjum
leikið oft hlutverk svo margur varð sleginn.
Á góðum stundum oft sat ég með seggjum
og sótti í mig veðrið þá tappi var dreginn.

Aumingi að vera, já það er enginn leikur,
elda grátt við stjórnvöldin snúin og treg	
en þó ég sé aumur þá er ég um smeykur
að þingmenn séu enn meiri ræflar en ég.

Þessum er tilurð að troða menn fótum
og tíðast láta ei eiðstafi neitt stöðva sig.
Þingmenn ættu að vera á örorkibótum 
en ekki á margföldum launum á við mig. ]



[ - Er ekki allt í lagi heima hjá þér?
Held ég sé spurnig þekkt.
Ungum sem gömlum oft til ber
að orða málin frekt.
Ýmis að heiman illt með fer
og ástandið ber með sér. ]



[ Þó vilji flestir vera góðir
og virða ró og spekt
- enginn er annars bróðir í leik
og oft er barist frekt.
Ætíð heldur vöku sinni
veraldarinnar þrá
það er svo ótal, ótal margt
sem andinn þráir að fá
en einhver hafði að orðum sínum
og athygli veita má
að það sem maður gefur
er það eina sem hann á! ]



[ Það horfir hver á heiminn
út frá sjálfum sér
og þess vegna eiga margir 
erfitt með að skilja þá
sem sjá hann 
frá öðrum bæjardyrum.

Hver skilur öryrkjann
sem hangir á horriminni
hrjáður og smáður
og gamalmennið 
sem berst í bökkum 
vegna þess að auðvaldið
gramsar til sín
megininu af kökunni
sem allir eiga að nærast á?

Fyrir lítilmagnann ætíð er
erfitt rétti að ná
auðvaldskrumlan æðaber
auði að sleppa er þrá.
Það gerir best hver sjálfum sér
góðverkunum skil
því undan margur fljótast fer,
flón verða alltaf til. ]



[ Eins og við sáum 
svo upp munum skera.
Svífur í kastinu 
velferðarteningur.
Ólíkt með samanburð 
til auðæva að gera:
Allt er mitt fé 
gangandi peningur. ]



[ Hendist á með heitt og kalt,
hor og græðgi plaga.
Vont og gott á vega salt
vilja hvort sér draga. ]



[ Mörgum reynist líf ei létt
lifa þó sem geta.
Hvað er rangt og hvað er rétt
og hvers er það að meta?

Ekkert rétt og ekkert rangt
að mér færist grunur.
Ekkert stutt og ekkert langt
aðeins bitamunur. ]



[ Það gerast margir kræfir
og gleypa vilja heiminn
þar gott er margt til fanga
eins og flestir vita
og margur er svo stórhuga
að gerast á það gleyminn
að gleypa þurfi ei alltaf 
allt í einum bita. ]



[ Auðnan forðast sukk og svað,
sóðinn fær sér drullubað.
Allt skiptir máli er á sér stað,
er þér holt að spá í það. ]



[ Vertu helst við vini þína rætinn,
veðja á að haldi fúinn strengur,
vatnið sæktu vinur yfir lækinn,
vaðið hafðu ofar en þú gengur. ]



[ Alþingismenn um eiðstafina hnjóta,
oftlega í fæturna sig skjóta,
fjálgslegast ræða
fátækum láta blæða
og stjórnarskrána bramla og brjóta. ]



[ Sér hefur alþingi af örlæti veitt
og ausið í fjárglæfraþrjóta,
endalaust talað en ekki gert neitt
aumustu þegnum til bóta,
það hefur raun yfir þjóð vora leitt
og þar ætti flesta að skjóta. ]



[ Það eiga allir sín takmörk til góðs,
elskulegheitin fá mega þrjóta.
Það er léttast að leggja til hnjóðs,
ljúga, stela, svíkja og blóta.
Lyddur á mannlífið leita til blóðs,
ljóma er sjá mann kvaldan.
Það eiga allir sín takmörk til góðs
en óþverran þrýtur sjaldan. ]



[ Oft á göfugur ráð til rausna,
réttlæti hans ei sorp á haugi.
Flest eiga málin leið til lausna
ljóst sé viskan hátt á baugi.

Gapir í loftið görótt sála
gremja lætur ónæðið,
góður leggur gott til mála
glaður leysir verkefnið.

Vingjarnleiki og vinakynni
vinna drýgst til bóta,
verðmætast í veröldinni
vaka, elska og njóta. ]



[ Margt hefur spakur 
orðað til álita
sem ætla ég milli hluta 
að láta vera:
Að heimurinn sé gerður 
fyrir hálfvita
svo hafi þeir 
eitthvað að gera
að manninn sé lengi búið 
að afvegaleiða og ginna
með lygum milli tanna
og æðri sannleik 	
sé ekki að finna 
en skilninginn 
á firringu manna. ]



[ Nú eru vinstri að vaða sinn reyk
villtir og blæstir á geði.
Með fögru loforðin fóru á kreik
fljótast þó hin leiðin réði.

Kratinn snauða ruplar, rænir,
ragmenni blauðans.
Vaða í glæpum vinstri- grænir,
varmenni dauðans.

Hamast í skotgröfum hægri svín
hæðast að óförum slíkum.
Ljúga og stela er ljóst bara grín
og ljúfast spillingarklíkum. ]



[ Vitnað hef til vondra níðingssála,
vandlætt ríkisstjórn lon og don.
Gagnast lítt til góðra mála
Guðbjartur ræfill Hannesson. ]



[ Auðnurík er andans megt
oft um veðrið hjalar
og yndið verður æðislegt
er um boltann malar.

Ýmis á ég bernskubrek,
bæni mig í hljóði
æ, mig vanta þroska og þrek
í þessi fræði góði. ]



[ Gleði er lán ég segi satt
gleðimaðurinn lifir hratt
og yndi mörgum eykur
ærslasamur og keikur.

Til helstu vina horfa ber
hvers er gleðin sanna.
Sólin kemur, sólin fer
svo er um leiðir manna. ]



[ Að eltast við maka 
og eignast bú
eru margir tepptir,
- en ekkert er varið í 
að eignast frú
sem ekki er talin eftir. ]



[ Óhöppin ýmsa naga,
yndið er hverfult 
þótt belgist af þrá.
Strákur það gerði 
við stúlku út í Haga
og stautinum tókst ei
úr dömunni að ná.
Stúlkan fékk krampa
og stundi við þá
og stamaði orðum
sem illa hann skildi.
Hún þruglaði þetta
og því ekki gleym:
- Þú hefðir átt gera 
það sem ég vildi,
taka mig aftan frá
þá hefðum við 
getað gengið heim! ]



[ Hefur lítinn og lipran fót
labbaði allt að mílu.
Í seytján daga sótti dót
og safnaði táfýlu.	

Táfýlan er sem töfralind
ef teyguð er af móð.
Líkust því að leysa vind
lyktin er svo góð.

Er á lausu elskan sú
ástir þiggja myndi
ef til hennar þjarkar þú
þar býr meyjaryndi.

Ef þér yrði hún ektafrú
eignast myndir hreiður
en upp á mína æru og trú
arkaðu þangað gleiður. ]



[ Í ýmsra manna auðlegð hjó
oft var klár og þorin
en óláns réð að ræna í snjó
og rakin voru sporin. ]



[ Blesa mín er þjál og þæg 
það eru kostir góðir.
Vænti ég hún verði fræg
og vinsæl hér um slóðir. ]



[ Keikur enn á kjaftastóli
kvæði mörg til vega sendir,
talinn fjærri heimsins hóli
hans þó tíðum sópi vendir. ]



[ Það er mikil blessuð blíða
bærilegt er út að ríða,
- sólin nær nærri í gegn
niðaþoku og regn. ]



[ Þá vilja oft á vandræðin bresta,
vandi er að lífið ber frelsisþrá.
Ei er gott að reka hungraða hesta
er hlaupa af slóðinni bítandi strá. ]



[ Ungur hleypti ég hestum 
eins og bjáni
og átti skemmtun ríka
eins og gengur.
Ég var einu sinni
indíáni
en er það ekki lengur. ]



[ Bónda einum var konan kær
er kunninginn tók honum frá
að vísu átti hann vin sér nær
sem vildi honum huggun ljá. 
Vinurinn brotinn á flesta fær
og fréttist hans huggun mér:
,,Gott að losna við gamalær
og geta yngt upp hjá sér”!! ]



[ Presturinn messar í rigningu
kirkjuþakið er hrip
og meðhjálparinn hvíslar:
,,Það er komið skip”.
Hún bindur á messuna endi
æsist til glaðari sinnu,
- lífið er vændi í aukavinnu. ]



[ Ef þið viljið álit heyra
ætla ég það láta í té:
Besta ráðið að barna meira
bóndanum þótt erfitt sé.

Ei þarf dama hátt að hóa
högni svo að hlaupi til:
Ást á miðin oft vill róa
eðli sínu að gera skil. ]



[ Nota má í neyðum flest
nú skal augum gjóa
orðaflaum í langri lest
læt ég að þér róa.

Gefa af sér er lífsins lán
lýsa vegi bætir hagi, 
gefa sem þú getur verið án
gleður af hverju tagi. 

Tygja vil af tærri snilld
tafsa ei á stangli,
megi orð mín góð og gild
gefa á sínu rangli. 

Hanarnir hæstan gala
hót ei kunna að þegja,
- oftast mest þeir mala
minnst er hafa að segja. ]



[ Við erum öll frábær og æðisleg
almættinu fyrir þó lítil peð.
Lífið er dýrðin sem líður sinn veg
ljóst verða allir að dansa með.

Í veröldinni er margt til meins
en margt er og til bóta,
lán er að hafa ei alla eins
ef til vill bara ljóta.	

Öll er vor tilvera á eina þá lund
óvissa í veraldarflæði.
Að lifa er best fyrir líðandi stund
að láni eru heimsins gæði. ]



[ Það má lengi telja þroska 
það sem að okkur ber
þroski er um veðrið að vella
og vitleysu sem tíðust er.
Ef einhver hælir sjálfum sér 
og segist bestur um lönd og álfur
margur snart í flæku fer 
og fílar sem orðagjálfur
en hver á að halda uppi skottinu á þér 
ef þú gerir það ekki sjálfur? ]



[ ,,Það koma alltaf aftur peningar,
- ég á engan vinninginn séðan,
- það er ekki allt fengið 
með peningum,
- það þarf þá enginn 
að öfunda mann á meðan”. ]



[ Gleði er sem geysi bál,
grundir hleypi flokkur jóa.
Grínarinn hefur göfgi í sál
er gefur tíðast kornið frjóa. ]



[ Gott er inni að eiga greiða
ef að hjá þér fer í strand
þá er frekar vænt til veiða
viljirðu láta draga í land. ]



[ Yndi er gott að eiga í sjóð
ást er leiðin bjarta.
Kona nokkur kát og rjóð
komst mér nærri hjarta. ]



[ Leiki á sína ljúfu strengi
lundarfar þitt ægitraust,
megi næra gæfa og gengi
og gleðin rísa endalaust. ]



[ Að yrkja er mér ansi trekt,
oft þótt láti hrapa.
Æja mín, það er æðislegt
yndisverk að skapa.

Æja mín, þú lífi gefur ljóman,
listabrautir gengur íðilfagurt,
þér er annt um yndið, vini og sóman,
átarlífið þó að gerist magurt. ]



[ Eins og hindin hleypur létt,
hennar er ekki raupið.
Vinum er það varla frétt
þótt vinni Barðsneshlaupið,
- ég mætt´enni á sprettinum... ]



[ Sæl og blessuð Fanney, 
frænkan mín kæra
farsældin auðmjúkast 
megi líf þitt næra.
Til hamingju með afmælið 
og auðnan fylgja megi
að austan sendir kveðju sína 
bóndinn í Skálateigi. ]



[ Freysteinn minn 
ég fagurt tel þitt sinni
ferð á kostum 
daga marga og langa.
Kasta vil ég á þig  
kveðju minni
og kærleiksvegi 
megir þú ætíð ganga. ]



[ María er fagurt fljóð
fönguleg að sýnum
sem ég henni lítið ljóð
af listaanda fínum:
Mikið er sú meyjan hýr
menn á hana stara.
Er það af ást sem inni býr
eða af því bara? ]



[ Gefur oft sér gleði frá,
geðið ríkt til sóma.
Heiðu tíðast brosir brá
björt af æskuljóma. ]



[ Um Sveinlaugu ég helst vil segja:
Sú er glaðvær, ljúf og dreymin,
svo er hún líka sætust meyja,
með suðrænan keiminn. ]



[ Solla er stúlka fögur og fyrrum granni,
finnst mér hún sem blómið skarta vegi,
glöð í lund og geðþekk hverjum manni,
góðar vættir styðja hana ávallt megi. ]



[ Fyrir kærleik menn kenna þig
kaleik þú hefur borið.
Þú ert fyrirmynd fyrir mig
sem færir mig út í vorið. ]



[ Björk mín þig ég bera vildi á armi
blessun fylgi þér af dottins náð.
Ég bið hann leiða þig frá lífsins harmi
leiðsegja og gefa best sín ráð. ]



[ Í góðum málum gerist von og hald
gleðin fær oft hljóm á þíða strengi.
Guðrún Fríður gengur Guði á vald
getur hún þá skrifað vel og lengi. ]



[ Fegurð í lífinu fær margan dreymt
og að fylgi með gæfan og lukkan.
Faðmalagi þínu ég fæ síða gleymt
fannst sem að stöðvaðist klukkan.

Ég stóð þar í algleymi með fangið fullt
og flaug mér þá hugur á brautu.
Liti ég blandaði blátt oní gult
og borinn var frá allri þrautu. ]



[ Ei er hann til yndisstunda ragur
með andans krafti tekst að fólki hlúa.
Garðar þú er góður drengur og fagur
gæfan megi ætið með þér búa. ]



[ Til stúlkunnar með tillitið tæra
og töfranna sem huga minn næra.
Gæfan leggi þér lið,
leiki við þig mannlífið
og ljóða minna njóttu mín kæra. ]



[ Guðröðar ég geng á fund,
gott að hitta þennan dreng.
Ætíð mína léttir lund,
leikur vel á gleðistreng. ]



[ Gunnar er gestgjafinn besti
gáttar hann ei mitt fjasið
á fimm mínútna fresti
fyllir hann hjá mér glasið. ]



[ Ég kynntist Guðmundi góða
á Núpi við Dýrafjörð.
Hann líkist engum slóða
öll er ljúf hans gjörð.
Hann gaf mér af gleði sinni
gott er hans vinarþel.
Ég bið að lukku hans ei linni
og líði honum ætíð vel. ]



[ Oft til hesta haldin þrá,
hún til ásta er dreymin,
lipurtá með ljúfa brá,
ljóma ber á heiminn. ]



[ Til helstu vina horfa ber
hvers er gleðin sanna.
Inn í gil ég fljótur fer
finna Eirík granna. ]



[ Ef Sigmar frænda fer ég kynna
fræði mín í ljóð vill spinna,
ekki í vandræðum með að vinna,
vaskastur meðal allra hinna. ]



[ Oft þeim réttir arminn sinn
af ást þær margar vikna,
svo dásamlegur er Doddi minn
að dömur í hnjánum kikna.
 
Margt er það í koti karls,
sem kóngur þráir gjarna.
Sagður játa átján alls
álitlegra barna. ]



[ Ekki á hana ellin sest
alltaf er hún best.
Hamingjan í langri lest
leiði hana best. ]



[ Fimmtíu vikna fegurst er
og fín sú litla tátan.
Blíðlega hún brosir mér
blessuð afahnátan. ]



[ Yndi og fegurð Bebba ber
sem blóm er prýðir 
lifs á vegi.
Mörtudóttirin eins árs er
einn af snillingunum 
frá Skálateigi. ]



[ Erfði mætar eðlisgáfur
oft er viska hans á róli
af ýmsum talinn lastaláfur
og lítið eiga fyrir hóli.

Lukkutröll á lífsins vegi
lengi þó að blési í kaunin
hann á heima í Skálateigi
harður nagli það er raunin.

Ýmsa gleði má hann muna
maður lista, elds og funa
mátti lepja lífs af brunni
og leika sér í náttúrunni.

Oft nú lúinn liggur inni
leiður á snauðri tilverunni
en listagiðjan ljær mér hönd
ljúf eru hennar vinabönd.

- Ég er að yrkja 
og eitthvað að þvaðra
en öll mín bestu ljóð 
eru ort eftir aðra! ]



[ Nóg er af ástaröflum, 
indælt mannlífið, 
Einar kann sig á köflum, 
konur að hjala við. ]



[ Allt hans skeið er orðið dýrt
yfir oss leið sem pest
en hver fjandinn fær því stýrt
að fáráðar þrífast best. ]



[ Hann berst yfir landið 
sem bunandi lækur
og bænheyrð mörg stúlkan 
sem vel að hann lætur.
Heili hans er frábær 
og hugurinn sprækur.
Hvernig ferðu að því Bogi minn 
að vera svona sætur?

Oft er ljúfum piparsveini
ástin ekki í ró
andinn tekur flugið
og ferðast nokkuð víða
og þó hann sé svo sætur
að það hálfa væri nóg
þá á hann eftir
erfingjann að smíða. ]



[ Gull í mund 14.1.11
- Morgunstund
gefur gull í mund.
Vinnusemi oft 
vagninn dró
en illt er að skorta
næturró.
Seint rísa sumir
og rísa nóg. ]



[ Læknirinn drepur og læknirinn mer,
ljóst þó ekki allir haldnir glæpasinnu
en Landlæknirinn segir við lækna ef svo er:
,,Leita skulið ykkur þá að annarri vinnu”!

Ríkisstjórnin læknunum ræður með sönnum
til rangvega mútum er beitt hverja stund.
Hennar dýrustu ráð eru að dytta að mönnum
drápshendur verði þeim lausar um stund. ]



[ Minkurinn drepur af ánægjunni 
af því að drepa
og dregur saman hræin.
Maðurinn myrðir fyrir ánægjuna
af peningunum 
sem mætastur hann virðir og þráir
oft eingöngu
þótt beri hann engann til þín kala
er hann alltaf til í slaginn
en hann býður kúnunum yfirleitt
góðan daginn.
Þar liggur munurinn á minknum
og manninum
að minkurinn kann ekki að tala! ]



[ Fantarnir skvetta úr fötunum
fær margur undan að skjálfa.
Skilning fá fæstir á hlutunum
fyrr en káfar upp á þá sjálfa.

Heimurinn er harla grimmur
hvergi skjól öruggt að fá.
Hann er bæði dökkur dimmur
dragnist ei sólin á stjá.

Morðingjar skuggunum skjótast 
skelfdan ber margan af leið.
Glæpa er launráðið ljótast
er líknarinn bregst sínum eið.

Um ógnarstand þarf ekki að ljúga
Ísland ber nú víða á góma.
Úr þjóðinni margir merginn sjúga
munu af fáir hljóta dóma.

Kirkjan er ræfill og riðin í haft
ríkisstjórn lætur sig merja.
Hún ætti að rísa upp rífandi kjaft
og reyna sitt fólk að verja. ]



[ Þú varst með vinnulúnar hendur
og vafðir mig fast upp að þér.
Og allar regnbogans rendur
rifnuðu af ást yfir mér.

Dýrð kveldsins dansaði við logann
daggir á grösum léku  sér.
Við horfðum upp í himinbogann
Þú hvíldir í örmum mér.

Og líf mitt varð að loga heimsins
er lýsti um dimmustu skot.
Ég horfði upp til himingeimsins
og hélt mig guð eitt stundarbrot. ]



[ Oft er fá menn endaspark
er sem kvikni á sálum.
Nota heilann, hertu kjark,
hjarta fylgdu að málum.

Að yrkja má ég oft við glíma
ef að Svarri er til stuð
er hann skálkur allra tíma
í þessarri krummaskuð. ]



[ Situr við glugga örþreytt sál,
byrðir alltof þungar.
Tárin falla niður.

Situr við glugga vonlaus sál,
allar perur sprungnar.
Myrkrið þétt umvefur. ]



[ Manninn hendir margt í lífsins prjáli
og margan lífið hefur seitt.
Vini sína brennt á báli
og barist fyrir ekki neitt.

Og þótt fjandinn fari um heiminn 
felli menn í hrönnum
og milljón mannabeinin
séu mokuð upp með krönum.

Þá ætíð gengur uppréttur
og ánægður með sitt
ef hausinn er og maginn mettur
þá metast ei um hitt.

Því það skiptir engu meginmáli
ef maginn er í lagi
Þótt sumir brenni á miðju báli
eða berjist um sitt af hverju tagi.

Höf. J.G. Adessa ]



[ en fallegur heimur
kraminn af hjarta mínu

lestu frekar milli línanna en það sem ég skrifa með bókstöfum
málaðu myndir af þessum fallega, fallega heimi
krömdum

ég orti jörðina
áður en ég ýtti á rangan hnapp og skrifaði yfir hana

pentagramið fellur úr loftinu og mölvar hauskúpuna
sem aldrei var tilbúin fyrir áföll

morgundöggin vökvar brotin
sem liggja eins og hráviði úti um allt

ég held jarðarför fyrir innihaldið
sem liggur splatterað á stofugólfinu

vísa í poppkúltúr eða nietsche?
hvort er meira töff núna?
fokkið ykkur

stingið úr ykkur augun meðan ég leik sellósóló yfir rústum andlitanna
það er öllum sama um ófarirnar
ég vegsama þær

koddafarið eftir ykkur er löngu horfið
lyktin farin
öllum ummerkjum eytt ]



[ mig langaði alltaf að verða ljóðskáld

mig langaði alltaf að verða ljóðskáld

mig langaði alltaf að verða ljóðskáld



en svo varð ekkert úr því ]



[ steingeldar hugmyndir
ég flosna upp úr eltingaleiknum
ég finn mér annað

ég heilsa nýjum venjum
samt ekki

enginn er fullkominn hræsnari
enginn verður bættari af nýju lífi
allt mun sölna

ég fleygi gömlum gildum
hlæ að þeim
ég er sjálfur horfinn í annan heim
fullan af myrkri ]



[ ég er eins og þú
plastþræll í plasthafi

ég bað ekki um það
bað ekki um að láta drekkja mér
kaffæra mig
í plastflóði

þetta er plastheimur
platguðinn er plastguð
lastguð


mig vantar björgunarbát fyrir hugsanir mínar
fleiri vasa á úlpuna

heimurinn er vafinn í plast og pappír
og ég skrifa þér þetta bréf
ritað í blóði
á svartan pappír

dönsum umhverfis plastkálfinn
spilum plastknattleik
fljótum um á uppblásnum gúmmíbát eigin sjálfsmyndar ]



[ hvar er ég
og hver er ég
hvar er egóið mitt
og hreina sjálfsmyndin
og náttúran

ég afbyggi
afneita
ég afbý hér

ég afþakka sendan áhuga
í formi plastskeyta
sem ekkert merkja

sendu mér samúðarskeyti
í tilefni þess að jörðin er ónýt
af of mikilli pappírsnotkun
vefðu það í plast
hvað annað

ég á ekkert annað en plast að gefa þér
ekki vil ég afhenda þér á silfurfati silfurverðlaun
brostið hjarta og brotna kynverund

ég er drottnari heimsins
skóp hann og mun eyða honum aftur
ég reyni að plasta heiminn áður en ég eyðilegg hann
til að ekki fari allt út um allt
ég nenni ekkert að þrífa eftir mig
hringi bara í mann sem huslar líkið ]



[ snjór
örþunnur snjór
á glerhimnu
ískalt vor
blautt gler

gerðir þínar eru dyggðir
sem eru afturkallaðar
aftur

öfugmælavísur kveðnar úti í horni
til tómstunda
hálfkveðnar
ljótar
afkáralegar

á morgun breytast tölurnar
og mennirnir með
menn eru góðir með sig
meðfram meðvirkninni

í reynd hlýtur sú hugsun að skila okkur öllu því sem við höfum óskað okkur
raunar finnst mér það ólíklegt
reyndar er það óhugsandi

það er ódrepandi
óbilandi þrá til að takast á við hið illa ]



[ stríð er útflutningur
vopn eru frábær
byssur drepa ekki, þær elska

skiptum svæðum upp
setjum saman ólíkt fólk
etjum því saman
seljum báðum fylkingum byssur

horfum upp á alla drepa hver annan
nauðga konunum
drepa karlana
drepa konurnar
drepa börnin

teljum seðlana meðan blóðið rennur um strætin
sannfærum sannviskuna um sakleysið
horfum á sjónvarpið og vonum að stingurinn hverfi ]



[ Að taka þátt í glæfraspili gengur til og frá
og gengið til úrslita tíðum slæmt má boða.
Það er alveg merkilegt hvað mörgum liggur á
og margir því af óðagoti fara sér að voða. ]



[ Þú varst handa mér og ég var handa þér
Þú áttir mig eins og ég átti þig
ástarsamningur augnanna var samþykktur
vottað með brosi 
staðfest með kossi
samningi rift með þögn og hunsi ]



[ þetta er skýr þekking
ég veit hver þú ert

örugg vitneskja
er grundvöllurinn

í málinu skipti ég mér í tvennt
ég er fagþekking
vísindaleg
æðisleg

Leibniz kallar
Hilda svarar

um þetta er engum blöðum að fletta ]



[ það sem er sameiginlegt mér og þér
er latnesk málfræði

það sem hugsunin beinist að
er brottfall lokhljóða í bakstöðu

latnesk málfræði er módelið

þetta er svolítið annað
ef ég lít svo á að við séum jafngild
frá sjónarhóli hlutverksins

þetta er bara eitt af mörgum
það sem er til hér er ekki til þar
og svo framvegis
og afturvegis

þvílíkur kjaftr
líttu út fyrir það sem þú þekkir
haltu þig innan rammans
farðu út fyrir hann

hugsaðu þetta út frá latínu
beittu rökhugsun

við eldhúsborð í Mosfellsbænum ríkir sundrung ]



[ Ég flaug til þín frjáls
feginn í gegnum netið
Sjáðu  gleðinnar sjálf
sigurinn er unnin ég er metinn.

Strengur spinnur tón
samhljóma vin
Vindurinn velur óm
ó ég flaug frjáls um óð, vinn

Vegurinn frjáls á netið ]



[ Á AA fund ég flýtti mér
og fékk þar margt að vita.
Fólk biður bara fyrir sér
um betra líf auðvita.

Gott er að gef' og þiggja ráð
í góðra manna hópi.
Sumir þar sýna hetjudáð
og segja nei við dópi.

Dæmdu ekki dauðann mann
þótt dekkni fyrir sólu.
Því fjandinn hefur fangað þann
sem foreldrarnir ólu.

Dreptu ekki drauma manns
sem dreymir um að dafna.
Þú skalt virða vonir hans
og viljann til að hafna. ]



[ Follow the arrows
Do like they say.
They are instructions
from what your heart has to say. ]



[ Blómin sem uppspretta heimsins hugmynda.
Spruttu upp í kringum barnið mitt
meðan það lék sér í grasinu.
Týndi upp eitt og eitt blóm í einu.
Og ég vissi að það var viska. ]



[ Ég tók ferðatöskuna
fyllti hana af draumum
og lagði af stað. ]



[ Ég fór að sofa,
vaknaði annarstaðar
í öðrum fötum
aðrar örvar í kringum mig.
Ljósið skein í augun á mér
ég var blind
sá ekki það vonda
það góða var of gott.
Ég varð hrædd,
hrædd við að missa.
Hrædd við að ljósið færi
og svo mundi ég sjá það ljóta.
En það gerðist ekki.
Hann rétti mér sólgleraugu
og við leiddumst saman
inní sólarupprisuna...
lífið okkar var að byrja. ]



[ Skínandi bumban
eins og sól um sumarmorgunn.
Og við blómin
bíðum að tíminn sé kominn.
Því þegar hún kemur
munu englarnir gráta tárum
og við blómin fáum að drekka.
Og sólarblómið okkar mun
lýsa upp himininn.
Og hlýja okkur í hjörtunum.

Velkomin í heiminn litla englablóm. ]



[ Þegar jörðin
hopaði undan fótum mér.
Teigði himininn sig til mín
og bauð mér upp í dans. ]



[ Blaðsíðurnar fuku
eins og þær væru að bjóða mér framtíð
sem ég réði sjálf. ]



[ Tilfinningarnar svo miklar
orðin svo fá.
Erfitt að útskýra
en samt svo gott.

Þakklætið svo mikið
gleðin svo góð
vináttan svo hlý
ástin svo ómetanleg.

Ég er þakklát fyrir þig.
Verð að vernda það. ]



[ Þakklætið hefur ekki næg orð.
Ég læt TAKK duga í bili. ]



[ Ég gekk yfir fjöllin
eins og ég hefði engu að tapa.
Brosti í sólina
og blindaðist af gleði.
Skellti á mig sólgleraugunum
og skoppaði lengra! ]



[ Skrítið finnst mér
Hve mikið er að þér.
Án þess að hugsa
Án þess að vita
Ég ástfangin er.

Illa þú lætur
Bullar þvælu
Hversu mikið er að þér?

Hrottaleg handtök
Eftir marin ég er.
Brotin niður
Og þér lýður vel.

Án þess að hugsa
Án þess að vita
Þú missir af mér.

VRRR ]



[ Kondu til baka,
Kondu til mín.
Þú mátt ekki fara,
Því ég sakna þín.

VRRR ]



[ Þegar rykkornið svífur í geislum sólarinnar
ber rykkornið með sér áður óséðan glampa
En úr augum svefngengilsins, sem felur sig í kjallara eymdarinnar
er skínandi rykkornið gagnlaust, óséð

En úr hæstu hæðum alheimsins
og undir yfirborði sjálfs þíns, í þínum innsta kjarna
fylgist hið sívökula auga gaumgæfilega með
og tekur eftir orsökum og afleiðingum meinsins

Skínandi rykkornið endurspeglar tengsl allra hluta
Það sést ekki eitt og sér, en það sést í geislum sólarinnar
Samband rykkornsins og sólarinnar varpar frá sér dýrmætri sjón
En rykkornið sést þó ekki neitt, ef enginn áhorfandi er

Vaknaðu vaknaðu!
Sagði hið sívökula auga við firrtan huga áhorfandans
"Sjáðu það sem er, ekki það sem verður"
Einlægt hjartað tók undir og hvatti hann áfram

"Sérðu ekki hvað allt er fallegt?
Tekur þú eftir því hvernig þér líður, núna?
Fylgstu með sjálfum þér, umhverfinu og augnablikinu
Geturu fundið í þér kjark til að breyta til, 
svo við getum öll lifað í sátt og samlyndi, 
ég, þú, hjarta þitt og allt þar um kring".

"Lifir þú í faldri þjáningu,
þá lifir þú í blekkingu við sjálfan þig
Lifir þú gegn samvisku þinni
Sérð þú aldrei rykkornið
né hinn undurfagra glampa sem það með sér ber
Glampann sem endurspeglar allt það sem er" ]



[ Lífsins þraut
Er að vera sjálfum sér tryggur
Hin eilífa braut
Í hjarta þínu liggur

Fylgdu því í hverju skrefi
Og óttastu ekki
Í hjartanu býr enginn efi
Og líf þitt bíður aldrei hnekki

Í dyrum gleðinnar leynast nálar og pinnar
Óhófi fylgir flókinn vefur
Forðastu fjötra löngunar þinnar
Og elskaðu það sem þú hefur

Lifðu lífinu af ítrustu gaumgæfni
Það er hin sanna list
Í því er fólgin sjaldgæf hæfni
Og hugurinn öðlast eilífa vist

Elskaðu friðinn
Fjöldinn er aðeins margfeldi af þér sjálfum
vertu því við það iðinn
Að blessa heiminn með hjartans sálmum

Fangaðu ávallt hið eilífa augnablik
Upplifðu það af einlægni
Hið eina sanna Nú
Það eina sem varir að eilífu ]



[ Ef að sála fretar fúl
fúll á móti tekur óðar slaginn.
Oft er betra að ,,akta kúl”,
elska frið og bjóða góðan daginn. ]



[ Samfélagsmálin sýnast klemmd
og sitja flest á haka.
Oft er gott að eiga í nefnd
emjar Leidý ga ga! ]



[ Oft menn heyra orð í rabbi
sem ei er talið gott að flíka:
- Brói, þú gerir það betur en pabbi,
- ja, þetta segir mamma líka. ]



[ Óhöppin ýmsa naga,
yndið er hverfult 
þótt belgist af þrá.
Strákur það gerði 
við stulku út í Haga
og stautinum tóks ei
úr dömunni að ná.
Stúlkan fékk krampa
og stundi við þá
og stamaði orðum
sem eigi hann skildi.
Hún þruglaði þetta
og því ekki gleym:
,,Þú hefðir átt gera 
það sem ég vildi,
- taka mig aftan frá
þá hefðum við 
getað gengið heim”! ]



[ Auglýsingu Nóva ég glatt ekki gleymi
getur um stærsta skemmtistað í heimi.
Hver skyldi þá vera minnsti skemmtistaðurinn
og skila samt mestri gleði til handa?
Þar er sagt að komist aðeins inn
einn og verða að standa. ]



[ Líf þitt er ljósið 
sem lifir með þér
bjartari en stjarnan
sem stirnir á hér ]



[ Ég hitti þig ljós mitt
að vori við skuggann minn,
máninn bjartur á himninum,
spor í fönninni við gluggann minn.
Tónlistin leikur sinn línudans
um götur stéttar og huga manns. 
Þau eru lífið leikandi létt
ljósið í skuggunum þínum.
Tröppur í brjósti mínu,
steinar í stétt.
Vorið við gluggann þinn,
ljósið sem gægist inn. ]



[ Alltaf þegar þú varst hér
var ég í leikriti
Alltaf þegar þú hringdir
var ég í hlutverki
Alltaf þegar þú fórst
var ég ráðalaus, ráfandi,  hikandi
Þú varst leikstjórinn, leikarinn 
og áhorfandinn
Ég veit ekki einu sinni hvert hlutverk mitt var.
Eftir allan þennan tíma.. ]



[ ég er einmana í kvöld
haltu mér uppteknum
finndu mig
taktu mig

haltu kjafti
kjaftaðu við mig
þetta er óritskoðuð röð orða
orð röða
orðræða

haltu kjafti orðræða
láttu mig vera
haltu mér uppteknum
haltu utan um mig 
haltu mér á mottunni

mataðu mig

ég öskra
ég ískra
ég gín
ég skín

feldu mig
ég fel mig
feldu þig
ég fel mig þér

ég fel mig hér
ég fel mig þér á vald
feldu mér þig
feldu þig
feldu þig aftur
farðu ]



[ Pabbi blótar pólverjunum sem lögðu hjá honum innkeyrsluna
en ég segi honum bara
hvernig garðurinn hans ilmar eins og Afríka
þegar hann er að brenna afgangs timbur ]



[ Stóra klukkan sýnir korter yfir eitt
það er ekki langt síðan hún sýndi alltaf
korter yfir tólf
líklega er þetta flutningum að kenna
eða mögulega hefur einhver verið að fikta
klukkustund breytir svosem ekki miklu
til þess er of langt síðan hún staðnaði ]



[ I. KAFLI
Markmið bankaverndarlaga o.fl.
4. gr.
Meginreglur bankaverndarstarfs

Í bankaverndarstarfi skal beita þeim ráðstöfunum sem ætla má að banka séu fyrir bestu. Hagsmunir banka skulu ávallt hafðir í fyrirrúmi í starfsemi bankaverndaryfirvalda.

Í störfum sínum skulu bankaverndaryfirvöld taka tillit til sjónarmiða og óska bankans eftir því sem fyrirgreiðslur og sambönd gefa tilefni til.

Bankaverndarstarf skal stuðla að spákaupmennsku í uppvexti banka.
Bankaverndaryfirvöld skulu leitast við að eiga góða samvinnu við banka og eigendur sem þau hafa afskipti af og ávallt sýna þeim fyllstu nærgætni og virðingu.

Bankaverndaryfirvöld skulu í störfum sínum leitast við að hafa góða samvinnu sín á milli og við aðrar stofnanir sem fjalla um málefni banka.
Bankaverndaryfirvöld skulu í störfum sínum og öllum ákvörðunum gæta samræmis og fáræðis.
Bankaverndaryfirvöld skulu eftir föngum gæta þess að almenn úrræði til stuðnings auðvaldsins séu reynd áður en gripið er til annarra úrræða. Þau skulu jafnframt ávallt miða við að beitt sé vægustu ráðstöfunum til að ná þeim markmiðum sem að er stefnt. 
Skal í öllu stuðlað að einkavæðingu arðs og þjóðnýtingu taps eftir því sem frekast er unnt. Gert skal ráð fyrir íþyngjandi ráðstöfunum ef seinna markmiði verður ekki náð.  
Allir þeir sem vinna að bankavernd skulu gæta fyllsta trúnaðar um hagi banka,eigenda og annarra sem þeir hafa afskipti af. ]



[ í vindinum
ríður sólargeisli
sveiflandi laufi ]



[ Enginn tími býður okkur upp á fegurri liti en haustið. Nú skjálfa tré með gnýst vindsins og fuglarnir tísta í trjánum og tár koma í augu mér. Minningar birtast í tebolla sem gott er að ylja sér við í köldu skammdeginu og vekja með manni óskir, vonir og þrár. Ég rölti um hverfið og kanna hvort eitthvað hefði breyst frá deginum áður. Handan við hornið blikka neon ljós frá ölstofunni sem birta upp skammdegið, allt í kringum mig breytist í sviðsmynd og ég átta mig á því að ég er persóna úr gömlu sjónvarpsleikriti sem spilast aftur og aftur af gamalli vhs spólu. ]



[ Maður klæddur eins og glæpamaður í bíómynd skýst eins og skugginn inn í þröngt húsasund bakvið veitingastað. Hann kveikir sér í sígarettu og skærgulur bjarmin lýsir upp andlit dularfulla mannsins. Fyrr en varir hverfur hann á augabragði jafn snögglega og hann birtist út í myrkrið, út í eilífðina. ]



[ Haustið kemur og rökkva tekur dag. þegar augu okkar mætast er eins og tíminn stöðvist um stund og í myrkri þungu mætast varir okkar. Sálir okkar tengjast  og hjartað slær hraðar og andardrátturinn verður örari. Við erum sem eitt og vonandi fáum við að elska hvort annað svo heitt. ]



[ Ég er fugl í búri, 
við gruggugan sjó,
við ströndina lúri
og hjartað það sló. 

Ég er fugl í haldi
en sálin er frjáls
því frelsið mér faldi
vitund mín sjálfs.

Andvari ljúfur,
hjartað tekur á rás,
leikur sér hrjúfur
við rimar og lás.

En hér mun ég dvelja,
ég uni mér hér
ég æ myndi velja
búr þetta mér. 

Dýrmætust er mér,
jú, prýsundin sú
því fuglinn ég er
og búrið ert þú. ]



[ Ljósið sigrar alltaf myrkrið!
Það er alveg sama
hvar ljósið er kveikt.
Það er alltaf eftirtektarverðara,
fallegra
og betra en myrkrið. ]



[ Þetta er sorg
þetta er sárt
þetta er grátur
þetta er þjáning
þetta er hatur
þetta er öfundsýki
þetta er einmannaleiki
þetta er myrkrið
þetta er satt
þetta er sjálfselska
sjálfsmorð ]



[ Að ganga í gegnum lífið er eins og rauð rós sem blómstrar og fölnar burt. Það er gustur í lofti og eilíf nóttin okkur gleypir með vonskuveðri. Lífið tekur nýja stefnu og brýst í gegnum öldur hafsins og vekur upp drauma, væntingar og von. ]



[ Hvað eru minningar? Birtast þær eins og gamlar svarthvítar ljósmyndir?
Eru þær eins og stafrænt myndform á Facebook sem maður getur hlaðið á vefinn eins og umferð í stórborgum heimsins? Þær fá hjartað til að slá hörpu strengi eins og danslag á öldum ljósvakans. ]



[ Þú gengur hljóður hærugrár
þín hinstu ár.
Og hnígur eftir langa leit
í lágan reit.
Þar blasir við þinn viskusteinn
það veit ei neinn. ]



[ Aldrei ég gleymi
Draumalandið mitt og þitt
Hvernig væri það
ef aldrei neitt væri til?
Hvað væri þá um mig og þig? ]



[ Ljósið sem tók sitt fyrsta skref. 
Ljósið sem skein frá andliti þess þegar það kom hlaupandi í fangið á þér. 
Ljósið sem skein eftir fyrsta kossinn.
Ljósið sem skein svo bjart þegar þú komst í hjarta þess. 
Ljósið sem var orðið svo dauft. 
Ljósið sem slokknaði og dregur fram myrkrið. ]



[ Ég er jafn 
við jörðu.

Fyrir mér 
eru fjöllin há
fagurblá. ]



[ Ef þú ætlar að byggja hátt,
þarftu fyrst að grafa djúpt.

Illt er að glepjast til skýjanna
án þess að eiga sér traustar undirstöður

Flugvélar, sem svífa í lausu lofti,
snúa að endingu til jarðar.

Gervitungl, sem dvelja í þyngdarleysinu,
eru ekki uppspretta neins heldur endurvarpa þau jarðargeislum.

Jurtin, sem teygir anga sína til sólarinnar,
á upptök sín undir yfirborði jarðar og þar á hún rætur sínar.

Ef þú hyggur hátt 
en hugar ekki að jarðsambandinu, 
er víst að illa fari.

Það hafa nýleg dæmi sannað. ]



[ Höfðinginn í öndvegi.

Hnarreistur að vanda
horfir hann fram eftir skálanum,  
að baki hans hnígur sólin til viðar
og tendrar langeldinn á gólfinu.

Hirðmenn hans á bekkjum meðfram veggjum 
bíða þess sem verða vill.

Hér er vel skipað í hvert sæti. ]



[ Þú varst hrifin á brott 
frá grasmjúkum hólmunum
út í sæbarinn klettinn.

Mýktin í fasi þínu
tókst á við
harða lund þursins

Það var sem klakabundið hjarta hans
kenndi yls að nýju.

Í það minnsta er um það talað
enn í dag,
hve sárt hann grét þig gengna. ]



[ Vodki og romm í kók, við dönsuðum og dönsuðum til klukkan fjögur um nótt.
Svo kom lokatónn hljómsveitarinnar á ballinu, svo röltuðum við frá Hollywood
og um allan miðbæinn. Ég stakk upp á því að kíkja á annan stað en það var bara lokað á okkur þar sem klukkan var orðin sex. 

En svo síðdegis sama dag hringdi vekjaraklukkan eins og lúðrasveit svo það hringsnérist allt í hausnum á mér, en svo hressti ég mig við mig og dreif mig út til að kaupa mér pylsu og kók í gleri á 500 kall,  en svo á leiðinni heim sá ég  ísbjörn sem labbaði niðrí bæ og keypti sér popp og sleikjó. 

Ég hrökk snögglega upp við vondan draum og áttaði mig á sama augnabliki að mig var bara að dreyma. ]



[ Að brosa með augunum
að hlæja með hjartanu
að elska með hverri hugsun.

Að lifa með voninni
að snerta með sálinni
að skrifa með ástríðu.

Að hlusta með huganum
að lykta með fingrunum
að eldast með gleðinni. ]



[ Ég ætlaði að elta þig
um eyðisand og fjöll.
draumar mínir dekruðu við
að drepa gömlu tröll.

Ég ætlaði að eignast þig
ólmur faðma og kætast.
Þær eyðileggja allar sig
óskirnar sem rætast.

Ég elti þig um úlfa slóð
og aldrei leit til baka.
Úr draumum mínum drepur blóð
á daga sem ég hata.

Ég elti þig um árin mín
ég elti þig á röndum.
Í grjót og gömlu sporin þín
græt í trölla höndum. ]



[ ég er hálft andrésblað
og hálft klámblað

(búið að líma saman) ]



[ Fannst eitthvað vanta í skelina tóma
svo ég fyllt'ana af frosti og snjó
æji góði vert'ekki með þennan rjóma
ég fyrir löngu fékk af þér nóg. ]



[ Það var fimmtudagskvöldið 14.maí og árið var 2009. Ég sá þig á bar þú sast bara þar svo undirfögur af ást og hlýju. 

Ég strax fann mikla strauma á milli okkar beggja. Við horfðumst í augun og það var eins og allur heimurin hefði stöðvast þegar varir okkar snertust. 

Þetta var ást við fyrstu sýn og ég tók í höndina þína því mig langaði að sýna þér ófarnavegi ástarinar og upplifa það með þér um aldur og ævi. 

Svo eyddum við saman öllu sumrinu og fórum á hina og þessa staði. Við náðum vel saman að það var endalaust gaman.  

Var mig kannski að dreyma þessa fallegu konu sem ég hafði kynnst nokkrum mánuðum áður. Þessi ást átti að endast út okkar ævi en þá var úti ævintýri
og dökkt ský féll yfir okkur bæði og draumurin um ástina breyttist í martröð og dökk ský færðist yfir okkur með þrumum og eldingum. 

Ég vissi þá að þessu var lokið en ég var þó lánsamur að hafa fundið ástina með þér. 

Helgi Hall 2011 ]



[ Hún festi blóm
í barminn minn.
Og tók mér
sem væri ég vinur sinn.

Ég þakka allt
er enginn sér.
Og þúsundfalt
alla lífsins leið með þér.

Og enn um ár
er andi þinn
kyssir kinn
hugsa ég um vininn minn. ]



[ Lífið á jörðinni er eins og brot úr minningum.Oft þurfum við að týna þau upp og raða þeim saman í gátu til að skilgreina heildarmynd tilverunnar í daglegu lífi. ]



[ Hrynja hrímrósir
af hvítum þungum skýjum.

Höfði drúpir 
dagurinn
yfir bleiku sumrinu.

nývöknuð nóttin
nýtur ásta 
hins gula hausts.

Hynja hrímrósir 
af hvítum þungum skýjum. ]



[ Dauðvona drúpnar 
dagurinnn 
yfir feigð sumarsins

nýfædd nýtur
nóttin
ástríkis hausts

hrímrósir hrynja af þungum
hvítum skýjum

hrímrósir hrynja af þungum
hvítum skýjum. ]



[ Þrjóska og stolt var ætíð þín brynja
Uns tilvera þín á jörðu byrjaði að hrynja
Ófétin hófu á líkamann að herja
líkama og sál þína voru að kvelja
þar til ekkert var eftir nema að kveðja

Ó, elsku pabbi hve sárt það er
að þurfa horfa á eftir þér

Ég er svo stolt, þú stóðst sem hetja.
Í þessari lífsbaráttu þurfti varla að hvetja.
Sama hversu lífið lék okkur grátt,
í öllum sársaukanum gast ávallt hlegið dátt.

Nú ertu farin úr þessum heimi
eða ert hér einhverstaðar á sveimi.
Kannski lítill þröstur á grein sem fylgist með í leyni. 
En hvar sem þú ert, ég þér aldrei gleymi.

Ó, hversu oft ég mun hugsa til þín.
Ég verð alltaf litla pabba stelpan þín. ]



[ Ást, Alvöru ást.-
Sönn ást.-
Engin þjáning.-
Tilfinning sem brást.-
Mér, fokkaði ég í þér.-
Eða,stakst þú hníf.-
Í bakið á mér.-
Tek skref fyrir skref.-
Leitaði af mér.-
Fann mig , Mér líkar það sem ég sé.-
Hverf og ég fíla það vel.-
Fokkar í því sem er að ske.-
Skrifar manísk ástarbréf.-
Raskar ró musterisins.-
Sem ég í sef.-

En ég er best.- 
Svo ég fyrirgef þér.- ]



[ Gef oss í dag vort daglegt brauð
smurt með smávegis
sifjaspellum 
og klípu 
af kynferðislegu ofbeldi.

    Amen! ]



[ Dag einn, er þú stóðst í flæðarmálinu og vitjaðir netsins, 
var sem hönd væri lögð ofurlétt á öxl þína 
og einhver bauð þér að fylgja sér. 

Þú réttir úr þér og leist yfir sviðið.

Horfðir upp í haustbláan himinninn 
og heyrðir jarmað veikt frá réttinni.

Svo léstu til leiðast og hvarfst hljóður á brott. ]



[ Löngu aflögð zetan 
gengur aftur í 
Þjóðarbókhlöðunni 

Hún sækir stöðugt að mér 
þar sem ég sit og leszzz ]



[ Þyrfti ég að velja
milli augnabliks
í örmum þér.
Og ævilengdar 
utan þín,
yrði faðmur þinn
óskin mín. ]



[ Og áður en
ég hafði komið
upp nokkru orði
lauk hann
máli mínu
og eftir sat ég 
í orðafjötrum
án þess
að grátbæna
nokkurn um þá. ]



[ Vaða vildi með völuspá,
Komst hann langt á kreikinn,
Kóngur sjálfur kysi að fá,
káta menn á leikinn.

Í hulstri bárust hundar við
hláturskasti manna
Sit ég hér og stari á
Svöngum kviðum granna. ]



[ Skúli, Siggi, Steinar
Bjarki, Bárður, Björgvin
Elli, Erla, Einar
voru tvíburar. ]



[ Sonja bjarta sló í mark,
í sumar varð hún fúl,
Meyin vildi strax að fá,
ferð til instanbúl. ]



[ Ást
Ást........ er eins og áfengi.
Áfengi.....
Er eins og ást. ]



[ Þú ert mér svo nýtt
Ég þekki þig ei
Þitt hjarta er svo hlýtt
Við þig ég segði aldrei nei

Þú þekkir ei sorg mína
En skilur mig þó
Ég finn heita ást þína
Af henni fæ ég aldrei nóg

Enginn leikur líf mitt er
En enginn það veit
Því er nú miður og ver
Því enginn við mér leit

Þangað til að komst þú
Þú huggaðir mig
Fyrir umhyggju og ást ég finn nú
Óstjórnlega elska ég þig

Blíður er þinn mjúki koss
Ást mína gef ég þér
Þú ert hraður sem dynjandi foss
En enginn það sér ]



[ Þreyta, þreyta, þreyta
Ég verð að fara að sofa
en fyrst verð ég mig að spreyta
á því sem ég var að lofa... ]



[ Láttu mig hlæja,
bara örlítið meir,
og þá skal ég
kyssa þig og bara þig
í alla nótt.

Hlæjum og leikum
okkr saman
í alla nótt.
Við getum alltaf 
sofið seinna.

Segðu mér sögu.
Hver ertu?
Ég skal tína
eitthvað til líka.
Við höfum alla nóttina.

Við getum líka
bara sofið
í alla nótt.
Ef ég má vera
í fanginu á þér. ]



[ Erfiðir tímar fylgdu í kjölfarið
fólkið sem bjó við ströndina
flutti inn til landsins
byggðir lögðust í eyði
og margir misstu allt

undir dimmgráum skýjum
fór lestin um eyðimörkina
hestar, vagnar og menn
frá yfirgefnum borgum
í leit að næturstað

úr varðturni horfði kona í fjarskann
knapar nálguðust í rökkrinu
óveðrið færðist sífellt nær
og á torginu heyrðist söngur
um trúðinn og þjófinn ]



[ Gamanyrði og gleði alla daga
er grautfúlt og öllum til ama.
Líkt og ein dægileg dama
sem dáist að sér alla daga ]



[ Einn heinagleiður halur
í híði lagstur er.
Þar hofmannlegur húkir
uns hlýna aftur fer.

Þá lyftist brún á mætum mann 
er mót sólu rýnir hann.

Hann Sigurður þór Guðjónsson,
-hann Sigurður þór Guðjónsson! ]



[ Í dag vil ég skúra og skrúbba og bóna, skafa allan sóðaskap burtu mér frá. 
Baða og bursta minn Dáðalings dóna
sem dúndrar á allt sem að mamma hans á. ]



[ Sólin kemur upp og sest niður.
Það er fastur liður. ]



[ þú hefur ekki lifað lífinu ef þú ferð í gegnum það á pari. ]



[ Skuggarnir færast yfir eins og teppi.
Ég er ein, ég er týnd.

Hendurnar svo hlýjar og hjálpsamar, en samt er það bara ég sem þarfnast þeirra mest sjálf.

Spegillinn sýnir unga, fallega konu. Það sem ég sé er ljótt, feitt skrímli.

Á yfirborðinu er ég sterk, ákveðin, heilstæð. En það þarf ekki nema að pota í eina sprungu til að ég brotni.

Ég vil verða frjáls frá þessum skuggum en þeir leggjast þyngra yfir mig. Hanga á mér líkt og mara.

Hvenar kemur einhver og tosar mig upp úr þessari holu? ]



[ The lady is unavailable, she's out hunting.
The house in her absence is empty and cold.
Halls and hallways like a dark maze of old.
A rose in a bridle, no end in sight, forever riding.

The rose at the heart of darkness does lie.
In the cold and dark rooms nothing will grow.
Save for the mildew, fungi, black spots on show.
In the lady's absence the rose is ready to die.

Red from rust and jaded from age, neglected tool's.
Gathered together in a great reddish pile.
Gadgets forged with care but in an outdated style.
Blunt, useless, faded and hated relics of fools.

The huntress returns with a mighty catch.
A blood red stag thrown down a dark cellar hatch. ]



[ Banks burn, stranglehold completed.
The noose tightened, wealth deleted.
Debt like cancer eating through the crops.
Creaking foundations shoot feat to the tops.
The hold would break for a singular mind.
A united mind of the non-scatter kind.

Mother-fucking fuck!
Shit out of luck!
Fucking fuck.
Our faculties are stuck.

Education debased as objects are chased.
Will and desire burn at philosophies pyre.
Uniform information informs our mind.
Uniform information is of a neutered kind.
Fear as a sign post signals the way.
Guides us away from a brighter day.

Mother-fucking fuck.
Shit out of luck.
Fucking fuck.
Our whole species is stuck. ]



[ Það er kúnst að láta sér ei leiðast
á lífsins vegi hvert sem ber um álfur.
Ætla ég þér yndið verði greiðast
ef þú ert nógu skemmtilegur sjálfur. ]



[ Mæður hafa sagt mér
við stjörnubirtu flóð
að sumir fórni snemma
sinni æsku glóð.
 
Og englar hafa sagt mér
í bænir beri menn
fjötra sína sjálfir
og svikin loforð enn.

Sorgin hefur sagt mér 
að mönnum þyki verst
í svarta myrkri sjá
stjörnurnar best.

Moldin hefur sagt mér
móðir elds og íss.
Hún birgi stundum blóm sín
er blika morguns rís. ]



[ Við lifum í sýndarblöðru
þar sem allt er auðvelt
og allt er plat

Þetta er sjúk plastveröld
þar sem ekkert varir
og allir eru í stuði ]



[ Pípir páfans Snati,
Píus Íslands og rati.
Bullar og blaðrar,
þvælir og þvaðrar
og þversum er ávallt á gati. ]



[ vakúmpakkaður flóðhestur
buslar í hyldjúpu baðkari
líktog nautahjörð sem heyrir ámáttlegt óp 
arnarins eða ryðfrí ristavél samvisku minnar 
öllu heldur vatnsgreiddur afi á alltof litlum ára-
bát fljótandi einsog lauf á rúmsjó angistarinnar móðir kær

ó vei ó vei ætlar þessu aldrei að ljúka?!
hvenær mun vísitölufjölskyldan
á neðri hæðinni taka
sönsum og ljúka við þetta 
bölvaða púsluspil sem við köllum líf?
Fyrirvaralaust skjóta hringsólandi 
draumsólir upp kollinum í kolefnisjöfnuðum
huga mínum engilbert

Ég bý til björgunarhring
úr endurunnum sjampóflöskum
sem ég hef geymt undir
hrímhvítum svæfli mínum
síðastliðinn 200ár eða þar um bil

sólin er óskilgetið
afkvæmi sturlunarinnar 
sem blundar á tvítugu dýpi 
olnboga míns 

toyota - tækn um gæði ]



[ Gaui litli sýgur og sýgur
typpið á jónza sem mýgur og mýgur
kyngdu tussa jónzi tuðar og tuðar
meðan gauji litli puðar og puðar.

Næsta dag....

Gaui litli suðar og suðar:
jónzi má ég typpi þitt sjúga
mig langar, ég er ekkjað ljúga.
þegiðu tík...

gaui grætur og grætur
honum finnst hann svo sætur
og skilur ekki hvernig hann lætur
greyið gaui hann kemst ekki á fætur.

á sama tíma.....

Heima hjá mömmu
jónzi með monicu reynir að skora
fílar þessa ömmu
og verður bara að þora

jónzi putta í rassinn setur
eins langt og hugsast getur
en þá kemur fretur
"Monica ég veit þú getur betur"

lokaorð....

þannig lýkur hommaást
og eins og þú sást
jónsi gauja litla brást
grimm er þessi hommaást.

höfundur: Júlli ]



[ Hestar ey heimskir eru 
en þeir þurfa að bera heimska veru
Þeir fyrir okkur þræla og púla
dugnaðar fákar þeir eru.

En eru þeir Músíkalskir?

Það er erfit að segja
sérstaklega meðan þeir þeigja!

Þeir standa og liggja 
og grasið tiggja 
og er kuldaboli kemur 
þeir húsakjól þyggja

En er enginn til þeirra sér
Þeir sér dilla við tónlist mannsins
þeir syngja og leika lag með hófum köldum ]



[ Ég leita eftir nýjum mána
ég leita eftir stjörnum
ég vil fljúga með örnum
þegar ég get
ég vil sigla um höfin breið
ég vil aka breiða veginn
sama hvoru meginn
en fer ekki fet.
 
Ég skima eftir leyndu ljósi
ég skima eftir gliti
ég á mína eigin liti
inn í mér
ég vil læðast um löndin
sem enginn hefur kannað
þartil það er bannað
það sem enginn sér.
 
Komið nú komið nú
komið nú fljótt
farið nú farið nú
farið nú skjótt.
 
Ég bið og ég vona
að eitthvað muni gerast
vegir sundur skerast
hvað sem er
ég opna vil alla himna
jörðina sundur grafa
þegar ekkert er að hafa
verð ég hér
 
Komið nú komið nú
komið nú fljótt
farið nú farið nú
farið nú skjótt. ]



[ Ef þú finnur frávita mann
feiminn að skilja allt sem hann kann
orðlaus magnvana og myrkfælinn
sem man ekki neitt nema munnmælin
þá hittir þú fyrir sjálfan þig
og þá skaltu vinur minnast á mig
því ég er hér til að veita þér von
því ég veit um Jónas Hallgrímsson. 

Í fjallasölum eða í fjarlægri sveit
á fúabryggju í atvinnuleit
hvað sem verður og hvað sem var
hvar sem þú ert þá er hann þar
og þá hittir þú fyrir sjálfan þig
og þá skaltu vinur minnast á mig
því ég er hér til að veita þér von
og ég veit um Jónas Hallgrímsson. 
 
Hann á það ljóðið sem ljúfast er
hann leið fyrir ástina í brjósti sér
ég veit hver hann er og hver hann var
og hvar sem þú ert þá er hann þar.
 
Í biðröðum að bíða eftir mat
með betlistafinn, á vasanum gat
í ræsinu með rónunum
rétt  hjá ruslatunnunum
þá hittir þú fyrir sjálfan þig
og þá skaltu vinur minnast á mig
því ég er hér til að veita þér von
og ég veit um Jónas Hallgrímsson. 
 
Hann á það ljóðið sem ljúfast er
hann leið fyrir ástina í brjósti sér
ég veit hver hann er og hver hann var
og hvar sem þú ert þá er hann þar.
 
 
Ef þú finnur frávita mann
feiminn að skilja allt sem hann kann
orðlaus magnvana og myrkfælinn
sem man ekki neitt nema munnmælin
þá hittir þú fyrir sjálfan þig
og þá skaltu vinur minnast á mig
því ég er hér til að veita þér von
því ég veit um Jónas Hallgrímsson. ]



[ Opnast dyr
sem framlengja þína veröld
og veita þér aukið svigrúm,
sem hliðarvídd utan við daglegt líf.

víkkar út í ný svið.
Afkima
sem þér óraði ekki fyrir
að væru til.

Í hugskotinu þú átt þér stað. ]



[ Á hverjum morgni 
lít ég út
ég gái hverjir ganga þar um göturnar
Það eru alltaf þeir sömu,
maðurinn í frakkanum,
konan sem alltaf öskrar á krakkann sinn,
barnið með sápukúlurnar,
og stúlkan með hundinn.
Af og til eru eitthverjir túristar, 
ég kalla alltaf niður kveðju, 
fæ kurteisilegt svar til baka
en ekkert annað gerist.
þetta fólk á sér líf, 
en hvað með mig 
er ég bara konan í glugganum? ]



[ Vot augu,
visnað blóm, 
ljótt sár,
í skítugum skóm.

Lítil stúlka gráti nær,
móður sína missti,
sár hennar aldrei grær 
áður móðirin bágtið kyssti. ]



[ Ljós í myrkri.
Ljós þú ert.
Ljós til bóta.
Ljós á dimmum degi.
Ljós þú ert.
Ljósið skylirðislaust.
Ljósið bjartasta.
Ljósið mitt. ]



[ Svona tekurðu þétt í hendurnar á mér
og ekkert 
getur haldið mér fastar.
Og logar líkama þíns sameinast mínum þannig að við gætum alveg eins verið á hvolfi án þess að taka eftir því. 
Svo stigir þú óvart á tánna á mér 
og ég myndi særa karlmennsku þína 
og þú myndir byrja að dansa harkalega við mig 
svo ég myndi hristast og næstum togna í hálsinum en svo myndi ég tryllast 
og reyna að hrista þig á móti 
og þú værir ekki búinn að gleyma hvað ég væri sterk 
og myndir verða hræddur og hræddur um að sína að þú værir hræddur 
og ég myndi öskra á þig úr reiði frá tánum 
og þú myndir halda höndum mínum uppi á únliðunum en titra því ég er eiginlega sterkari en þú. Hlutfallslega. 
Svo myndir þú sleppa og snúa þér undan.
Ganga karlmannlega í burtu eins og ég myndi ekki vita ekki að þú hafir verið búinn með kraftinn. 
En þú slepptir svo snögglega að ég dúndraðist á gólfið, beit mig í vörina og í lýsti því yfir í hljóði hvernig þér hefði tekist að skemma allt.
Og svo snýrðu þér aftur að mér þar sem ég ligg á gólfinu og segir:
KONA! Af hverju viltu ekki dansa? 
Gengur að mér eins og það hafi ekki verið þú sem eyðilagðir dansinn út af viðkvæmri karlmennsku. Reisir mig á fætur og ég gæti drepið þig.
Svo tekurðu þétt í hendurnar á mér og allt í einu ekkert getur haldið mér fastar. ]



[ Have you seen the morning Rose
her tenderness every wher she goes
Have you seen her smiling face 
her lovely eyes and gentle embrase.

Have you noticed how she walks
and have you listened how she talks
When the afternoon sun goes down 
her grace is still around.

When the evenings shadows grow
her charming delight start to glow 
Then she whispers in the wind 
loving me can never be a sin

In the heat of the darkest night 
she lies her body by his sight 
and gladly gives him all her love 
the morning Rose and the stars above.

Sigurjón Gunnarsson Thailand 2001. ]



[ Svona tekurðu þétt í hendurnar á mér
og ekkert 
getur haldið mér fastar.
Og logar líkama þíns sameinast mínum þannig að við gætum alveg eins verið á hvolfi án þess að taka eftir því. 
Svo stigir þú óvart á tánna á mér 
og ég myndi særa karlmennsku þína 
og þú myndir byrja að dansa harkalega við mig 
svo ég myndi hristast og næstum togna í hálsinum en svo myndi ég tryllast 
og reyna að hrista þig á móti 
og þú værir ekki búinn að gleyma hvað ég væri sterk 
og myndir verða hræddur og hræddur um að sína að þú værir hræddur 
og ég myndi öskra á þig úr reiði frá tánum 
og þú myndir halda höndum mínum uppi á únliðunum en titra því ég er eiginlega sterkari en þú. Hlutfallslega. 
Svo myndir þú sleppa og snúa þér undan.
Ganga karlmannlega í burtu eins og ég myndi ekki vita ekki að þú hafir verið búinn með kraftinn. 
En þú slepptir svo snögglega að ég dúndraðist á gólfið, beit mig í vörina og í lýsti því yfir í hljóði hvernig þér hefði tekist að skemma allt.
Og svo snýrðu þér aftur að mér þar sem ég ligg á gólfinu og segir:
KONA! Af hverju viltu ekki dansa? 
Gengur að mér eins og það hafi ekki verið þú sem eyðilagðir dansinn út af viðkvæmri karlmennsku. Reisir mig á fætur og ég gæti drepið þig.
Svo tekurðu þétt í hendurnar á mér og allt í einu ekkert getur haldið mér fastar. ]



[ Í svanahálsi fann ég svarið 
Í svani sem hafði haltrað um túnið
Hnúðsvani sem hafði vængi eins og engill
Ég ákvað að slá á kúabjöllu fyrir hann
Þá fór hann að dansa
Hristi fjaðrirnar og gaf mér nokkrar
Enda erfitt að festa þær aftur á
Ég strauk fjöðrunum yfir fitin á halta fætinum
Og það gerðist eitthvað
Þá kom svarið úr hálsinum
Ég starði steinhissa og hann játaði með augunum
Svo spændi hann grasið og hóf sig til flugs.
Ég sat eftir á túninu og starði á eftir honum steinhissa. ]



[ Þar sem silfur öldur andans 
gæla við gullinn sand 
þar heyri ég söngva hjartans 
stíga sinn fegursta dans.

Undir miðnæturhimni stjörnubjörtum
kviknar ást í ungum hjörtum
geislar kvöldsólar vangann strjúka 
leika sér við líkama mjúka

Blaka sér vængir og varir faðma
augun umvafin ástarbjarma
við rökkurskil er skimað í skaut 
ljúft andartak í lífsins laut ]



[ Have you seen the morning Rose 
her tenderness every where she goes
Have you seen her smiling face 
her lovely eyes and gentle embrase

Have you noticed how she walkes
and have you listenet how she talks.
When the afternoon goes down 
Her grace is still around.

When the evenings sadows grow 
her charming delight starts to glow.
Then she whispers in the  wwind
loving me can never be a sin.

In the heat of the darkest night 
she lies her body by his sight 
and gladely gives him all her love 
the morning Rose and stars above. ]



[ Wher the silvery waives of our mind
Scattered the golden sand on the beach
listen to the sound of your heart
play the most beautiful tune. ]



[ Það stendur ganalt hús  
í götuni minni heima
þar bjó í kjallara kona
sem átti sína drauma
á kvöldin sat við sauma
á hillu kandís í krús
í holu lítil mús.

Hún enga vini átti
og alltaf var hún ein
í eldhúsinu var lítið ljós
þegar vindurinn úti hvein.
Hún þvoði á daginn þvott 
fyrir hina og þessa menn
með lúið bak og lina fætur 
í húmi bograr enn.

Í æsku átti drauma
um dýrðar höfud ból
en örlögin höfðu ætlað
að engum manni syni ól.
Nú stendur hún þvotta Stína 
við tausnúruna sína
og brýtur saman lín 
það eru tárin hennar 
sem þorna þegar sólin skín. ]



[ Have you seen the morning Rose 
her tenderness every wher she goes.
Have you seen her smiling face 
her lovely eyes and gentle embrase.

Have you noticed how she walkes 
and have listened how she talks. 
When the afternoon sun goes down
her grace is still around.

When the evenings shadows grow
her charming delight starts to glow. 
Then she whispers in the wind
loving me can never be a sin.

In the heat of the darkest night
she lies her body by his sight 
and gladly gives him all her love thr morning Rose and the stars above. ]



[ Þar sem silfur öldur andans
gæla við gullinn sand 
þar heiri ég söngva hjartans 
stíga sinn fegursta dans.

Undir miðnæturhimni stjörnubjörtun 
þar kviknar ást í ungum hjörtum
geislar kvöldsólar vangana strjúka
leika sér við likama mjúka.

Blaka sér vængir og varir faðma
augun umvafin ástarbjarma
við rökkurskil er skimað í skaut
ljúft andartak í lífsins laut ]



[ Undan vindinum trjágreinar væla
vislegar skjálfa í húmi 
Minningu margbrotna bæla
myndir í tíma og rúmi

Litirnir ljóðrænir hvísla
um leyndarmál torræðra arna
Í haustmyrkri einmana hrísla
horfir til fjarlægra stjarna ]



[ Frostið bítur hart
Er kaldir vindar gnauða
sólin hæðir mig 

Myrkur herjar stríð
við himins heri stjarna
djúpt í hjartans vá
 
Undir mánans sigð
í snæviþöktum sölum
hjarta tælir hug ]



[ Í myrkri sit ég ein og skoða skugga
Skærir geislar drógu sig í hlé
Töfrandi og tælandi ég sé
trylltar stjörnur dansa‘ og myrkrið hugga.

Ljós úr norðri leika tóna bjarta
Litir gleðja striga myrkurs fljótt
Vindur strýkur vanga blítt og hljótt
Vorið hvíslar ástarorði‘ í hjarta ]



[ Sveimandi horfa
leika sér
Svífandi sindrandi ljósglit
í dvínandi birtu
er glóð í hjarta
nærveru og hlýju.

Yndi svífandi orða
vafra hér.
Sveimandi horfa
leika sér. 
Logn í seiðandi húsi
snjór við furu fót.
Bjartar stjörnur á himni
börn með brúðu og dót.
Svífandi sindrandi ljósglit
 snjókorn falla á svörð.
Tíst í fuglanna klið
um frið á mennska  jörð.


Glit í dvínandi birtu
glóð við gluggann þinn.
Titrandi frostrós á rúðu
raul við munninn minn.
Ilmandi lummur frá ömmu
og kakó sem afi ber inn.
Þá ljómar himinninn allur að nýju
í öllum litum ljóssins
lifandi nærveru og hlýju. ]



[ Draugur í sunnanvindi
þér, ég unni
vita mein.
Þegar þú áttir leiðina heim
úti spókar þú.
Ó, elsku barnið mitt
reynir að finna það sem er þitt.
 
 
Enginn hjálpar hönd veitir.
Mundu þú
veginn þinn.
Á vegum sálar glapa
hlýjum brunni leitar af.
Ó, elsku barnið mitt
farðu vel með hjarta þitt.
 
 
Þó það nú spái
undir veður storma.
Finnur þú
gullið innra með þér.
Á vegum villtra blóma.
Ó, litla barnið mitt
geymdu fallega gullið þitt.
 
 
Einsamalt situr þú
í dökku skúmaskoti.
Fólkið streymir út og inn
enginn af þér gæjist.
Ó, elsku barnið mitt
ekki efast litla blómið þitt.
 
 
Ó, elsku barnið mitt
villtu mér lofa.
Að reyna rótt að sofa. ]



[ Manstu í gær
Þegar koss af rósarvör
Þegar augu þín svo skær 
Þegar orðin þín svo blíð
Þegar ástin þín svo tær 
fann skjól ó hjarta mínu.
Manstu í gær
hversu lífið var svo ljúft
þegar kvöldsins töfratónar 
stigu öran bylgjudans
og líkamar samhljóma 
finna ástarinnar byr 
og frækorn sem var falið
ratar leið um lífsins dyr.
Manstu í gær 
Þegar fegurstu blómin þín 
þú færðir mér svo glöð
og okkar draumar og þrár 
stigu takt við hjartaslög
og hendur um hörund strjúka 
morgundögg við ljósbrotsins lag.

Manstu í gær
Þegar skuggar sem sköpum renna 
hurfu á braut við draumanna sýn
Þegar stormský á himnum brenna
í hillyngum líkama faðma 
aðeins minning um eilíft andartak
Færir þig nær mér og nær. 
Já manstu manstu í gær 
við líkamans ljúfa stef.
Já manstu manstu í gær
þegar hjartað gafst þú mér.
Manstu í gær 
þegar hjartað gafst þú mér
Manstu í gær 
þegar þú sást mína sál 
og þú hélst um hjarta mitt
og þú færðir mér frið
ást alúð þrá og sorg 
féllu tár,en engin orð. ]



[ Í minni eigin sálu leita,
leita og leita en vil engu breyta.
Sé og skil, hið illa hyl.
Löngu vanist vondu hef,
í heimi illsku best ég sef.

Lengi hef ég melt með mér,
að breyta vondum verkum.
En þegar að ég dvel hjá þér,
þá gengur það í herkjum. ]



[ í dag geng ég um
berfættur í snjónum
meðan söngur þinn
hlýjar hjarta mínu ]



[ Bros þitt er birtan í lífinu,
-finnst mér.


Desember 2011
© allur réttur áskilinn höfundi ]



[ Veðurlýsing:Afar fallegt veður, hægfallandi, hljóðlátur snjór og logn. Fellur ekki undir smekk. Er staðreynd. Næstu veðurfréttir verða lesnar á sameinuðum bylgjum taugarása. ]



[ Átti eitt strá
Þráði bara smára
Hennti stráinu

Stráið skaut rótum á nýju engi
Það mátti það

Stend á engi
fullu af stráum
þrái enn einn smára

Á mínu engi 
eru smárar vanfundnir
þeir fáu sem ég hef séð
hafa þegar skotið rótum í öðru engi
og ræturnar neita að losna

Vökva engið
ber áburð
í þeirri von að einn smári
skjóti þar rótum

Þar til það geriðst
held ég áfram að flandra um engið ]



[ ég ferðast
með hugarfari um geim
og aftur heim ]



[ snjáldurfríð og orðljót
vegnir kostir, gallar
eina óttu
hennar njóttu
og aldrei framar ]



[ systur heita sorg og gleði
búa þær í hverju geði
til ama og til sóma

stundum tristar
með stökum ljóma ]



[ Þegar droparnir 
úr eldhúskrananum 
verka róandi á sálina
- þá er fríið að verða búið. ]



[ Að morgni muntu rísa
munaður er sú stund
Að kveldi hættir ljós að lýsa
leiðin liggur Guðs á fund

Langur dagur liðinn
legg hendur mér í skaut
nú finna mun ég friðinn
sem aldrei fyrr ég hlaut ]



[ Gul traktorsgrafa
ýtir upp stórum skafli.
Kuflinn er nú þurr. ]



[ bikaður morgunn
grúfir sig mugga

yggla ský á himni
lýsir vonarsúla

sem leitarljós 
eftir komandi sprengjuflugvélum ]



[ Mér er óglatt af ást
(Skyldi verða eitthvað úr þessu?)

Mér er óglatt af ást, byrjuð
að æla.
Finnst þér um fátt
farin er ég þó að skæla.

Ég er með ógleði, uppsölu,
iðrakveisu,

- en þú ert með stæla!!!

Ég er með hjartaáfall, hugsýki,
harðlífi,

- ertu ekkert að pæla??? ]



[ Svangur, kaldur hrafn 
eltir hrædda smáfugla. 
Forsetinn kveður! ]



[ Þótt þú takir lífinu létt og með bros á vör
endar það alltaf grafalvarlega. ]



[ Nú máttu slökkva
í minni dimmu sál.
Farið er að rökkva,
í hjarta kveiki bál.

Ég kveiki mér á kyndli,
fyrir þá sem erfitt hafa átt.
Hafa lennt í þessu svindli,
þeim hjálpar jú, víst fátt.

Þau hafa þurft að þola
háðsleg illskuglott.
Öll heimsins höf ná ey að skola,
hörmungum þeirra á brott.

Hvergi hjálp við fengum,
til að eiga við okkar mál.
Við alein þessa dimmu leið gengum,
það skemmdi okkar sál.

Komin nánast að niðurlotum.
Einmanna sorgmædd og illa farin.
Fannst tími okkar vera á þrotum,
niðurnýdd, hrækt á og barin.

Svo einn dag ég skildi
"Við sjálf hjálpum okkur".
Ég breyta rétt vildi,
við vorum eining, flokkur.

Nú máttu slökkva
í mínum bjarta hug.
Aldrei aftur mun rökkva,
á myrkrinu vann ég bug. ]



[ Fyrirgefðu, má ég
segja þér
svolítið
eitt andartak?
Það tekur ekki
langan tíma.

Mig langar
að biðja þig
um að leyfa mér
að vera ég.

Með mínum kostum
og göllum
stundum lokaður
stundum opinn
stundum hræddur
stundum hugrakkur.

Bara að vera
ég. ]



[ Tvær
kínverskar kisur
mörgæsir í hrönnum
múmínálfur
einn
með tattú
á hvorum handlegg
hálfur maður á gólfi.

Falleg nótt. ]



[ Úr hillunni
í bókabúðinni
tók hann bók
með fallegri kápu.

Hann keypti hana
gaf hana
og hún olli
vonbrigðum.

Úr annarri hillu
í sömu búð
tók hún bók
með óspennandi kápu.

Hún keypti hana
gaf hana
og hún olli
gleði. ]



[ Ljósið kviknar
innan frá
og fegurð
breyðir úr sér
í hinu ytra byrði.

Í rökkri staðarins
lýsir af þér
þeim sem eru villtir
og þeir hópast
að þér. ]



[ Hann kom
á nákvæmlega réttu
augnabliki
með varirnar sínar
glimmer á gallajakka
og snoðaðan haus.

Hann ræddi við hana
ekki á samtalsstað
en út úr því
kom eitthvað fallegt
eitthvað einlægt
eitthvað ljúft.

Hvorugt dansaði
það kvöld.
Hann bara stóð
hún bara sat
þau bara töluðu.

Þegar ég horfði
á eftir honum
niður tröppurnar
óskaði ég þess
að ég kynni betri dönsku. ]



[ Einhvern daginn munum við öll verða fertug
og þá, mun ég hitta þig í einhverju samkvæmi
þar sem ég verð reykjandi fyrir utan.

og þú munt spyrja mig hvernig ég hafi það
og ég mun svara að ég hafi það svosem fínt.
og ég mun spyrja þig að því sama
en ég veit ekki hverju þú munt svara
og svo verð ég kallaður inn
í samkvæmið aftur
en mun segjast ætla að vera
úti aðeins lengur. ]



[ Komið draumar - dagur grætur
dansið við mig himinn og jörð.
Berið kveðjur blíðar nætur
berið kveðjur um dali og fjörð.

Blikið  eldar - loginn  ljómi
lýsi kyndlar fram um veg. 
Yfir brim og bárur hljómi
er þú bíður eftir mér.

Vættir  heimsins  - allt sem andar
allt hið góða sem lifir hér.
Haldi öll um hendur kaldar
haldi skyldi yfir þér.

Allar kveðjur – allt með rætur
allar sorgir og vatnaskil.
Barn í okkur - brjóst sem grætur
býr í öllum sem finna til. ]



[ Vitur maður stígur fæti.
Ég er þvalur,
Þú ert blæti. ]



[ Ég þarf að brjóta tímann
svo hann þjóti ekki hjá
svo ég geti gætt mér á brotunum
einu í einu

notið þess að finna hann bráðna hægt
í munninum
svo ég geti fundið sætt bragðið af
tungu þinni lengur.

Þegar tíminn er bráðnaður
upp í mér
drekk ég hann í mig
finn hann renna niður hálsinn
eins og kossa þína.

Þá finn ég tímann breiðast um líkama minn
eins og fullnæging mín.
Svo flæðir hann inní mér, taktfast og krampakennt
eins og fullnæging þín.

Og einmitt þá,
stöðvast hann. ]



[ Ég sá tindrandi ljós og freyðandi fossa
fannst himininn með eldingum blossa.
Og augu mín fylltust af sumardagsins sýn
og ég spurði alla þína kossa.
Af hverju komu þið ekki fyrr til mín. 

Er dreggjar minna daga festust í biki
draumarnir vísuðu þeim öllum á bug.
Vínhyllan vinsæla gránaði af ryki.
Ég átti vængi en tókst ekki á flug.
Ég átti eina ósk að þessu lyki.

Og þegar haustlúðrar himinsins gullu 
hélt ég utan um fiðlubogann minn.
En hann var fúinn er árin ullu
eins og ormétinn fjörudrumburinn.
Og nýr dagur rann upp í enn eitt sinn. ]



[ Myrkrið er dimmt og drungalegt
dagurinn er fjarri
Í myrkrinu ég fel mig oft
Þar sem enginn mig finnur

Á veturnar er myrkur
það er drungalegur tími
á sumrin er aftur á móti bjart
og ekkert myrkur mig felur

Myrkrið er dásamlegt
Myrkrið er frábært
Myrkrið er tími haustins
Myrkrið kemur til mín

Í myrkrinu sefur fólk
en ég oftast vaki
því mér líður vel
Því myrkrið er mitt ]



[ þú ert minn dagur
      
     þú ert minn nótt

    þú átt mitt hjarta sem hamast ótt
   
    þú ert lifið í æðum mér 
   
   mitt littla hjarta fel ég þér
   því mát þú ekki gleyma mér ]



[ ég sit hér við gluggan og stari á sörnu
og oska mer  og oska mer  um að þú hafir það got á nía staðnum sem þú ert á þú vars mer svo góður vinur enda vitum við að þer líður vel nuna en ég munn alltaf sagna því að þú ert alltaf í minu hjarta afi minn sem var ekki alltaf ens og afi heldur góður vinnur ég mun sagna þinn ]



[ Spurning: Hver Skrímslið?
Svar: Það er stórt og óhugnalegt. Það er vont skrímsli.

Spurning: Hvernig lítur skrímslið út?
Svar: Það er stórt, og það hefur mjög stór augu sem sjá þig hvar sem þú ert, þú getur aldrei falið þig frá því.Það hefur engin eyru, svo það getur ekki hlustað, það er ekkert sem þú getur sagt til þess að stöðva það.

Spurning: Hvað gerir Skrímslið?
Svar: Það meiðir mig.

Spurning: Hvernig meiðir það þig?
Svar: Ég veit ekki.

Hver er Skrímslið? Hver er það?
Hann getur séð mig.

Spurning: Hann getur ekki séð þig hér, ég lofað þér því, þú ert á öruggum stað.
Svar: Hann mun finna mig.

Spurning: Ég mun vernda þig, ég get lofað þér því, hann mun aldrei meiða þig aftur.
Svar: Þú getur ekki verndað mig. Hann lítur ekki út eins og skrímsli í þínum augum. ]



[ Út um rimla ég horfi á heiminn
sem heillandi í kring um mig snýst
en ég veit hann er hverfull og gleymin
hann gleymt hefur mér fyrir víst

Því eitt sinn ég frjáls var og fagur
og honum söng mitt fegursta lag
en nú er ég raddlaus og magur
á Hans miskunn kominn hvern einasta dag

Hann stöðugt um fjaðrirnar strýkur
og tekur það sem eitt sinn ég gaf
burt þá mín lífsvitund fýkur
á meðan Hann líkur sér af

Eitt sinn ég reyndi að flýja
og fljúga veröld Hans frá
nú vængi tvo vantar mig nýja
mína hæglega klippti Hann á

Hann vill ekki heyra mig gráta
Hann vill bara horfa mig á
og aðrir fuglar láta
sem þeir ekki heyri né sjá ]



[ Að lokum vetrar í hvers manns hjarta
þó ætlunin sé aldrei sú
málaðu ástina ekki svo svarta
því enginn elskar alveg eins og þú. ]



[ Konan stendur og starir í himinn
Og döpur segir hún við föðurlandsvininn
Taktu tilbaka þína góðærissælu 
Og stökkvum aftur í íslenska fannar kælu
Þegar gas úr beljum kemur í fjós 
þá myndast  hin íslensku norðurljós.
Tungumál okkar er alltaf að tapa
Til hins enskumælandi slanguryrða apa
Virðist að íslenska þjóðin sé alltaf að hrapa
Og alþingismenn virðast alltaf gapa. ]



[ Á Þorranum er þjóðlegt streð
að þamba öl og narta í pung.
En sumum reynist þrautin þung
að þjóra pott af spíra með. ]



[ Kominn er ég í sveitina frægu sem kætir mjög marga
Sé ég að snjórinn sé  farinn að minnka og þiðna
Framtíðin er komin og ekki hugsa ég um það liðna
Tíminn er kominn að við lömbum förum að bjarga

Eftir þau komu úr ferðinni löngu gera þau ekkert nema að garga
Þessum fagra litla rolluanga sem ekkert gerir nema að bíta og skíta 
Komið er sumar sem glatt getur allt og ber börnum skylda til hliðar að líta
Skyggnið er gott og sér maður langt meira að segja hólminn fagra

Nú er allt gott á bakka kónganna og setur smalinn stefnu á klettana 
Fagnar hann sigri við hið Íslenska sauðfé sem að heyið étur 
Yngstu sitja heima það eina sem þau sjá er tómt mjólkur glas móður gluggi

Kominn  heim og kalt er í lofti því set ég á mig hettuna
Slasast maður og fer heim einskis nýtur og ekkert getur
Komum við saman og skálum í botn með íslensku brennivíni og bruggi ]



[ Ropandi milli pöbba rölti
ríghaltur og einsamall
Vongóður í vasa skrölti
vænni fúlgu, hundraðkall

Skvísur kátar skrækj´og gaula
sjaldan af þeim rennur
Fáklæddar á súlum staula
þær eru svoddan glennur

Passlega í þær pota smá
peninga ég gef þeim
Rosadjammi rjúkum frá
rakleiðis og beint heim

Púðraðar og plastkenndar
príla á fjórum fótum
Liggja allir lausir endar
láréttir að hjartarótum

Rekkjur mínar reglulega
rósum prýði fínar
Því vænt mér þykir verulega
um vændiskonur mínar ]



[ Við fjörðinn fagran breiðan stend og stari
	á fimbulkaldri nóttu djúpra þanka
	Við gust af napri golu við mér ranka
í grárri fjöru krýp og ósk´að fjari

Gullinn hólminn hverfur brátt í snari
	rýk með látum milli hús´og banka
	Fólkið fastasvefninn lætur danka
Fyrirheit ég ekk´að þau sig spjari

Að götum greiðum teygir sjávarmálið
	armar hafsins börnin heldur hræðir
		Enginn trúði mýtum - sögusagnir bull

Bendir fólkið hverjum kasta eig’á bálið
	Þar til köldu flæðir upp um holt og hæðir
		Var það þess virði – ofurlítið gull? ]



[ Er það nokkuð undarlegt að elska
augun bláu er birtust minni sýn ?
Ég hét þér því að unna á ævivegi
elsku hjartans blómadýrðin mín.

Ástarstjörnur tvær af elsku ljóma
og ávallt vísa veg um myrkrið þétt. 
Og þegar illir draumar að mér sækja
þú undurblítt minn vanga strýkur létt.

Ég var í sorg er sendur varstu til mín
svona obbolítil písl með augun dökk.
Er það nokkuð undarlegt að elska
- allra heitast- kött ? ]



[ Brúna búrið heldur fuglinum föstum
Hann kemst ekki út sama hvað hann reynir
Hvort sem hann goggar,gargar eða sparkar
Að lokum gefst hann upp og sofnar.

Unga konan horfir á fuglinn berjast um
Hún veltir fyrir sér hvernig fuglinum líði
Hún veit það mæta vel – eins og henni
Ráðviltur, lítill ráðalaus- með bælda innri reiður.

Hún var bara lítil stúlka þegar búrið læstis utan um hana
Þegar hún átti að vera áhyggjulaus saklaust barn
Var hún beytt misnotkun,kúgun og ofbeldi
Sársaukabúrið læsti klónum sínum utan um hana.

Hún gekk út í lífið hrædd, reið og varnarlaus
Eins og fugl í búri, reyndi að gera eins og hinir
En vissi ekki hvers var ætlast til af henni 
Hvernig normal líf ætti að vera, en reyndi þó

Á göngunni kynntist hún Guði sínum
Sem gaf henni lykil til að opna búrið
Og ganga út, læra nýja hluti, breytast
Hún fékk að kynnast sannri gleði og frelsi

Í gær gekk hún aftur inn í gamla góða búrið
Hún veit þar er vörn fyrir umheiminum
Í því getur fólk ekki séð líðan hennar
En hún getur það og það er svo vont

Þar sem hún situr í sársauka búrinu sínu
Sér hún að þótt hún flýgi annað folk
Flýr hún ekki sjálfa sig eða Guð 
Skömmin og sárin eru líka þarna í búrinu

Grátandi fer hún að biðja til Drottins
Biður hann að hjálpa sér, taka skömmina
Lækna sárin, breyta erfiðleikunum í sigur
Sýna henni hvernig hún á að forðast búrið sitt

Þá sér hún að búrið hefur opnast á ný 
Hún hefur val í dag, hvort hún er í búrinu
Eða leyfir Guði að halda á sér og búrinu sínu
Hún velur að láta Guð sjá um þetta allt 
Hann getur þetta, ekki hún, það er alveg á hreinu. 

EMG 09 ]



[ Ég stend og horfi á litlu tættu stelpuna
Hún gengur um gólf talar við sjálfa sig
Reynir að taka sig til andlitinum
Setja upp grímuna, láta engan sjá
Reynir að fela eitruðu skömmina
 
Mig undrar að hún skuli ekki tala
Ekki finna einhver fullorðin
Sem hún treystir og getur sagt frá
Ég lít í kringum hana, að einhverjum
Sé mér til skelfingar – það er engin
Engin sem hún getur treysti
 
Hún virkar svo fullorðin í fasi og tali
En inn í sér er hún lítið saklaust barn
Barn sem fékk ekki að vera barn
Barn sem ber eitaraða skömm, annara
Stelpa sem ber stór ör ofbeldis á sálinni.
 
Mig langar svo að teygja mig til hennar
Umvefja hana allri þeirri ást sem ég á
Segja henni að sama hvað hún sagði
Eða sagði ekki við þennan ógeðslega mann
Þá mátti hann ekki meiða hana – aldrei !!
 
Að lokum geng ég hægum skrefum til hennar
Spyr hana hvort ég megi setjast hjá henni
Hún lítur á mig tortryggnum og vökulum augum
Hvíslar svo já gjörðu svo vel, svo bíður hún hrædd
Auðvitað veit hún ekki á hverju hún á von
 
Ég veit ekki hvar ég á að byrja en opna svo munninn
Byrja að tala rólega og varnfærnislega
Vil ekki styggja hana að hún hlaupi í burtu
Eftir svolitla stund finn ég að hún slakar á
Byrjar að gráta, svo umkomulaus og brotin
 
Að lokum tek ég hana orðlaust í fangið, litlu stóru stelpuna
Stelpuna sem var neydd til að vera í kynlífi fullorðins manns
Ég veit að þetta er stórt skref fyrir hana að treysta mér
Hljóðlega fer ég að biðja, gefa Guði þessa tættu stelpu
Umhverja hana og gefa henni lækningu, sátt og frið.
 
Við vitum báðar að næstu skref verða ekki auðveld
En hún hefur fengið hjálp, fullorðna sér við hlið
sem trúin henni og hjálpar henni að losna við skömmina
og svo Guð sem bregst sama hversu oft hún bregst honum
Bataferðalag litlu sætu stelpunar er hafið… Guði sé lof. 
 
EMG - Ágúst 2011 ]



[ Vindurinn gnauðar, hlutir fjúka um allt
Ég stend varla í þessu svakalega roki
Féll harkalega niður á hnén
Skríð varlega áfram, á fjórum fótum
Leita að einhverju til að grípa fast í.
 
Þar sem ég skríð um herbergið
Finn ég örvænginuna magnast
Hún læsir klónum í sál mina
Ég lamast , get ekki meir
Ég verð að finna sterka Lausn.
 
Að lokum finn ég stórt tré
Það er pikk fast í storminum
fest niður með sterkum  rótum
Ekkert fær ví haggað, sama hvað..
 
Drottinn þú ert mitt stóra tré
Þótt stormurinn gnauði í lífinu
Þá haggst þú aldrei, breytist ekki
Ég verð að halda fast í þig
 
Þú ert mín lausn faðir minn
Þú ert mín viska, sá sem leiðir mig
Þú ert sá sem róar storminn minn
Þú ert sá er gefur mér þinn frið
 
Hjálpa mér að horfa á þig Faðir
Sjá þig í gegnum myrkrið
Sjá þig þrátt fyrir lífsins storm
Hjálpa mér að treysta sama hvað
 
Þú ert minn besti vinur elsku Pabbi
Ég treysti bara þér, sama hvað
Þegar ég lýt upp úr storminum
Sé ég sólina skína á líf mitt
Stormurinn hefur lægt, lognið komið
 
Takk pabbi minn að þú ert þú
Þú ert sá sem þú segist vera
Sá Hin sami í dag og gær, alltaf
Þú ert sá sem gefur frið og gleði
Ég er svo þakklát Drottinn minn
Að ég get hvílt í þér og alltaf treyst á þig.
                                                          Elfa Sept 2010 ]



[ Ég sit í makindum í stofunni minni
Þegar konan gengur inn til mín
Órólega konan, vansæla konan
Sú sem lífið hefur leikið grátt

Í dag er stormur í huga hennar
Ég skynja það vel
Áður en hún byrjar að tala
Áður en hún segir mér neitt

Augun hennar tala svo skýrt
Togstreitu og sorgar Augu
Horfa yfir borðið til mín
Líka beiðni um hjálp……..

Hjálpaðu mér , gefðu mér von
Mér finnst ég vera að drukkna
Segir hún með örvæntinar augum
Mínar leiðir virka ekki stynur hún lágt

Mig langar svo að taka hana í fang mér
Eins og lítið barn, umvefja hana
Gefa henni ró, hlýju og von
En ég get það ekki …..

Þegar ég horfi á hana fillist ég sorg
Ég vildi að það væri takki á huga hennar
Þar sem ég gæti ýtt á pásu
Slökkt á hringiðu huga hennar

Ég get ekki lagað hana
Get ekki fixað ástand hennar
En ég get gefið henni mína von
Vonina sem Guð gaf mér

Ég opna munnin og segi henni frá mér
Hvernig ég fékk von, lausn og líf
Hvernig ég tók til í sálartetrinu
Hvernig ég fann Guð og hugarró

Smá saman lifnar yfir henni
Vonin kviknar í augum hennar
Hún vill það sem ég á, von og líf
Hvað þarf ég að gera spyr hún ?

Framkvæma og trúa segi ég
Svo biðjum við saman Til Hans
Ljósið og lausnin hefur tekið við henni
hún gengur út breytt kona, kona með von

Guð ég fel þér þessa yndislegu konu
Gerðu við hana það sem þú villt
Takk að þú gafst henni von og líf
Það eru forréttindi að lifa og gefa í þér Faðir minn

Elfa 2009 ]



[ Kærleiksblóm til þín

Ég stend með kærleiksblóm í hendi mér
Reyni að rétta þér það, sýna þér hlýju mína
En þú leyfir mér það ekki, loka hjarta þínu
Hunsar mig og sýnir mér litla athygli

Ég veit hversu erfitt þetta allt saman er
Hvað þú ert lokaðurí miklum sársauka
Ég þrái bara að hún fái að komast út
Að ég fái að meðtaka hana, flæða í henni

Í dag er kærleiksblómið hálf fölt
Ég á svo erfitt með að gefa endalaust
Og fá lítið sem ekkert til baka
Ekkert nema afskiptaleysi og tómlæti

Ég bið Guð að gefa mér meiri þrautseigju
til að gefa þér þá ást sem þú þarfnast 
Kraft til að halda áfram, bíða eftir þér
Eftir að kassinn opnist og þú komir betur í ljós
Aðeins Drottinn getur gert þetta, ekki ég

Ég elska þig og ætla að komast í gegn hjá þér
Fyrir þig, fyrir mig og fyrir Guð
Ég elska þig óendanlega, á hvaða stað sem þú ert
Hvernig sem þú hagar þér, hafnar mér
Ég ætla að elska þig og virða, sama hvað !!!

Í dag er ég bara svo þreytt á þessu öllu saman
Þreytt á leikjunum okkar, baráttu og strögli
Ég þrái bara frið í samskipti okkar, hlýju
Að allt verði eins og það var í byrjun
Svo einfallt og fallegt

Ég legg okkur núna í hendur Drottins
Þar verð ég að hvílast, í hans örmum 
Leifa honum að vinna verkið fyrir mig 
Því í hans nafni er sigur og gleði
Og þangað vill hann færa okkur 
Við erum í hans hendi nú og ætíð.
EMG 2009 ]



[ There are words and there are phrases, many of each kind but none that descripe.  
The love of me is as durable as steel, the harsh mistress of heat declares me scorn yet upholds her promise still,
 The awoken sight of man‘s appeal. She drags you in like her night time meal.  
In these times you are a man, a beast, a drunken steed.  
Take hold of my cock and show me no mercy for I am the beast of sodomy and repulsion.  
There she lies my beauty, my cunt,  the dearest of them all I love for a while.  
I stare in to ther soul, her mind, her eyes  longing to stick my dick in her smile, 
but yet I still have not concieved, these images of my pressured feel.  
Her bossom, her breasts, her tits I wonder can make me believe in the god beyond her. 
 Just the slight touch can make the biggest man weap,  for she is the glory, this goddess of dreams. 
 I long for such feeling, but touch be depraved.  Still I manage to dream and behave.  
She is of a beaut - this goddess of mine, with long dark hair that I dare to restrain.  
Her eyes, brown, of soothing sight, one look and you‘re locked in tight.  
Intertwined I lie in fear, heaving of a mind so bright and clear.  
She does not know me nor do I her, for she is but a myth in my mind and my heart.  
Such a creature does not exist, except in my pleasure abyss.  
She belongs in house filled with god-like creations, most of them dead as Medusas ovations.
With this I close this story of mine, filled with beast and minor creations,
Filled with loss, anger, and appeal, 
Filled with depravement of mind and cock.
Goodbye my dear love, thy name be untold, and now for your audience to unfold,
For I am Samuel, and will see you in hell. ]



[ kóróna þjónar þyrstum
ef þyrni rífa í sundur
  viðkvæmar æðar
 Príði skilar sorg
með öðruvísi dans
 sestu hjá mér,
sestu niður og komdu þér fyrir
minnumst hróka hjartaslagana
   og biðjumst fyrir
þess vegna fyrr en síðar
  deyjum við öll

  Skolum þurr augun
störum stjörf fram eftir
 logandi veginum
 óskum burt draug fortíðar
  og skálum í kristal glös
  prídd gull slegnum drekum,
  láttu þér leiðast
 höldumst í hendur
   og líðum út af ]



[ renningur af degi
drafar við sjóndeildarhring

eins og drukkin vera
austan megin við bakhúsið

sé birtuna breytast
gegnum rifu 

á leiktjöldum hússins

teygi mig í penna 
og krota 

ljóð 

við lagræmu morguns

það er þorri
og ég er þræll letinnar

kúri áfram ]



[ Því hefuru honum þetta gert
þetta hjarta okkar snertir
hann elskaði hana afar heitt
það vita nú flestir

Hann góðu maður mun vera
þó margar syndir hafði framið
 þetta var bara saklaust barn
nú er hjarta hans kramið

hann unni henni mikið
á kvöldinn hann grætur
þetta var hið besta skinn
í hjarta okkar á hún rætur

Nú grímu þarf hann upp að setja
og sterkur þarf hann að vera  
því hitt barnið mun lifa
sömu mistök mun hann ekki gera ]



[ Mamma á sér leyndarmál,
um að á nóttunni hún fari á stjá.
Þá flýgur hún yfir bæ og borg,
og hjálpar þeim sem eru í sorg.

Hún hjálpar fólki og bjargar því,
Ef það vandræðum lendir í.

Svo flýgur hún aftur heim,
og er stundum örlítið sein.
Svo legst hún upp í ból, inn í draumaland,
og dreymir um gersemi og gulann sand.

Þetta sagði hún mér,
en ei veit ég hvort það satt er.
Mér er sama, þetta er mamma mín.
Sem ég elska mest. ]



[ Úti á snúru hanga sokkar,
gulir, rauðir, grænir og bláir.
Þessa sokka á fjölskyldan okkar,
og ekki eru þeir fáir.

Snúran er að kafna af sokkum,
og er byrjuð að síga niður.
Út af öllum þessum sokka lokkum,
ekki er það nú góður siður.

Þegar það er mikið rok úti,
og sokkarnir allir fjúka burt,út um allt.
Verður snúran bein og strekkt,
en henni verður kalt. ]



[ Bresi er bangsi minn
brosið hans er flott
hann er mitt angaskinn
og allt við hann er gott. ]



[ Úti í snjó
var karl sem bjó
í garðinum mínum
við hliðina á þínum.

Hann byggði sér hús
og átti sér mús.

Svo bráðnaði hann
en ég músina fann
svo liðið mitt vann. ]



[ Töfrandi máninn, hann tælir
tárvotan fuglinn til sín
Hræddur, við hugsanir gælir
er hamingjan andvana dvín

Máninn í mjöllinni sefur
mæddur, því þögnin er löng
Saknar, því sólskríkjan hefur
sungið sinn síðasta söng ]



[ Við erum ekkert
nema ló 
á rykfallinni eilífðinni ]



[ Á feiknalegum hraða æfin brunar burt frá mér,
ég blessa það að hafa fengið ögn að kynnast þér.
Er geng ég yfir fjöllin flögrar um minn huga mynd,
hve fögur þú varst, yndisleg, í hjarta göfuglynd.
Það gleður mig að hafa dvalið götu þína við,
og geta fáein augnablikin verið þér við hlið.
Að loknum mörgum degi þegar einn ég aftur sný,
þá upprifjast það fyrir mér hve þú varst góð og hlý.
Er sigli ég út á fjörðinn, finn ég hjá mér heita þrá,
að fá þig kannski einhvern tímann brosandi að sjá.
Og hvernig sem að gengur lífið, gæfa eða böl,
þá gleðst ég yfir því að hafa fylgt þér stuttan spöl.
Og þó á lífsins götum reynist víða veðragnýr,
ég vona það að saga þín sé gleði og ævintýr.

SkÁ ]



[ Ef þér verður kalt 
heltu þá olíu yfir mig 
og kveiktu ]



[ Dauðaþögn, mig umliggur. 
Ein, með verki og sàr. 
Draumahafið yfir liggur, 
stjòrna ei og vakna með tàr.

Andlaus ligg með brotna ýmind, 
af mér og hef ei màtt. 
Tilbùin að lifa ì synd, 
en vel þò aðra àtt.

Jarðarbarn með brotna vængi, 
hef ég hjartað veikt. 
Gefðu mér styrkin svo ég gangi, 
og ekkert fài mig beygt.

Finn að tàrin heit þau renna, 
frá hjartanu niður kynn. 
Innst inni mér finnst ég brenna, 
allstaðar fyrir finn. ]



[ Mér var gefið lítið ljós
að gæta um alla ævi.
Ég vernda það með kjaft'og klóm,
því það er jú við hæfi.

Mér var gefið blómabarn,
sem í bumbu minni dvelur enn.
Um það dreymir anginn minn,
þú komir til mín senn.

Um mig sælustraumur fer,
er hugsa ég um þig.
Ást til þín í brjósti ber.
Vilt þú elska mig? ]



[ Myrkrið kennir mér að
 
 sjá í gegnu skugga;
 
 Svörtustu hornin 

 hylja fallegustu

  leyndarmálin. ]



[ Undan fótum mér 
ultu steinvölur
niður brekkuna.

Þær minntu mig á orðin 
sem lágu mér á hjarta 
einn dag fyrir óralöngu
er ég þagði
eins og steinn.

Fyrst valt ein
og hreif aðra með sér,
síðan fleiri
og hnefastórir hnullungar
slógust í hópinn.
Svona vatt því fram, 
eins og stífla hafi brostið
og þær ultu 
af síauknu offorsi, 
sem óstöðvandi flaumur,
sundurlaust, án samhengis.

Ég stóð kyrr
og fylgdist með úr brekkunni,
hvernig þær runnu niður á jafnsléttuna 
og námu þar staðar
með fyrirfram ákveðna afstöðu
hver til annarrar.
Þar mynduðu þær órofa heild,
þrungna merkingu

og ég þagði 
eins og steinn. ]



[ Saga hvers manns, er í steininn rituð
hvort hana manst, það er ekki víst.
Minningar sárar en ljúfar þó líka
gleymast og geymast, hver getur því ráðið.
En eitt er þó víst, að í minninu leynist
hólfið sem verndar, þá sem hafa þjáðst.

Hver og einn hefur, sinn djöful að draga
hvers hann minnist, það er hans saga
tíminn hann færir og tíminn hann tekur
því miður þó enginn, veit það betur
hvað upplifun eins, er frábrugðin annars
ljúfar og sárar, hver veit fyrir sig.

Æskan og ljóminn, þau senda þér tóninn
hvers á að minnast og hverju skal gleymt.


Olga Jenný (Júlí 2009) ]



[ Frjáls flýgur fuglinn
fjalllendi í 
vængina þenur
um himnanna ský
horfir yfir farinn veg
við sjálfan sig semur
kemst ekki hjá því
að morgundagurinn kemur.

Í augum angistar
spegilmynd skoðar
sjálfan sig skilur
veruleikann boðar
náttúran móðirin
aldrei mun ljúga
óskhyggju bróðirinn
vill mergsjúga.

Fagurgalinn syngur
svo fallega fyrir mig
fell ekki í freistingu
gimsteina glingur
hrafntinnu hrægammar
hafa mig fundið
ég læt þá ekki finna mig 
felur sig og syngur.

Komin er frá því
Sem áður var og hét
Hyldýpinu horfin er
stundum þó ég grét
barist hef ég fyrir því
að takmarkinu teygist
aldrei mun ég undir honum
hrægamminum beygjast.


Olga Jenný (Júní 2009) ]



[ Í frumskóginum hver af öðrum líður
dagurinn í dag, var eins í gær
það gleður mig jafn sárt og að það svíður
að breytileikinn gleymdist - vinur kær.

Stormandi og sótugur af ösku
hann askvaðandi þokast alltaf nær
handsamaður andinn kom úr flösku
brjálaður, já viti sínu fjær.

Hann krafðist dirfsku, dugnaðar og drauma
dásemdin, hún bíður hrein og tær
leyfðu ekki eymdinni að krauma
framtíðin er falleg, björt og skær.


Olga Jenný (Maí 2010) ]



[ Í dögginni fann ég mig djúpt grafna
við Dyrhóla-ey og drottins arinn
heyrðist mér kýrin þá mjúklega dafna
í mennskunni vel var að máli farin.
 
Hún sagði mér sögur um álfa og drauga
söngva um huldur og álögin forn
töfrarnir flugu um hæðir og hauga
húkir þar púki með hala og horn.


Olga Jenný (janúar 2011) ]



[ Sjónvarpið og litadýrðin
streyma um mig - dreyma
skyldi gjarnan finna þig
í draumum mínum sveimar.
Risavaxin raunarsagan
rokselst fyrir jólin
söngurinn og smákökurnar
fóru strax á fóninn.
Malar þú á malbikinu
myndast karlakórinn
sönglögin þó syrgir hann
jóla-óratórinn.


Olga Jenný (jól 2011) ]



[ Á heimatilbúnum kjaftasögum sveitungarnir smjatta
það er mér þó algerlega, fyrirmunað að fatta.
Þar óblíðum orðunum er raðað eftir henti
óforskammað orðagljáfur, á hinn og þennan benti.
 
Einn í sæng hjá annarri þó harðgift væri konan
skipti engu máli, þó þar ætti heima rolan.
Hagsmunagæslan fyrir héraðinu þrætti
tækist kannski'að kljúfa það, með öllum herrans mætti.
 
Sumir bíða bætur, meðan aðrir hljóta sóma
hrærðu það í orðaskaki og úti þeyttan rjóma.
Tækist engum orðunum að breyt'í annars hljóða
sannleikanum sannari, er uppruni þessa gróða.


Olga Jenný (janúar 2012) ]



[ Undarleg er veröld öll
ísalögð og gróin tún.
Eyðimörk og fossaföll
fannir upp að klettabrún.

Getum eins um okkur sagt
og þann vöxt er moldin á.
Að ferðalag sem í er lagt
er að komast þessu frá.

Eiginlega er jú allt
eins og elvur renna til.
Út í hafið komast kalt
kölluð eru vatna skil. ]



[ Ég elska þá sem ofar fljúga
yfir auðn og eyði skor.
Því aldrei mun sá élin rjúfa
er ekki hefur kjark og þor.

Ég elska þá sem unna vetri
og elska gömul ævintýr.
Og þá sem vilja verða betri
og verða það sem í þeim býr.

Ég elska vökur á vorin
og velti mér í morgundögg.
Þar sem blika lífs er borin
þá ber ég lífsins þyngstu högg. ]



[ Erfitt því er að lýsa,
hvað þú ert mikil skvísa.
Svo mjúklegur rass.
Eigum við að detta í smá djass ? ]



[ Hnútur í maga.
Fiðrildi að naga.
Hér hefst hin ástarsaga.
Um sumar langa daga.

Við fáum okkur í glas.
Að hausti til förum við svo í FAS.
Um það ég las.
Hann heitir Tómas. ]



[ Ástin liggur í loftinu. 
Aldrei mun ég þér gleyma.
Bíð ég þín í fjósinu.
Engu hef ég að leyna.

María er þín ástargyðja.
Þú verður bara hennar að byðja. 
Nú bið ég þig fyrirgefningar.
Og óttast hefningar. ]



[ Ég dansa eftir veginum og syng.
Ég spring.
Þessi skrýtna tilfinning.
Þessi frábæra uppfinning.
Ég er glöð.

Ástinni erfitt er að lýsa.
Um það fjallar þessi vísa. ]



[ Vinargjöf skal virða,
og vel hirða.
Lífsins gjöf.
Með okkur niðrí gröf.
Um þig hann syngur.
Þessi lærlingur. ]



[ Þokast nokkuð á þriðja ár
þessarar stjórnar ævi.
Allmargir töldu að hún strax
endurreisnina hæfi.
Sigmundur jafnt og Bjarni Ben
býsnast samt yfir þessu:
Ykkur gengur hreint ekki neitt
allt er í sömu klessu.

Enn við heyjum við hrunsins arf
harðar og langar glímur
fjölmargt samt þokast fram á við
fullyrðir Skallagrímur.
Áfram því hagur okkar mun
eflast af hraðri skundan.
Fauskar gamlir og geðillir
grenja því jafnan undan. ]



[ Skógarþröstur fagurfleygur
fer um Selfossbæ
leitar fræja otureygur
Órafjarri er haustsins geigur
blíðum sumars blæ.

Laufguð tré og blómabreiður
brosa í sumarkyrrð.
Yfir vakir himinn heiður.
Haustsins fölva rökkurseiður
býr í blárri firrð. ]



[ Húmblæjur leggja haustsins sterku armar
hægt yfir landið. Blómið fagurrauða
leggur sig þreytt og fölt að flosi jarðar
finnur sér beð í  mildum stundardauða.
Móðirin sefur sængum moldar í
sumarið læðist inn í draumsins heima.
Brosandi mun það brátt um loftið sveima.
Barnið mitt fær þá rauðan koll á ný. ]



[ Ég sit á stól við gluggann og sé hve gatan iðar
því sífellt streyma bílarnir upp og niður hana
en lengst úti við hafsbrúnina sígur sól til viðar
og sama hringinn rólar hún af nokkuð gömlum vana.

Á borðinu til hægri er býsna öflug tölva
og bráðum þríf ég músina og leit á vefnum byrja
því hann er líkrar náttúru og gömul, vitur völva
og veitir svör við öllu sem þarf ég um að spyrja.

Svo man ég allt í einu það sem eldra fólkið sagði
frá undarlegri tilveru á sínum bernskudögum.
Á sumt af því ég eiginlega engan trúnað lagði
það er svo margt sem varla stenst í þessum gömlu sögum.

Þá voru engir bílar, en allt var flutt á hestum
og ekki þekktist rafmagn og fáir höfðu síma.
Ef lífið væri þannig núna eflaust fyndist flestum
að fátt til bjargar væri á svo hræðilegum tíma.

Á flestum bæjum var þó oftast eitthvað til að sjóða
og ótal margt var skapað af vinnufúsum höndum.
Þá vissi enginn ennþá neitt um internetið góða
en eigi að síður fréttist margt sem gerðist úti í löndum.

Svo einhvern veginn tókst þetta allt hér forðum daga
en erfitt stundum reynist mér að skilja sumt af þessu.
Þótt enginn væri bíllinn var alveg segin saga
að sunnudaga alla fór liðið allt til messu.

En sólin gengur ennþá hinn sama hring og forðum
og sama land við byggjum og þá er nokkurs virði
að þó að siðir gleymist og gangi flest úr skorðum
sé gætt að því að þjóðin um rætur sína hirði. ]



[ Snjóhvít mjöll yfir landinu liggur
lítill sólhvarfaálfur við dyr
sérhvers húss lætur hóglátri röddu
hljóma kveðju er síðar og fyr
hefur mönnunum margsinnis boðað
hversu margt gæti unnist með því
ef þeir hávaðann hættu að dýrka
svo að hugsað þeir gætu á ný.

Þá mun boðskapur Betlehemsvalla
kannski berast af alvöru fram
svo að valdamenn veikir af græðgi
með sinn volduga, kremjandi arm
víki smám saman hægan til hliðar
fyrir hugsun af annarri gerð
þar sem auðvaldið engu fær ráðið
þar sem allir fá réttlátan verð. ]



[ Svona er nú þetta og það er ekki gaman
að þurfa helst að yrkja, en vita ekki um hvað
og finna hvernig hugsanirnar hristast stjórnlaust saman
og hvergi geta stöðvast – en ekki meir um það.

Ég reyni að stöðva greyin, en þó ég þrotlaust striti
og þykist ráða við þær ég finn þeim engan stað,
En einhverntíma seinna ég yrki kannski af viti.
Ég ætla að byrja núna – Og ekki meir um það. ]



[ Meðan vötn til víka líða
og vindur strýkur kinn.
Ég sé þig bjarta bíða
við bláan himininn.

Meðan hafið heilsar ströndum
og haust að sumri ber.
Svífur minning seglum þöndum
og siglir í átt að mér.

Meðan fegurð ríkjum ræður
og rauður eldur er.
Þá kvikna gamlar glæður
og glitra innst í mér.

Meðan birta ríkjum ræður
og röðull blessar völl.
Og strengur bindur bræður
bíð ég á bak við fjöll.

Meðan grátur sefar sárin
og sól við himinn ber.
Þá leiftra í mér árin
og andi þinn í mér. ]



[ Búrfell kynnir betra verð
bráðum því ég sinna verð.
Minn ég snæði mældan verð.
Matarlyst er nokkurs verð.

Frek og leið er fjárnámsgjörð
fautaleg og illa gjörð.
Börnum skemmtir skoppugjörð
skrautleg oft er mittisgjörð.

Stundum tek ég tommuborð
og tálga úr þeim fallegt borð
og ef ég drekk á annað borð
ærið sést á glasi borð. ]



[ í fjöruborði
eru mörk jarðar
það er ekki hægt
að lýsa þeim í orði

sjórinn svo fagur
hann tælir að menn
miskunnarlaus
hann brýtur og bramlar
allt sem verður
í vegi hans

en aldan svo blíð
og björt og taumlaus
brýst burt frá sjónum 
upp á þurran sand
áður en sjórinn
dregur hana á brott
teygist hún áfram 
og smakkar þurrt land

Barnið það starir
eins langt og augað eygir
á þessa sjón
að baki þess er kallað
''vertu ekki lengi''
grá og gömul hjón

fæturnir hlaupa
og tipla á tám
hafið er kaldara 
en vötn og ár

í sandinn fingur grípa
barnið skríkir sælt
sólinn skín skærar
það getur nú sig kælt

himnahlið opnast
vindsins hlátur hvín
hjón orga og veina
aldan hafði enn á ný teygt sig
og lítið barn gufaði upp ]



[ Út í skafla og inn í skóg
úrþvældur sem sokkur
fram af bjargi og út í sjó
í gili inn í dalnum

Fer ég nú upp skýjaþrep
upp, upp ,upp í bláinn
fram og aftur niður af hól
flögra frjáls um tinda
eilífðin bíður eftir mér
sama hvert ég fer

Flý á brott
með hundrað skott
og fingur á þeim öllum,
þau ekki sleppa 
né mér ljá
að fljúga burt í friði ]



[ ég hef alltaf verið ég..  áfram ég... 
alveg sama hvað aðrir segja.. 
ég er geggjuð.. rugluð og allt það..
hihi.. smá gú..gú.. en.. það er ok..
prófaðu.. áfram nú.. er ekki málið
að.. vera bara þú.. 

þú ert þú.. enginn getur breytt..
þótt sumir reyna og reyna..
verður þú alltaf þú.. það er 100%..
segðu það hátt.. svo allir heyri..
ég er frábær.. eins og ég er..
hvað.. gerir fólk þá..

þá verður.. fólk almennt brugðið..
að það.. bregður mér og þér..
fólk ætti.. að hugsa betur um aðra..
jafnvel syngja hátt.. og dansa..
með gleði í hjarta.. og brosi..
svo.. öllum líði vel..

vel líður okkur.. í þessum heimi..
þar sem allir eru sem eitt..
kærleikurinn.. blómstrar allt í kring..
ánægð með.. að vera við.. 
hugsum jákvætt.. öll sem eitt..
iss.. og ekkert hik.. ]



[ Kyrrlát nóttin sækir hljótt að mér
en húsin á eyrinni vaka. 
Einn í fjörunni í huga ber
byggð sem aldrei kemur til baka.

Og þeir sem fóru birtast hér 
ég geng um göturnar að hausti.
Þó er ég einn með sjálfum mér
í sólinni hjá gömlu nausti.

En komandi dagar sækja að
þeir kalla en vil ekki svara.
Því hlið mitt opnast á öðrum stað
og það er svo erfitt að fara.

Vindurinn hvíslar hvað viltu mér;
ber kveðju til þeirra er dreyma.
Þú er andlit eitt sem enginn sér
því kveddu og reyndu að gleyma. ]



[ Einn morguninn vaknaði ég ógeðslega 
þunnur að það var eins og mér hafði 
verið troðið ofan í tunnu. Hver var þessi skínka sem leit út alveg eins út og Svínka sem ég vaknaði hjá.Þetta var eins og að lenda í draumi sem breyttist í martröð sem engan endi ætlaði að taka. Ég kemst ekki yfir háann múrin til að sleppa, því nú er ég merktur fangi hlekkjaður við þungan stein sem liggur í rúminu mínu. ]



[ Ég vaknaði
og horfði á þig
hvíla
í faðmi mínum.

Þú skreiðst til mín
í skjóli nætur,
ómeðvitað,
dreymandi.

Á svona augnablikum
hverfur efinn.

Á svona augnablikum
veit ég muninn
á réttu og röngu. ]



[ Minning þín gengur inn 
ákveðnum skrefum
og býður mér í glas
ég drekki henni í glasinu
og þakka pent fyrir ]



[ Lítum nú ljósið
Kemur þú
Vertu nú hér
Farðu ei frá mér
Þyngslin þau fara
Mín sál hún er frjáls
Ég og þú, þú og ég
Saman við sigrum
Allt sem að kemur
Ó fallega vor ég fagna þér
Vildi þú gætir verið að eilífu hér ]



[ Mikið var melódrama
Málsmeðferð öll til ama
Hvort færi hann í friði
Eða fram hann sig byði
Á endanum öllum var sama.

Þeim valdsmanni líkja má varla
við viðlíka endemis karla
Ei sýnist mér sæma
Svona að dæma
Þó ekki sé gaur laus við galla.

Ef enginn í framboðið fer
Forsetinn sjálfkjörinn er
Sem sextán ár áleit
Í sætinu fráleit
Að frátöldum sjálfum sér. ]



[ Meðan borgin sefur vaka englar 
og angist

Meðan regnir kælir malbik morkna dauðir 
og lifendur

Meðan blærinn svalar sárum öskra andar 
og syrgjendur ]



[ Ég ýti hjarta mínu upp 
fjallið
Til þess eins 
að það velti niður
- aftur ]



[ Ég er misheppnað ljóð
wanna-be skáldsins

Ég er viðbrennd kaka
meistarakokksins

Ég er rispaða plata
útvarpsmannsins 
- sem drap konuna sína ]



[ Þeysist niður á þjálum hesti.
Þjáumst samt af brennivínspesti.
Hvergi sést til sólar.
Samt lyggur leiðin að óðal.

Eftir öræva dansa
við leitum að kvenna fansa.
Stöndum vér þar sem rónar,
við erum svosem dónar.

Á heimleið við höldum.
Á hólum vér stöndum.
Með neftóbak í nösum
og nýbakað brauð í vösum.

Í heimadalinn við horfum,
heimasætur þá dúka að borðum.
Svangir við setjumst að borðum.
sestir við gleypum niður orðum. ]



[ Þegar ást um andann fer
öðlast sálin gleði.
Augun horfa á eftir þér
enn á dánarbeði. ]



[ Ó ég þrái,
en þráin er tilgangslausari,
en brauð,
í sveltandi heimi. ]



[ ég er upplýst vera
einn af milljörðum manna
á jörðu sem er örsmá ögn í alheimi

og engan veginn miðja hans
samt sit ég hér í kuðung
stari á naflann minn
og undrast

að ekki skuli allt 
snúast um mig ]



[ Vangar mínir sem illa verkuð þunnildi,
varir mínar eins og  plötufrystar fiskblokkir,
hendurnar eitt hörmulegt vandamál,
hjarta mitt,líftími loks liðinn. ]



[ Ferhyrndar vöfflur 
og síróp með ljóni
heitt súkkulaði 
prýddum með ensku rósinni 
hennar ömmu.

Afi úti á palli
það vantar meira lakk úr skúrnum
hann talar við fuglana
og þeir segja honum
að fela flöskurnar í bílskúrnum.

Tveir afar
einn sem heilsar með báðum höndum
og hinn sem er bara ljósmynd
sem ekki má tala um
annars verður pabbi reiður.

Mamma segir að álfarnir búi í þúfum 
og þegar hún veikist grætur hún 
yfir hvítum matardiskum 
enska rósin er langt í burtu í Kópavogi. ]



[ Mökkur í stofu,
afi í hægindastól,
ræðir við tómið. ]



[ Siglir úfinn sæ,
traustar hendur á stýri,
vitjar netanna, ]



[ Álfar á skeri,
þaraskógur í iðukasti,
þytur í brimi. ]



[ Stendur við striga,
hugmyndir streyma,
þornaður pensill. ]



[ Ég teygji mig til skýja,
til framandi nætur, 
við lifum einungis núna,
þetta er okkar ferð,
kæri sessunautur,
ég hef beðið þín.

Ég sem hugði öllu gleymt,
mánaljós vísaðu mér hærra,
grösin grænka, sumur koma aldrei of seint,
öll stál þurfa að liðna.

Hitinn ylur
upp minn kalda líkama.
Ég bráðna í návist þinni. ]



[ Vatnsbólið er mold.
Skaut zebrahest í morgun.
Ó, hver röndóttur! ]



[ Það flugu svartir svanir
að silfurtærri lind.
Og vængjasláttur þeirra
vakti mannsins synd.
Er kirkjugestir kveldsins
krupu við helga mynd.

En flugið vakti fagnað
um fold og öldu sjó.
Og vindur barst af fjöllum
með von um styrk og ró.
Meðan andi ykkar hinna
var hulinn ís og snjó.

En sumir gátu skilið
svana flug og mál.
Dáðust af vængsins kröftum
en kveiktu í þeim bál.
Aðrir riðu röftum
og ræddu engin mál.

Fjaðrirnar sem fljúga
þær finna afl og mátt.
Og þorið eflir styrkinn
yfir þrútið hafið blátt.
Þar sem fár stjörnur lýsa
þær stefna í rétta átt. ]



[ Heimsins herðar
höfuð bera
Kaldur straumur
hala kelur
Mundar máttur
manni ofar
funa flytur
foldar hjarna ]



[ Við finnum hvort annað í hamingjuleit
þó ekkert sé í raun ómaksins virði.
Með fýlusvip, frekju og vanþakklæti
gleðina smásaman myrði.
Og voninni er haldið í tíð og tíma
með trú á það sem er vænna.
En ég efast um þær kenningar
að grasið hinumegin sé eitthvað grænna. ]



[ Enginn af kemst einn og sér,
fátækt er sama og einsemd.
Finndu þegar þau gleyma þér
þú upprætir lífssektarkennd.

Vansæll þú verður þegar þú bíður
þá enginn rennur í hlaðið.
Árin hverfa, og tíminn líður.
Ertu vinalaus þegar uppi er staðið? ]



[ Sofðu nú væna
hér örugg þú ert
í verndargleri þinnar móður.

Þar fyrir utan
er hjartað bert
þar lifir maðurinn óður.

En út ég hélt
út fyrir mörkin
varnarlaus, hættan við glóir.

Út fyrir vernd
út fyrir allt.
Ég þarfnast þín, mín kæra móðir.

Brothætt er sál
með margslungið hjarta
sem slær og þagnar í senn.

Með lífsmark og ljóð
og ljósið bjarta,
svo fagurt, en skín það enn?

Hjarta þitt verðu
ef á þig bítur
ástinnar bölóða skepna

en sjáðu, mamma,
ástin er hrein!
Ég var bara ekki sú heppna. ]



[ höldum áfram
gangandi
jafnvel brosandi

þó splundrað sé hjartað
og falin séu tárin
snýst veröldin víst áfram

á samt svo óskiljanlegan hátt

hætt’essu væli stelpa 
og þrífðu upp sálarskítinn! ]



[ Ljósið sem flýgur út
í myrku nóttina
skoppar yfir strætið
yfir bekki garðarins.
Framhjá reyniviðnum
hann horfir hugfanginn á.

Blátt ljósið.
Bleikt
í spegilmynd hafsins
það ýlfrar
þegar það kastast í loft upp
á öldum hafsins.
Ljós í djúpi hafsins.

Ég er tóm að innan.

Þetta var ljósið mitt.
Það fauk út um gluggann
í riflildum okkar.
Það var ljós hjarta míns.
Sálar minnar.
Viltu skila því? ]



[ Með tár í auga
og brosið fangelsað einhversstaðar í fortíðinni
skiljumst við að.
En kveðjustundir eru enganvegin endalokin.
Þó þau afmarki lok hlátraskallanna okkar
þá eru þetta einfaldlega kaflaskipti.
Upphaf nýrri tíma.
Kannski betri tíma.
En sama hvað. 
Njóttu hverrar stundar vel.
Áður en of langt um líður 
hittumst við á ný.
Og búum til nýjar minningar
saman. ]



[ Yfir höfuðborgina með ljósunum
Yfir bláu fjöllin
Frammhjá húsinu með græna þakinu
Yfir hverina miklu
Niður Kambanna bröttu
Framhjá gerðinni löngu
Og fallegu blómunum, 

er stúlkan sem ég elska. ]



[ Þótt ég sé
ekki lengur hér
mundu þó bara eftir mér. 

Stundum ég gleymi
hvernig það var
að vera með þér 
og taka hin fyrstu ástarskref

þá lifnar ljósið 
í huga mér
með svarthvítum myndum
af mér og þér. ]



[ Kyrrðin og róin, við bílanið og spegilsléttan fjörð.
Þar sem fjöllin gleypa hafið og allt sem að í því er.
Þar sem skipting og deiling, tálsýnir drauma og riðguð akkeri skipta um hlutverk eftir hvimleitum hugmyndum ýsugrárra augna.

Klappir falla og hníga þar sem sjórinn með elju og festu nartar í fjöllin og endurheimtir þó ekki sé nema agnar ögn af djúpum og öflugum mætti sínum sem leggst þó í dvala langtímum saman með hjálp tálsýna og fagur yrtra skýja.

Hamrarnir hefja mótárás með lítið fögru grjóthruni, sem veikir meira en styrkir, meðan aldan dynur jafnt og þétt með stöðugum krafti, 
sem í lítt duldum æsingi sínum brýtur fagrar hlíðar með grænum engjum og jurtum framtíðar, vona og jafnvægis. ]



[ Sinnt hef ég sjúkum
signt yfir látnum.
Mæddum mörgum  
mildum og körgum. 

Hátt yfir hafinn  
held í guðs myndir.
Vonum hans vafinn 
vík frá mér syndir. 

Straumurinn sogar
og sjónin gleymir.
En loginn logar
og líf fram streymir. 

Séð hef ég sunnu
og sanda hvíta.
Ástir er unnu
er ei fengu hlíta.

Á sigra saumað
skínandi klæði.
Í lífið laumað
lit minnar ævi. ]



[ Allt svo hljótt, 
 svo hljótt

 yfir hvílir skuggi
 húmið vefur
 örmum sínum

 -um láð og lög. ]



[ ein 
vera 
með öllu
eins og pulsa
frá bæjarins bestu

björt mey og hrein
þér unni ein - eða varstu bara úti að skíta?
einmana í solli miðborgar 

um Reykjavíkurnætur

pylsa
uppétin
og aftur uppkastað
endurétin af mávum við Reykjavíkurhöfn

komstu til að kveðast á?
við kalda karla
kyssa fagra konu

eða kúldrast uppi á kvistherbergi

og æla ]



[ Ég strýk gráa eldfjallaöskuna
af lokinu á gasgrillinu, kveiki upp og þegar það er orðið vel heitt legg ég varlega nokkrar lærisneiðar af nýslátruðu á grillið. 

Þetta lamb lifði af hörmungar eldgossins í sumar. ]



[ Deildarstjórinn leit hugsandi yfir lesgleraugun á starfsstúlkuna: 
"Það þarf að láta prenta eyðublöð til að panta eyðublaðabeiðnir svo við getum pantað fleiri eyðublöð." ]



[ Randaflugan hóstar,
margfætlan hóstar,
fiðrildalifran hóstar 
og hóstar og hóstar

Það er aftur komið vor ]



[ Drunur af brimi,
fúnar fjalir undir sól,
ilmur af þara. ]



[ Margæsin er farfugl

Á leið sinni til Grænlands á vorin gerir hún stutt stopp á Íslandi 

án þess að koma við í Fríhöfninni ]



[ Hann hafði glatað mannorðinu
en fann það aftur hjá konu
sem ávarpaði hann á latínu 
eftir vel útfærðan ástarleik ]



[ Ef ég skrifa eitt
orð í viðbót ætti
þetta að verða fe
rhyrningur. Typpi ]



[ Sautján manns vinna nú við að sjá um hann afa á elliheimilinu
Þegar Bítlanir voru á hljómleikaferðalagi sá einn náungi um hljóðfærin og annar um Bítlana sjálfa og fötin þeirra ]



[ Sólin skein inn um gluggann. Það var komið vor! Ég opnaði svaladyrnar upp á gátt. 
Þegar kulaði lét ég aftur hurðina. Þá sá ég kramda randaflugu á veggnum. ]



[ fyrsti maí
fyrsti maísstö
fyrsti maísstöng
fyrsti maísstöngull 
Gumma litla 
frá KFC ]



[ Ég hef látist og læðst
eins og lygasaga.
Sumt má lengi laga.
En að mér hafa hæðst
hópar gamalla daga.

Þótt ástir hafi átt
og allt sem þar er inni.
Þá er mér enn í sinni
að eldar geta eytt
æskuþránni minni.

Þótt guðir synji sátt
ég sigli eins og gengur.
Ekki er ég ungur lengur.
En hylli guða hefur átt
sá sem er góður drengur. ]



[ Myglur undir dúk,
brestur í gömlum fjölum,
glamrar brotið gler. ]



[ Svartur sandur var hér 
og verður áfram,
áfram 

svartur, breiður 
svo djúpur,
djúpur 

en sandkornið 
það er farið,
farið ]



[ Að rétta af þjóðlífið sækist mjög seint
af syndum hér fátt er talið.
Harðvítugt glæpalið ljóslega og leynt
hefur logið og stolið og falið.

Almúginn segir, ei þingmönnum þakkið
þeir hafa ekki unnið mér eða þér
því þar hefur stöðugt allt helvítið pakkið
verið að hlaða undir rassana á sér.  

Aumingjar hafa á ýmsum stöðum setu
og ei gott að vita hver reynist skást.
Þegar menn hafa ekki þroska eða getu
þýðir víst lítið um það að fást.

Ei leyfist öryrkja að seðja sinn svang
af sóðum er jafnóðum rúinn
og heimskan verður að hafa sinn gang
hún er af mönnum til búin.

Marga vantar mat að borða
mega þola skort og pín.
Lengi man til ,,Íhalds” orða:
,,Þeir ættu bara að skammast sín”!

Það er ei gaman í þurrum hópi 
þjást og finna til
ætti ég bara ögn af dópi
algleymis nyti um stundarbil. ]



[ Mitt í sandsins auðn
Þar heitir geilsar brenna
eyðimerkurrós

Fögur stendur ein
Harðgerð, sterkur stilkur,
blóðrauð krónublöð

En rósin hengir haus
Í hljóði bíður myrkurs
Eyðimerkurnótt

Því innst í hennar sál
er rigning týndra tára
sem aldrei styttir upp

En sólin þurrkar tár
og keik hún fögur stendur
mitt í sandsins auðn ]



[ Vindarnir dansa við vanga þér
Vorið þeir draga á eftir sér
Ástir þeir vekja sem enginn sér
Eilífa þrá í hjarta mér ]



[ Snjókorn fellur hljótt í skjóli nætur
Skuggar mánans flökta ótt og títt
Vindar strjúka vanga undurblítt
Veröld huggar sólskríkju sem grætur

Geisli sólar, gleði festir rætur
Í gráum himni kviknar ljósið þýtt
Smáfugl finnur sönginn upp á nýtt
og smærri perlum lífsins gefur gætur ]



[ Hrossagaukurinn hneggjar 
og steypir sér yfir samlita frúna
sem vinnur baki brotnu að hreiðurgerð í grösugum hlíðum Heklu.

"Hér ræð ég ríkjum" syngja vorsperrtar stélfjaðrirnar í hverri dýfu.

Óvenju mikill órói greinist undir eldfjallinu á jarðskjálftamælum Veðurstofunnar. ]



[ Vindbarin laufin,
slitin laus af limunum,
leita upphafsins ]



[ Drífan að ofan
vefur foldu hvíta voð
á vetrarkvöldi ]



[ Álögum bundnar,
hrímfjötraðar hríslurnar
bíða maíkomu ]



[ Þær fornminjar, sem rekja má langt aftur fyrir landnám þarf af varðveita til eilífðar, löngu eftir að byggð hefur lagst af í landinu. ]



[ Ekki get ég varist því að í hvert sinn sem ég geri mér ferð í Kolaportið til þess að kaupa harðfisk og lyktin leggur á móti mér svo yndislega stæk að mér detti ekki gamall elskhugi minn í hug.
Hann var sá síðasti í röðinni af langtíma bólfélögum mínum og þó nokkur ár liðin frá hans tímaskeiði í lífi mínu.

En harðfisksins vegna er ekki svo auðvelt að afmá minninguna um eldheita ástarfundi í vistarverum þessa fyrrverandi kærasta míns en hann bjó á umræddum tíma í einu herbergi með aðgangi að baði, í kjallaranum hjá ömmu sinni í hrörlegu húsi í miðborg Reykjavíkur

Það var smá aldursmunur á okkur, honum í vil, en ekki fann ég fyrir því, nema þá í rúminu, en þar undum við öllum stundum í þessum niðurgrafna, funheita kjallara.
Kjallarinn þessi var því sannkallað ástarhreiður þar sem við pældum ekki í neinum óþarfa eins og að ganga þokkalega um eða vaska upp eftir okkur, enda óhægt um vik, því sökum plássleysis neyddist elskhugi minn til þess að nýta herbergi sitt einnig sem geymslu og forðabúr.

Það var helst skortur á birtu sem hrjáði okkur því hlífina vantaði á einu ljósaperuna í herberginu og þar sem glóandi peran skar í augun, kveiktum við aldrei ljósið.
Það var því stundum hin mesta kúnst að skakskjóta sér upp í rúm, sér til yndisauka, því allt um kring, var staflað hinum ýmsu nauðsynjavörum sem menn þurfa helst á að halda sér til lífsviðurværis.

Má þar til dæmis nefna fiskibollur sem við borðuðum kaldar beint upp úr dósinni, kartöflustrimla í dósum og svona ýmislegt annað matarkyns sem ekki þurfti eldunnar við.
Það var aðeins í hádeginu á sunnudögum sem svo mikið var við haft að prímusinn var dreginn fram undan rúminu og elduð ilmandi kjötsúpa sem okkur þótti hin mesti hátíðamatur.

Staflar af hreinlætisvörum stóðu svo hér og þar um herbergið og entust þær birgðir öll þau ár sem við héngum saman, að undanskildum skeinipappírnum sem var endurnýjaður reglulega eins og lög gera ráð fyrir.

Það eina sem ég setti fyrir mig í þessum húsakynnum voru silfurskotturnar á baðgólfinu.
Samt lærðist mér fljótlega að óþarfi væri að óttast þær því þær hurfu undantekningarlaust eins og unglingar sem eiga að fara út með ruslið um leið og ljósið var kveikt.

En hvar kemur þá harðfiskurinn inn í myndina? Jú, ástmögur minn elskaði harðfisk næstum því jafn heitt og sjálfa mig og þess vegna þótti mér hann einnig góður.
Best þótti okkur að spæna hann í okkur í bælinu, þegar við lágum þar örmagna eftir unað og erfiði ástarleikjanna og nenntum ómögulega á lappir.

Roðinu fleygðum við svo undir rúm, þar sem það harðnaði og gegnumþurrkaðist í hitanum frá rúmstæðinu þar til með tíð og tíma lagði frá því hina indælustu angan um allt herbergið.

Langt er síðan sá ég hann..... En heyrt hef ég að þessi fyrrverandi ástarpungur minn, sem var sannkallaður listamaður á fleiri sviðum en í bólfiminn einni saman, búi ekki lengur í kjallaraholunni,
- - hann hafi grætt offjár á einkaleyfi á forláta ljósahlífum úr fiskroði. ]



[ Frostið bítur, napurt næðir, 
nýstir, spörfugl grætur
Brostið, kulnað hjartað hræðir 
hríðin, dimmar nætur

Nætur dimmar, hríðin hræðir, 
hjartað kulnað, brostið
Grætur spörfugl, nýstir, næðir,
napurt bítur frostið ]



[ Það grípur mig gleði
gangi ég æsku sporin.
Þeir segja mér sumir
þau sáist best á vorin.

Það grípur mig máttur
myrkurs á dimmum stigum.
Meinsemdin í mönnum
er mest í þeirra lygum.

Það grípur mig gleði
er gamlir dagar rísa.
Er bláu djúpin blika
og bjartar nætur lýsa.

Það grípur mig grátur
ég gæti hafa losað.
Hnútana föstu forðum
faðmað meir og brosað. ]



[ Með tár í auga, einn á móti heiminum
Kalla þig aula, litli minn, gleymdissu
Klæðaburðurinn slæmur, lokaðu augunum
opnaðu þau, þú ert dottinn úr draumunum
Framtíðin er núna, vaknaðu
Þeir koma með diss, Svaraðu
Enginn er einn í þessum heimi, skiluru
Finniru annan hóp, þá vinnuru

Ekki breytast, vertu þú sjálfur
Ekki brosa, bítt'eins'og snákur
Líður þér illa, gráttu
Því þetta lagast allt, bráðum
Ég er þinn verndar engill
Svo brátt verður kvölin engin

Leitaðu lengra en augað sér
Þá finniru leið sem að betur fer
Enginn á skilið þessa sálakvöl
Því í þetta skipti var ein báran stök
Lagður í einelti í mörg ár
fanst aðra leið en að fella tár
Að velja auðveldu leiðina er oft sú versta
En enginn vill á sálina skella
nú mínus einn í þessum heimi
og ég passa að engin þér gleymi ]



[ Það virðast margir venja sig á
að vakna fyrir allar aldir.
Aðrir dá er dimmar nætur sá
drauma sem öðrum eru faldir.

Feður krupu á kné með bænir á vör
í kaldanum við gamla naustið.
Ég sá í dögun skipalestaför 
er sigldi á brott um haustið.

En skipin báru öll nafnlaus nöfn 
sigldu nætur og daga alla.
Seint um síðar koma þau í höfn
en seglin aldrei látin falla.

Um leiðir stjörnur vísuðu um veg
vetur og sumar kvelds og morgna
En árin líða en toga samt treg
í tár sem aldrei munu  þorna. ]



[ Manni ólíðandi má, að gera
Megi fara að flá, og sjéra
Konu eða mann að gá og mera
Ég bara vildi taka gjöf og gera ]



[ - Hamingjusamar fjölskyldur 
eru allar eins
óhamingjusamar fjölskyldur
hver á sinn hátt
af hverjum einstaklingnum 
oft segir fátt.

- Það gera allir mistök 
eins þeir sem við elskum
ástin er tolluð í hverri þraut
það þarf líka vilja og styrk
þegar allt gengur betur
til að halda ballansinum
á réttri braut. ]



[ Æði margir vilja öllum ráðum beita
að öðlast vin fyrir rekkjunaut
en finna hamingjuna er hætta að leita
og herða krafta á gleðibraut. ]



[ spurul augun mæta mínum
og sameinast í villtan dans
svo markvissan og skýran.

eitt andartak 
í huliðsheimi fjarri sjónum. ]



[ Hér sit ég
vakandi maður
þó ég hafi haft langan draum

Ljósin birtist
yfir fjöllunum blá
nú kemur dagur
mig kallar hann á

Þú sem þekkir veginn
aldrei hefur verið feiminn
áfram heldur friður hjartans
í gegnum nóttina

Við sitjum kyrr, þögul, föst í
rifum hlið, byggjum traust
syngjum hátt og skýrt

Getur það verið að við eigum það skilið?
ég segi nei, nei, nei
syngjum hátt og skýrt
verðum kát og frí ]



[ Bárurnar tóku Knarranes
Enginn vissi hvað hafði skeð
Stór slys á hafi og sorg í landi
Ég þekkti þig ekki afi 
og ekki þig Árni frændi ]



[ þegar þú á mig lítur
sérðu að veruleikinn bítur
ég er fastur á milli hans tanna
kjöt lífsins er manna ]



[ Einn ég sit í auðn og tómi
órafjarri þér.
Að komast burt frá heimsins hjómi
helsta þráin er.
Ég bið þess heitt að aftur ómi
ástin í hjarta mér. ]



[ Köld var okkar kveðjustund
Kalt er myrkrið svarta 
Þú skildir eftir sviðna grund
Og sár í mínu hjarta 

Svo kvalinn, bæði ljóst og leynt
Og um þig lygavefur
Þú iðrast, það er alltof seint
Þér enginn fyrirgefur

Þig mæðir þetta mikla tjón
En manst er tíminn líður
Að augnabliksins yfirsjón
Hún ævilangt þig svíður ]



[ Kramið og kalt
ku hjarta eitt
þú ert mér allt
og ekki neitt ]



[ Af gömlum og grátlegum vana
Gleymdist að leiðrétta hana
Laufeyju hans Bjarna
Hún laug því sú‘arna
að ég lægi undir manni frá Gana ]



[ Vadd´ekki í villu og svíma
í válogum liðinna tíma,
en horfðu upp í himinblámann
og hugsaðu fram á við.

Trúðu á mátt þinn og megin
það mun þína giftu skapa,
því Guð býr í brjósti þínu 
og býðst til að leiða þig. ]



[ Svefninn nálgast, sængin bíður,
sæluhrollur, ekkert stress.
En það verður engu að síður
aftur gott að vakna hress. ]



[ ekki inní korið
aldrei inní korið
við viljum ekki slorið
inní korið ]



[ Bakvið borðið,stendur jón.
Útsmogin er hann eins og ljón.
ganga allir inn og henda í hann grjón.
hann er bara gamalt skars flón. ]



[ Ástin er eins og brún pannakaka ]



[ Sólin er spæld bak við ský
og spaðinn í loftinu liggur.
Hjarta mitt þungt er sem blý
því horfinn er gamli Tryggur. ]



[ Sefið hina snauðu
segið þeim frá mér.
Að ég birtist aftur
er skugga við krossinn ber.

Sefið hina hræddu
þeir hlusti eftir mér. 
Ljós mitt lýsir öllum  
er villu stíga fer.

Biðjið fyrir börnum
er bíða myrkurs ein.
Faðmur minn er opinn
sem eiga sár og mein. ]



[ Það var þá,
ég þekkti þig;
þú varst með sumarblóm í hárinu,
geislaði frá augum þínum,
og gafst frá þér vináttu og blíðu.

Það var þá,
ég þekkti þig;
þegar allt virtist glatað,
þú komst með von
og nýja trú á lífið.

Það var þá,
ég þekkti þig;
þegar sólin þurfti að víkja
fyrir ásjónu þinni
á sólríkum sumardegi.

Það var þá,
ég þekkti þig;
þú snertir mitt innra,
snertir ofurlétt skrápinn,
svo hann hvarf.

Það var þá,
ég þekkti þig, og aðeins þig;
takk fyrir allt. ]



[ Á meðan ég stóð
frammi
fyrir
... myrkri

færðist ljós
inn
frá vinstri. ]



[ Í öllum býr eitthvað gott.
Sumir sjá það,
aðrir ekki...
Og það eru þeir sem dæma.

Sá dómur er dauður,
er alinn er af vanþekkingu;
blekkingu hversdagslegra hvata;
"að hata"...

En sjá; það kennir sitt eigið!
Hlustið, ef þið megið.
Allt er sem ekkert
meðan ekkert er allt.
Sannlega segi
þúsundfallt:
"Ást er hinn eilífi ómur" ]



[ Skrítin mér þykir sú skakka pæling,
að skotvopnin leysi ' allan vanda.
Biluð og steikt mér þykir sú stæling,
að stríð verði unnið með þeim fjanda. ]



[ Hvorki virði ég kóng né prest,
hvorn um sig ég hata.
Binda þá mér þætti best
í þyrnibeð, án fata. ]



[ Ég sjálfur upp stóð
í svarta nóttina óð
og uppskar lífsins ljóð...

Þar sá ég fyrsta sinn
sigur vors og blóma.
En allt þó í laumi,
í viltum draumi...

Og svo fæddist ég aptur,
til þess eins að deyja.

Lífið dró fram fegurð í fyrsta sinn. ]



[ Virða skal varúð
váa, og gegna.
Urða skal úlfúð
ástar vegna.

Hatri skal hætta;
hamingju leita.
Samfélag sætta
til sjávar og sveita. ]



[ Batterí eða batterí;
hleðsla eða murkun..
allt sem eitt, í einu alls.
ekkert nema lygafals,
skrökv.

Þannig fór,
drígðum hór,
og á endanum uppskárum víti. ]



[ Ég gekk eftir veröndinni
Og sá þá svan 
Svanurinn var stór og sætur
Minnti smávegis á smákrakka
Sem er hrikalega feitur albinói
Með alltoflangan háls.

Ætli hann sé ætur
Væri það illa séð ef ég grillaði hann
Myndi stinga spjóti í hann þveran
Og síðan ét‘ann
Grillaðan á teini, glóðsteiktan góðan
Girnilega gullinbráð
Gómsætt gúrme gull

Nei, ég má það ekki 
Svaninn er víst friðaður
Ég má ekki ét‘ann
En mig langar það samt

Djö… 
Er hann pottþétt fínn
Með piparmyntusósu
Kókídós, salati
Og vískiflösku

Æjj, fökkit ég ætla bara að éta hann
Ég ræð.
Hverju er ekki sama þótt ég skjóti eina ofvaxna rjúpu

Hjarta mitt slær af girnd 
Þá er ég horfi út um glugga minn 
á
Hálslangan gíraffa háloftanna
Framtíðar forrétt, aðalrétt og eftirrétt minn

Hér er minn rifill, hér er mitt hlaup
Byssukúlur, og púður. 
Kúl

Nú fer ég úr húsi, íklæddur
Veiðimannsvesti
Með grænann hatt, í felulitum.

Sný lyklinum
Í svissinum
Í Landróernum.
Brumm brumm.

Bruna útá tún.
Tek upp riffilinn, sný í hendi mér.
Miða og skýt.

Hundurinn stekkur af pallinum
Hleypur á brott
Og finnur minn svan.
Svít.

Svo tek ég hann heim
Og affiðra hann.
Plokka og reiti, og saxa og sker

Hengi‘ hann á hvolfi, 
Streymi yfir víni
Konjak og bláberjum

Það var þó mestmegnis tómt
Konjakið sko.
Þar sem að ég hafði verið búinn að drekka meirihlutann sjálfur
Ma‘r verður að veita sér smá í veiðiferð.

Svo sting ég í hann spjótinu,
Og kveiki undir hann eld. 
Vökvi flæðir um munninn minn
Slefið mitt er orðið sætara
Þrungið konjakskeim og sæluvímu

En þetta er samt soldið lítill svanur
Ekki nógur fyrir mig.
Enginn þriggja rétta máltíð.
Sé þá hundinn minn og skít‘hann líka

Mig langar nú að brytja hundskjaft í kjaftinum mínum
Forðum ég fór með hann á tamningarnámskeið
En núna, vill ég heila hans brytja í mauk, bæta við vatni
Og borða með skeið.

En svo kom sorg í hjarta mitt
Ég hugði ekki að mér
Það sótti að mér heiftarlegur leiði.
Æjji Sæti Snati minn
Þú varst hvorki snar né snöggur
En afhverju léstu mig skjóta þig
Fyrirgefðu hjartagull
En það ansans bull.

Við áttum góðar stundir saman
Ég skokkaði stundum og þú hljópst með
Ég hleypti þér út á morgnanna að pissa
Og þegar mér var kalt á kvöldin iljaði ég mér uppvið 
Loðnar fellingar þínar.

En það var heitt og sólin skein í heiði
Þú varst svo gúrme að ég hugði ekki að mér
Með þinn íturvaxna kropp
Svo ég alveg, óvart skaut þig smá.
Og síðan ég át
Með gratíneruðum örbylgjuofnshituðum kartöflum
Gömlu aspasi og dós af ananas.

Grátur í mínu hjarta
Ég hugsa um liðnar stundir, 
En svo alltíeinu.. manégeftir
Álftinni á einnotagrillinu. 

Fökk, það er bruni út um allt.
Ég hlanda á hann til að slökkva hann.
En álftin mín er ónýt.
Kolsvört hún liggur á júrópríseinnotagrillinu

Það hjálpar heldur ekki til að líta í kringum sig, 
Túnið mitt stendur í ljósum loga
Eldurinn hafði sér dreift.
Ég er í miðju túni, eldur um mig allan.
Með buxurnar með mig niðri og kolbrennda álft í kjaftinum.

Svo dett ég niður á hnén.
Æli og græt.
Ég sakna enn gamla hvutta.
Svo dett ég á hvolf, og á mitt bak, en heyri enn í fjarska óma

Búmm. Búmm. Búmm.
Ég loka augunum
Allt verður svart. ]



[ Inn í nóttina ég líð,
orðinn er ég þreyttur.
Að vakna hress ég eptir bíð,
allur betri’og breyttur. ]



[ Gárungar sér gamna,
gefa anda góðan.
Vizku fyrir velta,
svo vitleysur upp gelta
og hefja’ upp heiminn yfir það sem hann er.

„Allt á öllu veltur
öðru, sem er ei.
Andrá virðist engin;
ekkert fyrir fengin.“
Um leið er vegurinn lengri en augað sér.

---

En lokaorðin eru ljúf,
láta ekkert undan:
Alsæla andans;
allt’annað til fjandans,
og efnið í algleymið á endanum fer.

Áfram þó allt heldur,
ekkert skal úr skorðum.
Líf munu lifna,
ljós munu kvikna,
því alltaf mun ferlið endurtaka sitt kver. ]



[ Ævi mín mun ekki löng,
margur er mér eldri.
Þykir mér þó tíðin röng,
þrungin haturs eldi. ]



[ Dapur; á mig sækir drómi,
dauða hann líkist í raun.
Nú allur er minn eiginn sómi
ekkert fæ ég að laun. ]



[ Mér sýnist austur stundum vera vestur.
Og ég stama kannski, en Nökkvi er góður hestur

Þó maðurinn virðist vera' í máli blestur,
þá er Nökkvi alltaf jafn hress og góður hestur.

Það er kadiljákur á hvolfi' útí skurði við vegkannt - útklesstur
en Nökkvi er enn frár og sprækur hestur.

Á hótel jörð er sérhver maður gestur
og Nökkvi, hann er æðislegur hestur.

Þjálfun er nauðsin ef þú vilt verða  bestur
þess vegna er Nökkvi svona hraðvirkur hestur.

Ef fyrir finnst einhver manna mestur
mun hann Nökkvi án efa vera mikið betri hestur.

Skordýraplágur og uppskerubrestur…
En  Nökkvi er alltaf jafn sprækur hestur.

Bábylju upp bullar blindfullur prestur…
en Nökkvi, hann er geðveikt flottur hestur.

Þú vilt fá hrós en uppskerð aðeins lestur…
Samt sem áður er Nökkvi frábær hestur.

Og ef þér fæst ei lengri  skila-frestur
fáðu Nökkva í málið, því hann er góður hestur. ]



[ Andardráttur minn er eldfimur,
innbyrgt hef ég nú of mikið eitur.
Og nú kominn er að,
þessum aumingja stað,
þar sem rónarnir setjast glatt að.

Í sjálfsvorkun veltist ég um.
Eitrið bragðgóða klára ég úr dósunum.
Þó ég viti það vel
það geri útaf mitt þel
þá enn meira ég lep úr þess skel.

En ég kann eigi á því nein skil
hvers vegna í sopann svo leita ég vil.
Hann bara gerir mér gott,
galdrar allt ljótt í flott,
og gerir ósýnilegt mikilsmanns stollt.

---

Máninn á mig töfrandi lýsir,
með glitrandi geislunum hann mig nú fýsir
að fá mér einn meiri bjór
er 'ekki orðinn nógu sljór
svo ég keyri mig sjálfan í kór.

Ég sýp og sýp, en ekkert ég' græði,
sé nú' í gegnum þess alls kosta gæði…
Það bara hefur viss tök;
hugsunin verður slök,
en um leið verður dómgreindin lök.

Ég verð nú að gefa því gaum,
þeim sjálfgefna mannlega draum.
Að sjá svart á hvítt;
eitthvað gamalt sem nýtt,
og sjálfum mér geta þá hlítt

---

En allt er aftur-á-bak, 
allt sem og tilbúið lak.
Það bara er einsog er,
og nú sjálfur stend ber
aftan við hversdagsins her.

Svo, áfengi á ei við mig lengur,
og aldrei í raun það hefur, minn drengur.
Heldur misskilið ég hef
þess tilgang, ég tel,
en burt henda 'því ég tvístígandi vel… ]



[ Drattastu út úr dalnum mínum,
þú dómgreindalausi dóni.
Nóg hef ég fengið að lygum þínum,
og innantómu hóli. ]



[ Leggstu inn í dalinn minn,
inn á milli trjánna.
Einum þér ég hleypi þar'inn,
Fegurstum allra manna. ]



[ Hví syngur fuglinn ?

Ég veit hví fuglinn syngur….
sönginn sinn stanslausa 
beint frá sínu hjarta.

Hann syngur fyrir ungana sína
sem munu fljúga til heitu landanna 
um leið og þeir geta.

Hann syngur til sinnar ástar 
sem er horfin á braut.

Hann syngur því hann syrgir.


Ég veit að fuglinn grætur…

Hann grætur ungana sína 
sem eru flognir úr hreiðrinu 
til heitu landanna – landanna 
sem hann þráir sjálfur.

Hann grætur fuglinn 
sem hann fékk ekki,
Ástina sem hefði fært honum 
eilífa gleði – en hún kom ekki.

- - - - - - 

Við erum eins og fuglinn í trénu….
- Fiður í hinum stóra stormi heimsins
   - Enginn ræður okkar för
       - Og enginn veit hvar hann á heima á morgun.

    -     Ég ber nafn fuglsins – um alla eilífð. ]



[ Heyrirðu klukkurnar kalla....?
kolsvartan morguninn inn.
Hóaað er himneskt í alla
því horfinn er markaðurinn.

Bókin er brugðin til beggja
og bölmóður leggst yfir dal.
Þótt hátt sé og vítt nokk til veggja
veslingar hafa enn val.

Gráguggnir klerkarnir krossa
kórinn er fölur og fár.
Himneskum orðunum hossa
hella’í þig frelsarans tár.

Yfir er þrumað í þykkju
og þunglega borið á borð.
En láttu’ ekki skrautlega skykkju
skammta þér guðanna orð.

Markaðsbók mætir sér tíma
maður er áni', en samt sál.
Við guðsorðið ávallt er glíma
og glapyrðin borin á bál.

Sölumenn guðsorði greiða
því götótt er dúkata-skál.
Markaðsmenn leita nú leiða
að laða fram lausnir og prjál.

Karl nokkurn klufu þeir niður
og kona hún kórhempu fær.
Því markaður orðinn, því miður
minni en var hann í gær. ]



[ Ég er einn og bý við vatnið.
Ég er á endastöð – eins og vatnið.

Vatnið, sem kom úr mörgum áttum,
fór sinn veg og markaði sína slóð.

Vatnið syngur – eins og ég.
okkar tónlist gengur saman.

Ég hlusta á gjálfrið á sendinni
ströndinni og heyri blak vængja fuglanna
í fjarska, - í kyrrðinni.

Fiskarnir í vatninu vita af mér 
og ég þekki þá –
Þeir eru vinir mínir.

Á kvöldin heyri ég raddir í gnauði vindsins
sem bærist um í trjánum
og veita mér vernd frá umheiminum.

Sumarmorgnarnir seiða mina þrá
og sunnanblærin hvíslar til mín ;

“Komdu með mér þangað sem þú átt heima…”

Röddin frá vatninu segir ;
“Vertu kyrr, vertu kyrr….þú valdir þinn veg”

Ég og vatnið þurfum að 
tala betur saman á morgun. ]



[ Hann er sjómaður,

Þar sem sjórinn er villtur og ær
gerir að og verkar, vinnur við 
segl og sauma.

Hann fangar gull hafsins 
daginn út  og daginn inn.

Hann er sjómaður – 
Maður sem hugsar heim 
þó að þú haldir annað.

Hugur hans er nærri
þegar hann er fjarri.

Hann hugsar um tárin í augum þér
þar sem þú bíður heima.

Hann er sjómaður,

Og kemur kannski heim 
þegar sólin er sest,
og hugar að sínum ástvinum
af meiri natni en aðrir.

Hann veit, að einn daginn 
er ekki víst
að hann komi.

Hann er sjómaður. ]



[ Þú ert hvikul og hvefsin eða ljúf og leikin
er þú bylgjast í átt til mín.

Er þú kemur ertu ærslafull, hvít og frissandi
eða drungaleg, dökk og blá.

Erum við vinir…?....viltu koma að leika,,,?

Ég veit þú getur verið ægileg,
stór og mikil belgir þig og æsir – skaðleg

En á nóttunni sefurðu róleg

Þú ert eins og maðurinn….

Þú ert árstíðarbundin, þú passar við mig !

Í fulli tungli ertu eins og mennirnir – 
skapið og öldugangurinn er eins.

Erum við ennþá vinir…?....viltu koma að leika….?

Þú ert aldrei ein. ]



[ Nóttin kemur og læðist inn,
og tekur ástvini þína frá þér.

Þessvegna sit ég við gluggann
og bíð eftir deginum.

Dagurinn færir mér von
um að ástvinir mínir komi aftur

Augu mín daprast og sál mín kulnar
-	vonin hefur yfirgefið mig líka.


Nóttin er í svörtum fötum – 
ég líka
svo hún taki mig ekki líka 
frá ástvinum mínum.


Því kemur sorgin að nóttu til ? ]



[ Það veitir mér meiri huggun og sátt
Að vita af hlýju þinni
Þó svo minn hugur segir fátt
Þá er bómin springa út að sinni

Í flóknum og lokuðum heimi
Gerist bara það sem inní mér kallar
Líkt og vofur hér og þar á sveimi
Er babílonsenglar vilja falla

Og verkfæri dulúðar reynir að springa út
En rökhyggja og heimskan loka
Líkt og tíminn leiði á munn manns stút
og stíflan ekki annað en þoka

Og lítil rafræn skilaboð í gegnum síma
Ég hélt ég myndi farast úr eigin ælu
Eftir þér er ég búinn að bíða í langantíma
Eftirá fann ég mikla sælu

Því þegar orsök og afleiðing kalla
Og mér líður hættir að skipta máli
Þá hljóma loks orðin hans pabba
Farðu eftir þér en ekki öllu táli ]



[ Jafnvel þó dramatík og óvissa
Leiði mig í leiðindi
Þá alltaf eftirá kemur fullvissa
Sem smyrja öll særindi

Það sem flestir spyrja sig að
Er hvort mitt sé þitt
Er ég illur eða hvað?
Eða bara sáttur við mitt?

Ég á mér öruggan stað
Í miðju vatninu er lækning
Flestir líkja því við tað
Og segja mig vera flæking

ég á mér flotta sýn
Um okkur að sameinast
Mér finnst þú svo heví fín
Og í núinu þú og ég það er fallegast

Því hinna fjögurra hesta tákn
Í spádómi um hugarfar
Þar sem inngripið var aðalega sátt
Við erum eitt hið heilaga far

Það er óvirðing við mína greind
Og eina leiðin að ná því á mitt level
Er að faðma hið svarta í reind
Þá sef ég sáttur,búinn að sigra the devil ]



[ Árvatnið er litað blóði
lítils nautkálfs, 
sem krókódíllinn náði að góma 
þegar hjörðin ruddist yfir ána 
í leit að nýju beitilandi.

Móðir krókódílsins horfir stolt á son sinn og fær sér bita. ]



[ Það ríkti mikil gleði 
þegar nýr Súmötrunashyrningur fæddist 
í dýragarðinum. 

Einungis fjórir slíkir eru til í heiminum. 

Hann mun því aldrei um frjálst höfuð strjúka. ]



[ Ég á uppsprettu lindir
og líð í anda.
Er sagnir og myndir
mér að ganga.

Er ég lít í logann
og leiftrið á kveldin
og stjörnubirtu bogann
er enginn við eldinn.

Á milli glugga og glerja  
sé ég tárin.
Og milli regns og élja
öll bernskuárin. ]



[ Þar sem sinnuleysið ræður ríkjum
er rekkja bak við luktar dyr.
Þar sérðu mig sofa um nætur sem daga
og langa ekki til, að vera til. ]



[ Flugleiðavélin er farin frá oss
full af útlenskum dónum.
Þeir pukrast um borð og pissa í kross
prumpa, og fara ekki úr skónum. ]



[ Listin lifir ljóðum í,
leik ég mér að orðum.
Allt i einu sólin hlý,
skín sem skein hún forðum. ]



[ Engil eigum við himni á
sem gætir okkar úr fjarska
Hvíldu í friði Baldur Þór
ávalt í okkar hjarta ]



[ Bráðum önnin úti er
aftur leika fæ ég mér,
þá kveður lífið allt við annan tón
aftur lifna vorsins blóm.
Á meðan lóan lögin sín
ljóðar dátt og sólin skín,
út við lækinn minn ég byggi bú
þar á bænum verð ég frú.
Fyrir bónda vel ég bjartan svein
og við búum þarna tvö og ein,
tínum blómin blá,
börnin eignumst smá,
ó, ég veit það verður gaman þá.


Júní 1981
© allur réttur áskilinn höfundi ]



[ Búmm.       Búmm.      Búmm

Orðin þín
Brosið skín
Einhver hvíslar "Vertu mín"

Búmm.   Búmm.   Búmm.

Varir þínar
Snerta mínar
Eitthvað innra með mér hlýnar

Búmm,  búmm,  búmm

Komdu nær
Hjartað slær
Doði alveg nið'rí tær

Búmm búmm búmm

Næsta stig
Taktu mig
Leyfðu mér að elska þig

Búmmbúmmbúmm

Gekk of langt
Þett'er rangt
Efirsjáin ævilangt

BÚMMBÚMMBÚMM

Bölvuð þrá
Farðu frá
Hjarta, hvað ert'a spá?

BÚMBÚMBÚM
 
Hjartans brestir
Lostans lestir
Sekt í sálina klófestir

BÚMBÚM

Hjartans ómur
Hausinn tómur
Lostans dauða dómur

BÚMM! ]



[ Augu mín úðuð´í sig 
andliti þínu.
Nutu æsandi upplifunnar
unaðsvímunnar
og freyðandi fullnægingar
forherts lostans.

Þú, vínguð hins viðsjála kampavíns
- viltu elska mig? ]



[ Þetta barn
er barnið mitt. 
Þótt það skylt sé þér,
það er ekki þitt.

Þér finnst þú svo margt,
í því eiga.
Að þér finnst í lagi,
finnst þú mega.

Setja útá, 
háðsglott senda.
Stundum bíð ég bara,
þú munir benda.

Þér finnst ég kannski,
óhæf móðir.
En mundu elsku frænka/amma,
að engir eru algóðir.

Þó ég stundum sýnist kjáni,
Asnaleg og jafnvel bjáni.
Ef barnið hjalar, brosir létt.
Þá hlýt ég að gera eitthvað rétt! 

Stundum má líka sleppa að dæma
og með því aðra frá sér flæma.
Stundum má sitja á sínu bulli,
sitja á því öllu eins og ormur á gulli.

Ef hjálp vantar mig,
þá veistu ég hjálp þigg.
Ég treysti á þig.
Þú svo göfug og dygg. ]



[ Einföld hreyfing,
einföld gjörð.
Hálsinn brennur,
svartur andráttur.
Reykurinn rís,
glóðin fellur.
Í lokin er ekkert eftir
nema köld aska. ]



[ Í húsakynnum hugans eru fjölmörg og mismunandi rými.

Einnig stigar, gangar, geymslur og ranghalar.

Víða er bjart, þar finnast líka dimmir staðir.

Sumstaðar er hreint, og annarstaðar skítugt.

Sum rýmin eru alltaf opin, en öðrum verður vonandi aldrei lukið upp. ]



[ Að þroskast er  þróunarskeið
og þolinmæðis vinna
Að skipta um skoðun á lífsins leið
er skilvirkur framgangur hugsana þinna ]



[ Getur þú sofið um sumarnætur ?
Getur þú heyrt hvernig hjartað slær ?
Vissir þú að ég hef á þér mætur
hér rennur lækur, silfurtær.

Kannt þú að njóta þess hreina tæra ?
Kannt þú að þakka það sem hún gaf ?
Munt þú áfram lifa og læra ?
virkja anda þinn sem áður svaf.

Við hamarinn háa er sagan okkar
í berginu bláa hluti af þér
allt það stóra, allt það smáa
sem hjartað finnur, augað sér.

Sérð þú auðlegð sem við eigum ?
Sérð þú svörðinn er hlúa þarf að ?
Varlega skulum bergja af veigum
finna framtíðinni stað.

Getur þú vakað um vetrarnætur ?
Kannt þú skynja tíðana hljóm ?
Veist þú að hafa við verðum gætur
og vernda landsins helgidóm.

Við hamarinn háa er sagan okkar
í berginu bláa hluti af þér
allt það stóra, allt það smáa
sem hjartað finnur, augað sér. ]



[ Fjället är fader till molnet

Trädet står stilla
i natten
nedanför fjället
i väntan på regnet ]



[ Þú lipurlega orta ljóð
sem dvaldir skamma stund með mér.
Þú liðaðist um farvegi hugans 
og lagðist við hjartarætur.
Hélst við svo búið áfram ferð þinni,
svo aðrir sem þér unna, 
gætu upplifað ósvikið ævintýr. ]



[ En storm
ett ord
som blåser på mina känslor

Ett hav
en droppe i ditt öga,
som lindrar ]



[ Hallar tekur nætur hljóðri
um hamrabelti og fjallagjörð
Stafur þinn er grænn af gróðri
þar gengur þú um votan svörð. ]



[ Kärleken är här
Solen värmer skuggorna
som springer iväg ]



[ Regnet smattrar på
midsommarkransens blommor.
Festen börjar snart! ]



[ Koltrasten sjunger
Vildgässens flyg mot söder
väcker en längtan ]



[ Las óvænta frétt
Skellti aftur tölvunni
Fluga sat á Ó ]



[ Maður er nefndur
Þorsteinn frá Hamri
Orð munu standa ]



[ Nú skil ég fjallasvaninn
með sumar og vorsins þrá.
Þeir vita mest um valdið
sem vindurinn á.

Að fylla stinnar fjaðrir
og fljúga með þá hátt.
Og heita þeim og hjálpa
að halda í rétta átt.

En í fönn voru fjaðrir
við fjallaskörðin há.
Og blóð drap úr bergi
og brotinn vængur hjá. ]



[ Maríuerlan
tínir upp brauðmolana
Önnur eins eltir ]



[ Skuggarnir lengjast
Fjallið eltir sólina
Hundgá í fjarska ]



[ Hegg tréð á morgun
Í kvöld varpaði tunglið 
sínum lengsta skugga ]



[ Slekk á símanum
Sólin er hátt á lofti
Býflugan suðar ]



[ Signið hina snauðu
segið þeim frá mér.
Að ég birtist aftur
er eld við krossinn ber.

Sefið hina hræddu
þeir hlusti eftir mér. 
Ljós mitt lýsir öllum  
lifir í hjarta þér. 

Biðjið fyrir brenndum
er bíður myrkur eitt.
Faðmur minn er opinn
sem eiga ekki neitt. ]



[ Með fangið fullt af fortíð
er erfitt að taka framtíðinni
opnum örmum ]



[ Allar mínar væntingar sendi ég þér
allir þessir bláu litir eru ætlaðir mér
og allir mínir litir
hverfa til himins
og myndin sem ég gerði enginn mannlegur máttur sér.
 
Og nafn þitt féll sem snjórinn  á engið
og litirnir mínir eru gjafir sem enginn hefur fengið 
og allir þessir litir
hverfa til himins
og ég skil ekki lengur orsakasamhengið
 
Hvað er það sem bíður bakvið kvöldsins myrkur
hvað bað ég um er dagurinn var ljós
er það útlitið kalt eða hinn innri styrkur
er það engjasóley eða ein stök rós
hér er það sem aldrei skildi
og líklega einnig það sem enginn vildi.
  
Í myrkri, í ókunnri nótt á ókunnum stað
ég staðar nam, tók mína bók og fyrir þér bað
allt þitt myrkur
hverfur til himins
og allt verður að lokum endurskapað
 
 Hvað er það sem bíður bakvið kvöldsins myrkur
hvað bað ég um er dagurinn var ljós
er það útlitið kalt eða hinn innri styrkur
er það engjasóley eða ein stök rós
hér er það sem aldrei skildi
og líklega einnig það sem enginn vildi. ]



[ Manstu,
endur fyrir löngu.
Þú varst ennþá lítill drengur,
ég var ennþá lítil stelpa.

Manstu,
þegar heimurinn var okkar.
Þegar blár himininn
sópaði burt skýjabreiðunum,
sólin kinkaði kolli.
Fjöllin lyftu tindrandi kollhúfum
okkur til heiðurs.
Grænir glitrandi fiskar
máluðu náttúrunnar fegurstu ljóð.

Manstu,
löngu seinna.
Þegar sólin kvaddi,
og þú færðir mér tunglið.
Þegar ég leiddi þig.
Ekki til að leita að neinu,
nema kannski þér.
Augun þín í mínum
mín í þínum.
Löng svört bráhárin
riddarar gimsteinanna.
Bikasvartir í eilífð hugans.
Þú varst ég
og ég var þú.
Spegilmynd okkar rann saman.
Eining. Heild.
Heitur andardráttur þinn hluti af mér
og ég var að eilífu horfin. ]



[ Klær þínar rista mig á hol.
Munnur þinn nærist á innyflum mínum.
Tunga þín sleikir upp blóð mitt af áfergju.
Hjarta mitt er þitt.
Ég er þín.

Hamingjusamt fólk borðar fiskbúðing með tómatsósu og brosir. ]



[ Draumur 1: Tveir hvítir svanir standa í flæðamálinu. Geislar kvöldsólarinnar leika um sveigða hálsa þeirra. Lauf trjánna gullin líkt og sólin.  

Draumur 2: Tveir hvítir svanir synda saman. Yfirborð vatnsins gárast er þeir líða hjá.  Þytur í föllnu laufi.

Draumur 3: Tveir hvítir svanir. Annar fallinn. Naktar trjágreinar endurkastast í bláum fletinum. Ilmur af frosti. 

Frost.

Kaldar tær. Krepptar í þröngum gúmmískóm. Lopahúfa sem stingur. Fallinn svanur í poka.  

Sorg. 

Hjarta sem slær of fast. Fótleggir sem bera ekki þungan. Andlit sem skolast af. 

Tóm. 

Heilög gröf og sjórinn og seltubragð af vörum. ]



[ Lífið 
er afskaplega 
langvarandi ljóð

Eins og í öllum ljóðum
sem eitthvað er varið í

eru stormar
og bylir 

en stundum 
styttir upp

Þú færðir mér sólina ]



[ Langt undir sólinni
á frosinni jörðinni
liggur nokkur
fuglsskrokkur
fjaðralokkur
fýkur burt
fallið fagurt
roðalauf
birtan dauf
lindin
fyndin
sjálfsmyndin
þakin klökum
ísjökum
fuglinn hljóður
fölur gróður
fjársjóður
einhverra
kólnandi vinda
sem leika við tinda
hæðast og hrinda
viðkvæmum grösum
og klösum
af Ilmreyr
segja þeir 

Allt deyr
síðarmeir ]



[ Rjúkandi kaffibolli
hvílir á enda borðsins
á meðan kisi baðar sig á gólfinu.

Þennan dag virðist allt hægt
og möguleikarnir bíða
eftir tækifærissinna sem bæði
getur og nennir.

Á meðan er hvíldarstund á heimilinu
og hvítir kollar hvíla á koddum
en þó er ýmislegt að gerast
í hljóðum orðum.

Kisi malar og glottir í kampinn og kaffikvörnin vinnur að nýjum skammti. Morgunstund. ]



[ Rigningin dynur á gangstéttinni
og bleytir upp í þurrum, stífnuðum laufblöðum sem verða þá að einskonar fallegri, marglitaðri drullu.

Húmið læðist yfir borgina og lyktin af brennandi timbri gægist upp úr strompunum og minnir á veturinn sem nálgast.

Birkið ilmar svo vel í regninu, rósir nágrannans líka. Þær eru bleikar en fölna þó brátt.

Eitt stígvélið er með gati og sokkurinn verður rakari með hverju skrefi. En það gerir ekkert til. ]



[ Sonur minn með saklausu brúnu augun sín,
svo fallegur með ljósa hárið.
Hvert fórstu hvar ertu ég leita þín, 
fastur í klóm fíknar svo fellur móðurtárið.

Dauðans barátta við dóp og vín,
blæðir stöðugt hjartasárið.

Djöflana hann berst við upp á líf og dauða,
dreymir´um að komast á réttan kjöl.
Helgreipum fíknin heldur í kauða,
kvalinn í fjötrum vill losna við böl.

Baráttan erfið við bölvun  þess og drauga
sem beiskju  valda og eilífðar sálarkvöl.

Fjölskyldan kvalin á sálu illa farin,
fallinn er og baráttan fyrir bí.
Djöfulsfíknin tælir  á draumabarinn
dópið glepur fíknin hann áfram knýr.

Samviskulaus í hjartanu sýnist kalinn
heimurinn hruninn enn á ný. ]



[ Ég held að ég sé ósýnileg sál,
Það tekur engin eftir mér, en ég sé alla.
Og þótt ég standi upp og hefji mitt mál,
Þá er mér hent niður, ég er látin falla.

Halló veröld ég er hér,
Ég er týnd í þvögunni.
Hérna mig enginn sér,
Viltu breyta fyrir mig sögunni?

Er áhorfandi á annara líf,
Halló halló ég er hér.
Eftir ganga veggjunum ég svíf
Er ein með öllu, mig enginn sér.

En allt í einu mig starir á,
Fagur lítill drengur
Ég er fegin að hafa hann mér hjá
Ég er ekki einmanna lengur. ]



[ Vatnið klýfur steininn
við frostveðrun,
er hjarta þitt brestur.
Mjúkt sigrar hart. ]



[ Laufið í mér


Á bernskustígum lékstu með mér og vindinum,
Við lékum okkar saman á lífsins tindinum.
Þótt váleg væri spáin um tilganginn þinn þá,
Hverjum brá,í hverri þrá,er eftirsjá,augun blá,gleðin hrá.
Í öllum litum varstu og hlátur minn var skýr
Og vissa mín að líf þitt væri sannleikanum nýr
svo var sem hendi veifað,og guð þinn tréið fölt
svaf við allrar rætur ,og skynjaði ekki tölt.
Nú raular aðeins garðálfur, og ég er orðin stór
hann þekkir ekki söknuðinn,málaður og mjór.
Og veigar vordaganna  koma með húllum hæ
En barnið er í mér dáið,svo laufið fór á glæ. ]



[ Í gamla daga lærði ég að lyfta grön við öllum fjanda,
garga hátt, berja smátt,og láta mér sama standa,
á endanum þá stóð ég einn og tíkin mín branda,
Þá tók ég mig upp og ferðaðist í leit til annara landa.
þar reif ég kjaft og barði skart,til beggja handa.
Ég elska víst seint og lifi beint í þeim góða anda,
sem við áttum í lífinu ég og tíkin mín branda. ]



[ Þú vissir seina,daginn eftir,hvað þú áttir að velja,
ekki forboðna ávöxtinn sem þú gleymdir að telja.
Á að hlaupa berfættur,í sandinum á milli glerja?
Svo sagði hún móðir mín,muninn á kú og belja. ]



[ Skriðdrekinn urgar og mylur klappir og mold,
mannabústaði,hamborgarskilti ,og lifandi hold,
í sömu kássuna,kvika og dauða í senn,
eins og hann sé skaparinn sem fann upp menn.
Hann kallar fram ómennskar verur sem gutla með blóð,
Og út úr pústkerfi hans býr landið sem rjúkandi glóð. ]



[ Slepjumorgunn mánudags,
mókið tekur völd.
Hvers vegna kemur þú strax,
svo fljótt eftir föstudagskvöld? ]



[ Þótt vekjaraklukkan væli og væli
ligg ég á grúfu og gjói ekki augunum
Hnipra mig saman, bý mér til bæli
snooz-a og slaka á hálfsyfja taugunum.

Ég er ekki lengur vanur að vakna
hvað þá á niðdimmum mánudagsmorgni,
helgarfjörsins og hátíða sakna
þótt ég muni ekki eftir stundarkorni.

En ekki allt virtist vera með réttu
því klukkuna vantaði korter í tíu
"Allamalla!, ég er illa settur,
ég átti að byrja rétt fyrir níu!" ]



[ Taumlaust tregatárin falla
tætt er orðin sálin mín.
Út í tómið finnst ég kalla
er ég reyni að ná til þín.

Hugarangri miklu  veldur
hjörtun kvelur endalaust.
Fjölsyldan fyrir lífernið geldur
fangar óttans, aldrei laus.

Veistu að vonleysi fyllir mitt hjarta
er ég horfi i augu þín.
Eina ósk um framtíð bjarta
foreldar eiga um börnin sín. ]



[ Líkt og vordags lauf að morgni
lifna til þín kvæðin mín.
Yfir færist andinn forni,
fyllir vit og byrgir sýn.
Þá sumarvín úr bikar bergjum,
bjarta dansinn stígum hér.
Hljóðum orðum leikum ljóðin,
rjóð, á meðan rauða glóðin
ritar ástarorð til þín, frá mér. ]



[ Mín eigin sál er tilfinningabál
sem brennur í þessum heimi.
Þessi sál - hvorki steinn né stál,
óvíst er hvert hún mig leiði.
Hvert skal nú halda eftir kvölina talda?
Ég skil ekki fólk hverju kann það að valda?
Skil ekki hvað fólk er að meina
en mér finnst ég vera að reyna,
að ná einhverri átt þó ég skilji svo fátt
- þetta nær engri átt.
Lífið svo hrátt, mig vantar himneskan mátt.
Hjálp, hvað skal ég gera?
Bíða, vona og sjá hvernig allt mun vera.
Sálarlífið fer upp og niður.
Fyrir því verður víst aldrei friður. ]



[ Ég geng ein í fjörunni 
og hafið gefur mér auga. 
Ég skríð inn um ljósopið 
og hvísla út, í hafsauga:

"...Gefðu mér REGNBOGANN..." ]



[ það læddist að mér ljóð 
við morgunverðarborðið
Laumaðist upp á diskinn minn.
Ég skar það niður, 
orð fyrir orð,
og át.

Ljúf, mjúk, falleg orð.
Vond, hörð, ljót orð
Sum bragðlaus, önnur rótsterk, 
Sum súr, önnur sæt.
Ósögð orð, útjöskuð orð, margtuggin og lúin.
Þau léku á tungu, 
brunnu á vörum

En ég kyngdi þeim ölllum.
Át þau með 
morgunkaffinu.
Og nú ég á ekki
eitt einasta orð ]



[ Ég vaknaði
Snemma morguns
Í blágráu tómarúmi.
Vafrandi
milli svefns og vöku,
nóttin vék. 
Sólargeisli
brotnaði 
Í gluggarúðunni
og glitrandi brotin
fylltu tómarúmið
litfögrum
loforðum 
dagsins
og brothættum. ]



[ Engan veit ég mönnum meiri,
mætan eins og Salómon,
en landshöfðingjann á lífsins eyri
Lúðvík „snigil“ Vilhelmsson.

Fjöru hefur sína sopið;
í saltan oft á sjó hann meig.
Ávallt er þó skammt í skopið
er skýtur hann á grín frá teig.

Hálfri öld hann hefur náð,
á hálfa til ef fer að vonum.
Í dag við fögnum glöð, mis-gáð.
Glösum lyftum til heiðurs honum! ]



[ Ég stend hér á bjargi, útundan mér sé ég þyrstan sel
Hvar sú tilfinning hefur oxið er mér gamanmál
En ákveð þó að synda honum til samlætis
Tek með mér brúsann fullan af vatni
Fullviss að um þorsta sé að ræða
En það nær engri átt þegar ég hugsa dýpra og dýpra
Verða selir þyrstir, verða selir þyrstir
Óhugsaðar, hugsanir spretta upp,
Nú er sú hugsun efst að ég veit ekki neitt nema það.
Að ég veit ekki neitt. ]



[ Dæmdur af ást þegar ég er úti að kljást 
Fordómar yfirlestur þó að engin ikkar sé hæfur prestur 
Hér er ég niður sestur með penna og blað það er upprunninn minn frestur 
Þið kennið mér um silfrið og allt hitt sem fíkillinn hirðir 
Ég ætlast ekki að þið skiljið þegar þið spurjið hvað ég vilji 
En yfir mig ég hyl og set skil því ég vil frið ]



[ Þokan er svo þykk ég sé ekkert sem er mitt 
Heng á bláþræði tel allt þetta vera smáræði 
Hrek í burtu sem mér er skylt þunga dóma mér er birt 
En sálina rólega hef ég myrt 
Enginn kemst að hver og einn er með sama svar 
Byrjaðu nýjan dag þú hefur þitt egið val 
En í dvala ég legst og öllum öðrum ég bregst 
Ekkert mér heilagt vildi að ég gæti sett lífið á frest 
En hver veit hvað er mér best 
Þegar niður komið er sit ég einn með þessa pest ]



[ Svo oft sem ég hef gleimt svo oft sem ég hef reynt 
kemst aldrey beint þó að yfirborð mitt sé hreint 
mér líður eins og það sé full seint að vilja vel og brjótast úr þessari skel
skoða mig sjálfan og vita hvar ég mig hef áður en ég sef 
en það er orðið svo langt síðan að dauðin kom með kvíðan 
hreiðrar um sig og brýtur niður minn líðan 
tekur allan tíma engin blíða engin ástríða 
í hjartað mig byrjar að svíða hæðstu fjöll sem ég þarf að klífa 
sjálfan mig hef ég alltof lengi verið að flýja ]



[ Ég er sár ég er leiður við vorum farinn að grafa lítið sætt hreiður 
Svo komstu með allar þessar tómlegu eyður 
Ég var orðinn ófeigur því með þér ilmaði allur góður keimur 
Sá að þetta var orðinn allt annar heimur 
Sýndir mér ljós sýndir traust kenndir mér að njóta studdir vel við mína fóta
Mig langaði mig að skjóta en þitt bros og þín orð komu mér frá því ljóta 
Ég fann minn innri frið með þér mér við hlið 
Mér þykir mjög vænt um þig þó að við gerðum þetta stóra bil 
Þá fann ég frið og er kominn aftur á rétt skrið 
Þó að það sé ekkert lengur við 
Þá kann ég minn mannasið og gef þér þinn frið 
því þú kenndir mér að finna minn eginn mig 
þó að þú standir mér ekki enn við hlið ]



[ Lífið er svo leitt þó að ég komist í spikfeitt
Svo kallt svo heitt get ekki neitt svo þreyttur á að geta engu breytt 
Þarf að gefa þessu tíma en fíkillinn nær ekki að bíða
Fæ mér skot fæ að ríða minnisleysi og vanlíðan !!!
Fer að síga niður , kvíðinn kemur , enginn friður 
Sama hvað þú biður verð ég ávallt hér á leið niður 
Farðu bara hlusta þarft ekki að falla 
Það hafa allir sína galla meira að segja þeir 
Sem hafa aldrei þurft að malla í skalla .
Þú veist að þú getur alltaf gert allt svo mikið betur 
Tíminn líður reyndu að vera í betra standi fyrir næsta vetur 
Teldu upp á tólf eitt í einu allt á hreinu 
Niður á hné , hvað á að ské er þetta líf mitt eftir beinum teinum 
En það er stórsigur að bara jónur smóka 
Læra það sem á að njóta vera til í allt því árin þjóta 
Ekki skjóta , vertu til , hættu að hata , settu skil 
Við allt sem þú vildir að lífið hefði upp á að bjóða.

Fór frá öllu dópi vildi lífið hljóta standa í egin fóta 
Gefa einhvað af mér sem að ég mun aldrey njóta 
En hausinn vildi varla tóra við hvað var ég allan þennan tíma að slóra
Hálfdauður að sötra bjóra miklaði mig og gerði mig stóran 
En hversu lágt er hægt að fara miðað þá alla daga
Sem að ég hef reynt , að vera hér og bæta upp allan skaðan 
Edrú svona lengi byrjar geðveikin að tala 
Getur reynt að svara meðan tímin líður þar til haninn galar
Bangsi reif mig upp í morgun sagði skýrt það deyja allir !!!
Lifðu eins og þú deyrð á morgun bíttar engu þó þú fallir 
Að þú mallir rétt fyrir svefn einn tveir skallar 
Og hausin á koddan ljúflega hann hallar
En afhverju að reykja hausinn er orðinn nógu mikill steypa
Vil mér frekar framfleyta muna hvaðan ég kom og láta gott heita
Vil lifa svo ég þurfi ekki að þrauka halda mér frá því blauta
En hausinn þig platar rangar hugmyndir hann matar
Komdu til dyra með þinna réttu fata 
Þá getur lífið orðið svo miklu betra en hreint og sagt glatað
Vil svo mörgu breyta tólf skref í rétta átt og fíkniefni mun ég aldrey framar neita 
Með einhvað æðra mér veit ég hvert ég leita samt erfiðleikar
Þegar maður hættir að rúlla feitar ég öllu neita á mig sjálfan að leika 
Allir í mig hreyta benda mér á að breyta slökva þessar brennur og ekki fleyrum í kveikja ]



[ Hversdagslegir undirtónar alræðis
með yfirgangi
ryðja til rúms
nýja tíma
fyrir veruleika eigin tilvistarforsendum.

Órafjarri hugarheimi vestursins
með kröfuhörku
reka á brott
undirstöður
fornrar valdaníðslu snobblýðsins.

Óðfluga nálgast vesturhugur
með óreiðufaðm
vel útbreiddan
umlykur öll
afmörkuð landsvæði fornríkja.

Eftir situr
kaótísk samfélög
misjafnlega
harðtrúaðra hópa. ]



[ Þú fékkst allt sem þarf
enn vildir meira
þú fórst og fékkst meira
en nú átt þú minna
og minna og minna
og að lokum ekki neitt

Þannig er lífið
meira eða minna
þú endar allslaus hvort sem er
og allt þetta meira
og meira og meira
gagnast ekki neitt ]



[ Galileo
situr og skynjar 
nálægð hins unga
Miltons
gegnum 
líflaust
myrkrið.

Fyrir utan gluggann
hringja
kirkjuklukkurnar
Í Flórens.

Hlátur ungrar stúlku
hljómar úr næstu götu
og skellir frá hestshófum
berast með blænum.

Eitt andartak sortnar
Milton fyrir augum
og hann horfir
blindur
fram fyrir sig.

Galileo
snertir  sjónaukann
og segir:
Tungl Júpíters
snúast ekki í kringum
jörðina og ekki 
í kringum sólina,
heldur í kringum
Júpíter sjálfan
sem sýnir að
heimsmynd okkar
er röng...

Jörðinni er varpað 
úr móðurlífi
sköpunarinnar
út í ískalt tómið...

Milton andar 
djúpt er
hann fær sjónina
aftur.

Hann sér eldglæringar
og skuggamyndir
bak við
augnlokin
og hugsar um
eldinn sem brennur
án birtu
í heimi þeirra
sem eru fallnir
úr Paradís. ]



[ Þríbrotinn teygir sig 
makindalega
og grefur sig ofan í set
hafsbotnsins
grunlaus um þá staðreynd
að hann er  
að deyja út...

Honum er hálf 
kalt á halanum,
kólnandi hitafar
í djúpum sjávar,
og ef til vill loftsteinn
á leiðinni,
eða eitthvað annað
sem veldur
útdauða nánast allra
tegunda jarðar.

Ekki eru þó mennirnir
að hrella hann,
eða steikja á 
pönnu
með hvítlaukssmjöri
né heldur
að sópa burt
heimkynnum hans
með 
botnvörpuveiðum...

Enda mannkynið ekki
ennþá orðið
til... ]



[ Allir hundarnir hafa verið étnir. 
Engin auð síða er eftir í dagbókinni 
og orðaperlur hylja
ljósmynd eiginkonunnar. 
Hann festir myndina 
með dagsetningu dagsins 
með því að stinga perlu í gegn
og mynda fæðingarblett á kinninni. 
Næst kemur röðin 
að mynd systur hans. 
Hann hlífir henni ekki heldur:
Málið snýst um 
hvaða breiddarbaug hann hefur náð!
Kolbrandurinn svartur 
læðist upp fótlegginn, eins og 
nælonsokkabuxur ungrar stúlku 
úr kabarettinum. ]



[ hefur þú trú að þú getir
trúað að þú getir
án trúar þú getur
hvorki trúað né gert ]



[ Ég geng stundum enn
framhjá rauða húsinu
hvar í bakgarðinum
þú kraupst á kné, 
tókst utan um mitti mér,
lagðir eyrað að kvið mínum 
og sagðir:

ég elska þig. 

Ég geng stundum enn
framhjá rauða húsinu
sem stendur við Hjartatorg.

Ég geng
ein ]



[ Til þín!
Ást er eitthvað sem ekki nokkur maður ræður við
Að vera ástfanginn er tilfinning sem fæst ekki lýst
Finna gleði og hamingju í hjarta sínu, að finna frið
Er eitthvað sem tilfinningateppa fær ekki upplýst.

Ég vildi aldrei særa þig heldur vildi ég elska þig
Á þann hátt sem augljóst er að sjá og finna
Einhverntíman verður maður að hugsa um sig
Ástin mín þessu tilfinningarugli verður að linna.

Nú hef ég eytt með þér hálfum tíu árum
Ég sé ekki eftir neinum mínútum af þeim
Við höfum glaðst, hlegið og deilt tárum
Jafnvel ferðast saman inn í draumaheim.

En nú er kominn tími til að taka þetta alvarlega
Ekkert bull, enga vitleysu við höfum ekki meiri tíma
Við þurfum að taka hausinn í gegn fljótlega
Ástin og hamingjan hefur einungis ákveðinn líftíma.

Skaðinn hefur orðið og það frekar oft
Það er ekki til neins að væla yfir hinu liðna
Búa til leiðindi eða láta allt fara í háa loft
Gerum eitthvað í þessu, ástarvegurinn er að sviðna.





Gott eða slæmt svona líður mér vina mín
Ég veit ekki hver hugur þinn er með þetta
En þetta samdi ég með söknuð í hjarta til þín
Mig langar að falla fyrir þér, já bókstaflega detta. ]



[ Þégar ég er í prófi,
verður allt að vera í hófi.

Engar villur meiga sjást,
því þá engar tíur fást.

Spurningarnar hrynja yfir mig alla,
svindlmiðarnir á mig kalla.

Afhverju er himinninn blár?
Afhverju erum við með hár?

Einn plús einn eru tveir,
hvernig býr maður til leir?

Nú er ég búin að segja ykkur frá prófunum,
ekki prófa það, því þá svitnar maður í lófunum. ]



[ Það er vindur út um allt,
hann syngur svo kalt.
Hárið fýkur,
jörðina strýkur.

Allt upp í loft í ferðalag,
hvað er að gerast þennann dag?

Ljósastaurar hrynja,
dýrin stynja.
Öskur og tár,
blóð og sár.

Vindurinn tekur allt,
fer mað allt,
og eyðileggur allt.

Ég heyri bergmál,
er það mín sál?

Það er svo kalt, útum allt,
ég leggst niður og hjúra mér.
Allt verður svart. ]



[ Strákar með veiðistangir
kasta önglum
út á lygnan fjörðinn.

Þeir eru að leik. 
 
Mávarnir bíta á agnið
og gargandi 
eru þeir hægt dregnir
að landi.

Þeir eru úr leik. ]



[ þótt pótstkassin sé ómerktur þýðir það ekki að ég sé ekki til ]



[ Þótt póstkassinn sé ómerktur þýðir það ekki að ég sé ekki til ]



[ Halló Engilbert Jónsson og öll þín fjölskylda
Halló fasteignin og búslóðin
Halló allir velunnarar

Í dag viljum við heiðra þig Engilbert
hérna niður í fjöru
á bálkestinu ]



[ Tóma fljóð, tefldir smátt,
teygðir sundur trúna.
Óma ljóð, efldir mátt,
eygðir undur rúna.

Sóma fljóð, sást þá menn
sekki kalla þunga.
Óma ljóð, ást á enn
ekki alla unga. ]



[ Bresta mun brámáni,
brosa ei meir
er undir hljóðum himni
hvílist vitund mín.
Nemur þú nálægð mína
nábjarta hvíld?

Ég mun fagna þér. ]



[ Myrkur dagur tíður er,
Þegar haustið á land sígur,
Þegar tunglið af himninum sjaldan fer,
og á því sést hver einasti gígur.

Þegar myrkur dagur á okkur skellur,
oft við verðum blá,
en þegar ljósið á okkur fellur,
sjást aðeins skýin grá. ]



[ Hér um daginn drap ég mann
og dró burt öll hans iður.
Ylvolgt blóðið um mig rann
allt að fótum niður.
 
Mér þótti best að brúka hníf
bitlausan framar vonum.
Meta og vega mannsins líf
og murka það úr honum.
 
Á steikarpönnu steiki svo
stuttlega ég kjetið.
Það ætti að nægja oní tvo
þótt ákaft verði étið.
 
Ég mannakjötið bráðum ber
í boðsgest minn, með kæti,
sem glaður mun þá gæða sér
á gesti úr eigin sæti. ]



[ Á kvöldin er ég kona,
á kvöldin er ég frú.
Varir mínar vona
að á vegi förnum mætumst ég og þú.
 
Frú ég þarf ei feta
fjölda manna hjá.
Unun er að geta
með augum sínum öllu fram að ná.
 
Ég er strákaljóminn stærsti,
mig stöðugt elta menn
Hverfi einn kemur næsti.
Kynbræðurna tæli alla í senn.
 
Er dimmir er ég dama,
djörf og lævís snót.
Gef ég hiklaust hölum undir fót.
 
Á kvöldin er ég kona,
á kvöldin er ég frú.
Verður kannski á vegi mínum þú? ]



[ Í Gallery Fegurð 
hangir fólk 
til sýnis
ásamt
öðrum fallegum 
hlutum ]



[ Vinur minn, hann Agnar Ögn
var óttalegur trítill
Alla tíð var Agnar Ögn
afskaplega lítill

Ætíð honum Agnar Smár
allar götur fylgdi
Agnar vissi upp á hár
hvað Agnar litli vildi

Hvergi fengu Agnar Ögn
og Agnar Smár að vera
Agnar vissi að eigin sögn
Ei hvað skyldi gera

Agnar spurði Agnar hvort
ættu þeir að trega
lífið og að líða skort
Þeim liði ágætlega

Alltaf stóð við Agnars hlið
annar, sem hins gætti
Agnar reisti Agnar við
með undraverðum hætti

Agnar Smár og Agnar Ögn
voru agnarsmáir vinir
Agnar Smár og Agnar Ögn 
voru alltaf minni en hinir ]



[ Allt inn í mér dó
en ytri skelin hélt áfram
og áfram og áfram

áfram veginn og vegleysur
en skelin hélt áfram
uns hún féll í gröf ]



[ Því miður er engin örugg undankomuleið héðan
vér getum ekki ábyrgst öryggi yðar
þótt þér viljið komast burt

Í öllum tilfellum er öruggast að vera um kyrrt
höfum það alveg á hreinu
héðan fer engin ]



[ Eitt kertakríli
jólanna beiða,
af eftirvæntingu
kveikurinn sveið.

Í ljóstýru kertisins
léku sér börn
sem mösuðu hátt
um jólanna törn.

Þau töluðu um dýrð
og hátíðarbrag
sem aðeins bar upp
á aðfangadag.

Um kökur og kerti
og kúlur og spil
og hversu mikið
þau hlökkuðu til.

Og kertið það varð
svo ljómandi kátt
af tilhlökkun tómri
það hrópaði hátt:

„Ég skal lýsa af hamingju
fyrir tátu og kút!“
svo brosti það breitt
svo brann það út. ]



[ Hvítir veggir allt í kringum mig
og ljósið á þá skín
Hvítir veggir líta um sig
mynd þeirra hún dvín

Hvítur veggur sem þú starir á
er sá sami og miningin var
Hvítur veggur sem þú
horfir á er bara þar

Áttir hans koma þér nær
og þú skynjar þá
áttir hans koma að þér
og þú fjærlægist þá


Höfundur: Anton Kristinn Guðmundsson ]



[ sólin gyllti gervilegar skreytingar í Bourbon stræti 
í franska hverfinu í New Orleans
þar sem ég gekk
annarshugar
á eftir 

hvítskeggjuðum jólasveininum
- uppáklæddum 
innan um peysugráan almúgann

þetta var enginn íslenskur afdalasveinn
heldur Santa Claus í öllu sínu veldi

við stöldruðum við  
á götuhorni

hlustuðum stundarkorn 
saman 

tvö

á unga pilta
syngja frá hjartanu
tilfinningaþrunginn blús

eins og ég 
var hann langt að kominn
fótgangandi og  í svörtum skóm

hvað veit ég um hvort hann vissi hvert hann var að fara? ]



[ Elsku hjartans ástin mín
englar Guðs þig verndi.
Megi ætíð sólarsýn
signa þína hendi.

Í huga er ég heldur skýr
er hugsa ég til þín.
Endurnærð og yndishýr
ástrík sála mín. ]



[ Litli fjallakofinn
Sefur blítt undir hvítri sæng
Senn kemur vor ]



[ Allt svo saklaust líkt og í draumi.
Ég er barn í sveit og sælu, fylgi guðs taumi.
Þetta er minn heimur, alltaf friður.
Ekkert heyrist, nema náttúruniður.

Úr sveitinni fór og Reykjavíkurnætur vildi.
En þar lífið, mig ekki skildi.
Ég lenti á vegg, sem var mér um megn.
Fyrir sveitinni minni var ég gömul frekn.

Inn í gráan klefa var sett og lokuð þar.
Sálinn mín hafði hlotið, varanlegt far.
Ég rúmföt skar og um háls minn bar.
Kalli mínu flýti og um háls minn, kom far.

Mamma og pabbi fengu fréttir, um dauða minn.
Í sveitina þar sem sælan var kyrr, líkt og ég núna finn.
Á mynd í stofu er ég tveggja ára.
Saklaus, áttí lífið, án tára.

Mamma og pabbi, fyrirgefið mér.
Guð mig geymir í faðmi sér.
Hefði ég skilið að sveitin nærði mig.
Til ykkar komið, áður en snaran herti sig. ]



[ Gróðurinn faldi sig í snjónum.
Áin lét lítið á sér bera 
Meðan hún læddist undir klakanum
Annað en stöku brest.

Sum trén þóttust vera löngu dauð.
Önnur stóðu vörð,
Varin brynju úr barri.

Allir fylgdust með vetrinum 
Feta hljóðlega yfir fjöll og tún
Aleinn.
Allir biðu bara eftir að hann færi. ]



[ Ég vildi að ég ylli sorg
og sjálfseyðingarhvöt
svefnleysi og sársauka

En eigi vegna vonsku
né viðurstyggilegrar
vanvirðingu og valdníðslu

Heldur er það gæskan
og glæsibragurinn
góðsemdin og gyðjuleikinn

sem myndi vekja djúpa ást
svo djúpa að hún deyfði
kreisti, kæfði, kvaldi ]



[ Ný andlit í stormi tímans
nýir menn á vakt um jörðu

Horfin andlit í iðu tímans
horfið fólk og menning

Nýir menn á vakt um jörðu
sem himingeim siglir ]



[ Hestarnir hlupu óáreittir,
í hláku og snjó.
Margir móðir og þreyttir,
mættu hættu út'á sjó.
Svömluðu þeir og syntu,
sást ekki í land.
Hvorum öðrum hrintu,
héldu áfram uns þeir sáu sand.

Eyjuna eintóma þeir fóru á,
ei sála á ferðum þar.
Heilbrigða hestana ljótt að sjá,
hamingjan horfin var.
Flúið þeir höfðu frá harðræði,
fólk barði þá og sló.
Nú hafa þeir nóg af fæði,
njóta friðar og ró. ]



[ úrhellið kom fyrirvaralaust
þau hröðuðu sér undan regninu
undir skyggni við gamalt hótel
neglt var fyrir alla glugga
en útihurðin stóð opin

eldri kona stóð við dyrnar
hún bauð þeim að koma inn
hún sagðist geta boðið skjól
útihurðin small í lás
og ljósin slökknuðu

þegar byrjað var að rífa gamla hótelið
komu verkamenn að mannaleifum
af klæðum að dæma voru þetta karl og kona
unga fólkið úr borgarferð Icelandair
til Boston 12 árum fyrr ]



[ ég hafði alltaf haldið
að ég væri eitthvað annað
og meira
en maður

þar til ég fann svarið
í fræðsluefni
fyrir börn

ég heyrði þulinn segja
að kindur

væru rúnar

...

og ég skildi ]



[ Á skjánum stóð game over
ég samþykkti þá kom exit
ég samþykkti það einnig

Þá tók raunveruleikinn við
eða það sem eftir var
hérna megin við spilavítin

Allt var með felldu
ég komst upp um eitt borð
í tölvuleiknum ]



[ Agndofa vofan læðist aftan að mér,
kaldur andblær, fyrsti september.
Einn svartur steinn í hafið fer,
sem og koldimm tár í hendi mér.

Rykfallin kista nú tilbúin er,
sígur hún hægt -ofan í jörðina fer.
Veröldin brotin, á eftir sér
aðeins ég, þá ást er þú kenndir mér.

Ég hef lífið lært,
hvað hjartað veit,
-skiptir ei neitt.
Það er aðeins eitt,
sem vökva þarf,
trega gleymskunarhaf

Kenndir eitt bros er myrkrað var,
breyst gat í sólargeisla jarðar,
kenndir þá elsku er ferðast um mar
og breytist með tímanum, fortíðarfar.

Ég hef lífið lært,
hvað hjartað veit,
-skiptir ei neitt.
Það er aðeins eitt,
sem vökva þarf,
trega gleymskunarhaf ]



[ Takturinn horfinn, gatan hljóð
Taumlaust, úfið táraflóð
Fingur kaldir, í kinnum rjóð
Kunnug í minni þessi slóð
Augun skortir sinn eldmóð
Andardráttur eins og nýþung lóð. ]



[ Gold rates you are
gold to be forgotten
gold is waived
of gold ]



[ Þú undarlega þráláta stund,sem eyðist og verður ei sótt,
það er þessi spurning um skuggan er skilur að dag og nótt. 
Þessi sekúnda,þetta síðasta augnablik svo margra hornra árþúsunda. 
Eilífðin verður alltaf eins og aldrei barnsskónum slítur,
því sekúndan er og allt sem er í henni öllu lítur. ]



[ Grasið er kannski ekki grænna
hinum megin við girðinguna
en mikið djöful minnir mig að það 
hafi verið mýkra ]



[ Strokleður blaka
álftirnar kvaka ]



[ Gammurinn geisar rúmur um fjörðinn
gengur sem klukka er hann stampar í svörðinn.
Frís í kuldanum fóta frár
fimur, snarpur, sterkur klár
fer um sem hugur manns með geðslag gott
gengur framsækinn tölt og brokk.
Senn er þá haldið heimleiðis
hesturinn þýtur rakleiðis. ]



[ Kalinn af kulda er - 
karlinn sá -
sem skelfur inn í sér - 
af eftirsjá.

Svindl og spreð hér áður - 
sukk og svínerí -
af sjúkdóm hann er hrjáður -
gerir lítið í því.

Að lokum líkaminn svarar ,,nei” -
,,lof mér að hvílast.”

Nú opnast mér frelsis hlið -
guð minn veitir mér frið. ]



[ Lífið er leikur
þar til alvaran hefst
tekur sér bólfestu
djúpt í hjartarótum.

Hún kallar köldum rómi
en sefur þess á milli.
Djúpum svefni.

Kyndir undir fjörlega
dofnar niður snögglega

Hún kemur og fer! ]



[ Hulið allt í húmi nætur, 
Horfin sjónum.
Ekki skyn um stefnu, 
skyn um stund á veginum langa.

Nú er hvergi neitt og ekkert lengur. 
Ekki snerting þín við sál mína, 
fingrafar þitt á hjarta mínu. 
Hvar ertu vegvísirinn eini, 
gatan heim á leið. ]



[ ég gekk til fjalla
ég sá ljósbogann 
og árurnar
tunglsljósið
vetrarbrautina
og nýfallinn snjó

ég gekk til fjalla
og sá fótsporin
í hvítri fölinni 
leiðin að tindinum
undir stjörnuhimni ]



[ Þögult er kvöldið en fuglarnir er að byrja vél næturinnar
 - lundar, kríur, ritur sem safnast
í lifandi söfnum náttúrunnar ]



[ En storm
ett ord
som blåser på mina känslor

Ett hav
en droppe i ditt öga,
som lindrar ]



[ Einar hann er ekki við,
innan kemur tíðar.
Tjáðu þig í talhólfið
eða telefónaðu síðar. ]



[ Systir mín litla, ég horfi  á þig sofa,
svefninum þunga, get ekkert gert.
Með tár í augum, öllu nú lofa,
ef aðeins þú vaknar einsog þú ert.

Hönd þín svo köld, ég finn ekki neitt,
græt við rúmið fullur af þrá.
  bið til þín guð, gerðu það eitt,
að bros hennar fái ég aftur að sjá.

Sit hérna hjá þér, vil ekki fara,
finn svo til að sjá þig hér.
Hljóðið í vélinni, heyri ég bara
 vona þó Sunna, þú vitir af mér

Þú opnar augun þín, falleg og blá,
hræðslu og sorg, sé í þeim.
Þau þekkja  mig strax, og veit ég  þá,
að ég fæ þig aftur heim.

Þinn bróðir Stebbi ]



[ Á hverjum degi ganga þau eftir stígnum milli blokkanna og fara sér hægt. Hundurinn tregur í taumi enda kominn til ára sinn. Konan stendur þolinmóð og bíður þegar hann tekur sér hvíld frá göngunni. Hún veit sem er að tími hans mun brátt taka enda og biðin verður ekki lengur nauðsynleg. ]



[ þú stalst inn í hjarta mitt
læddist um og steigst niður laust
samt var það hjartað 
sem þú í mér braust ]



[ Eigi hjara
þeir sem berast á
rösknu og reyndu
komast síður í mark
því jafnvel tíminn
er afstæður
eða svo var mér sagt

dýrleiki kaffibollans
öðru nær í verðinu leynist
en svo það ekki gleymist
gildir það sama um ást

ástarsambönd 
eru eins og skólaslit
þú útskrifast 
en svo tekur við annað
sem jafnvel í ítrustu draumum 
hefir þú ekki haft 
von á

svo hafðu ekki áhyggjur
þótt eitthvað taki enda
því ólíklegt er
að það sem tekur við
verði hinu lakara ]



[ Manstu er þú sást mig fyrst
í mars þá vetrarnótt?
Manstu er þú fékkst mig kysst
í mars þá allt varð hljótt? 
Manstu að við elskuðumst
í mars svo blítt og rótt?

Tíminn örstutt stöðvaðist 
þá töfrandi vornótt.
Ljósið áfram leiddi mig
að ljóma þínum skjótt. 
Ástin sem nú blómstrar enn
óx það sumar fljótt.

Tíminn líður áfram hratt
í takt við hjartslátt þinn. 
Ljósið mun nú lýsa okkur
lífsins veg um sinn.
Augun munu á endanum
lokast, köld mín kinn.
Moldin tekur líkamann
en hjá þér hugurinn. ]



[ Hvar sem þú lendir,
hvar sem ég er,
þú mátt leita til mín. 

Hvað sem þig hendir,
hvert sem ég fer,
ég mun hugsa til þín. 

Lífið ýmsar senur sendir
sem ei alltaf fara vel.
Þó er allt sem til þess bendir
að þú eigir vinaþel.
Á öllu verður góður endir
allt er gott sem endar vel. ]



[ Seint í sumar ég mynd af manni sá..
varð strax spennt og vissi  þá..
að manninn þennan mig langaði að sjá..
hitta hann og finna hvernig væri honum hjá..
  Fljótt var því  ákveðið að hittast og gá..
hvort  tengingu okkar á milli myndum ná..
Ég fann strax  það  gerðist ójá..
  Frábært mér fannst það, þig að fá..
úr því varð bara ennþá meiri þrá..
þú ert fallegur svona brúnn á brá..

  Flotti minn..     
hverju erum við búin að starta?
ég ætla sko ekkert  að kvarta..
þér tókst að stela mínu hjarta..
því mér kenndir að sjá veröldina bjarta… ...(Dreki, 2013) ]



[ Við áttum tíma, sem að sigldum við saman..Draumur minn var, að við værum á sömu leið.
  Skjólið, þar sem góðar stundir við áttum..Mig grunaði aldrei að gjaldið yrði svo mikil kvöl.
  Þú skyldir mig eftir, með rýting í hjarta..Ég vissi ei heldur að þú varst með allt önnur plön.
  Ég trúði að við, værum ætluð hvort öðru..trúði því líka að mitt hjarta væri öruggt hjá þér.

"draugurinn minn"! 
Þú vildir framhjá mér..þrátt fyrir allt sem sýndir þú mér..
ég hélt við yrðum samferða.

„draugurinn minn"! Þvílíkur kjáni ég var, því ég trúði öllu sem sagðir þú mér..
  
  Því hugsa ég nú..af hverju "draugurinn minn"?

  Þar kom sá tími..sem við héldum í sundur..viðkvæmu sálunum sem þá hent var á bál..

  Það var á loganna skeiði,sem mér fannst tilveran hrynja..fannst stundum í draumi..að þú værir enn hér hjá mér.

„Draugurinn minn"
Þú vildir burt frá mér..
En svo skín aftur SÓLIN sem lýsir upp veginn..ég reis upp úr stónni og gekk áfram minn veg.
  
  Ástin í fyrstu var blind, en úr fjarlægðinni ég í gegnum hjarta mitt sá..hve mikill kjáni ég var..Það var ekkert að marka þig..
  "draugurinn minn"!

  Þú vildir burt frá mér.. 

  Nú veit ég betur..því dálítið þú kenndir mér..

„draugurinn minn"! 
Ég stend best með sjálfri mér...
(Dreki, 2012) ]



[ Þú stökkst til mín
og vafðir bandi um úlnliðinn á mér.
Ég vildi að þú hefðir bundið hnút
og aldrei sleppt endanum. ]



[ Hjarta mannsins er honum týnt
lengi vel.
Ég fann mitt í sumar
en þá var það farið. ]



[ Langaði að segja svo margt
Ætlaði að færa þér heiminn með orðum.
En ástinni lýsa engin orð. ]



[ Þar skila ég óhreinum þvotti
og sæki hann hreinan daginn eftir
En í dag varð þvottahúsið ævintýraland

Í dag mættumst við þar
og þú gafst mér nokkur dýrmæt orð. ]



[ Þetta ljóð átti að vera um vorið
því ég horfði út um gluggann og sá bláan himin
En allt sem ég gat hugsað um varst þú. ]



[ Þú
færð mig til að hlæja
aftur og aftur
og návist þín gleður mig.
Líf okkar eru saman tvinnuð,
fylgjast að
Ég finn enn fyrir hönd þinni utan um mig,
þéttu taki fingra þinna
En veistu ekki vinur,
að línur sem fylgjast að geta aldrei skarast? ]



[ Alvöru karlmenn keyra ekki Volkswagen Passat
Þeir leyfa heldur ekki konum að keyra bílinn sinn
Ég vil ekki alvöru karlmann
Ég vil þig ]



[ Kvöldið er bjart
Ærnar byrjaðar að bera
Lóan er komin
En veistu hver er vorboðinn minn?
Auðvitað ekki, þú ert svo hógvær. ]



[ Við sem fengum lífið í arf,
Urðum arfberar sjálf.
Föst með sjúkdóminn hvílumst við ekki,
Fyrr en lækning finnst. ]



[ Handan við gott og illt
er uppspretta beggja
þaðan lind flæðir
sem í núinu elur
öll mannsins verk ]



[ Og enn á ný mun nóttin færast yfir
og næturkyrrðin hjúpa jörð og haf.
Hún færir hvíld og frið öllu sem lifir.
Og fæðir undir morgun nýjan dag. ]



[ Stundum stuðlar ekki neitt;
strák það gerir dapran.
Hart þá er að ganga greitt
gegnum daginn napran. ]



[ Rukkaður um hundraðkall í sund.
Labbaði samt inn á Faktorý í gær,
án þess að vera beðinn um skilríki.
(Þrátt fyrir skeggvöxt sem minnir á kíví.)

Ég hafna öllum viðmiðum og gildum
og fer ekki úr skónum áður en við
göngum inn í búningsklefann.

Við berum okkur saman
og berum okkur svo saman.

Ég tapa...

svo ég þarf að bera hann í sturtu
og bera svo á hann sápu.

Þó sturtan hafi verið gullin
er veðrið úti grátt, sem þýðir bara eitt - 
engar guggur á svæðinu;
einungis einstæðar mæður
og skeggjaðir Þjóðverjar.

Mér líður illa eftir gærkvöldið,
því ég borðaði kvöldmat gærkvöldsins
afturábak fyrir framan stelpuna
sem ég er skotinn í.

Ég fer því út í stóru laugina að synda
í von um aflausn minna synda.

Og þegar ég kem loksins upp úr
er ég nýr maður. ]



[ Húmið kyssti burt dagin minn kaldi
og við, líðum saman inn í nóttina.
Bara ég og þú napur í farteskinu.

Skugginn minn hvarf með deginum, 
og ég, blindur á ljósið,
sé hann samt í huga mínum. 
Hvar hann fylgir mér eins og syndir mínar ]



[ Gítarspil við hafnarbakka
borg við hafið
kvöldþoka

Haustrigning
nótur í myrkri
og ljósblá kona ]



[ With many forms and many features we are all ´´You´´. You are the sole survivor in this ‘‘Lila‘‘. This is your life and your death my Lord. You always win and you always choose. Winning and loosing is the same to you. It is all for the thrill and all for the chill and all for the progress that you make through  ´´You´´.
                                                                                                                -Pranava- ]



[ ég er staddur í leikriti
sem mig langar ekki að sjá
leikritið heitir líf mitt
ég stend upp en til
beggja hliða
situr fólk og klappar
ljósameistararnir og
hönnuðir sviðsmyndar
eiga fullt í fangi
leikararnir fumlausir
fara með rullununa
að vera eða ekki vera
hvað er andskotans málið
að vera og ekkert gera
bið eftir hléi er tálsýn
maulaðu bara molann
sem þér var gefið
baulaðu inn í þér
á leikstjórann
og á liðið sem situr
til beggja handa
sussar og horfir á þig
klappar þér lof í lófa
er leggjast rauð tjöldin
fyrir augum
og ljósin slokkna
eitt andartak
áttarðu þig að 
vera var ekki málið
heldur fara.. ]



[ Og nú skín sólin

sem yljar kaldar kinnar
og brosin færast yfir andlitin

bjartir eru töfrageislar hennar
sem mót þér breiðir faðminn sinn

hún yl sinn sendir í fylgsni sálarinnar
svo glaðst geta sálartetur um sinn. ]



[ Sumarið kemur með fuglasöng
og fiðrildin flögra 

glaðvær börnin leika
og gamlingjar fara á stjá

hversu yndislegt er lífið 
svo ljúft,
 
á  björtu sumarkvöldi. ]



[ Nú er úti vætusamt
verður allt að klessu
landanun er ansi tamt
að væla yfir þessu. ]



[ Bylmingshögg 
í morgunsárið
vekur vel
til hugsunar

konan rögg
rífur hárið
klæðir mig
í buxurnar

hellir lögg 
yfir bálið
herðir tak
um kverkarnar

réttir að mér
riðgað stálið
segir höst 
til verkanna ]



[ Hastur
Frjáls?                
Reyrður fastur
upp að haus
Ráðalaus

Veit ei hvað til bragðs skal taka
hvert skal leita                
hvern skal saka
vona bara
að böndin trosni
rifni og losni

En hvert skal farið?
hvað skal gera?
mitt er valið
taka af skarið
eða láta vera?

Verð að standa
traustum fótum
skjóta rótum
sýna dug, 
anda
vísa á bug 
hræddum hug
hefjast handa
finna leið
sem er greið
án heftandi banda

veit ei hvaða leið skal valin
held af stað
sárakvalinn
enginn asi
engin ákefð
ekki nein
harmakvein
þó ég hrasi 
brjóti bein ]



[ Bungur og bugður
bæla minn hug dug
bera hann ofurliði
en þær hæðir og lægðir
hugann og væðir
þó miði hann frekar að viði ]



[ Húki útí horni inni á bar og sötra bjór
Harma það sem áður fór
Í mér logar samviskunnar miskabál
Döpur minning þjáir þreytta sál

Ég minnist föður sem sæði lífsins sáði
laga hans og viðmiðs sem mér háði
Hann gaf mér völ en ég fékk þó ekki samið
Hlaut þá dóm þó glæp ei hefði framið 

Sár og bitur sór ég arfleið hans að eyða 
og hans börn í villigöngur leiða 
Í svartamyrkri skyldu fá að hírast
þar sem varnarleysi þeirra væri skýrast

Þau skyldu fá að kynnast ógn og hroða
og aldrei lifa nema í vá og voða
Öll þau skyldu mínum dómi sæta
uns köldum dauða þjökuð myndu mæta



Hundrað þúsund harmakvein mig kvelja
nú hefnist mér mín staðfesta og elja
Panta annan bjór og fæ mér sopa
mér er bumbult - læt mér nægja að ropa 

Eldar brunnu mér í hjartarótum
Er þeir stigu land þitt traustum fótum
Fyrstir fengu að bragða á bræði minni
betur hefðu fargað eigin skinni

Þeir sem síðar máttu dagsljós líta
Allir fengu sama dómi að hlíta 
Hefndarþorstinn brann þó ei jafn heitt
er börn míns föður ótal hafði deytt

Eftirsjá er allt sem ég á eftir
Angist, eymd og sjálfshatur mig heftir 
get ei lengur við minn sora unað
fæ ei af mér góða hluti munað 

Harmur minn og voðaverk mig buga
Hokin lýt ég höfði, hvíli huga 
Líkt og seytli úr gömlu svöðusári
svíður vanga undan föllnu tári ]



[ Áræðni
að ragnarökum
vermum stálið
tröllatökum
finnum bruna
inn að mergi
kvikum hvergi

lengi munum 
sárheitt bálið
áreynsluna
lengur munum
umbun funans
þæginguna

Rimmuher
vakinn er            
hnúar harðna
því engum er
sem vex sver
vömb til varnar

drögum fram
í hvern þann mann
dyggð og dug
ekkert heftir
framan að 
hans rimmuhug

eftir stendur
brjóstið hert
sterkar hendur 
riflaður magi
steingert bak
stinnar lendur

leiðum þá
sem reiða á
okkar ráð  
af rögg og natni
svo þeirra geð        
og líðan batni

Fylkjumst að
hvors annars var
þaðan af

sameinaðir
einarðir
grjótharðir
stoð og hvati ]



[ Í skjóli nætur, húmi þeirrar líðandi stundar                  
staulast ég áfram skref fyrir skref                            
leita stuðnings - en finn hvað innra mér blundar            
ógeð á öllu sem fyrir mig ber                                

Yfir vitgrönnum verum bölsýnn ég blygðast
velti vöngum hver tilurðin er
brandskuða leita til varhygðar friðar                
inn fyrir eigin þungbúna þel 

Í sorta bliks minna augna er von sem mig sefar
þann sviða, þá vá sem í brjósti ég ber
en sýn mín mig vekur og skekinn ég sé að 
borin er von mín og kraftur minn þverr ]



[ Þó kíti það
bíti það
hrýti það
víti það
skal líta það
lýti það
sem hægt sé að nýta það
vaxi það upp og mannist
þroskist og dannist. ]



[ Dulmögnuð 
 þokan
í morgunsárið.

kynjaverur
 á sveimi.

kyngimagnaður 
 kraftur.

hulin 
 okkar heimi. . ]



[ Holræsi telst vera
frá vatnsborði klósetts
að útrennsli í sjó
annað er ekki holræsi

Holræsi skal vera hallandi
allt frá salerni til sjávar
þá telst vera sjálfrennsli 
það er sjálfrennandi skólp
 
Vanda skal til verks 
þegar vinna á við holræsi
bæði hugmyndavinnu
og skriftir ]



[ Og sólin skein á mig
er ég settist við sjóinn.
Og hún yljaði þér,
þá bjartur var flóinn.

Og sólin skein á okkur
er vaknaði kjóinn.
Og lífið stóð í stað
- hvert andartak var eilífð -
er við sátum við sjóinn. ]



[ Hún er svo undarleg, 
þessi tilvist.

Maður með gítar
og engil á öxl
opnaði augu mín
fyrir fegurð 
og hræðileika örlaganna
seint á júníkvöldi. ]



[ Ertu komið kæra sumar?
Kuldinn var að drepa mig.
Dátt ég fagna'er birkið brumar
og blessuð sólin mundar sig.

En þótt ég sæki sólarverju
og set á eldinn angussteik,
ég hryggur man að hvað úr hverju
hverfur þú á nýjan leik. ]



[ ég hef hugsað mér
að semja tilgerðarleg ljóð
þangað til ég dey ]



[ Það var á Þorláksmessukvöld og húsbóndinn á heimilinu var að skreyta jólatréð.Þegar hann hafði lokið við verkið, virti hann tréð fyrir sér þar sem það stóð hlaðið hinu indælasta skrauti sem glitraði í öllum regnbogans litum.

En hvað börnin verða glöð þegar þau vakna og sjá hvað jólatréð er fallegt hugsaði hann með sér um leið og hann hagræddi einni jólakúlunni. 
Í sama bili varð hann var við eitthvað kvikt á greininni þar sem kúlan hékk og sá þá að þar var komin dálítil könguló sem hafði vaknað af vetrarvala sínum við hlýjuna í stofunni.
 
Hann ætlaði að fara að drepa litla dýrið af því það væri ómögulegt að hafa sprelllifandi könguló í sjálfu jólatrénu. 
En það var eins og eitthvað hélt aftur af honum. Jólin voru nú á leiðinni hugsaði hann með sér og allir áttu skilið að eiga gleðileg jól, líka litlar köngulær.

Á aðfangadagsmorgun var hann fyrstur á fætur og auðvitað gat hann ekki setið á sér og fór því rakleitt inn stofu til þess að dást að jólatrénu. 

Sér til mikillar undrunar sá hann þá að tréð var  alþakið yndisfögru englahári.
Þetta hefur konan mín afrekað, þegar hún kom heim úr vinnunni í gærkvöldi , eftir að ég var sofnaður,hugsaði maðurinn með sér. 
 
En þegar hann gekk nær jólatrénu sá hann að englahárið fagra var listilega ofinn köngulóarvefur. ]



[ Ég er á nýum stað,
langt frá honum.
Byrja nýtt upphaf,
og hann er ekki hér.
Þetta er frábær staður,
ég þarf ekki að sjá hann.


Það er allt svo fullkomið,
en ég get ekki annað en grátið,
þegar ég fæ allt sem ég þarf,
en það er ekki það sem ég vil,
það eru liðnir margir mánuðir
og hann er ekki hér. ]



[ það er rigning í hausnum á mér
það er ljóð í hausnum á mér

engar viðbætur verða gerðar á vegum
en allar leiðslur og tengingar í hausnum á mér
eru úreltar með öllu

ég ætla að fá eina með öllu
ég er ekki með öllum mjalla

mjaltatímanum er lokið
en kýrnar standa við mjaltavélarnar og geispa
bíða þess að mjólk verði sett í tankinn

hversu lengi eiga þær að bíða, Astarta?
það væri ágætt ef Theo kæmi nú einu sinni heim
og þá þyrfti ég ekki að horfa á öll þessi ljótu þök í eymd minni
því hvað er Vesturbærinn annað en ljót þök og rigning og fölt fólk í sundi?

líklega er víðar fölt fólk í sundi 
en Vesturbærinn er samt ömurlegastur allra
nei djók
hann er fínn
en ég hef samt efasemdir
um að þetta ljóð hafi nokkra stefnu ]



[ ég opna aðra dós
og helli í mig nýju ógeði ]



[ það er laugardagur
og ég er leynilegur asískur maður ]



[ Hugsandi um mína druslu daga.
Engar tilfinningar, ekkert væl né drama.
Í tungsljósi heitur, heillandi var.
Í sólinni vonlaus og ástin hvað.
Þóttist vera með allt á hreinu.
En gerði þó ekki neitt í neinu.
Síðan það var, er gyðja kom þar.
Tilfinningar, lífið allt fór af stað.
Týndur í lífinu, sullinu, bullinu.
Orðin svo geðveikur á öllu ruglinu.
Haltu mer slepptu mér, Sísí mín.
Gyðjunni tapað, ég yrki til þín.
Hver er ég nú, hver vill ég vera.
Hvað í andskotanum á ég nú að gera. ]



[ Hugarflaug í skotstöðu í heilabúinu.
Hirosima númer tvö - er ég! ]



[ Dúnmjúkum sporum dansar
dagurinn þér frá.
Fyrr en varir verða
vikurnar að árum.
Lítir þú um öxl er ævin liðin hjá.
Eyddu því deginum með dáð
í dansi lífsins. ]



[ Ef alheimur er kollekt símtal
þráðlaust símtal um óravíddir
ef engin er á hinum endanum
þá er engin hérna heldur

Ég beið eftir svari í smástund
og hugleiddi þessar staðreyndir
þá kom rödd hinu megin sem sagði
viðtakandinn borgar ekki símtalið ]



[ Snertu mig í nóttinni,
snertu mig á ný.
Leiktu þér við hjarta mitt
tóminu í.

Leggðu til mín leiðina löngu, 
komdu fljótt.
Snertu mig í nóttinni,
snertu mig , hljótt. ]



[ Margt var sagt um manninn þann
Og misjafnt kynni að heita
En góða tónlist gerði hann
Get því ekki neitað. ]



[ Það vorar brátt á kaldri jörðu minni.
Sólin færist dag hvern hærra og hærra
og litar allt og bros þitt verður stærra,
með von í hjarta tengist sálu þinni.

Já, berið henni kveðju mína blíða
ég sjálfur get ey gert það eins og stendur.
Líkt og mér séu bundnar báðar hendur.
Leikiði ljúft um andlit hennar fríða.

Söngfuglinn góði, hjarta mitt það fer
með endalausum efa dýpra en hel,
á stefnumót í huganum með þér.

Farðu og leiddu, helst sem allra fyrst
stúlku nokkra með augu, blá sem demantar.
Söngfuglinn ljúfi, hún er perlan mín. ]



[ Vera mín á jörðu hér er liðin,
ég kveð nú allt mitt fólk í hinsta sinn.
Lengi dreymt, en búin er nú biðin,
gráttu ekki, elsku vinur minn.

Vítiskvalir hef ég þurft að líða,
kvíðinn oft á sálu minni brann.
Ég veit að þú munt eiga ævi blíða,
þó sjálfur hamingjuna aldrei fann.

Ég fangi er í mínum eigin huga,
og sjaldan fæ ég frið frá eigin kvöl.
Svo ef ég væri orðin lítil fluga,
ég fljúga myndi burt frá lífsins böl.

Þótt lífið oft á tíðum sýnist erfitt,
er endalaust af gleði til í því.
Bróðir sæll þú skjöldur ert og sverð mitt,
ég veit við munum hittast senn á ný. ]



[ Ró og næði,
ég þigg bæði.
Vandræðum gleymi,
ég er einn í heimi.

Dýrin leika við hvern sinn fingur,
þröstur syngur.
Ég sný við,
eftir langa bið.

Aftur í raunveruleikann. ]



[ Löng barátta háð,
markmiðum náð.
Ég uppskar,
þú ert allt sem ég hef þráð. ]



[ Enn geng ég
gamla slóð
götuna mína.
Í dimmunni
dreymir mig 
dagana þína.

Í kvöldroða
rifjast upp 
rjóðrið væna.
Lautin okkar
og lítið tré
með laufið græna.

Enn stíg ég
einn í sporin 
er enginn sér.
Hér koma enn
haust og vor
og heilsa mér. ]



[ Ég er belja á bláu svelli
í ballettskautahlaupi lífsins. ]



[ Ég festist í vef þínum,
eins og bjargarlaus fluga.
Þú eitraðir allt í huga mínum,
að flýja frá þér var ei smuga.

Með klóm þínum þú krafsaðir,
og kramdir mína sál.
Á örskotstundu hafðir þú,
tekið burt mitt mál.

Ég var orðin þræll þinn,
og líkt og nakin um ég gekk.
Enn í dag ég fyrir þér finn,
hver einasta snerting á mig fékk.

Haturinn blundar í huga mér,
er minningin drepur á dyr.
Þá sit ég stjörf og jökulköld..
ég man þig sem aldrei fyrr. ]



[ ég hitti lampann suma daga
þá brutu tumburmenn þess mynsturs húsin sín
og þá lögðu þær alls staðar tómleikann
þann sem mynntist við þær

hefur það eitthvað upp á sig?
timbrungurinn er sprunginn
en gungan gengur
Án þess að afstýra þessari sýru
og þessum unaði
óendanlegum
ég virði það að vettugi
á þessari jörðu

opinberlega rambaðir þú á líkið
af Davíð Oddssyni
í skáp ríkisstjórnarinnar
en því hefur verið fleygt á ösku daganna
af uppreisnarmönnum
innan ríkisstjórnarinnar

á öskunni dansa aparnir
í skítsófrenískum skjálfta
af tillitsleysi
við guð almáttugan
fabúleraðan
og flamberaðan

ég verð svangur
við tilhugsunina
um samtakamátt margra svangra handa
sem leika lausum hala
í þessum loftkastala alheimsins

en þetta hefur engin áhrif á guð
né hans blessun
hans blessuðu bölvun
og reikistjörnurnar

en þá varð sá staður
smánaður af mikilli hræsni
strax í upphafi
og nefið með ]



[ Sjálfsmynd mín er vasi,- brotinn vasi,ehemm! 
Límdur vendilega saman... en takið eftir, ekki alveg nógu vel.
Fylltur vatni var vasinn til þess að vökva blóm sálnanna í eyðimörkinni. 
En bágt fær mér á baukinn þegar
bunurnar standa í allar áttir ]



[ Það var yndislegt haust á Austurlandsheiðum,

alsæl hún lék sér á marglitum breiðum,

og vorsins hún beið með blikið í augum,

í barnslegri gleði, svo þanin á taugum.

Þá gjallandi seiðurinn glumdi um bláinn

og gleðinnar draumur um vorið, var dáinn.

2.september 2011 ]



[ Ég vissi að þú vaktir
með vonir á bak við dyr.
Og raunir þínar raktir
til ranglætis áður fyrr.

Er dagur um djúpin líður
mig dreymir liðna tíð.
Bak við fjöllin bíður
fegurð þín svo blíð.

Ég aldrei get þó undið
öll mín gömlu tár.
Og bænir mínar bundið
ég ber þær öll mín ár. ]



[ Ég held það hljóti að vera meiri 
háttar upplifun að deyja. ]



[ Enginn getur undið
öll sín tár.
Breytt og bundið
öll sín ár.
 
Því allir deyja
eins og til er sáð.
Ykkur að segja
eru engin ráð.
 
Blessið sól og sævi
sá fræjum á völl.
Enginn veit sína ævi
fyrr en hún er öll. ]



[ Í Lækjartúni
undrafagurt sólsetur
á haustjafndægrum. ]



[ Svo þrungið litagleði
hvert sem ég horfi sé ég litina.

Þeir fanga huga minn  
fá mig til að stoppa 
og velta tilverunni fyrir mér.

Og ég hugsa „ég er heppin“
að tilheyra þessari fögru veröld. ]



[ Landsins vættir
verndi þig.
Drottins andi
efli  þig.

Hugsi ég um
haust og vor.
Gneista ennþá
gömul spor.

Leggi firði 
fenni skörð.
Finn ég til með
fósturjörð.

Þegar vetur
kveður kinn.
Finn ég vorið
um vanga minn.

Gráti himnar 
í gömul spor.
Samt ég elska 
íslenskt vor.

Er fegurð opnar
faðminn sinn.
Dreymir mig um
dalinn minn.

Land mitt eina
ég uni þér.
Hert af eldum
í hjarta mér.

Lengst við fjöllin
langt frá sæ.
Liggur dalur
með lítinn bæ.

Land mitt dreymi
dag og nótt.
Sólin hnígur
hægt og hljótt.

Þótt fenni lautir
og fagran skóg.
Finn ég heimsins
helgidóm.

Hendur þínar
halda um mig.
Ég er barnið
sem elskar þig. ]



[ Ljóð eru orð 
sem fylla hugann
brjóta sér leið
og þrýstast niður 
fingurgómana

ljóð er tjáning
á tilfinningum 
á lífinu, tilverunni, fólkinu.

Ljóð eru orð sem verða að sögum

ljóð eru orð 
sem þurfa að komast á blað. ]



[ Hann gengur álútur 
mót vindinum
blautur, kaldur 
regnið dynur
á honum
fallin laufblöð fjúka 
um göturnar. 
Hann finnur 
að vetur konungur 
er í nánd.
Hann bindur hettuna fastar 
á úlpunni
heldur áfram göngu sinni
með veðurbarið
 andlitið 
mót vindinum. ]



[ Ekki  hverfa burt mér frá,
Elsku besta vina.
Viltu mér ávalt vera hjá?
Ekki hlusta á alla hina.

Þú lést hið illa lokka þig,
burt frá hinu góða.
Þú leyfðir þeim að loka á mig,
loka á eina vininn, fróða.

Ég vildi óska að gæti ég,
togað þig til mín aftur.
En þú ert mér víst horfin, elskan mín.
Burtu farinn minn sálarkraftur.

Fíknin sinn aðal  hýsil hlaut,
hún hrifsaði burt frá þér gleði.
Nú ertu komin á ranga braut,
lætur lífið þitt vera að veði.

Komdu til mín aftur nú!
Það er ekki of seint að snúa til baka.
Það eina sem bjargað þér getur, ert þú,
En ég skal svo við þér taka.

Sem eldur lyfin leika sér,
byrja sem saklaus leikur.
Þau leyfa þeim að leika sem,
Er ekki við þau smeykur.

Ég get víst ekki ráðið því,
hvað þú gerir vina.
Mig langar bara að vita hví,
þú hlustaðir á hina.

Ég man eitt sinn, þá sagt mér var,
„brennt barn forðast eldinn“
Hve mikil þvæla er nú það,
Þau hræðast ei logana lengur.

Ég mun halda áfram að berjast,
Sama hvað, og reyna þér að bjarga.
Reyndu að verjast ef þú nærð,
ekki lífi þínu farga. ]



[ Nú þroskinn fegrar fagra kinn
því segi ég með gleði og stolti
Til hamingju með daginn þinn
kæra mágkona úr Holti ]



[ Fallegur er drengurinn
ekki er því að leyna
Spurning spyr þó forvitinn
"Hvað á barnið að heita"?

Eftir skírn
Góða ferð á lífsins vegi
fylgi birta,hlýja og von
Bestu óskir til þín ég segi
Eðvald Pétur Birkisson ]



[ Mín kona gefur gleði og hrós
beint að mínu hjarta
Kærleikurinn frá Bergrós
auðgar lífið bjarta ]



[ Hún Sigrún hefur blíða lund
og er fær í sínu fagi
Hún stundum stjórnar góða stund
Það nefnist Sissu agi

Alla daga þessa öld
áfram skal gengið veginn
Nú byrjar fagurt ævikvöld
Til hamingju með daginn ]



[ Þar sem lognið ávallt hló,
við aldrei munum gleyma.
Okkar æska í kyrrð og ró
minningarnar streyma.

Fjallahringur og fjarðasýn
alda í fjöru ómar.
Ávallt best þá sólin skín        
sjávarniður hljómar.

Margt er breytt og annað nýtt
tímans tönnin vinnur.
Eins og vorið bjart og hlýtt
okkar hjarta finnur.

Norðfjörður í logni og sól
við áttum samveruna.
Þetta fyrrum höfuðból
þannig viljum muna. ]



[ Eins og eðalvín á góðum stað
sem geymist mikið lengur
Óðalsbóndinn á Skorrastað
í anda ávallt drengur ]



[ Fallegur er fjörðurinn
í sól og líka í vindi
Ekki fýkur húmorinn 
þó blási á fjallatindi ]



[ Herbergið mitt er eins og þögn
sem býður varla góðan daginn
Ég held maður verði ögn
að reyna að bæta braginn

Því nú þegar kvölda tekur 
og skemmtanataugarnar skekur
kvöldið blasir við æginn
og ég dríf mig bara í bæinn

Þegar í bæinn er komið
þá er kíkt á stórgötu stóðið
Stúlkur við götuna standa
og fallegt augnaráð strákunum senda

Þá er það næsta skref
að drífa sig á diskótek
Og ef að heppin ég er
þá eina heim með mér hef ]



[ Ægir konungur á marga vini
hýsir marga landsins syni
En hafið gefur gull í bú 
fyrir höfuðból og vinnuhjú

Ægir konungur geymir auðinn
fiska hafsins og orkustrauminn
Og hafið gefur gull í bú 
fyrir höfuðból og vinnuhjú

En hver á kónginn og allan strauminn
og hverjir eignast sjávarauðinn
Kannski gefur hafið bara gull í bú
fyrir höfuðból og þeirra bú ? ]



[ Sé lífið eins og að klífa fjöll
sem ástin gerir kleif
þá breytir fjölskyldan húsi í höll
elsku Bergrós, Gísli og Eyleif ]



[ Það flugu svartir svanir
að silfurtærri lind.
Og vængjasláttur þeirra
vakti mannsins synd.
Og kirkjugestir grétu
við gamla helgimynd.

En flugið vakti fagnað
um fold og öldu sjó.
Og vorið barst að fjöllum
með von og styrk og ró.
Meðan andi allra hinna
var ennþá hulinn snjó.

En sumir gátu skilið
svana flug og mál.
Dáðust af vængsins kröftum
er kveiktu í þeim bál.
En aðrir riðu röftum
ræddu aldrei þessi mál.

Fjaðrirnar sem fljúga
þær finna afl og mátt.
Og þorið eflir styrkinn
yfir þrútið hafið blátt.
Þar sem fár stjörnur lýsa
en þeir stefndu í rétta átt. ]



[ Tinkí Vinkí
Dipsí
Lala
Pó.
Smákrakkasólin
Drullumallsbúðingur.
Dansandi djöflagleði
Ég horfi dáleiddur.
Heilasellurnar deyja, 
Þær geta ekki umborið þessa vönun
Þær öskra, og æpa.
Þær hengja sig og skjóta.
Röðin er endalaus í gálgaklefa hugsunarinnar.
Þættinum líkur.
Ég slefa á golfið.
Geng á fjórum fótum.
Thinkí Vhjinkí
Dihpsí 
Lahlah
Póh ]



[ Eigi vaða í villu og svíma
í válogum genginna tíma.
Horfðu upp í himinblámann
og hugsaðu fram á við.

Trúðu á mátt þinn og megin
það mun þína giftu skapa
því Guð býr í brjósti þínu
og býðst til að leiða þig. ]



[ Steinrot og hrúturinn,
í æsku voru baldnir
Gengið hafa lífsveginn,
núna betur haldnir ]



[ Úr vegferð myrkurs er að mörgu að hyggja
því margt þarf að laga, reisa og  byggja
bæla burt myrkur með ljósinu bjarta
dýrmæta lífinu þú ávallt  skalt  skarta

Við endurfundi   skín ljósið svo skært
þakklæti og  gleðinnar  ómur 
Í sálinni kemur  friður  svo vært
hinn tæri  lífsins   hljómur

Í birtunni er tónninn svo fagur
margbreytilegur, svo hreinn og glaður
Því eins og bjartur  sumardagur
er Bjarni Trygga  okkar maður ]



[ Fyrirgefnar syndir forðum,
finnur kall að frelsa andann.
Grúfir yfir gleymdum orðum,
græðgi auga glápir handan. ]



[ Ungu lífi kastað á glæ
Hugurinn leitar í líkingar
veðrabrigði á hausti
Hugurinn leitar í spurningar
Færra er um svör
Hér eiga fá orð við
Það er nærveran sem gildir. ]



[ Úti er niðamyrkur
vindurinn gnauðar 
greinarnar á trjánum 
sveiflast til og frá
í vindinum, 
skuggar þeirra
líkjast skrímslum í myrkrinu  
trjágreinarnar 
eins og 
kræklóttar klær 
sem reyna að 
krækja í þig 
er þú horfir út um 
gluggana.

Vindurinn gnauðar
það er dimmt 
það er kominn 
vetur 
það er kominn
októbermánður. ]



[ Miðaldra hjón
sitja í  sófanum
hann með Ipad
hún með fartölvu 
á hnjánum. 
Þau gjóa augunum 
af og til 
á myndina 
í sjónvarpinu
litli hundurinn 
þeirra
liggur við fætur
frúarinnar 
uppgefinn
eftir eril dagsins
en hjónin 
halda áfram
að góna á 
tölvuskjána 
hann á
Ipadinum 
hún í
tölvunni. ]



[ Ég sit og sötra mitt kaffi 
glugga í blöðin og spái í 
lífið og tilveruna.

Stríð, hungur og fólk á flótta.

Mynd af grátandi móður 
og hungruðu barni.

Sundurskotin heimilin.

Hvers vegna er mannskepnan
svo grimm,
svo gráðug. ]



[ Engan ég þekkti sem ávalt var glaður
aldrei hef vitað um neinn eins en þig,
hoppar, skoppar og talar sem maður
takk fyrir að velja mig.

Koss þinn á kynn mér fastur er
og aldrei þér ég gleymi
með skottið dillandi burtu fer
minn besti vinur í heimi. ]



[ ég er vaknaður
það er leiðinlegt
ég kyssi þig
það er skemmtilegt
ég kúri hjá þér
það er skemmtilegt
ég rís upp
það er leiðinlegt

ég fer á fætur
og er myglaður
fer í hrein föt
og er minna myglaður
bursta tennurnar
og er minna myglaður

ég kyssi þig bless
og rýk út
í kuldann

strætó er seinn.

bílstjórinn sýnir engin svipbrigði
frekar en vanalega
en það þýðir að ég fæ far

útsýnið af Sæbrautinni er ágætt
í haustsólinni
og Harpan er jafn stór og fyrr

á Lækjartorgi fara allir út nema ég
og bílstjórinn
sem heldur áfram að hlusta á Útvarp Sögu
eins og bílstjóra er siður

í útvarpinu glymur rödd sama leiðinlega útvarpsmannsins
en á línunni er nýr tuðari
með sömu leiðindi

bílstjórinn brýtur umferðarreglurnar í hringtorginu
sem fyrr
og keyrir áleiðis að því stærsta

ég fer út
og geng fram hjá túristunum
sem borða morgunmat af áfergju
við hornið á Hótel Sögu er sama ógeðslega lyktin frá ruslagámnum
sem heilsar bíógestum á kvöldin

og nú
eftir nokkur skref í viðbót
er ég kominn í skólann ]



[ skáldið
gerir grín að sjálfu sér
og sínum væskilslegu tilburðum
til speki ]



[ Mjög það sækja raunir á mig rammt
Ryðjast sorgir ráðlaus dapur hýrir
Eftirsjá er eflist dugar skammt
Endemis sorgin öllu stýrir
Þá skal muna það sem oftar gleymist
Þakklátt hjarta alltaf reynist best
Öll sú gæfa sem gefin okkur geymist
Minning gæfu gleður hjarta mest ]



[ Klettarnir í fjöllunum
þeir kannast við mig.
Og hvísla að mér vinur
við þekkjum þig.

Um dyr að okkar klettum 
enginn aftur fer.
Við opnum fyrir draumum
með dauðblik í sér.

Ég heyrði hálfkæft inni
óp í þetta sinn. 
Að kletti var ég kominn
og þekkti drauminn minn. ]



[ Það var sólskin og sex
og stúdentar góla.
Það var pæling og pex
í Parísarskóla.

Bárum sterklituð spjöld
með speki og óra.
Það var framvarðafjöld
með fagnandi kóra.

Þessir fánar og flökt
báru helsið á brott.
Vík bardagabrölt
burt allt sem er flott.

Svo var mamma mín mætt
hún mælti og sagði.
Nú er brambolti hætt
ég blankur og þagði.

Tók mig taki til svars
tók frönsku og þýsku.
Svo voru Sartre og Marx
sagðir úr tísku. ]



[ Fyrirgefðu augum mínum, þau litu fegurð þína við dagrenningu.
Fyrirgefðu höndum mínum, þær snertu hörund þitt í morgunsárið.
Fyrirgefðu ást minni, hún grét með morgundögginni. 

Fyrirgefðu draumum mínum, því þar man ég enn angan fegurðar og djúpbláma augna þinna.

Í nótt varstu draumurinn minn eini. ]



[ Malbikið fann til
við að stöðva fallið mitt
fann meira en ég. ]



[ Og þegar staðan var hvað 
ömurlegust

að mér þótti

(þó hún hefði raunar áður verið
verri)

barst mér hjálp úr óvæntri átt

ég fann ljósið í myrkrinu
sumarið í vetrinum
næði í látunum

gleði í sorginni.

en svo rankaði ég við mér

Fífl get ég verið
vongott og brosmilt
vingjarnlegt en ástfangið
fífl ]



[ Ef skýin gráta rignir
svo þau eru áreiðanlega alsæl,
alla vega í augnablikinu.
Svolítið eins og ég.
Alla vega í augnablikinu

en rétt eins og skýin þarfnast stormanna
til þess að brosa
þarfnast ég þín.
Alla vega í augnablikinu. ]



[ Hvað er rétt og hvað er rangt,
hver hefur à réttu að standa?
Sumir teygja hugann langt
og gleyma hvað aðrir halda! ]



[ Andskotans Mývargar drullist burt !
Þið sem ofsækið mig á björtum sumardegi
Þið eruð ekki af guði gjörðir
Þið eruð eins og í Píslarsögu Jóns Magnússonar
Píslir og plágur sem osækja mig 
Kölski sjálfur í holdi ykkar brennir
Vík Burt !
Ég krosslegg nú fingur
En ekki lætur Kölski það á sig fá
og fram hann gengur
DDT   DDT 
Haha sjá nú hvað er að ske
DDT  DDT
Dominokubbar sem falla
DDT  DDT 
Láttu þér þetta að kenningu verða
DDT  DDT
Mér tókst loksins þig niður að særa
En nú sé ég 
að ég hef bitið á öngul þinn
Veiðimenn eru hættir að fiska hér við vatnið
Endurnar falla og síðst
Ég ]



[ Stundum sé ég á þér að þú ert að ljúga
En ég segi ekki neitt
Ég fæ bara hnút í magann 
Og segi eitthvað fyndið
til að ýta honum í burtu

Stundum finn ég hvað þú ert óheiðarlegur
En ég segi ekki neitt
Horfi bara í hina áttina
Og læt sem ég taki ekki eftir því
og vonast til að tilfinningin fari í burtu

Stundum tek ég eftir því hvað þú ert hræddur
Og þá finn ég til með þér
Og skil hvað þér finnst þetta erfitt
Því það er verst fyrir þig að þurfa
að ljúga og vera óheiðarlegur
En þetta fer ekki í burtu
fyrr en þú hættir.. ]



[ Ég kvaddi alla bresti
og fór veg veraldar
í gildru allra bresta

Ég kvaddi alla kosti
en fann sjálfan mig
nývaknaðan úr draumi ]



[ Löngum þreytt,
engu breytt,
ótrautt haldið áfram.
Alltaf meira,
sífellt fleira,
skálin barma full.

Stráið á hlíðinni var þumlung of stutt,
jafnvæginu er raskað.

Meiri spenna,
vitin brenna,
biðin senn á enda.
Tíminn líður,
áfram skríður,
frelsar alla að lokum.

Ég get falið tár mín í regninu,
og brosað í blindandi sólinni. ]



[ Við skiljum helming af því sem við heyrum
við heyrum helming af því sem er sagt
helmingurinn sem að hálfu er skilin
hálfast með líðandi stund
fræ að skilningi ]



[ Það er rokrassagat í minni sál
rjúkandi óveðursins bál.
Öskrandi vindhviðurnar æðandi
organdi í hjarta mér blæðandi. ]



[ Englar vita allt um ástina og vorið
og okkar innstu von og þrá.
Barnið kom yfir voginn á vængjum borið
vakið englar honum hjá.

Og seinna þegar hafið úfið ygglir
og ísinn rekur að þér inn.
Ástarengill hljótt af himni siglir
og huggar litla drenginn minn. ]



[ Heiðskír himininn
á köldu vetrarkvöldi,
tindrandi stjörnurnar
mánaskinið bjart,
norðurljósin 
um  himinhvolfið svífa,
íðilfögur, eggjandi, 
ósnertanleg fegurðin.

Dolfallin, dreymandi
starir upp 
í himinhvolfið,
teygir armana 
titrandi 
upp til stjarnanna
heilluð af fegurð
og mikilfengleika
himinhvolfsins. ]



[ Frjósemi hugans 
eins og fallandi foss, 
fagurker orðanna 
sem lindin tær
dýrðleg, dularfull
dreymandi. 

Uppspretta orðanna
streyma fram 
úr fylgsnum hugans
eins og ólgandi á. ]



[ Jökullinn svo ægifagur, 
seiðandi,
fullur dulúðar.

Magnaður
töframáttur hans
er sem 
segull á mátt
hugans, eins 
og fagrar verur
í lokkandi dansi
er laða til sín 
sálir okkar 
og festa
í heilgreipum
fagrar sýnar 
jökulsins. ]



[ rykgrímurnar ræsktu sig og sveltu svo í hel ]



[ Ég er á móti öllum sem eru á móti einhverju sem ég er ekki á móti. ]



[ Hér eru nokkrir punktar varðandi það sem ég vildi sagt hafa ........................................................................................................................................................................................................................................................................... ]



[ Skýin fara sér hægt
hátt yfir götunni
í borg sem aldrei sefur

Þar er hún svört
þar sem áður voru menn
fögur sem alltaf og ein

Og þegar lokkar hennar umlyggja strætin
þá er ég maður / vél
í tunglsljósi
vélmennið X
leðurklæddur á götuhorni ]



[ það liggur í skugganum, í skugganum innra
og býður eftir græna ljósinu og fer svo af stað

stöðvar fyrst ferðina þá vængbrotin er
í hlýju og birtu viðhefst í smástund
ó hversu notalegt þar til það skuggar í sund

leikur hefst aftur því ljósið er grænt við sjáumst aftur vonum við öll. ]



[ Brotinn vorkennir hann sér. Vísvitandi án viðgerða ]



[ Yfir veröld víða
svífur draumafjöld
gegnum götur þröngar
inn í huga manna.

En hvað skyldi gerast
ef einn einmana draumur týnist? 
Hugsun að engu verður, 
leikur ei um vangann.

Hvað kemur fyrir þá drauma
sem afvegaleiddir eru? 
Einir og engum góðir,
tilgang sinn aldrei finna?

Eru þeir þá draumar
ef þeir skapa engin undur
og andköf engin eru,
ef vitundin aldrei þá finnur?

Hvað verður um þá drauma?
Renna þeir út og deyja?
Súrna þeir og sýkjast?
Dofna þeir og hverfa? 

Sá draumur sem aldrei finnur
í huga einhvers bólstað
og sjónum lifandi virðist,
var hann þá nokkuð draumur? ]



[ svona rétt á meðan þið ristið ykkur þéttingsfast lóðrétt niður úlnliðinn!

Hlustið á þetta lag! ]



[ Ljósið bjarta, ljós sem skín
         ljós sem okkur endurnærir.
         Ljós sem nær til þín og mín,
         ljós sem okkur endurnærir. ]



[ Að vingast við þig ég veigraði mér
vann við krossfestingagerð.
En ég vissi samt alltaf af þér
en hátt var mitt verð.

Til sagna ég leit til sorgar ég fann
sporin horfa á eftir mér.
Í sporin draup blóð í þeim gekk hann
en allir litu undan þér. ]



[ Það gripu í mig guðir
er gekk ég stigaþrepin.
Þeir sögðu mér það seinna
ég yrði líka drepinn.

Það gripu í mig meinin
ég mætti þeim í stigum.
Mætti þeim í mönnum
og mætti þeim í lygum.

Það grípur í mig gleði
er gamlir dagar rísa.
Er bláu djúpin blika
og ljósar nætur lýsa. ]



[ Það svifu til mín sagnir	
seint í desember.
Og vængjasláttur þeirra 	
vakti sorg hjá mér.

Og draumar minna daga
dreymdu þig svo ótt.
Mér fannst þú vera kominn
Kristur þessa nótt.

Og jólaljósin lýstu
og lengi bað.
Að frostrósir í ísnum
spryngju út í dag. ]



[ Í bílageymslu
grét maður
og annar hló.
Hann varð fyrir 
raunalegri reynslu.
Páfagaukurinn 
í glugganum dó.

Örkumla einsamall
deyjandi dofinn.
Gaf sólskríkjusjóði allt.
Ósáttur við heiminn.
Grét fjörgamall
beiskum tárum.
Og guði endurgalt.

Skilinn og særður
þóttist hafa sigur 
á gömlum sorgum.
Fékk samband við 
Tryggingastofnun í síma
hún sendir uppbót
á morgun. ]



[ Ég gekk um dimma skóga og dúnmjúka heiði
dægrin löng.
Og fuglarnir sungu allir fagra seiði
fornan söng.

Og himinninn logaði á löngum kvöldum
með ljósin kveikt.
Og minningunum var aftan úr öldum
að mér feykt.

Sænsku dalavötnin sveipuð þokuslæðum
silfurgrá.
Spegluðu upp í himinhvolfið kveðjum
sem hjartað á. ]



[ Það er dimmt og kalt úti,
þú ert komin í ullarsokkana og mér finnst eins og ég hafi séð þig áður
en ég man ekki hvar.  
Þú sem kemur mér kunnuglega fyrir sjónir veldur heilabrotum sem ég 
get ekki losnað við.
 
Hvar og hvenær sá ég þig síðast  
og hvers vegna man ég ekki hver 
þú ert. ]



[ Ég er svo utan við mig að ég get fylgst með mér úr fjarlægð 
að fara hvert sem er án þess að ég verði nokkurs vör sjálf. ]



[ Inn til lands eru vegamót,
þangað allir vegir liggja.
Þar vaxa bæði halur og snót
sem Austurlandið byggja.

Þar  vex líka skógur við Hallormstað,
og er angan af trjánum engu lík.
Þar er gott að tjalda á fínum stað
í henni friðsælu Atlavík.

Á gatnamótum er umferðamiðstöðin,
ferðamanna- og verslunarstaður.
Þar er hótel, flugvöllur og örtröðin 
enda Austurlandsins höfuðstaður. ]



[ Ég hugsa á kvöldin heim
og hugur minn hjá þeim.
Er búðu og bjuggu mig
treystu á sjálfan þig.

Ég hugsa á kvöldin heim
og hugur minn hjá þeim.
Um löngu farna för
og bárur í saltri í vör.

Ég hugsa á kvöldin hlý
um heiminn er ég bý.
Og fjörð og fjallagarð
og það sem aldrei varð.

Ég hugsa um ykkur öll
um ár og vatnaföll.
Sorg er samdi við mig
um allt er minnir á þig. ]



[ Grýla gamla, var þreytt á að híma
í gráðið hún réri, ótt og títt.
Við hellismunnann sig lagði í líma
að lappa upp‘á pilsið, breitt og sítt.

Hvernig væri það, ef ég héldi
hugsaði Grýla, í ferðanám.
Lært ég gæti á langdregnu kveldi
og lesið í bókum, með tölvu á hnjám.

Í fjarnámið gæti ég farið á Hólum
ferðamál stúderað, vel get ég það.
Þó líðan sé góð þegar líður að jólum
mér leiðist á sumrin, þá gera má hvað?

Hjá mér ferðaþjónusta, vel myndi passa
því marglit er fjölskyldan, fræg út um allt.
Ég býð upp á ketsúpu fyrsta klassa
og kveiki svo eld þegar okkur er kalt.

Í eldhúsi Ketkrókur ætíð er inni
hann eldar þá ketið og fær pínu smakk.
Og með Bjúgnakræki til aðstoðar kynni
það kvöldverði bjarga, ef ég fer á flakk.

Þá Skyrjarmur skyrið í túristann hrærir
hann snillingur er í að hræra ég tel.
Um pottana patti sig alla kærir
hann Pottasleikir sem þrífur þá vel.
 
Já gilin í fjallinu Giljagaur þekkir
hann gæti víst leiðsagnir tekið að sér.
Og Stekkjastaur anginn, hann engan mann hrekkir
en yfirsýn hefur, því langur er hann.

Ef túristi týnist, þeir bræðurnir geta
talað við Gáttaþef, stórt er hans nef.
Þeir mat skulu fá, það þeir kunna að meta
er mæta þeir aftur með peningabréf.

Við náttúrutúlkun er natinn hann Stúfur
og næmur á sjálfbæra umhverfismynd.
En Hurðaskellir sést þjóta um þúfur
hann þeysir á kollóttri hvítri kind.

Vandræðagripur er Gluggagægir
á gluggunum liggur hann dóninn sá.
En ef hann gluggana fallega fægir
fer þetta vandamál alveg frá.

Þjóðlega gripi við þurfum að selja
Þvörusleikir í það gæti nýst.
Nóg er af kertum, þar kippur má velja
því Kertasníkir á fullt það er víst.

Í horninu liggur hann Leppalúði
því lélegur er hann af ýldu og gigt.
Og nú er til, náttúru-vottaður úði
sem nota má til þess að losna við lykt.

Ef jólakött ekki þeir túristar þola
sem þenkja að ofnæmi fæli þá frá.
Ég segi þeim satt, að sú sífrandi rola
sé sköllótt af elli frá haus nið‘rí tá.

Mér leiðist að hanga með Leppalúða
og líst bara vel á að læra þá list
að lokka inn ferðamenn pena og prúða
sem peninga geta úr erminni hrist.

Víst geta veslingar orðið smá smeykir
ef vita hver býr hérna fjallinu í.
Í desember þjóðin sig af okkur hreykir
á árstímum öðrum hún gefur oss frí.

Ég sit ekki lengur í þessari súpu
skilti ég útbý og býð gestum inn.
Svo næst þegar ferðamenn koma frá Kúbu
kjamma ég sel þeim, evru á kinn.

Nei íslensku börnin ég ekki vil éta
því indæl þau eru og hreint ekki æt.
Ég sýð kannski einn og einn kjaftforan Breta
með kartöflustöppu, á borðið, þá læt.

Það er ekki efi til í mínu hjarta
að aðsókn í hellinn minn verði‘engu lík.
Ég sé fram á framtíð svo góða og bjarta
og ferðamenn geri‘okkur öll sömul rík.

Höf. Elín Finnbogadóttir ]



[ Hið brosmilda fas
birtir upp allt.
Ég vil ekki gleyma.
Þá verður svo kalt
um ekkert að dreyma.

Samt er það oft
að samviska mín.
Gleymska og árin
ganga að mér.
Og höggva í sárin.

Bið því um frest
að bergja þá skál.
Sem eldur og aska
og eilífðarsál.
Bíður í fjarska.

Og blessa hvern dag
og blessa þau ár.
Sem lífið mér býður.
Þótt lúti ég sár .
Að moldu sem bíður. ]



[ Ég geymi í hjarta mínu gesti
gladdist með en fannst það vera slór.
Því alltaf var hann allra besti
sá er aldrei kom og aldrei fór.

Þótt allar búðir verði eyddar
er best að vera einn með sjálfum sér. 
Ekkert hljóð og engar axir reiddar 
aðeins þögnin sem býr í hjarta þér. ]



[ Mér leiddist við lesturinn
og langaði heim.
Til ljóða við lampann minn
og læddist að þeim.

Ég læddist léttum sporum
ljóðum mínum að.
Hvísluðum að öðru hvorum
nú hverfum af stað.

Og á svanavængi stigum
sumarnætur hljótt.
Að leiðarljósum svifum
um ljósbjarta nótt.

En svo þurrt var þornað ljóðið
sem þráði blekið mitt.
Það blæddi úr því blóðið
á banameinið sitt. ]



[ Ekkert er það sem um ræðir,
ekkert er eins og það,
ekkert sem mannshugann hræðir,
ekkert er ekkert er að.

Ef ekkert er komið af engu,
og af engu er ekki neitt,
þá er ekkert leiðinlegt lengur,
og engum sem þykir það leitt. ]



[ Hver er það sem skynjar heiminn,
hver er það sem heyrir,
hver er það sem finnur til,
og hver er svona feiminn.

Hver er bak við augun þín,
hver er það sem horfir,
hverjum birtist þessi sýn,
er það eins með augun mín.

Þú ert ég og ég er þú,
en hverjir eru hinir,
á sama stað á sömu stund,
á eina staðnum hér og nú. ]



[ Dynjandi hrindur orðunum byrjandi,
skynjandi, myndandi málið.
Framandi orðin, temjandi hrynjandi, 
semjandi efnið í beljandi bálið.

Fylgjandi vísunni glimrandi hljóðandi,
hugsandi, talandi orðin í hljóði,
skemmtandi mér, hlægjandi brosandi,
landandi svona lifandi ljóði.

Hælandi sjálfum mér fjandi óþolandi,
líðandi sjálfum sem malandi maur,
gamnandi mér en er bara nemandi,
lesandi,er þetta þolandi gaur. ]



[ Gamla árið var sprengt upp að vana,
hundurinn Jaki, geltandi óður,
vorum hér nokkur spilandi kana,
horfðum á skaupið, einn og einn góður.

Ég fékk mér einn, kaldann og svalandi,
konan og gestir fengu sér hvítvín,
fór út með hundinn, gangandi röltandi,
allt er svo bjart verum þá bjartsýn.

Gleðilegt ár karlar og kerlingar,
vonandi verður það nýja mjög gott.
Ég fékk í jólagjöf glænýja vettlinga,
vonandi fenguð þið álíka flott. ]



[ Hvað er að gerast á bak við tjöldin,
á daginn og einnig á kvöldin.
Hvernig var áður var önnur öldin,
vorum við kannski aldrei við völdin.

Við höldum að þessu öllu við völdum.
Persónur við okkur oftast töldum.
Hugurinn reikar á vetrarkvöldum,
líkt og það gerði á liðnum öldum.

Ef betur er gáð þá er engann að finna,
engann sem hægt er lengur að ginna,
Þegar þessi er fundinn munar um minna,
Þessi er gimsteinn draumanna þinna. ]



[ skuggalegt er í dimmum dal,
föst sit ég í myrkri þess,
ekki er það mitt val,
að komast burt er þrá mín mest.

Hvar er birtan sem ég þrái,
vonandi sé ég þig á ný.
Fangi er ég þér hjá,
dimmi dalur enn á ný.

Sjáðu hér er ég,
brosmild og hlý,
komdu til mín á ný,
litla veran mín. ]



[ Ég er silfur og síkó
eðalsteinn fantaflottur
Ég er sukkari og svallari
sjálfum mér líkur. ]



[ Í vesaldómi og villu 
hann vafrar um göturnar, 
illa til reika og kaldur
finnur engan 
griðarstað.

Á vit neyslunnar 
hann flúði, þoldi ei lengur við,
upp sig aftur ei getur rifið,
fastur á þessum stað. 

Víman er hans eini vinur
einmana sál hann er,
betlar fyrir stöku glasi,
hann er róni götunnar. ]



[ Hver er nú æðsta ósk draumanna þinna,
hamingja,gleði,sátt,sæla,góð vinna,
paradís,kærleikur,friður og ljós
regnbogi,gullkista,flott spiladós.

Er fullkomið lífið í himnaríki,
friður og ró,kannski engill með kíki.
Kannski er ekkert langt að leita,
kannski þarf litlu að breyta.

Ef fengir eina hreina sýn,
tær birta lýsti upp augun þín,
þú myndir byrja að lifa að nýju,
upplifðir lífsins hlýju.

Hvar færðu kaffibolla með rjóma,
fallega músík,fegurstu hljóma,
sólsetrið fallega,rauð og bleik skýin,
eldfjöllin öll með vínrauðan gíginn.

Líttu þér nær,svarið það er hér,
vaknaðu nú,rankaðu við þér
skoðaðu málið,svarið er inni,
í sérhverjum manni,sérhverju sinni. ]



[ Tren vaxa og vaxa
en þau hæta altrei að vaxa.
Grasið vaxar og vaxar en þau
hæta altrei að vaxa.
huntarnir hæta altrei að hlaupa. 
Laufin gefa okur surebni 
og þau hæta altrei 
að gefa okkur surebni.
Altað kemur nit ar og nit ar.
Og þa er altað spreiknt a gamlars dagaltrei er eikin spreingjað 
a gamlars dag.Og það er spreignt fult að spreingjum.Meira sem solin er a loftinu branar snjorin meira og meira. 
Menn og konur stæka og stæks.
Lillir pukar stæka og stæka.
Otrulega gamlir kallar og otrulega gamlar konur minka og minka.
Altað þegar maður æfir sig meira 
og meira þa verður maður otrulega goður i þvi sem maður er i .altað þegar maður a afmæli eru tertur.
i heiminum eru margar miljonir i solkerfinu.sumarið kemur altað eftirvetrinum ]



[ Snjókallinn er lifandi
en ekkert sér það,
snjórinn er lifandi 
og enginn sér það,
þótt maður sér skýin
þá eru þau ósnertanleg,
kuldinn er svo kaldur,
þótt hann sé ekki kaldur.

klakinn er bara kaldur snjór,
grasið það vex og vex,
við förum ótrúlega hratt,
þótt við finnum það ekki.
við köllum vetrarbrautina stjörnur,
allar hinar vetrarbrautirnar,
himininn er ekki neitt,
trén eru lifandi þótt við sjáum það ekki. ]



[ Við földum okkur feimin
til framandleg varð okkar lund
ég og þú áttum við heiminn
það héldum við um stund

Örsjaldan höfðum við betur
og kúrðum hvort öðru hjá
þá kom dimmur og ískaldur vetur
sem aðeins jók  okkar þrá

Draumarnir sem  við dáðum svo heitt
drukknuðu í ísköldum hylnum
óskirnar sem að öllu gátu breytt
urðu að engu norðanbylnum

Þegar deginum hallar , og til upphafs síns hverfur, suðræn vorgolan hlý
Er vornóttum líkur, og myrkrið að sverfur hittumst við líklega á ný ]



[ Lífið og listin að lifa,
er ekki að hugsa sem mest,
vertu vakandi,klukkan tifar,
þú nærð þessu fyrir rest. ]



[ Í faðmi þínum finn ég skjól, 
nærvera þín færi kyrrð,
í augum þínum finn ég
frið. ]



[ Ástin er flókin,
en snjöll.
Snjallari en svo, 
að tvö strik 
á laufi þöktum stíg 
í fallegu hausti, 
séu henni 
hindrun. ]



[ Þú snérir þér snöggt 
og óvænt að mér.
Varir þínar snertu mínar.
Hárbeittur, ástríðufullur
óvæntur koss.
Sem hitti mig beint 
í hjartastað.
Það varð ekki aftur
snúið. ]



[ Sorg með þótta
svörtklædd að vanda. 
Sá dauðans kraftur.
Hvað býr að baki
er kemur að krossi
og kyssir móður.
Sem biður mig
að færa tímann aftur.

Undir rjáfri 
vaknaði vonin
eftir vökur  
og allt var að.
Ég spurði hana
um látinn soninn
og allt varð kyrrt 
og tíminn stóð í stað. ]



[ Í gegnum hraunið þar liggur leiðin
um lágnættið þá glitrar á þangið.
Ofan við fossinn himinn og heiðin
hugfanginn tek ég landið í fangið.

Og ilmur grasa að mér leita
og úrský fann ég yfir mig drjúpa.
Ég fann í hjarta mínu heita
heiðarblámans andardráttinn djúpa.

Á dögum sem dalirnir skarta
dögginni á perlufestum sínum.
Verm sól mitt hrjóstuga hjarta
þá hvílist ég í faðmi þínum. ]



[ Þú ert stjörnum skrýddur
himininn.
Vetrarbraut í alheimi,
móðir heima og geima
ljós í myrkri týndra. ]



[ Alltaf nálægt, aldrei sögð,
hrópuð með brosi, 
gliti í augum,
ljúfri þögn. 
Svo voru þau flúin,
loksins frjáls.
Ég sagði þau upphátt,
þú greipst þau 
speglaðir, 
sendir aftur til mín.
Frá þér þau 
fylltu mig krafti
gáfu mér yl.
Það er hlýtt í návist
þinni,
stjarnan mín. ]



[ Þú sagðir mér sögu frá æsku þinni
og lífi sem eitt sinn var.
Undir járnhæl lifðir, lokuð inni
þöggunin þeirra svar

Við spurningum ykkar og frelsisþrá
sem vaknaði oft á vorin.
Er geislar sólar á föla brá
féllu, þá létt urðu sporin

Þeir sóttu hann svo, þarna síðla nætur
úr húsi drógu hann, tveir
rifu upp ykkar grónu rætur
Þið sáust víst aldrei meir

Þú sagðir; „Haltu í hendina mína,“. 
á meðan nóttin líður og þú ert hér.
Bráðum kemur dagurinn, þá verður þú farinn, tekinn burtu frá mér.

Að vaxa úr grasi, og vita ekki hvert
þessir menn með föður þinn fóru.
Hver tilgangurinn væri, til hvers var þetta gert.
Í þínum huga ein af spurningunum stóru.

Löngu seinna, þá uppfræddist þú
er til mennta braust, orðin kona
Um alla þá menn sem í einlægri trú
knúðu afl sinna veiku vona

Um að losna úr viðjum vistarbands
snúa heim til sín og sinna
Frá frosnum mýrum, freralands
frelsið aftur finna

Þó ágæt hafi orðið ævin þín
áður í angist margar nætur
Sagðir; "Svona er vinurinn, sagan mín"
sorfin í þessar rætur.

"Pabbi haltu í hendina mína
á meðan nóttin líður og þú ert hér.
Bráðum kemur dagurinn, þá verður þú farinn, tekinn burtu frá mér " ]



[ Mundu mig
Mundu það 
mundu að án mín 
þú gætir ei lifað af
og gráttu ei er ég fer 
því efst í huga ég ávallt þig ber
svo mundu mig 
og ég man þig ]



[ Oft drýp ég höfði í djúpri þögn
og dreymi um liðna daga.
Langt fyrir vestan er til sú sögn
að steinarnir kunni að tala.

Ég gekk um dali og svaf við stein 
í skútum við kletta bera.  
Fannst að enginn gæti gert mér mein
gladdist að lifa og vera.

Oft drýp ég höfði og  brosi blítt
og bernskudagana dreymi.
Á höfði skalli til hliðar sítt
og stundum í öðrum heimi ]



[ Ég var 14 ára unglingsstúlka og ég leyfði mér eitt sinn í sakleysi mínu að dást að spegilmynd minni .
    Blá augu ljómuðu á móti mér, ljósa hárið flóði um axlir mínar og rósrauðar varirnar voru fylltar og lokkandi
    Ég lokaði augunum eitt augnablik í sæluvímu og lét mig dreyma um framtíðina með Honum sem myndi koma til mín einn daginn og verða mér samferða í gegnum lífið.
    Andartaki síðar opnði ég augun en ég sá ekki sjálfa mig nógu vel í speglinum. Það var eins og það væri móða á honum.
    Ég reyndi að þurrka hana af með hendinni en spegillinn breyttist ekki. Ég færði mig nær og rýndi fastar í spegilinn og horfðist í augu við rúnum rist andlit gamallar konu. ]



[ Ég hlýt víst að una því andvökunótt
þótt erfitt mér faðmlag þitt sé
að leita til þín eftir örveikri glóð
sem ef til vill lætur í té
þann neista sem ljóðið mitt fátæka fær
til að finnast það heilmikils vert
og að þróttlítil orð séu hornsteinar húss
sem af hrópandi snilli sé gert.

En hvernig sem brýni ég hugar míns vopn
og hvernig sem ólgar mitt blóð
ég fæ ekki losað um faðmlag þitt nótt
og finn ekki neins staðar glóð.
Og ljóðið mitt smáa er litlaust og kalt
og loks eins og fölnandi reyr
það hikandi berst við að bera sig vel
og brotnar svo hljóðlaust og deyr. ]



[ Svona er nú þetta og það er ekki gaman
að þurfa helst að yrkja, en vita ekki um hvað
og finna hvernig hugsanirnar hristast stjórnlaust saman
og hvergi geta stöðvast – en ekki meir um það.

Ég reyni að stöðva greyin, en þó ég þrotlaust striti
og þykist ráða við þær ég finn þeim engan stað,
En einhverntíma seinna ég yrki kannski af viti.
Ég ætla að byrja núna – Og ekki meir um það. ]



[ Löngum heillar ferðalang fjarlægðin blá
förum nú um Húnaþing grösugt og lokkandi.
Vakna minni útlegðar öræfum frá
ógnarsaga rifjast upp Þrístöpum hjá.
Margur er hér snöggur að snúa ræðu í brag
snilldarvísur Skáld-Rósu lifa enn í dag.
Lækjarvísur Gísla má löngum vítt um byggðir heyra.
Ljúflega fimmundarstemmurnar hljóma við.

   Kóparnir á skerjunum skemmta sér við
   skvamp í glaðri öldu við lábarða steinana.
Féð er dreift um heiðanna sólvermdu svið
söngfugl tekur undir við lækjarins nið. 
Laxinn móti straumunum stökkin iðkar létt
stóðið glatt í haganum æfir langan sprett.
Yst á Vatnsdalsfjallinu Öxlin gnæfir yfir Þingið.
Ósköp er gaman að ferðast um Húnaþing. ]



[ Er ég leit í augu þín
dag einn um skamma hríð
var sem tíminn hætti að tifa
um stund
með tár á hvarmi

Ég man þá dul sem röðull rynni nýr
og rödd mín varð eitt með þér
og söng þínum.

Þú horfðir yfir hópinn 
sem hafði safnast kringum þig

Og augu mín í leist svo lengi
að lifnaði - ást til þín

Ég lifði eilífð þá eða aðeins
augnablik?
sem ennþá býr í sálu og hjartarótum mínum

Og ég veit,þó við finnumst
aldrei meir
á vegi okkar lífs þá man ég þig.

Þú augu mín í leist svo lengi
að lifnaði - ást til þín. ]



[ Þú varst búinn með allt þitt fé
og engu hélst til haga.
Engin heyrn og ekkert fé
og ekkert til að naga.

Örbirgð þín var öllum kunn
allnær kominn að dauða.
Áttir ekkert í þinn munn
en úldið kjötið rauða.

Þótt ég eigi holt og hús
er í huga mínum fleira.
Ég er eins og kramin lús
en þú ert miklu meira. ]



[ Ég sit hér ein
Horfi út um gluggann
Hugurinn reikar
Sálin nærist á fegurð náttúrunnar
Hvar var ég? 
Týnd í hringrás lífsins. ]



[ Þráin er löngun gærdagsins.
Hún kemur þegar ég hugsa um þig,
Það sem þú sagðir við mig. 

Löngun er þrá morgundagsins.
Hún kemur þegar ég sé þig, 
Hvernig þú horfir á mig. ]



[ gleðin öll og glaumurinn
glæsilegar minningar
stífur rífur straumurinn
stórkostlegar tilfinningar
dapur minnist draumurinn
dásamlegrar kynningar ]



[ Hún vildi mig ekki lengur.
Þótti ekki góður fengur.
Hélt ég væri góður drengur.
Sambönd eru tímasprengjur ]



[ Mannstu eitt sinn vinurinn,
hve ást okkar var heit.
Við vorum ung og vitlaus þá,
svo vel allt þetta út leit.

Með árunum varð þetta sæta, súrt.
Illa farið og hálfvegis klúrt.
Við vorum ei lengur eins og vorum við forðum.
Á augabragði svo margt hafði færst úr skorðum!

Segðu mér, hvernig endaði allt svona?
Einn partur af mér, vill bíða og vona.
Að einn daginn liggja leiðir okkar saman,
því þú mannst að eitt sinn, var hjá okkur gaman.

Minningar birta upp dagana dökka,
Þær koma í hug okkar þegar fer að rökkva,
þær skríða fram þegar illa gengur.
allt í einu er ekki dimmt hjá þér lengur. ]



[ Vísindi og vitringar
sem vilja vera klárir
Vanda ekki kveðjurnar
og sumir verða sárir

Af speki hérna ræða má
hvernig peningarnir virki
Fræðingarnir deila þá
um ölmusu og styrki ]



[ Sofðu litla ljónið mitt
lokaðu augunum blá.

;Dreymi þig um áa þína í Afríku,

dreymi þig um áa þína í Afríku, 
-  Ómjá!:

Er fyir óralöngu um aftan fóru á stjá
;og ofursmáa mús í matinn, veiddu,

og ofursmáa mús í matinn veiddu sér þá;

Þeir veiddu mús í matinn
og möluðu smá.
 
;Þeir veiddu smá í matinn og möluðu,

þeir veiddu smá í matinn og möluðu;
- Mjá! ]



[ Í ríki sínu stjórnar
hann lætur gera fórnar
í gullnum fötum gengur
en ekki mikið lengur ]



[ Það er sagt að tíminn lækni öll sár
En það virðist ekki ætla að gerast
Ég sit hér heima og felli mörg tár
Og minningar um hugan berast
 
Þann örlagamorgun ég ætíð mun muna
Er ég frétti um örlög þín
Að vinur minn kæri farinn burt væri
Ég fengi ei að sjá hann á ný
 
Ég sit hér ein með mynd af þér
Svo hressan og fullan af gleði
Og á meðan ég horfi ég hugsa með mér
Hvað bros þitt englana gleðji
 
Elsku vinur þótt sért þú farinn frá mér
Yfir í veröld nýja
Ég ætíð mun óska þess að líði þér vel
Og sendi þér kveðju hlýja
 
Nú ég þig kveð mitt ljúfa ljós
Og vona að þér líði vel
Á leiðið þitt legg hvíta rós
Með þökk fyrir vinarþel

(Höf : Stefanía Hrund Guðmundsdóttir ]



[ Konuna sem kjagar
kvaddi aldrei neinn.
Hennar döpru dagar
dóu einn og einn.

Gráleg var og gömul 
með gamla stafinn sinn.
Alltaf var hún einsömul
engum bauð hún inn.

Utan yfir kirtillinn
yfir höfði rýja.
Bar á herðum sekkinn sinn
skein úr augum hlýja.

Ein bjó út við hafið
allir muna það.
Allt er eytt og grafið
enn á þessum stað. ]



[ Viðurinn gamall og grár,                                                
gegnum rakur og fúi.
Innst inni býr búi
sem býður og vonar fjár.

Kjöltréið segir sögu
um sanna veiðimennsku.
Í dimmum ofsaveðrum
og sólríkum veiðiferðum.

Í myrkrinu, dauðans drungi
dregur okkur niður.
Kjóllinn, vofu klæddur þungi
kaldur og einmanna.

Rís þá sólin rjóð á kinn
rík með geisla sína.
Kyssir vel á vanga minn,
með vonarneista fína.

Hvenær kemur sá dýrðar dagur
dauðan allan kveð.
Morgun ljúfur og mjög svo fagur
meðbyr fylgir með. ]



[ ,,Karrrr ka ka ka
karrrr ka ka ka.”
Fleygir vakta varpstaðinn
og varast heitan eldinn.

,,Karrrr ka ka ka
karrrr ka ka ka.”
Á sjálfið þeir trúa og treysta,
tindinn klífa með vonarneista.

Að lokum ævinnar sólarlag sest,
situr prýðilega á toppnum.
Gnæfir yfir þá dauðans pest
að titra og skjálfa á kroppnum.

,,Karrrr ka ka ka
karrrr ka ka ka.” ]



[ Gakk þú út í bláinn,
glittir í blámabyggð
með berum augum bláum,
í ullar klæðum hlýjum.

Himinn og haf
hlíðar fenna í kaf,
blámabyggð með sitt ljósatraf
hún leiðina mér vísar.

Himinn blár er bláminn
býður þig velkominn.

Hjartað svo kalt,
úti er svalt.
Kári syngur
um kalda fingur.

Sumar bankar á dyr
berst við að komast inn.
Blámabyggð sefur vært
köld og veðurbarinn

Himinn og haf
hlíðar fenna í kaf,
blámabyggð með sitt ljósatraf
hún leiðina mér vísar.

Himinn blár er bláminn
býður þig velkominn. ]



[ Á hæstu gnípu klífur kauði,
kalinn skríður illa bitinn.
Á efstu syllu skelfur skaufi
skjannahvítur, illa slitinn.
Hann svipast um í svölum vetrarvindi
svakalegt ástand á svo háum tindi.

Aleinn í angurværð,
áfjáður nálgast hann ört
og tautar ,,fjárans færð”.
Fimbulkuldi, vonin særð!
Blástur og hor, blikan svört,
barátta og þor, trúin björt.

Æpandi, hlægjandi reigsar hann um,
hor og volæði að baki.
Skaufi kveður með skelfingar hljómum
,,skrambans þurrkur á tindaþaki”.
,,Eg hef fengið nóg á gnípu
og kominn er í ofsa klípu”. ]



[ Ég afber ekki sorgir
og ekki dauðans þel.
Og ekki brenndar borgir
sem byggðust svo vel.

En fyrirgef þó ykkur
sem aldrei ljósin sjá.
Því allt er dauðans drykkur
sem drekkir mannsins þrá.

Við efstu egg og vinda
og ofar jarðarsýn.
Sést töfraljós við tinda
sem togar flest til sín.

Þótt bræðrum hafir bakað
böl og læðst um hljótt
Þá verður alltaf vakað
við sœngina í nótt. ]



[ Enginn í öllum fjöldanum sér
að ekki er hlátur vani minn.
Og gamla gríman á andlitinu á mér
grætur aldrei á mitt skinn.

Og enginn inn í anda minn sér
sem einhver veigur er í.
Því ég er einn með sjálfum mér
innst í miðjum borgargný.

Og enginn á augum mínum sér
unga barnið sem í mér er.
Því gleðigríman hjálpar mér
að geyma sorg sem aldrei fer. ]



[ að vakna eftir alltof stuttan svefn
í harkalega skærri birtu
næfurþunnra gluggatjalda
við ómeðvitaða snertingu
og kvikna öll að innan
tilbúin að leika
skreppa í sturtu og leika meira
og gleyma öllu öðru
svona rétt á meðan

kveðjast eftir letilegt kúr
og einlægt kurteisisspjall
fatta skyndilega að dagurinn 
er langt kominn
og morguninn löngu liðinn ]



[ Ég var rekin útaf 
vegna
vítisenglanna

englarnir æptu
og öskruðu kór,

út af með dómarann,
út af með dómarann!

Ég var rekin útaf
vegna
vítisenglanna. ]



[ Látið ekki lengi dvelja
látið gleðihörpur slá.
Komið allir kæru vinir
kveðjuskálar fyllum á.

Yljum okkur allir saman
ævin rennur bráðum frá.
Fylgjum sporum fyrri leiða
fyllum andann heitri þrá.

Heyrið gömlu góðu vinir
grátum ekki það sem er.
Enginn kemur aftur hingað
allar stundir nýtum vel.

Þar er líf sem vonir lifa
önnur leið er hættuleg.
Þar er ást er auðna ræður
aðrir fara annan veg.

Oft mér fannst hinn farni vegur
falinn inn í hríðarbyl.
Vorið kemur alltaf aftur
okkur færir birtu og yl.

Þar sem leiðarstjörnur lýsa
liggja sporin okkar heim.
Horfi ég í himinblámann
er hugur minn hjá þeim. ]



[ Þegar heimurinn hrynur
fyrir minni eigin hendi
og metnaðurinn gerir mig geðveika

bókstaflega

fer minnið að svíkja
hrollurinn að aukast
andvirði mitt að tapast

hamingjan sem ég ætlaði að finna
stendur á sér
þau voru öll í einni körfu
helvítis eggin ]



[ Bros þitt er eins og ljúfur og tær hljómur
og hlátur þinn er eins og kyrrt og vaxandi crescendo.
Mér finnst ég vera svo tómur,
en fullur af tilhlökkun að fá að sjá þig, ég hleyp í takt við ritadando.

Því ég get ei beðið eftir að fá að sjá brosið þitt,
ég hugsa með orðin í munni, boccachusa.
Í von um að þú verðir hjarta mitt
en í heldýpi mun ég þurfa að eilífu dúsa. ]



[ Jæja, er ekki rétt að hætta að dúsa 
í blekkingu og halda áfram að lifa
Vináttu skal ég samt glaður fúsa

Þó ég muni aldrei......

Nei ég get ekki lifað í lygi!
Vertu mín rós og ég skal vökva þig
Vertu mitt kertaljós ég skal sjá til þess að loginn slokni ei
Vertu mín kona þar til ég dey ]



[ Ég finn fyrir nálægð þinni
hvert sem ég geng, brosi ég, því þú ert mér í minni
En einnig finn ég fyrir ógleði og sorg
því ég veit við munum aldrei deila húsi í hjartaborg

Þú ert  hér, ég er þar
hugsandi um stundir liðnar
En hvernig er það, ég verð að fá svar
áður en hjarta mitt gliðnar. ]



[ Lengi vel ég leitaði
Í lágum sem og háum hæðum
Skil ekki og veit ekki
Afhverju ertu ekki hér?

Kannski er ég óður
Alveg handónýtur
Raulandi um liðna daga
Efst á brún ég lít í suður
Nú loks anda ég léttar ]



[ Barnaníðingar ganga lausir um göturnar,
Morðingi situr á bekk og íhugar hvort hann eigi afturkvæmt,
afgreiðslu stúlkan afhendir ræningjanum 
Uppgjörið Og gömul kona skúrar stéttina fyrir utan blokkina. ]



[ Það er fullt  tungl,  í kvöld lokum við augunum, hækkum í græjunum,
Stígum bensínið í botn Og keyrum öfugumeginn  við blindhæðir.
Daginn eftir sýnum við tillitssemi í umferðinni og gefum fólki sénsinn ]



[ Dökkblá augu þín horfðu festulega á mig, virtu andlit mitt fyrir sér með rannsakandi augnaráði.  Ég stóðst prófið og var samþykkt. Þú kannaðist við mig, þekktir meira að segja af mér lyktina Þú hafðir kynnst mér vel þessa níu mánuði sem við vorum ekki einsamlar.

Nýfædda barn, elsku litla stúlkan mín. Þú undursamlegust af öllu undursamlegu. Sköpunarverk okkar föður þíns. Ég bar þig nakta upp að hlýjum barmi mínum. þú leitaðir með munninum og skyndilega og sneggra en auga á festi hjóstu munninum á þrútna geirvörtu. Nánast festir þig við hana og saugst  áfergjulega. Þú varst vissulega svöng og þyrstog harð ákveðin í  hvað þú vildir fá.

Ég horfði á dökkan kollinn og fann nýja tilfinningu vakna, ég elskaði þig, elskaði þig svo undurheitt. En ég vissi með sjálfri mér að ég var ekki nógu góð, framlag mitt reyndist ekki vera neitt. Ég mjólkaði ekki og þú fékkst ekkert að drekka. Ég horfði á þig hamast við að sjúga brjóstið af áfergju en gefast á endanum upp. Vonbrigðin voru svo sár og ég sá hvenig andlit þitt tútnaði út og varð eldrautt af vanmáttugri reiði.

 Þú hikstaðir og stóðst á öndinni af gráti. Gráti smælingjans sem hefur verið dreginn illilega á tálar. Verið lofað öllu fögru en síðan svikinn, gjörsamlega. ]



[ Kóngar tefla, með klóm og brögðum
krefja svara yðar.
Þeir hlæja hátt og dátt, við þá sögðum
"hættið leikjum, stillum til friðar"

Þeir sætta sig ekki við þetta, þeir vilja ei semja
klukkan tifar, stundin mun brátt á dvína
Falla þeir sem þann verk fremja
fella hershöfðingja sína

Þið viljið, við annað viljum
Tveir komma átta hlutar við semjum
Sautján til tuttugu hlutar, við hótun við skiljum
en þið viljið það ei, þetta verk við fremjum

Verkið mun falla, hermenn munu bíða
velja þann kost einir að klífa
En hvað mun þetta allt andskotans þýða?
Verkfall mun skella á, stund milli stríða ]



[ Gráttu vinur gráttu
þegar myrkrið tekur yfir
Gráttu vinur gráttu þegar sorgin
fer fyrir og myrkrið felur friðinn

Komdu til mín þegar veröld
þín fer að skyggnast
Ég skal kyssa úr augunum
tár sem sífellt fara fyrir

Sofðu vinur sofðu þegar
almyrkraður er heimur þinn

Ég skal þig elska og láta hugsun 
þína hverfa.
Ég skal öxl þína bera og
gæta þinna vængja

Ekki óttast elsku vinur 
á morgun munu
gömlu ljótu örin ekki 
lengur flækjast fyrir ]



[ Vertu þess viss að engin
vaxi illgresi í sporin þín
en hamingjan alls hugljúfust
hljóti þar blómgvun sín. ]



[ Að segja satt hefur talist dyggð
sem og standa við sagða hluti
Lönd verða aldrei á lygum byggð
slíkt ristir sem Kobba kuti

Að standa við orð og standa með sér
er stjórnmálamannsins mesta dyggð
En skrökva að öllum og einnig sér
veldur trúnaðarbresti og hryggð

Hvað stjórnar á þingi við Austurvöll
hvað þarf til að lækna hroka og köll.
Staðreyndin er að umsókn við hófum
sem nú skal kæfa úr Hádegismóum. ]



[ Nú barnanna lífsins skúta
brátt þeirra stjórn skal lúta.
Þau sigla að sjónarrönd
og ég fylgist með frá strönd.

Nú almættið ég bið, 
að stjórn þeirra verði styrk
í þeirra huga, við þeirra hlið, 
okkar tengsl verði ávallt virk.

Hvað getur einn faðir frekar óskað sér
en að líf sinna barna sé farsælt og gott.
Þau sjálfstæðis njóti og standi með sér
er þau byggja sitt hásæti og slott. ]



[ Ljósfagur og lokkaprúður
leiftra brúnaljósin blá.
Brosið hans og barnahjalið
besta gjöfin Guði frá. ]



[ good morning my love, 
i know you're still in bed, 
but i just have to tell you, 
the thing that are in my head. 

the moon has long since set 
and the sun begins to rise 
and all i that i can imagine, 
are the colour of your eyes.

i'm sorry about this night, 
the promise i did not keep, 
the dreams of you so enticing, 
i could not help myself but sleep. 

the things i would have asked,
only the gods would know, 
bringing us closer together 
as the ground meets the snow.

oh how, i long for your tender touch, 
and the feel of your supple skin,
to wake up lying next to you, 
wearing the happyes of grins. 

a hundred days and one are left, 
till my desires can come ture, 
but there is something i will say till then, 
snaja, i love you. ]



[ Nýtt líf, gefur gleði og von
Um bjarta tíma líf og yndi
Hvort við eignumst, dóttir eða son
í draumalönd èg syndi

Nýtt líf, það frískar andann
kætir foreldra og þeirra stund
En leggur ábyrgð á elli fjandann
Nú er best að fá sér blund ]



[ Þessi óbreytanlega stærð
sem ég reif úr jöfnunni
til að fá aðra útkomu

Fastinn
sem skilgreindi andvirði mitt

Ég þori ekki að blikka
þori ekki að vaka
ef útkoman skildi verða sú
að jafnan gangi ekki upp ]



[ Ég er örninn, ég flýg yfir svarta hafið.

Ég finn vængi mína svífa eins og stökkmús í rauðari lund.

Ég er konungur fuglanna enginn getur ráðið yfir mer.

Konurnar vilja mig og karlarnir vilja vera ég.

Ég er sætur fugl, sætasti fuglinn. ]



[ Við erum við núna,
leitum ekki að því sem vantar
njótum þess sem við höfum.
Það sem við höldum að vanti
skilar sér þegar við byrjum að
vera til.
Lifum núna ]



[ þú ert eins og allir,
þú ert eins og sumir,
þú ert ekki eins og neinn,
þú ert einstök,
þú ert stjarna,
þú ert ljós í myrkri.
Þú leiðir mig,
þú færir mig heim. ]



[ Vermi sólin vota kinn
vakna ég við dalinn minn.
Liggur þar sem leiðin var
litlu sporin allsstaðar.

Áin líður björt og blá
berst um melagrjóti á.
Ósinn bíður endastöð
allra vatnaleiðaröð.

Örlög nálgast öllu nær
en þú saklaus hélst í gær.
Draumurinn um ljúflings dreng
drukknaði í hörðum streng.

Sest ég einn á steininn minn
skín á  litla bílinn þinn.
Kirkjubjöllur kveðjan þín
ó komdu aftur barn til mín. ]



[ Á ferðalagi yfir blómlega velli
auðnir, fjöll og dali.
Þú leitar stöðugt, 
lítur á kort eða klukku.
Er ég hugsanlega villt?

Horfir á sjóndeildarhringinn
leitar að áfangastað.
Hraðinn svo mikill 
þú missir af því
sem á vegi þínum verður.

Hvað er eitt tré, 
fallegt sólsetur,
blár himinn,
og grænir akrar? 

Hvað eru börn okkar,
ættingjar og vinir?
Er áfangastaðurinn mikilvægari
en sú fegurð eða félagsskapur
sem feðalagið býður?

Er það sem vantar á leið þinni
mikilvægar en lífið,
lífið sem þú gætir lifað
ef þú aðeins fengir
notið ferðarinnar?

Staldraðu við,
þú missir ekki af neinu.
Allt sem þú þarft 
er í lífinu núna.

Leyfðu þér að njóta þess sem 
þú heldur að sé ekki þar.
Lifðu fyrir þig með
hjálp þeirra sem elska þig.

Vertu fyrst og síðast
þú. ]



[ Ég sá þig gráta í grasið
við gamla húsið þitt.
Og fann að sorgarfasið
flæddi um hjartað mitt.

Og ég fann að tárin toga 
og taka í menn.
Því að lífið sá ég loga
lifa og slökkna í senn.

Og ennþá grösin gráta
á gróin túnin hér.
Á meðan litlu blómin láta
lítið yfir sér.

Þá fann ég tregann toga
tárin fram á kinn.
Því ennþá ljósin loga
við litla gluggann þinn. ]



[ Við gengum um Hljómskálaskóg
saman ræddum að verða hjón.
En ástin sagði æ og ó
þið eruð bara lítil flón.

En brimi slotar og ég bíð
og blaðið mitt er orðið autt.
En bráðum kemur betri tíð
og blekið verður aftur rautt.

Ég týndi þér en bað í bæn
að birti aftur út við sæ.
Að túnin yrðu aftur græn
austan við hús í Vesturbæ. ]



[ Ég vildi hefði vitað
að varalitur þinn.
Bar aðeins eitur litað
inn í hugann minn.

Þinn koss síðasta sinni
sveið á vörum mér.
Samt var í íbúð minni
ilmurinn af þér.

Vínrauðar varir þínar 
þær vekja mig svo ótt.
Ég sá að sorgir mínar
stálust í vín í nótt.








Og nú var þungt að anda inni
sem eldur inn í mér. ]



[ gusturinn feykir mér gegnum nálarauga
auðnarinnar og myrkrinu er úthellt einsog
freyðandi kampavíni, móðir.

gefðu mér gaum, stúlka, og horfðu stjörfum augum
í óminnisdjúp angistarinnar þú raunum mædda sálarhræ. ]



[ Ég man hvernig það var
þegar ekkert skipti máli,
nema ég og þú
göngutúrar, kossar, faðmlög og kúr.
Ég sakna þess, ég sakna þín,
ég trúi því að þú saknir mín. ]



[ Mér finnst það merki um mátt
að meta það sem vel er gert.
Um það verður aldrei sátt
una því sem er einskinsvert. ]



[ Veröldin er stundum myrk
full af kvíða og þungum þönkum
það sat kona með blóðugar hendur 
og skalf af sorg eða ótta.

En á elleftu stundu kom vonin á ný
í líkama kurrandi dúfu,
á húsþaki sat hún
grá eins og veturinn,
vakti minningar
og vakti von. 

Veröldin er stundum myrk
og stundum full af glimmrandi ljósi,
barnahlátri og óskum. 

Gleym-mér-ei vex í brekku
og hvílir síðan á barmi smástelpu.
Skógur vonar minnar er fyrir utan gluggann
og ég á von og ósk og ljós.

Skugginn hverfur hægt,
en örugglega. ]



[ Ég sit hér ein í auðninni
umhverfis mig tóm
Ég sit hér ein í murrandi myrkrinu
og mála á tómið annan róm. ]



[ Afhverju felum við okkur í skjóli fjöldans þegar sviðið er autt?

Orðið er frjálst, leyfum því að dafna í hlýjum höndum tímans.

Maðurinn sem stendur í miðju alheimsins strekkir trommurnar og slær lífsins takt.

Á meðan tíminn rennur áfram líkt og vot tárin, sem koma til skiptis vegna hláturs og gráturs, finnum við sífellt upp á fleiri nýjungum sem gera okkur sjálf að sífellt meiri óþörf. ]



[ Vorið er komið 
og grundirnar gróa,
úti syngur hún lóa
bara dirrindí,
spói hann sást suður í flóa
en ekki í móa
en hann kann ekki
dirrindí. ]



[ Tignarlegir standa túnfíflarnir
og teygja krónur sínar
mót sólu.
Þetta eru fífl skríkja fiðrildin, 
svo fáránlegir að sólin veigrar sér við að skína á þá. ]



[ Á aðfangadag angaði 
eftirvæntingin í loftinu 
eins og höfugt Himnaríkisský.
Og hún mamma klæddi okkur í allra
fínustu 
nærbolina okkar og signdi okkur á enni og bringu

- og þá komu jólin. ]



[ Birta morgunskímunnar
vekur mig af djúpum vetrardvala,
veröldin lifnar við
er ég opna augun
og lít í kringum mig.
Hvílík fegurð
sem blasir við mér,
svo full af lífi, 
vonum og væntingum.

Ég rís á fætur,
tek mót vorinu
fagnandi. ]



[ Í nýjum degi, 
fallegu vori
vaknar allt 
til lífsins 
á ný.
Fiðrildi svífa 
í sætum ilm
sumarsins.
Augun þín opnast 
inn í nýjan dag,
inn í nýtt upphaf. 

Eins og fiðrildin 
í nýju vori
og nýjum degi
svífur þú  
um í dögunum.
Stundum vilt,
eins og þú vitir  
ekki hvert þú átt
að fara.

Allt á sér 
áningarstað, 
innri ró og frið.
Sestu niður og 
lítu í andlit
þeirra sem standa
þér næst.
Þeirra sem þú elska
þeirra sem elska þig.
Þar er þinn
friður. 

Nýtt upphaf,
ný tækifær. 
Ekkert endar,
allt vaknar
til lífs á
ný.
Tækifæri
í birtingu nýrra
daga.
Bjartra daga
í fallegu vori,
sætu sumri.

Elskaðu skylirðislaust,
leifðu þér 
að vera elskuð
skylirðislaust,
Þá verður ekkert
ómögulegt. ]



[ Reynir að ná samhenginu, 
byggja brýr milli ólíkra þátta í þér,
sem eru þó ein heild. 
Mótsagnirnar sem búa í
einum og sama manninum.

Að smíða sér ramma 
og segja þetta er ég,
er maður þá ekki
búinn að takmarka sig? 
Þegar hugurinn fer sínar eigin leiðir 
í stað þess að fylgja einni línu. ]



[ Það er eitthvað svo himneskt við Hofsós
á haustin sem heillar mig
Hofsárniður og höfnin
og Þórðarhöfði sem felur sig.

Því hann vill ekki skyggja á Drangey
sem í sólsetrinu nýtur sín
tíminn stöðvast og hjartað ei slær
er síðasti sólargeislinn kveður -
og Drangey hún sefur vær.

Ég vil anda að mér töfrunum
sem liggja í loftinu
hlusta á þögnina - mína hinstu stund
því ekkert fær skákað fegurðinni
á Hofsós haustkvöldi við Bjarkarlund.


Leyfðu mér að blómstra, vor,
og ég mun fagna þér 
eins og gamall maður skeggi sínu.

Leyfðu mér að stafsetja
líf mitt á minn ranga hátt
á hráa og heita æskustrengi
eins og smáfalskt hljóðfæri
sem var aldrei almennilega stillt.

Leyfðu mér, leyfðu mér,
og ég mun vanda innslátt hjarta míns. ]



[ Mín kæra Kata!

Þú kysstir mig á kollinn
Og kyrjaðir okkar kveðjusöng
Við kvöddumst í dökkblárri lyftu
Lífsleið þín varð dimm og þröng

Ég hélt áfram mína leið
Gleymdi að hafa á þér auga
Ég sá þig síðar með félögum þínum
Lyfin höfðu breytt ykkur í drauga

Þetta var rigningardagur drungalegur
Ég dró frá gluggum á Snorrabraut
Þú varst í rifnum buxum og karlmannsskyrtu
Föl, með bauga og gegnblaut

Ég frétt að þú hefðir tekið þig á
Ég vona að þú haldir strikinu
Við töluðum aldrei mikið saman
En áttum ljúfar stundir á Prikinu

Ást og friður Daði G. ]



[ Lára, Lára
Leyfðu mér að leika við þig
Löngum vörðum við stundum góðum
Lára, Lára
Lyngdu aftur augum ljúfa
Því líf okkar nú styttist óðum

Lára, Lára
Ég lyktaði af þínum lokkum
Ljúfan finn ég ennþá angan
Lára, Lára
Lýstu upp leið mína til þín
Sé löngun enn í þennan vangann

Því Lára, Lára
Leitað hef ég svo óralengi
Að ljúfum kossum og brosi þínu
Og Lára, Lára
Þó löngu liðinn sé tími sá
Ég losna ei við þig úr hjarta mínu. ]



[ Brotin safnast saman nú sé ég
allt mun betur
heildarmyndin - auðlesin
þar sem áður var óséð letur

Rifja upp fyrri tilvistir sem fanga
hug minn og sína
frá því ég varð steinn
og svo alla þróunarsögu mína

Allt upphaf liggur ljóst fyrir
í mínum augum
langt frá stóra hvelli
og heilögum geislabaugum

Heiminn skil til fulls
skynja himin og hel
fæðist ei framar
og hvergi framar dvel

Milli fjarlægra fjalla, frjáls
og milli þrengstu þrengsla
allslaus, aldrei, hvergi
og án nokkurra tengsla

Alls sat ég óáreittur
ótal aldir, hugsun sára
en að lokum - ein stök bára
lék á sjálfskapaðan heimsins ára

Náði raunveruleikanum
varð að sannleikanum
allsstaðar reikaði um
fullkominn í fullkomnleikanum. ]



[ Margt var þér til lista lagt
og lengi var um þig sagt.
Að þú hefðir andans magt
en aðeins til að dreyma.
Þú áttir hvergi heima.

Margir kjósa frægðarferð
feyskin er og einskisverð.
Jafnan er þar manna mergð.
Með kumpána og kappa.
En líka marga hrappa.

Af bliki þínu og brá
birtist ævintýraþrá.
Eitt var það sem enginn sá.
Að allir þráðu sama.
Hinn grýtta veg til frama.

Eitthvað gott í öllum býr
eftir því hvað að þér snýr.
Hans var heimur ekki nýr.
Hégóminn öllu ræður.
Af lygum varð hann frægur. ]



[ - leið
-- löng leið
>< hér
 þar









-->><

-< hér
 þar
-> rétt leið ]



[ Hún Didda Dís er svaka skvís 
ég veit ei hvað skal segja.
Kannski annað hótel rís 
Nei það er best að þegja. ]



[ Ég vildi óska að ég yrði einhvern tímann svo veik að það þyrfti að skjóta mig! ]



[ Torkennilegur tregi
fylgir mér.
Dreitlar úr gömlum dögum
á mig hér.

Og árin að mér bera
yl í sér. 
Og ljósar nætur læðast
enn í mér.

Og hljómsveitir semja
lög um það.
Er Trigger og Roy Rogers
riðu af stað.

Og allir fóru í fimmbíó
með program. 
Og í því söguþráður
fyrir fram.

En skólabjallan hringir
er haustar að.
Og kennarinn þuldi nöfnin
á þessum stað.

Siggi, Beggi og Dísa
og Stefán Dan.
Og skrifaði eitthvað á töfluna
sem enginn man.

Og svo kom blessað vorið
og blíðan.
Og mér gömlum finnst þetta 
stutt síðan.

Og spyr í sófann þreyttur
hvað er að.
Því árin runnu frá mér
þú þekkir það. ]



[ Mörkin milli reginmistaka 
og stærsta tækifæris lífs míns
eru hárfín
skilgreind af mér einni 
á mínum forsendum
forsendum sem ég á samt hvergi til

Þessir þrír stafir
fyrir aftan nafnið mitt
voru allt sem gáfu mér gildi
það eina sem ég hafði uppá að bjóða

Hvers virði er ég núna? ]



[ Meitlað í stein
hvað ég þarf að gera
til að vera einhvers virði
til að skipta máli

ef ég ákveð að gera það ekki

hvað þarf ég þá að burðast um með þennan helvítis stein lengi? ]



[ Ég vildi ég gæti sagt 
að ég hefði hamingjuna höndum tekið

en ég greip hana ekki

mig langar bara að flýja 
því ég fæ ekki úr því skorið
hvort það hafi verið
mín stærstu mistök
eða mitt besta tækifæri

að standa með sjálfri mér ]



[ Koma til mín kvæðin þín
kveðin í sótt.
Ort eru öll til mín
um Krists dimmu nótt.

Andlitið er skorið skælt
sárkvalt kaunum merkt.
Ekki gat örkuml bælt
andans aflið sterkt.

Er milli manna valt
og miskunn þinni háð.
Að Þeir iðrist þúsundfalt
og öðlist Drottins náð.

Gifta og guðs mín sál
gefi mér trúarsýn.
Frá víki tign og tál
og taktu mig til þín. 
 
Löngum var lagt að mér
líf er gjöfin hans.
Og sigruð sorgin er
sátt Drottins til manns. ]



[ Listin í svartnætti hugans í 
grárri yfirbót reikandi
yfir flæðir
inn á stanslaus
gremja svartnættis
hugans í þunglyndi 
tilverunnar.

Reikandi inn á tilverustig
manns sem missti fótfestu
við staðfestu lífsins
greið leið niður 
í dýflisu hugans
niður í hugarþort 
og vol aðeins 
með niðurdrepandi
þögnina í svartnætti 
tilverunnar
í gegnum lífið
stingur sverð
erfðileikana og stingur 
þrotlaust þangað til
steypandi gremjan er eftir 
án afláts
með streitu 
í eftirdragi í tæmandi
hversdaglsleikanum 
sem yfirgnæfandi óp
í erfiðleikana sári 
sem smitar út frá sér
þangað til óbærilegt verður
án afláts. ]



[ Tilgangsleysið sem steypist 
yfir yfirgnæfandi 
tómið lætur ey undan.
Karfan tóm með ekkert 
til að setja í leiðandi 
milli dauða og lífs streymandi 
foss lífsins skellur á hörðum
klettum tómsins sem gnæfir
yfir sálinni í tómi veruleikans eyðileggjandi 
tilveran sem foss saltvatns á opið sár
veruleikans gráa
niðurdrepandi þögnin skellandi í tóminu
sem gnæfir innan um lífið án festu 
við eitthvað.
Spilin uppörin ekkert til að setja út
inn á tilverulegri tilvistinni
samansafn atvika sem leiddu í 
gildru staðnandi tilvistinni 
einskonar pása hugans innan um 
æpandi þögnina streymandi inn á hugann
í tilvistarkenndri sálarkreppu reikandi
milli ástanda í bið eftir dauðanum 
með brotið hjarta örvæntingar.
Skilningsleysi á sanngirni í 
þessari veru lífið er
lítil leið út úr grárri tilvistinni
leið ljósins fjarandi út úr tilvistinni 
inn í myrkrið hugurinn leitar
án fótfestu við marktækt gildi lífsins
reikandi í þoku sálarinnar
líður eins og eilífð hvert andartak
stormurinn ey dvínandi.
Fótfesta mannsins sem skipsbrot
í tilverunni svartri með aðsigi um leið 
út úr skerandi erfiðleikunum. ]



[ Svikul vera manns 
sem siglir áfram
án festu við æpandi tómið
sem reikar undir og í 
kringum.
Reikandi tilveran
tæmandi
óp manns sem ekki finnur 
land.
Út á sjó án 
sjónmáli landsins
vonlaus í svartnætti 
hafsins
missandi von og tilgang
að tilvistinni 
í þokunni villtur
án stefnu.
Marktækur um það 
eina
að vera stefnulaus 
í draumkenndu
ástandi lífsins
sem ópar á hann 
að finna 
festuna svo ekki 
glatist allt.

Að strika út veru manns 
sem ekki finnur land
í víðáttu hafsins

Jarðneskt líf á enda. ]



[ Ég tek mót sumrinu 
fagnandi,
bjartar nætur framundan,
fagur fuglasöngur,
hvað er betra en íslenzka sumarið
með angan af nýslegnu grasinu,
lækjarsprænum skoppandi ,
fagurgulum sóleyjum 
í túnunum,
fólki úti hjólandi, hlaupandi,
gangandi,
glaðværum börnum hoppandi,
leikandi, syngjandi
sem taka mót sumrinu 
hlæjandi. ]



[ Hafðu mig hjá þér
og hlífðu mér.
Ef himinninn hrynur
og hvað sem á dynur.

Hafið ekki hátt
því hér sefur jörð.
Og skiljið eftir sátt
og stöndum öll vörð.

Hafðu mig hjá þér
ef hrekk fyrir borð.
Því sá lifir er sér
og skilur þín orð.

Hafið ekki hátt
horfum í þá átt 
Sem eiga ekki neitt
og engan hafa meitt. ]



[ ég bið þig, Jakob

leyfðu mér 
að rómantísera geðsjúkdóma


þá getum við allavegana
gengið rólega niður
ævistíginn
með hjartatrompetin yfir okkur ]



[ Syngjandi glaðir smáfuglar í trjánum

trítlandi eru smábörnin á tánum,

í sólinni lífið er ljúfur leikur 

nú landinn af sólinni er orðinn bleikur. ]



[ Kvæðin mín eru kurl
ég kveð þau við smíðar.
Ef furan er feysk
finn ég aðra síðar.

Kvæðin mín eru ár
úr öræfatárum.
En djúpin drekkja þeim
í dögum og árum.

Kvæðin mín eru öll
eins og gamall viður.
Því feigð er með í för.
og fellir þau niður.

Kvæðum mínum er kalt
en kveðið í hlýju.
Því ég hegg þau í eld
orna mér að nýju.

Kvæðum mínum ég ann
er um varirnar líða.
Og út vilja öll
en ég vil helst bíða.

Kvæðin mín kveðast á
við Kaldraðarnesin.
Í vindum velkjast í
og verða aldrei lesin. ]



[ Einkaritarinn hélt áfram að skrifa
löngu eftir að tölvan þagnaði
samtal tveggja páfagauka

Þá var einnig kona með einstakan framburð
allt sem hún sagði 
hljómaði eins og fuglabjarg

Þetta var í þá daga
en það var líka annað
allt mun breytast á svipstundu

Ekkert mun þó snerta stelpurnar
sem fóru í dansinn
nema diskó ]



[ Sumarið greip mig eins og faðmlag móður minnar. ljúft og öruggt.
Árstíðirnar eru ekki þrælar jarðarinnar heldur dýrðargripur sálarinnar. Sumarið óx innan í mér. Hlýjan barðist innan í mér. Þarna, í algjörri gleymsku, var ég krakki ]



[ Ég hef komið þangað
aldrei farið þaðan
en er þar ekki

Ég er ekki þar
þar sem ég ekki er
ég er annarstaðar ]



[ Ég stend á sólinni,
þú stendur á jörðinni.
Ást mín til þín er of heit fyrir þig.
Þyngdarafl mitt reynir að toga þig nær mér,
en braut lífsins lætur þig fljót hringinn í kringum mig.
Ég sé þig dag og nótt,
en mun aldrei fá að kynnast þér
eða snerta þig.
Þú veist að mér,
þú sérð mig stundum,
en þú þekkir mig ekki. ]



[ Ljósin meðfram götunni,
lýstu ljósum logum.
Stjörnurnar á himninum,
hneigðu sig dularfullar til hægri.
Ég leit á þig.
Þú fagra þyrnirós.
Ég vil ekki að nóttinni ljúki,
því þá líkur þessu lífi okkar.
Ævintýra ástin mín. ]



[ Nóttin var köld,
rúmið var kalt.
Nóttin var tóm,
rúmið var tómt,
en samt lá ég í því.
Mér líður eins og allt og ekkert,
mér líður ekki neitt.
Ég er eins og kalda tóma nóttin ]



[ Á meðan fólk sveltur, fólk deyr.
Á meðan auðlindir eyðast, ofbeldi tíðkast.
Erum við að rífast um síðustu kókosbolluna ]



[ Á Laugavegi ég sit,
með kaffibolla í hönd.
Og hugsa hve dásamlegt væri,
að ferðast um ókunn lönd. ]



[ Hún gaf mér góðar gætur
í gömlu höllinni sinni.
Hún átti í aðli rætur
en ég í vogun minni.

Og skuggar liðu um sali
öll skúmaskot í ryki.
Það var eins og tárin tali
og tími og dagar viki.

Hún mundi tímanna tvenna
og talaði um valdastól.
Sá ævi og örlög brenna
og engin eigi öruggt skjól.

Sagðist trúa lítt á ættir
og ílla gjörð hverja nefnir.
Og skyrpa á allar sættir
sorgin mildist ef þú hefnir.

Ætíð er gjöfin til gjalda
og gull er betra en sómi.
Ég komst með valdi til valda
því vopn tala einum rómi.

Ég átti ólgandi hatur
í öskunni kulna glæður.
Liðin verð ég mauramatur
máttur veldur hver þar ræður.

Kveð þú ungi óðasmiður
yrk mér drápu Íslendingur.
Þigg svo frelsi feyskni viður
fyrr en konungsexin syngur. ]



[ Er kveð ég þetta litla ljóð
þá svíf ég skýjum ofar
Því á leiðinni er lítið fljóð
ef guð og gæfan lofar ]



[ Konurnar voru að spjalla
en ég er aðalréttamaður
og þær voru á staðnum

Ég grillaði allt saman
en ég vil hafa salad með
og fór vel á með kjötinu ]



[ Ég fleytti mínum fleka út á haf
það freyddi um lítinn stafn og árablað.
Ég hugsa oft og líð um liðna tíð
og lukkan verði með mér enn um hríð.

Ég ætlaði að sigla út á mið
og óskaði að verða eins og þið.
Að leggja færin einn við ysta núp
en lögnin mín var aldrei nógu djúp.

Um gamla slóð ég flauta lítið lag
er læðist um í huga út við haf.
Og stafur minn er sverðið mitt í gær
og stóra höllin gamall timburbær.

Ég vildi verða frægur framagjarn
en fann að tvisvar verður maður barn.
Er stjörnur rísa hátt við himingeim
þá hugsa ég til æsku minnar heim. ]



[ Hann sagðist vera sjómaður
og stundum vera góðglaður.
Ef harmoníkan hikaði
þá hrópaði og blótaði.

Og alla dansa dansaði
og dömur allar vangaði.
Hann blikkaði og blístraði
og brosti um allt og daðraði.

Hann spriklaði og argaði
og ýtti frá og sparkaði.
Í ös og þvögu  þjarkaði
þegar ballið byrjaði.

Er löggan kom með leiðindi
og lamdi hann með harðlyndi.
Þá reif hann kjaft um ófrelsi
og ýtt var inn í fangelsi.

En látinn laus um miðnætti
lét af drykkju og steinhætti.
Því konan hans kom rasandi
hann kyssti hana brosandi.

Samt hann vildi stórbæta
því stundum væri ljósglæta.
Svona er að vera sjómaður
og stundum vera gómaður. ]



[ Í paradís týndi ég gimsteina sem voru tár piltsins, eftir að stúlkan sagðist ekki elska hann lengur. ]



[ Drjúpa tár eilífðar af augum,
eyðast stjörnur 
í logabáli 
Almyrkri ríkir allt um kring 
og alvalda. ]



[ Spilin mín eru sagnafá
ég segi þó grand.
Enginn má á þau sjá.
Ísland ástkæra land.

Spilin mín eru svört á lit 
ég slæ á borðið þungt.
Áfram held og ekkert hik.
Ísland óskabarnið ungt.

Spilin mín kámug og klesst 
en kalla á slag.
Ryk hefur á sagnirnar sest.
Ísland Ísland í dag.

Spilin mín völdu annað vað 
villtust með unna sögn.
Dýpið reyndist á röngum stað.
Ísland örmagna í þögn. ]



[ Við ferðumst stundum saman í kyrrð vetrarmorguns.
Ég einn og þú í huga mér.
Það er þögn.  
Söknuður eftir hlátri.
Söknuður eftir djúpi augna þinna.
Og ég held áfram með fjarlægðina í farteskinu. ]



[ Það voru hólar og hæðir
og gafflar í veginum
en við völdum sömu leið

Mig hafði ekki grunað
að það gæti verið svona gott að vera svolítið venjulegur
og heldur ekki
að hægt væri að stíga niður af vantrausts tánum
án þess að detta

Ég vissi ekki að til væri svona ró

Þegar þú kemur heim langar mig bara að brosa
og ég get varla klárað þetta ljóð því það eina sem mér dettur í hug
eru gamlar klisjur
um ást
sem er svo gömul
Gamla ást
en samt svo ný

Ég kem með þér
upp og niður
framhjá öllum göfflunum ]



[ Nánd þín er
stjörnubjartur
himinn í kyrru
hausti.
Nánd sem
orð fá 
illa lýst.
Nánd sem
nærir þann 
sem finnur. ]



[ Í upphafinu
þegar allt var eitt,
og eitt varð allt. 
Í upphafinu
urðum við til.
Í upphafi bundin 
órjúfanlegum
böndum.
Kastað út í eilífðina  
af feiknarafli,
um óravíddir 
á óendanlegum hraða.
Stundum finnumst við
rekumst hvort á 
annað.
Í örsmá augnablik 
snertumst, náum
saman.
Sæt augnablik
stutt og falleg.
Á ný slitin 
sundur,
þeytt út í eilífina.
Í óravíddum finnum
við fyrir 
nærveru hvers annars.

Örlögin stýra því
hvenær okkur 
rekur
saman á ný. ]



[ Jakob,

við vorum farnir
að rífast svo oft


að ég sagði nágrannanum okkar
að við værum að æfa leikrit


æfa
reiðir


leikrit lífs míns ]



[ fyrir ást ég syrgi 
hún hefur reynst vera 
ekkert nema taumlaus byrði
sem ég hrifsi 
og hirði 
og að endalokum
myrði ]



[ Úti við klettana.
Sló fossinn niður bergið sem trommusláttur,
vindur sleikti grasið, grasið sem ómaði sem fiðlukór.
Fuglarnir svifu um himininn eins og frjálsi maðurinn í fangelsinu, og sílin í læknum syntu í kringum sig líkt og tilfinningarnar í maga mínum. ]



[ Um þurrar eyðimerkur hjóla ég um á einhjóli mínu.
Ég fæ mér tesopa úr kaffimálinu mínu, enginn skilur stjórnmálamenn sem lofa öllu, svo á enginn neitt.
Allir eiga rétt á frelsi, en auðvitað með sköttum. ]



[ Það bergmálar í tómri tunnu,
sem rennur niður götuna.
Þar sem þú liggur afvelta, eftir ofát í matarboði forsetans.
Ég geng að stað í tauskóm mínum,
til betri tíma, til að fylla tómarúmið í hjarta mínu. ]



[ Skríddu inní vænghaf mitt,
ég passa þig.
Deilum gersemum,
á stað sem enginn veit um.
Staður milli alls og einskis,
Blómin vaxa úr verstu stöðum.
Hvílum okkur undir stjörnuþoku, ekki gráta meira. ]



[ Í tómarúminu
skríða allir menn á átta fótum,
drekka með rassgatinu,
kúka með andlitinu.
Blindir fyrirliðar.
Önnurhver manneskja grætur.
Í þúsund ár, ég lifi með þér.
Vökvum blómin mín. ]



[ Fyrir sólarupprás, 
sagði hún.
Þá munum við vakna,
sötra volgann te sopa,
lesa ljóð,
stara á hvort annað og
labba niður á höfnina og horfa á sólarupprásina. ]



[ Móðan í mínu andlega hugarástandi,
var orðin þéttari en áður fyrr.
Þú talaðir við mig tímunum saman,
en ég heyrð ekki neitt.
Ég þrífst á sólarljósi 
og volgu vatni.
Inn í skóginn þramma ég þungum skrefum,
skórnir eru moldugir.
Ég græt afþví að ég skil
mig ekki. ]



[ Allt var fætt til að deyja,
svo ekki hugsa of mikið,
ekki bíða of lengi,
ekki sofa of mikið.
Kaffiþamb og sól sem sest til viðar.
Ekki vera hrædd þú deyrð bráðum. ]



[ Ligg í blautu mýri.
Hálf ofaní,
hálf upp úr.
Fékk mér demanta í morgunmat,
indæll dagur til að deyja,
í hugsunum mínum sem draga mig niður eins og blautt mýri. ]



[ lífið er pylsa

kjaftaæði í múlínex
milli tveggja
óæðri enda ]



[ Vertu þeim sem 
þú elskar
manneskjan 
sem þú villt að 
sú/sá sem þú 
elskar
verði þér. ]



[ Á meðan ég næri vondu úlfana innra með mér,
sötra ég volgan tesopa,
með spaugslegan svip á vör.
Ég sé eftir öllum kossum sem ég hef hafnað frá þér.
Ég stend upp og vökva dauðu blómin mín,
vonin er svo björt í rökkrinu. ]



[ Kastar kólgu brim,
sleikir stuðlaberg,
veltur Ritu egg. ]



[ Leikur við vanga,
heitur sunnan andvari,
fýkur fuglsfjöður ]



[ Straumröst strýkur stein,
úðar þurra klöppina,
flýgur af eggi. ]



[ Lækur hjalar lágt,
rennur ofan bjargi foss,
Lundinn síli ber. ]



[ Gítarspil á hafnarbakka
borgin við hafið
kvöldþokan

Haustrigning
tónlist í myrkri
ljósblá kona ]



[ ég hef grátið
óheyrilega mikið 
út af þér
tárakirtlarnir tæmast 
en hjartað mitt finnur alltaf til
hvernig væri að hætta 
að kvelja mig svona 
eins og þú gerir 
og segja mér sannleikann
sannleikann um tilfinningarnar
lífið og þig.....
en kannski ertu ekki til 
kannski skáldaði ég þig bara 
í höfðinu á mér þegar ég lá andvaka
á nóttunni  og hugsaði um þig
fallega brosið og bláu augun..
kannski ertu bara 
hugarburður....? ]



[ Með eigingirni ég líf mitt lagði í rúst.
Ljótra gjörða vegna, ást mína, 
fjölskyldu og vini hrakti burt.
Ástvinalaus og hryggur, mín eigin sök.

Aleinn ég stend í sjálfsköpuðu vonleysi,
allt sem ég ann, horfið í eigin gáleysi.
Að baki mér einungis sár hjörtu ástvina,
einsemd og sjálfshatur, böl minna mistaka.

Einn í myrkri og dauðaþögn.
Þessi óbærilega þögn....

Hrekkur upp hugur, fórnarlamb martraða,
heltekinn eftirsjá, sorg og söknuðar. 
Vitundin tvístruð, skynfæri enn í dvala,
ranka við mér, sál mín hrapar í líkamann.

Til hliðar ég horfi og ást mína sé,
Gyðja í mannsformi, himnesk, guðdómleg.
Svo fögur hún liggur, friðsæl og ber,
draumar víst ljúfir, í værum svefni er.

Þungri byrði af hug og sál léttir,
vitundar ró, sorg minni lyftir.
Skugga martraðar hugsanir kveðja,
friður og kyrrð á myrkrið herja.

Framúr ég fer og út í nóttina geng,
kveiki í rettu og anda að mér reyk.
Lít upp til himna er lungu mín fyllast,
kemst ekki hjá því að náttúru hyllast.

Tunglið svo dularfullt, það virðist á mig kalla,
í skýjaborg himna dvelur næturljós okkar allra.
Dansandi norðurljós í djúpum faðmi stjarna,
aldrei þau varpað hafa ljósi sínu bjartar.

Falleg nótt og friðsæl veröld,
ég hugsa með mér; lífið er gott.

Vindhviða umlykur mig ísköldu lofti,
rísandi hárum fylgja hrollur og ótti,
allt er ekki eins og vera ber.

Tunglið sortnar, stjörnur slokkna,
skýin hverfa og norðurljós frosna.
Ónáttúruleg nærvera sækir að mér.

Úr svefni aftur hrekk og allt er hljótt,
ástin mín horfin og hjarta mitt tómt.
Þetta er raunveruleikinn, sálin það veit,
draumar innan drauma, ég er aleinn.

Einn í myrkri og dauðaþögn.
Þessi óbærilega þögn.... ]



[ hver á tíma,hver á ár?
hver á tíma laus við tár
brostna stund..gleymsku brot
sú minning setur allt þrot

ef ættum við eina mínótu
gætum lagað lífsins feilnótu
brúað bilið milli kynslóða
og lagað okkar vegslóða

...hvar er mín...DÍS? ]



[ undir þrýstingi ég aftur á bak fer
hjálpi mér guð að ég þóknist þér
í vígahug ég vopna mig
öllu sem ég veit að særir þig

ekki að ég sé vondur maður
bara veikur,hausin hraður
allar bjöllur vittlaust klingja
í vörn eiturpillur syngja

Ég ríkur var að löstunum
að ógleymdum frekju köstunum
reyf og tætti,braut fólk niður
í mínu húsi var aldrei friður

Þar beinagrindur bíða í hrönnum
9unda svo ég verði maður með mönnum
svo ég uppréttur geti gengið
og æruna aftur fengið

Því Leiði reiði og réttlæting
er lífsinns mesta afskræming
að burðast með þá lífsinns hring
er næring umrædds geðsjúklings ]



[ á bak við grimma grímu
glott og ráða brugg
ég gerði þitt að mínu
samt sótti að mér ugg

því skruggur er og skaðræðis skepna
dökkur er af annari þjóð?
vildi það mér til tekna
að frá sálinni flæddu “ljóð”?

stundum steinarnir breytast í glóð
hulan rennur máttlaus og móð
þá daga allt kyrrt stóð
steinrunnin…þvílík þjóð

en kostur er og kannski gæfa
eiga orðin sem suma slæfa
enda tala sumir tungum
og henda orðum þungum

falstónn víða virðist leynast
kolsvört horn þar sem var víst “hreinast”
þetta síðasta ár….átti að gleymast
hvernig skildi 2014 okkur reynast??????? ]



[ Hvað er fegurra en fjörðurinn minn
með sól á himni og fjallasýn ?
Fallegastur er þó staðurinn
er þar er Rósa Skarp og móðir mín ! ]



[ Ekki get ég varist því þegar ég geri mér ferð í Kolaportið til  að kaupa mér harðfisk og lyktin leggur á móti mér svo yndislega stæk að mér detti ekki gamall elskhugi minn í hug.

Reyndar var hann sá síðasti í röðinni af langtíma bólfélögum mínum og eru þó nokkur ár liðinn frá hans blómaskeiði í lífi mínu.

En harðfisksins vegna er ekki svo auðvelt að afmá minninguna um eldheita ástarfundi í vistarverum þessa fyrrverandi ástmanns míns. En hann bjó á umræddu tímabili í einu herbergi með aðgangi að baði,  í kjallaranum hjá ömmu sinni í hrörlegu húsi í miðborg Reykjavíkur.

Það var smá aldursmunur á okkur honum í vil en ekki fann ég fyrir því, nema þá í bólinu, en þar eyddum við mestöllum tíma okkar í þessum niðurgrafna, en  þó funheita kjallara. 
Kjallarinn þessi var sannkallað ástarhreiður þar sem við pældum ekki í neinum óþarfa eins og að ganga þokkalega um enda óhægt um vik, því sökum skorts á rými neyddist ástmögur minn til þess að nýta herbergið jafnframt sem  forðabúr og geymslu.

Það var einna helst myrkrið sem hrjáði okkur því kúpul vantaði á einu ljósaperuna í herberginu og þar sem glóandi peran skar í augun kusum við að kveikja aldrei ljósið. 

Það krafðist því einstakrar lipurðar af okkar hendi að skáskjóta sér upp í rúm sér til yndisauka, því allt um kring, var staflað hinum ýmsu nauðsynjavörum sem menn þurfa helst á að halda sér til lífsviðurværis.

Má þar til dæmis nefna fiskibollur í dósum sem við borðuðum kaldar beint upp úr dósinni, kartöflustrimla einnig í dósum og svona ýmislegt annað matarkyns sem ekki þurfti að geyma í kæli né þurfti eldunnar við.

Það var aðeins í hádeginu á sunnudögum sem svo mikið var við haft að prímusinn var dreginn fram undan rúminu og soðin ilmandi kjötsúpa sem okkur þótti hin mesti hátíðamatur.
 
Staflar af hreinlætisvörum stóðu svo hér og þar um herbergið og entust þær birgðir öll þau ár sem við héngum saman, að undanskildum skeinipappírnum sem var endurnýjaður reglulega eins og lög gera ráð fyrir.

Það  eina sem ég gat sett út á í  allri þessari óreiðu voru silfurskotturnar á baðgólfinu.
Samt lærðist mér fljótlega að óþarfi væri að óttast þær því þær hurfu undantekningarlaust eins og unglingar sem eiga að fara út með ruslið um leið og ljósið var kveikt.

En hvar kemur þá harðfiskurinn inn í myndina? Jú, elskhugi minn elskaði harðfisk næstum jafn heitt og mig sjálfa og þess vegna þótti mér hann auðvitað líka góður. Best þótti okkur að spæna hann í okkur í bælinu, þegar við  lágum þar örmagna eftir unað og erfiði ástarleikjanna og nenntum ómögulega á lappir.

Roðinu hentum við svo undir rúm, þar sem það harðnaði og gegnum þurrkaðist í hitanum frá rúmstæðinu þar til með tíð og tíma lagði frá því hina indælustu angan um allt herbergið. 

Langt er síðan sá ég hann...  En heyrt hef ég að þessi fyrrverandi ástarpungur minn, sem var sannkallaður listamaður á fleiri sviðum en í  bólfiminn einni saman, búi ekki lengur í kjallaraholunni. -  Hann hafi grætt offjár á einkaleyfi á forláta ljósakúplum úr fiskroði. ]



[ Það er komið að lokun
vinsamlega farið héðan
dýragarðurin er að loka

Það er verslun á móti
þið getið farið þangað
þar er opið

Það er komið að lokun
allar dyr verða læstar
innan tíðar

Það verður kalt í nótt
eftir síðustu lokun
þegar myrkur kemur ]



[ Hér mætast himintunglin
tvö andlit leikhússins

Kossaflaumur
og gulrótarsnakk
eru sem blý á vogarskálar stundarfriðar
og alsælu

Kramin tuskudýr
liggja í valnum
sum kreist af ást
önnur myrt ]



[ Spilin mín eru sagnafá

en ég segi þó grand.

Enginn má á þau sjá.

Ástkæra ættarland.

 

Spilin mín voru svört á lit 

ég sló í borðið þungt.

Áfram og engan goluþyt.

Ástkæra Ísland ungt.

 

Spilin mín öll innilæst

en þá sló ég út ás.

En úr þeim hefur ekkert ræst.

Ísland í aldanna rás.

 

Spilin mín völdu annað vað 

villtust með unna sögn.

Hyldýpi reyndist á röngum stað.

Land mitt land mitt og þögn. ]



[ oftast blár
alltaf einnota ]



[ Þú færð ekki að hafa af mér 
fleiri tækifæri
meiri ánægju
meiri gleði 
meiri tíma

Hér dreg ég löngu tímabær mörk

Þú færð ekki að valda 
fleiri tárum
meiri skemmdum
meira hugarangri

Hér set ég löngu nauðsynlegan 
punkt ]



[ Hey Guð

Sestu nú niður með mér Guð,
milda vináttu þína ég virði. 
Ekki vil ég vera með neitt suð,
og alls ekki vera þér nein byrði.

Ég hef gefið þér frekar lítinn tíma,
og bænum mínum sjaldan til þín beint.
Helst hefði ég viljað ná í þig í síma,
en margoft hef ég það nú reynt.

Nú vil ég við þig ræða,
á andlegum nótum ef þú vilt. 
Ekki ætla ég þig að hræða,
en viltu hlusta á þennan pilt. 

Eftir þínum ráðum vil ég fara,
en aðeins ef þau eru góð. 
En ef þú átt betri til vara,
þá vil ég gjarnan komast í þann sjóð.

Mig finnst við teljast nú til vina,
styrkur minn mun styrkja þig. 
Nú hættir þú að hugsa um hina,
því þú mátt bara hugsa um mig

Ég hef heyrt því fleygt að þú sért manna mestur,
svo það gleður mig að kynnast þér. 
Svo segja margir að í fasi sértu bestur,
og það vil ég nú að þú kennir mér.

En þó er það eitt,
kannski er það bara ég. 
Þér finnst það kannski ekki neitt,
en ég vil trúa því sem ég sé. 

Ég skal sýna þér hvað ég get,
og engu skal ég þér leyna. 
Ég skal færa þyngsli um eitt fet,
gaman þætti mig sjá þig það reyna.

Svolitlu láni hef ég átt að fagna,
heiðarleg og einlæg er sál mín þekkt. 
Mér finnst þú þó alltaf þagna,
þegar lífið hefur sál mína hrekkt.

En það er ekki þér að kenna,
þótt að stundum líði mér illa. 
Þegar ég á rassinn er að renna,
þá kenni ég þér um þann kvilla.

En í raun þá veit ég betur,
ég trúi því að þú sért ekki svo slæmur. 
Því mér þú próf à hverjum degi setur,
og kennir mér að elska mig í ræmur. 

En þú mátt þó vita eitt,
að í raun þá ertu hluti af mér. 
Ég þykist bara ekki vita neitt,
þegar ég finn lyktina af þér. 

Þú ert mér ávalt nærri,
líkt og skugginn sem alla eltir. 
Þvî fer nú aldeilis fjærri,
að þú líf mitt eilíft heltir. 

Við höfum gefið hvor öðrum svo margt,
svo mikla ást sem er svo fögur,
Þegar lífið verður huga mínum hart,
þà eigum við alltaf börnin mín fjögur. ]



[ Þegar þið hræðist myrkrið og ratið ekki heim,
hindranir geta tálmað vegferð ykkar þótt leiðin virðist bein.
Ef skórnir skildu slitna, jafnvel ef það losnar reim,
skulu þið ávallt hugsa til mín, því þá verðið þið aldrei
ein.

Kv, pabbi ]



[ Tætt sálin tignalega stígur niður fótum,
tígurlegan líkamann hann elur.
Hamingjuna hann rífur upp með rótum,
og ræflinum sál sína selur.

Í lausu lofti sál hans svífur,
stolt hans er inn að beini sorfið.
Vesæla tilveruna hann taumlaust rífur, 
tækifærin hafa fyrir löngu horfið.

Harmur hans hugann nístir,
hláturinn ómar fortíðinni í.
Hamingjan sem þú forðum hýstir,
hraktist burt og fór fyrir bí.

Þar sem áður var skarpur hugur,
syngur heimskan nú laglausan tón.
Þar sem áður var stolt og dugur,
situr nú sakbitið vesælt flón.

Í hljóðum huga grætur sú sál,
hógvær með skapið sitt stóra.
Margt áður logaði þar mikið bál,
sem magnþrota reynir nú að tóra.

Vofur fortíðar fönguðu mig,
fegurð andans fjaraði út.
Sálin fór að hata sjálfa sig,
og setti líf mitt í einn hnút.

Þótt ég ástina hafi aldrei snert,
þá mun ég aldrei hætta að leita.
Það sem huga minn hefur hert,
er hjarta sem ást mun lífinu veita. ]



[ Fegurðin ljós með sitt fas og brosið bjarta,
fengur sem ég mun ávallt veita skjól.
Fegurð hugans hefur snortið mitt hjarta,
hamingjan er hlýrri en nokkur sól.

Húð hennar er mýkri en silki,
hjartað fegurra en nokkurt blóm.
Um líf hennar látlaust yrki,
og lifna við hennar yndis róm.

Hún lyktar líkt og nýútsprungin rós,
líklega gæti hún læknað versta kvef.
Hún er viti minn og verndarljós,
og vakir yfir mér meðan ég sef. ]



[ Ég spáði um daginn
hvort möguleiki væri á því að ég hefði verið fullfljótfær að festa ráð mitt á ný
því það þykir fólki víst
í dag
og það hefði mér líka þótt undir öllum eðlilegum kringumstæðum

spáði
hvort ég hefði virkilega í alvöru réttilega getað verið 
búin að leita eins og þurfti?

finna þennan eina

hafði ég leitað svona hratt eða hreinlega ekki nóg?

en kringumstæðurnar voru bara ekkert eðlilegar
því ég féll á fésið
og naut þess

ef heimurinn heldur að sá eini sé þarna úti enn
þá afsanna ég heiminn auðveldlega
því hann verður áfram einn, sá eini

ég hef fundið minn og hann er ekki einn
heldur alveg milljón ]



[ Skilaboðin voru ekki áreiðanleg
og þessvegna talin sennileg
sem síðar var ritað sennilege (uppúr 2086) ]



[ Heyrið duna hátt um velli
heyr stormaþytinn og gljúfur titra.
Heyrið brest og berserkstökin
sjá blikið frá norðurljósum glitra.

Sjá hver og hvíta jökulbungu
þar hvílir fönnin en undir sýður.
Jökulárnar sem silfurstrengi
og sæbrimið er við ósinn bíður. ]



[ Lotið var þitt breiða bak
og brenndur eftir sárin.
En þétt var þitt handartak
en þögn um kreppuárin.

Börinn biðu komu heim
brostir með eitt í huga.
Lagðist lúinn hjá þeim
og lést þögnina duga.

Sorgmætt á brá var þitt blik
allt brást - engu að eyða.
Og enn var erfitt um vik
engri hjálp til að dreifa.

Í mjöllinni marrið við skref
í myrkri stjörnur tifa.
Í huga eitt lítið ef 
hann átti ei að lifa.

En hann unni sinni ást
svo þung getur bið orðið.
Að síðustu verður skást
að sætta sig við morðið. ]



[ Nú skil ég betur og betur
baráttu sumars við vetur.
Og allir kveðjunni kvíða
að kallinu fer að líða.

Ég syrgi för sumardaga
sagt er að allt megi laga.
Þau bíða sporlausu sporin
ég sé þau aftur á vorin.

Ég kveð fuglana sem fara
fjöllin á eftir þeim stara.
Og dalir og grösin gráta
í gær fraus aldan við báta. ]



[ Ég sakna þess að vera í móðurkviði
og eiga allt lífið fram undan

Ég sakna þess að vera 5 ára,
þegar foreldrar mínir litu enn vel út

Ég sakna þess að vera 15 ára
og vera kallaður gaur og tékka á stelpum


Ætli ég eigi eftir að sakna þess
að vera 35 og yrkja stórkostleg ljóð? ]



[ Allur heimspeki hljómur
er hvelfing ein yfir eyðigarð.
Þaðan berst ennþá ómur
enginn veit hvernig tilurð hans varð.

Þessar hugsanir hindra
en hvetja og gefa öllum þrótt.
Þær skína og þær sindra
líkt og stjörnur á heiðskírri nótt.

En erfitt er að skilja
orðin sem fjalla um tilvist manns.
Og ég  virði þann vilja
og von sem annast um drauma hans. ]



[ Tvö laufblöð
líða um stétt
og fjúka um
lítil og létt.

Sölnuð og smá
fallin af meið
við sumalok
á minni leið.

Eins og orð
í munni lögð
en til þín 
aldrei sögð. ]



[ Þetta í sambandi við nóttina
var aldrei staðfest

Settu lykilinn í efstu skúffuna

hamarinn á hanastélið

á meðan þú ritar bréf til þín 
og kveður 
þessa


kringlu. ]



[ Þessir mennsku menn
sem mylja hin síðustu blóm.
Og að eru enn
að endingu hljóta sinn dóm.

Og allt er það eins
því enn sveltur hinn minnsti þjónn.
Vor mönnum til meins
í myrkri býr andvana tónn.

Þessi mennska þrá
þjóna öllum sem hafa völd.
Með bænir á brá
en bræður myrða í kvöld. ]



[ Að heiman fór ég heim
um hálflæstar dyr.
Og sporin þakka þeim
sem þekktu mig.

Að heiman fór ég einn
og allt var mér nýtt.
Hinn sigurvissi sveinn
en sagan hans grýtt.

Að heiman fór ég för
og fagnaði heitt.
Um vorið ýtt úr vör
en vissi ekki neitt.

Að heiman fór ég fyrr
og fótaporin sár.
Hjá lykli að læstri dyr
lágu gömul tár. ]



[ þar sem humarinn hleypur villtur um túnin
þar sem víkin heitir svo ranglega múlinn
þar sem óðir menn eru eflaust á kreiki
og andskotinn alltaf á næsta leiti
já þar mun ég sitja
þar til endann mun vitja
því skítleg er skömmin
og restin er mykja ]



[ Mín kæra eiginkona, elskuleg
Níu mánaða var gengin, glæsileg
Fátt get ég sagt
En það er þó satt
að ég gef henni hrós
minni elsku Bergrós
Því nú er fædd og skírð Særún Rós ]



[ Puntstráið dansar í austanvindinum,
og stöku Sóley litar mosabreiðuna í hrauninu.

Englarnir gráta tárum himins meðan ég 
leita að sólinni sem átti að fylgja sumrinu mínu. ]



[ Mér er illt,
fáðu þér meðal.
Mig verkjar,
fáðu þér meðal.
Ég er með sting í maganum,
fáðu þér meðal.
Ég finn fyrir sársauka,
fáðu þér meðal.
Ég er brotin,
fáðu þér meðal.
Ég sé allt í svörtu,
fáðu þér meðal.
Ég svitna svo mikið,alltaf,
fáðu þér meðal. ]



[ Namm namm,
peningar og völd,
ég kaupi mér ázt ]



[ Ég fæ mér demanta í matinn
og hengi þá um hálsinn
(nú er ég rík frú)
Ég finn hamingjuna hún svífur
yfir
mér
--
svo fallega gul og lillablá ]



[ Ég heyri í þér dansa,
guð blessi bros,
guð blessi tár,
guð blessi mig og þig,
og lifðu hátt í perlubaði.

Réttu mér nú vopn og hreinsum illt til að fá frið. ]



[ Vistnuð er rósin í moldinni,
líkt og, 
þráin mín,
draumur minn,
bæn mín,
hörund mitt og viljastyrkur.

Eitt skref í átt að eymdinni,
eitt fall og engin von.
bergmálar hatur inn í eyra mér, sem dreyfist um líkama minn.

En rödd mín og andlits lygar, leiklist, segja frá kímnigáfu og fegurð. ]



[ gríma mín datt af í gær
þrettán meiddust og sjötíu dóu þar sem engin hefur séð svona mikla eymd í einu. ]



[ Kertið mitt er bilað,
og ég er Britney Spears,
ég dansa til að gleyma.

Ég vaknaði í gær með brund í sænginni minni eftir að þér var fullnægt,
--alltaf gleymist ég.

Ég brenni mig til sektarkenndar, 
horfi á x-factor og sötra
túrblóðið mitt ]



[ Ég er gift
Elvis Preasley, Kurt Cobain, Bob Dylan og Jesús kristi,
og við lifðum hamingjusöm til æviloka. ]



[ María mey 
fyrirfór sér,
afþví að barnaverndin sendi jesús til himnaríkis í fóstur.
Spíttið og E-pillurnar voru komnar í öfgar.
Brennivín og vindlar var hennar lífsbrauð. ]



[ Ég hata það að hata
hata það að elska
elska það að elska
elska það að hata
ég
hata það að elska þig
hata það að hata mig 
elska það að hata mig. ]



[ Brotin rifbein,
og glimmer í munni.
engar áhyggjur, þetta er allt spurning um útlitið.
Ég tek skæri og klippi af mér fituna, kveiki í kerti, og brenni spegilmynd mína, útlitið skiptir öllu.
Sólin sest til viðar og ég sötra kaffi dretil, hönd mín skelfur, hún titrar, mér líður ekki vel,
en allt er í lagi, þetta er allt um útlitið. ]



[ Húmið hangir yfir og mig verkjar í hálsinn.
Ég bý mér til mixtúru sem inniheldur gleði heimsins,
helli henni út í teið mitt með von um bata með efasemdun. ]



[ í dögun allt er farið,
allt sem nóttin átti er gleymt,
ekkert heyrist, ekkert sést, nema 
leifar af orðspori mínu ]



[ Þegar ég vakna, fer ég að sakna,
sakna þegar
nætur voru hvíld og
dagar hamingja.
en nú,
eru nætur 
hugsanir, fantasíur og sjálfsefi og
dögun er tími til að setja upp grímu og gráta í hljóði innra með mér. ]



[ Gefðu mér vængi, svo ég geti flogið frá þér.
Gefðu mér andardrátt og kaffisopa,
frelsi ritað með zetu og hægindarstól meðan ég reykji pípu.
Ég vökva andstyggðina innra með mér og geri grín af litla manninum, því mín sál sem ekki er til er svört og krumpuð og tilfinningarskert.
Ég og minn hugur er fullur af ofhugsuðum dagdraumum og ofskynjunum.
Ég er þráhyggju- og árátturinnar þræll sem lifir á nýjungagrini og subbulegu snakki á tilboði.
Vaggaðu mér í svefn, róaðu mig niður, því þegar ég vakna verður þú farinn og ég verð týnd.
Engin dyr til að banka á og engin kyrrð í huga mínum finnst.
stoltið drýgur og efasemdin heimsækir mig á sunnudögum, sama tíma læsi ég tilfinningarnar úti og drekk kaffi, svart kaffi með engum sykri. ]



[ Gegnblaut, 
rennblaut, 
hundblaut
geng ég um i haustregninu,
gul laufblauð
fljóta um 
í lækjum götunnar 
eftir regnið 
sem virðist endalaust 
það styttir aldrei upp
það rignir og rignir 
og rignir og rignir, 
það er eins og regnið 
sé komið til að vera
að eilífu. ]



[ hugur minn ber mig á dimma staði
ég finn fyrir straumum kalda sjáarins
áhrif sandsins taka í burt tylfinningar
ég er að detta niður endalaust ekkert
ég finn fyrir snertingu dauðans
líf mitt er á enda, ég er að verða blindur
ég sé bara eitt
það er veggur
hann er rauður
ég veit innst inni er ég dauður
ég týndist í minum eiginn huga
raddirnar mínar taugar buga
ég er að brjálast
getur þetta aldrei klárast
það er ekkert hljóð
ekkert að sjá
ekkert til að snerta
og eingin lykt
hér endar þetta
ég er hættur að detta. ]



[ Beljandi, umturnandi, 
Hel ber ég yfir þig andi...
Viss er minn vandi
for mín og fjandi
með sjálfdauða belju í bandi...
Fullvissandi grandi,
svo engin þar eftir standi... ]



[ Ég hugsa um þig.

Þegar ófreskja höfuðs míns
engist um.
Lætur mig gera þetta aftur
og aftur.
Mun hún aldrei láta mig í friði?

Ég hugsa um þig.

Þegar ég stíg aftur
á tæki djöfulsins.
Það pípir blikkandi á móti mér,
til þess eins að láta tárin flæða á ný
og ófreskjuna vakna aftur til lífsins.

Ég hugsa um þig.

Þegar ég ligg upp á spítala
þakin hvítum lökum
með línuna
tengda beint í handlegginn,
lífslínuna.

Ég hugsa um þig.

Þegar ég ligg í kistunni
með ekkert utan á mér
nema skinn og bein
vannærð
vanlifuð.

Ég hugsa um þig

Þegar þú bentir mér góðfúslega
á að ég væri of feit
mannstu?
Þarna fyrir 5 árum.
Ég hugsa um þig. ]



[ Haustlitirnir eru mér hjartfólgnir,
ég horfi á þá heilluð 
af margbreytileika þeirra, 
þeir senda mig í ævintýraheim 
hugsanna minna
þar sem allt er svo ltiskrúðugt og fallegt,
þar eru allir fallegir, 
þar eru allir frískir,
þar eru allir vinir, 
engin særindi eða dauði
bara fegurð, endalaus fegurð,
marglit fegurð sem kallar fram
allt það besta og fallegasta í þessum heimi.

Ég óska mér stundum að þessi heimur
væri raunverulegur og þar gætum við
öll átt heima, án særinda, 
ótta og leiðinda,
án veikinda og dauða,
ég myndi kalla það „Hamingjulandið“. ]



[ Sjávarniðurinn leitar mig uppi í svefnhöfganum, 
ég stend upp og fer út að glugganum, 
bárurnar gárast yfir fjörusteinana 
sem veltast um eins og börn að leik, 
kollurnar vagga á öldunum, upp og niður, upp og niður, 
væri ekki gaman að vera þær 
og vagga upp og niður sitjandi á öldunum 
eins og lítll bátur 
án þess að hafa áhyggjur af því að sökkva. ]



[ Í loftinu gárast vindurinn, 
litfögur laufblöð trjánna 
feykjast burt, 
þau svífa um í loftinu 
eins og farfuglar að kveðja, 
sólin brýst út úr skýjunum 
það styrnir á yfirgefinn kóngulóarvef 
eins og kristalla á greinum  lauflausra trjánna, 
undufagurt listaverk náttúrunnar  
marglitur regnboginn  
lýsir upp fegurð náttúrunnar
eins og geislabaugur 
sem umlykur náttúrna með lotningu. ]



[ Og til mín kom nóttin
í niðmyrkum draumi
sem nábjartur
engill
minna framliðnu daga.

Þú milda nótt undra ljósa
í alheimsgeimi,
breiddu verndarvæng
yfir vinu þína. ]



[ Hver getur læknað það 
sem aldrei varð?
Rifin hjörtu, blæðandi 
sárum.
Slógu í takt og gréru,
annað betur en hitt. ]



[ Einn kafli í lífinu lokast,
minningar vináttu
dafna, 
vara þær æfina á enda
lifandi í hugskoti mínu. ]



[ Ég reyni að syrgja ekki
ástina sem ég taldi mig 
verða af.
Hún lagðist aðeins
í dvala, hennar tækifæri
kemur á ný.
Á meðan ég býð 
elti ég lífið,
hver andadráttur 
færir nýtt upphaf.
Nýr dagur færir lausnir
á vandamálum
sem þú sofnaðir útfrá 
í nótt. ]



[ Hvað á maður að gera við hamingjuna?
Njóta hennar eitt lítið augnablik?
Svo maður geti vonast til að rekast á hana aftur.
Eða brjóta á henni lappirnar?
til að hafa hana alltaf.

Með hamri skal hamingju halda ]



[ Eldurinn er merkið  mitt
því málið hans er beitt.
Bruni hans er sagnasjór 
og sverðið líka heitt.

Eldurinn er enn í mér
og allt í honum ferst.
En í funa hans er allt
sem ég elska mest.

Eldurinn á gamla glóð
öll gömlu árin mín.
Á minningar merlar enn
í myrkri á þær skín.

Eldurinn á sorgarsögn
það segja liðin ár.
Komu hans var fagnaði fyrr
en förin hans sár. ]



[ Eldurinn er merkið  mitt
því mál hans er heitt.
Bruni hans er sagnasjór 
og sverðið líka beitt.

Eldurinn er enn í mér
en allt í honum ferst.
Og í funa hans er allt
sem ég elskaði mest.

Eldurinn á gamla glóð
öll gömlu árin mín.
Á minningar merlar enn
í myrkri á þær skín.

Eldurinn á sorgarsögn
það segja liðin ár.
Komu hans var fagnaði fyrr
en för hans var sár. ]



[ Þeir sögðu að hamingjan
væri ekki til
lífið væri lastafullt
leiðingjarnt spil

að sálin
líkt og örflugan deyr
og liðnir dagar
koma ekki meir

Þeir sögðu að hamingjan
hógvær og hrein
fóðraði ei þjóðir
né læknaði mein

við föðmuðum heiminn
full af þrá
heiminn 
sem að hljóp okkur frá

starandi í spegil
hlið við hlið
í brotni gleri
reyndum við

Við horfðum frá stjörnum
á allt sem að deyr
mannana verk
máttlaus og meir

starandi í spegil
hlið við hlið
í brotnu gleri
elskuðum við ]



[ Ég hef augu pabba míns
og munn móður minnar.
Á andliti mínu eru þau
ennþá saman. ]



[ Ég á mér engil, hann svífur
um himnaríki og vakir yfir mér.
Þótt ég hafi aldrei fengið að 
kynnast honum, þá veit ég vel 
að hann veit hver ég er.

Hann hvíslar að mér að vera 
sterk og heldur í hönd mína 
þegar lífið virðist ómögulegt.

Sá engill er engum líkur
og ég kalla hann afa. ]



[ Sá maður sem kastar frá sér demanti,
til þess að tína upp grjót.

Sá maður sem leitar að mörgum eina krónum,
þegar hann veit vel að hann á seðil heima.

Sá maður sem lýgur ekki,
heldur felur sannleikann milli ósagðra orða.

Sá maður sem myndi aldrei í sínu litla lífi
leyfa dóttur sinni að hitta strák eins og sig sjálfan. ]



[ Þú ert mín hetja, 
vilt alltaf mig hvetja.

Þú ert minn stuðningur og styrkur
og þó það sé myrkur
þá lýsir þú mér leið
sem alltaf er greið.

Þótt ég vaxi og grói
skaltu ekki verða hissa
þegar ég rétti út hendi mína
og segist aldrei vilja þig missa. ]



[ Ég sakna þín ekki, 
ég sakna minningana.
Þú hafðir nokkra hlekki, 
eins og þegar þú talaðir um hana.

Þú hafðir þína galla,
hefði kanski átt að láta þig róa.
En ég hunsaði þá alla,
leyfði þér lífi mínu að sóa.

Nú hef ég fundið mér betri dreng,
hann er allt sem ég vill.
Þó að lífið fari stundum í keng,
veitir hann mér öryggi og yl. ]



[ Með von í hjarta, 
von um að ég,
stelpan sem þú lofaðir framtíðinni,
verði aldrei mistök fortíðarinnar. ]



[ Blop
Splash
Plaff ]



[ Ryðgaðir naglar, hálfir uppúr húsinu hinu megin við götuna.
Vínlyktandi róninn röltir um, hann er á leið í kaffiboð til kóngsins.
Ég ligg í bakgarðinum mínum, klæðalaus og sötra te, með sítrónu.
Það er kröfuganga niðri í bæ og sveltandi börn í Sýrlandi.
Ég ætla á næsta ári til Afríku í hjálparstarf. 
Lengsti ormur í heimi fannst undir kertastjaka og er sjö komma fimm metra langur, hann heitir Kevin.
Ég fór að gráta í gær, loksins, farið mitt er komið, uns ég heyri í flautunni á Ferrari bílnum, næsta stopp er frelzið. ]



[ Hamingjan,
þú,
 og ég.

Það rignir óhamingju úr hamingjunni. ]



[ Sorry mamma,
   ég gafst upp.
Sorry pabbi,
   ég get ekki meira
Sorry forseti,
   ég er að kafna.

Ég vona að þið getið fyrirgefið mér þar sem þið eruð svo fullkomin og gerið aldrei mistök. ]



[ Yfir hæðinni hangir þvottasnúra.
Á snúrunni hanga tilfinningar mínar,
ég er að þerra þær vegna táranna sem vætti þær.

Ég er tilfinningarlaus uns vindurinn hefur blásið köldu golunni á votu tilfinningar mínar. ]



[ Ég greiði hárunum undir handakrikunum mínum og flétti þau, lími svo á mig glimmer og les ævisögu Stalíns.

Í kvöldmat fæ ég mér vatnsglas og klæði mig svo í þröngann samfesting, ég ætla útá lífið, ég er drusla. ]



[ Afþví að ég var klædd druslulega að þínu mati, er þetta þá mín sök?

Óje óje.
Þegar þú rífur mig úr fötunum,
þegar þú biður mig ekki um leyfi,
þegar ég er ekki með meðvitund.
Óje óje.
Taktu mig,
fláðu mig,
píndu mig,
elskaðu mig,
potaðu í mig,
öskraðu á mig,
kæfðu mig,
með þessari skrýtnu ást,
óje óje.
Djöfull er ég að fýla það. ]



[ Hversu erfitt er að hata sjálfan sig þegar að það eina sem þú situr uppi með ert þú sjálf/ur? ]



[ þar sem vindurinn nemur staðar 
undir björtu minni tunglsljóssins,
þar rann stígur sem ég þekkti eitt sinn

annar lá eftir fögrum morgni
eins og hreyfing reyks í vorgusti,
fylltur táknum upphafslausra mynda

sá þriðji lifir enn -
merktur hausti, merktur nótt,
djúpt í dökku blóði þíns unga hjarta ]



[ Ég leita til ljóða þau leita til mín.
Berg þau af bikar og þau breytast í vín.
Ég leita til ljóða ef land mitt rís
og stirnir á stjörnur og sigur er vís.

Ég leita til ljóða er ljós mitt dvín
og finn að ég fer og feigðin er mín.
Drekk þau úr dreggjum í dagana sótt
og dreg þau úr draumum sem deyja í nótt. ]



[ Er síðasta laufblað haustsins fellur
og fyrsta snjókorn vetrar skellur,
á gamla jörð það boðar nýja tíma.
Ég lygni augum, minn líkami kólnar og hjarta mitt tekur að hríma. ]



[ Nístingskaldur vetur  
frostrósir á gluggum
á þakskegginu hanga grýlukertin
tignarleg og hvöss. 

Það stirnir á brakandi hjarnið, 
vindurinn þýtur um úrillur.

Í stofunni hlýir logarnir ylja
á meðan eldurinn í arninum logar,
frostbitnar kinnar barnanna 
rauðar eins og epli eftir útiveruna.

Ilmandi heitt súkkulaði 
og skonsur á borðum 
meðan nístingskuldinn úti hvín. ]



[ Lífins vegur er sjaldan beinn.

Er húmaði að kveldi 
var allt svo hljótt 
þá einmanaleikinn yfir þér réði.

Út af sporinu villtist af leið
þinn vegur hlykkjaðist  meira, 
þú spor þín flæktir í vonleysi og böli, 
þú vonina misstir að nýju.

Hamingjuna þú aldrei fannst
myrkrið eilífa þér náði,
þú skæra ljósið aldrei sást 
að feigðarósnum svartnættið 
þig færði.

Þú leitaðir en  rataðir ei
rétta  leið.

Þinn vegur var aldrei beinn. ]



[ Á meðan litlir ungar
elta andamömmur
Svíf ég eins og flugvélamótor 
á fullu gasi
sprengi mig gegn straumnum

Ég rata á vegg, rita á stíflu

Veggurinn er harður
harður eins og eitthvað
eitthvað sem fleiri en ég hafa fundið og örugglega upplifað býst ég við

Stíflan vekur upp minningar
svona minningar sem allir eiga
Eða eitthvað svoleiðis

Djöfull væri töff 
að koma með klikkað flott erindi
Akkúrat hérna
Um það að vera kominn yfir stífluna
allt vaðandi í ljóð og höfuðstöfum
Brjálað raunsæi og líka töfraraunsæi
og líka rím ]



[ Islenska kjalnesingaljoð -Atli

helgi settist að íslandi já
og bauð þar mönnum að vera hjá.
arngrímur,þorgrímur ekki veit ég hver,
en þar gisti andríður frekar en hjá þér

Búi kom seinna til sögu,og oft var talað um hann,
en þar var hann dæmdur í frekar langt bann
aðeins 12 vetra gamall hann barðist að kappi,
og réttdræpur var um tíma sá skarpi.

esja var talin forn i brögðum
að höfundi sögðum 
en hún gat ekki hjálpað Búa hjá noregsmönnum.

það kom í hlut Fríðar.......

Boðið frá fríði var afar gott
og á þau brosti við smávegis glott
fríður bauð Búa að liggja undir sæng
og endaði það með litlum hæng ]



[ Tóti C og Tóti P
eru diskó bræður 
af ólíkum kynstofni 
hið mannlega Oreo kex

Bræðurnir og ég
Casanova Frankenstein
vorum færðir á geðdeild
fyrir íkveikju á Kleppi

Pythagoras sá um mínar sakir
var sem sagt sleppt
af stærðfræðilegum ástæðum
Samt liggur kexið á Sogni ]



[ Það er allt of mikið
af öllu alla daga
allt of mikið
af öllu alltaf

Samt er ekkert
sem eitthvað er
ekkert nokkurn tímann

Of mikið af engu
þar sem eitthvað er ekki
of mikið af öllu
þar sem ekkert er ]



[ Tyr i Asgardi ad ofan dvelur
Valkyrjan a vigvelli hetjur velur

Berserkur rugladur gripur til vopna
hauskupur vid hoggin brotna

Mjodur ur djupu horni drekkur
ovinurinn djupt iblbodid sekkur

Exir a lofti sverdin beitt
skyldir sterkir godonum skreytt

Brynjur tykkar Valholl bidur
helsaerdur madur i sarin svidur

Herklaeddir heidingjar lofudu Odinn 
hofdingi og hetja missti modinn. ]



[ Heidingjar seglin toku ad hyfa
mjodin og kjotid teir i sig rifa

baturinn yfir oldurnar reid
Odinn kallar Valholl beid

Vikingar teir heldu a hamrinum hatt
lofudu Odinn og badu um matt

Valkyrjan vigar hetjur sotti 
ovinurinn skalf honum var engin flotti 

langt ad heiman nordur stjornu eltu
fjandmenn med sverdinu i burtu hrelltu. ]



[ Orrustan hefst er hornin hljoma
Vikingur a vigvelli stod sig med soma

hedingjar teir heldu a hamrinum hatt
til Odins teir sottu sinn aedri matt

miskunarlaust limlestu fjandmenn i sundur
runir segja sogur um hetjur og undur

ad lata lifid fyrir Odin er heidur
bebrserkur hlaupandi brjaladur og reidur. ]



[ Hún kom fljótandi að veitingastaðnum
höfrungur sporðreysti við dyrnar
þá flaut hún inn í anddyrið 
en þjónn kom henni að borði við glugga

Þar gat að líta Eyjafjörðinn
með hvítan dúk á borði og kerti
þá tók hún upp 38 cal skammbyssu
og skaut bláhval á næsta borði þrem skotum

Hún gekk rólega út í nóttina
mest á kafi en líka á gangstéttinni
næst synti hún út fjörðin
og fór burt með háhyrningum ]



[ C158H251N39O46S beta endorfín
C21H30O2 Tetrahydrocannabínol
C20H25N3O LSD
C19H28O2 testósterone
C18H24O2 estrogen
C18:2 Omega 3
C17H19NO3 morphine
C16H22N6O4 thyrotropine
C16H13ClN2O valium
C13H16N2O2 melatonine
C12H22O11 sykur
C12H23 díesel
C11H15NO2 MDMA
C10H14N2 nikótín
C9H13N amphetamine
C8H11NO2 dopamine
C8H18 octane
C7H8N4O2 súkkulaði
C4H10 Butane
CH4 Methane
C3H8 Propane
C2H6O alkóhol ]



[ Þú undrum prýdda ágústnótt,
hve oft um það mig dreymir
er inn í tjald þú komst um kvöld
og kysstir mig í leyni. 

Þó liðin séu ár og öld,
heil eilífð hérumbil 
þeim kossi og hvarmaljósum tveim
gleymt kann ég ei né vil.

Því leiðir skildu á lífsins braut.
þín lá um hafsins strauma.
En ég sat heima og bað og beið
í bríma fornra drauma. ]



[ Fíflar að rósum
og borgin að dimmum ljósum
stúlkan að konu
konu sem enginn annar fær
og kemur ekki nær
aðrir halda sér fjær
nema stúlkan úr borginni með fíflunum og rósunum
og dimmu ljósunum. ]



[ Hún

Hún, en fyndið að það skuli alltaf byrja á henni. Hún var talandi rós og yfirnáttúrulega falleg en gekk alltaf í svörtu, í sama lit og hjarta hennar. Hún var listræn og kaldhæðin, hún var hvít eins og mjöll á sunnudögum og varirnar hennar voru bólgnar á mánudögum. Ég hafði aldrei eitrað sjálfa mig af brúnum augum, fyrr en ég sá hennar, þau gripu mig og drógu mig niður í tómarúm sálar hennar. Þá komum við alltaf aftur að þessum frægu eftirvæntingar og vonbrigðarfullum orðum, augun eru spegill sálarinnar. Hvað er sálin nema eldspýta sem er að falla í ösku. Tilfinningarnæmi er yndislegur leikvöllur, griðastaður, hugarró að lokum. 

Ég

Ég, en sjálfselskt að það skuli alltaf byrja á mér. ]



[ Rottur í Reykjavík
reyna‘ að ná fótfestu
það gengur og gerist eins og músík,
hafa hertekið göturnar bestu.
Tussan er temmilega rík
tekur seðla upp úr langflestu
reðirnir rísa alla leið á Súðavík
og haldast þannig í sínu rismestu. ]



[ Karlmenn með kvenlegar tilfinningar
kunna ekki að tjá sig,
þar eru þessar sprengingar
þeir vita ekki hvernig,
hvernig þessar hyllingar
hafa áhrif á hvert stig,
nokkrir nauðalíkir sem dýrlingar
nefna við sig hættustig. ]



[ Af gamla Leppalúða
nú leggur jólailm.
Íklæddur skondnum skrúða 
starfa vill, hjá Saga-film.

Við Grýlu skildi grama
nú geim skal prufukeyrt
í leit að frægð og frama
á forsíðu „Séð og heyrt“. 

Nær Leppalúði frama
í framadrauma drama
ef fær hann pláss í keppni Rásar tvö? 

Leppalúði sendir 
látlaust Selfy snapp.
Hjá Loga gaurinn lendir 
með Leppalúðarapp. 

Hann hugsar sér gott til glóðar
um sín glæstu þáttaskil  
Hann höfðar vel til þjóðar  
horfir Bessastaða til.

Nær Leppalúði frama
í framadrauma drama
ef fær hann pláss í keppni Rásar tvö? 
það nægir kannski að þekkja Sigga Hlö. ]



[ Kosningar og pulsa í boði 
pulsa í boði sjálfstæðrar samfylkingar 
með sinnepi rauðu og bláu
steiktu og hráu meðlæti.
Ekki vera með ólæti
þótt sjálfstæð sé framsókn í lokin
litrófsins flóra hokin og föl
því verkalýðsdagurinn er í nánd
við verkalýðssánd er pulsa í boði
pulsa í boði verkafólks
fólksins utan skjaldborgarinnar. ]



[ Ég gægist út um gluggann minn
þú gægist út um gluggann þinn
augu okkar mætast 
hlýleika ég frá þér finn
fullkominn.

Ég brosi undur blítt til þín
þú brosir undur blítt til mín  
augu okkar kætast 
ástarsólin okkar skín
sallafín. 

Gluggavin ég góðan hef 
ég gluggavini mínum gef 
sælublikið sætast.
Hreint ég hugsa ástarbréf
hugarstef.

Í glugganum ég vaka vil 
vænta þín og vera til 
óskir okkar rætast  
við gluggann þinn og gluggann minn
grið ég finn. ]



[ Er gruggug Hvítá, glæru Sogni mætir
geysimikið vatnsmagn verður þá.
Til sjávar rennur, svæði víðfemt vætir 
stórkostlegust áa, Ölfusá 

Þar lifa allar ferskvatnsfiska gerðir
sem finna má á Íslandi í dag. 
Í Ölfusá vel enda veiðiferðir
um 18 prósent alls fisks veiðist þar. 

Þolraunir við þurfum öll að standast
og þekkja hætturnar síðkvöldum. 
Margur hefur í ánni særst og andast
elsta heimild er frá miðöldum. 

Erfitt er að finna um ána kvæði
ekkert fann ég, það var soldið töff. 
Efla má þau andans elstu fræði
yrkjum meira svæðisbundið stöff. ]



[ Þungt hugsi,
létt geggjuð.

Vel full,
illa liðin.

Dóttir allra,
dóttir hans. ]



[ Ó hve ég hlakka til þessa dags er ég vakna með bros á vör með ljós lífs míns við hlið mér.

Ó hve ég hlakka til þessa dags er ég geng út að glugga og sé snjóinn falla eins og fjaðrir  koddaslags gærkvöldsins.

Ó hve ég hlakka til að vera svo hamingjusöm að hver einasta sekúnda sýnist vera óendanlega fullkomin. ]



[ Aldrei skaltu efast umhyggju mína,
ef mér þykir vænt um þig
mun ég öskra á þig galla þína
og leyfa þér að græta mig.

Ég mun öskra og æpa
ef þú vilt ekki mín gæta.
Ég mun kúra og kyssa
ef þú vilt mig ekki missa.

Aldrei skaltu efast umhyggju mína,
ef mér þykir ekki vænt um þig
mun ég öskra á þig galla þína
en aldrei mun ég leyfa þér að græta mig.

Ég mun engu þér leyna
og aldrei mun ég þér gleyma,
ef þú hefur hjarta mitt að geyma
mun ég alltaf eiga hjá þér heima. ]



[ Nú göngum við fáfarinn slóða 
í fótspor hans Guðmundar góða
Þið þekkið hann flest
það á ykkur sést
þökk sé háskólagenginu fróða.

Í Hörgárdal föðurlaus fæddur
af fjölmörgum heimilum klæddur 
dugnaðargrey
sem guggnaði ei 
þótt geðveikt hann oft væri mæddur. 

Svo hélt hann til framandi landa
á Hornströndum skip náði að stranda
Fótinn hann braut
en lækningu hlaut
hjá Heilögum Reykhólskum anda. 

Hann vígður var prestur hann Gvendur  
og vinur hans fannst svo örendur.
Í sorg sinni bað
til Guðs, nema hvað
og síðan við ,,gott“ hann var kenndur. 

Og sama var, hvar, hann var prestur 
hjá almúga þótti hann bestur.
Hvar sem hann stóð 
var fólksfjöldaslóð
sem fylgdi honum austur og vestur. 

Um Skagafjörð ferðaðist gæinn
faglega vígði hann sæinn
og brunna um allt 
ó boy, það var svalt 
svo bauð hann, ómögum í bæinn. 

Í Svarfaðadal sat á Völlum
þar sinnti vel starfi og öllum
oft þurfti hann þó 
að setja á sig skó 
og ganga á heiðum og fjöllum

Einn dag yfir Heljardalsheiði
hann fór ásamt fólki, frá Skeiði
þá hríðin skall á
og fjöldi fólks lá
svo fjórtán við bættust þá leiði. 

Ég gæti sko sagt fleiri sögur 
og sönglað hér vísur og bögur
Um góðasta Gvend 
og verk hans í grennd
en göngu skal ljúka um fjögur. ]



[ Nei þýðir nei
Nei þýðir svei
Nei þýðir aldrei ókei
Nei þýðir nei aldrei. ]



[ Fyrir mánuði varstu áhugaverður og ókunnugur drengur aðeins nokkrum mánuðum eftir að hafa verið krýndur inní fullorðinna manna tölu. Það tók mig eitt stefnumót og nokkur kvöld með þér til þess að falla alveg kylliflöt fyrir þér. Þú varst eithvað nýtt og spennandi svo klár og hlýr á sama tíma. Þú sagðir mér hluti um þig sem ekki margir vissu og sagðir þá við mig vitandi að stelpa eins og ég kynni að halda leyndamálum svosem þessa leyndarmáls sem við vorum. Þú varst alltaf ljúfur og góður, verndaðir mig og sýndir mér athygli. Svo einn daginn ákvaðstu að ég væri ekki þín týpa.

Málið er að þú varðst hrifinn að mér þegar ég var einmana, svo þegar ég var það ekki lengur sástu að verki þínu var lokið.

Núna ertu farin og ég er aftur orðin einmana, þá hringir síminn  og viti menn það ert þú. ]



[ Nýfætt lokað blóm 
bar visku og hæfileika innra með sér 
það hefði getað blómstrað 
deilt fegurð sinni með öllum heiminum, 
og mér

En blómið skorti vatn og sól
og lífsins hvössu vindar blésu af krafti á litla blómið
og blómið sem var svo hrætt
það lokaðist enn fastar

Því enginn var gróðurinn umhverfis það
engin önnur blóm sem gátu varið það
eða tekið hluta af vindinum á sig
nei, sum blóm standa ein

Blómið óx
það náði fullri lengd eins og hin blómin
en það opnaðist ekki
blómstraði aldrei

Að lokum gerðist það
blómið gat ekki lengur haldið eigin þunga
stilkurinn var illa farinn
hann brotnaði á versta stað
og nú liggur blómið á kaldri jörðinni

Það reynir að muna 
hvernig það var að vera eins og hin blómin
en það tekst ekki
það man ekki
og vindurinn heldur áfram að blása

Nú getur blómið ekkert gert nema horfa á lífið líða
ó svo hægt 
það liggur í kvöl sinni
og veit að þetta brot mun aldrei gróa

Kannski er blómið innst inni sátt við það?
kannski finnur það minna fyrir vindinum þegar það liggur

En í fjarska eru lítil blóm sem sakna og gráta
aldrei fengu þau að sjá og þekkja blómið eins og það hefði getað orðið
þau þráðu að fá að sjá litina, finna ilminn
njóta nærveru þess

En þau fá aldrei að vita hvað hefði geta orðið
enginn fær að vita ]



[ Elsku hjartans ljósið mitt bjarta
þín mjúka sál hefur verund mina bætt
þú kveiktir upp eld og virkjaðir mitt hjarta
nú blómstra ég loksins og get ekki hætt

Ég hugsa til þín og hjarta mitt flæðir
brosið þitt, hlátur og stríðnislegt glott
ég veit ekki fyrr en ég svíf hátt um hæðir
hamingjuútsýnið gerir mér gott ]



[ Ólgandi órækur fossinn í mér
óbeit hann hefur á stöðnun
sálin mín eilífa síhungruð er
sækir í viskunnar öðlun

Hugurinn óþekkur hraðförum fer
hoppandi hratt milli mynda
þrjóskur og þrálátur er þorstinn í mér
þrautseigur mun hann nú synda

Árin sem líða árétta það
ástin er endanlegt svarið
belgtroðin þarf græðgin að fara í bað
bítandi nýtir sér karið

Blekking sem oft og títt bauð mér upp í dans
barði mig svo sárum ég fékk safnað
gröm lít nú á þann gerviglans
og glöð hef ég dansinum hafnað

Veröldin er fögur og vongóð ég er
væmnin mun vafalaust venjast
glöð mun ég gefa, það sem gefið var mér
gjöfin mun áfram nú þenjast ]



[ Það er svo margt sem þú hefur kennt mér
þú gafst mér ný augu 
svo ég gæti séð töfra lífsins

Skyndilega eru litir regnbogans margfalt fleiri
fegurri en ég hefði nokkurn tímann getað ímyndað mér

Hver hefði trúað því
að svart gæti breyst í hvítt?

Áður ómögulegir hlutir eru nú auðveldir
og gráu litirnir virðast svo miklu fallegri með þér

Ég þrái ekkert heitar
en að vera þér eins góð og ég mögulega get

Og þó ég þurfi að ganga nakin í gegnum eldinn
til að brenna burt allt það, sem hindrar
þá geri ég það
brosandi

Ég mun fylgja sannleikanum eftir bestu getu
hlusta á visku hjartans

Og ekki er það svona erfitt lengur
því þú ert hér hjá mér
þú veitir mér innblástur og kjark

Þó að ég sé bíllinn
þá dugar hann skammt án þess að fá sitt bensín
og það ert þú


Já, það er ekki aðeins þitt líf sem var að byrja
nýja ég er jafn gömul þér
og ég á líf mitt þér að þakka


Takk elsku þú
ljósið mitt
hjartagull ]



[ Stelpan sem fæddist var saklaus og góð
sjón hennar sá allt það bjarta
veröld þó fljótt varð þung eins og lóð
vonlaus varð hugsunin svarta

Reynslan kenndi reiðum sárum
raunveruleikinn hann svíður
best að byggja vegg og verjast bitrum tárum
bíða uns vont lífið líður

Lífsflóttadraumar ljáðu stúlkunni leiksvið
lýstu upp litlausan heiminn
skyndilega engin sorgarfull bið
skaust burt í stjörnubjartan geimin

Tómið hið innra titrandi þráði 
tælandi festi hana niður
föst var í frosti en ljósfræjum sáði
fagur var nýfenginn siður

Fullorðin og  frelsuð frá fortíðar draugum
fegin ég flýg inn í núið
verð þó ávallt innst inni viðkvæm á taugum
vör um mig - er þetta búið? ]



[ Hann er ofur lúmskur
og leynist furðu víða
best er fyrir okkur að hafa varann á
en voðalega sætur, segist hann nú vera
fær mann þess að auki, til að slaka á

Hann gefur ekki neitt
nema minnkandi bragðskyn
og líkaminn hann þjáist - frá haus og niður í tá
en hann er ofur fljótur á skynsemina að skera
og fær mann til að trúa – Þetta er nauðsynlegt að fá!

Þú færð þér kannski smá
en vilt strax miklu meira
já sykurinn er frekur og kallar alltaf á
nú er aðeins eitt við þessari kvöl að gera
segja bæ þú sæti – og heilsuæði fá! ]



[ Þekking.

Þekking hrellir hverja sál,
þú mátt ekki skilja.
Ef þú veist nú bara allt,
Þá ekkert er að skilja. ]



[ Sorgarfréttir.

Sorgarfréttir segja má,
sögu landsins okkar,
þeir þig píndu þokka þjóð,
þannig voru lánin.
Öll sú vinna á þig lögð,
áfram náðu lánin.
Allt það sem þig dreymdi um,
voru kannski bara lánin. ]



[ Móðir.
                          
Móðir sæl ég minnist þín,
móðir sem hér ól mig,
Þakka þér, þú varst mér allt
Þú eina kæra móðir.
Minning þín hún lifir hér.
Meðan um æðar blóðið mitt rennur.
Þökk til þín.
Þú yndislega móðir. ]



[ Þessi heimur, er hann raunverulegur?
ég finn æ oftar fyrir þeirri tilfinningu
að mig sé að dreyma

Flest fólk spyr ekki spurninga, og neitar að hugsa
það lætur sig berast 
kraftmikill straumur blekkingarinnar rífur það með sér

Og það er svo þægilegt að fljóta bara áfram
vita ekki neitt
vera með augu hjartans lokuð

Ég neita að taka þátt
eitthvað er að vakna innra með mér
ég þrái svo heitt að þekkja ÞIG og skilja

Mitt innsta ljós þráir að skína óhindrað
að losna undan öllum grófu og heftandi klæðunum
fá að standa nakið og sameinast ÞÉR

Hversu lengi þarf ég að bíða?
segðu mér bara hvað ég þarf að gera, og ég mun gera það
ég er svo miklu meira en þessi litla jarðneska manneskja

Því ég finn djúpt í hjarta mínu fyrir MÉR
dýrmæt augnablik innsæisins ljóstra upp leyndardómi sálar minnar
og skyndilega VEIT ég, og SKIL, ALLT
 
En augnablikin sogast burt frá mér, innsæið hverfur
og ég fyllist söknuði um leið
komdu aftur!

Jarðneskur veruleiki minn tekur við
klæðir mig í kraftgallann, hylur mig alla
heftir frelsi mitt

Ó bara ef ég kynni að afklæðast
þá gæti ég verið ÉG, alltaf
ég bið þig, hjálpaðu mér; sýndu, kenndu, talaðu við mig!

Ég er ekki hrædd, nema við óttann sjálfan
lýstu mér leiðina
og ég mun fylgja ÞÉR ]



[ Ég ætla ekkert
uppí til Guðs 
þegar að ég dey
og ekki heldur 
í alla ljótu leyni
leikina hans. ]



[ Maðurinn sem skammaði mig
fyrir að koma með krakkana mína
á Háskólatorg um daginn
er nú fyrir framan mig 
í röðinni í Bónus.

Nei, innskráning fyrir börn
er ekki hafin í Háskóla Íslands.

Ég vona í hljóði (en samt með smá skömm)
að þessi gúrka sem hann
ætlar að kaupa sé eitruð. ]



[ Sjálfsmynd mín er vasi,- brotinn vasi,ehemm!
Límdur vendilega saman...en takið eftir, ekki alveg nógu vel- og ég er þá ekki að meina að þið eigið ekki að taka alveg nógu vel eftir, heldur taka eftir hinum orðunum fyrir framan, þessi orð þið vitið þarna, -ekki alveg nógu vel?
Vasinn var fylltur vatni til þess að vökva blóm sálnanna í eyðimörkinni.
En bágt fæ ég á baukinn þegar
bunurnar standa í allar áttir ]



[ Ég krýp
og kíki út um
kýraugað.

Það undrar mig
að margt utan þess 
er álíka skrýtið 
og innan. ]



[ Það er engin botn til
og alltaf hægt að komast
neðar og neðar

Þrátt fyrir öryggisnetin
allt í kring
sem hefta för

Þá er engin botn til
sama hvert þú ferð	
það er engin botn ]



[ Eplalyktin sem angaði frá búðinni 
um alla götuna, 
stóra lýsandi bjallan langt uppi  
í loftinu hjá Geysi,
mamma saumandi handa okkur settleg 
sængurföt í dúkkuvagnana okkar,
angan af hangikjöti og ilmur af rauðkáli
allsstaðar,
mamma æðandi, kallandi og argandi um 
íbúðina, Siggi, Helga, Svava, nei 
Siggi,
logandi vaxkertin á trénu og vatnsfatan til vara í horninu,
útvarpsklukkan slær loksins sex högg
sælubros

-og gleðileg jól. ]



[ Aldrei mun ég verða leið
yfir því að horfa á sólsetrið ein.
Hví ætti ég að verða reið
yfir því að fá að sjá slíka fegurð?

Aldrei mun ég verða leið
yfir því að sitja á kaffihúsi ein.
Hví ætti ég að verða reið
yfir því að drekka dýrindis kaffi?

Aldrei mun ég verða leið
yfir því að sjá öll hamingjusömu pörin.
Hví ætti ég að verða reið
yfir hamingju annarra?

Aldrei mun ég verða leið
Þó ég þurfi að leita þín yfir höfin.
Hví ætti ég að verða reið
yfir þeirri von að finna þig einn daginn. ]



[ Einn, tveir, þrír...
mig langar ekki heim
mamma heldur að ég sé hýr
og pabbi kallar mig leim.

Fjórir, fimm, sex...
Mikið er ég orðinn svangur
Afsakið áttu nokkuð kex?
Dagurinn er búinn að vera svo langur.

Sjö, átta, níu...
ó hvað ég vildi að þú værir hér
þá fengi ég að finna hlýju
en þú myndir aldrei sitja hér hjá mér.

Túkall, ellevu, tólf...
lögreglan rak mig burt
inn í fagurt fangahólf
fagurt eða ekki ég læt það nú kjurt.

Þrettán, fjórtán, fimmtán...
brennivínið dýrt er í dag
kanski gæti ég tekið lán
eða væri það í minn hag?

Sextán, Sautján, átján...
mikið sakna ég þín
þetta vín er algert rán
vindurinn hvín og aldrei verður þú mín. ]



[ Í gengnum sporum gamalla tíða
glöddust smáenglarnir yfir hverjum degi
sem leið hjá svo ljúft
og letilega
að blessuð litlu börnin nenntu engu
brölti heldur
léku sér léttfætt
í ljósinu
frá glaðlyndu kringlunni gulu
sem Guð hafði
límt lauslega uppá
ljósbláan himininn.
En gegnum stóru gráu skýin
kom gamall maður röltandi
með stærri bláa könnu sem rigndi úr blávatnsdropum
á börnin
svo þau spruttu upp og sprengdu utan af sér fötin
spengileg og skyndilega fullvaxta. ]



[ Ljósaflóð fagurt lýsir
lyftir bæn um von og trú
Undratónar heimsins hljóma
hamingjan fylgir árinu´ nú. ]



[ þær hvísla í hornunum
hljóðu raddirnar.
Halda því fram að heimurinn sé vondur,
að öllum sé alveg sama um mig.
Jafnvel að öllum sé ákaflega 
illa við mig.
Fyrirlíti mig fyrir veikleika minn að vera hrædd við allt 
Best er að hjúfta sig í bólið sitt 
hlýja og mjúka 
og  sofa, sofa
og sofa út í eitt
Gleyma illskunni
í þessum ömurlega heimi 
og hverfa inn í hugarheim sem er
hulinn inní  mér sjáfri.
Langt frá vonsku allra þessara ókunnugu illskulegu manna. ]



[ Er andi góu óbilgjarn
óð um lönd og tóttir,
steig í heiminn stúlkubarn:
Stína Gunnarsdóttir.

Hún lærði ung að lífið er
leikur til að njóta.
Hún skyldi kunna að skemmta sér,
skála, hlæja og blóta.

Henni er margt til lista lagt,
léttan fetar hugveg.
Nokkra kosti kann ég sagt;
klár, skapandi og dugleg.

Hún lagði stund á list og mennt
og líkna þeim er þjást.
Margt hún lagði í þetta þrennt
en þúsfalt meira í ást.

Því hún ann sínum manni, hans ótal göllum,
og ann sínum börnum, það er skrýtið.
Foreldrum, bræðrum og ástvinum öllum.
Hún ann okkur ekkert lítið!

Ég er þakklátur ýmsum og marga mæri
en mestur er hennar sjóður.
Þakkir allar með fögnuði færi
minni fimmtugu fallegu móður. ]



[ Þú stendur í þínum eldhúsglugga
ég vil í mínum ríða
þegar þú sérð til
það myndi mig hugga
að feika
fullnægingu fyrst
 og hamingjuna síðar ]



[ Þetta er leikur. 
Ég er búin með sénsana
á að call-a time out 

Veit ekki svarið í Útsvari
og er búin
að hringja í vin. ]



[ Er að hafa áhuga
á einhverjum
og hann hafi ekki frekari
áhuga á Nönnu 

....og Hönnu
Jafnvel líflausri könnu
eða Önnu
sem er móðir mín ]



[ Rauðvínið
sér til þess
að þú finnur ekki
fyrir harðsperrunum
í hjartanu ]



[ Hið dýrðar blóm 
vex í myrkri 
það dafnar á daginn 
og geislar 
þegar ég yrki
í kringum sig það myndar
hið fegursta beð
og í tómu höllum sálar minnar
veit ég 
að þessi rós
er það fallegasta 
sem ég hef ]



[ Ég sit og brosi eins og ég er vön,
Þú talar um nýju stelpuna þína.
Ég vona að hún sé hamingjusöm
því hún hefur alla veröldina mína.

Hún er falleg og klár
hún er heppin að vera þér hjá
staðallinn er orðinn mjög hár
svo hár að aldrei mun ég aftur í hann ná.

Ég læt sem þú sért ekki svona nálægt.
Reyni að stilla mig við að snúa mér ekki við,
eina hugsun mín er "þetta er ekki hægt".
Annað augað kíkir út í hlið. ]



[ Ég gekk upp á Fellingafjöll.
Yfir ár um gil og gljúfur.
Mér fannst ég þekkja leiðina.
Hinn aldni leiðsögumaður
rúnum ristum af sól og regni
fagnaði ekki er ég stóð á tindinum
og hrósaði sigri. 
Ég spurði 
hvernig á því stæði. 
Hann sagðist
hafa verið hér oft áður. ]



[ Tíminn er eins og hringur
og himinsins ljósakrans.
Ég ferðast um nútíð og framtíð
í fótspor hins hugsandi manns. ]



[ Á ferðalagi
um önnur lönd.
Hef ég fundið
hve hlý er
Íslands strönd.

Í víntali gesta
með háan hljóm.
Finn ég heimsins
mesta hjóm.

Og árin líða
gegnum hlið.
Skilja þig eftir
á bak við sig.

Burt frá ykkur
eins og spor.
Sem stefna 
að kaldri skor. ]



[ Minningin um þig						

Húmar að kvöldi, ég hugsa til þín
helst þá er einveran segir til sín.
Minningar birtast og buga minn hug,
-	draga úr mér allan dug.

Stundirnar með þér, sem léttu mér lund
leita því á mig nær sérhverja stund.
Hvert sem um heiminn ég ferðast og fer,
-	þú ferðast með í huga mér.

En því að kvelja sig síðkvöldum á ?
Í stað þess hugsunum bægja frá ?
Þó er það eitt sem ávallt ásækir mig...
-	það er minningin um þig.

Tíminn hann sagður er lækna öll sár
ég sefa mun hugann og þerra tár.
Lífið mun ganga sinn vana veg,
-	veginn þennan valdi ég. ]



[ Lífið og tíminn					
								
Ég geng eftir ströndinni og elti
í sandinum meint fótspor
og sé þau hverfa
í fjarska –
svo endalaust.

Enn í raun eru þau að koma til mín
því að fótspor þín eru frelsið
sem þú áttir –
í átt til drauma þinna –
og þau enda þar...

Fótsporin segja þér sögu
af rútínugöngu lífs þíns
sem á sér alltaf upphaf

Þau segja þér frá vonum þínum og þrám
og fyllingu lífs sem þú eignaðist aldrei.
Og í raun hafði engan endi.


Við enda strandarinnar sérðu fótsporin
mást út hægt og hægt......

Þegar þú snýrð þér við eru þau engin.

Þú ert á endastöð. ]



[ Kertið stendur hnarreist, 
nýtt, fallegt, glansandi, 
hátt og myndarlegt.

Ljós logar, bjart 
og teygir sig hátt
í langan tíma.

Vaxið lekur, 
greinir sig í allar áttir
þegar það lekur niður.

Kertið logar aldrei skærar 
en þegar börnin
hópast í kringum það 
á hátíðis,-tyllidögum, og afmælum.

Kertið lækkar, 
dagar þess brátt eru taldir,
glæsileikinn dvínar.

Og kertið brennur upp, 
einmana
í óhrjálegum stjaka, 
umkomulaust.

Logi þess lækkar, 
kertið verður lítið, 
bogið skar, 
sem að lokum slokknar á.

Og reykur hins liðna 
liðast um loftið.

Endalokin eru ljós.

- - - - - - - - - 

Nýtt kerti kemur í stjakann..... ]



[ Já manstu fyrstu kvöldin okkar forðum 
og fundi okkar saman daga’ og kvöld.  
Um okkar ást við fórum fögrum orðum 
og fannst við verða saman heila öld.

Samt létum við tvö samband okkar gliðna
og síðan héldum hvort í sína átt.
Ég gat ei látið vera’ og gleymt því liðna
og gef mig allan til að reyna sátt.

Til hliðar set ég fortíð okkar feginn
frekar spyr ég, hvað við getum bætt.
Við skulum horfa saman fram á veginn
þá samband okkar er að nýju fætt.

Mundu hvernig vonir okkar voru
(við) vissum hversu eilíf ástin var.
Við aldrei myndum fara hvort frá hvoru
með kossum okkar læstum minningar. ]



[ Hún situr ein, í rökkrinu, á stökum steini
og starir út, í svartnættið….á hafið dimma.
Kólguský, safnast upp – í leyni
gnauðið í, vindinum – sker að beini.

Hún leitar að, þótt myrkvað sé, í fjarðarmynni
að ljósinu, sem kveikir hann….sá sem hún syrgir.
Regnið kalt, vætir sál, djúpt inni
andlit hans, geymir hún, - í sálu sinni

Á glugga hennar bylur regn.
Hún heyrir rödd hans í gegn.
Veðrið meinar henni um svefn,
- henni er þetta um megn.

Vonin sem, hún heldur í, að senn hann finnist
sál hennar, og hugarþel, - að sinni sefar.
Sorginni, og eymd í sál, hún kynnist
sælutíma, með honum, hún (ávallt) minnist. ]



[ Á langri leið, þá séð ég hef margt
margt stendur upp úr, og margt hef ég sagt.
Ýmsu hef ég hafnað, annað hef ég þekkt
sumt hef ég nýtt mér, já, ýmislegt.

Hér á ég heima....en þú ?
Hér á ég heima....en þú ?

Þar sem ég stend nú, ég ei fæ því hnekkt
að margt ég séð hef, já, ýmislegt.

Um landið þeyst hef, um firði ég flaug
heimsótt kalda karla og marga heita laug.
Heiðar haldið um, í báli og vetrartíð
séð grösug landsvæði, og grængróna hlíð.

Hér á ég heima....en þú ?
Hér á ég heima....en þú ?

Helgin búin, þá heim á leið ég skríð
hlýjunni heima, ég eftir henni bíð.

Þú aldrei veist hvað land þitt gefur
og gætir misst það sem átt þú hefur.
Já, fjöll og dali, grasið grænt og skóg
af þínu landi færð, - þú aldrei færð þar nóg. ]



[ Ég er einn og þögninn ærir mig
allra best mér gengur þá ég hugsa’um þig. 
Tíminn líður, tapast árin fljótt
dagur tifar þar til breytist hann í nótt.

Þegar lít ég yfir farinn veg
allar minningar í hugann fram ég dreg.
Vetur líður, vorið fer á ról
því við áttum bara sumartíð og sól.

Þó er eitt, sem verð að segja þér
veit það vel, hve heitt þú unnir mér. 
Þarf að segja, þér, varðandi mig
gleymi oft að segja hvað ég elska þig. ]



[ *Fýkur yfir hæðir og frostkaldan mel
fannkoman breytist í kulda og él – 	
Veturinn svífur í brjáluðum blús
bráðum ei sést í eitt einasta hús. 

Á eyjunni frosinn og fastur ég er
fargið af verunni ætíð ég ber.
Ískaldar hendur og andlitið þurrt
aldrei mér auðnast að koma mér burt.

Aleinn ég reika í eymdinni hér
allt sem ég átti það horfið er mér.
Fjölskyldan, börnin, þau flúin á braut
enn fer eitt árið í aldanna skaut.

Djöflaeyjan víst allt hún drepur
dálaglega samt augað hún glepur.
Skuldafjöll hækka og skitin er króna
skelfilega nú yfir allt tróna.

Horfi út um glugga minn hríðina í
hugur minn reikar um borgir og bý.
Helmingur allra er horfinn á brott
en hrægammar hafa það helvíti gott.

Taskan mín stendur og troðin hún er
tek ég til fóta - á flugvöllinn fer.
Kætist minn hugur í kulda og trekk
ef kemst gegnum tollinn, ég læsi og slekk. ]



[ Sjá fönnina og finna kyrrðina
og ilman loftsins
fangar mína athygli og
eykur við minn innri frið.

Mér finnst, að einhver vaki yfir
og vakti mína hreyfingar og allt mitt líf.

Færir mér orðin og viskuna til að
koma mínum hugsunum á blað.

  Sólin slær sínum bjarma á fölina í dalnum
  og boðar eilífan frið.

Tár, mín yfir fegurðinni koma ekki,
en nóturnar, þær segja söguna.

Sjá trén, hreyfa sig í takt við
vindinn ljúfa, sem að bærist um.
Og fönnin bjarta undirstrikar fegurð
og þann frið, sem fyllir mína sál.

Í minningunni, æskuminning laðar,
fegurð vetrar, dalinn fyllir nú.
Vekur upp, þá tilfinningu slíka,
mér finnst ég anda að mér lífinu.

Uns því lýkur á jafn friðsælan hátt,
og ég hafði vonað....
  - en sólin slær sínum sínum bjarma á fölina
    og boðar áfram birtu eilífð um. ]



[ Nú er komið nóg
ég get ekki bognað meir
ekki meira álag, 
takk

Óska þess svo heitt 
að fá að vera ég sjálf
spóla tilbaka jafnvel
bara til að fá að njóta 
aðeins betur en ég áttaði mig á að gera
þá ]



[ Þegar ég las kynlífslýsinguna þína
í nýjustu brók þinni sem kom út um daginn

fannst mér eins og ég hefði séð
eitthvað sem ég hefði ekki átt að sjá


á góðan hátt ]



[ Ég fékk vindinn beint í fangið
fullan ástríðu og ofsa.
Villtur hann vafði mig örmum
og vanga lagði að rjóðri kinn.
Hann kyssti mig kaldur heitt á munninn 
en hvíslaði spyrjandi í eyra 
Muntu elska mig enn
á morgun? ]



[ Ég labba
í þoku.
Ég dett,
í þoku.
Ég dey,
í þoku.
Lífið,
er þoka.

Fólk,
í þoku.
Með sálir,
úr þoku.
Lygar,
í þoku.
Á fólk,
við lokum.
Sem gert er,
úr þoku. ]



[ Soja mjólk,
soja sósa,
soja baunir,
soja ís.
Allt er soja og líka heili minn og hörund.
Sojafólk í sojahraðakstri á sojahraðbraut í sojastressi í átt að sojaframtíð. ]



[ Ég sit á kaffihúsi á borði fyrir þrjá.
Ástfangið par situr á móti mér í sófa og mæla spænsku á milli kossaflensa.
Maðurinn spilar á gítar og eru þau bæði með gleraugu.
Hópur ferðamanna, fimm til tíu, sem tala einnig spænsku eru komin inn á kaffihúsið og leita sér að borði, allt er fullt. Mig langar að standa upp fyrir þeim og bjóða þeim mitt borð en ég þori því ekki, svo þau fara.
Kaffibollinn minn er laggður á borðið mitt og á eftir því brauðrétturinn sem ég pantaði mér. Verði mér að góðu. ]



[ þú!
þú af öllum varst valinn,
til að vera eins og þú.

Tala eins og þú,
hreyfa þig eins og þú,
hugsa og tjá þig eins og þú,
upplifa eins og þú.

Og þú vanmetur það,
vanmetur þig,
rétt eins og allir aðrir! ]



[ Þreytt alla daga,
alltaf sama sagan.

Prinsinn dáinn,
prinsessur berjast.

Um réttlæti,
óáreitt kæti.

Gengur það?
fokking andskotans já það gengur. ]



[ Tár komu upp úr þurru. ]



[ Það sem fyllist
þú finnur tæmt.
Og allt sem lifir
er dauðadæmt.
 
Fylgdu hugsun
og far af stað.
Búðu þig undir
að standa í stað.
 
Ást sem hyllir
undir í firð.
Er stundum
einskins virð. ]



[ Allt verður slökkt með kuli á  kveik
kvikublik sem stund ein lifir.

Veröldina ég eitt andartak leit
eins og skuggi er líður yfir. ]



[ Henni leið illa.
Eftir mörg erfið ár
og barnmissi.
Börnin sögðu: Farðu til læknis
og fáðu bót meina þinna.
Læknirinn ungi hlustaði
er hún bar upp erindi sitt.
Þögn og hlustunarpípan köld
eins og marmari.
Hann sagðist ekkert finna að.
Hún sagði frá sorginni 
sem vildi ekki yfirgefa hana.
Og söknuði er bjó í nóttunni
og drakk tár hennar.
Hann leit á hana og sagði;
En þú átt mörg önnur börn.
Orð hans svifu í gegnum veggi 
og loft og hátt til himins.
Og himininn grét 
og orðin drupu
á lítinn kross ]



[ Sjáið hjón, það náin eru þið orðin
að þegar hann borðar, fitnar hún. ]



[ Svo varð styrjöld
eftir allt saman

Þá er bara að byrja
að byggja upp veggi virkisins  
enn á ný ]



[ Föst með höfuðið milli verkefna.
Föst með fæturnar límdar við gólfið.
Föst í mínum eigin heimi.
Föst, villt og týnd. ]



[ Ég fyrirgef þér fyrir að hafa verið of ungur til að átta þig á því hvað þú áttir.

Ég fyrirgef þér fyrir að hafa viljað einhverja ævintýragjarnari en ég var.

Ég fyrirgef þér vegna þess að einn daginn muntu sjá eftir því að fara. ]



[ steig í poll
og varð votur
til að vera ekki 
bæði blautur og þurr
þá meig ég á mig

Liverpool gyrti í brók
mér varð svo um
að ég meig á mig

fór út að borða í gær
það var næs
meig á mig er eg kom heim ]



[ Sagt er að eins dauði
sé annars brauð.

Hefurðu einhvern tímann
farið í pakkaleik
úr minningargreinum? ]



[ Þetta ljóð
er bæði
rassamynd og selfí

á sjálfri
miðopnu internetsins.


Hreinn og nakinn,
færi ég kyn mitt til bókar.

Og held svo áfram
að stunda ást í leynum

fyrir framan
óteljandi vefmyndavélar. ]



[ Himinn er blár
hvar sem ég bý.
Og skýin hvít
og hafið blátt
hvert sem ég sný.
Og sorg er til
tregi og tár
og gleðin hlý
hvar sem ég bý. ]



[ Hrunið gerði
í grónum dal
heilsar og spyr.
Í hverjum steini 
er saga mín
hér og áður fyrr.
En hver er þín.

Áin liðast
um dalinn minn.
Með stríðan streng
um tún og mela.
Í lofti er vor
hjá litlum dreng.
Hér lágu mín spor. ]



[ Árum saman átt hef ég
ást til ótal kvenna.
Ef á götu eina sé
eldar í mér brenna.

Ótal sinnum á hef sæst
sofa einn um nætur.
Syrgi ei sem ekki fæst
ævintýradætur. ]



[ Í nótt mun þig dreyma
um lynggróna leið.
Að skóginum heima
sem eftir þér beið.

Í nótt muntu gráta
með grímuna á.
Er annirnar láta
öll börnin sín fá.

Í nótt muntu feta
í fótsporin þín.
Því dagarnir geta
dulið þér sýn.

Í nótt ertu sekur
í veröld sem er.
Hún kemur og tekur
en fer svo frá þér.

Í nótt kemur syndin
er sorgirnar ber.
Brennimerkta myndin
sem býr inn í þér.

Í nótt kemur vorið
með vonir og þrár.
Með gleði og þorið
og græðir öll sár.

Í nótt mun þig dreyma
daga þinna leið.
Og ástina heima
sem eftir þér beið. ]



[ Fellir ekki einu sinni tár
er þú svíkur loforðið

velti fyrir mér
hvort ég hefði átt að fylgja upphaflegu innsæi
og heimskast ekki 
til að raunverulega treysta þér

Þá hefði ég ekki til að byrja með
gefið þér allt
einungis til að standa svo uppi 
með ekkert ]



[ Ég ætlaði með þér
eins og ég hafði sagt
upp og niður 
framhjá öllum göfflunum

En þú snérir við
og bannaðir mér að fylgja þér
þó það væri ekkert í heiminum
sem ég vildi frekar gera

Hafðir af mér tíma, drauma og vonir 
og ógiltir ást mína ]



[ Sólin þurrkar skýin úr augunum og skín í gegnum tárín. ]



[ Í mér býr lítið barn sem grætur við og við.
Í mér býr móðir sem huggar aðra er þeirra litla barn grætur.
Í mér býr elskhugi sem elskar þig með öllu hjarta.
Í mér býr skáld sem hellir hugsunum sínum í texta.
Í mér býr heimsspekingur sem spáir í öllu.
Í mér býr rokkari sem öskrar til þess að fá athygli.
Í mér býr unglingur sem vill það eitt að verða einhver. ]



[ Á miðju diskótekinu dansar hann. Umkringdur fallegum stelpum sem myndu ekki þrá neitt heitara en hann. Brosir, hlær, hoppar um og snýst í hringi. 

Svo stoppar hann og augu hans mæta hennar,  allt í einu hurfu allir í herberginu. Hún hleypur að honum í hamingjuvímu sinni.

Og þá vakna allar unglingsstelpur úr djúpum svefni og spyrja sig allar sömu spurninguna.
Hvar er ævintýrið mitt? ]



[ Þú labbar hamraborgina í djammgalla gærkvöldsins.
Þú hugsar með þér "mikið ofsalega er þetta pínlegt".
Eldri maður mætir þér og býður góðan daginn, þú svara pent "góðan dag" og labbar aðeins hraðar.
klikk, klokk heyrist í óttalega háu hælunum þínum. 
Strætóinn þinn er nýfarinn en þarna kemur 35, enginn tekur 35 hugsar þú.
Þú ert búin að bíða í góðan hálftíma eftir 28 þegar hann loksins kemur.
Þú sest örmagna aftast í strætóinn og annar hællinn dettur af fæti þér.
Þá loksins hugsar þú með þér 
"hvað hét hún aftur?" ]



[ Heima
var hvar sem ég var með þér
en nú bý ég hvergi 

Týnd
Orðin úti

Grunlaus um 
að hugmyndin um okkur
yrði ekki stöndug

Það sem var svo gott
varð skyndilega 
ekki neitt ]



[ Af hverju ætti ég að vilja
hnoðast með ókunnugum gimbrum?

Hversu fjarlægt 
er mér meyjarblómið,
samt bara hinum megin
við afgreiðsluborðið.

Ó, áratugir í eyðimörkinni!

Ef öll auglit mín samanlögð
væru viðskiptavinir á sama tíma
fengi ég massífan hópafslátt
og afkomendur mínir næðu
stjörnunum að tölu.

En fögru ungmeyjarnar
sem ég sé í stórmörkuðunum
eru aðeins fagurskapaðar tálsýnir
sem stimpla inn frosna kjöthleifa mína
jól eftir jól, boð eftir boð,
fyrir vikukaup af glimmeri.

Ó, villiljós frá vötnum ykkar
í minni kynsveltu eyðimörk! ]



[ Ég vil það.

Þú vilt það.






Þau vilja það ekki. ]



[ Í birtu ertu með mér
í myrkri er ég hjá þér.
Úr dimmunni opnast sýn
og ég sé þig  ástin mín.

Er við sátum sumar þar
sól við rauðan himin bar.

Ótal daga sit ég einn
aldrei sé ég einn né neinn.
Nema þig við Þrastarskóg
þúsund  sinnum aldrei nóg.

Er við sátum saman þar
stjarna björt við himin bar.

Leiddumst saman hönd í hönd
héldum út í sumarlönd.
Nú er komin nóttin dimm
næðir kul um svala kinn.

Er við djúpin dimmu ber
dagar kveðja skyggja fer.

Hugsi ég um fortíð fer
finn ég þig við hlið á mér.
Siglt hef ég um úfið haf
öldungur með gamlan staf.

Er logar léku um grein
leiddumst við í skógi ein.

Út við sæ og út við  sund
sé ég þig og okkar lund.
Þetta kvöld þú kvaddir mig
og ég kyssti á varir þig. 

Nóttin svala sveipar frið
á stjörnblikið horfðum við. ]



[ Eitt sem var
áður hér
þú ert þar
ég er hér
hvar sem er
þú átt í mér ]



[ Hugsaðu um það að vera heima.

Flestir sjá fyrir sér 
herbergi, hús, borg, bæ, jörð
eða einhvað í þá áttina.

Að vera heima fyrir mér 
er ekki staður eða stund.

Þegar ég hugsa um að vera heima,
sé ég bara þig. ]



[ Loforð mitt til þín, er það að ég mun aldrei yfirgefa þig á meðan samviska mín er ennþá í heilu lagi.
En ef ég á satt að segja, fer sú samviska fljótt að hverfa.

Þess vegna mun ég lofa þér öðru, að ég mun aldrei yfirgefa þig án þess að kveðja.
En ef ég á satt að segja þér, er ég mjög léleg í að kveðja.
 
Þess í stað mun ég bara biðja þig um fyrirgefningu áður en ég yfirgef þig.
En ef ég á satt að segja þér, verð ég farin áður en ég get gert það. ]



[ Í ræsum og rennum er mafíublóð
ég ræð ekki við þessa niðdimmu nótt.
Á kveldin þeir kyssa öll börnin sín góð
að krossinum lúta því heima er rótt.

Þeir skríða til skrifta með lygi á vör
og skyrpa til hans er þungann einn ber.
Hjá þeim ræður sorinn og fláttskapur för
og ferðin til helvítis er ókeypis hér.

En neðst við Ground Zero er grafarþögn enn
og grípur þar hugann ein mynd er ég finn.
Ég greini þar móður og gullin hans tvenn
er greiparnar spennir með tárin á kinn.

Þegar sólgeislar kveðja ég skuggana bað
og siglið burt vonir með gleði í var.
En seiðmögn og hélog þið strax finnið stað
ég skil ykkur vel og bið þá um far. ]



[ Þegar ég vaknaði
með andfælum í morgun
sat Gyrðir Elíasson
með svarthvít axlabönd
á rúmstokknum hjá mér,
hann var ekki í raunstærð,
svona um það bil 1/6 af henni,
þetta veit ég því ég 
mætti honum einu sinni 
í verslunarmiðstöðinni Austurveri
(ég held það hafi verið hann).

Þá rifjaðist upp fyrir mér
að mig hafði dreymt
að ég væri í endurteknum glímum
við sama Gyrði Elíasson
lengst úti í geimnum
upp á síðasta súrefnistankinn.
Og við ferðuðumst þannig í gegnum
öll ljóðin sem hann hefur samið.

Gerður Kristný og Hallgrímur Helgason
fylgdust undrandi með átökunum
og líktust helst tveimur tunglum
undan móðum gluggum geimfarsins 
og héldu greinilega með Gyrði.

Æ, hann beitir mig 
tvíbreiðu (svig)rúmi! sagði ég
en dómararnir litu undan.

Hann vann mig í hvert sinn auðvitað,
svo ég flúði undan gangandi íkornum
og skrautdansi blindfugla/svartfugla,
og sökk ofan í upplitað myrkur
og hitti þar hina nöktu forvera mína.

Svo vaknaði ég í rúminu með andfælum.

Þarna sat hann nú á enda rúmsins
og sagði ekki neitt,
hefur eflaust séð
ljóðabókina eftir sig
á náttborðinu, því þegar
ég spurði hann hvaðan 
hann fengi hugmyndir sínar
umbreyttist hann í 
laufabrauðsskurðarjárn
sem glampaði úr nálægri sveit.

Þegar ég dró rúllugardínuna hálfa upp
af suðurglugganum sá ég mér til undrunar sítrónuvið vaxa þar
og Gyrði Elíasson milli trjánna.

Hann var í óða önn
að bera húsgögnin sín inn 
í gult hús ofar í götunni.

Ég súmmaði inn eins og ég gat
með stírurnar enn þá í augunum
og hleypti af flassinu innra með
til að veiða þetta óeldaða hráfiski
upp úr saltstaukum Kyrrahafanna.

Svo tók ég nokkrar sjálfsmyndir.

Ég skoðaði myndirnar á skjánum.
Þær voru allar af Gyrði
á bak við maríugler.
Hann starði beint inn í linsuna. ]



[ Dýrðarljós, dýrðarljós, er eitthvað annað til en dýrðarljós?

Vertu ungi maðurinn í hugtengslum mínum þegar vindgusturinn hlær að réttmæti veruleika þíns.

Það er vængjað sendibréf í kápuklæðnaði listamannalaunþegans.

Ég hef ekki enn upplifað óþægileg jól eða páska, drauga úr minningum og minningar úr draugum.

Heilögum draugum? ]



[ Abbadísin vildi á lostann veðja
í von sína og trú gat hún sótt.
En varð þó löngun sína að seðja.
Sef ekka minn guðsmóðir í nótt.

Af himni bergði hún sínar bænir
en brann af óstýrlátri þrá.     
Heilög ritning hertekur og rænir.
Hún er jú Abbdísin – og má.

Djúpt í klausturgörðum eru grafir
sem grjót og moldin huldu í öld.
Enginn færir gleymdum börnum gjafir.
Gæska hennar var fölsk og köld.

Líkt eins og skuggaflökt um fallna veggi
var frelsarans orusta háð.
Klausturgröfin með brotna barnaleggi
var bjartri störnubirtunni stráð. ]



[ Margur heldur mig sig nema sjálfur sé. ]



[ Margur heldur mig sig nema síður sé. ]



[ Lát þú líkn mig vefja
og láttu mig orð þín geyma.
Og huga minn hefja
hátt til þín og engu leyna.

Og láttu mig muna
miskunn í dagsins önnum.
Sárum sorgum una
sjá von í breyskum mönnum. ]



[ Þitt óveður lætur mig aldrei í friði
það ýlfrar og blístrar og ekkert skjól.
Þér er alveg sama um alla siði
okkar vorbjörtu nætur daga með sól

Um eggjar á fjöllum enn ertu að verki
og örmagna stráin eru felld af þér.
Frosti þú beitir eilífa ógnandi merki
unaðsfagra sóley hún þraukar samt hér.

Ég heyri á söndum enn sogandi kraftinn
úr skríðandi brimi er votkrumlum nær.
Að Fróni með öskrandi freyðfullan kjaftinn
farðu vetur - sumar það kom hér í gær. ]



[ Skeggjaður maður fyrir framan tölvu. Hallar sér fram og hallar sér aftur. 
Rýnir á skjáinn, styður sig við stafi.
Tautar í sífellu: Því ekki það. ]



[ Ástin mína eina ég skrifa mitt pár
en ei taktu það sem ógróin sár.
Horfinn er tíminn og hárið mitt grátt
héðan ég fór í allt aðra átt.

Ég gekk mín  spor og barst inn á braut
frá barnæskuvori með hverfulu skraut.
Vegur að heiman var harður og sár
himinn og sorg með fegurð og tár.

Skuggana þekki er leika um þil
nú þornar blek mitt um miðnæturbil.
Ljóðið mitt grætur og geymir þá ást
sem gekk með þér hljóðlaust en aldrei sást. ]



[ Ekkert er hlýrra en barnabros
og bláu augun skær.
Hverfulli tíminn heilsar og fer
eins og himinninn í gær.

Varstu  þú að vinna eins og aðrir
valdirðu fánýtt hjal.
Eða var tíminn er þú varðir
með öðrum betra val.

Brostu til barnsins sönnu gleði
breytir myrkri í ljós.
Og bægðu frá stríðandi streði
stund þín bíður við ós. ]



[ Ég finn lykt
af vorinu,
fuglasöngur fyllir loftið
angan af votu grasinu 
von í hjörtum 
gleðihróp í börnunum,
lífð er að fæðast 
í moldinni
allt í kringum okkur,
vorið er að koma,
vorið er hér. ]



[ Ég hef vaxið í nóttinni,
svartir logar innan frá.
Sökkvandi uppsjávarskip teiknuðu 
andlit þitt á hæstu öldurnar
og tölfræði og fordómar
urðu að einu í fálmandi höndum mínum.
Þú hreyfðist fyrir framan nútímann.

Á sama tíma:
Skriðkvikindi og náttfiðrildi fundu ljós
bak við sendiför mína út í eilífðina. ]



[ Mycosis þýðir bókstaflega:
sjúkdómur vegna svepps.

Fungoides þýðir bókstaflega:
eins og sveppur.

Mycosis fungoides þýðir því í raun
sjúkdómur vegna svepps eins og sveppur.

En málið er að þetta er ekki sveppur
heldur T-frumu eitilkrabbamein í húð.

Já, þar hafið þið það,
jafnvel sveppur sveppanna
er ekki einu sinni sveppur.

Mér líður eins þegar
ég kalla þig Ragnhildi. ]



[ Eins og vatnsins straumur stríði
stanslaust fægir bakkans rönd,
treysta máttu að tíminn líði
og teymi okkur hönd við hönd.

En þótt að árin komi og hverfi
og klárist síðast dvölin hér,
lífsins böl við engan erfi
ef aftur gengur þú með mér. ]



[ Ekki koma inn, tilraun í gangi!


Hún snýst aðallega um það hvort
fólk fylgi fyrirmælum úr lausu lofti. ]



[ Á miðjum veggnum yfir sófanum í stofunni hékk fallegt gat í gylltum ramma.
Í gatinu miðju stóð tóm dós undan grænum baunum frá Ora.
Börnunum á heimilinu fannst þetta gat einstaklega áhugavert. En foreldrar þeirra harðbönnuðu þeim að koma nálægt því þar sem gatið væri þeirra dýrmætasta listaverk.

En þegar móðir barnanna var önnum kafin eldhúsinu
notuðu börnin oftast tækifærið.
Hvert á fætur öðru tóku þau tilhlaup á stofugólfinu og stukku upp í gatið í einu hástökki..
Síðan klifruðu þau upp í Ora baunadósina og renndu þau sér þar beinustu leið niður á botn

Þar niðri tóku við iðagrænir vellir svo langt sem augað eygði og í skógivöxnum hæðunum í fjarska bjuggu vinir þeirra indíánarnir,
Þeir buðu börnin ævinlega velkomin að eldstæði sínu.
Indíánarnir slógu alltaf upp veglegri veislu þegar börnin komu í heimsókn. Og þegar máltíðinni lauk var hverju og einu þeirra fengið spjót í hendur svo þau gætu tekið þátt í stríðsdansinum kringum logandi bálið.

Þau dönsuðu alsnakin eins og indíánarnir. Sveifluðu spjótunum
og sungu með þeim undarlega seiðandi söngva um löngu horfna tíma þegar allir menn áttu sér aðsetur við elda sem veittu þeim skjól fyrir nístandi kuldanum um nætur.
Eldurinn bægði einnig rándýrunum frá og við hann voru sagðar sögur af hatrömmum bardögum og frækilegum veiðiferðum og þar var villibráðin sömuleiðis matreidd og borin fram.

Þegar dansinum lauk og börnin sátu með indíánum þægilega þreytt við deyjandi bálið og hvíldu spjótin á nöktum lærum sér brást það aldrei að skræk rödd úr öðrum heimi rauf skyndilega þögnina

Krakkar hvað á það eiginlega að þýða að sitja þarna allsber á gólfinu? Og enn og aftur eruð þið búin að stela kústsköftunum og stönginni af teppahreinsaranum! Skammist ykkar og klæðið ykkur eins og skot og komið svo strax að borða!

Svava. ]



[ Að hvíldinni að lokum ég leita
og legg aftur augun mín.
Ég bið um það Guð minn góður
að greiðlega komist til þín. ]



[ Því er hugur minn lama og hendur,
því hrærist ei neitt í brjósti mér?
Ég er sem lifandi dauð en líka draugur
sem dregst í humátt á eftir sér. ]



[ Því er hugur minn lama og hendur.
Því hrærist ekki neitt í brjósti mér?
Ég er sem lifandi dauð en líka draugur
sem dregst í humátt á eftir sjálfum sér ]



[ Ástin er andi á Almættisstól
og geislandi gimsteinn í guðanna sól.
Hún flytur sinn kærleik frá kyni til kyns
gegum alvíddarnálægð frá öðrum til hins. ]



[ Það kviknaði ljós fyrir löngu síðan á perunni.
Tímana langa hún logar þó myrkrið hörfi ekki fet.
en nú er ég farin að fálma mig áfram í skímunni.
Og að skrúfa upp dimmerinn kann ég og, veit að ég get. ]



[ Það er engin djöfulsans furða
þó ég skjálfi
eftir allt sem á undan er gengið ]



[ Kæru leikhúsgestir samtímans
og ofvirkir í athugasemdum.

Því miður er sýningin
í þann mund að hefjast.

Haldið fyrir augu barnanna
á meðan á þessu stendur
(þetta ætti ekki að taka of
langan tíma frekar en vanalega)

Sýningartjöldin opnast!
----

Ó Jakob, hvern hefði grunað?

Þú vildir mig ekki þegar ég hafði 
aðeins óþroskaðan brumknapp að bjóða.

Grænt og ljótt, ekki handfylli,
í ofkældri ávaxtadeild minni!

Því sagðir þú upp starfi þínu 
í lágvöruverslunum mínum
og byrjaðir að eltast við
gengilbeinur skurðhnífa?

Því ertu hættur að heilsa
mér í líkamsræktarstöðinni?

Var það vegna þess að ég sýndi þér
hýru gleðipillurnar mínar þegar 
ég kom loksins út úr lyfjaskápnum?

Þú heilsar aðeins þykkum og þrútnum
upphandleggjum og breiðum bakvöðvum.
Hefurðu málband meðferðis eða er
um sjónrænt gildismat að ræða?

Hve langt getur þú hlaupið frá mér
á næsta hlaupabretti við hlið mér?

Græddir þú skyndilega á tá og fingri
og skiptir um kjósendur þína
eins og notaðar morfínbleiur?
Hvílík kosningabrella, Júdas!

Þú limlestir siðferðispostula mína 
eins og smádýr í barnshöndum.
Hefurðu gleymt kosningaloforði
þínu í Genf? Ég leyfði þér að blómstra! Nú klæðist þú lopapels
og ælir snobbi úr fágætum gallsteinum.

Þú tekur, tekur og tekur
en gefur ekkert nema auglýsingar
og afsláttarmiða að siðleysisbúðinni.

Áður kom það þér á óvart að fólk
skyldi verja illa fenginn auð.

Hugsaðu þér að fyrir 10 árum
þegar þú kallaðir mig meistara
hafi mig næstum langað til að telja
upp mistök mín fyrir þér bara svo
þú sæir glitta í mannleika minn!

Æ! Hversu oft hafa ungir karlmenn 
básúnað sjálfstæði sitt og 
líkamlegt atgervi, í keppninni 
um að vera bestur og þiggja
hjálp frá engum, engum háðir,
uns konungsríkið hrynur í ellinni?

Stóðst ég ekki þær freistingar,
skaðabótakröfur og væntingar sem
litlu lögfræðinemarnir settu upp
sem þú elur á mjólkurlausum geirvörtum?

Jakob, í nöktum höndum þínum 
eru annars stigs kyneinkenni 
gereyðingarvopn mannkynsins.
Ó, þessi úrkynjaða helferð
sem byrjaði svo vel. 
En nú er Übermensch dáinn.
Lengi lifi frjáls verslun!
Nei bíddu, Mammon hrundi líka,
og ég sem hafði lánað honum æruna.

Hvaða guð ætlarðu að drepa næst, Jakob?

Þú segir að fylgdarsveinar þínir
í farþegasætum séu ekkert endilega
sammála ástæðum þínum fyrir að þrýsta
á bílflautuna, en ég spyr á móti,
þáðu þeir ekki far á sama áfangastað?
Mótmæltu þeir og yfirgáfu farartækið? Nei.

Bíddu, leitar þú á vafasamar náðir
þreskjaðra glansmynda um helgar
til þess eins að fjalla um 
yfir allt á hlaupabrettum
og illa hönnuðum skíðatækjum?

Voru kossar þínir, kelerí
og kynlíf af sviknum skilavörum?


---
Úr hálfleiknum hádegishléum streyma 
sýningargestir raunveruleikans
eftir osmósuafli tísku og græðgi
og fylla slímugar biðraðirnar á eftir
skeifugarnarfylli af söltuðum poppklisjum,
ráðlögðum nasaþef af kókaíni 
og ofsykruðu innihaldi plastumbúða
sem minnka og hækka í verði
við hverja útlitsbreytingu
og stækkun á umbúðunum,
rétt eins og það sem
Jakob eltist við.

Bíddu átti ekki að vera hlé?
---

Ó, Jakobína, steinlausa nektarína!
Þú sem beinir nætursjónauka þínum
að þyrpingum ofvaxinna klámstjarna!

Allsberar, hrútspungar, dónaljón,
yngismeyjar og sogamenn á vogum
með rekkjunautum og veinandi geitum.
Sérðu ekki smitaða nál sporðdrekans
og klær krabbans lyftast yfir þeim?

Var belti buxna minna aðeins
illa upplýst loftsteinabelti
fyrir rannsóknarleiðangri þínum
út í óra-víddir alheimsins?

Kommentakerfin loga nú undir 
gnægtaborði líkama þíns.
Hvílíkar gersemar og gráfíkjur!

Þú þóttir ekkert sérlega gáfulegur
þegar þú afneitaðir mér þrisvar
og misstir svo nýjasta snjallsímann
í klósettskálar slúðurblaðamennskunnar.

Ah, Jakob, kommentakerfin:
Sá magnaði tilfinningadómstóll götunnar,
þar sem jákvæðni og neikvæðni mætast
í eilífum rifrildum óánægju og hégóma.

Æ, eru kroppur þinn og æra nú orðin
að kræsingum og bitbeinum á hinum
undankomulausa ritvelli þunglyndisgamma?

Ó, þær vélrænu lausavísur leiðra lævirkja
yfir rænulausum leiðum lævísra vélvirkja!

Tekur þú þessu rausi trölla með alvöru?
Urðu þau að steinum í Golgötu þinni
og slöngvuðust í gínandi auga Golíats?

Hví yfirgafst þú mig á glimmerkrossinum
fyrir umbót samtímans á sköpunarverkinu?
Hún verður orðin mygluð á morgun
eins og fyrsta kynlífsreynsla okkar.

Þú sem sagðir mig of gamlan
til að hefja grunnnám í háskóla.
En sjáðu nú hver er útskrifaður
með 360 gráðu heitan björgunarhring.

Þessir titrandi bingóvöðvar hafa séð
batmanmerki sitt rísa upp eins og fönix
af jarmandi feigð sitjandi bingóstjóra.

Hvernig sem nú stendur á
stend ég nú í fullum blóma
með hangandi aldin á tilboði.

Hangandi stóraldin!

Ný sending oft á dag.

Nei, þessi óflysjaði villigöltur
gekkst sko ekki undir hnífinn.
Þessar tréspírandi kartöflur 
hafa enn hýðið á sér!

Ég laumaði sko engum sykurpúðum
í þessar vöðvastæltu próteinstangir.

Sjáðu bara næringarinnihaldið iða
á miða á hliðinni á riðandi kviðnum:
Fljúgið þið litlu kviðmágar, fljúgið!

En þú Jakob, kemur og ferð í og úr
rísandi útrýmingarsölubúðum mínum
með grátandi augu og lokaðar hendur.
---

Tjöldin falla á gólf sviðsins.

Skömmustu síðar grafast mannorð okkar Jakobs
undir spámannlega froðu og hreinsunareldinn
upp úr freyðandi flóðgáttum spjallborðanna
og stjaksetningu okkar á staksteinum
eins og hvalreki á smörtu blandi
meðan slúðurberarnir fóðra kjafta skrímslanna
á bak við galopnar bréfalúgur kaffiboðanna.

En okkur er sama. Við erum leikarar.

Enginn þekkir grímulausa nekt okkar
handan við búningsklefann. ]



[ Hver er myrkur riddarinn?
svo skerandi reiður
ég sé hann sem bleyðu
sem sér einn illa um sitt hreiður
hann sem krass fyrir andlit
og ég saman við leiðumst.
Fornir erum og hornin farinn
inngróin, falin
nú í götubotni orðinn 
smábæjar Stalín,
án valda, og þó ég rotni
bið ég hverfulan drottinn
um lausn úr ofni 
og fullnægjandi lognið.

Ég er líf syndar 
líkt og með skerandi hníf 
helvíti er að kynda.

Mig langar ekki eins og áður
ég er fangi þjáður
berst ekki lengur
ennþá ávalt drengur strákur
lætin éta mig
hin lætin vekja mig.
Ég sakna maníunnar minnar ]



[ Ég vildi þig einu sinni en svo vildi ég þig ekki
svo vildi ég þig aftur en þú vildir ekki koma
þó ég hafi ekki hitt þig finnst mér eins og ég þig þekki

ef þú kemur  vil  ég aldrei sjá þig fara
ég vildi þig ekki en nú vil ég þig bara! ]



[ Elsku besta mamma mín,
ég elska þig svo heitt.
Bros þitt eins og sólin skín, 
og getur' dimmu í dagsljós breytt.

Þú þurrkað hefur tárin mín,
og miklu meir' en það.
Ég skal alltaf vera þín,
alveg sama hvað.

Mér finnst sem klett ég alltaf hafi,
sama hvert ég fer,
á því leikur enginn vafi
ég virðingu fyrir þér ber.

Þú kraftaverkakona ert,
það allir hljóta að sjá,
þú hefur í mér hjarta snert,
svo miklu meir' en smá.

Ó mamma þú sem ert mér allt,
ég dýrka og dái þig,
það geld þér seinna þúsundfalt,
sem þú gerir fyrir mig. ]



[ Á Skaganum líf hennar byrjaði, það var ekkert smá
sem ung stúlka í faðmi, móður sinnar lá.
Svo stækkaði hún og stækkaði, sem aldrei fyrr
svo varð hún að ungri og gullfallegri konu.


Þessi kona, sem ég er svo stoltur af
hún sem fæddi mig í þennan heim, einn heitan sumardag.
Já hún er sko móðir mín, það veit ég vel
ég móður mína elska, meira en Guð og menn.


Og afmælisdagurinn hennar, loksins gengin er í garð
hún og faðir minn góði, einnig eiga,brúðkaupsafmæli í dag.
Ég elska þig móðir mín kær, ég skila til þín kveðju
eigðu góðann afmælisdag. ]



[ Ef væri ég fugl, þá mynd ég,
fljúa eins frjáls og ég gæti.
En það er ei mál því fögru fuglarnir eru
frjálsari en margur maður.


Fuglarnir fögru þeir svífa um
fljúgja um himinninn bjarta.
Þeir frjálsir eru, já það eru þeir
er þeir fljúga um loftin blá.


Einn fegursti fugl sem ég hef séð
er Spóinn, fagri, góði.
Spóinn sá fagri, hann kemur á vorin, 
um sumarið bjarta hann dvelur.


Lóan er annar fagur fugl,
fugl sem syngur svo vel.
Lóan fagra, hún kemur með vorið,
Vorið, fagra bjarta.


Sólskrýkja og snjótittlingur,
eru sami fuglinn.
Þessi fugl, svo fagur er
einn fegursti fugl, sem ég hef séð.


Álftin hún er fagur fugl,
fjaðrir hvítar hefur.
Álftin hefur hvítan háls,
hvítan langan háls.


Lundinn er einnig, fagur fugl
feguri en sumir fuglar.
Lundin lifir í Vestmannaeyjum
líka á öðrum stöðum.

Ef væri ég fugl, þá mynd ég,
fljúa eins frjáls og ég gæti
En það er ei mál því fögru fuglarnir eru
frjálsari en margur maður. ]



[ Ungur að árum, um Hvalfjörðin hljóp
og virknin, hún olli víst vafa.
En Guð okkar samt, úr honum skóp
heimsins besta afa.



Snemma í lífiniu sjómensku valdi, sem sitt- ævistarf
það hefur barnabörnunum fært, mikinn- fróðleiksarf.
Hann hefur silgt um ókunn höf, í leit af miklum- fiski
sem oftar en ekki sem betur fer, endar á okkar- diski.




Hann afi Sæmi er sextugur, og líkar held ég vel
á honum er engin bilbugur, að því er ég tel.
Svo er gamli að fara í frí, við vildum fara með
en með ömmu hann fer til Kanarí, það gat nú- skeð. ]



[ Veturinn, hann kominn er, margir krakkar- gleðjast
Krakkarnir, nú leika sér í fagurhvítum snjó.
Þeir hafa það svo gaman, það margur veit
Þegar krakkarnir, fara á kreik.


Krakarnir, þeir búa til, hús og karl úr snjó
Krökunum finst svo gaman, að leika sér í snjó.
Krakarnir þeir fara í, snjóstríðið, svo gamann
Þeir skipta í lið og kasta svo og kasta. ]



[ Klukkan er orðin sjö,
sólin lýsir upp allt.
Við sitjum saman tvö,
í nótt var frekar kalt.

Þú sagðir ég vil vera hér
bara þú og ég,
hér hjá þér,
við ein hér.

Nóttin var köld 
það var dimmur desember.
Ástin tók öll völd
engin eftirsjá, sem á ber.

Að rífast og slást
við gerðum það ekki.
Er þetta hatur eða ást?
Eða einhvað sem ég ekki þekki.

Núna ertu gersemi og gull,
allt sem í heiminum ég ann.
Sérstaklega þegar ég er full,
sálufélaga minn ég fann. ]



[ Hápunktinum náði´ann
þegar hann sá sakleysið
slokkna í augum þeirra. ]



[ Ég fór út í garð í dag til að flytja bóndarós og klippa nokkra runna. Negldi líka nokkra nagla í fúið grindverkið. Þaðan hefur hún komið helvítið á henni.

Þegar ég kom inn ákveð ég að þvo mér hárið og fara í bað. En fyrst þurfti ég að greiða hárflókann. Það var einhver hnútur í hárinu sem ég náði loksins úr með því að rykkja í greiðuna. Í hárbrúskinum sem kom í greiðuna var einhver hárkúla frekar lítil með nokkrum fínum hárum út úr.

Ég setti kúluna á gólfið til að skoða hana betur. Ýtti nokkrum sinnum við henni með greiðunni og svei mér þá ef hún kipptist ekki við. Könguló?? Hugsaði ég dýrbrjáluð af hræðslu en nei það gat ekki verið þetta var svo tíkarlegt kvikindi.

Skyndilega tók kvikindið snöggt viðbragð og geystist á ógnarhraða í áttina að mér . Ég hoppaði hæð mína í loft upp með ógurlegi öskri og hristi mig alla og skók.

Síðan hef ég ekki séð þetta kvikindi. En eitt er víst
Aldrei framar skal ég stíga fæti mínum út í þennan garðfjanda.

Ég átti erindi fram í eldhús nokkru síðar og kom ég þá ekki að köngulónni sem fyrr frá segir sitjandi í mestu makindum á miðju eldhúsgólfinu. Ég greip blauta borðtusku og banaði óargadýrinu í einu höggi. 

Ég er ekki frá því að sjálfstraust mitt hafi vaxið nokkuð, við, í fyrsta lagi að vera enn á lífi eftir að uppgötva að ég var búin að bera könguló í hárinu í óratíma og í ofanálag að geta svo eftir allt saman, ein og óstudd, drepið kvikindið með eigin hendi. ]



[ Það er kalt vor
svalt í veðri
ferhyrningur ]



[ Þá kom GUÐ niður úr skýjunum.

Og HANN svaraði og sagði: 

Hvaða seremónía er þetta?
Ég er bara venjulegur maður,
og já sorrí þetta með 
að búa til djöful og allt illt,
bara mannleg mistök.

Hafið þið hagað ykkur betur? ]



[ Elsku hjartans gullið mitt 
skýra, ljúfa hnáta.
Ef allir hefðu hugfar þitt,
þeir mættu af því státa.

Elsku hjartans gullið mitt,
hvað ertu nú að gera?
Sérðu' ekki' að glaðlyndi þitt
þú ert að niðurskera.

Elsku hjartans gullið mitt,
þú ert á myrkum stað
og skýrleiki og hugfar þitt
kunna bara' ekki á það

Elsku hjartans gullið mitt,
þetta er ekki þín sök.
Þótt þú föst sért oní pytt
þá eru' ekki ragnarök

Elsku hjartans gullið mitt,
þú ert að gefast upp.
Þú segist við lífið vera kvitt
og kastar matnum upp

En elsku hjartans gullið mitt,
þín bíða betri dagar
Með sólina við hjarta þitt
og ekkert sem þig klagar

Svo elsku hjartans gullið mitt,
þraukaðu einn dag.
Borðaðu svo nestið þitt
og komdu þér í lag ]



[ Hið minnsta
verður hið mesta
þegar brýn þörf
er fyrir hinu minnsta

Hið mesta 
verður hið minnsta
þegar engin þörf
er fyrir hinu mesta ]



[ Tvö örsmá fræ
skutu rótum
i mjúku myrkrinu
Guðs milda náð
gaf sitt
fyrirheit.
Er vorsól skín lítil 
blóm munu á brosa 
á móti birtunni.
Svo björt og hrein
eins og
ástin sem sáði þeim. ]



[ Ekki hafa of miklar áhyggjur.

Þeir koma alltaf skríðandi aftur, þegar þú sýnir þeim að þú getir lifað án þeirra.
Þá getur þú sært þá til baka.

-KT ]



[ Allt þetta hamingjusama fólk

og svo ég

þ.e.a.s. þar til betur er að gáð;

því svo kemur í ljós
að þeir sem ég öfundaði mest
eru fastir í ömurlegum vinnum,
nýgreindir með sjúkdóma,
að huga að skilnaði,
búnir að missa ástvin

eða eitthvað annað 
sem enginn talar um
og enginn tekur myndir af og setur á Facebook ]



[ Hvort sem þú horfir á sólarlagið eða ekki,
hættir það ekki að vera fallegt. ]



[ Eftir að smalinn
með hundafælnina
útskrifaðist sem sálgreinir
dreymdi hann stundum
á langri starfsævi
að á bekknum sæti
maður með hundshöfuð
og röflaði um fjármál 
og bælda brunahana
en tuðaði inn á milli
um köku hans og jólin
og ráfaði um eins og hirðfífl
svo hann varð að skipa honum
að setjast aftur niður.

En það eina sem sálgreinirinn
teiknaði í skrifblokkina
í þessum drottningarviðtölum
var beinlínis lína úr beinum
og kom honum á óvart hvernig
sú lína gæti verið bein.

Eflaust vegna 
kynferðislegrar bælingar
um gand álfadrottningar
og klámuga gleðistrengi
sem einhver var að snerta.
Ekki merkileg fullnæging það.
En hvar var drottningin núna?
Svona lét hann hugann líða.

Eftir þetta fékk hann
svipaða tilfinningu 
og ólétt lauslæti fær þegar
vænsti verðlaunaklárinn
ríður hjá með gullpeninga
að smala fé á mánaðarlaun sín
og hann fattaði að hann hafði 
hundsað manngreyið á bekknum,
sem varð smám saman allur að hundi.

Eftir viðtalið borgaði
fjárhundurinn einungis
í hermannlega bornum hringjum
og látúnshálsgjörðum,
en gelti síðan undarlega
digurlegum róm á leiðinni út
eins og rámur skotveiðihundur
svo hann vaknaði yfirleitt
með gæsahúð og illa fengið holdris. ]



[ Í dag sat ég úti og sleikti sólina  
en unglingurnn tanaði, 
við nutum blíðviðrisins saman 
en þó í sitt hvoru lagi 
þar sem kynslóðabilið er frekar stórt þessa dagana 
amk í augum unglingsins
hann að hlusta á tónlist unga fólksins 
á meðan móðirin nýtur þess að hlusta á fuglana 
og gleðihrópin í börnunum. 
 
Unglingurinn snýr sér að systur sinni 
og segir " Er ég með tanfar" ? ]



[ Ég fékk vindinn beint í fangið 
svo fullan ástríðu og ofsa
hann vafði mig örmum og lagði vanga að vanga mér
og kyssti mig kaldur á munninn. ]



[ Hvers vegna
Hvers vegna vill ég spennu frekar en öryggi?
Hvers vegna vill ég þig fullan frekar en edrú?
Hvers vegna vill ég sígarettu frekar en ástarljóð?
Hvers vegna vill ég næturstund frekar en stefnumót?
Hvers vegna vill ég þig frekar en einhvern annann?

Líklega er það vegna
Líklega er það vegna allra sambanda sem ég hef séð fara úrskeiðis.
Líklega er það vegna þess að fullur maður kann ekki að ljúga.
Líklega er það vegna þessa einföldu útskýringu að ég sé háð.
Líklega er það vegna þess að ég er skíthrædd við að vakna við hliðina á þér.
Líklega er það vegna þess að ég myndi ekki vilja vakna við hliðina á neinum öðrum. ]



[ Ég kom til að kveðja
þín besta kveðja
elsa. ]



[ Ég get ekki samið 
hausinn minn er alveg 
tómur
hvað á eg að gera 
ég vil ekki vera svona
mig langar að skrifa 
eitthvað fallegt 
og gott um þig og fólkið
í kringum mig 
veðrið, náttúrna 
og bara lífið 
eins og það er,
hvað get ég gert
til að finna
 þessi orð. ]



[ Einu sinni var ég alveg búin að gefast upp á lífinu. Fyrst hætti ég að nenna að vaska upp svo að taka til svona almennt og að lokum fór ég helst ekki í bað. Vatnið var svo kalt og blautt. Nei þá var betra að kúra í rúminu langt fram á dag löðursveitt af kvíða. 

Svo kom að því að ég ákvað að láta að verða af þessu, hella í mig áfengi og pillunum með. Það hlyti að hrífa og ég yrði örugglega fljótlega steindauð.

Ég myndi svo finnast i rúminu mínu liðið lík, örugglega fallegt lík,til þess ætlaði ég að sjá með því að mála mig og greiða og fara í sæt náttföt. 
Já og búa um rúmið sem var allt í óreiðu, það varð líka að líta vel út Ekki vildi ég láta þá sem finndu mig halda að ég væri einhver drusla sem hugsaði illa um heimilið og sjálfa sig.

Ég byrjaði á að búa um rúmið, meira að segja þurrkaði af í svefnherberginu og ryksugaði. Þá var bölvuð stofan eftir öll út í djöfusins drasli svo ég tók tiltektarkast í henni. 

En eldhúsið hvað með það? Það sem var undirrótin að ákvörðun minni um sjálfsvíg? Ég beinlínis tók út ef ég þurfti að vaska upp svo mikið sem einn kaffibolla og smátt og smátt var vaskurinn alltaf orðinn ein hrúga af skítugu leirtaui og eldhúsbekkirnir líka

Ég lét vaða í eldhúsið og áður en ég vissi af var ég farin að raula lagstúf með sjálfri mér og enn batnaði skapið þegar ég leit yfir íbúðina mína svona tandurhreina og glansandi.

'Fjandinn fjarri mér,' hugsaði ég upphátt. Ég held ég fari nú ekki að drepa mig þegar allt er svona flott og fínt.' ]



[ Hún er meðhjálpari í sinni sveit
pússar og málar svo á það skín
Ég spyr þó  eins og sá sem ekki veit
er mamma mín þá orðin Hilli Sím ]



[ Þú segist vilja mig 
en hleypur eins hratt og þú getur.

Hann segist vilja djamma
en situr einn heima yfir mynd.

Hún segist vilja vera einhleyp
en vonar að hann komi aftur.

Þetta er ekki flókið
fólk segir það sem þau halda að allir vilji heyra. ]



[ Viltu mig,
viltu okkur
eða bara einhvern? ]



[ Hættu að gráta 
Það þýðir ekki neitt 
Þetta er svo búið 
Þú getur engu breytt

Ástin er farin
Og kemur ekki aftur 
Farðu að vinna í þér 
Þar er innri kraftur

Horfðu inná við 
Og elskaðu það sem þú sérð 
Þú getur allt sem þú vilt 
Því þú ert úr stáli gerð 

Losaðu þig við fólkið
sem dregur þig niður 
Það er ekki þess virði 
Því miður... ]



[ Langar stundum að hverfa 
Burt úr þessum heimi 
Vera í annari vídd 
Eitthver staðar útí geimi 
Eitthver staðar þar sem lífið er breytt 
Breytt frá því sem lífið er núna 

Langar stundum að vera
betri en ég er 
Veit ekki hvernig ég geri það 
En það byrjar inní mér 
Inní mér byrjar stórkostleg breyting 
Stórkostleg breyting byrjar á mér ]



[ Við ætlunin fljúga 
Fljúga uppí himinn 
Þaðan lengra 
Kannski útí geiminn 
Þar sem litlar grænar verur 
Dansa litla dansa

Við ætlum að skoða 
Skoða allan heiminn 
Kannski meira 
Einmitt útí geiminn 
Þar sem litlar grænar verur 
Dansa litla dansa ]



[ Mér líður svo illa 
Mig langar að deyja 
Og enginn vill hlusta 
Á það sem ég hef að segja 
Það vill enginn heyra 
Það sem ég hef að segja 
Því þá mun það fólk
inní sér deyja 
Ógeðslegir hlutir 
Sem enginn vill segja 
Auðveldara er 
Að liggja og deyja ]



[ Þú reynir að stjórna mér 
Veistu ekki hver ég er 
Láttu mig vera 
Hefuru ekkert betra að gera 
Þú brýtur mig 
Slítur mig 
Ég á svo miklu betra skilið 

Hvernig á ég að lifa
Klukkan heldur áfram að tifa 
Langar ekki að fá þig heim 
Hugur minn flýgur lengst útí geim 
Þú brýtur mig 
Slítur mig
Ég á svo miklu betra skilið 

Ég hata að elska þig 
En þú elskar að hata mig 
Þetta er orðið að eitthverjum leik 
Ég er orðin þokkalega smeik 
Því þú brýtur mig 
Slítur mig 
Ég á svo miklu betra skilið 

? ]



[ Ég hef upplifað margt 
Margt sem var ansi kalt 
Margt sem þú myndir ekki vilja heyra
Á meðan aðrir öskra meira, meira! 
Hef verið á virkilega ljótum stað 
Varla meika að hugsa um það 
Þar sem dópið flæðir manna á milli 
Magann, nefið og hausinn fyllir 
Veruleikafyrrt og þunglynd 
Vinalaus og mislynd ]



[ Það er erfitt
Að sjá ljósið 
Þegar þú liggur yfir mér 

Það er erfitt 
Að byggja nýtt líf 
Þegar ég fæ ekki frið frá þér 

Láttu mig vera 
Komdu þér burt 
Hér er ekkert sem ég skulda þér ]



[ Einu sinni voru dömunáttföt. Voða falleg og fín voru þau og úr ekta silki. Þau lágu þarna á búðarborðinu innan um alls kyns annað kvenlegt fínerí og voru heldur betur sæl með sig og þessa ljómandi góðu tilveru. 

Það var heill skari fagurbúinna kvenna búin að skoða náttfötin, þreifa á þeim og strjúka efnið og velta kaupum á þeim fyrir sér. Allar voru þær hrifnar af þeim þar til ein kvennanna hóf upp raust sína og sagði stundarhátt. 'Fuss þetta er nú bara fjöldaframleitt og í þokkabók úr gerfisilki, Húff!Púff!

Nei hrópuðu náttfötin. Ég er úr því allra mest ekta og fínasta silki sem til er. Og blómin á boðungunum og framan á ermunum eru handsaumuð af svo mikilli alúð og natni að annað eins verk hefur aldrei verið unnið svo vel. 

Og þetta voru svo mjúkar og yndislegar ungmeyjarhendur sem sáu um að skapa  mig með ást sinni og umhyggju.

Konurnar hófu nú að leita að einhverju merki sem segði til um hver uppruni náttfatanna væri. Hver á eftir annari leituðu konurnar með höndunum yfir náttfötin að sönnun þess að þau væru nú eins ekta og þau virtust líta út fyrir að vera. Eftir langa leit rákust þær loks á lítinn ásaumaðan flipa.

Ein konan las upphátt fyrir æstan kvennaskarann.

 Einstök gerð af náttfötum úr ekta Kínasilki framleidd af hátískuhúsinu Venus í París. Fleiri náttföt eru til í náttfata línunni í margskonar stærðum og gerðum. Hver þeirra eru saumuð með einstakri alúð og undursamlegri lagni og hafa þau hver um sig sitt eigið sérstaka útlit og stíl.

það lá við að náttfötin roðnuðu. ]



[ Þú gafst mér færið til að fiska þig
en fingurinn í stað þess að bíta á krókinn. ]



[ Dökkar trjágreinar dingluðu sér
við dúndrandi tóna stormsins
Það þaut í laufi og limum
lægðin sveiflaði sér í svigum
og svipti trén klæðum
eftir stóðu þau ber 
öllum laufum rúin
eitthvað svo eymdarleg 
og einkennilega lúin. ]



[ Nú hef ég brugðist
sjálfri mér 
og ÞÉR
ég varð að því sem ég fyrirlít
HATA

get ekki afborið þessa kvöl
hugsa til þess 
að ég hafi gróðursett ótta og sorg
djúpt í saklausa og hreina sálu þína

mér líður eins og ég sé eitur
hamingjudrepandi eitur sem mengar
étur upp og drepur allt sem það snertir
mengar heimili mitt
fólkið mitt
sjálfa mig
ÞIG

ég á þig ekki skilið
þú sem ert svo yndisleg 
svo saklaus og góð

ég stend ekki undir sjálfri mér lengur
get ekki meir
samviskan herjar á mig
lífið er of mikið
ég er of lítið

þú ert ljósið í lífi mínu
það eina sem ég þráði var að vera þér góð 
bregðast þér ekki
ég brást ]



[ Þeir sega okkur að menntun sé máttur
þessvegna er það okkar háttur.
Að mennta börnin  upp í því
svo líf þeirra fari ekki fyrir bí
Að öll eigum við að vera vinir
og nákvæmlega eins og allir hinir. ]



[ Þar sem firðir og jöklar mætast
og birta og myrkur heilsast
Þar er norðurljós á himingeimi
yfir stærstu eyju í heimi ]



[ Stundum gef ég 
allt í botn

til að þess eins 
að komast fyrr

á næstu rauðu ljós. ]



[ Ég borða saltkex með ostasósu.
Mér finnst það gott.
Gott, gott, gooooooott!
En þú, þú ljóti fjandmaður!
Þú borðar bara sveitt bjúgu með rauðkáli.
En nóg um það.
Verum vinir!
Nei djók. Ég hata þig. ]



[ Kvæði ort í Lögbergi eða um Lögberg. Stundum þegar laganemar hafa kveðist á á facebook. Stundum án nokkurrar ástæðu.


Stofan mín hlýja, strengdu þess heit,
að styrkja minn metnað og elju.
Ég skal þá á altari gefa þér geit,
gamlingja, lambá og belju.

---

Lögbergsandinn lokkar börn
í löngum fræðahrófum.
En #$%& er sólin ósanngjörn
að sýna sig í prófum!

---

Beiskur dreypi'á köldu kaffi,
kvöldið verður ekki létt.
Má ég fresta facebookstraffi
og flýja þannig kröfurétt?

---

Kaffið staðið, kalt og rammt;
kvalasvaðið slíka.
Volað skarið virkar skammt
vitið farið líka

En þá ofan eygir von,
æ vil dofann drýgja.
Lokkar'í kofann, Lúðvíksson,
Lögbergsstofan hlýja

---

Er nú Bergið aftur krökkt
um prófatímabilið
og allir hugsa: „Er ég fökked
eða á ég Gullið skilið?“

---

Þótt ól sé hert og ausan tóm
og útlit svert að vanda,
haltu þvert í héraðsdóm,
þar handsal hvert skal standa.

---

Ef samningsfrelsið segir eitt
en sýnist annað stjórnarskrá,
er útilokað að breytu breytt
að bæði verði ofan á.


---

Þræði í gegnum þjóðarrétt
er þreytan tekur völdin,
snöggt mér sjálfum lofa létt
að lúlla fyrr á kvöldin.

---

Af einkunnunum ærinn held
að enginn verði sómi,
en auminginn ég áður geld
eigin sleggjudómi.

---

Eina vildi ég stöku, á kvöldi þessu kveða,
kann þakkir Svövu og Vöku fyrir þeirra part.
Ei má slá við slöku, nú er tími til að streða,
og tilkynna valdatöku fyrir Dagbjart.

---

Sést fyrir lokin þótt lesstofurykið
hylji mig hokinn með próftökuspikið
viljinn er fokinn og mannvitið svikið
en burt er ég rokinn í ölæðið mikið

og ölið skal fylla sárþyrst munnvikið ]



[ Api, folald, eðla, kýr,
otur, mús í haga.
Það saman eiga þessi dýr
að þegja öll í maga. ]



[ Finnum hvort annað eins fljótt og hægt er
Í lífi því næsta sem er.

Saman þá tvö, byggjum upp líf, laus við allt sem er vont.

Söngur og dans, verður það þá, uppá hvern einasta dag.

Ástin er okkar, allt sem er gott, eldumst og deyjum sem eitt. ]



[ Ungur drengursitur á kaffihúsi
Hann horfir úm um glæran glugga.
Lífið horfir glaðlegt til baka,
En það stamar og bíður.

Ég held samt áfram að horfa.
Þrátt fyrir að sjá ekkert,
Nema dauðar,langar götur,
og dimma ljósastaura.

Götur sem aldrei hafa gengið, 
ljósastaura sem aldrei hafa logað,
og folk sem aldrei hafa nokkurntíman,
lifað lífinu til fulls.

Gráta eins og ljósastaurar 
og huxa eins og götur.

Ég horfi út um glæran glugga og 
lífið blikkar mig til baka. ]



[ Fisléttur en gloppóttur í senn,
feiknastór og víðáttunnar engi.
Brimið hremmir flek og menn,
búinn að gera það oft og lengi.

Eyðimerkur fullar af vætu,
í hana sækjast vaskir menn.
Vildu bara að þeir heima sætu,
fjölskyldur sem græta senn.

Oft hef ég hugsað hvaðan hafið kemur,
kannske rennur það landinu út.
Eða úr fjölkyldu-augum þegar á lemur,
þrír litlir magar sem hrökklast í kút. ]



[ Ó ruslaralega Reykjavíkurborg
hve rumpulýðurinn atar út þín torg.
Í hverjum garði drasl og drulla er.
Dárar en ekki menn víst búa hér. ]



[ Fiðrildi settist á höndina
fagurt blaktandi vængjum
flaug á vit ævintýra
og ég með

Fögur voru blómin
í fiðrildaheim
flugum saman
kærulaus ]



[ Ég man það svo vel 
þegar þú skaust mig fyrst 
með Kalashnikov
og ég gat ekkert
nema fallið fyrir þér 

Ég ligg hér enn
Jafn sundurtættur og áður
í blóðpolli ástarinar 
og horfi á þig 
liggjandi skotin
við hlið mér 
og ég brosi
 
Þú hittir mig 
Ég hitti þig ]



[ Þegar farið er út í hinn stóra heim
þarf öryggi og festu að sýna
Maður brosir breytt við öllum þeim
sem maður hittir hérna í Kína ]



[ Hann er kaldur
Hann ýtir þér í burtu
Hann er alltaf með annan fótinn úti.

Einn daginn munt þú gefast upp, gefast upp á að reyna láta hann elska þig.

Eftir það verður hann alltaf sá sem þú gast ekki fengið til að elska þig.

Því miður mun það hafa áhrif á hinar fallegu, góðu ástirnar eftir hann.

Þær ástir sem eru góðar, ljúfar og heiðarlegar verða aldrei jafn góðar.

Ungar ástir eru nefnilega álitnar sem leikur.

Þú gast ekki fengið hann til þess að elska þig.

Þú tapaðir. ]



[ Saklaust barn
horfir tárvotum 
augum  
á morð, 
nauðganir,
byssur sem skjóta,
sprengjur 
sem springa, 
þau flýja,
þau búa á götunni
og betla, 
blóðrauð tár
lita götur
sakleysisins
sem hefur 
verið skaðað 
að eilífu. ]



[ Ef að kona 
stuttu pilsi klæðist
þá karlinn 
að henni læðist,
heldur að það megi
í læri hennar grípa 
og klípa,
hún upp á það býður,
konan!

Ekki klæðast svona 
ef þú vilt ekki að karlinn
fari að vona
að upp á þig 
hann megi koma,
því í svona drusluklæði
upp á þig ertu að bjóða, 
góða! ]



[ Sár er ég
Klár samt er 
Sorgin gleymd allsber
Þyngdin sækist í desember
Því myrkrið tekur mig opinber

Ung lærði ég sjálf
Litla fékk ég athygli
En full er af íhygli
Vandámál leysast líkt við snigill
Því bróðir minn var fíkill

Aldrei var ég örugg 
Því brjóta myndi hann handlegg
Er hann skell á glervegg
Læsa mig inní herbergi  
Inná mínu heimili 

Kveikt hefur reynt í húsi 
Fullur er bensín brúsinn
Er geðveikin blossar 
Eru engir kossar

Erfitt er að treysta
Sem komið er á lista
Maður með aðsóknarmesta
Þuklar á mér berbrjósta
Þegar fer að hausta
Hausinn þurfti að frysta
Því eigi vildi ég vista

Þung er mín sál 
Því kveikt hefur bál 
Sem slökkva ei má
Orðin er ég agnarsmá
En alltaf horfin framhjá

Hjálpa vil ég 
Til að gleyma hver ég er 
Hvað býður mín heima 
Það sem liggur mér í hjarta
Fer að vakta 
Sem vekur upp mig allsnakta

Pirringur læðist 
Sem afklæðist
Hugsa ég ,,nei nei nei''
Aldrei aftur

Ég mun ekki fyrirgefa
Því aldrei mun hún yfirgefa
Tilfininngin sem gaf mér sár
Sem alltaf mun mér fylgja ]



[ Stjörnur og allur stjörnuhiminn
þar er græna eyjan mín
fjöll jöklar og eyðisandar
lítil mýri lækur hver

Hálendi sem hvergi endar
norður suður nýfallinn snjór
nóttin eignast nýja vini
austur vestur ólgandi sjór ]



[ Fagur kvöldroðinn rís
skuggar falla á fjöllin
ó, kvöldroða dís
sem fegrar vetrar kvöldin

Fjarska fögur er sjónin
vetrar kvöldin fögru
teigist tunglsins ljómi
svo heillandi í augum

Svo tindrandi og frábær 
stjörnu ljósin björtu
blikandi og bláskær
og heilla manna hjörtu

Kaldur vindsins gustur 
er hvíslar í mín eyru
ljóðabálka fagra 
en seigir ekki fleirum ]



[ Ég sat fyrir sunnan
eitt sumar við borð
og til mín týndust
tregafull orð.

Mig dreymdi um daga
og drungaleg fjöll.
Er þögnin mín þráði
en þekkti þau öll.

Um aldir og árin
í þeim bjuggu tröll.
Er kölluðu komdu
komdu í okkar höll.

Gakk mela og mýrar
og um moldarbörð.
Farðu höf og heiðar
og hamraskörð.

Ég sár gekk á grjóti 
að gleymdum stað.
Þar ástarljóð læddist
lifandi á blað. ]



[ Það er skotið á skipið
úr öllum áttum

Hleyp til að laga götin
og ausa vatni
en skotunum fjölgar
þreytan heltekur mig
og það sést hvergi í land

En ég berst áfram
því ég er viss um
að það mun sjást í land
áður en skipið endanlega sekkur ]



[ Þú sem gafst mér grátinn
gleði og sorg.
Ég geng þínar gömlu
götur og torg.

Og himinn og hafið
og hvíta mjöll.
Brimstríðar strendur
stjörnuljós öll.

Liti rauða logans  
og ljósa nótt.
Og drauma og daga
sem deyja hljótt.

Þú sem gafst mér grátinn
gakktu  til mín.
í  saknaðar sorgum
og segðu til þín. ]



[ Ég grét ekki svona mikið
áður en ég kynntist þér.

Nú hef ég einhvern
til að gráta með. ]



[ Ég ligg hérna ein
langar að sofna
tilfinningar mínar
vilja ei dofna

Sólin er sest
og myrkrið mig tekur
reyni að þrauka
en hjartað mitt lekur

Bið Guð um að hjálpa
öskra svo hátt
ég skil ekki lengur
minn æðri mátt

Fólk á mig horfir
og skilur ei neitt
ég er alveg lokuð
mér þykir það leitt

Mér líður of illa
því nú er ég ein
get ekki lagað 
mitt andlega mein

Nú mun að því koma
að ég get ekki meir
hjarta mitt kólnar
og visnar og deyr ]



[ Það vantar fólk til þess 
að vera framan á blöðum

Það vantar fólk til þess 
að búa til og selja blöð

Það vantar fólk til þess 
að tala um fólk framan á blöðum


Þekkir þú einhvern? ]



[ Á svörtu loftum heyrist óp
frá hárprúða  Oddssyni.
Hann sem áður velmegun skóp
á nú fá vini.
 
Landinn er í kreppuvæl
þunglyndinu að þjóna.
Leysum nú hnútinn með stolti og stæl
þjóðinni til sóma. ]



[ Hversu lengi á ma?ur a? bí?a,
Lífi? sett á stopp, tíminn svo lengi a? lí?a.
Draumurinn færist nær,
Birtist mér svo tær,
Er þetta tálsýn, er lífi? mér a? strí?a,
Þarf ég mín gleraugu a? þrífa.


Hva? sem klukkan slær,
Enginn svör færast nær.
Er klukkan a? tifa,
Kom á tímann rifa,
Er þetta a? lifa,
Afhverju er ég a? skrifa á þennan mi?a,
Breytti þa? eitthverju þó ég ekki bi?i,
Held ég haldi bara áfram og skrifi. ]



[ Með fastan stað í hjarta
Þú vinur sem ég skyldi
Þá slöknar stjarnan Bjarta
Sem lífinu gaf gildi ]



[ Kæra litla Særún mín
á pabba svarið brennur
Er litla sæta dúkkan þín
núna að taka tennur ]



[ Bjallan boðar nýjan dag,
búinn í mér kraftur,
svaf ég seint á sunnudag,
seinn í strætó aftur. ]



[ Í muggunni ég geng um og hugsa
hversvegna er  maðurinn 
svona gráðugur og grimmur
því á jörðinni er ei jöfnuður né sátt,
bara endalaust karp um guði 
sem við getum ekki snert
og allt sitt traust 
á þessa guði sumir setja
en ég held að okkar 
veraldlegi heimur 
væri svo miklu betri 
án þessarra guða 
sem enginn getur  snert. ]



[ Við skulum byrja sem vinir
Ekki vera eins og hinir
Sem að þekkjast ei neitt
Og gera lífið sitt leitt

Ég elska þig mun
Àður en þú hefur einn grun
Því líf mitt, þitt mun vera
Og hjarta mitt þú munt bera ]



[ Ég fattaði hvað henni brá
Þegar sannleikan hún loksins sá
"Agaðu barnið" sagði hann
Þvi það sýnir þinn innri mann ]



[ Gefðu mér konu sem elskar þig heitt
Virðing og traust til hvors annars engin mun fá breytt
Fyrirgefa við munum 70*7fallt 
Jafnvel þó það rökkvi og verði mjög kalt 

A þér vil eg byggja mitt samband við hana
Svo að konan verði ei sál minni að bana
Þu segir að þrefaldan þrað se ei auðvelt að slita
Gerðu að við skulum aldrei af hvort öðru lýta ]



[ Við i hópa okkur skiptum
Til að vita hver við erum
En við spurningunni öxlum okkar yptum
Hver munurinn er a þvi sem við gerum

Vinur, vita skalt þu senn
Að þegar vel er að gáð
Þa erum við erum öll menn
Sem þurfum Guðs náð ]



[ Beðið hefur þu lengi eftir mér
Enda sálin farin að sjá á sér
En til þín er eg komin aftur
Nú kemur til mín kraftur

Bæn án afláts og þjónusta án þess að kvarta
En mætti eg vera eins og María ekki Marta
Að vera þétt við þig minn Guð
Og plís leyf mér að sleppa við allt óþarfa tuð ]



[ Eg sit her einn
Þvi eg mætti svolítið seinn
Horfi a þig fyrir framan
Og óska'ð við værum saman

Þvi þinir dökku lokkar
Munu fara börnunum okkar
Ég se um þig 
og þú um mig

Við göngum gegnum lífið
Og berjumst gegnum stríðið
En mundu eitt
Ég mun elska þig heitt ]



[ On my way home
The wind filled the sail
I realized I was so alone
Until I saw you Abigail 

You stepped into my boat
And at first I was confused
I was afraid it wouldn't float
But with Gods help it cruised

It's like I was blind
Not able to enjoy the view
But now that's all behind 
Since we are two

Traveling together
Standing back to back
We will never wither
Even, if under attack

Though the dark clouds above
Sometimes bring us rain and hail
The one I'll always love
Is you, my dear Abigail ]



[ Fönix rís í þriðja sinn
vænghafið gnæfir yfir .
Ég brenn,rís upp ég finn
splúndrast, sameinast   Ég er..
Augun galopin, vöknuð, ég rís,
hníg niður brotna sterkari en steinn.
Komin af jörðinni alin úr öðrum heim
Endalaus sólkerfi skoppa á milli
dansandi himintunglum..
   Ég er frjáls..


M808 ]



[ Spillingin grasserar á skerinu góða 
samt þykjast allir svo saklausir hér,
bankastjóri seldi  Borgun án útboða
borubrattur spillinguna ekki sér.

Á Kvíabryggju kotrosknir  bankamenn sitja
þeir kallar vilja hafa allt eins og heima hjá sér,
snöktandi á Stöð 2 þeir létu okkur vita
að  saklausir væru af hruninu hér.

Landið okkar litla í  hættu er núna 
því lítið hefur lagast  og spillingin er söm,
en fólkið í  landinu er löngu búið að missa trúna,
sig láta ei ginnast og eru á þessu  gröm.

Nú saman við verðum að haldast í hendur 
því hrun hér við viljum ei fá á ný,
ef þjóðin  þétt nú saman stendur 
þá  passað við getum, upp á þennan lýð. ]



[ Nú liggur leiðin áfram
eitthvað fram á við
hvert hún skilar okkur
kemur engum við.

Með vindinum við fjúkum
yfir eyðilönd
saman í blíðu og stríðu
við höldumst hönd í hönd.

Þegar kvölda tekur
og leiðarenda er náð
verður okkur ljóst
hvaða fræjum við höfum sáð.

Þangað til höldum við áfram
oft um brattan stig
en ferðin er þess virði
svo lengi sem ég hef þig. ]



[ Sólin sest til að hvílast,
en tunglið kemur til að leita af henni.
Aldrei mun tunglið geta sagt sólinni hversu heitt það elskar hana.

þangað til verða sólin og tunglið elskhugar sem aldrei geta elskast. ]



[ Yrðu risaeðlur
aftur til
heilsuðu þær 
eflaust upp á 
samferðamenn sína 
í trúfélögum
víða um heim. ]



[ Tvö örlítil fræ
skutu rótum
i mjúku myrkrinu.
Guðs mildu náðar
fyrirheit.
Er vorsól skín
blómin brosa 
á móti birtunni.
Svo tær og hrein
eins og
ástin sem sáði þeim. ]



[ Um sanda við Sólrisufjöll
svifu ernir í vindi.
Þar  við rætur var risin höll
réði þar ásinn blindi.
Og þaðan heyrðust hlátrasköll
á horfnum vetrarkvöldum.
Því æsir ljóðin ortu snjöll
og undir ræðuhöldum.

Þó aldrei hafi augun séð
var ysta myrkur fjarri.
Því fegurð hans er falið veð
og friður honum nærri.
Hann vill sátt og geð til góðs
og grið um liljuengi.
Því sorgir höggva sárt til blóðs
og sigrar hræða lengi.

En ærulaus með illan streng
andi um nóttu líður.
Háskagripur með fallinn feng
er fast við ósinn bíður.
Í hallarmold við virkis var
vex blóm á þurrum greini.
En hljóður skuggi hreyfist þar
og heldur á mistilteini. ]



[ Afi var áður pabbi,
oftast með hund á labbi,
flettir blöðum fram og til baka,
finnst ekkert mark á þeim taka.


Amma var áður mamma,
en alltaf að skamma,
ekki koma allt of seint,
yfir götuna farðu beint. ]



[ Ég á barn og bú,
á býlinu er kú,
við búum þar þrjú,
þar er ég nú. ]



[ Ég er eins og blóm,
fast í kakóbolla stundarinnar,
Hvorki heitt né kallt,
Gervi kakó sem er ekki einu sinni frá Sviss.

Bóndasonur er ei ræktar kál
Lætur ljós sitt skína með höfrungunum.
Safinn, eins og og grænt sjávar slí
Og marhnútur er komin í heimsókn.

Marhnútselskhugi yrkir
baráttuljóð til öreiga um víðan völl
rauður fánar blakta yfir sjavar föll
Óh Sósíalismi, hve fögur þín sköll ]



[ Ég var á djamminu,
hitti þar stelpu,
sagði við hana,
viltu ríða?

Ég var í fangabúðum
í 9 mánuði…

…þá kom í ljós
ég átti það ekki! ]



[ Saltfiskurinn er barinn
hann er sólbakaður
marflær í flæðarmálinu
yrkja óð til hans

Marflóinn er í nútímasamfélagi
hún situr fyrir framan tölvu
og rýnir í málefni líðandi stundar
Eitt skipti fyrir öll

Netið er dómstóll alþýðunnar!
Hinn eini sanni vettfangur
Kristilegs sósíalisma ]



[ Eitt lítið sker
í atlantshafi
svo stolt
komið ykkur upp ykkar
eigin þotum, neftóbaks fíklar!

Alvöru sósíalískt lýðveldi
verður að standa á eigin fótum
eins og pelíkani
eins og bleikur samkynhneigður
PELÍKANI!!!

KANI!!! ]



[ Klukkan tifar, klukkan tifar.
Kalli skrifar:
Í Afríku er hungursneið,
á Íslandi er brauðsneið
og…

…Teskeið! ]



[ Stanslaus ótti, endalaus lífsflótti.
Slæmt mér það þótti að verða hinn hrukkótti.
Heltekinn, aðgætinn, gagntekinn, lostinn
Á slæmum stað en hvað með það

Ég er kannski róni og ollið manntjóni.
Meira að segja á góðum vini Guðjóni
guðjónu rúlla og geng niður fellsmúla.
Allgjör formúla sem myrkur drakúla

Djöfullinn býr í okkur öllum sem föllum
og köllum hástöðugt en berst ekkert svar.
En hvar aftrar þessum bráðsnjalla huga sem blöskrar
og neitar að bugast so far

Þetta er áskorun hugans, ég mun aldrei bugast
þótt erfitt mér finnist að lifa
Hentugast, öflugast nýtist að skrifa
Sem sé og upplifa það er mér kunnugast

Snorri Karl ]



[ Fékk minnið eftir mörg ár
minnugur var ég þá 
einu sinni óskaplega klár 
ætli heilasellan sé grá. ]



[ Þegar amma flaug 
í gegnum gólfið

sundraðist tilfinning 
mín um fasta punkta tilverunnar

sem mótast ævinlega af fjarlægð
milli mismunandi manna.


Þetta atvik steypti jafnframt í óafturkræfa glötun 
ótal minni skorðum á túlkun minni á fortíðinni. ]



[ Að nóttu í stormi hún fer
Með mikla ágbyrð á öxlum sér ber
Samfélagið hana sjaldan vill hvetja
Þó að hún sé algjör hetja

Á meðan allir í borginni sofa
er hún, þá veiku að skoða
jafnvel þeim sem bölvunum henni ekki hlífa
Hún gerir allt til að láta þá lifa

Hetjudáðir hennar fara ósagðar
Mörgum finnst afrek hennar sjálfsagðar
og þó hún með tusku við æluna kraup
Þá færum við henni ekki mikið kaup

Maður á dánarbeði komin er
Bara hetjan sem hann augum ber
hann var jú mikill matgæðingur
en hetjan hún er hjúkrunarfræðingur ]



[ Tónleikarnir voru þegar orðnir frægir um víða veröld sem lélegustu tónleikar í heimi. Þetta voru þriðju tónleikarnir á einni viku. Margir komu langt að með egg og tómata enda svaf tónskáldið
áfengisdauða á sviðinu eða álíka.

Ég sat á efri svölum við hlið konu með bláan hatt. Hún var í bláu dressi og ljós yfirlitum. Ég var sjálfur með varafallhlíf.

Við fórum saman um neyðarútgang og svifum að höfninni enda bæði með áhuga á sjávarnið og hvort öðru. ]



[ Með hor í nös 
og hita
undir teppi 
í hnipri ég sit
og hugsa 
hver er mig búin 
að smita
af þessari andskotans pest. ]



[ Flottur varstu Hannes minn
í sjónvarpinu glaður
Styður fast við málstaðinn
sannur herra maður ]



[ Í nótt
dreymdi mig 
að borgin kallaði á mig
eins og opið gin
svört leðja
ryðgaðir gómar
rauður varalitur
geislandi græn augu
og koss
á nafla hennar
,,bless elskan mín''
hvert ertu að fara 
ástin?
ég er farinn 
í vinnuna
segi ég og stíg
varlega 
út 
um dyrnar ]



[ ég held að ég hafi týnt vitinu
en hjartað
berst um í brjóstkassanum
og ekkert
er 
eins
niðamyrkur úti
hún með nýjan gæja
í okkar rúmi
ég á barnum 
drekkandi
sturtandi niður
áfengi 
og öðru
reiður út í heiminn
reiður út í sjálfan mig
reiður út í allt og alla
ég hata  gaura
stelpur eru aðeins skárri
en meyrar
og hvikular
og fallegar
en gaurar;
ég fokking hata gaura
ég elska
þig ]



[ Sterkustu tilfinningarnar 
sem við 
getum upplifað 
sem tegund
eru án efa ótti
hatur
sársauki
og ást
ástin gæti verið
merkust af þeim öllum
og hinar eru svo oft
fylgifiskur hennar
þegar að maður 
finnur fyrir ást
starandi framan í hann
eða hana
augun full af löngun
þá er eins og eldingu 
losti niður 
á milli okkar
það er ákveðin 
bölvun því að maður veit
að allt hitt mun fylgja
mjög
mjög
bráðlega
og óttinn 
sem þú 
finnur fyrir núna
mun umturnast í hatur
og hatrið í sársauka
endalaust áfram
út í blátt tómið
ætli það sé  
allt þess virði?
segðu mér hvað þú
kreistir út 
úr þér 
þegar að þér blæðir
ofan í mig
og upp í mig
já, já, já ]



[ Hvaða máli skiptir allt og ekkert,
að enginn stendur lengur þér við hlið?
að fjölskyldan er sundruð og í sorgum
og svefninn er þitt eina ráð því við? ]



[ einn inni 
í herbergi
sólin reynir 
að brjótast inn um gluggatjöldin
alveg rétt hitastig
á nærfötunum 
hálfur undir sæng
starandi upp 
í loftið
bara til að horfa 
á það snúast um 
mig, ég held
ég hætti 
að 
skrifa ljóð núna... ]



[ Nú þegar vandamál að okkur steðja
atburðir urðu og það fór sem fór
Með birtu í huga, við öll munum biðja
að allt fari vel fyrir Rúnari Þór ]



[ Á miðnætti í Huliðsheimum
er álagastund.
Allt verður kyrrt og hljótt
og það er sem tíminn hverfi
inn í eitt örstutt
andartak
sem virðist líða hjá, áður
en það hefst.
Fossinn í gjánni fellur þegjandi
fram af bjargbrúninni
og áin streymir eftir farvegi sínum
hljóð eins og andardráttur
sofandi ungabarns.
Þyturinn í laufinu hægir á sér
og skógurinn er þögull
og þrunginn leyndardómum
sem leynast bak við sérhvert tré
fullir ólgandi ástarþrár.
Og innan þessa eilífðaraugnabliks
og án þess að nokkur verði þess var
er þessi töfrum slungna stund liðin hjá.
Og allt er sem fyrr - en samt öðruvísi.
Líkt og náttúran sjálf sé að dansa í skóginum
íklædd dimmbláum, draumfögrum kjól. ]



[ Góður er hann Kleppur,
því enginn þaðan sleppur.
Fyrren nýr og betri maður,
þrátt fyrir lýðsins blaður.

- VP '95 ]



[ Hin andlega meinsemd 
margan maninn mæðir.
Hin fjandlega einsemd 
fjára vökvans fæðir.
Salti stráir, brjálar, 
í höfuð, hjarta, sálar
herjar að lokum, kálar! ]



[ það var þá sem ég stóð upp frá stólnum
og gekk tvo skref inn í
eldhúskrókinn
fleygði sálinni í vaskinn
opnaði annan bjór og horfði
út um litla niðurgrafna gluggann 
og út á götu
loftið smeygðist inn
hún horfði á mig bláum augum
hvorugt okkar
sagði neitt ]



[ Þegar Kaupfélagið Fram var og hét
það seldi sokkabuxur, spítur og két
Þar var Guðröður, Haukur og Steingrímur
og glaðværar norðfirskar stásspíur ]